Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 279/14
Data wyroku: 2014-07-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: do Jarosław Staszkiewicz, Andrzej Wieja, Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: 2861 i 2kk

Sygn. akt VI Ka 279/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 lipca 2014 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Tekieli (spr.)
Sędziowie  SO Andrzej Wieja
SSR del. do SO Jarosław Staszkiewicz
Protokolant Małgorzata Pindral
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Roberta Remiszewskiego
po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2014r.
sprawyD. K. (1)
oskarżonego zart. 289 § 1 i 2 kkw związku zart. 64 § 1 kk
z powodu apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Kamiennej Górze
z dnia 6 marca 2014 r.  sygn. akt VIII` K 328/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoD. K. (1)uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 200 złotych.

Sygn. akt VI Ka 279/14

UZASADNIENIE
D. K. (1)został oskarżony o to, że:
w dniu 29 lipca 2012 roku, przyul. (...)wB., pow.J., woj.(...), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń pojazdu dostał się do jego wnętrza, po czym zabrał w celu krótkotrwałego użycia pojazd osobowy marki m-kiA. (...)onr rej. (...)- (...)i nr VIN(...)o wartości 17000 zł a następnie uciekając przed pokrzywdzonym w miejscowościP., gm.M.stracił panowanie nad pojazdem i wjechał do przydrożnego rowu, gdzie porzucił pojazd w stanie uszkodzonym, czym spowodował straty w kwocie 17000 zł na szkodęG. B. (1), przy czym czynu tego dokonał będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Lubinie z dnia 27.11.2003 r. o sygn. akt II K 239/03 za czyny zart. 279 § 1 k.k.,art. 291 § 1 k.k.iart. 280 § 1 k.k.na karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą obył w okresach od 15.11.2002 r. do 06.03.2003 r. oraz 11.03.2005 r. do 07.09.2007 r.,
tj. o czyn zart. 289 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowy Wydział Karny w Kamiennej Górze wyrokiem z dnia 6 marca 2014r. w sprawie VIII K 328/13:

1
D. K. (1)uznał za winnego tego, że w nocy z(...)roku, wB., pow.J., woj.(...), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń przed jego użyciem przez osobę nieupoważnioną, zabrał w celu krótkotrwałego użycia samochód osobowy marki m-kiA. (...)onr rej. (...)- (...)i nr VIN(...)o wartości 17 000 zł należący doG. B. (1), a następnie porzucił pojazd w stanie uszkodzonym, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Lubinie z dnia 27.11.2003 r. o sygn. akt II K 239/03 za czyny zart. 279 § 1 k.k., na kare 3 lat pozbawienia wolności, za czynart. 291 § 1 k.k.na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 i 5 k.k.iart. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.na karę 3 lat pozbawienia wolności i karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą obył w okresach od 15.11.2002 r. do 06.03.2003 r. oraz od 11.03.2005 r. do 07.09.2007 r, to jest czynu stanowiącego występek zart. 289 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 289 § 2 k.k.wymierzył wobecD. K. (1)karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

2
na podstawieart. 46 § 2 k.k.orzekł wobecD. K. (1)na rzeczG. B. (1)nawiązkę w kwocie 10 000 (dziesięć tysięcy) zł,

3
na podstawieart. 627 k.p.k.iart. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądził odD. K. (1)koszty sądowe w kwocie 1348,71 zł na rzecz Skarbu Państwa, w tym wymierzył mu opłatę w wysokości 180 zł.

Od powyższego wyroku wniósł apelację oskarżony za pośrednictwem obrońcy i zarzucił wyrokowi:
- obrazęart. 169§2 kpkpoprzez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego na okoliczność ustalenia czy i za jakim prawdopodobieństwem trafnego rezultatu można, na podstawie dotychczas przeprowadzonych w osmologii badań co do możliwości przeniesienia zapachu ludzkiego oceniać możliwość przeniesienia zapachu poprzez nałożenie ubrania innej osoby w okolicznościach przedmiotowej sprawy, w sytuacji gdy wniosek dowodowy może zmierzać do oceny dowodu i należy go uwzględnić, a w konsekwencji naruszenie przedmiotowego przep0isu, sąd uniemożliwił oskarżonemu wykazanie, że dotychczas nikt nie prowadził w osmologii badań co do możliwości przeniesienia zapachu innej osoby poprzez nałożenie jej ubrania przez inną osobę a biegłyJ. P.wydał opinię w sprawie wnioskując na zasadzie analogii do sytuacji pozostawienia odzieży w pojeździe, czy też nałożenia rękawiczek używanych przez krótki czas, pomijając – jeżeli w ogóle dopuścić wnioskowania przez analogię – występującą w praktyce badań osmologicznych sytuację kategorycznej identyfikacji zapachu właściciela pojazdu obok zapachu spra2wcy kradzieży w materiale pobranym do badań z fotela kierowcy skradzionego pojazdu, co przeczy tezie biegłego, że molekuły zapachowe oskarżonego zostałyby wyparte z odzieży przez molekuły D.K.tak samo jak w opisywanej sytuacji zapach sprawcy kradzieży nie wypiera zapachu właściciela pojazdu,
- obrazę art. Ɩ96§3 kpkpoprzez oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego ds. badań śladów zapachowych ludzi na okoliczność ustalenia czy zapach oskarżonego mógł być przeniesiony do pojazduA.w okolicznościach przedmiotowej sprawy przezD. K.w sytuacji, gdy popełniony przy opiniowaniu przez biegłego błąd polegający na niezbyt wnikliwym zapoznaniu się z materiałem dowodowym sprawy, dowolność opinii i merytoryczne błędy obligowały sąd do dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego,
- obrazęart. 366 /1 kpkiart. 167§1 kpkpoprzez oddalenie wniosków dowodowych o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego ds. badań śladów zapachowych ludzi oraz dowodu z eksperymentu procesowego mającego na celu ustalenie możliwości przeniesienia zapachu w okolicznościach przedmiotowej sprawy,
- obrazęart. 7 kpkiart. 5§1 kpkpoprzez ocenę dowodów prowadzoną poprzez pryzmat przyjęcia, że oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu, w miejsce prowadzonej przy założeniu, że oskarżony jest niewinny, a w szczególności poprzez:
- uznanie, że wyjaśnienia oskarżonego są niewiarygodne, bo za niewiarygodne należy uznać zeznania D.K., co do tego, że to on dokonał zaboru pojazdu ponieważ nieprawdziwe są podawane przezD. K.fakty, że zaboru pojazdu dokonał dla zakładu z kolegami, czemu przeczy kierunek oddalenia się pojazduA.oraz, żeD. K.nie podał, że zanim zorientował się, że jest ścigany symulował zwykłą sytuację drogową oraz, żeD. K.podał, że pojazdM. (...)pozostawił koło godziny 1.00 w nocy przy posesji E.K.w sytuacji, gdy miało to miejsce około godziny 3.30 - 4.00 w nocy w trakcie pościgu za zabranym pojazdemA.w sytuacji gdy wiarygodność wyjaśnień oskarżonego w żaden sposób nie jest uzależniona od przydania przymiotu wiarygodności zeznaniom D.K., co do poszczególnych okoliczności pobocznych, o których zeznawał i przy uwzględnieniu, że zeznając na fakt główny, nie musiał powiedzieć prawdy co do zamiarów, motywów swojego postępowania jak i też w prawdziwy sposób przedstawić okoliczności poprzedzających zabór pojazdu, wreszcie opisać w sposób szczegółowy i precyzyjny okoliczności w jakich użył ubioru oskarżonego przy zaborze pojazdu,
- zaniechanie uwzględnienia możliwych Przyczyn, dla których kategorycznie stwierdza się zgodność zapachową d0owodowego śladu zapachowego z materiałem porównawczym pobranym odD. K. (1), a niekategorycznie stwierdza się zgodność zapachową dowodowego śladu zapachowego z materiałem pobranym odD. K.,
- wnioskowanie o sprawstwie zaboru pojazduA.w oparciu o porównanie sankcji grożącej oskarżonemu iD. K. (3)w razie skazania bez uwzględnienia, że ujawnienie swojego udziału w zaborze pojazdu przezD. K.spowodowane mogło być nie tyle wyrachowaną kalkulacją co do sankcji grożącej każdemu z nich, a skierowaniem ścigania zamiast w stosunku doD. K., to przeciwko jego koledze, który czynu nie popełnił i w świetle zasad doświadczenia życiowego podyktowane było chęcią pomocy koledze niesłusznie obarczanemu odpowiedzialnością za czyn, którego nie dokonał,
- uznanie opinii biegłegoJ. P.za spójną i logiczną w sytuacji, gdy opinia była merytorycznie błędna, zmienna, wewnętrznie sprzeczna, nie uwzględniała wszystkich okoliczności sprawy,  a jej wnioski oparto o luźno związaną z okolicznościami sprawy analogię w sytuacji, gdy ze względu na specyfikę śladu zapachowego jako pewnej mieszaniny substancji, możliwe jest przeniesienie zapachu za pośrednictwem przedmiotów,
- nie4dostrzeżenie, że wnioski opinii wymagają ponownej weryfikacji skoro opinię oparto na założeniu, żeD. K.założył ubranie oskarżonego około 1.00 w nocy po odstawieniu pojazduM. (...)naul. (...)i w nim udał się do rynku w sytuacji, gdy sąd wykluczył możliwość pozostawienia pojazduM. (...)przezD. K.o 1.00 w tym miejscu,
Stawiając powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonegoD. K. (1)od zarzuconych mu czynów względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja jest niezasadna w stopniu oczywistym.
Zawarte w apelacji zarzuty obrazy przepisów postępowania są dwojakiego rodzaju: zarzucając naruszenieart. 169 § 2 k.p.k.,art. 196 § 3 k.p.k.,art. 167 § 1 k.p.k.skarżący podważa wiarygodność opinii biegłego z zakresu badania śladów zapachowychJ. P.i domaga się powołania innego biegłego, zaś podnosząc obrazęart.7 k.p.k.iart. 5 § 1 k.p.k.kwestionuje całą ocenę dowodów dokonaną przez Sąd I instancji prowadzącą do przyjęcia sprawstwa i winy oskarżonego w niniejszej sprawie. W istocie skarżący nie zgadzając się z oceną dowodów dokonaną przez Sąd I instancji prezentuje własną ocenę dowodów , odmienną niż ten Sąd. Przypomnieć w tej sytuacji w pierwszej kolejności należy że przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochrona prawa procesowego a wiec mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów wtedy gdy: 1. jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy; 2. stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonej 3. jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu ( zob. w. SN z 9.11.1990 r. WRN 149/90 OSNKW 7- 9/1991, poz.41 ). Zdaniem Sądu Okręgowego w sprawie niniejszej Sąd I instancji sprostał powyższym wymaganiom i dokonana przez niego ocena dowodów zasługuje na akceptację . Dysponując na rozprawie głównej walorem bezpośredniości, realizując zasadę swobodnej oceny dowodów Sąd I instancji władny był dać wiarę odnośnie okoliczności dotyczących przestępstwa zarzucanego oskarżonemu zeznaniom pokrzywdzonegoG. B. (1)i świadkaE. K. (1)oraz opiniom biegłych z zakresu badan zapachowych ( bo nie tylko kilkakrotnie wydawanym i uzupełnianym opiniom biegłegoJ. P.ale także opinii biegłego z Laboratorium Kryminalistycznego KWP we 

W.czego skarżący zdaje się nie dostrzegać ) , odmówić zaś wiarygodności dowodom przeciwnym w postaci wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadkaD. K. (3). Sąd ten przy tym swoje stanowisko obszernie i przekonywująco argumentował ( str. 5 – 11 uzasadnienia, k. 365 – 368 akt ).
Z opinii biegłego z Laboratorium Kryminalistycznego KWP weW.jednoznacznie wynika że pomiędzy próbką śladu osmologicznego z siedziska fotela kierowcy skradzionego samochodu należącego doG. B.a próbką porównawczą pobraną od oskarżonegoD. K.zachodzi zgodność zapachowa, nie stwierdzono natomiast takiej zgodności w odniesieniu do próbki pobranej od świadkaD. K.( k.88 – 93 ). Biegły z zakresu badania śladów zapachowych ludzi ( osmologii )J. P. (2)powołany został - w związku z prezentowaną linią obrony przez oskarżonego - na okoliczność czy jego ślad zapachowy mógł zostać przeniesiony do przedmiotowego samochodu przezD. K.. Biegły dwukrotnie składał obszerne opinie na piśmie ( k.150 – 160, k.300 – 310 ), a następnie równie obszerną uzupełniającą opinię ustną na rozprawie ( k.331 odwrót – k.335 odwrót ). Wyżej wymienioną sytuację biegły wykluczył drobiazgowo argumentując swoje stanowisko. Ocenę dowodu z opinii biegłego szczegółowo przedstawił Sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu wyroku i Sąd Okręgowy zgadzając się z tą oceną nie znajduje potrzeby powielania powołanych tam argumentów ( str.10 – 11 uzasadnienia, k.367 odwrót – 368 akt ). Skarżący w apelacji m. in. eksponuje omyłkę biegłego co do faktu czy oskarżony jeździł przed zdarzeniem samochodem D.K.sam czy też jako pasażer razem z tym świadkiem, kwestionuje również założenie biegłego oparte na zeznaniach D.K.że założył on ubranie oskarżonego o godz. 1.00 w nocy po odstawieniu samochoduM. (...)naul. (...)gdy Sąd wykluczył pozostawienie samochodu przez świadka o tej godzinie i na tej podstawie ocenia że opinia biegłego jest „dowolna, wewnętrznie sprzeczna i merytorycznie błędna”. Sąd Okręgowy nie podziela tej oceny. Biegły wszak czyni pewne założenia w oparciu o materiał dowodowy, a do Sądu należy ocena wiarygodności jego opinii. Słusznie Sąd I instancji uznał że pisemne i uzupełniająca ustna opinie biegłego były jasne ,spójne i pełne zaś omyłka dostrzeżona i sprostowana przez biegłego na rozprawie nie rzutowała na wiarygodność opinii. Nie zachodziła więc potrzeba dopuszczania dowodu z opinii innego biegłego ani przeprowadzania eksperymentu procesowego, skoro kolejne opinie uzupełniające biegłegoJ. P.spowodowały iż stanowisko biegłego było spójne i pełne.
Nie przekonuje również stanowisko skarżącego że „zeznania D.K.w żaden sposób nie odnoszą się do problemu wiarygodności lub niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego”. Wiarygodność zeznań D.K.ma wpływ na ocenę wiarygodności wyjaśnień oskarżonego w tym sensie, że świadek ten prezentuje określoną wersję zdarzenia będącego przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, taką mianowicie, że to on a nie oskarżony dokonał zaboru samochoduG. B.. Upadek tej wersji zdarzenia nakazuje tym bardziej rozważyć zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wiarygodność wersji o zaborze pojazdu przez oskarżonego, za którą przemawiają dowody z przeprowadzonych badań osmologicznych LK KWP i opinii biegłegoJ. P.. Za niewiarygodnością zeznań D.K.przemawiają zaś okoliczności eksponowane w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku tj. m.in. brak konsekwencji w zeznaniach świadka skoro początkowo zeznawał on że nic nie wie o zaborze samochoduG. B.( k.64 ), a następnie twierdził że on jest sprawcą tego czynu ( k. 143 – 143 odwrót, k.261 – 263 ), sprzeczność zeznań tego świadka z zeznaniamiG. B.co do godziny pozostawienia samochoduM. (...)koło posesjiE. K.i co do innych istotnych okoliczności zdarzenia ( skoro D.K.kierował zabranymA. (...)ściganym przezG. B.to kto kierowałM. (...)która – zgodnie z zeznaniamiG. B.– miała „konwojować”A.), czy też wreszcie dysproporcje w gabarytach D.K.i oskarżonegoD. K.wykluczające – zważywszy na zasady doświadczenia życiowego – wzajemne użytkowanie przez nich ubrań ( różnica w wadze obydwu mężczyzn wynosi 13 kg, przy różnicy wzrostu 8 cm, k.263 odwrót ). Wszystkie powyższe okoliczności przemawiają za prawidłowością ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji i niezasadnością ( i to w stopniu oczywistym ) zarzutów apelacji. Dodać należy że nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia zasad logiki i doświadczenia życiowego ustalenie Sądu I instancji że powodem „wzięcia odpowiedzialności na siebie” przezD. K.była wyraźna dysproporcja w grożącej mu sankcji karnej w porównaniu zD. K.skoro oskarżony będąc wielokrotnie karany odpowiadał w warunkach recydywy, zaś D.K.prezentował się jako osoba niekarana.
W tym stanie rzeczy, zważywszy ponadto że wymierzona oskarżonemu kara 1 roku pozbawienia wolności o charakterze bezwzględnym nie jest rażąco surowa mając na uwadze wcześniejszą wielokrotną karalność oskarżonego za przestępstwa przeciwko mieniu, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoD. K. (1)uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Na podstawieart.627 k.p.k.w zw. zart.636 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 200 zł. ( 180 zł. opłata za II instancję + 20 zł. ryczałt za doręczenia ).