Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 237/14
Data wyroku: 2014-08-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Klara Łukaszewska, Tomasz Skowron, Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 278 § 1 kk w zw. z art. 12 kk

Sygn. akt VI Ka 237/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 sierpnia 2014 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Andrzej Tekieli (spr.)
Sędziowie   SO Klara Łukaszewska
SO Tomasz Skowron
Protokolant   Jolanta Kopeć
po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2014r.
sprawyM. S.
oskarżonego zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12 kk
z powodu apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Kamiennej Górze
z dnia 24 lutego 2014 r.   sygn. akt VIII K 38/13
uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoM. S.i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowemu Wydziałowi Karnemu z siedzibą w Kamiennej Górze do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt VI Ka 237/14

UZASADNIENIE
M. S.oskarżony został o to, ze w okresie od 12 lipca 2011 roku do 16 lipca 2011 roku, wJ., działając czynem ciągłym w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, zabrał w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 8.700 złotych na szkodę PanaZ. B.,tj. o czyn zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12 kk.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Kamiennej Górze wyrokiem z dnia 24 lutego 2014 r. w sprawie o sygn. akt VIII 38/13:

1
M. S.uniewinnił od zarzutu, że w dniu 12 lipca 2011 roku wJ.dokonał zaboru w celu przywłaszczenia kwoty 4 600 zł, w dniu 13 lipca 2013 roku wJ.dokonał zaboru w celu przywłaszczenia kwoty 100 zł, a w dniu 16 lipca 2011 roku wJ.dokonał zaboru w celu przywłaszczenia kwoty 4000 zł, na szkodęZ. B.,

2
na podstawieart. 632 pkt 1 kpkw zw. zart. 616 § 1 pkt 2 kpkw zw. zart. 640 kpkzasądził odZ. B.na rzeczM. S.kwotę 191, 25 zł, z tytułu poniesionych przez niego uzasadnionych wydatków.

Apelację od powyższego wyroku złożył pełnomocnik oskarżyciela subsydiarnego, który zarzucił:

1
rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, polegające na nieobiektywnym sposobie przeprowadzenia dowodów i przyjętej metodzie ich oceny przez Sąd I instancji, a w szczególnościart. 4 kpkiart. 7 kpkco w konsekwencji doprowadziło do uniewinnienia oskarżonegoM. S.z zarzucanego mu czynu zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12 kk,

2
naruszenie prawa procesowego w postaciart. 410 kpkiart. 424 § 1 kpk, w szczególności 424§ 1 pkt 1 kpk, mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, poprzez brak szczegółowego uzasadnienia, dlaczego za wiarygodne uznaje się wyłączenie wyjaśnienia oskarżonegoM. S.a deprecjonuje się w zakresie wskazywanych istotnych dla sprawy okoliczności zeznań pokrzywdzonego oraz zeznańM. B.iŁ. B., chociaż podnoszone przez nich okoliczności, w szczególności okoliczności, że oskarżonyM. S.wychodził w dniu 12 lipca 2011 r. z biura do swojego samochodu mają istotne znaczenie dla sprawy,

3
naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaciart. 7 kpkpoprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegające na dowolnej i jednostronnej ocenie zebranego materiału dowodowego i dokonaniu oceny, że wszystkie ujawnione fakty pośrednie dokonane w ich wzajemnym powiązaniu nie pozwalają na czynienie rozstrzygnięcia co do winy oskarżonegoM. S., gdy tymczasem jest zupełnie odwrotnie, albowiem ciąg następujących po sobie zdarzeń i ich powiązanie logiczne prowadzi do stwierdzenia, że to wyżej wymieniony i nikt inny dopuścił się czynu zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12 kk,

4
naruszenie prawa materialnego w postaciart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12 kkpoprzez przyjęcie, iż wyżej wymienionemu oskarżonemuM. S.nie można, z uwagi na zebrany materiał dowodowy, przypisać sprawstwa w zakresie zarzucanego mu czynu, co w konsekwencji prowadzić musiało do uniewinnienia wyżej wymienionego od popełnienia czynu zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12 kk.

Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik oskarżyciela subsydiarnego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie wyżej wymienionego winnego zarzucanego mu czynu i wymierzenie mu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, na okres próby lat 4 oraz grzywny w wysokości 5000 zł, a nadto zobowiązanie oskarżonego do naprawienia pokrzywdzonemu całości szkody, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz oskarżyciela subsydiarnego kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Ponadto wniósł o wyłączenie SędziM. P.z dalszego prowadzenia tego postępowania, po ewentualnym przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji gdyż w ocenie oskarżyciela subsydiarnego, nie jest ona osobą bezstronną, o czym świadczy dotychczasowa, nieobiektywna ocena zdarzeń przez tego Sędziego, mająca w istocie na celu niedoprowadzenie do skazania sprawcy przestępstwa ale jego uniewinnienia czy też zakończenia postępowania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja okazała się niepozbawiona racji, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Na wstępie zauważyć jednakże należy, że wątpliwości Sądu Okręgowego co do prawidłowości wyroku uniewinniającego w niniejszej sprawie nie dotyczą części zarzutu odnoszącego się do zaboru w dniu 13 lipca 2013 roku kwoty 100 zł. Jak prawidłowo ustalił Sąd I instancji ( co zresztą nie jest kwestionowane przez skarżącego ) oskarżonyM. S.w tym dniu miał rozliczyć się ze swoim pracodawcą – pokrzywdzonymZ. B.z pieniędzy które otrzymał dzień wcześniej za towar dostarczony kontrahentom i z tego rozliczenia wynikało, że przekazał pokrzywdzonemu kwotę o 100 zł. mniejszą. Zdaniem Sądu Okręgowego nieprawidłowe rozliczenie mogło wynikać ze zwykłej pomyłki, nie zaś z chęci zaboru oczywiście niewielkiej przecież kwoty, i tak – jak się wydaje – potraktował początkowo to zdarzenie pokrzywdzony skoro „machnął ręką” na te pieniądze ( k.7 ). W każdym razie Sąd Okręgowy podobnie jak Sąd I instancji ma wątpliwości co do zamiaru zaboru tych pieniędzy przez oskarżonego, w związku z czym uchylenie wyroku nie dotyczyło tej części zarzutu, co wprawdzie nie znalazło odzwierciedlenia w treści wyroku uchylającego, ale tylko dlatego że całość zachowania się oskarżonego zakwalifikowana została przy zastosowaniuart.12 k.k.
Zaskarżony wyrok nie mógł się natomiast ostać odnośnie zaboru w celu przywłaszczenia przez oskarżonego kwoty 4.600 zł. w dniu 12 lipca 2011 r. i kwoty 4.000 zł. w dniu 16 lipca 2011 r. Zdaniem Sądu Okręgowego wprawdzie brak bezpośredniego dowodu na sprawstwo oskarżonego w tym zakresie, jednakże ciąg dowodów pośrednich, poszlak ocenianych z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – wbrew stanowisku Sądu I instancji - przemawia za przyjęciem sprawstwa i winy oskarżonego. Na powyższe wskazują następujące okoliczności:
1.Zeznania pokrzywdzonegoZ. B.co do okoliczności zaboru na jego szkodę w dniu 12 lipca 2011 r. kwoty 4.600 zł. i w dniu 16 lipca 2011 r. kwoty 4.000 zł. są konsekwentne, wyważone i spójne, co przemawia za przydaniem im waloru wiarygodności w całości. Rażą dowolnością wywody Sądu I instancji jakoby pokrzywdzony nie mógł dokładnie wiedzieć ile pieniędzy miał w saszetce i ile mu skradziono, a niezrozumiałe, całkowicie nieuprawnione w realiach niniejszej sprawy są dywagacje iż „nikt rozsądny, doświadczony i posiadający wyobraźnię” nie pozostawia saszetki ze znaczną sumą pieniędzy „w biurze w którym przebywał wyłącznie domniemany sprawca kradzieży” i że „..oskarżenie o kradzież dalszych 4.000 zł. należałoby traktować jedynie jako manewr mający na celu uwiarygodnienie tego że w dniu 12 lipca 2011 roku kradzieży 4.600 zł. dopuścił się oskarżony” ( str. 9 – 11 uzasadnienia k. 333 – 334 akt ). Przeciwnie niż Sąd I instancji Sąd Okręgowy uważa, że pokrzywdzony zachował się racjonalnie i rozsądnie nie rzucając od razu podejrzeń na oskarżonego – w końcu swojego współpracownika do którego miał z pewnością zaufanie – nie chcąc go oskarżać niesprawiedliwie, nabrał zaś przekonania co do jego sprawstwa po dokonaniu drugiej kradzieży. Drobiazgowość z jaką pokrzywdzony podawał ile banknotów i o jakich nominałach miał w saszetce – w szczególności w czasie drugiej kradzieży w dniu 16 lipca 2011 r. - świadczy zaś o jego skrupulatności a przez to wiarygodności i sugerowanie iż źle zapamiętał on ilość banknotów i „nie można wykluczyć że…żadnych pieniędzy w tym dniu nie stracił..” ( str.10 uzasadnienia, k.333 odwrót akt ) jest całkowicie dowolne, gołosłowne, nieuprawnione.
2.P.z saszetki mogła zabrać tylko osoba która wiedziała że one tam się znajdują i że saszetka została pozostawiona przez pokrzywdzonego w biurze. Powyższe wyklucza dokonanie zaboru pieniędzy przez osobę przypadkową, nie znająca zwyczajówZ. B.. Okoliczności sprawy – fakt iż w dniu 12.07.2011 r. pokrzywdzony stracił nie tylko spięte gumką pieniądze ale także polecenia przelewów, zaś w dniu 16.07.2011 r. cześć pieniędzy w „okrągłej” kwocie 4.000 zł – wyklucza z kolei ich przypadkowe zgubienie przez pokrzywdzonego w sklepie, biurze rachunkowym, banku. Jak słusznie ustalił Sąd I instancji w czasie kiedy pokrzywdzonyZ. B.zostawiał saszetkę z pieniędzmi w biurze, pod jego nieobecność był tam sam tylko oskarżonyM. S.. Z ustaleń tego Sądu wynika że w dniu 12.07.2011 r. pokrzywdzony pozostawił saszetkę jedynie na 15 minut i brak jest jakiegokolwiek dowodu czy chociażby poszlaki że ktokolwiek inny wchodził w tym czasie do biura. W dniu 16.07.2011 r. przez biuro „przewijały się” różne osoby jednakże nie pozostawały tam same w szczególności w czasie gdy pokrzywdzony pozostawił tam saszetkę.
3.Z zeznańZ. B.wynika że gdy w dniu 16.07.2011 r. powiedziałM. S., że stwierdził brak w saszetce 4.000 zł., ten odpowiedział że pieniędzy nie wziął ale że „je zapłaci i dowie się kto je wziął” ( k.7 ). Zdaniem Sądu Okręgowego – biorąc pod uwagę wskazania doświadczenia życiowego – nie deklaruje zwrotu pieniędzy z kradzieży ktoś kto jej nie dokonał, zwłaszcza że oskarżony nie informował następnie pokrzywdzonego jaki jest efekt poszukiwania domniemanego sprawcy i praktycznie zerwał z nim kontakt.
Zważywszy na wszystkie powyższe okoliczności wyrok uniewinniającyM. S.w zakresie tych dwóch zdarzeń nie mógł się ostać i Sąd Okręgowy uchylając go sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowemu Wydziałowi Karnemu z siedzibą w Kamiennej Górze.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji przeprowadzi postępowanie dowodowe w zakresie niezbędnym do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia uwzględniając wszystkie powyższe zagadnienia faktyczne. W szczególności Sąd ten szczegółowo przesłucha oskarżonego i pokrzywdzonego a także w razie potrzeby innych świadków oraz przeprowadzi inne niezbędne dowody, następnie całość materiału dowodowego prawidłowo oceni. W przypadku przyjęcia sprawstwa i winy oskarżonego Sąd I instancji rozstrzygnie czy jego zachowania należy zakwalifikować jako przestępstwo ciągłe zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.czy też jako dwa odrębne przestępstwa zart. 278 § 1 k.k.Swoje ostateczne stanowisko Sąd ten zawrze w wydanym wyroku który prawidłowo uzasadni zgodnie z wymogamiart. 424 k.p.k.
AP