Sąd Okręgowy w Ostrołęce
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 391/13
Data wyroku: 2014-07-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Artur Bobiński, Marek Konrad, Jerzy Pałka
Słowa kluczowe: Przestępczość Zorganizowana
Podstawa prawna: art. 258§1 kk

Sygn. akt II Ka 391/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 lipca 2014r.
Sąd Okręgowy w Ostrołęce II Wydział Karny
w składzie
Przewodniczący: SSO Jerzy Pałka
Sędziowie: SSO Artur Bobiński
SSO Marek Konrad (spr.)
Protokolant: Marlena Achcińska
przy udziale Prokuratora: Andrzeja Luchcińskiego
po rozpoznaniu w dniu: 16.07.2014r.
sprawy oskarżonego:H. K.i inn.
Oskarżonych o popełnienie czynów zart. 258§1kki inn.
z powodu apelacji: obrońcy oskarżonegoH. K., obrońcy oskarżonychP. C.iM. B.oraz Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Ostrołęce
od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrowi Mazowieckiej z dnia 01.03.2013r. w sprawie IIK 192/07
orzeka:

1
Zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że:

a
Rozwiązuje karę łączną orzeczoną wobec oskarżonegoH. K.w pkt VI wyroku

b
OskarżonegoH. K.od popełnienia zarzucanego mu w pkt III aktu oskarżenia uniewinnia.

c
Z mocyart. 85kkiart. 86§1kkkary wymierzone oskarżonemuH. K.w pkt IV i V zaskarżonego wyroku łączy i wymierza mukarę łączną 2 (dwa) latapozbawienia wolności.

d
Zaskarżony wyrok w pkt X co do oskarżonegoR. Z.zmienia w ten sposób, że ustala, iż czyny opisane w pkt a i b stanowią wykroczenia określone w art. 124§1kw i na podstawie art. 45§1kw w zw. z art. 5§1pkt4kpw postępowanie w zakresie tych czynów umarza.

e
Zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoM. B.w ten sposób, że uniewinnia go od popełnienia zarzucanego mu w pkt XXI aktu oskarżenia czynu, koszty w tym zakresie przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

2

a
Uchyla zaskarżony wyrok w pkt VII i XXXIV – co do oskarżonegoZ. S.oraz w pkt XXIX – co do oskarżonegoD. D. (1)i sprawę przekazuje w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ostrowi Mazowieckiej.

b
Uchyla zaskarżony wyrok w pkt XI co do oskarżonegoR. Z., w zakresie zarzutu z pkt XII aktu oskarżenia i w tym zakresie sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ostrowi Mazowieckiej.

c
Zmienia zaskarżony wyrok w pkt XXXII w zakresie oskarżonegoH. K.w ten sposób, iż zasądza od oskarżonegoH. K.na rzecz Skarbu państwa kwotę 300zł tytułem opłaty.

3.

d
W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

e
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz:adw. A. M.kwotę 840zł, powiększoną o stawkę podatku VAT – łącznie 1033,20zł.,adw. E. M.kwotę 1260zł – powiększoną o stawkę podatki VAT – łącznie 1549,80zł., orazadw. M. G.kwotę 420zł. powiększoną o stawkę podatku VAT – łącznie 516,60zł. tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

f
koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt II Ka 391/13

UZASADNIENIE
H. K.został oskarżony między innymi o to, że:
1. w dniu 17 października 2000 roku wW.przyul. (...)dokonał rozboju na osobieB. G. (1)w ten sposób, że po uprzednim uderzeniu ręką w plecy i przewróceniu na ziemię doprowadził ją do stanu bezbronności po czym zabrał w celu przywłaszczenia torebkę damską wraz z zawartością dokumentów na nazwisko pokrzywdzonej i pieniędzy w kwocie 110 (sto dziesięć złotych), powodując łączną sumę strat w kwocie 150 zł (sto pięćdziesiąt), przy czym zarzucanego czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne,
tj. popełnienia czynu zart. 280§1kkw zw. zart. 275§1kkw zw. zart. 64§1kkw zw. zart. 11§2kk
2. w bliżej nieustalonym czasie latem 1997 roku wW.przyul. (...)dokonał kradzieży z włamaniem dosklepu (...)wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w ten sposób, że po uprzednim pokonaniu w nieustalony sposób zabezpieczenia zamków drzwi i alarmu zabrał w celu przywłaszczenia odzieży jeansowej - spodnie w ilości 300-400 par marki „S.,(...),K.” o łącznej wartości około 40 tysięcy złotych
tj. o popełnienie czynu zart. 279 §1 kk
3. w dniu 28 września 1997 roku wW.przyul. (...)na parkingu strzeżonym dokonał uszkodzenia mienia w ten sposób, że rzucił sześciokątną płytę betonową na dach samochodu markiO. (...)onumerach rejestracyjnych (...), czym spowodował straty w kwocie 10 tys. złotych na szkodęD. K.,
tj. o popełnienie czynu zart.288 §1 kk.
Z. S.został oskarżony o to, że:

1
w bliżej nieustalonym czasie latem 2002 roku w miejscowościŁ.gminaR.działając wspólnie i w porozumieniu zD. D. (1)i innymi ustalonymi osobami stosował przemoc wobec osób o nieustalonych personaliach w ten sposób, że bił ich pięściami i kopał po całym ciele, przy czym działanie to miało na celu zmuszenie ich do zwrotu wierzytelności w postaci bliżej nieokreślonej kwoty pieniędzy, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne

tj. o popełnienie czynu zart. 191 § 2 kkw zw. zart. 64 §1 kk
R. Z.został oskarżony między innymi o to, że:

1
w bliżej nieustalonym dniu 1999 roku wB.działając wspólnie i w porozumieniu zM. G.,S. Z.,R. K. (1)IW. S.przemocą polegającą na wybijaniu szyb w autobusie(...)O/O.usiłował doprowadzić użytkującego pojazdC. S.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci bliżej nieokreślonej kwoty pieniędzy lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec postawy pokrzywdzonego

tj. o czyn zart. 13§1w zw. zart. 280 §1 kk

2
w bliżej nieustalonym dniu 1999 roku w miejscowościO.gminaB.działając wspólnie i w porozumieniu zM. G.,S. Z.,R. K. (1)iW. S.przemocą polegającą na podpaleniu namiotu i składu drewna „kuchni polowej” przy trasieW.-B.usiłował doprowadzićW. K.iB. A.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci nieokreślonej kwoty pieniędzy, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec postawy pokrzywdzonego

tj. o czyn zart. 13§1 kkw zw. zart. 282 kk.

3
W bliżej nieustalonym dniu latem 2002 roku wW.grożącM. L. (1)zamachem na życie, zdrowie i mienie usiłował doprowadzić wymienionego do niekorzystnego rozporządzania mieniem żądając pieniędzy tak zwanego haraczu płaconego w miesięcznych stawkach po 100 USD, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec postawy pokrzywdzonego

tj. o popełnienie czynu zart. 13§1 kkw zw. zart. 282 kk
H. B.został oskarżony o to, że:

1
w bliżej nieustalonym dniu jesienią 2002 roku wW.działając wspólnie i w porozumieniu zA. D. (1),R. K. (2), poprzez kierowanie gróźb telefonicznych, usiłował doprowadzić kierownika toAgencji Ochrony (...)M. W.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwotach od 10 do 14 tys. złotych lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec postawy pokrzywdzonego,

tj. o popełnienie czyny zart. 13§1kkw zw. zart. 282kk
K. D.został oskarżony o to, że:
1. w bliżej nieustalonym dniu jesienią 2001 roku wO.udzielił pomocy do dokonania czynu zabronionego, w ten sposób, że przekazałW. P.informacje co do miejsca usytuowania gołębnika, sposobu jego zabezpieczenia oraz faktu nieobecności właściciela posesji, w wyniku czego ustalone osoby dokonały kradzieży z włamaniem pokonując zabezpieczenie drzwi wejściowych gołębnika poprzez zerwanie kłódki, skąd zabrali w celu przywłaszczenia 100 sztuk gołębi różnych ras wartości około 1000 złotych na szkodęH. P.
tj. o popełnienie czynu zart. 18§3 kkw zw. zart. 279 §1 kk
D. D. (1)został oskarżony o to, że:

1
w bliżej nieustalonym czasie latem 2002 roku w miejscowościŁ.gm.R.działając wspólnie i w porozumieniu zeZ. S.i innymi ustalonymi osobami stosował przemoc wobec osób o nieustalonych personaliach w ten sposób, że bił ich pięściami i kopał po całym ciele, przy czym działanie to miało na celu zmuszenie ich do zwrotu wierzytelności w postaci bliżej nieokreślonej kwoty pieniędzy, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o popełnienie czynu zart. 191 §2kkw zw. zart. 64§1 k.k.
K. L.został oskarżony o to, że:

1
w dniu 02 stycznia 1998 roku wW.działając wspólnie i w porozumieniuS. O.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziłR. S.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 8.000 złotych w zamian za zwrot skradzionego mu w dniu 23 grudnia 1997 roku wW.samochodu osobowego markiA. (...)nr rej.(...),

tj. o popełnienie czynu zart. 286§2 kk
P. C.został oskarżony o to, że:

1
W okresie od 27 marca 2000r do 03 kwietnia 2000r.wW.wspólnie i w porozumieniu zeS. Z.dokonał kradzieży z włamaniem samochodu osobowego markiA. (...)onr rejestracyjnym (...)wartości nie mniejszej niż 16 tys. złotych zabezpieczonego na parkingu strzeżonym Komendy Powiatowej Policji wW., czym działał na szkodę Komendy Powiatowej Policji wW.iT. W., przy czym zarzucanego czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne

tj. o popełnienie czynu zart. 279§1 kkw zw. zart. 64 §1 kk
M. B.został oskarżony o to. że:

1
latem 2000 - 2001 roku wW.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami usiłował dokonać rozboju na właścicielu hurtowni farb i lakierów wW.przyulicy (...)będącą własnościąM. Z., w ten sposób, że w zamiarze zrabowania bliżej nieustalonej kwoty pieniędzy oczekiwał na pokrzywdzonego, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonego do budynku hurtowni,

tj. o popełnienie czynu zart.13§1 kki w zw. zart. 280§1 kk.
Sąd Rejonowy w Ostrowi Mazowieckiej wyrokiem z dnia 1 marca 2013r. w sprawie IIK 192/07:
Co do oskarżonegoH. K.– w zakresie podnoszonych zarzutów:

-

uznałH. K.winnym popełnienia zarzucanego mu wpkt IIIa/o czynu i za to na postawie zart. 280§1kkiart. 275kkw zw. zart. 11§2kkw zw. zart. 64§1kki za to skazał i na podstawieart. 280§1kkw zw. zart. 64§1kkw zw. zart. 11§3kkwymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności,

uznałH. K.winnym popełnienia zarzucanego mu wpkt IVa/o czynu i za czyn ten na podstawiaart. 279§1kkskazał go i wymierzył mu karę1 roku pozbawienia wolności,

uznałH. K.winnym popełnienia zarzucanego mu wpkt Va/o czynu i za to na podstawieart. 288§1kkskazał go i wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,

na podstawieart. 85 kkiart. 86§1kkwyżej wymienione jednostkowe kary pozbawienia wolności połączył i orzekł wobec oskarżonegoH. K.karę łączną w wymiarze 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności,

OskarżonychH. B.,Z. S.,D. D. (1)iK. D.uniewinnił od popełnienia zarzucanych im czynów
Co do oskarżonegoR. Z.w zakresie zarzutów podnoszonych w apelacji:

-

w ramach czynów zarzucanych mu w pkt IX i X aktu oskarżenia ustalił, iz oskarżony ten działając w ciągu przestępstw wspólnie i w porozumieniu zM. G.,S. Z.,R. K. (1)iW. S.:

a. w nieustalonym dniu roku 1999 wB.dokonał uszkodzenia autobusu(...)O/O., poprzez wybicie w nim szyb wartości nie niższej niż 250zł,
b. w dniu 16.08.1999r w miejscowościO.gminaB.dokonał zniszczenia poprzez podpalenie mienia w postaci namiotu wartości około 400zł „kuchni polowej” przy trasieW.-B., na szkodęW. K.iB. A.,
czym wyczerpał znamiona czynu zart. 288§1kkw zw. zart. 91§1kki na podstawieart. 17§1 pkt 9kpkumarzył postępowanie karne wobec oskarżonegoR. Z.,

-

uniewinnił oskarżonegoR. Z.od zarzutu popełnienia czynu z pkt XÍI a/o.

uznał oskarżonegoP. C.winnym popełnienia zarzucanego mu w pkt XIII a/o czynu i za to na podstawie art. 279§lkk w zw. z art. 64§lkk skazał i wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności

uznał oskarżonegoM. B.winnym popełnienia zarzucanego mu wpkt XXIa/o czynu i za to na podstawieart. 13§1kkw zw. zart. 280§1kkskazał go i na podstawieart. 14§1kkw zw. zart. 280§1kkiart. 33§2 i 3 kkwymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności i grzywnę w liczbie 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych, wykonanie której to kary pozbawienia wolności, na podstawieart. 69§1 i 2 kkiart. 70§§pkt 1 kkwarunkowo zawiesił na okres próby 3 lat,

uznał oskarżonegoK. L.winnym popełnienia zarzucanego mu wpkt XXVIIa/o czynu i za to na podstawieart. 205§1kk z 1969rw zw. zart. 4§1kkskazał go i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Apelacje od przedmiotowego wyroku wnieśli: obrońcaH. K., obrońcaP. C.iM. B.oraz Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ostrołęce, który wyrok zaskarżył w zakresie oskarżonych:Z. S.,R. Z.(w części – w zakresie czynów z pkt IX, X i XII aktu oskarżenia),H. B.,K. D.,D. D. (1), oraz w zakresie kary odnośnie oskarżonegoK. L..
Obrońca oskarżonegoH. K.:
Na zasadzieart. 427 § 2 i 438 pkt. 1, 2 i 3 k.p.k.wyrokowizarzucił:
- obrazę przepisów prawa procesowego a mianowicieart. 4 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.i7 k.p.k.poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego na skutek zaniechania wszechstronnej i wnikliwej analizy zgromadzonych w sprawie dowodów, jakim były zeznania świadkówR. K. (1),W. S.iW. P.oraz pozostałych świadków, które to zeznania są wewnętrznie sprzeczne i nielogiczne, co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia, że oskarżony dopuścił się czynu zarzucanego mu w pkt. III, IV i V aktu oskarżenia,
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na dowolnej, a w konsekwencji błędnej ocenie materiału dowodowego w szczególności zeznań świadkówR. K. (1),W. S.iW. P.co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia, że oskarżony dopuścił się czynu zarzucanego mu w pkt. III, IV i V aktu oskarżenia, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że oskarżony nie dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów.
Na zasadzieart. 427 § 1 i 437 § 2 KPKwniósł o :
1. zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu w pkt. III, IV i V aktu oskarżenia, ewentualnie o:
2. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania co do czynów zarzucanych w pkt. II, III i IV aktu oskarżenia.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ostrołęce:
Na podstawieart. 425§1 i 2 kpkiart. 444 kpkzaskarżył powyższy wyrok:
- w całości na niekorzyść oskarżonegoZ. S.
- w części dotyczącej orzeczenia o winie na niekorzyść oskarżonegoR. Z.w zakresie czynów z pkt IX, X, i XII aktu oskarżenia
- w całości na niekorzyść oskarżonegoH. B.-w całości na niekorzyść oskarżonegoK. D.
- w całości na niekorzyść oskarżonegoD. D. (1)
- w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonegoK. N.podstawieart. 438 pkt. 2 ,3 i 4 kpkwyrokowi zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia , mający wpływ na jego treść , poprzez wyrażenie poglądu , że dowody ujawnione na rozprawie i ustalone na ich podstawie okoliczności nie są wystarczające do uznania, żeZ. S.iD. D. (1)swoim zachowaniem zrealizowali ustawowe znamiona przestępstwa określonego wart. 191 §2kk, co skutkowało ich uniewinnieniem, podczas gdy prawidłowa analiza przeprowadzonych w sprawie dowodów prowadzi do wniosków przeciwnych
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia , mający wpływ na jego treść , poprzez wyrażenie poglądu, że dowody ujawnione na rozprawie i ustalone na ich podstawie okoliczności nie są wystarczające do uznania, żeR. Z.w zakresie czynów zarzucanych w pkt IX i X aktu oskarżenia swoim zachowaniem zrealizował ustawowe znamiona przestępstwa określonego wart. 13 § 1 kkw zw. zart. 282kk,lecz wart. 288§ 1 kkco skutkowało umorzeniem postępowania na podstawieart. 17§ 1 pkt 9 kpk, podczas gdy prawidłowa analiza przeprowadzonych w sprawie dowodów prowadzi do wniosków przeciwnych
- obrazę przepisów postępowania karnego a mianowicieart. 17 § 1 pkt 9 kpkpoprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wyrażenie błędnego poglądu, że brak skargi uprawnionego oskarżyciela stanowił przeszkodę procesową do ewentualnego skazania oskarżonegoR. Z.w ramach czynów zarzucanych mu w pkt IX i X aktu oskarżenia za przestępstwa określone wart. 288§ 1 kk, co w konsekwencji skutkowało umorzeniem prowadzonego p-ko niemu w opisanym zakresie postępowania, na podstawieart. 17 § 1 pkt 9 kpk
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia , mający wpływ na jego treść , poprzez wyrażenie poglądu, że dowody ujawnione na rozprawie i ustalone na ich podstawie okoliczności nie są wystarczające do uznania, żeR. Z.swoim zachowaniem zrealizował ustawowe znamiona przestępstwa określonego wart. 13§ 1 kkw zw. zart. 282 kk, zarzucanego mu w pkt XII aktu oskarżenia , co skutkowało jego uniewinnieniem, podczas gdy prawidłowa analiza przeprowadzonych w sprawie dowodów prowadzi do wniosków przeciwnych
- obrazę przepisów postępowania karnego , a mianowicieart. 7 kpk,92 kpkiart. 410 kpk, mającą wpływ na treść orzeczenia, poprzez dowolną i jednostronną ocenę materiału dowodowego, bez uwzględnienia przy wydawaniu orzeczenia wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego a zwłaszcza bezzasadne zakwestionowanie wiarygodności zeznań świadka koronnegoW. P., pominięcie zeznań pokrzywdzonegoM. W., bezkrytyczne uznanie za wiarygodne wyjaśnień oskarżonegoH. B., skutkującej jego uniewinnieniem od popełnienia czynu zarzucanego w p-kt XXI aktu oskarżenia( pkt XX wyroku) , w sytuacji, gdy zeznania świadka koronnegoW. P.i zeznania pokrzywdzonegoM. W.prowadzą do wniosku przeciwnego;
- obrazę przepisów postępowania, a mianowicieart. 7 kpk,92 kpkiart. 410 kpk, mającą wpływ na treść orzeczenia, poprzez dowolną i jednostronną ocenę materiału dowodowego, bez uwzględnienia przy wydawaniu orzeczenia wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego a zwłaszcza bezzasadne zakwestionowanie wiarygodności zeznań świadka koronnegoW. P., uznanie że działał on w odwecie i celowo pomawiał oskarżonegoK. D., pominięcie zeznań świadka koronnegoW. S.i pokrzywdzonegoH. P., skutkującej uniewinnieniem oskarżonegoK. D.od popełnienia czynu zarzucanego w pkt XXXI aktu oskarżenia( pkt XXVIII wyroku) w sytuacji, gdy zeznania świadka koronnegoW. P.,zeznania pokrzywdzonegoH. P.oraz zeznania świadka koronnegoW. S.oceniane we wzajemnym ze sobą powiązaniu prowadzą do wniosku przeciwnego;
- rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemuK. L.w zakresie czynu z pkt XXXIII aktu oskarżenia( pkt XXX) wyroku zart. 205 §1 kk z 1969 rokuw zw. zart. 4§ 1 kk, wynikającą z wymierzenia mu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, w stosunku do wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu, na który składa się działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz z uwagi na właściwości osobiste oskarżonego, zachowanie sprawcy przed i po popełnieniu przestępstwa;
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, że wobec oskarżonegoK. L.istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna co do jego postawy w przyszłości , podczas gdy prawidłowa analiza okoliczności sprawy w tym wzgląd na dotychczasową wielokrotną karalność oskarżonego prowadzi do wniosku , że wymierzenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie będzie wystarczające do osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary, a zwłaszcza zapobieżenia powrotowi do przestępstwa.
Na podstawieart. 427§ 1 , 2 i 3 i art. 437§1 i 2 kpkwniósł o:
- uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie w części dotyczącej oskarżonychZ. S.,R. Z.,H. B.,K. D.iD. D. (1)i
przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Ostrowii Mazowieckiej II Wydział Karny do ponownego rozpoznania
- zmianę wyroku w zaskarżonym zakresie przez wymierzenie oskarżonemuK. L.za czyn przypisany w pkt. XXX wyroku, na podstawie art. 205§lkk z 1969 roku w zw. z art. 4§lkk kary 2 lat pozbawienia wolności

Sąd zważył, co następuje:
Wniesione apelacje okazały się częściowo skuteczne.
W ocenie Sądu, uzasadniona jest apelacja Prokuratora dotycząca oskarżonychZ. S.orazD. D. (1).
Zasadnie bowiem Prokurator zarzuca w zakresie tychże oskarżonych błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Błąd ten według skarżącego polegać miał na błędnej ocenie materiału dowodowego w postaci zeznań świadkówW. S.iW. P..
Jak wskazał skarżący i jak wynika to z uzasadniania zapadłego wyroku, Sąd Rejonowy dał wiarę zeznaniom w/w świadków. Jednakże według Sądu Rejonowego treść tych zeznań, nie pozwala na przypisanie oskarżonym popełnienia zarzucanego im czynu zakwalifikowanego przez oskarżyciela jako czyn zart. 191§2kk, z uwagi na fakt, iż przedmiotowe zeznania nie dały podstaw do ustalenia, jaki był faktyczny powód stosowania przemocy wobec nieustalonych pokrzywdzonych – czy było to żądanie zwrotu pieniędzy, żądanie odstąpienia od umowy czy też zwrot innej, uzyskanej w sposób nielegalny kwoty.
Oceniając materiał dowodowy – w szczególności z oczywistych względów treść zeznań świadkówP.iS.zeznających na przedmiotowe okoliczności, podzielić należy zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzekania.
Zeznania obu świadków dotyczące zdarzenia mającego miejsce w miejscowościŁ., są bowiem spójne i wzajemnie się potwierdzają. Z zeznań tych wynika, iż świadkom zaproponowano „zarobienie paru groszy” w zamian za zmuszenie nieustalonych osób do określonego zachowania się. GdyP.wraz zeS.oraz innymi mężczyznami, zjawili się na miejscu zdarzenia, było tam już czterech mężczyzn – w tym oskarżonyS.orazD., który to oskarżony uprzednio „zorganizował” całą akcję w tym sensie, że skontaktował się zeS. Z., który to z kolei zebrałS.,P.iA. D. (2).
Na miejscu, ci czterej mężczyźni zaczęli bić dwie nieustalone osoby w celu wymuszenia na nich określonego zachowania się – najprawdopodobniej chodziło o bliżej nieustalone – oskarżonegoS.i nieustalonych osób, transakcje finansowe.
Zarówno początek bicia jak i jego zakończenie „wyznaczył” swoim zachowaniem oskarżonyS..
W świetle powyższego argumentacja Sądu Rejonowego co do zarzutów dotyczących oskarżonychS.iD.jest nieprzekonująca.
W ocenie Sądu Okręgowego brak jednoznaczności – choć kwestia ta pozostaje otwarta, zważywszy na treść zeznań świadków koronnych co do celu w jakim nieustaleni mężczyźni zostali pobici, w żadnej mierze nie wyklucza przypisania oskarżonymD.iS.popełnienia czynu przestępczego, w ramach takiego zdarzenia jakie miało miejsce w miejscowościŁ..
Podkreślenia wymaga fakt, iż kwalifikacja wskazana przez Prokuratora jest jedynie kwalifikacją przyjętą po przeprowadzeniu postępowania przygotowawczego. Faktyczną kwalifikację konkretnego zdarzenia winien ustalić Sąd, dokonując prawidłowej subsumcji określonego zachowania. W sytuacji, kiedy brak będzie jednoznacznych dowodów na popełnienie przez oskarżonych czynu zart. 191§2kkSąd winien rozważyć także możliwość innej kwalifikacji prawnej tych zachowań.
Mając powyższe na uwadze, uznając argumentację skarżącego za całkowicie uzasadnioną, Sąd Okręgowy uchylił zaskarżone orzeczenie w zakresie oskarżonychS.iD.sprawę przekazując do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd winien dokonać wnikliwej analizy zeznań świadkówP.iS.właśnie na okoliczności związane ze zdarzeniami dotyczącymi zarzutu stawianego oskarżonymS.iD.. W szczególności winien dążyć do potwierdzenia bądź wykluczenia tezy o żądaniu zwrotu wierzytelności jako motywie działania oskarżonych. W przypadku braku dowodów jednoznacznie wskazujących na ten właśnie motyw sprawców, winien rozważyć zmianę kwalifikacji prawnej zachowania obu oskarżonych.
Częściowo zasadna jest apelacja oskarżyciela w zakresieR. Z..
Oskarżyciel zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w Ostrowi Mazowieckiej co do tego oskarżonego w zakresie trzech czynów jakich miał się on dopuścić.
Całkowicie zasadna jest apelacja oskarżyciela w zakresie zarzutu stawianego oskarżonemuR. Z.w pkt XII aktu oskarżenia, który to czyn polegać miał na popełnieniu przez oskarżonego czynu zart. 13§1kkw zw. zart. 282kk.
W ocenie Sądu pogląd Sądu Rejonowego co do oceny tego zdarzenia, jest błędny.
Sąd Rejonowy wskazuje bowiem iż niemożność przypisania oskarżonemu popełnienia zarzucanego mu czynu wynika z okoliczności, iż oskarżony ten nie wyraził wprost groźby względemM. L..
Jednakże, jak słusznie podnosi skarżący, oskarżonyZ.na teren targowiska do pokrzywdzonego przyszedł w towarzystwie trzech innych mężczyzn. Pokrzywdzony zajmował się handlem. Oskarżony stwierdzić miał, iż za spokojny handelM. L. (1)płacić ma kwotę 100 dolarów miesięcznie. Jak stwierdził sam pokrzywdzony okoliczności – samo żądanie pieniędzy, towarzystwo innych mężczyzn – jak to określił „karków”, spowodowały u niego stan zagrożenia i strachu. W związku z sytuacją panującą wW.nie zdecydował się zawiadamiać Policji, szukając jednak pomocy – czy to uS. Z.czy też u znajomego mu Policjanta.
W ocenie Sądu Okręgowego groźba zamachu nie musi zostać sformułowana wprost, a może wynikać z całokształtu okoliczności określonego zdarzenia. Przyjście w obecności trzech innych mężczyzn, sugestia o spokojnym handlu uwarunkowanym płaceniem jakiejś kwoty, są takimi działaniami, które uznać można za dorozumianą groźbę.
To, iż oskarżonyZ.nie przyszedł już ponownie do pokrzywdzonego wynika jedynie z faktu jego zatrzymania.
Drugorzędne znaczenie mają także twierdzenia świadkaS.w zakresie faktycznego płacenia przezM. L. (1)tzw. „haraczu” a zdaniem Sądu mogłyby one wpłynąć jedynie na kwalifikację prawną zachowania oskarżonego. Kluczowe znaczenie mają zaś zeznania samego pokrzywdzonego w kontekście całej sytuacji mającej miejsce na targowisku i ich prawidłowa ocena w kontekście całokształtu okoliczności. Co prawda zeznań tych zważywszy na śmierć pokrzywdzonego nie da się już zweryfikować, jednakże są one na tyle spójne i logiczne iż pozwalają na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia.
W tym zakresie, Sąd Rejonowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy, winien wnikliwie ocenić zeznania pokrzywdzonego co do zdarzenia mającego miejsce na targowisku, stanowiące kluczowy dowód co do zarzucanego oskarżonemu czynu. Ich bowiem właściwa ocena w kontekście wyczerpania zachowaniem oskarżonego znamion czynu zabronionego jest kluczowa.
Odnośnie zarzutów których dotyczy pkt X podpunkty a i b wyroku (pkt IX i X aktu oskarżenia), niezależnie od ich zaskarżenia przez Prokuratora, Sąd Okręgowy doszedł do następującej konkluzji.
W ocenie Sądu Okręgowego czyny te stanowią wykroczenia opisane w art. 124§1kw. Jak wynika z materiału dowodowego szkody jakie spowodował swoim zachowaniem oskarżony – ich wysokość, nie przekraczały kwoty 420zł.
Poza jakimkolwiek sporem jest to, iż w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 września 2013r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dziennik Ustaw z dnia 25 października 2013r.) nastąpiła zmiana prawnokarnej oceny wskazanych w ustawie czynów, jeżeli wysokość szkody nie przekracza kwoty ¼ minimalnego wynagrodzenia ustalonego na podstawie właściwych przepisów, polegająca na uznaniu, iż czyny takie stanowią wykroczenia.
Sąd Okręgowy nie miał wątpliwości, co do faktu popełnienia przez oskarżonegoZ.przedmiotowych czynów – zeznania świadków w tym zakresie są przekonujące i pewne.
Jednakże z przyczyn wskazanych wyżej, postępowanie karne co do tych czynów należało umorzyć i takie też rozstrzygnięcie na podstawieart. 45§1kw w zw. zart. 5§1pkt 4 kkwzapadło.
W odniesieniu do środka odwoławczego wniesionego względem oskarżonegoH. K., uznać należy, iż apelacja wniesiona przez jego obrońcę wydaje się częściowo uzasadniona.
Za zasadne bowiem Sąd Okręgowy uznał argumenty skarżącego dotyczące czynu zarzucanego temu z oskarżonych w pkt III aktu oskarżenia, który polegać miał na dokonaniu rozboju na osobieB. G. (1)z jednoczesnym zaborem dokumentów.
W ocenie Sądu brak jest w sprawie jednoznacznych i przekonujących dowodów na sprawstwo oskarżonego w tym zakresie. Poza wątpliwością jest to, iż o przedmiotowym zdarzeniu – dokonaniu rozboju, miał opowiadać jednemu ze świadków sam oskarżony. Żaden ze świadków nie widział przedmiotowego zdarzenia ani tym bardziej w nim uczestniczył.
Niewątpliwie na osobieB. G. (1)został dokonany rozbój, jednakże ona sama nie rozpoznała w oskarżonym sprawcy. Jeden ze świadków miał wskazywać inną zupełnie osobę (M.) jako sprawcę. W ocenie Sądu to, iż oskarżonyK.miał chwalić się popełnieniem tego czynu nie świadczy o tym, iż faktycznie tego czynu dokonał. Świadkowie jedynie słyszeli, że oskarżony miał dokonać przestępstwa i tym się chwalić.
Warto jednocześnie podkreślić jeszcze jedną okoliczność. Z materiału dowodowego w sprawie wynika wprost, iż w ramach grupy przestępczej działającej na terenieW.i okolic, panowała stosunkowo ścisła hierarchizacja (grupy starszych, młodszych) oraz to, iż grupy czy poszczególni członkowie, musieli dzielić się z pozostałymi członkami grupy z „dochodów” uzyskanych drogą przestępstwa. Taki wymóg dotyczył także oskarżonegoK.i co więcej, jak wynika z zeznań świadków płacił on część uzyskanych przestępstwem pieniędzy z każdego czynu. Jednakże żaden z dowodów nie wskazuje by w jakikolwiek sposób miał się podzielić pieniędzmi uzyskanych z rozboju na osobieB. G. (1). Jest to o tyle dziwne, że chwalić się popełnieniem tego przestępstwa oskarżony ten miałby się przed członkami grupy „starszych”, co siłą rzeczy prowadziłoby do konieczności oddania części pieniędzy.
W ocenie Sądu Okręgowego, te okoliczności wskazują na to, iż istnieją nie dające się usunąć wątpliwości, że to właśnie oskarżonyH. K.popełnił przedmiotowe przestępstwo a ewentualnie wypowiadane przez niego słowa – choć sam ten fakt także budzi wątpliwości zważywszy na okoliczności, w jakich miałby je wypowiadać, były jedynie twierdzeniami, które miały umocnić pozycjęK.w ramach grupy. Wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego wynikają jednak głównie z faktu, iż pokrzywdzona nie rozpoznała go jako sprawcy napadu, jeden ze świadków wskazał całkowicie inną osobę jako sprawcę tego rozboju a także to, iż żaden ze świadków nie był naocznym świadkiem zdarzenia a ich wiedza ograniczała się li tylko do zasłyszenia określonych przekazów.
Zdaniem Sądu te wątpliwości, których usunąć się nie da, przemawiają na korzyść oskarżonegoK.w ten sposób, iż oskarżonego tego należało uniewinnić od przedmiotowego zarzutu.
Konsekwencją powyższego stało się rozwiązanie kary łącznej orzeczonej wobecH. K.przez Sąd Rejonowy i wymierzenie mu nowej kary łącznej – orzeczonej w pkt IV i V wyroku Sądu Rejonowego w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności.
W ocenie Sądu Okręgowego tak ustalony wymiar kary łącznej jest adekwatny do społecznej szkodliwości czynów oskarżonegoK.. Kara taka spełni swoje cele zarówno w aspekcie prewencji indywidualnej jak w szczególności ogólnej.
Sąd Okręgowy nie podzielił bowiem argumentacji skarżącego co do czynów z pkt IV i V wyroku.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Rejonowy oceniając dowody w tej kwestii, nie dopuścił się uchybień wskazywanych przez obrońcę oskarżonego. Materiał dowodowy jaki został zgromadzony w odniesieniu do tych dwóch zarzutów, został prawidłowo oceniony przez Sąd Rejonowy. Analiza ta doprowadziła do w pełni uzasadnionych wniosków co do sprawstwa oskarżonego. Podkreślenia bowiem wymaga fakt, iż relacje świadków zeznających na przedmiotowe okoliczności są spójne i logiczne i wzajemnie się uzupełniają.
Świadkowie ci wskazali nadto tyle szczegółów zdarzeń, że trudno mówić by zeznania ich w tej kwestii były nieprawdziwe.
Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w zakresie tychże zarzutów a wnioski jakie wyciągnął z analizy dowodów ze wszech miar prawidłowe. Sąd Okręgowy nie dostrzegł żadnego z naruszeń wskazywanych przez skarżącego w zakresie oceny materiału dowodowego.
Dlatego Sąd Okręgowy nie podzielając argumentacji skarżącego, wyrok w zakresie pkt IV i V wyroku Sądu Rejonowego utrzymał w mocy.
Za zasadną Sąd Okręgowy uznał apelację wniesioną w odniesieniu do oskarżonegoM. B..
Obrońca tego z oskarżonych zarzucił Sądowi Rejonowemu obrazę przepisów prawa materialnego –art. 13§1kkw zw. zart. 280§1kkpoprzez przyjęcie, iż oskarżony swoi zachowaniem wyczerpał znamiona tego czynu. W ocenie skarżącego czynności jakich dokonał oskarżonyB.wraz z innymi osobami nie weszły w fazę usiłowania a także naruszenieart. 15§1kkpoprzez jego niezastosowanie wobec odstąpienia od dokonania rozboju na osobie właściciela hurtowni farb wW..
W ocenie Sądu zarzuty stawiane przez skarżącego są uzasadnione.
Z ustalonego przez Sąd Rejonowy – podkreślić należy, że całkowicie prawidłowo, stanu faktycznego w zakresie tego zarzutu wynika, iż w istocie oskarżony wraz z innymi osobami czynił przygotowania do dokonania napadu na właściciela hurtowni farb. W tym celu oskarżony w celu obserwacji terenu udał się kilkukrotnie w rejon hurtowni. Po ustaleniu wszelkich okoliczności udał się wraz z innymi na miejsce by napadu dokonać. Jednakże do napadu nie doszło a oskarżony oraz inne osoby nawet nie wyszły z pojazdu, którym dostali się w rejon hurtowni.
Niezależnie od podanych przez świadków przyczyn tego odstąpienia – cofnięcie się właściciela hurtowni, wyjście właściciela hurtowni wraz z innymi osobami, oskarżony nie wysiadł z samochodu i wraz z towarzyszącymi mu mężczyznami odjechał.
Zdaniem Sądu Okręgowego skarżący słusznie podnosi, iż sama obserwacja terenu, oczekiwanie na właściciela hurtowni nie wykroczyły poza ramy przygotowania do dokonania przestępstwa.
Oceniając zachowanie oskarżonegoB.Sąd miał na uwadze także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2013 r. V KK 351/12 w którym stwierdzono:
Wymagane przezart. 13 § 1 k.k."zmierzanie" musi być uzewnętrznione w postaci zachowania sprawcy i wieść do dokonania. Jeżeli sprawca oddala się od realizacji zamiaru czynu, to oczywiście nie zdąża do jego dokonania. Skoro sprawca nie zmierza do dokonania, to nie aktualizuje się (nie pojawia), dookreślająca to zmierzanie, przesłanka w postaci bezpośredniości tego zmierzania. (LEX nr 1300037, OSP 2014/3/33),a nadto w szczególności: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2009 r. WK 10/09: Usiłowanie zaczyna się z chwilą, gdy podjęte zachowanie zmierza bezpośrednio do dokonania czynu zabronionego, natomiast czynności wcześniejsze, mające dopiero stworzyć warunki do jego przedsięwzięcia mogą być - co najwyżej - zakwalifikowane jako przygotowanie. (OSNwSK 2009/1/1353).
Sąd Okręgowy w pełni podziela wyrażone w powyższych judykatach tezy. Odnosząc je zaś do sprawy niniejszej uznać należy, iż zachowanie oskarżonegoB.w ramach zamiaru dokonania napadu na właściciela hurtowni farb, nie wyszło poza ramy przygotowania a jako takie nie stanowi przestępstwa.
Warto także odnotować, iż właściciel hurtowni jak sam zeznał, nie miał nawet świadomości, iż możliwe jest dokonanie na jego osobie napadu.
Stąd też Sąd Okręgowy zmieniając wyrok Sądu Rejonowego w tym zakresie, oskarżonegoM. B.od popełnienia zarzucanego mu czynu uniewinnił.
W odniesieniu do oskarżonegoP. C., Sąd uznał, iż wniesiona na jego korzyść apelacja jest niezasadna i wyrok w zakresie tego z oskarżonych utrzymał w mocy.
Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd właściwie ocenił materiał dowodowy dotyczący czynu tego z oskarżonych.
Dowody w postaci zeznań świadków koronnych Sąd Rejonowy poddał wnikliwej analizie a w jej efekcie doszedł do uzasadnionych wniosków co do udziału oskarżonego w czynie przestępczym polegającym na kradzieży samochodu markiA..
Niewątpliwym jest bowiem to, iż samochódA.został z parkingu KPP wW.skradziony.
Z ustaleń poczynionych przez organa ścigania wynikało, iż skradzionym uprzednio na terenieO.pojazdem, porusza sięS. Z.. Pojazd został zatrzymany po czym zabezpieczony na parkingu KPP.
Następnie, po dokonanym okazaniu, bez wątpliwości rozpoznany przez pokrzywdzonegoW.. Pojazd został zabezpieczony w celu dokonania badań mechanoskopijnych. Do badań tych nie doszło z uwagi na jego kradzież. Sprawca kradzieży – oskarżonyC.dostał się na strzeżony parking KPP wW., a następnie skradł pojazd.
W ocenie Sądu argumentacja obrońcy oskarżonegoC.nie znajduje oparcia w materiale dowodowym. Argumentacja ta bowiem odzwierciedla jedynie twierdzenia oskarżonego negującego swój udział w kradzieży.
Zeznania świadków koronnych co do okoliczności dokonania kradzieży są spójne i logiczne a świadkowie ci wskazują szereg istotnych okoliczności jednoznacznie wskazujących na oskarżonego jako bezpośredniego sprawcę kradzieży auta, której to kradzieży dokonał on na zlecenieS. Z., obawiającego się wyników badań mechanoskopijnych. Świadkowie ci także wiedzieli co w dalszej kolejności stało się ze skradzionym samochodem i jakie kroki podjąłS. Z.by samochód ukryć.
W żadnej mierze z faktu, iż uprzednio zapadło prawomocne orzeczenie dotyczące skazaniaS. Z., za dokonanie kradzieży samochoduA. (...), zaś w jego treści nie ma wymienionego oskarżonegoC., nie można wnioskować, iż oskarżonyC.takiego czynu nie dokonał. To, iż w trakcie rozpoznania sprawy IIK 377/06 przez Sąd Rejonowy drugi ze sprawców kradzieży auta nie był jeszcze znany, nie świadczy, że nie był nim oskarżonyC..
Trudno także podzielić argumentację dotyczącą oceny skarżącego co do rozpoznania pojazdu przez pokrzywdzonegoW.a także co do kwalifikacji czynu.
Jak wynika z akt sprawy pokrzywdzonyT. W.bez żadnej wątpliwości rozpoznał w zabezpieczonym na terenie parkingu KPP wW.samochodzie pojazd skradziony mu uprzednio sprzed bloku mieszkalnego wO.. Trudno mieć jakiekolwiek zastrzeżenia co do rzetelności tego rozpoznania. To wszakT. W.użytkował przedmiotowy pojazd i choćby z tej racji znał go bardzo dobrze.
Podobnie ma się z kwestiami kwalifikacji czynu oskarżonego i okolicznościami związanymi uzyskaniem ewentualnego odszkodowania przezS. Z.od KPP wW..
Zdaniem Sądu zasadność przyjęcia kwalifikacji prawnej działania oskarżonegoC.wynika z faktu, iż pojazd skradziony został z parkingu strzeżonego na teren którego oskarżony musiał wszak się dostać pokonując jego zabezpieczenia, nawet zakładając, iż zabezpieczenia te jak wynika z faktu kradzieży, były niedostateczne. Kwestia uzyskania jakiegokolwiek odszkodowania przezS. Z.w kontekście dokonanego rozpoznania przezT. W.nie ma w zasadzie znaczenia.
Podkreślenia wymaga jedynie okoliczność, iż zlecenie dokonania kradzieży auta wydałC.Z.właśnie w celu uniknięcia badań mechanoskopijnych.
Reasumując, Sąd Okręgowy nie dostrzegł w czynnościach Sądu Rejonowego naruszeń prawa procesowego w postaci błędnej oceny materiału dowodowego, wskazywanych przez skarżącego. Tym samym Sąd Rejonowy nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie ustalenia odpowiedzialności oskarżonegoC..
Poza wskazanymi wyżej zarzutami zawartymi w apelacji Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Ostrołęce, które zostały podzielone przez Sąd Okręgowy, pozostałe zarzuty odnoszące się do oskarżonychH. B.iK. D.nie są zdaniem Sądu zasadne.
Sąd Rejonowy zasadnie bowiem przyjął, iż istnieją w sprawie takie wątpliwości co do uczestnictwa oskarżonegoB.w zarzucanym mu czynie – których wobec śmierci jednego ze świadków usunąć się nie da, iż brak jest przesłanek uznania winy oskarżonego w tym zakresie.
Sąd Rejonowy wskazał dlaczego zeznania świadka koronnego są wątpliwe a rozumowanie Sądu Rejonowego Sąd Okręgowy podziela.
Skarżący zdaje się nie dostrzegać, iż kluczowe w kwestii odpowiedzialnościH. B.są zeznania nie świadka koronnego a zeznania dwóch świadków –R. K. (2)iA. D. (1). To ci właśnie mężczyźni wyszli z propozycją uzyskania pieniędzy odM. W.. Jednakże z całą stanowczością zaprzeczyli by w spotkaniu zP., na którym omawiany był sposób uzyskania pieniędzy odM. W., uczestniczyłB., którego nawet nie znali. Słusznie zatem Sąd Rejonowy uwypukla rozbieżności w treści zeznań świadkaP., który poszczególne zdarzenia i to w kluczowych kwestiach, przedstawiał w swoich zeznaniach odmiennie. Ten brak konsekwencji świadka koronnego z jednoczesną treścią zeznań świadkówK.iD., poddaje wątpliwość, czy w istocie toH. B.świadekP.w jakikolwiek sposób zlecał wykonywanie telefonów doW.a tym samym decyzja Sądu Rejonowego co do uniewinnienia oskarżonegoB.jest zasadna.
Podobnie Sąd Okręgowy nie podzielił argumentacji Prokuratora dotyczącej oskarżonegoK. D..
Jedynym dowodem mającym świadczyć o udziale oskarżonegoK. D.w czynie przestępczym są – wbrew twierdzeniom skarżącego – wyłącznie zeznania świadkaW. P., który miał stwierdzić, że to właśnie oskarżonyD.„wystawił” kradzież gołębi na szkodęH. P..
K. D.miał zabrać pokrzywdzonegoP.na jakąś uroczystość a w tym czasie miała zostać dokonana kradzież. Kradzież ta była także uzgadniania zB. G. (2)iA. P..
Jednakże z zeznań drugiego ze koronnych –S., wynika wprost, iż osobami, które miały „nagrać” kradzież gołębi byliG.iP..
Jak słusznie podnosi Sąd RejonowyD.był znajomymP.iG., znał też pokrzywdzonegoP.. Wszyscy hodowali gołębie. Stwierdził, że w trakcie rozmowy zP.alboG.powiedział im, że idzie zP.na jakąś imprezę i ci właśnie –G.iP.postanowili „nagrać” kradzież.
Oczywistym jest to – a co także podnosi Sąd Rejonowy, iż przekazanie przezD.informacji o nieobecnościP.nie może być uznane za jakikolwiek udział oskarżonego w przestępstwie.
Co więcej w istocie pomiędzy świadkiemP.a oskarżonymD.istniał konflikt dotyczący usiłowania dokonania kradzieży gołębi przezP.na szkodęD., zakończony szamotaniną, gdy oskarżonyD.starał się tej kradzieży zapobiec. W ocenie Sądu Okręgowego ta okoliczność budzi wątpliwości co do rzetelności zeznań świadkaP.w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemuD..
Mając powyższe względy na uwadze Sąd Okręgowy nie znajdując potwierdzenia dla zarzutów stawianych przez Prokuratora wyrok uniewinniający w zakresie oskarżonegoD.utrzymał w mocy.
Sąd nie podzielił także argumentacji Prokuratora dotyczącej wymiaru kary orzeczonej względem oskarżonegoK. L.. Jakkolwiek w istocie orzeczona ona została w dolnych granicach zagrożenia i jest wymiernie niska to zdaniem Sądu Okręgowego nie jest niska w stopniu rażącym. Od daty popełnienia czynu, który był przedmiotem postępowania Sądu Rejonowego w Ostrowi Mazowieckiej upłynął już bardzo długi okres czasu. Jakkolwiek czyn ten jest niewątpliwi czynem o wysokim stopniu społecznej szkodliwości dokonanym z niskich pobudek to wymierzona oskarżonemu kara w ramach niniejszego postępowania i za ten konkretnie czyn jest adekwatna właśnie do jego społecznej szkodliwości i winy oskarżonego – a z pewnością nie jest karą rażąco niską.
Mając powyższe względy na uwadze orzeczono jak w sentencji, dokonując jednoczesne korekty w zakresie kosztów i opłat w odniesieniu do oskarżonegoH. K..