Sąd Okręgowy w Częstochowie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Kz 421/14
Data wyroku: 2014-06-18 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Danuta Józefowska, Aneta Łatanik, Adam Synakiewicz
Słowa kluczowe: Kara Łączna, Czas Popełnienia Przestępstwa
Podstawa prawna: art. 6§1 k.k.
Teza: Zasada, że za czas popełnienia czynu zabronionego należy przyjmować ostatni moment działania sprawcy realizującego znamiona danego typu czynu zabronionego, ma właśnie zastosowanie między innymi do tzw. przestępstw wieloczynowych, tzn. takich, które dla realizacji znamion typu czynu zabronionego wymagają popełnienia kilku czynów w znaczeniu naturalnym o charakterze jednorodnym lub różnorodnym, np. z art. 207 § 1 k.k. W tych wypadkach czasem popełnienia czynu zabronionego jest czas dokonania ostatniego z czynów składających się na realizację znamion typu. Mówiąc inaczej, cezurą, od której liczy się skutki prawne, jest ostatnie zachowanie wypełniające znamiona tego przestępstwa.

Sygn. akt VII Kz 421/14

POSTANOWIENIE
Dnia 18 czerwca 2014 roku
Sąd Okręgowy w Częstochowie – VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Danuta Józefowska
Sędziowie SO Aneta Łatanik
SO Adam Synakiewicz (spr.)
Protokolant Anna Maria Wojakowska
w obecności Prokuratora Prokuratury Okręgowej Stefana Rozmuszcza
po rozpoznaniu w sprawieD. N. (1)
o wydanie wyroku łącznego
zażalenia wniesionego przez prokuratora
na postanowienie Sądu Rejonowego w Częstochowie
z dnia 30 kwietnia 2014 roku sygn. akt XI K 941/13
w przedmiocie umorzenia postępowania
na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.
postanawia
uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu w Częstochowie do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Częstochowie postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2014 roku, wydanym w sprawie XI K 941/13, umorzył postępowanie o wydanie wyroku łącznego wobec skazanegoD. N. (1). Uzasadniając swoje stanowisko Sąd wskazał, iż w zakresie skazań objętych wyrokami wydanymi w sprawach XI K 206/11 oraz XI K 790/11 zachodzi co prawda realny zbieg przestępstw, w rozumieniuart. 85 k.k., jednak z uwagi na to, że czyn, za który został skazanyD. N. (1)w sprawie XI K 790/11 był popełniony w okresie od 3 czerwca 2009 roku do 9 maja 2011 roku, nie jest możliwym stosowanie w jego sprawie ustawy nowej, w tymart. 89 § 1a k.p.k., pozwalającej na orzeczenie kary łącznej, wobec wymowyart. 4 § 1 k.k.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła prokurator, zarzucając mu: 1) obrazę przepisu prawa materialnego, a to przepisuart. 85 k.k.poprzez jego niesłuszne niezastosowanie przez Sąd I Instancji i umorzenie postępowania w przedmiocie wydaniawyroku łącznego, w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do połączenia kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami Sądów Rejonowych w Częstochowie o sygn. akt XI K 206/11 z dnia 02.06.2011r. oraz o sygn. akt XI K 790/11 z dnia 28.03.2012r. i orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności wobecD. N. (1); 2) obrazę przepisu prawa materialnego, a to przepisuart. 4 § 1 k.k.poprzez jego niesłuszne zastosowanie przez Sąd I Instancji, czego konsekwencją było stosowanie przez Sąd Rejonowy w Częstochowie w czasie orzekania ustawy innej niż obowiązująca w sytuacji gdy, w dacie czynu obowiązywała ta sama ustawa co w czasie orzekania. W konkluzji prokurator wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Częstochowie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podnieść jednak należy, iż analiza środka odwoławczego musi prowadzić do wniosku, iż podstawą prawną podniesionego zarzutu czyni prokurator obrazę przepisuart. 6 § 1 k.k.a nieart. 4 § 1 k.k.Wszak rozbieżność stanowisk pomiędzy Sądem pierwszej instancji a oskarżycielem publicznym sprowadza się wykładni pojęcia „czas popełnienia czynu zabronionego”, zdefiniowanego wart. 6 § 1 k.k., którego wymowa rzutuje na właściwe stosowanie odpowiedniej wersji ustawy karnej, o czym dopiero mowa jest wart. 4 § 1 k.k.
Podążając tą właśnie drogą Sąd Okręgowy pragnie zwrócić uwagę, iż w fundamentalnym – gdyż powszechnie akceptowanym zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie – dla badanego zagadnienia wyroku z dnia 15 kwietnia 2002 roku, wydanym w sprawie II KKN 387/01, Sąd Najwyższy podkreślił, iż za czas popełnienia przestępstw rozciągniętych w czasie, wieloczynowych, trwałych, a także o charakterze ciągłym, traktować należy ostatni moment działania sprawcy, w tym czas dokonania ostatniego z czynów składających się na realizację przestępstwa ciągłego (LEX nr 52943, podobnie Sąd Apelacyjnym w Gdańsku w postanowieniu z dnia 11 sierpnia 1999 r., II AKo 199/99, LEX 42876).
W nauce materialnego prawa karnego zgodnie podkreśla się, iż zasada, żeza czas popełnienia czynu zabronionego należy przyjmować ostatni moment działania sprawcy realizującego znamiona danego typu czynu zabronionego, ma właśnie zastosowanie między innymi do tzw. przestępstw wieloczynowych, tzn. takich, które dla realizacji znamion typu czynu zabronionego wymagają popełnienia kilku czynów w znaczeniu naturalnym o charakterze jednorodnym lub różnorodnym, np. zart. 207 § 1 k.k.W tych wypadkach czasem popełnienia czynu zabronionego jest czas dokonania ostatniego z czynów składających się na realizację znamion typu. Mówiąc inaczej, cezurą, od której liczy się skutki prawne, jest ostatnie zachowanie wypełniające znamiona tego przestępstwa (por. Andrzej Zoll, w:Kodeks karny, Część ogólna, Komentarz, Zakamycze, 2004, Andrzej Marek, w:Kodeks karny, Komentarz, LEX, 2010, Jacek Giezek, w:Kodeks karny, Część ogólna, Komentarz, WKP, 2012).
Odnosząc owe uwagi do stanu faktycznego sprawy skazanegoD. N. (1)należy, co jak najbardziej trafnie eksponuje skarżąca, iż objęty wyrokiem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 28 marca 2012 roku, wydanym w sprawie XI K 790/11, czyn zabroniony, stanowiący przestępstwo wieloczynowe zart. 207 § 1 k.k., został popełniony - w rozumieniuart. 6 § 1 k.k.- w dniu 9 maja 2011 roku. Tym samym opierając się na tej właśnie dacie, czyli na dacie zaistnienia ostatniego z zachowań składających się łącznie na realizację znamion czynu zabronionego zart. 207 § 1 k.k., należy ustalać skutki prawne wynikające z okoliczności dokonania przezD. N. (1)zabronionego w konkretnym czasie.Innymi słowy, fakt, iż skazany popełnił przestępstwo zart. 207 § 1 k.k.w okresie od 3 czerwca 2009 roku nie ma znaczenia dla badania zagadnienia czasu popełnienie przez niego przestępstwa w rozumieniuart. 6 § 1 k.k., a co za tym idzie, także w rozumieniuart. 4 § 1 k.k., skoro czasem popełnienia przez niego tego rozciągniętego w czasieprzestępstwa wieloczynowego jest ostatni moment jego działania, czyli dzień 9 maja 2011 roku.
Skoro tak, wobec faktu, że przestępstwo objęte wyrokiem wydanym w sprawie XI K 790/11 zostało popełnione po dniu 8 czerwca 2010 roku, możliwym jest – wbrew poglądowi Sądu Rejonowego – dokonywanie oceny karnoprawnej sytuacji skazanegoD. N. (1)także przez pryzmatart. 89 § 1a k.k.Ta okoliczność prowadzić więc musiała do uchylenia zaskarżonego postanowienia, jako zapadłego z obrazą przepisów prawa materialnego i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W analizowanym stanie faktycznym koniecznym bowiem jest, wobec jednoznacznej wymowyart. 85 k.k., orzeczenie względem skazanego kary łącznej pozbawienia wolności, w oparciu o skazania za przestępstwa objęte wyrokami wydanymi w sprawach Sądu Rejonowego w Częstochowie o sygnaturach XI K 206/11 i XI K 790/11.
Z powyższych względów orzeczono jak w części dyspozytywnej.
Na oryginale właściwy(e) podpis(y)
Za zgodność
Sekretarz:
POUCZENIE: na powyższe postanowienie zażalenie nie przysługuje.