Sąd Rejonowy w Olsztynie
IX Wydział Karny
Sygnatura akt: IX W 3271/14
Data wyroku: 2014-11-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aneta Żołnowska

Sygn. akt IX W 3271/14

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 listopada 2014 r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Aneta Żołnowska
Protokolant: stażysta Anna Ostromecka
w obecności oskarżyciela publ.M. W.
po rozpoznaniu w dniu 29 września 2014 r. i 26 listopada 2014 r. sprawy
S. N.
s.R.iT.z domuŁ.
ur. (...)wP.
obwinionego o to, że:
w dniu 14 stycznia 2014r. w miejscowościB.ul. (...)powiat(...)woj.(...)- (...), kierując samochodem osobowym markiA. (...)onr rej. (...), dokonał manewru wyprzedzania pojazdu markiF. (...)onr rej. (...), nie stosując się do znaku drogowego poziomego P-4 „linia podwójna ciągła” oznaczającą zakaz przejeżdżania przez tę linię i najeżdżania na nią.
W tym samym miejscu, kierując samochodem osobowym markiA. (...)onr rej. (...), po wykonaniu manewru wyprzedzania pojazdu markiF. (...)onr rej. (...)i zajęcia prawego pasa ruchu wykonał gwałtowny manewr hamowania czym zmusił do hamowania kierowcę pojazduF. (...)Z. Ś., utrudniając ruch na drodze publicznej
- tj. za wykroczenie z art. 92§1 kw oraz art. 90 kw

ORZEKA:

I
obwinionegoS. N.uniewinnia od popełnienia zarzucanych mu czynów;

II
koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt IX W 3271/14

UZASADNIENIE
S. N.został obwiniony o to, że w dniu 14 stycznia 2014r. w miejscowościB.naul. (...)kierując samochodem osobowym markiA. (...)onr rej. (...), wykonał manewr wyprzedzania pojazdu markiF. (...)onr rej. (...), nie stosując się do znaku drogowego poziomego P-4 „linia podwójna ciągła” oznaczającą zakaz przejeżdżania przez tę linię i najeżdżania na nią, a po wykonaniu tego manewru wykonał gwałtowny manewr hamowania czym zmusił do hamowania kierowcę pojazduF. (...)Z. Ś., utrudniając ruch na drodze publicznej - tj. za wykroczenia z art. 92§1 kw oraz art. 90 kw.
Zebrany materiał dowodowy w sprawie nie pozwolił na kategoryczne rozstrzygnięcie czy zdarzenie opisane w zarzucie miało miejsce.
Bezspornym jest, iż w dniu 14 stycznia 2014r.S. N.zgłosił funkcjonariuszom Policji wO.zdarzenie, które miało polegać na szarpaniu go przezZ. Ś.iP. Ś.na skrzyżowaniu wO.. Wymieniony zauważył również w tym czasie uszkodzenia w swoim samochodzie, które jak sądził powstały w wyniku zdarzenia z udziałem samochodu m – kiF. (...)onr rej. (...), którym kierowałZ. Ś.. Wymieniony przyznał przed funkcjonariuszami, iż wyprzedzał pojazdA., ale nie doprowadził do jego uszkodzenia. Jednocześnie wskazał, iż kierujący tym samochodem w miejscowościB.wyprzedził go nie stosując się do znaku P- 4, a następnie gwałtownie zahamował, zmuszając jadącego za nimZ. Ś.do hamowania. ( notatka urzędowa k. 4 – 5)
Obwiniony nie przyznał się do popełniania zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż nie zajeżdżał drogi kierującemuF. (...). Analiza jego wyjaśnień prowadzi do wniosku, iż nie wyprzedzał go również. ( k. 47, 16v-17)
ŚwiadekZ. Ś.na rozprawie zeznał, iż w trakcie jazdy do miejscowościO.kilkakrotnie wyprzedzali się z kierującymA.. Nie wspomniał o przekroczeniu przez niego linii podwójnej ani o hamowaniu bezpośrednio po zakończeniu manewru wyprzedzania, które zmusiło jego do wykonania manewru obronnego. Świadek skupił się o zdarzeniu które miało miejsce wO., wspominając jedynie o jednej niebezpiecznej sytuacji w trakcie wyprzedzania w miejscu gdzie nie było dostatecznej widoczności. Świadek potwierdziło co prawda zeznania złożone w postepowaniu wyjaśniającym, ale nie wyjaśnił dlaczego dotyczą one zasadniczo innych kwestii niż poruszone przez Sądem. ( k. 37 – 37v, 6v,)
ŚwiadekP. Ś.zeznał, iż wB.jego ojciec był zmuszony do hamowania w trakcie wykonywania przez obwinionego manewru wyprzedzania, bo „nie ma tam widoczności”. Zeznania w trakcie rozprawy w zasadniczy sposób różnią się od złożonych w trakcie postępowania wyjaśniającego, bowiem też dotyczą w przeważającej części, zdarzenia wO.. ( k. 37v, 7v)
W tym stanie rzeczy, Sąd dysponując dwiema przeciwstawnymi wersjami, z których żadna nie jest poparta innymi dowodami, w sytuacji, gdy zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia zostało złożone jakby przy okazji odpierania zarzutów stawianych przez stronę przeciwną, nie był w stanie ustalić nawet bardzo prawdopodobnego stanu faktycznego, a co za tym idzie dokonać oceny czy obwiniony dopuścił się czynów, które mogą być kwalifikowane jako wykroczenia.
Wobec powyższego jedynym możliwym rozstrzygnięciem w sprawie było uniewinnienie obwinionego.