Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny
Sygnatura akt: V Ka 259/14
Data wyroku: 2014-07-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Olga Nocoń, Sławomir Klekocki, Lucyna Pradelska-Staniczek

Sygn. akt V  Ka 259/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  3 lipca 2014  r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach

    V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

w składzie:
Przewodniczący:SSO Sławomir Klekocki (spr.)
Sędziowie:SSO Lucyna Pradelska-Staniczek
SSO Olga Nocoń
Protokolant:  Monika Szymik
w obecności Wandy Ostrowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2014 r.
sprawy:

G. T./T./

synaW.iW.

ur. (...)w Żytnie

oskarżonego o przestępstwo zart. 207 § 1 kk

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 20 lutego 2014r. sygn. akt IX K 381/13
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Rybniku do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt V Ka 259/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 20 lutego 2014 r. Sąd Rejonowy w Rybnik uznałG. T.za winnego tego, że:
- w okresie od lutego 2011 roku do dnia 6 lutego 2013 roku wC.znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoją żonąA. T.w ten sposób, że wielokrotnie, zarówno na trzeźwo, jak i znajdując się pod wpływem alkoholu w miejscu zamieszkania wszczynał awantury domowe, w trakcie których wyzywał ją słowami powszechnie uznanymi za obraźliwe, groził jej pozbawieniem życia (w tym także, że „zdejmie jej skalp”, że zabije ją, a później siebie z „wiatrówki”, którą posiada), wyrzucał z szafy ubrania, zachowywał się tak, jakby wszyscy w domu mu przeszkadzali, a także stosował wobec niej przemoc fizyczną w postaci popychania, szarpania za włosy, duszenia i uderzania rękami po całym ciele, a ponadto w tym samym miejscu i czasie znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoją 7-letnią pasierbicąK. R.oraz swoim 2-letnim synemW. T. (1)w ten sposób, że wyzywał ich słowami powszechnie uznanymi za obraźliwe, szarpał za włosy swoją pasierbicę, uderzał swojego syna, kopał, zatykał mu usta i ściskał go za ręce, tj. czynu zart. 207 § 1 kki za to na mocy tego przepisu skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolości. Na podst.art. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat. Na zasadzieart. 72 § 1 pkt 7 a kkzobowiązał oskarżonego do powstrzymywania się od kontaktowania się z pokrzywdzonąA. T.w okresie próby. Na mocyart. 73 § 1 kkw okresie próby oddał oskarżonego pod dozór kuratora. Sąd obciążył oskarżonego kosztami postępowania i opłatą stosownej wysokości.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego zaskarżając wyrok w całości zarzucając:

1
Na zasadzieart. 438 § 1 k.p.k.zaskarżonemu orzeczeniu obrazę prawa materialnego, a to

a
art. 72 § 2 pkt. 7a k.k.poprzez jego zastosowanie, a w konsekwencji nałożenie na oskarżonego zobowiązania do powstrzymania się od kontaktowania z pokrzywdzoną w sytuacji, gdy ze związku stron pochodzi 2 dzieci, które mieszkają z pokrzywdzoną, a zatem powyższy obowiązek stoi w oczywistej sprzeczności z treścią przysługującej oskarżonemu władzy rodzicielskiej,

b
art. 207 § 1 k.k.poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, co w efekcie doprowadziło do przyjęcia, iż oskarżony wyczerpał znamiona czynu.

2
Na zasadzieart. 438 § 2 k.p.k.obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia polegającą na:

a
naruszeniuart. 170 § 1 pkt. 3 k.p.k.poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z akt 3 Ds. 255/11, a nadto przeprowadzenia dowodu z zeznań świadkaW. T. (2)w sytuacji, gdy dowody te w istocie mają fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie;

b
naruszeniuart. 170 § 1 pkt. 3 i 5 k.p.k.poprzez uznanie za nieprzydatny i zmierzający do przedłużenia dowodu z zeznań świadkaB. T.w sytuacji, gdy dowód ten jest dowodem istotnym,

c
naruszeniuart. 170 § 1 pkt. 2 k.p.k.poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadków – PolicjantówKPC.w sytuacji, gdy dowód ten zmierza do wykazania okoliczności istotnych;

d
naruszeniuart. 177 § 2 k.p.k.poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż z racji, że małoletnia pokrzywdzona zamieszkuje wP., to okoliczność ta stanowi „niedającą się usunąć przeszkodę” skutkującą koniecznością przesłuchania świadka w drodze pomocy ptawnej, co niewątpliwie uniemożliwia oskarżonemu prawidłową obronę, a nadto narusza zasadę bezpośredniości postępowania dowodowego;

e
naruszeniuart. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 193 § 1 k.p.k.w zw. zart. 185a § 1 k.p.k.poprzez przeprowadzenie dowodu z zeznań małoletniej pokrzywdzonejK. R.z pominięciem konieczności wydania opinii biegłego co do wiarygodności i rzetelności złożonych przez pokrzywdzoną w sprawie zeznań, co niewątpliwie czyni niniejszy dowód wadliwym;

f
naruszeniuart. 4 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez oparcie ustaleń wyłącznie na złożonych na niekorzyść oskarżonego zeznaniach świadków, a nadto nieustosunkowanie się, z niewiadomych względów, do zeznań świadkówW. R.iA. N.w sytuacji, gdy zeznania są te dla oskarżonego korzystne;

g
naruszeniuart. 410 k.p.k.przejawiającego się uznaniem, iż oskarżony wyczerpał znamiona zarzucanego mu czynu w okresie od lutego 2011 roku w sytuacji, gdy z zeznań samej pokrzywdzonej wynika, iż rzekome naganne zachowania oskarżonego miały miejsce od marca 2011 roku;

3
Na zasadzieart. 438 § 4 k.p.k.rażącą niewspółmierność kary do wagi zarzucanych oskarżonemu czynów, której wymiar jest zupełnie nieadekwatny.

W oparciu o w/w zarzut obrońca oskarżonego wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje :
Apelacja obrońcy okazała się na tyle zasadna, że spowodowała konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Na wstępie stwierdzić należy, że sąd rejonowy naruszyłart. 7 kpkalbowiem bazował na niepełnym materiale dowodowym. Rację ma obrońca oskarżonego, że sąd rejonowy winien dopuścić dowód z opinii biegłej psycholog, która brała udział w przesłuchaniu małoletniejK. R.na okoliczność wiarygodności w/w świadka. Taki wniosek zresztą na rozprawie w dniu 17 lutego 2014 r. złożył kurator małoletniej pokrzywdzonejK. Z., został on poparty przez prokuratora. Po to biegła psycholog brała udział w przesłuchaniu nieletniej aby rozwiać wątpliwości co do autentyczności i wiarygodności zeznań małoletniej pokrzywdzonej. Tym bardziej, ze oskarżony kwestionuje wiarygodność zeznań świadkaK. R.. Również wydaje się zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego co do oddalenia wniosków o przesłuchanie świadkówW. T. (2)oraz funkcjonariuszy policjiP.iM.którzy byli dzielnicowymi i mogą posiadać informację co do zachowania się oskarżonego wobec pokrzywdzonych. W ten sposób sąd I instancji pozbawił się istotnego materiału dowodowego, który mógł mieć wpływ na ocenę zachowani oskarżonego wobec pokrzywdzonych. Odnośnie pozostałych zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonego ich mówienie byłoby przedwczesne skoro sprawa trafia do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd rejonowy winien przeprowadzić postępowanie dowodowe w pełnym zakresie, przede wszystkim dopuścić dowód z opinii biegłej psycholog która brała udział w przesłuchaniu małoletniej pokrzywdzonejK. R.na okoliczność wiarygodności i jej zeznań. Dopuścić dowód również z zeznań świadkaW. T. (2)oraz byłych dzielnicowych funkcjonariuszy policjiP.iM.na okoliczność postępowania oskarżonego wobec pokrzywdzonych. Dokonując ustaleń winien sąd wskazać, zgodnie z treściąart. 424 § 1 kpkna jakich oparł się dowodach, czemu jednym dał wiarę a innym odmówił tego waloru - przy ocenie dowodów winien mieć na uwadze treśćart. 7 kpk. .Dlatego mając to na uwadze Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok uchylił i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Rybniku do ponownego rozpoznania.