Sąd Rejonowy w Olsztynie
IX Wydział Karny
Sygnatura akt: IX W 2852/14
Data wyroku: 2014-11-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Beata Kalińska

Sygn. akt IX W 2852/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 listopada 2014r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny
w składzie:
Przewodniczący - SSR Beata Kalińska
Protokolant –sekr. sąd. Jolanta Jarmołowicz
w obecności oskarżyciela publ.nie stawił się zawiadomiony prawidłowo
po rozpoznaniu w dniu 28/08/2014r., 23/09/2014r., 16/10/2014r., 24/11/2014r., sprawy
W. Ł. (1)
s.E.iC.z domuB.
ur. (...)wN.
obwinionego o to, że:
w dniu 11 maja 2014r. o godzinie 16:30 nadrodze nr (...)km gm.S., kierując pojazdem markiR.onr rej (...)wykonując manewr wyprzedzania nieustalonego pojazdu nie upewnił się co do możliwości wykonywania manewru wyprzedzania w wyniku czego zderzył się z pojazdem wyprzedzającymm-ki B.onr rej (...)powodując uszkodzenia pojazdów czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla kierującego i pasażerów pojazdum-ki B.oraz dla pasażerów pojazdu m-kiR.
- tj. za wykroczenie zart. 86 § 1kw w związku zart. 24 ust. 1 pkt. 2 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym
ORZEKA

I
obwinionegoW. Ł. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 86 § 1kw w związku zart. 24 ust. 1 pkt. 2 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowymi za to z mocyart. 86 § 1kw skazuje go nakarę grzywny w wymiarze 500zł( pięćset) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnychobciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100,- (sto) złotych i opłatą w kwocie 50,- (pięćdziesiąt ) złotych oraz kosztami opinii biegłego w kwocie 639,40zł.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 28 listopada 2014r. uznał obwinionegoW. Ł. (1)za winnego tego , że w dniu 11 maja 2014r. o godzinie 16:30 nadrodze nr (...)km gm.S., kierując pojazdem markiR.onr rej (...)wykonując manewr wyprzedzania nieustalonego pojazdu nie upewnił się co do możliwości wykonywania manewru wyprzedzania w wyniku czego zderzył się z pojazdem wyprzedzającymm-ki B.onr rej (...)powodując uszkodzenia pojazdów czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla kierującego i pasażerów pojazdum-ki B.oraz dla pasażerów pojazdu m-kiR.,tj. popełnienia wykroczenia zart. 86 § 1kw w związku zart. 24 ust. 1 pkt. 2 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym
ObwinionyW. Ł. (1)z zawodu monter zarabia powyżej(...). Żona obwinionego jest zatrudniona w(...)i zarabia powyżej(...). Mają na utrzymaniu 1 dziecko. Obwiniony nie był uprzednio karany.
( dane osobopoznawcze k.59)
Z dokonanych w sprawie ustaleń wynika ,że 11maja 2014r. około godziny 16:30 nadrodze krajowej nr (...), obwinionyW. Ł. (1)kierował pojazdem m-kiR. (...)onr rej. (...). W pojeździe miejsce pasażerów zajmowali żona obwinionegoJ.i córkaJ.. Jechali od stronyO.w kierunkuS.. Również tą trasą jechał pokrzywdzonyW. F. (1), kierujący autobusem rejsowymm-ki B.onr rej. (...),należącym dofirmy (...). Tego dnia warunku drogowe były dobre , nawierzchnia jezdni sucha , przy dużym natężeniu ruchu. Dopuszczalna prędkość na tym prostym odcinku drogi wynosiła 90km/h. Jako pierwszy jechał nieustalony autobus , za nim pojazd obwinionego m-kiR. (...), a za nim kierujący autobusemm-ki B.. Jako pierwszy manewr wyprzedzania dwóch poprzedzających pojazdów podjął kierujący pojazdemm-ki B.. Gdy znajdował się na lewym pasie ruchu i zbliżał się do pojazdu m-kiR., ten podjął również manewr wyprzedzania n/n autobusu i zaczął wjeżdżać na lewy pas ruchu, będąc nieznacznie odchylonym w lewą stronę . Wówczas doszło do kontaktu między pojazdami. W pojeździe m-kiR.zostało zerwane lustro lewe , zarysowane drzwi przednie lewe, zarysowane i wgniecione drzwi tylne lewe , pogięty i zarysowany lewy tylny błotnik ,zarysowany tylny zderzak z lewej strony, a autobusieB.został zerwany przedni prawy narożnik , zarysowane przednie prawe drzwi , zarysowany i pogięty kołpak koła przedniego prawego.
W miejscu , gdzie nastąpiła kolizja pas prawy ma szerokość 3,8m , pobocze do linii krawędziowej z prawej strony ma 0,9m natomiast pas lewy ma 3,6 m a pobocze do linii krawędziowej po lewej stronie ma 1,0m.Obwiniony w momencie zetknięcia się pojazdów zaniechał wyprzedzania n/n autobusu zjeżdżając do prawej strony ,natomiast kierujący autobusemm-ki B.wyprzedził obydwa pojazdy. Zdarzenie drogowe obsługiwali funkcjonariusze PolicjiG. K. (1)iK. B. (1). Wobec sprzecznych relacji na miejscu zdarzenia nie prowadzili postępowania mandatowego.
.( d. protokoły oględzin k.6,7,notatka urzędowa k.4-4 verte, szkic sytuacyjny k.5, karta zdarzenia drogowego k.8, zeznaniaK. B.k.81G.K.k.60verte,płyta CD k.35)
ObwinionyW. Ł.nie przyznał się do popełnia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił , że za nim podjął decyzję o wyprzedzaniu , upewnił się , że lewa strona jezdni jest pusta, spojrzał w lusterko i nie widział by kierowca autobusu dał kierunkowskaz , że będzie wykonywał jakiś manewr. Jak podjął manewr to poczuł , że wjeżdża w niego autobus. Stwierdził , że manewr wyprzedzania wykonywał z prędkością około 90km/h.
Wyjaśnił , że pojazd ten był dla niego widoczny w odległości około 20metrów gdy podjął manewr wyprzedzania innego pojazdu. , a do poprzedzającego n/n autobusu miała jeszcze około 30m. Obwiniony zaprzeczył by autobusB.jechał w tym czasie obok niego , tylko był z tyłu a potem po lewej stronie jego pojazdu , co należałoby według obwinionego odczytać , że „ na trzeciego”
( d. wyjaśnienia obwinionego k.59-59verte).
Sąd zważył , co następuje.
Wyjaśnienia obwinionego nie zasługują na podzielenie ,w takim zakresie ,w jakim pozostają w sprzeczności z ustaleniami stanu faktycznego . Ponadto są przejawem dążenia obwinionego do uniknięcia odpowiedzialności karnej.
Wersja w tym zakresie przedstawiona przez obwinionego , zdaniem Sądu jest nieprawdziwa w świetle zeznań przesłuchanych w sprawie świadków, w tym pokrzywdzonegoW. F. (2)kierowcy autobusuB., pilot z autobusu rejsowegoM. T.oraz funkcjonariusza Policji z Wydziału Ruchu DrogowegoG. K. (1)oraz pasażera autobusuE. R. (1).
Relacje tych świadków bądź wynikają bezpośrednio z obserwacji toru jazdy kierowcy autobusu , bądź ,jak w przypadku funkcjonariusza Policji opierają się na analizie uszkodzeń i mechanizmu ich powstania w obydwu pojazdach. Kierujący Autobusem gdy wykonywał manewr wyprzedzania pojazdu obwinionego w tej fazie nawet go nie widział ponieważB.jest dużo wyższy, jedynie w pewnym momencie słyszał, poczuł uderzenie.
Sąd uznał zeznania w/w świadków za spójne , logiczne i konsekwentne . Zeznania te znajdują ponadto poparcie w analizie okoliczności kolizji przeprowadzonej przez biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowegoE. R., który został powołany w sprawie.
W tych okolicznościach za niewiarygodne Sąd uznał zeznania osób bliskich dla obwinionego tj. żony obwinionegoJ. Ł. (1)i córkiJ. Ł. (2), które są zeznaniami osób zainteresowanych korzystnym dla obwinionego rozstrzygnięciem sprawy. Ponadto w przedstawionej przez nie wersji , że autobusB.znajdował się z tyłu , gdy obwiniony podjął manewr wyprzedzania , dają podstawę do przyjęcia , że inne byłoby umiejscowienie uszkodzeń stwierdzonych w obydwu pojazdach w świetle protokołów oględzin pojazdów.
Również nieprawdziwa jest relacja obwinionego , z której wynika , że należycie obserwował w lusterku sytuację na drodze , przy tak sprzyjających warunkach drogowych i dobrej widoczności. Tym bardziej , że pojazdy poruszały się dynamicznie przy dozwolonej prędkości , ustalonej na 90km/h.
Za nieprzydatne Sąd uznał zeznaniaK. B. (1), która była osobą oddelegowaną jako policjantka i jak sama potwierdziła na rozprawie ,nie znała się na czynnościach podjętych przez funkcjonariusza PolicjiG. K..
Ponadto przeczą wyjaśnieniom obwinionego w tej kwestii ustalenia biegłego sądowegoE. R. (3).
( d. opinia techniczna k.86-103, zeznania biegłego k.110-110-verte)
Z opinii biegłego wynika , że na odcinku drogi , gdzie doszło do kolizji jej szerokość pozwalała na bezkolizyjny przejazd 3 pojazdów jednocześnie , ale tylko wtedy gdyby kierujący pojazdem m-kiR.poruszał się przy osi jezdni a kierujący autobusemm-ki B.poruszał się wykorzystując utwardzone pobocze. Gdyby obwiniony poruszał się środkiem lewego podczas wyprzedzania n/n autobusu, to kierujący autobusemB.powinien zjechać z jezdni w kierunku utwardzonego lewego pobocza , na którym powinny pozostać ślady ,a takich nie ujawniono. Wykluczył wersję przedstawioną przez obwinionego , że autobusB.znajdował się z tyłu ,gdy obwiniony podjął się wykonania manewru wyprzedzania n/n autobusu. Biegły wskazał na ograniczenia techniczne i eksploatacyjne autobusuB.przy jednocześnie znacznie większych możliwościach przyspieszenia pojazdu obwinionego m–kiR.. Ze śladów uszkodzeń pojazdu m-kiR.wynika , że impuls siły , który powstał podczas kontaktu między pojazdami skutkował przemieszczeniami , których rozmiar był większy od tyłu do przodu pojazdu, a to dowodzi , że podczas tego kontaktu autobus musiał się poruszać z większą prędkością niż pojazd m-kiR.. Charakter uszkodzeń wskazuje , że kierujący autobusemm-ki B.,jako pierwszy rozpoczął manewr wyprzedzania i już znajdował się na lewym pasie . To , że kierujący autobusem nie widział pojazduR.a jedynie słyszał wynika z faktu , że ograniczoną widoczność mógł mieć jedynie wtedy gdy autobus był już na lewym pasie ruchu i znajdował się w niewielkiej odległości od poprzedzającego pojazduR., który w tym momencie był na prawym pasie i mógł być w trakcie rozpoczęcia manewru wyprzedzania. Dlatego w zaistniałej sytuacji bardziej prawdopodobną wersją jest wersja kierującego autobusemm-ki B..
Sąd podzielił te ustalenia i uznał opinię biegłego za rzetelną i wyczerpującą .
Reasumując , zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni potwierdza zawinienie obwinionego w zakresie popełnienia zarzucanego mu wykroczenia zart. 86§1kw w zw. zart. 23 ust.1 pkt.2, ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Jako okoliczności obciążające przy wymiarze kary Sąd miał na względzie szkodliwość społeczną czynu obwinionego , lekceważenie obowiązujących przepisów, podczas jednego z trudniejszych manewrów ,jakim jest wyprzedzanie oraz skutki zdarzenia spowodowane zachowaniem obwinionego . Do łagodzących zaliczył niekaralność obwinionego.
W tych warunkach skazał obwinionego na karę grzywny ,jak w części dyspozytywnej wyroku i uznał , że sytuacja bytowa obwinionego pozwala na obciążanie go kosztami postępowania i opłatą oraz kosztami opinii biegłego.
Orzeczona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia obwinionego i odpowiada wymogom kary w zakresie prewencyjno-wychowawczego oddziaływania.