Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1768/13
Data wyroku: 2014-04-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Polikowska
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 190 § 1 kk

Sygn. akt II K 1768/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 kwietnia 2014r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Joanna Polikowska
Protokolant: Joanna Szmel
Prokurator Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Krzysztof Świątek
po rozpoznaniu w dniach: 19.03.2014r., 25.04.2014r.
s p r a w y :J. S.
synaS.iA.zd.K.
urodzonego w dniu (...)wK.

oskarżonego o to, że:

1
w dniu 20 kwietnia 2013r. wM.woj.(...), przyul. (...)groziłI. M.pozbawieniem życia, co wzbudziło w zagrożonej uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona

tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.

2
w dniu 20 kwietnia 2013r. wM.woj.(...), przyul. (...)groziłP. M.popełnieniem przestępstwa na szkodę wymienionego, polegającego na bezprawnym wtargnięciu do mieszkania zajmowanego przezP. M.w czasie jego nieobecności, co wzbudziło w zagrożonym uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona,

tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.

I
uznaje oskarżonegoJ. S.winnym tego, że:

- w dniu 20 kwietnia 2013 r. wM.woj.(...)groziłI. M.pobiciem i pozbawieniem życia, przy czym groźby te wzbudziły u w/w uzasadnioną obawę ich spełnienia, tj. występku zart. 190 § 1 k.k.
- w dniu 20 kwietnia 2013 r. wM.woj.(...)groziłP. M.bezprawnym wtargnięciem do jego mieszkania pod jego nieobecność, przy czym groźba ta wzbudziła u w/w uzasadnioną obawę jej spełnienia, tj. występku zart. 190 § 1 k.k.
przyjmując, iż oskarżony działał w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu w rozumieniuart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierza mu karę 80 /osiemdziesięciu/ stawek dziennych grzywny licząc stawkę dzienną po 10 /dziesięć/ złotych każda;

II
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoJ. S.środek karny w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonychP. M.iI. M.kwot po 200 /dwieście/ złotych;

III
na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądza od oskarżonegoJ. S.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 250 złotych, w tym opłatę w kwocie 80 złotych.

Sygn. akt II K 1768/13

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
OskarżonyJ. S.i pokrzywdzeniI. M.iP. M.zamieszkują wM.przyul. (...)w nieruchomości stanowiącej ich współwłasność. Udział oskarżonego w tej nieruchomości wynosi 8/9 a pokrzywdzonych 1/9. Pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonymi istnieje konflikt związany ze współwłasnością nieruchomości, w której zamieszkują i wspólnego zamieszkiwania.
Dowód:
- zeznania świadkaI. M.k. 13-14, 31, 41-42, 76-77,
- zeznania świadkaP. M.k. 25-26, 32, 43-44, 75-76,
- wyjaśnienia oskarżonegoJ. S.k. 48-49, 74-75,
W dniu 20 kwietnia 2013r. oskarżonyJ. S.wM.przyul. (...)groziłI. M.pobiciem i pozbawieniem życia, przy czym groźby te wzbudziły u w/w uzasadnioną obawę ich spełnienia.
Dowód:
- zeznania świadkaI. M.k. 13-14, 31, 41-42, 76-77,
- zeznania świadkaP. M.k. 25-26, 32, 43-44, 75-76,
- wyjaśnienia oskarżonegoJ. S.k. 48-49, 74-75,
W tym samym dniu oskarżonyJ. S.wM.przyul. (...)groziłP. M.popełnieniem przestępstwa na jego szkodę, polegającego na bezprawnym wtargnięciu do mieszkania zajmowanego przezP. M.w czasie jego nieobecności, co wzbudziło wP. M.uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona.
Dowód:
- zeznania świadkaI. M.k. 13-14, 31, 41-42, 76-77,
- zeznania świadkaP. M.k. 25-26, 32, 43-44, 75-76,
- wyjaśnienia oskarżonegoJ. S.k. 48-49, 74-75,
OskarżonyJ. S.ma 62 lata, jest emerytem, otrzymuje świadczenie emerytalne w kwocie 2.476 zł, na jego utrzymaniu pozostaje pasierbica, posiada wartościowy majątek w postaci domu i samochodu o łącznej wartości 66.000 zł.
Dowód:
- dane osobo-poznawcze oskarżonegoJ. S.k. 48, 74,
OskarżonyJ. S.nie był karany sądownie.
Dowód:
- dane o karalności oskarżonegoJ. S.k. 54,
OskarżonyJ. S.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W złożonych wyjaśnieniach przyznał, iż w dniu 20 kwietnia 2013 r. wypowiedział słowa gróźb zarówno wobec pokrzywdzonegoP. M.jak i pokrzywdzonejI. M.. Wskazał, że groźby te wypowiedział pod wpływem emocji i narastającego konfliktu pomiędzy nim a pokrzywdzonymi związanego ze wspólną nieruchomością i wspólnym zamieszkiwaniem. Konflikt ten zaczął się w 2008 r., po wniesieniu przez niego do Sądu sprawy o zniesienie współwłasności nieruchomości, w której zamieszkują. Wyraził żal z powodu wypowiedzianych gróźb oraz wskazał, iż więcej się to nie powtórzy. Wyjaśnił oskarżony także, iż przed dniem 20 kwietnia 2013 r. miały miejsce interwencje Policji. Podał, że w dniu 13 kwietnia 2013 r. doszło pomiędzy nim aP. M.do szarpaniny, podczas której interweniowałaI. M.ściągającP. M.z niego. O zdarzeniu została poinformowana Policja. Nie wykonał obdukcji lekarskiej na okoliczność doznanych obrażeń ciała podczas tego zdarzenia stwierdzając, iż sprawy podwórkowe będzie załatwiał na swoim podwórku. Od tego czasu pokrzywdzonaI. M.zaczęła chodzić z kamerą i filmować go, co doprowadziło do tego, że w dniu 20 kwietnia 2013 r. puściły mu nerwy.
Oskarżony na etapie postępowania przygotowawczego dobrowolnie poddał się karze wyrażając zgodę na wymierzenie mu za zarzucane czyny kary 80 stawek dziennych grzywny liczonych po 10 zł każda oraz zasądzenie kosztów sądowych.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoJ. S.w zakresie w jakim wskazywał on na istniejący pomiędzy nim a pokrzywdzonymi konflikt związany ze wspólną nieruchomością i wspólnym zamieszkiwaniem. Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie korespondują bowiem z zeznaniami wiarygodnych świadkówP. M.iI. M.w zakresie w jakim wskazują oni na trwający pomiędzy nimi a oskarżonym konflikt, jak również z zapisami w krótkim raporcie działań nadesłanym przez Komisariat Policji wK.wraz z pismem z dnia 24 kwietnia 2014 r., z których wynika, iż oskarżony i pokrzywdzeni pozostają w konflikcie.
Sąd dał również wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoJ. S.w zakresie w jakim przyznawał on, że w dniu 20 kwietnia 2013 r. wypowiedział w stosunku do pokrzywdzonych groźby. Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie znajdują odzwierciedlenie w zeznaniach świadkówP. M.iI. M.. Wskazani świadkowie w złożonych zeznaniach opisali okoliczności w jakich doszło do wypowiadania wobec każdego z nich przez oskarżonegoJ. S.gróźb oraz wskazali słowa jakie oskarżony wypowiadał wobec każdego z nich. Zeznania świadkaI. M.korespondują nadto z nagraniem na płycie CD stanowiącej dowód w przedmiotowej sprawie, z której odtworzenia sporządzony został protokół (k. 37 akt), który Sąd ocenił jako w pełni wiarygodny dowód w sprawie oraz opinią sądowo – lekarską wydaną przez biegłegoZ. K., z której wynika, że w dniu 20 kwietnia 2013 r.I. M.doznała otarcia skóry podstawy szyi długości około 4 cm. Z zeznańP. M.iI. M.wynika nadto, iż obawiają się oni realizacji gróźb, które oskarżony wypowiadał wobec każdego z nich w dniu 20 kwietnia 2013 r.
Walor wiarygodności Sąd przydał dowodom z dokumentów. Nie znalazł Sąd bowiem jakichkolwiek okoliczności, które nakazywałyby kwestionować ich wiarygodność.
Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostawały dowody z zeznań świadkówZ. S.,K. T.iK. A.. Nie dotyczyły one bowiem zdarzeń będących przedmiotem stawianych oskarżonemu zarzutów w przedmiotowej sprawie.
Zachowaniem swoim oskarżonyJ. S.wyczerpał znamiona występków zart. 190 § 1 k.k.Oskarżony bowiem w dniu 20 kwietnia 2013 r. wM.groziłI. M.pobiciem i pozbawieniem życia, przy czym groźby te wzbudziły u w/w uzasadnioną obawę ich spełnienia, a następnie w tym samym dniu i miejscu groziłP. M.bezprawnym wtargnięciem do jego mieszkania pod jego nieobecność, przy czym groźba ta wzbudziła u w/w uzasadnioną obawę jej spełnienia.
Występek opisany wart. 190 § 1 k.k.polega na grożeniu popełnieniem przestępstwa na szkodę innej osoby lub osoby dla niej najbliższej, jeżeli groźba ta wzbudza uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona. Na znamiona ustawowe tego przestępstwa składa się więc zachowanie sprawcy w postaci wyrażenia groźby popełnienia przestępstwa oraz subiektywne przeświadczenie pokrzywdzonego, że groźba ta może zostać spełniona. Dla bytu tego przestępstwa obie wskazane przesłanki muszą wystąpić łącznie. Pogląd ten wyrażony został w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21.I.1998r, sygn. akt V KKN 19/97, Prok. i Pr. 1998/7-8/4, który Sąd Rejonowy w pełni podziela (podobnie Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 20 sierpnia 2009 r. II AKa 123/09, LEX nr 553860). Zachowanie oskarżonegoJ. S.zarówno wobecI. M.jak iP. M.wyczerpało pierwsze znamię ustawowe. Wypowiedział on bowiem w dniu 20 kwietnia 2013 r. wobec najpierwI. M.groźby pobiciem i pozbawienia życia, a następnie wobecP. M.groźbę bezprawnego wtargnięcia do jego mieszkania pod jego nieobecność. Oskarżony wypowiadał te groźby będąc z pokrzywdzonymi w konflikcie na tle współwłasności nieruchomości, w której zamieszkują oskarżony i pokrzywdzeni, a której są współwłaścielami oraz wspólnego zamieszkiwania. Zachowanie oskarżonego wobec pokrzywdzonych w przeszłości oraz w tym dniu cechowało się agresją.
Przestępstwo zart. 190 § 1 k.k.jest przestępstwem materialnym. Do jego znamion zalicza się skutek zachowania sprawcy w postaci wzbudzenia uzasadnionej obawy, że groźba będzie spełniona. Jeżeli skutek przestępny w postaci uzasadnionej obawy u zagrożonego nie wystąpi, nie dochodzi wówczas do zrealizowania znamion tego przestępstwa. Ponadto, gdy sprawca nie działa z zamiarem kierunkowym nie dochodzi do popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa, gdyż czyn taki nie jest zabroniony przez ustawę karną. Zauważyć należy, iż dla wypełnienia znamion przestępstwa zart. 190 § 1 k.k.nie jest konieczne, aby sprawca miał zamiar rzeczywiście groźbę wykonać, ani też aby istniały obiektywne możliwości jej spełnienia. Sąd Najwyższy w swym orzecznictwie, które Sąd Rejonowy w pełni podziela, wielokrotnie podkreślał, iż znamię występku zart. 190 § 1 k.k., polegające na wzbudzeniu w zagrożonym obawy spełnienia groźby, należy oceniać subiektywnie, z punktu widzenia zagrożonego. Wystarczy więc, aby groźba wzbudziła w zagrożonym przekonanie, że jest poważna i zachodzi prawdopodobieństwo jej ziszczenia. Przy ocenie tego znamienia nie jest istotne w jakim celu sprawca wypowiada groźby, lecz czy wzbudziły one istotnie u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę, że mogą być spełnione. Sama obawa musi istnieć obiektywnie, to znaczy zagrożony musi rzeczywiście bać się realizacji przestępstwa będącego przedmiotem groźby. Obawa musi również być uzasadniona, a więc zagrożony musi mieć realne podstawy do jej powzięcia. To znamię podlega tak samo udowodnieniu w postępowaniu karnym, jak i inne istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia. (wyrok SN z 26.01.1973r, sygn. akt III KR 284/72, niepublikowany; wyrok SN z 27.IV.1990r, sygn. akt IV KR 69/90,PS 1993/5/84; wyrok SN z 17.IV.1997r, sygn. akt II KKN 171/96, Prok. i Pr. 1997/10/4; podobnie wyrok SA w Krakowie z dnia 17 grudnia 2008 r. II AKa 196/08 KZS 2009/2/35, Prok. i Pr. -wkł. 2009/7-8/41). Oskarżony niewątpliwie swoim zachowaniem wzbudził tak u pokrzywdzonejI. M.jak i pokrzywdzonegoP. M.obawę, iż jego groźby zostaną spełnione. Oskarżony wypowiadał groźby pobicia i pozbawienia życia wobecI. M.w dniu 20 kwietnia 2013 r. po tym jak najpierw wyzywał ją wulgarnie oraz zaatakował ją łapiąc za szyję i doprowadzając do tego, że pokrzywdzona uderzyła głową w ościeżnicę drzwi znajdujących się na stopniach schodów prowadzących do jej mieszkania. Doznanie przez pokrzywdzonąI. M.obrażenia ciała w tym dniu potwierdza opinia sądowo – lekarska biegłegoZ. K., z której wynika, że doznała ona otarcia skóry podstawy szyi długości około 4 cm. Groźbę wobec pokrzywdzonegoP. M.bezprawnego wtargnięcia do jego mieszkania pod jego nieobecność, oskarżony natomiast wypowiedział w późniejszym czasie, po jego powrocie wraz zI. M.ze szpitala, gdzie była jej udzielana pomoc medyczna w związku z zajściem, podczas którego oskarżony wypowiadał groźby wobec niej. Już zatem w chwili wypowiadania gróźb tak pokrzywdzonaI. M.jak i pokrzywdzonyP. M.mieli podstawy obawiać się, że oskarżony może swoje groźby zrealizować. Z zeznańI. M.iP. M.nadto jednoznacznie wynika, iż boją się oni oskarżonego. Nie bez znaczenia dla oceny istnienia po stronie pokrzywdzonych obawy realizacji wypowiadanych przez oskarżonego wobec nich gróźb pozostaje także, iż oskarżonyJ. S.w przeszłości zachowywał się wobec pokrzywdzonych agresywnie, wypowiadał wobec pokrzywdzonych groźby. Jak wynika z zeznańI. M.po tym, jak w dniu 13 kwietnia 2013 r. pomiędzy oskarżonym a jej mężemP. M.doszło do szarpaniny na terenie wspólnej posesji, poczuła się zagrożona i od tego dnia na posesję wychodziła z włączoną kamerą, aby mieć dowód zachowania oskarżonego wobec niej. OskarżonyJ. S.ma przewagę fizyczną nadI. M.. Po zajściach z dnia 20 kwietnia 2013 r. pokrzywdzeni za każdym razem wychodząc zamykają drzwi od swojego mieszkania i to zarówno te bezpośrednio prowadzące do ich mieszkania jak i znajdujące się na schodach prowadzących na piętro. Obawiają się, że pokrzywdzony może wtargnąć do ich mieszkania.
Wina oskarżonegoJ. S.nie budzi wątpliwości. Wobec oskarżonego nie zachodziły żadne okoliczności, które mogłyby rzutować na jego zawinienie. Oskarżony działał świadomie.
Dokonując oceny stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonegoJ. S.Sąd kierował się przesłankami wskazanymi wart. 115 § 2 kk. biorąc pod uwagę rodzaj i charakter naruszonych dóbr prawnych, rozmiary wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, postać zamiaru, motywację towarzyszącą sprawcy, a zatem okoliczności związane z przypisanymi oskarżonemu czynami. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż stopień społecznej szkodliwości czynów oskarżonego był znaczny. Do zaistnienia zdarzeń będących przedmiotem niniejszej sprawy w dniu 20 kwietnia 2013 r. doszło w związku z istniejącym konfliktem pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonymi związanym ze współwłasnością nieruchomości, w której zamieszkują i wspólnym zamieszkiwaniem. Pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonymi toczy się przed sądem cywilnym postępowanie o zniesienie współwłasności nieruchomości wM.przyul. (...), w której udział oskarżonego wynosi 8/9, a pokrzywdzonych 1/9. Na ocenę społecznej szkodliwości czynów oskarżonego miały wpływ także okoliczności w jakich do nich doszło.
Sąd nie dopatrzył się wobec oskarżonegoJ. S.okoliczności obciążających.
Jako okoliczność łagodzącą Sąd zaliczył oskarżonemu jego dotychczasową niekaralność zważywszy na jego wiek oraz przyznanie się do popełnienia zarzucanych mu czynów.
W tych warunkach jako współmierną do stopnia zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynów oskarżonego Sąd wymierzyłJ. S.przyjmując, iż działał on w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu w rozumieniuart. 91 § 1 k.k.karę 80 stawek dziennych grzywny.
Ustalając wysokość stawki dziennej, Sąd wziął pod rozwagę zgodnie ze wskazaniami zawartymi wart. 33 § 3 k.k.warunki osobiste oskarżonego, jak również jego stosunki majątkowe oraz możliwości zarobkowe i na tej podstawie ustalił wysokość jednej stawki dziennej na poziomie 10 złotych. Oskarżony bowiem jest emerytem, otrzymuje świadczenie emerytalne w kwocie 2.476 zł, na jego utrzymaniu pozostaje pasierbica, posiada wartościowy majątek w postaci domu i samochodu o łącznej wartości 66.000 zł. Tak ustalona stawka dzienna odpowiada zatem jego dochodom i sytuacji majątkowej.
Pokrzywdzeni, na podstawieart. 46 § 1 k.k., domagali się orzeczenia od oskarżonego na rzecz każdego z nich zadośćuczynienia w kwocie 5.000 zł. Przepisart. 46 § 1 k.k., w razie wydania wyroku skazującego, uprawnia sąd do fakultatywnego, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej obligatoryjnego, orzeczenia obowiązku naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 16 maja 2013 r. II AKa 76/13, KZS 2013/7-8/42). Szkoda wyrządzona przestępstwem może przybrać postać zarówno szkody majątkowej, jak i niemajątkowej (zob. A. Marek: System Prawa Karnego, Warszawa 2010, t. VI, s. 712-713). Podstawę naprawienia szkody niemajątkowej w formie zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę określają przepisyart. 444, 445,446 i 448 k.c.Zasadniczym kryterium decydującym o wysokości należnego zadośćuczynienia stanowi przede wszystkim rozmiar (zakres) doznanej przez pokrzywdzonego krzywdy, a niewymierny charakter takiej krzywdy sprawia, że ocena w tej mierze winna być dokonywana na podstawie całokształtu okoliczności sprawy. Sąd decydując o wysokości zadośćuczynienia winien kierować się podstawową zasadą, że przyznane zadośćuczynienie powinno przedstawiać realną wartość dla pokrzywdzonego i uwzględniać stosunki majątkowe panujące aktualnie w społeczeństwie (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 30 września 2013 r. I ACa 420/13 LEX nr 1383490). Analizując okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, ustalając wysokość należnego każdemu z pokrzywdzonych zadośćuczynienia na poziomie kwoty 200 zł, Sąd wziął pod uwagę, że oskarżony swoim zachowaniem nie spowodował znaczących szkód w sferze emocjonalnej pokrzywdzonych. Z zeznań pokrzywdzonych nie wynika, aby w związku z zachowaniemJ. S.wobec nich w dniu 20 kwietnia 2013 r. musieli oni korzystać z pomocy specjalistów, np. psychologa. Z zeznańI. M.wynika nadto, iż po dniu 20 kwietnia 2013 r. zachowanie oskarżonego wobec niej i jej męża uległo poprawie. Oskarżony zachowywał się poprawnie do listopada 2013 r. kiedy to miał patrzyć na nią z nienawiścią w oczach i pluć w jej kierunku. PokrzywdzonyP. M.wskazał, iż wraz z żoną zaprzestali pokrzywdzeni kontaktów towarzyskich. Na tę okoliczność jednakże nie wskazała w złożonych zeznaniachI. M.. Gdyby taka okoliczność faktycznie miała miejsce niewątpliwie powołałaby się na nią także pokrzywdzonaI. M.. Sąd uwzględniając te okoliczności orzekł na rzecz pokrzywdzonychI. M.iP. M.kwoty po 200 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Kwota rekompensaty musi być adekwatna do statusu majątkowego pokrzywdzonego. W ocenie Sądu, zadośćuczynienie w wysokości 200 zł jest kwotą adekwatną i stanowiącą godziwą rekompensatę za doznane tak przezI. M.jak iP. M.krzywdy związane z przypisanymi oskarżonemu czynami. Zadośćuczynienie orzekane na podstawieart. 46 § 1 k.k., jako środek karny, poza funkcją kompensacyjną musi być realną, a nie abstrakcyjną dolegliwością dla oskarżonego. Jako takie musi odpowiadać możliwościom majątkowym i zarobkowym oskarżonego. W ocenie Sądu kwoty po 200 zł zadośćuczynienia orzeczone na rzecz pokrzywdzonych odpowiadają możliwościom zarobkowym oskarżonego. Oskarżony wprawdzie jest już emerytem, ale uzyskuje stałe dochody w postaci świadczenia emerytalnego w kwocie 2.476 zł . W zakresie jego możliwości leży zatem uiszczenie wskazanej kwoty na rzecz pokrzywdzonych tytułem zadośćuczynienia, mimo orzeczonej kary grzywny.
W ocenie Sądu takie rozstrzygnięcie o karze oraz środku karnym uświadomi oskarżonemu naganność jego czynów i zapobiegnie ponownemu popełnieniu przezJ. S.przestępstwa. Orzeczona wobec oskarżonego kara grzywny oraz środek karny, zdaniem Sądu, uświadomią oskarżonemu konieczność przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Natomiast w zakresie prewencji generalnej, rozstrzygnięcia te zaspokoją społeczne poczucie sprawiedliwości i będą pozytywnie kształtowały świadomość prawną społeczeństwa.
Sytuacja finansowa i majątkowa oskarżonegoJ. S.świadczy o tym, że poniesienie przez oskarżonego kosztów sądowych w niniejszej sprawie nie będzie dla niego zbyt uciążliwe. Z tego względu Sąd, na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonegoJ. S.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 250 złotych, w tym opłatę w kwocie 80 złotych.