Sąd Apelacyjny w Poznaniu
I Wydział Cywilny i Własności Intelektualnej
Sygnatura akt: I ACz 1440/14
Data wyroku: 2014-08-28 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Bogdan Wysocki, Małgorzata Mazurkiewicz-Talaga, Mikołaj Tomaszewski
Słowa kluczowe: Zwrot Pozwu
Podstawa prawna: art. 130 (2) § 1 kpc w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

POSTANOWIENIE
Dnia 28 sierpnia 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Poznaniu, Wydział I Cywilny
w następującym składzie:
Przewodniczący:SSA Bogdan Wysocki (spr.)
Sędziowie:SSA Małgorzata Mazurkiewicz-Talaga
SSA Mikołaj Tomaszewski
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 sierpnia 2014 r.
sprawy z powództwaM. R.
przeciwkoA. K.
o ochronę dóbr osobistych i zapłatę
na skutek zażalenia powoda
na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 26 czerwca 2014 r. wydane w sprawie o sygn. akt: XIIC 1471/14 Sądu Okręgowego w Poznaniu
postanawia:

oddalić zażalenie.

    /-/ M.Mazurkiewicz-Talaga /-/ B. Wysocki /-/ M.Tomaszewski

UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem na podstawieart. 1302§ 1 k.p.c.zwrócono powodowi pozew wobec braku należytej opłaty tj. opłaty od roszczenia majątkowego.
Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył powód, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Powód zarzucał rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania w postaciart. 1302§ 1 k.p.c.w zw. zart. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychpoprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że roszczenie majątkowe o zapłatę kwoty 200.050 zł podlega opłacie stosunkowej, podczas, gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że pozew o ochronę dóbr osobistych i to zarówno związane z nim żądania majątkowe jak i niemajątkowe, podlegają opłacie stałej w wysokości 600 zł, a zatem pozew powinien zostać przyjęty do rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepisart. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594 ze zm.) przewiduje, że opłatę stałą w wysokości 600 zł pobiera się od pozwu o ochronę dóbr osobistych. Ochrona dóbr osobistych, zgodnie zart. 24 k.c.może polegać na roszczeniach o charakterze niemajątkowym - żądanie stosownego przeproszenia, jak i na roszczeniach majątkowych - zadośćuczynienie za doznaną krzywdę lub żądanie zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany przez poszkodowanego cel społeczny.
Wprawdzie art. 26 ust. 1 pkt. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych przewiduje, że w sprawach o ochronę dóbr osobistych pobiera się od pozwu opłatę stałą wynoszącą 600 zł, lecz nie ulega wątpliwości biorąc pod uwagę treść art. 26 ust. 1 pkt. 6 powyższej ustawy, że opłata ta dotyczy jedynie roszczenia o ochronę praw niemajątkowych.
Wobec tego, jeżeli pozew zawiera połączenie żądań majątkowych i niemajątkowych, to opłata sądowa powinna być wyznaczona zarówno na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy o kosztach sądowych do roszczeń niemajątkowych jak i na podstawie art. 13 w/w ustawy do roszczeń majątkowych.
Tego rodzaju wykładnia jest zresztą utrwalona zarówno w judykaturze, jak doktrynie (por. np. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2009 r. w spr. III CZP 54/09, OSNC, z. 3 z 2010 r., poz. 34 oraz Komentarz do ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Katarzyna Gonera, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 153).
Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie pozew zawiera połączenie dwóch żądań niemajątkowego jak i majątkowego. Wobec tego opłata sądowa od pozwu powinna być uiszczona zarówno od roszczenia niemajątkowego jak i od roszczenia majątkowego.
Pełnomocnik powoda, składając pozew, uiścił od niego opłatę w wysokości 600 zł, nie wskazując, na poczet jakich dochodzonych roszczeń ma ona być zaliczona.
Również w zażaleniu skarżący nie żąda zaliczenia tej kwoty na poczet roszczeń o charakterze niemajątkowym, forsując bezzasadną tezę, że jest ona wystarczająca do pokrycia opłaty co do wszystkich roszczeń pozwu.
W tej sytuacji nie ma podstaw do samodzielnego zaliczenia przez sąd tej kwoty, wbrew jednoznacznemu w tej mierze stanowisku powoda, na opłatę od roszczeń niemajątkowych.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.w zw. zart. 398 k.p.c.orzekł jak w sentencji orzeczenia.

    /-/ M.Mazurkiewicz-Talaga /-/ B. Wysocki /-/ M.Tomaszewski