Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 80/14
Data wyroku: 2014-10-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Tokarczyk, Arkadiusz Łata, Agata Gawron-Sambura
Słowa kluczowe: Warunkowe Zawieszenie Wykonywania Kary
Podstawa prawna: art. 437, 438, 624 § 1 kpk

Sygnatura akt VI Ka 80/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia10 października 2014r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Grażyna Tokarczyk
Sędziowie SSO Arkadiusz Łata (spr.)
SSO Agata Gawron-Sambura
Protokolant Barbara Szkabarnicka
przy udziale Bożeny Sosnowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniach 27 czerwca 2014r. oraz 10 października 2014 r.
sprawyK. M.ur. (...)wW.
synaS.iJ.
oskarżonego zart. 207§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 26 listopada 2013 r. sygnatura akt III K 593/13
na mocyart.437 kpk,art. 438 kpk,art. 624 § 1 kpk

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- na mocyart. 69 § 1 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonego wpunkcie 1kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby 5 (pięciu) lat;
- na mocyart. 73 § 1 kkoddaje oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;
- na mocyart. 72 § 1 pkt 6 kkzobowiązuje oskarżonego do podjęcia leczenia odwykowego w systemie stacjonarnym w terminie 1 (jednego) miesiąca od uprawomocnienia się wyroku;
- uchyla rozstrzygnięcie z punktu 2;
2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,
3. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego, wydatkami obciążając Skarb Państwa.
Sygn. akt VI Ka 80/14

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy stwierdził, co następuję.
Apelacja oskarżonego okazała się skuteczna o tyle, iż w następstwie jej wywiedzenia należało zmienić zapadły wyrok poprzez:
- warunkowe zawieszenie wykonania – na mocyart. 69 § 1 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kk– orzeczonej względemK. M.w pkt. 1 kary pozbawienia wolności na okres próby pięciu lat;
-  oddanie oskarżonego – na mocyart. 73 § 1 kk– w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;
- na mocyart. 72 § 1 pkt 6 kkzobowiązanieK. M.do podjęcia leczenia odwykowego w systemie stacjonarnym w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się wyroku;
-  uchylnie rozstrzygnięcia zpkt. 2(opartego oart. 63 § 1 kk).
Na wstępie jednak godziło się podkreślić, iż Sąd I instancji bardzo starannie przeprowadził postępowanie dowodowe i w pisemnych motywach badanego wyroku dokonał prawidłowej analizy i oceny przeprowadzonego na rozprawie głównej materiału dowodowego. W świetle niekwestionowanych przez apelującego ustaleń faktycznych nie wzbudzały najmniejszych wątpliwości okoliczności przypisanegoK. M.czynu, jak również sprawstwo i wina oskarżonego.
Także przyjęta przez Sad merytoryczny kwalifikacja prawna występku o jakim mowa wyżej jest prawidłowa.
Sąd Rejonowy trafnie też ustalił, wskazał i ocenił wszystkie okoliczności mające wpływ na rozmiar wymierzonej kary pozbawienia wolności, która będąc utrzymana w dolnych granicach ustawowego zagrożenia zakreślonego sankcją normyart. 207 § 1 kkza rażąco i niewspółmiernie surową uchodzić nie może. W sposób należyty dostosowana ona została do stopnia zawinienia oskarżonego oraz stopnia szkodliwości społecznej popełnionego przezeń czynu.
Odnosząc się w tym miejscu do wywodów zawartych w apelacji należy zauważyć, że błędnie oraz pozbawione podstaw w materiałach sprawy jest jednak twierdzenieK. M.jakoby w toku procesu złożył on „obszerne wyjaśnienia” – jak należałoby się domyślać – ujawniające w sposób szczery i wyczerpujący wszystkie okoliczności rozpatrywanego przypadku. Tak natomiast nie było.
Oskarżony w postępowaniu przygotowawczym jedynie werbalnie przyznał się on do zarzucanego przestępstwa odmawiając składania wyjaśnień. Przed Sądem orzekającym, podtrzymując przyznanie zaprezentował nader lakoniczną i ogólnikową wersję, która w żadnym wypadku nie wystarczała do odtworzenia faktycznego przebiegu inkryminowanych zdarzeń. Wymagała „całościowego” praktycznie ”uzupełnienia” dalszymi fragmentami materiału dowodowego, w szczególności – zeznaniami pokrzywdzonej.
Sąd I instancji postąpił słusznie poczytując przyznanie się do winy na korzyśćM., jednakże okoliczność ta – sama przez się oraz na tle merytorycznej zawartości jego wyjaśnień nie mogła odgrywać tak istotnej i przesądzającej roli, jak stara się to przedstawić skarżący.
Na korzyść oskarżonego, co również zasadnie podnoszono w części sprawozdawczej kontrolowanego wyroku, przemawiał stosunkowo krótki przedział czasowy, w jakim znęcanie się miało miejsce, a nadto dość „łagodna” w kontekście typowych przypadków występków zart. 207 kk– jego forma i sposób działania sprawcy.
Wybitnie na niekorzyśćK. M.świadczyła, z kolei uprzednia karalność.
Do porządku dziennego przejść natomiast należało nad argumentacją jakoby brak destrukcji postępowania karnego za strony oskarżonego, czyli postawa będąca w istocie jego procesowym obowiązkiem, stanowić miała jakąkolwiek okoliczność „łagodzącą”. Sąd orzekający nie popełnił uchybienia odmawiając nadania powyższej zaszłości tego rodzaju rangi.
W chwili orzekania w instancji rozpoznawczej waga okoliczności obciążających uwzględniając, wspomnianą już wcześniejszą karalnośćK. M., fakt uprzedniego odbywania kary pozbawienia wolności, a co za tym idzie – niepoprawność oskarżonego, dopuszczenie sie aktualnego przestępstwa pod wpływem alkoholu na szkodę rodziców, którym winien elementarną choćby wdzięczność i szacunek i na utrzymaniu których pozostawał – zdecydowanie przeważało jednak nad łagodzącymi. Nie mogło to zatem nie wywierać wpływu na przyjęcie negatywnej względem oskarżonego prognozy społeczno – kryminologicznej, tym bardziej iż wymieniony nie wykazywał wówczas woli podjęcia leczenia odwykowego.
Obecnie jednak – w ocenie Sąd Okręgowego – zaistniały nowe, a niezależne od kwestii poprzedniej (a i następczej) karalności i nieskuteczności odbytej wcześniej kary pozbawienia wolności – fakty.
K. M.w okresie poprzedzającym bezpośrednio wyrokowanie Sądu odwoławczego odbył zastępczą, izolacyjną karę zastosowaną w miejsce kary ograniczenia wolności (vide: sprawa Sądu Rejonowego w Zabrzu – sygn. akt VII K 1195/11), co bez wątpienia stanowić będzie pozytywny czynnik w zakresie wdrożenia oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego. Po wtóre, aktywna postawa matki, będącej osobą pokrzywdzoną w przedmiotowej sprawie dobitnie przekonywało o tym, iż wybaczyła ona synowi, a to zaś nakazywało odmiennie uczynić aniżeli to Sąd jurysdykcyjny oceniać prognozę przyszłego zachowaniaK. M..
W omówionych warunkach realistycznie brzmi zatem deklaracja oskarżonego o podjęciu terapii odwykowej wSzpitalu (...)wL.z dniem 14 października 2014 r. (vide: k – 185).
Sąd Okręgowy uznał w konsekwencji, że aktualnie doszło do „przełamania” przewagi okoliczności działających na niekorzyść wymienionego, co legło u podstaw sformułowania obecnie prognozy pozytywnej i zastosowania dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonywania kary pozbawiania wolności. Oznaczył jednak maksymalny przewidziany przez ustawę okres próby, który w powiązaniu z dozorem kuratora sądowego oraz nałożonym za zgodą oskarżonego (vide: k- 185 verte) obowiązkiem leczenia odwykowego w systemie stacjonarnym – w terminie jednego miesiąca od prawomocności wyroku – pozwoli na należytą weryfikację powyższej prognozy i postawyK. M..
Stąd modyfikacje wyroku wprowadzone przez Sąd odwoławczy. Zarazem racje bytu utraciło również rozstrzygnięcie oparte oart. 63 § 1 kkw obliczu braku efektywnego wykonania kary pozbawienia wolności.
Na marginesie potrzeba jeszcze zaznaczyć, iż ani opinia sądowo – psychiatryczna uzyskana przez Sąd Rejonowy (vide: k. 38-39), ani też opina uzupełniająca biegłych lekarzy psychiatrów (vide: k. 153-155)nie uprawniały do kwestionowania poczytalności oskarżonego tempore criminis.
Na podobne wnioski nie zezwalały także materiały pochodzące z akt Sądu Rejonowego w Gliwicach – sygn. III K 224/14 (vide: k. 121-133), gdzie wobec zapewnieńK. M.nie przeprowadzono dowodu z badań psychiatrycznych i opinii biegłych z tejże dziedziny. Dowodu takiego nie przeprowadzono również w następczej sprawie o czyn zart. 207 § 1 kk(Sąd Rejonowy w Gliwicach – sygn. akt III K 1351/13).
Z tych względów nie znaleziono podstaw do stwierdzenia, by oskarżony winien mieć w postępowaniu pierwszoinstancyjnym ustanowionego obrońcą z urzędu w trybieart. 79 § 1 pkt. 3 kpk.
Mając to wszystko na uwadze orzeczone jak w dyspozycji wyroku niniejszego.