Sąd Rejonowy w Wyszkowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 157/13
Data wyroku: 2014-07-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Brzostek
Słowa kluczowe: Środki Karne
Podstawa prawna: art. 178a§1 kk, art. 42§2 kk

Sygn. akt II K 157/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 lipca 2014 r.
Sąd Rejonowy w Wyszkowie w II Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący:SSR Magdalena Brzostek
Protokolant: st. sekr. sąd. Piotr Długoborski
w obecności Prokuratora ------------
po rozpoznaniu w dniu: 31 lipca 2014 r.
na rozprawie
sprawy:G. B.s.S.iG.zd.S.,
ur. (...)wW.,
oskarżonego o to, że:w dniu 12 marca 2013 roku około godz. 19:20 wW.naul. (...)w ruchu lądowym kierował samochodem m-kiA. (...)nr rej. (...), będąc w stanie nietrzeźwości, wynik badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu - I: 1,60 mg/l, II: 1,61 mg/l,
tj. o czyn zart. 178a § 1 k.k.

orzeka:

I
oskarżonegoG. B.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu i za to na podstawieart. 178a § 1 k.k.skazuje go i wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych;

II
na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii „A” i „B” na okres 4 (czterech) lat;

III
na podstawieart. 43 § 3 k.k.zobowiązuje oskarżonego do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii „A” i „B” do właściwego starostwa powiatowego;

IV
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w sprawie w kwocie 326 (trzysta dwadzieścia sześć) złotych, w tym kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem opłaty.

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 12 marca 2013 roku, około godziny 19.15 wW., naul. (...), pracownicy ochronyfirmy (...):Z. G.iZ. K.zauważyli samochód markiA.koloru granatowego, który podjechał pod szlaban pod prąd. Pracownicy ochrony poprosili kierującego pojazdem o opuszczenie terenu firmy. Kierowca odjechał kilka metrów i zgasł mu silnik. Pracownicy podeszli do niego jeszcze raz i zauważyli, że kierowca jest pod wpływem alkoholu.Z. K.zadzwonił po Policję. Kierujący wraz z pracownikami ochrony czekał na przyjazd Policji. Pojazd został zabezpieczony poprzez wyciągnięcie kluczyków ze stacyjki. W czasie oczekiwania na patrol kierujący nie oddalał się od pracowników ochrony.
Kierującym samochodem markiA. (...)onr rej. (...)okazał sięG. B.. Policjant poddał go badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem kontrolno – pomiarowym do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu typuA.numer(...). Badanie wykazało zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu kolejno: I : 1,60 mg/l i II : 1,61 mg/l.G. B.w tym dniu miał imieniny i po zakończeniu pracy wraz z kolegami spożywał dużą ilość alkoholu w postaci wódki.
Oskarżony posiada bezterminowe uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, B, C, BE, CE. Ma dwoje dzieci w wieku: 16 i 7 lat, na rzecz których zasądzono od niego alimenty w łącznej wysokości 3000 złotych miesięcznie. Aktualnie pracuje w warsztacie na umowę o dzieło. Zarabia 1300-1400 złotych miesięcznie netto. Jako kierowca pojazdu ciężarowego oskarżony jest w stanie osiągnąć dochód w wysokości 4000-5000 zł miesięcznie.
G. B.nie był karany sądownie.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujący materiał dowodowy: wyjaśnienia oskarżonego (k 15-17, 78v-79); częściowo zeznania świadkaW. G.(k. 4-5v, 50v-51, 79v-80), protokół z kontroli drogowej (k. 1-1v); protokół użycia urządzenia elektronicznego (k. 2-2v); zapytanie o ukaranie (k. 6-7); protokół zatrzymania rzeczy (k. 9-11); płyta CD-R (k. 12); protokół tymczasowego zajęcia mienia (k. 18-18v); karta karna (k. 19, 45, 65-66, 72); pokwitowanie wpłaty (k. 22); protokół oględzin nagrania z monitoringu (k. 23-24); zaświadczenie (k. 77).
OskarżonyG. B.zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i przed Sądem przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W postępowaniu przygotowawczym wyjaśnił, że w dniu kontroli drogowej miał imieniny i po zakończonej pracy z kolegami wypił większą ilość wódki.
Na rozprawie oskarżony podał, że posiada dwoje dzieci: córkę w wieku 16 lat i syna w wieku 7 lat, na które ma zasądzone alimenty w łącznej wysokości 3000 zł miesięcznie. Wyjaśnił, że aktualnie pracuje w warsztacie na umowę o dzieło. Zarabia 1300-1400 złotych miesięcznie netto. Od dwóch miesięcy ma zaległości w płaceniu alimentów w wysokości 6034 złote. Wcześniej pomagała mu rodzina i dzięki tej pomocy płacił alimenty na bieżąco.
Sąd zważył co następuje:
Sąd dał wiarę przyznaniu się oskarżonego do winy oraz jego wyjaśnieniom złożonym w toku postępowania. Zdaniem Sądu przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa nie budzi żadnych wątpliwości. Oskarżony przyznał, że wcześniej spożywał alkohol. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego złożonym w postępowaniu przygotowawczym, że pił wódkę z okazji swoich imienin w dniu kontroli drogowej. Uznał również za wiarygodne jego wyjaśnienia, że ma on dwoje dzieci w wieku: 16 i 7 lat, na rzecz których zasądzono alimenty w łącznej wysokości 3000 złotych miesięcznie, że aktualnie pracuje w warsztacie na umowę o dzieło, gdzie zarabia 1300-1400 złotych miesięcznie netto, a także iż od dwóch miesięcy ma zaległości w płaceniu alimentów w wysokości 6034 złote, a wcześniej pomagała mu rodzina i dzięki tej pomocy płacił alimenty na bieżąco.
Zdaniem Sądu wyjaśnienia oskarżonego odzwierciedlają rzeczywisty przebieg wydarzeń i dlatego Sąd dał im wiarę.
Wyjaśnienia te znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym i nie budzą wątpliwości. W szczególności poświadczają to dowody w postaci protokołu kontroli drogowej i protokołu użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu, a także zeznania świadka. Oskarżony został dwukrotnie poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, gdzie kolejno uzyskano wysoki wynik: I : 1,60 mg/l, II : 1,61 mg/l. Brak jest również przesłanek, aby odmówić wiarygodności jego wyjaśnieniom odnoszącym się do jego sytuacji rodzinnej i zarobkowej.
Istotnym dowodem w sprawie były zeznania świadkaW. G..
W postępowaniu przygotowawczym świadek ten zeznał, że w dniu 12 marca 2013 roku, jako pracownik ochronyfirmy (...)pełnił służbę w bramie wjazdowej naul. (...)wW.wraz zeZ. K.. Około godziny 19.15 zauważyli samochód markiA.koloru granatowego, który podjechał pod szlaban pod prąd. Podał, że pracownicy ochrony poprosili kierującego pojazdem o opuszczenie terenu firmy. Kierowca odjechał kilka metrów i zgasł mu samochód. Pracownicy podeszli do niego jeszcze raz i zauważyli, że kierowca jest pod wpływem alkoholu.Z. K.zadzwonił po Policję. Z zeznań świadka wynika, że kierujący wraz z pracownikami ochrony czekał na przyjazd Policji. Pojazd został zabezpieczony poprzez wyciągnięcie kluczyków ze stacyjki, które następnie zostały przekazane Policjantom, zaś w czasie oczekiwania na patrol kierujący niczego nie pił, ani nie jadł i nie oddalał się od pracowników ochrony.
Następnie na rozprawie świadek przedstawił przebieg wydarzeń nieco inaczej.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadka z postępowania przygotowawczego, albowiem zostały one złożone bezpośrednio po zdarzeniu, są spójne i logiczne. Natomiast zeznania składane na rozprawie zostały złożone po upływie kilku miesięcy, zatem jest naturalnym, że świadek mógł już dokładnie nie pamiętać pewnych szczegółów.
Za wiarygodne i istotne dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie należy uznać również pozostałe dokumenty zgromadzone w sprawie, w szczególności protokół użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu, protokół z kontroli drogowej, karty karne, zaświadczenie ze Starostwa. Czynności te zostały przeprowadzone zgodnie z procedurą, przez uprawnione do tego organy, zaś ich treść nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości dokonanych czynności i prawdziwości zawartych w nich informacji.
Zdaniem Sądu w świetle poczynionych ustaleń faktycznych, dokonanych na podstawie analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, nie ma wątpliwości co do tego, że oskarżonyG. B.w dniu 12 marca 2013 roku około godz. 19:20 wW.naul. (...)w ruchu lądowym kierował samochodem m-kiA. (...)nr rej. (...), będąc w stanie nietrzeźwości, wynik badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu - I : 1,60 mg/l, II : 1,61 mg/l. Czynem swym wypełnił dyspozycję przepisu zart. 178 a § 1 k.k.i naruszył dobro prawnie chronione, jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji.
Kierujący samochodem jest uczestnikiem ruchu drogowego powinien więc przestrzegać zasad regulujących ten ruch. Zasady ruchu drogowego służą zapewnieniu bezpieczeństwa na drogach. Tymczasem oskarżony swoim zachowaniem zlekceważył jedną z podstawowych zasad gwarantujących bezpieczny udział w ruchu drogowym, jaką jest zasada trzeźwości. Kierując samochodem w stanie nietrzeźwości oskarżony nie miał wystarczających właściwości psychofizycznych do bezpiecznego prowadzenia pojazdu, przez co swoim zachowaniem wywołał zagrożenie zdrowia i życia zarówno swojej własnej osoby, jak i innych potencjalnych uczestników ruchu.
Sąd uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wymierzyłG. B.karę grzywny w wysokości 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych. Ponadto Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii „A” i „B” na okres 4 (czterech) lat oraz zobowiązał oskarżonego do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii „A” i „B” do właściwego starostwa powiatowego.
Sąd przy wymiarze kary i środka karnego wziął pod uwagę charakter i okoliczności popełnionego czynu, jego społeczną szkodliwość, która jest znaczna oraz stopień winy oskarżonego, jak również charakter naruszonego przez oskarżonego przypisanym mu czynem dobra prawem chronionego.
Art. 42 § 2 k.k.pozostawia do uznania Sądu, czy Sąd orzeknie wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, czy też zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych określonego rodzaju.
W realiach niniejszej sprawy Sąd orzekł wobecG. B.środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii A i B, pozostawiając mu uprawnienia do kierowania pojazdami ciężarowymi.
Wymierzając w/w karę i środki karne Sąd miał na względzie przede wszystkim fakt, żeoskarżony nie był w przeszłości karany, a ponadto zarzucanego mu czynu dopuścił się prowadząc samochódosobowy.
Rolą Sądu orzekającego jest wyważenie proporcji miedzy winą sprawcy, a orzekaną wobec niego karą i środkami karnymi, przy czym nie można przy wymierzaniu kary abstrahować od sytuacji życiowej oskarżonego. Dlatego Sąd nie objął zakazem prowadzenia pojazdów określonym wart. 42 § 2 k.k.również samochodów ciężarowych.
Wprawdzie oskarżony miał dużą zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, jednak zakaz prowadzenia pojazdów został wobec niego orzeczony na okres 4 lat. Jest to długi czas, w którym oskarżony nie będzie mógł korzystać z pojazdów kategorii A i B, w tym ewentualnie dojeżdżać do pracy. Niewątpliwie stanowić to będzie dla niego dostateczną dolegliwość. Zdaniem Sądu będzie to wystarczający okres, na który należy wyeliminować go z ruchu drogowego jako kierowcę pojazdów osobowych i motocykli.
Należy przewidywać, że orzeczona kara i środki karne zmotywują oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego chociażby z uwagi na możliwość utraty źródła zarobkowania, jakim jest praca w charakterze kierowcy pojazdów ciężarowych i spowodują, że oskarżony nigdy więcej nie wsiądzie za kierownicę po alkoholu.
Sąd wziął również pod uwagę okoliczność, że od oskarżonego zasądzono alimenty na dwoje jego dzieci w łącznej wysokości 3000 złotych miesięcznie, zaś obecnie pracuje on w warsztacie na umowę o dzieło, gdzie jego zarobki wynoszą 1300-1400 złotych miesięcznie netto i posiada już zadłużenie z tytułu niezapłaconych alimentów, natomiast jako kierowca pojazdu ciężarowego jest w stanie osiągnąć dochód w wysokości 4000-5000 zł miesięcznie.
Podkreślić należy, że kara ma przede wszystkim oddziaływać na sprawcę w taki sposób, aby nie powrócił on na drogę przestępstwa i prawidłowo funkcjonował w społeczeństwie przestrzegając obowiązujących w nim norm. Kara nie powinna natomiast pozbawiać oskarżonego i jego rodziny podstaw egzystencji, a taki właśnie skutek miałoby orzeczenie wobec niego zakazu prowadzenia również pojazdów ciężarowych.
Ponadto trzeba zwrócić uwagę, że skoroG. B.został skazany po raz pierwszy, niezasadnym byłoby wymierzanie mu surowszej rodzajowo kary, w tym zwłaszcza kary pozbawienia wolności.
W ocenie Sądu orzeczona kara grzywny jest dostatecznie surowa i dolegliwa.
Podobnie dostateczną dolegliwość stanowi dla oskarżonego orzeczony środek karny.
Sąd przy wymiarze kary bierze pod uwagę również postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa.
Oskarżony wyraził skruchę i zrozumiał naganność swojego postępowania.
W ocenie Sądu wymierzona mu kara i środek karny spełnią swoje cele, wpływając pouczająco, wychowawczo i zapobiegawczo na sprawcę.
Sąd uznał, iż są podstawy do przyjęcia, że oskarżony będzie na przyszłość przestrzegał porządku prawnego.
W ocenie Sądu tak orzeczona kara i środek karny są adekwatne i proporcjonalne do stopnia zawinienia oskarżonego, stopnia społecznej szkodliwości czynu, a także zrealizują swoje cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i umocnią przekonanie, że sprawcy przestępstw ponoszą odpowiedzialność adekwatną do popełnionych czynów.
Sąd przy wymiarze kary miał przede wszystkim na względzie prewencyjne oddziaływanie kary w stosunku do osoby oskarżonego.
O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o zasadę, zgodnie z którą oskarżony winien ponieść ciężar finansowy postępowania w przypadku wyroku skazującego (art. 626 § 1 k.p.k.,627 k.p.k.). Jednocześnie nie znaleziono podstaw do odstąpienia od tej reguły na rzecz zwolnienia od ponoszenia kosztów procesu przez oskarżonego, albowiem koszty te nie są zbyt wysokie, a oskarżony osiąga dochód który umożliwia mu uiszczenie zasądzonych należności wobec Skarbu Państwa.