Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 1012/13
Data wyroku: 2014-02-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Elżbieta Daniluk, Ewa Bogusz-Patyra-spr.
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt XI Ka 1012/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 lutego 2014r.

Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym-Odwoławczym

w składzie:Przewodniczący: SSOSławomir Kaczor
Sędziowie: SOElżbieta Daniluk
SOEwa Bogusz-Patyra-spr.

Protokolant:prot. Małgorzata Purc

przy udziale Prokuratora Ireneusza Kuny
po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2014 r.
sprawyB. J.
oskarżonego zart. 291 § 1 kki in.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim
z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt II K 1742/11

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych opłaty oraz 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu poniesionych wydatków.

Sygn. aktXI Ka 1012/13

UZASADNIENIE

B. J.oskarżony został o to, że w okresie od 10 sierpnia 2010 r. do 30 września 2010 r. wM.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru nabywał odM. O.pochodzące z kradzieży elektronarzędzia w tym agregat prądotwórczy, młoto-wiertarkę i odkurzacz skradzione na szkodęJ. S. (1), piłę spalinową wartości ok.450 zł, nożyce do żywopłotu wartości 120 zł, kosę spalinową wartości ok. 550 zł i młoto-wiertarkę wartości 300 zł skradzione na szkodęS. M.oraz pomógłM. O.w zbyciu kolekcji miniaturowych odznaczeń wartości ok. 10 000 zł skradzionych na szkodęJ. M.tj. o czyn zart. 291 § 1 kkw zw. zart. 12 kk.

Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 rB. J.uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu, wyczerpującego dyspozycjęart. 291 § l k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to, na podstawieart. 291 § l k.k.skazał go na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.na grzywnę w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 15 (piętnaście) złotych; na podstawieart. 69 § l i § 2 k.k.,art. 70 § l pkt. l k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat; zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 395, 23 złotych tytułem zwrotu wydatków i tytułem opłaty kwotę 480 złotych.

Od powyższego wyroku apelację wniósłobrońca oskarżonego.Wyrokowi zarzucił:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść a polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzuconych mu przestępstw, pomimo poważnych wątpliwości w tym względzie wynikających z zebranych w sprawie dowodów;
2. obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść wyrokuart. 4, art. 7, art. 167, art. 172, art. 410 i art. 424 § 1 pkt 1 kpk;
a) w wyniku oparcia orzeczenia o winie oskarżonego wyłącznie na dowodach obciążających w postaci pozasądowych wyjaśnień współoskarżonegoM. O., nie znajdujących oparcia w innych zebranych w sprawie dowodach osobowych a nawet sprzecznych z tymi dowodami, następnie odwołanych, z pominięciem dowodów korzystnych w postaci wyjaśnień i zeznańK. B.,W. J., bez należytego uzasadnienia tego w motywach wyroku;
b) dokonanie oceny zebranych w sprawie dowodów z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, oparcie orzeczenia o winie na jednostronnej ocenie materiału dowodowego w postaci zeznań świadków i wyjaśnień współoskarżonych, całkowite pominięcie i nieustosunkowanie się do zeznań świadkaR. K.współwłaściciela(...) Centrum (...), nabywcy miniaturowych odznaczeń co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego skazania oskarżonegoB. J.;
c) oparcie ustaleń co do sprawstwaB. J.na sprzecznych ze sobą wyjaśnieniach i zeznaniachK. B.orazM. O.i mimo zarządzonej konfrontacji zeniedbanie wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy tymi dowodami co miało istotny wpływ na treść wyroku.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ewentualnie o jego zmianę i uniewinnienie oskarżonegoB. J.od popełnienia zarzuconego mu czynu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
W toku instancyjnej kontroli prawidłowości zaskarżonego wyroku apelacja obrońcy, o ile skarżący domaga się zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego, czy choćby tylko uchylenia tego wyroku celem ponownego rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji, nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Wniesiona apelacja, w zakresie w jakim skarżący stara się wykazać, że przypisanie czynu będącego przedmiotem tej sprawy było następstwem naruszenia przez Sąd I instancji elementarnych reguł uczciwego i rzetelnego procesu, wynikających z treściart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k., a w konsekwencji poczynienia wadliwych ustaleń faktycznych co do przebiegu wydarzeń, ma charakter wyłącznie polemiczny. Jest przy tym jednostronna, nie uwzględnia całości materiału dowodowego oraz płynących z niego zdecydowanie niekorzystnych dla oskarżonego wniosków.
W uzasadnieniu pisemnym wyroku, sporządzonym z dbałością o uwzględnienie wszelkich faktów w sprawie istotnych, Sąd Rejonowy poddał niezbędnej analizie logicznej zebrane dowody, w sposób w pełni przekonujący oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy i życiowego doświadczenia, przedstawiając, na jakich przesłankach oparł swoje własne przekonanie o istnieniu dostatecznych podstaw faktycznych i logicznych dla osiągnięcia całkowitej pewności co do sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu.
Analiza akt sprawy oraz treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku przekonuje, iż wbrew zarzutom apelacji i przytoczonym na ich poparcie argumentom, Sąd Rejonowy, dokonując oceny wyjaśnień oskarżonego, nie uczynił tego w sposób dowolny, gdyż o naruszeniu normyart. 7 k.p.k.nie może być mowy tylko z tego względu, że Sąd I instancji nie dał wiary wersji wydarzeń przedstawionej przezB. J..
Absolutnie nie można zgodzić się z twierdzeniami obrońcy, zmierzającymi do wykazania, że podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i ustalenia stanu faktycznego powinny być wyjaśnieniaB. J.z tego względu, że jak logicznie i przekonująco wywiódł Sąd Rejonowy nie zasługują one na obdarzenie wiarą. Stanowisko to spotyka się z całkowitą aprobatą Sądu odwoławczego, stąd ponowne przetaczanie argumentacji Sądu Rejonowego jest zbędne.
Odnosząc się szczegółowo do zarzutów apelacji wskazać należy, że jakkolwiek stwierdzenie winy oskarżonego opiera się w głównej mierze na wyjaśnieniachM. O.złożonych w postępowaniu przygotowawczym, to po pierwszeM. O.od momentu kiedy przyznał się do włamania wS.oraz pozostałych zarzuconych mu czynów, przesłuchany dwukrotnie, stanowczo i konsekwentnie wskazywał na sprzedaż rzeczy pochodzących z włamaniaB. J.oraz pomoc w zbyciu medali, których nie był właścicielem (k 792v -793, 888). Po wtóre zasadnie wywodzi Sąd Rejonowy, że skoro wyjaśnieniaM. O.co do nabywania rzeczy pochodzących z kredzieży przezW. W.są prawdziwe, gdyż znajdują odzwierciedlenie w zeznaniachG. W.iK. B.oraz zabezpieczeniu na posesjiW. W.wiertarki, rozpoznanej następnie przez pokrzywdzonegoT. S., to tym samym brak jest podstaw do podważenia prawdziwości wyjaśnień obciążającychB. J.. Nadto tłumaczeniaG. W.iM. O., dotyczące rzekomych przyczyn złożenia wyjaśnień niekorzystnych dlaB. J., nie mogą być przyjęte z uwagi na treść zeznań funkcjonariuszy policjiJ. S. (2)iA. O., którzy opisali przebieg prowadzonych przez siebie czynności utrwalonych w protokołach przesłuchania. Słusznie także Sąd Rejonowy zwraca uwagę na fragment wyjaśnień oskarżonegoB. J.odnośnie medali, a także zgodną z nim część relacjiM. O.. Wyjaśnienia w tym zakresie nie tylko są ze sobą zgodne ale nadto znajdują potwierdzenie i odzwierciedlenie w informacji operatora, protokole oględzin telefonu, wykazie rozmów telefonicznych. SkoroM. O.wskazywał na kilkukrotność i wzajemność kontaktów telefonicznych zB. J., co znalazło potwierdzenie w wykazie rozmów telefonicznych, to zasadne jest wnioskowanie Sądu Rejonowego co do prawdziwości wyjaśnieńM. O., w których wskazywał, iżB. J.udał się doW.z miniaturami medali w interesieM. O.i w tej sprawie z nim się kontaktował. Mając na względzie poczynione uwagi stwierdzić zatem należy, że logiczne jest odrzucenie wersji przedstawionej w wyjaśnieniachB. J., a potwierdzanej przez jego synaW. J.. Z uwagi na tożsamość powodów zdyskredytowania zeznań świadka, nie odniesienie się wprost przez Sąd Rejonowy do jego relacji pozostaje bez wpływu na treść orzeczenia.
Zwrócić także należy uwagę na to, że Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne jedynie fragmenty wyjaśnień i zeznańG. W.,K. B.iM. O., zaś brak okoliczności podważających wiarygodnośćK. B.akcentował Sąd I instancji w zakresie jednoznacznego wskazywaniaW. W.jako pasera.
Choć Sąd Rejonowy ujawnił protokół przesłuchaniaR. K.(vide k 190) i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie dokonał oceny zeznań tego świadka, to jednak podkreślić należy, że jego relacja nie podważa logiki rozumowania Sądu Rejonowego i nie pozwala na przyjęcie wersji prezentowanej przez oskarżonego, skoro świadek nie był informowany przezB. J.w jaki sposób wszedł w posiadanie miniaturek odznaczeń, a jednocześnie potwierdził, że w dniu sprzedażyB. J.konsultował się z kimś przez telefon (k 681v). Tym samym uchybienie Sądu Rejonowego nie miało wpływu na treść orzeczenia.
Z powyższych względów zupełnie nietrafny jest zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, podniesiony przez obrońcę oskarżonego, bowiem tego rodzaju błąd wynikać musi bądź to z niepełności postępowania dowodowego, bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7k.p.k.). W orzecznictwie trafnie podnosi się, że zarzut ten jest słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu( wyrok SN z 24 marca 1975r., II KR 355/74, OSNPG 9/1995, poz. 84). Możliwość zatem przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu i oceny dowodów zgodnej z wersją wydarzeń przedstawioną przez oskarżonego, jak to czyni skarżący w złożonym środku odwoławczym, nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd Rejonowy błędu w ustaleniach faktycznych.
Reasumując stwierdzić zatem należy, że wina oskarżonegoB. J.w zakresie przypisanego mu czynu nie budzi żadnych wątpliwości. Sąd Okręgowy nie znalazł również podstaw do zakwestionowania oceny prawnej zachowania oskarżonego i przyjętej przez Sąd Rejonowy kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu, tym bardziej gdy się zważy na uprzednią niekwestionowaną znajomość oskarżonego zM. O.i świadomośćB. J.co do kryminalnej przeszłościM. O..
Wobec tego, że z apelacji wynika, iż jest ona zwrócona przeciwko całości rozstrzygnięcia –art. 447 § 1 k.p.k., tym samym należało się również odnieść do kary. Sąd Odwoławczy dokonał instancyjnej kontroli zaskarżonego wyroku również i pod tym kątem, stwierdzając, że i w tej części jest on prawidłowy.
Zgodnie z utrwalonym poglądem Sądu Najwyższego, który Sąd Okręgowy w pełni podziela i akceptuje, rażąca niewspółmierność kary może zachodzić tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wkodeksie karnymoraz ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego (wyrok SN z 14 listopada 1973r. III KR 254/73, OSNPG 1974, z 3-4, poz. 51). Przy czym na gruncie uregulowaniaart. 438 pkt. 4 k.p.k.nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę wymierzoną w pierwszej instancji można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa- nazwać rażąco niewspółmierną tj. niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować.
Ukształtowana przez Sąd I instancji kara nie zawiera cech rażącej niewspółmierności w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.W tym zakresie Sąd Okręgowy w pełni akceptuje i podziela stanowisko Sądu Rejonowego zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wynika z niego, że Sąd wyrokujący w pierwszej instancji miał w polu widzenia wszystkie, zarówno ustawowe jak i faktyczne okoliczności, które powinny być uwzględnione przy wymiarze kary i wyciągnął z nich prawidłowe wnioski w omawianym zakresie. Sąd Rejonowy sprostał dyrektywom sędziowskiego wymiaru kary określonym wart. 53 k.k., w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, wskazując na okoliczności wpływające na ocenę stopnia społecznej szkodliwości występku przypisanego oskarżonemu. Uwzględnił również cele w zakresie prewencji indywidualnej i ogólnej.
Z przytoczonych wyżej względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia apelacji w zakresie żadnego z alternatywnie sformułowanych wniosków oraz wobec braku okoliczności, o których mowa wart. 439 § 1 k.p.k.i440 k.p.k., zaskarżony wyrok jako trafny, należało na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.utrzymać w mocy.
Rozstrzygnięcie o kosztach procesu za postępowanie odwoławcze uzasadnia przepisart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r.( Dz.U. 1983, Nr 49, poz. 223 z późn. zmianami).