Sąd Okręgowy w Łodzi
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII Pa 283/14
Data wyroku: 2014-10-22 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Odszkodowanie Za Bezprawne Rozwiązanie Stosunku Pracy
Podstawa prawna: art. 45§1 kp

VII Pa 283/14

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 czerwca 2014 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi oddalił powództwoD. B.skierowane przeciwko Wojewódzkiemu Ośrodkowi Medycyny Pracy wŁ.o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę oraz zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 60 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Rejonowy oparł się na następujących ustaleniach.
D. B.była zatrudniona w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy wŁ.od 1979 roku, na czas nieokreślony, ostatnio na stanowisku technika elektrokardiologii. W okresie od 18.02.2013 do 18.08.2013 roku była niedolna do pracy z powodu choroby, zaś od dnia 19 sierpnia przebywała na świadczeniu rehabilitacyjnym, które w efekcie trwało do maja 2014 roku. Pismem z dnia 25 listopada 2013 roku, doręczonym powódce w dniu 27 listopada 2013 roku, pozwany rozwiązał z nią umowę o pracę bez wypowiedzenia , w oparciu oart. 53 § 1 pkt 1b Kpz powodu niezdolności do pracy wskutek trwania choroby dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku chorobowego oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące. Zamiar rozwiązania umowy skonsultowano wcześniej z organizacją związkową, która wyraziła w tym przedmiocie negatywne stanowisko.
W oparciu o powyższe ustalenia Sąd uznał powództwo za bezzasadne. Przytaczając treśćart. 53 § 1 pkt 1b KpSąd wskazał, że w niniejszej sprawie wszystkie przesłanki z tego przepisu zostały spełnione i pracodawca miał prawo zastosować sporny tryb rozwiązania umowy o pracę. W dniu 20 listopada 2013 roku otworzył się dla pracodawcy okres umożliwiający skorzystanie zart. 53 § 1 pkt 1b Kp, zaś wymagana w danym przypadku konsultacja związkowa również została przeprowadzona. Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że przy rozwiązaniu umowy doszło do naruszeniaart. 8 Kp. Sąd wskazał, że w toku postępowania pracodawca wyraził gotowość zawarcia ugody polegającej na przywróceniu D.B.do pracy na poprzednich warunkach, o ile odzyska ona zdolność do pracy. Powódka, która pierwotnie domagała się przywrócenia do pracy, opierając roszczenie na nadużyciu prawa przez pracodawcę - odmówiła. W tych okolicznościach nie sposób dopatrzeć się jakiegokolwiek naruszenia zasad współżycia społecznego przez stronę pozwaną. Konkludując, Sąd Rejonowy oddalił powództwo i orzekł o kosztach w oparciu oart. 98 Kpc.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie pogodziła się powódka, wnosząc apelację i zaskarżając wyrok w całości. Wyrokowi zarzuciła naruszenieart. 8 Kppoprzez jego niezastosowanie i uznanie, że sposób realizacji przez pozwanego uprawnienia do rozwiązania umowy o pracę z powódką nie był sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, podczas gdy całokształt materiału dowodowego wskazuje, że rozwiązanie to naruszyło te zasady, gdyż powódka przez 34 lata była solidnym pracownikiem, a będąc w trudnej życiowo sytuacji – poważny uraz kolana – została pozbawiona pracy oraz wynagrodzenia.
Wskazując na powyższy zarzut skarżąca wniosła o zmianę wyroku i uwzględnienie powództwa poprzez zasądzenie odszkodowania w kwocie 7.196 złotych oraz kosztów procesu, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Na rozprawie apelacyjnej pełnomocnik powódki poparła apelację, uzupełniając jej podstawę oart. 8 Kpw związku zart. 53 § 1 pkt 1b Kp.
Pełnomocnik strony pozwanej wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje.

Apelacja jako całkowicie bezzasadna podlega oddaleniu.
Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz dokonał właściwej subsumpcji i Sąd Okręgowy przyjmuje je za własne.
Strona skarżąca, wnosząc apelację, postawiła jedyny zarzut, a mianowicie naruszenie przez Sąd I instancjiart. 8 Kp. Zgodnie z treścią tego przepisu nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Przy czym skarżący podnosi, że pracodawca naruszył zasady współżycia społecznego, rozwiązując umowę o pracę bez wypowiedzenia, w trybieart. 53 § 1 Kppracownicy z długoletnim stażem pracy, wykonującej należycie swoje obowiązki, uniemożliwiając jej tym samym skorzystanie z możliwości przejścia na świadczenie przedemerytalne oraz emeryturę pomostową. Strona powodowa podnosi jednocześnie, że faktyczną przyczyną zwolnienia powódki z pracy była redukcja zatrudnienia, zaś nikt z przełożonych nie zainteresował się jej losem i sytuacją życiową. W uzasadnieniu apelacji wskazano również, że zaproponowana przez pozwanego ugoda, polegająca na przywróceniu powódki do pracy, byłaby niecelowa, gdyż przy najbliższej okazji na pewno rozwiązano by z nią stosunek pracy.
Z powyższymi argumentami nie sposób się zgodzić.
Analiza przedmiotowej sprawy w żaden sposób nie pozwala na wyciągnięcie takich wniosków, jakie w swojej apelacji przedstawia powódka. Należy zauważyć, że do zwolnienia D.B.w trybieart. 53 kpdoszło w sposób zgodny z prawem. Pracodawca zachował wszystkie wymagane przepisami terminy oraz zastosował konieczne w takiej sytuacji procedury. Bezsprzecznie sytuacja powódki mieściła się w dyspozycjiart. 53 §1 pkt 1b Kp. Podnieść należy, iż ocenie sądu podlega jedynie dopuszczalność zwolnienia określonego pracownika w kontekście przywołanej przez pracodawcę przyczyny (por. wyr. SN z 20.10.1976 r., I PRN 94/76,L.). Postawienie zarzutu naruszeniaart. 8 Kpnależy uznać za wysoce chybione. Powódka, zasłaniając się długim stażem pracy u pozwanego próbowała w niniejszym postępowaniu uzyskać dla siebie korzystną sytuację prawną, która w żaden sposób nie odzwierciedlałaby rzeczywistości. Pomimo zgłoszenia roszczenia o przywrócenie do pracy, powódce nie zależało na reaktywowaniu stosunku pracy, zaś kwestionując sposób rozwiązania z nią umowy, próbowała wymusić zmianę trybu na zwolnienie z przyczyn ekonomicznych, co pozostawało w sprzeczności z rzeczywistym stanem sprawy.
Należy podkreślić, że Sąd Okręgowy w swojej długoletniej praktyce niezwykle rzadko spotykał się z propozycją ugody, polegającej na przywróceniu pracownika na poprzednie warunki pracy i płacy. W niniejszym postępowaniu pozwany złożył powódce właśnie tego typu ofertę, chociaż wiedział, że dochował wszelkich wymogów formalnych, związanych ze zwolnieniem jej z pracy. Powódka, która od samego początku podnosiła swój długoletni staż pracy i trudną sytuację życiową propozycji nie przyjęła tłumacząc, że na pewno wkrótce zostałaby zwolniona z uwagi na restrukturyzację zakładu pracy. Jednocześnie powódka zaproponowała zawarcie ugody polegające na zmianie trybu rozwiązania stosunku pracy, na zwolnienie je z przyczyn niedotyczących pracownika, aby w ten sposób uzyskać świadczenie przedemerytalne.
Powyższe wskazuje na jedno, a mianowicie, że w żaden sposób nie można zarzucić pracodawcy naruszeniaart. 8 Kp. Podnoszone okoliczności o rzekomym złym potraktowaniu powódki, trudnej sytuacji życiowej, czy braku zainteresowania pracodawcy jej sytuacją okazały się gołosłowne.
Zastosowanie w konkretnej sprawie klauzuli generalnej, jaką jestart. 8 Kpzależy od swobody sędziowskiej i zawsze odbywa się po wnikliwym przeanalizowaniu całej sprawy.
Dogłębna analiza przedmiotowej sprawy w żaden sposób nie uprawnia do stwierdzenia, że pracodawca nadużył prawa. Sam fakt długiego stażu pracy i solidnego wykonywania obowiązków pracowniczych nie może być podstawą do przyjęcia założenia, że pracownik jest nietykalny. Dodatkowo, w tej sprawie na uwagę zasługuje to, że powódka, domagając się pierwotnie przywrócenia do pracy, odmówiła powrotu do pracy, żądając w efekcie odszkodowania. Oczywiście pracownikowi przysługuje wybór roszczenia zart. 45 Kp, jednak w niniejszym postępowaniu powódka oparła roszczenie o zarzut nadużycia prawa przez pracodawcę, podkreślając swoją złą sytuację życiową, wynikającą ze straty pracy. Gdy jednak pracodawca postanowił wyjść jej naprzeciw i reaktywować stosunek pracy na poprzednich warunkach, okazało się, że argumenty wskazane w pozwie nie były prawdziwym powodem wystąpienia do Sądu. Ponadto należy zwrócić uwagę, żeart. 8 Kpnie stanowi nigdy samodzielnej podstawy roszczeń pracowniczych.
Na uwagę zasługuje jeszcze jedna okoliczność, a mianowicie to, że strona powodowa w apelacji nie postawiła żadnego zarzutu obrazy prawa procesowego, w szczególności naruszeniaart. 233 Kpcco wskazuje na to, iż strona ta nie zakwestionowała ustaleń faktycznych sprawy, poczynionych przez Sąd Rejonowy.
Wobec powyższego, Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawieart. 385 Kpc.
O kosztach orzeczono w oparciu oart. 98 Kpc.