Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1022/13
Data wyroku: 2014-02-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marcin Schoenborn, Dariusz Prażmowski, Andrzej Ziębiński
Słowa kluczowe: Przestępstwa Przeciwko Rodzinie I Opiece
Podstawa prawna: art. 209 § 1 kk

Sygnatura akt VI Ka 1022/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia25 lutego 2014r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący SSO Dariusz Prażmowski
Sędziowie SSO Andrzej Ziębiński (spr.)
SSR del. Marcin Schoenborn

Protokolant Aleksandra Studniarz

przy udziale Marka Dutkowskiego
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r.

sprawyA. W.synaS.iB.,
ur. (...)wL.
oskarżonego zart. 209 § 1 kk

na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 30 lipca 2013 r. sygnatura akt VII K 845/12

na mocyart. 437 § 1 kpkiart. 636 § 1 kpk
1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
2. zasądza od oskarżycielki posiłkowejC. W.na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 zł (dwadzieścia złotych) i wymierza jej opłatę za II instancję w kwocie 60 zł (sześćdziesiąt złotych).

Sygn. akt VI Ka 1022/13

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Zabrzu, wyrokiem z dnia 30 lipca 2013 r., w sprawie o sygnaturze akt VII K 845/12, uniewinnił oskarżonegoA. W.od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa zart. 209 § 1 k.k.i na mocyart. 632 pkt 2 k.p.k.kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.
Wyrok ten zaskarżył w całości pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, zarzucając:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, mający wpływ na treść wydanego orzeczenia, polegający na przyjęciu, że zachowanie oskarżonego nie przybiera cech uporczywości, podczas gdy z zeznań pokrzywdzonej, świadkaD. W., świadkaJ. S.oraz dokumentów w postaci wniosku kuratora z dnia 23 kwietnia 2012 r. jednoznacznie wynika, że oskarżony w sposób celowy i zamierzony uchyla się od spełnienia ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego względemC. W.;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, mający wpływ na treść wydanego orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż pokrzywdzonaC. W.nie została narażona na niemożność zaspokojenia podstawowych „podstaw” (winno być: potrzeb) życiowych, podczas gdy z zeznań pokrzywdzonej, świadkówD. W.,J. S.oraz przedłożonej dokumentacji w postaci karty wynagrodzeń pokrzywdzonej wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż oskarżycielka posiłkowa nie jest w stanie się samodzielnie utrzymać bez wsparcia finansowego osób trzecich;

3
obrazę przepisów postępowania, tj.art. 410 k.p.k.w zw. zart. 424 § 1 k.p.k., która miała wpływ na treść orzeczenia, poprzez nieuwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na wybranych dowodach, przy jednoczesnym braku wskazania podstaw takiego wyboru;

4
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, zwłaszcza poprzez odmówienie wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonej ze względu na „negatywny stosunek pokrzywdzonej do oskarżonego”, tj. obrazę przepisuart. 7 k.p.k.

Stawiając powyższe zarzuty, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie oskarżonego za winnego popełnienia „czynów” zarzucanych mu aktem oskarżenia, ewentualnie z ostrożności procesowej o uchylenie tegoż wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest niezasadna.
Sąd Rejonowy nie popełnił błędu, ustalając, że zachowanie oskarżonego nie naraziło pokrzywdzonej na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.
Pokrzywdzona w objętym zarzutem okresie pracowała. Jej zarobki - wbrew treści zarzutu - nie były na tyle niskie (około 1.500 zł netto miesięcznie), by pokrzywdzona nie była w stanie samodzielnie utrzymać się i zaspokoić podstawowych potrzeb życiowych, zwłaszcza że nie miała nikogo na utrzymaniu. W omawianym okresie zamieszkiwała z dorosłą, prowadzącą działalność gospodarczą córkąD. W.. Jest zatem rzeczą naturalną, że córka dokładała się do wspólnych kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania, koniecznymi opłatami, czy też do wydatków na wyżywienie. Nie miało to nic wspólnego z alimentowaniem pokrzywdzonej (nie ma zatem zastosowania przytoczona w apelacji teza uchwały Sądu Najwyższego w sprawie VI KZP 13/75), lecz było zwykłym efektem wspólnego zamieszkiwania i wspólnego prowadzenia gospodarstwa domowego.
Ani sąd I instancji, ani sąd odwoławczy nie stoi na stanowisku, iż sytuacja materialna pokrzywdzonej w okresie objętym zarzutem była bardzo dobra. Nie była jednak aż tak zła, jak usiłuje tego dowieść autor apelacji, przekonując, że pokrzywdzona „nie była w stanie się samodzielnie utrzymać bez wsparcia finansowego osób trzecich”. Osoba dorosła, posiadająca stały etat, niemająca nikogo na utrzymaniu niewątpliwie jest w stanie samodzielnie się utrzymać i nieotrzymywanie alimentów nie naraziło jej na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Pokrzywdzona w tym czasie spłacała uprzednio zaciągniętą pożyczkę i raty na samochód, co niewątpliwie ujemnie wpływało na jej ówczesną sytuację materialną (i powodowało korzystanie z pomocy siostry). Nie zmienia to jednak faktu, że zaspokojenie jej podstawowych potrzeb życiowych nie było narażone przez niewywiązywanie się przez oskarżonego z obowiązku alimentacyjnego.
Niewypełnienie jakiegokolwiek ze znamion typu czynu zabronionego musi spowodować wydanie wyroku uniewinniającego. W wypadku przestępstwa niealimentacji ustalenie, że zachowanie oskarżonego nie naraziło osoby pokrzywdzonej na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych musiało spowodować uniewinnienieA. W., niezależnie od ewentualnego wypełnienia pozostałych znamion czynu zabronionego. Z tego względu ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów apelacji uznać należy za bezprzedmiotowe.
W tej sytuacji na marginesie należy zauważyć, że wniosek apelacji był oczywiście niezgodny z treścią normy zart. 454 § 1 k.p.k., zakazującej sądowi odwoławczemu skazanie oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji.
Zgodnie z treściąart. 636 § 1 k.p.k.kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciążono oskarżycielkę posiłkową.