Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny
Sygnatura akt: V Ka 350/14
Data wyroku: 2014-08-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Myśliwiec, Janusz Chmiel, Anna Górny
Słowa kluczowe: Fałszerstwo Intelektualne
Podstawa prawna: art. 437 kpk

Sygn. akt V  Ka 350/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  18 sierpnia 2014  r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach
V
     Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

w składzie:
Przewodniczący:SSO Jacek Myśliwiec (spr.)
Sędziowie:SSO Janusz Chmiel
SSR del. Anna Górny
Protokolant:  Roman Czarnacki
w obecności Franciszka Mitręgi Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2014 r.
sprawy:

1.R. G./G./

synaR.iK.

ur. (...)w miejscowościL.

oskarżonego o przestępstwo zart. 286 § 1 kkiart. 272 kkw zw. zart. 11 § 2 kk

2.B. G.

córkiJ.iZ.

ur. (...)wR.

oskarżonej o przestępstwo zart. 286 § 1 kkiart. 272 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,art. 273 kk

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu
z dnia 24 stycznia 2014r. sygn. akt II K 202/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od oskarżonychR. G.iB. G.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoC.R.kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

III
obciąża oskarżonychR. G.iB. G.opłatą za II instancję w kwotach po 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych i zasądza od nich wydatki za postępowanie odwoławcze w kwotach po 10 (dziesięć) złotych;

Sygn. aktV Ka 350/14

UZASADNIENIE
Aktem oskarżeniaR. G.został oskarżony o to, że:
w dniu 9 marca 2011r. wS.działając z góry powziętym zamiarem, wspólne i w porozumieniu ze swoją żonąB. G., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wyłudził poświadczenie nieprawdy w kancelarii notarialnej wS.przyul. (...). 6/3, gdzie posługując się wygasłym pełnomocnictwem notarialnym wydanym w imieniu zmarłej 14.04.2003r.M. R., wprowadzając podstępem w błąd notariusza, co do posiadanego przez siebie pełnomocnictwa i ukrywając fakt zgonu wymienionej – zawarł notarialną umowę ze swoją żonąB. G.o zakup 11/40 części własności posesji wR.przyul. (...)o wartości nie mniejszej niż 27.500 zł, doprowadzając spadkobiercówC.R.zam. wN.orazA.
(...)zam. wN.iB. S.zam. wK.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i działał na szkodę wymienionych; tj. o przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.iart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Aktem oskarżeniaB. G.została oskarżona o to, że:
I. w dniu 9 marca 2011r. wS.działając z góry powziętym zamiarem, wspólne i w porozumieniu ze swoim mężemR. G., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wyłudziła poświadczenie nieprawdy w kancelarii notarialnej wS.przy(...), gdzie posługując się wygasłym pełnomocnictwem notarialnym wydanym w imieniu zmarłej 14.04.2003r.M. R., wprowadzając podstępem w błąd notariusza, co do posiadanego przez męża pełnomocnictwa i ukrywając fakt zgonu wymienionej – zawarła notarialną umowę ze swoim mężemR. G.o zakup 11/40 części własności posesji wR.przyul. (...)o wartości nie mniejszej niż 27.500 zł, doprowadzając spadkobiercówC.R.zam. wN.orazA.zam. wN.iB. S.zam. wK.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i działała na szkodę wymienionych; tj. o przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.iart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
II. w dniu 14 marca 2011 r. wR.użyła jako autentyczny akt notarialny z dnia 11 marca 2011r. dotyczącym kupna 11/40 udziału części własności posesji wR.przyul. (...)uzyskanym w miejscu i okolicznościach opisanych wpkt Iprzy dokonywaniu wpisu w rejestrze ksiąg wieczystych w Sądzie Rejonowym w Raciborzu tj. o przestępstwo zart. 273 k.k.
Sąd Rejonowy w Raciborzu wyrokiem z dnia 24 stycznia 2014 roku sygn. aktII K 202/13 uznał oskarżonychR. G.iB. G.za winnych popełnienia zarzucanego im czynu zart. 286 § 1 k.k.iart. 272 k.kw zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.skazał ich na karę po 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 33 § 2 k.k.wymierzył oskarżonym kary grzywny w wysokości po 50,00 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20,00 złotych.
OskarżonąB. G.uznał za winną popełnienia zarzucanego jej przestępstwazart. 273 k.k.i za to na podstawie tego przepisu skazał ją na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonejB. G.karę łączną w wymiarze 9 miesięcy pozbawienia wolności.
Na mocyart. 69 § 1 i 2k.k. iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 lata.
Zasądził od oskarżonych na rzecz oskarżyciela posiłkowegoC.R.kwotę 900,00 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu państwa koszty sądowe obejmujące wydatki w kwocie po 70,00 złotych i opłatę w kwocie po 380,00 złotych.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonych, na podstawieart. 444i 425 § 1 i 2 k.p.k.zaskarżył niniejszy wyrok w całości na korzyść oskarżonychR. G.iB. G..
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

I
w odniesieniu do czynu zarzucanegoR. G.oraz czynu z pkt I wyroku zarzucanegoB. G.:

1
na podstawieart. 427 § 2 oraz art. 438 pkt 1 i 3 k.p.kzarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, a to :

a
art. 286 § 1 k.k.poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż znaczenie pojęcia „wprowadzenie w błąd” o jakim mowa w tym przepisie obejmuje także pojęcie czynności w imieniu mocodawcy w warunkach ustania pełnomocnictwa;

b
art. 282 k.k.poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, iż czyn stypizowany tym przepisem może być popełniony nieumyślnie;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, wyrażający się w przyjęciu, iż oskarżeni w dniu sporządzenia umowy sprzedaży mieli wiedzę o zgonieM. R..

II
w odniesieniu do czynu z pkt II wyroku zarzucanegoB. G.:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, wyrażający się w przyjęciu, iż oskarżeni w dniu sporządzenia umowy sprzedaży mieli wiedzę o zgonieM. R..

Na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.obrońca oskarżonych wnosił, aby Sąd odwoławczy, korzystając z uprawnień przewidzianych wart. 437 § 1 i 2 k.p.kzmienił zaskarżony wyrok, orzekł odmiennie, co do istoty sprawy i uniewinnił obu oskarżonych od zarzucanych im czynów, obciążając oskarżyciela prywatnego, na podstawieart. 632 pkt 1 k.p.k.– kosztami procesu.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Obie apelacje obrońcy oskarżonych na uwzględnienie nie zasługiwały i to w stopniu wręcz oczywistym. Apelacje te bowiem w zakresie w jakim kwestionowały ustalenia faktyczne w zaskarżonym wyroku pozbawione były słuszności. Na wstępie wskazać należy na pewną niepoprawność redakcyjną obu apelacji, gdyż zarzut obrazy prawa materialnego może być skuteczny jedynie wówczas, gdy niekwestionowane są ustalenia faktyczne. Dopiero głęboka analiza tych apelacji pozwala stwierdzić, żede factoich autor kwestionuje wyłącznie ustalenia faktyczne. Tak więc polemizując z ustaleniami faktycznymi autor obu apelacji usiłował wykazać, że Sąd I instancji bezpodstawnie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych zaprzeczających aby dopuścili się przypisanych im przestępstw i ustalenia oparł na zeznaniach świadkówK. G. (1)i pokrzywdzonegoC.R., które zdaniem skarżącego budzą wątpliwości co do ich wiarygodności. Skarżący kwestionował nadto ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd I instancji sugerując, że zgromadzone w sprawie dowody oceniono przekraczając granice swobodnej oceny dowodów. Przed odniesieniem się do tego ostatniego stwierdzenia należy przede wszystkim podkreślić, że wynikające zart. 7 kpkprawo swobodnej oceny dowody jest jedną z najistotniejszych prerogatyw Sądu, a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy gdy zostanie wykazane, że Sąd orzekający oceniając dowody naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ocenie dowodów wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Z kolei zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia byłby słuszny tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił albowiem Sąd ten wskazał dowody na których oparł swoje ustalenia faktyczne, a jednocześnie wskazał przesłanki którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym. Sąd I instancji- mając do wyboru przeciwstawne relacje dotyczące kluczowego zagadnienia w sprawie(wiedzy oskarżonych co do faktu śmierciM. R.) poczynił ustalenia opierając się na zeznaniach pewnej grupy świadków (C.R.iK. G. (1)) uznając je za wiarygodne, zaś wyjaśnieniom oskarżonych tego waloru odmówił. Z faktu, że Sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów- do czego zresztą był zobowiązany- nie wynika samo przez się, że poczynione ustalenia faktyczne są błędne, jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania zwłaszcza, zaś wart. 4 i 7 kpk. W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny, nie przekroczył granic oceny swobodnej a przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, a swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnym motywach zaskarżonego wyroku. Należy zwrócić uwagę, że zeznania świadkówK. G. (2)iC.R.są konsekwentne, nie zawierają one takich okoliczności, które wskazywałyby, iż ich celem jest złośliwe kierowanie wobec oskarżonych postępowania karnego. Pokrzywdzony nigdy nie ukrywał, że jego zainteresowanie przedmiotową nieruchomością miało charakter okazjonalny i jednym z takich momentów była uroczystość pogrzebowaM. R.kiedy udał się do tej nieruchomości i rozmawiał z oskarżonym. Po tej rozmowie oskarżeni nie mogli mieć wątpliwości, że udzielone im pełnomocnictwo wygasło i nie mogą na podstawie tego dokumentu dokonywać jakichkolwiek czynności wobec tej nieruchomości. Że taką świadomość mieli zdaje się świadczyć ich reakcja na fakt, iżC. R.dowiedział się o zbyciu przez oskarżonegoR. G.udziału w nieruchomości swojej żonieB. G.. Oskarżeni od razu mieli deklarować pokrzywdzonemu, iż unieważnią wspomniany akt notarialny i przywrócą dotychczasowy stan prawny. Należy zwrócić uwagę, iż autor apelacji najwyraźniej myli różne zagadnienia. Fakt, iżC. R.nie wykazywał nadmiernego zainteresowania nieruchomością swej matki oraz to, że pełnomocnictwo dla oskarżonego obejmowało również sprzedaż wspomnianej nieruchomości nie zmienia istoty rzeczy, że oskarżony zbył tę nieruchomość swojej żonie już po śmierciM. R.na podstawie nieważnego pełnomocnictwa. Generalnie zarzuty i argumenty obu apelacji miały charakter czysto polemiczny, sprowadziły się do negowania ocen i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi. W żadnym zaś razie nie podważając one trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. Również przyjęta kwalifikacja prawna zachowania obu oskarżonych nie budzi wątpliwości. Obaj oskarżeni mając świadomość wygaśnięcia pełnomocnictwa nadal się nim posługiwali zatajając swoją wiedzę o śmierciM. R.. Tym samym wprowadzili w błąd notariusza co do tej istotnej okoliczności co skutkowało niekorzystnym rozporządzeniem mienia ze szkodą dla spadkobiercówM. R.. Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy za prawidłową Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżanego wyroku w zakresie winy, ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wymierzonych oskarżonym kar pozbawienia wolności oraz grzywny nie można uznać za rażąco niewspółmiernie surowe zwłaszcza zaś, że te pierwsze orzeczone zostały wobec oskarżonych z zastosowaniem warunkowego zawieszenia wykonania kary- dlatego i w tej części brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku.
W zespole powyższych okoliczności Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.