Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1242/13
Data wyroku: 2014-03-28 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Wykonanie Zobowiązania
Podstawa prawna: art. 647 k.c.

Sygn. akt III Ca 1242/13

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r. w sprawie z powództwaM. O.przeciwkoCentrum Medycznemu (...) Sp. z o.o.wP.o zapłatę Sąd Rejonowy w Pabianicach w punkcie 1. zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwoty: 31.699,99 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 8 września 2009 r. do dnia zapłaty, 12.769,17 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 lutego 2009 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 2.400 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, a w punkcie 2. nakazał ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Pabianicach kwotę 2.224 zł tytułem opłaty od pozwu.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że w dniu 27 października 2008 r. powódka w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej jako wykonawca, zawarła z pozwanym jako zamawiającym, umowę, której przedmiotem była realizacja następujących robót: sufitu z płytA., posadzki z płytek ceramicznych, okładziny ścian płytkami ceramicznymi, okładziny schodów płytkami ceramicznymi, obudowanie stelaży i rur kanalizacyjnych. Powódka przy pomocy firmy podwykonawczejA. M.wykonała prace wskazane w umowie. Pozwany zgłaszał zastrzeżenia do jakości wykonanych przez powódkę prac, do których powódka się nie ustosunkowała. Nie został również sporządzony protokół zakończenia robót w obecności stron. Wady i usterki wskazywane przez pozwanego jako spowodowane przez powódkę nie stały jednak na przeszkodzie zakończeniu inwestycji budowlanej i odbioru budynku. Z tytułu powyższych prac powódka wystawiła dwie faktury, tj. w dniu 22 stycznia 2009 r. fakturę częściową nr(...)na kwotę 18.300 zł i w dniu 24 sierpnia 2009 r. fakturę końcową nr(...)na kwotę 31.699,99 zł. Pozwany nie zapłacił powódce kwoty 12.769,17 zł zfaktury nr (...)r. oraz kwoty wskazanej wfakturze nr (...). Wskazane kwoty stanowiły wynagrodzenie przewidziane w umowie z 27 października 2008 r. Pozwany zatrzymał łącznie kwotę 44.469,16 zł. Powódka wzywała pozwanego do uregulowania należności za wykonane prace określone w umowie z 27 października 2008 r., jednakże wezwania pozostały bez odpowiedzi. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji uznał, że prace prowadzone przez powódkę były pracami budowlanymi, gdyż podlegały nadzorowi kierownika budowy wskazanego przez pozwanego, były odbierane etapami, miały swoje odzwierciedlenie w prowadzonym dzienniku budowy jako prace wykończeniowe w budynku. Skoro zatem łączące strony zobowiązanie ma charakter umowy o roboty budowlane, to zarzut pozwanego przedawnienia roszczenia zgłoszonego w pozwie jest chybiony. Okres przedawnienia objętych pozwem roszczeń wynosi zgodnie zart. 118 k.c.trzy lata, gdyż są to roszczenia związane z prowadzoną przez powódkę działalnością gospodarczą, a nie dwa lata, jak stanowiart. 646 k.c.w przypadku roszczeń z umowy o dzieło. Sąd I instancji stwierdził również, że pozwany nie udowodnił, by prace wykonane przez powódkę były wadliwe. Nadto, pozwany nie zgłosił do potrącenia z wynagrodzenia powódki jakichkolwiek kwot, które przeznaczył na usunięcie wad, jeżeli takowe istniały. Pozwany nie wykazał również, aby do momentu zamknięcia rozprawy dochodził od powódki jakichkolwiek roszczeń z gwarancji, którą łącząca strony umowa z 27 października 2008 r. określiła na cztery lata. Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji uwzględnił roszczenie powódki w całości.

Od powyższego orzeczenia apelację wywiódł pozwany, skarżąc je w całości i zarzucając:
- naruszenieart. 647 k.c.polegające na uznaniu, że prace realizowane przez powódkę stanowiły roboty budowlane,
- naruszenieart. 118 k.c.poprzez jego zastosowanie dla ustalenia okresu przedawnienia roszczeń powódki, w sytuacji gdy dla oceny upływu okresu przedawnienia należało stosować regulację zawartą wart. 646 k.c.przewidującą okres przedawnienia wynoszący dwa lata,
- błędne uznanie, że powódce przysługuje wynagrodzenie pomimo braku ustalenia, że nastąpiło wykonanie prac w zakresie uzasadniającym zapłatę oraz ich odbiór.
W konkluzji do wskazanych zarzutów pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa, a także zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania za obie instancje.
Na terminie rozprawy apelacyjnej w dniu 11 marca 2014 r. pełnomocnik pozwanego podtrzymał swe stanowisko w sprawie, a pełnomocnik powódki wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

apelacja nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
Zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe i stanowiące wynik właściwej oceny zebranego materiału dowodowego. Sąd Okręgowy podziela poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia, a w konsekwencji przyjmuje za swoje, uznając za zbędne powielanie ich w całości w treści uzasadnienia. Zaskarżone orzeczenie jest również skutkiem prawidłowego zastosowania prawa materialnego, a w szczególności dokładnej analizy charakteru prawnego umowy zawartej pomiędzy stronami w dniu 28 października 2008 r. W tym względzie Sąd I instancji starannie i wnikliwie rozważył zakres obowiązków i uprawnień każdej ze stron przedmiotowej umowy i doszedł do słusznego wniosku, że umowa ta spełnia kryteria pozwalające zakwalifikować ją jako umowę o roboty budowlane, a to z uwagi na rozmiar przedsięwzięcia, przekazanie terenu budowy, zastosowanie dokumentacji projektowej i nadzór nad realizacją ze strony kierownika budowy wybranego przez inwestora. Na powyższy charakter umowy wskazuje również terminologia przyjęta w samej umowie, jak i fakt, że zgodnie z postanowieniami umowy jej integralną część stanowił projekt budowlany. Oznacza to, ze w istocie zamiarem stron było zawarcie umowy o roboty budowlane. Okoliczność zaś, że ostatecznie powódka nie otrzymała wskazanego projektu, może być rozpatrywana w kontekście oceny należytego wykonania postanowień umownych. Nie może jednak stać na przeszkodzie kwalifikacji tejże umowy w taki sposób, jak to zostało dokonane przez Sąd I instancji. Nadto, zgodnie z § 17 umowy w sprawach w niej nieuregulowanych mają zastosowanie przepisyustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Należy także podkreślić, że – zgodnie choćby ze wskazanym przez apelującego orzecznictwem sądów powszechnych, możliwość kwalifikacji umowy jako umowy o roboty budowlane nie została ograniczona jedynie do tych przypadków, gdy jej przedmiotem jest wykonanie całości zadania inwestycyjnego. W rozpoznawanej sprawie prace wykonane przez powódkę, choć obejmowały tylko część robót wykończeniowych, podjęte były w ramach wykonania całego budynku. Tym bardziej zatem nie można traktować ich jako prac remontowych pozwalających na zakwalifikowanie jako przedmiotu umowy o dzieło. Wbrew również twierdzeniom apelującego zawarta w pozwie kwalifikacja przedmiotowej umowy jako umowy o prace remontowe, a nie o roboty budowlane, nie stoi na przeszkodzie dokonaniu odmiennej oceny prawnej przez Sąd I instancji z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy.
Nie ma także racji apelujący w zakresie w jakim podnosi, że zasądzenie na rzecz powódki należnego jej wynagrodzenia wymagało ustalenia, że wykonane przez nią prace „nadawały się do odbioru” a ciężar wykazania tej okoliczności obciążał powódkę. Przeciwnie, w rozpoznawanej sprawie powódka w sposób wystarczający wykazała, że zlecone jej prace budowlane zostały wykonane, a powódka wezwała pozwanego do ich odbioru. Udowodnienie zaś, że prace te zostały wykonane wadliwie, stosownie do zasady rozkładu ciężaru dowodów, ujętej wart. 6 k.c.iart. 232 k.p.c., należało do obowiązków strony przeciwnej. Wprawdzie składając sprzeciw od nakazu zapłaty pozwany wniósł również o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu robót wykończeniowych na okoliczność wadliwości wykonania robót zleconych powódce oraz istotności charakteru wad prac wykończeniowych (k. 62). Jednakże, pismem procesowym z dnia 8 listopada 2012 r. wniosek ten został cofnięty przez pełnomocnika pozwanego. Tym samym w świetle przedstawionego materiału dowodowego należy uznać, że pozwany nie wykazał, by prace wykonane przez powódkę dotknięte były wadami, uzasadniającymi niewywiązanie się przez pozwanego z obowiązku zapłaty na rzecz powódki wynagrodzenia z tego tytułu.
Z tych wszystkich względów nie sposób podzielić zarzutów pozwanego odnośnie naruszeniaart. 647 k.c.iart. 118 k.c.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że Sąd I instancji dokonał trafnej kwalifikacji łączącej strony umowy i w konsekwencji w sposób prawidłowy uznał, iż roszczenie powódki o zapłatę pozostałej części wynagrodzenia z tytułu wykonanych robót jest zasadne w całości, a zarzut pozwanego dotyczący przedawnienia dochodzonego roszczenia jest nietrafny.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację.
Zważywszy na wynik kontroli instancyjnej o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 98 § 1 i 3w zw. zart. 391 § 1 k.p.c.i zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1.200 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego obliczoną stosownie do§ 6 pkt 5w zw. z§ 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 461).