Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 502/13
Data wyroku: 2013-12-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 86 § 1 kw

Sygn. akt VI Ka 502/13WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJDnia 31 grudnia 2013 r.Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:Przewodniczący – Sędzia  SO Andrzej TekieliProtokolant Anna Potaczekpo rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013 r.sprawyP. J.obwinionego z art. 86 § 1 kwz powodu apelacji, wniesionej przez obrońcę obwinionegood wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowego Wydziału Karnego w Kamiennej Górzez dnia 28 czerwca 2013 r. sygn. akt VIII W 2/13utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionegoP. J.,zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki w kwocie 50 zł za postępowanie odwoławcze oraz wymierza opłatę w kwocie 50 zł.Sygn. akt VI Ka 502/13UZASADNIENIEP. J.obwiniony został o to że:w dniu 1 czerwca 2012 r. w miejscowościP.woj.(...)nadrodze (...)kierując(...)o nr rej.(...)na łuku drogi nie zachował należytej ostrożności w ten sposób że wymijając się z(...)onr rej. (...)wjechał na część jezdni przeznaczoną dla kierunku jazdy przeciwnego i doprowadził do bocznego zderzenia z tym pojazdem w wyniku czego pojazdV.zjechał na krawędź jezdni a następnie uderzył w narożnikbudynku nr (...)czym działał na szkodę kierującego pojazdemV.tj. o wykroczenie zart. 86 § 1kw. w zw. zart.16 ust 1 Prawo o ruchu drogowymSąd Rejonowy w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Kamiennej Górze wyrokiem z dnia 28 czerwca 2013 r. w sprawie VIII W 2/13:1.uznałP. J.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku kwalifikowanego z art. 86 § 1 kw. i za to na podstawie art. 86 § 1 kw. wymierzył mu karę grzywny w kwocie 500 złotych;2. na podstawieart.118 § 1 k.p.w.w zw. z§ 1 pkt 1 i § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r.w sprawie zryczałtowanych wydatków… orazart.3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasadził odP. J.na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 1408,30 zł. i wymierzył mu opłatę w kwocie 50 zł.Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca obwinionegoP. J.zarzucając:I.naruszenie przepisuart.8 k.p.w.( w zw. zart.4 k.p.k.) w zw. zart.82 § 1 k.p.w.( w zw. zart.410 k.p.k.) polegające na nieuwzględnieniu okoliczności świadczących o niewinności obwinionego,II. naruszenie przepisuart.42 § 1 k.p.w.w zw. zart.201 k.p.k.polegające na wydaniu orzeczenia na podstawie niepełnej i niejasnej opinii biegłego,III.błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia polegające na:a.bezzasadnym przyjęciu że obwiniony nie dostosował prędkości kierowanego przez niego pojazdu do warunków panujących na drodze, nie zastosował się do zasady ruchu prawostronnego oraz zajechał drogę jadącemu z przeciwnego kierunku pojazdowiV.nie zachowując bezpiecznego odstępu bocznego,b. bezzasadnym przyjęciu że udokumentowane i opisane ślady hamowania na drodze wskazujące na przekroczenie linii podwójnej ciągłej pozostawił pojazdI.,c.nieuwzględnieniu wpływu jaki na bezpieczeństwo ruchu drogowego miał niezgodny z art. 66 p.r.d. stan prawej przedniej opony w ciągniku siodłowymV..Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości.Sąd Okręgowy zważył co następuje:Apelacja nie jest zasadna.W pierwszej kolejności poza zarzutami apelacji, z urzędu, w związku jednak z pismem procesowym obrońcy z dnia 28.10.2013 r. ( k. 332 ) odnieść należało się do kwestii nienależytej obsady sądu który rozpoznawał niniejszą sprawę ( tj. istnienia bądź nie bezwzględnej przesłanki odwoławczej zart. 104 § 1 pkt 1względnie 2k.p.w.) na kanwie uchwały składu 7 sędziów SN z dnia 17.07.2013 r. ( III CZP 46/13 ). Przypomnieć należy że sprawa niniejsza rozpatrywana była w Sądzie Rejonowym w Jeleniej Górze - VIII Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Kamiennej Górze utworzonym w miejsce Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze zniesionego na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5.10.2012 r. w sprawie zniesienia niektórych sadów rejonowych ( Dz. U. z 2012 r. poz.1121 ) i z dnia 25.10.2012 r. w sprawie ustalenia siedzib i obszarów właściwości sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sadów rejonowych ( Dz. U. z 2012 r. poz.1223 ), zaś orzekająca w sprawie sędzia decyzją Ministra Sprawiedliwości została z dniem 1.01.2013 r. przeniesiona na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze.Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w wyżej wymienionym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku SN z dnia 16.10.2013 r. ( III KK 280/13 ), rozbieżny z kierunkiem wykładni zawartym w wyżej wymienionej uchwale, w szczególności w części w której stwierdzono w uchwale, że decyzja o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe podjęta ( podpisana ) przez inną osobę niż Minister Sprawiedliwości ( sekretarza bądź podsekretarza stanu z upoważnienia ministra ) jest bezprawna, a sędzia którego ona dotyczy nie może wykonywać władzy jurysdykcyjnej w sądzie do którego został przeniesiony. Tak wiec w sprawie niniejszej brak jest podstaw do przyjęcia że zaistniała bezwzględna przesłanka odwoławcza zart. 104 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.w.Zarzuty apelacji nie zasługują na uwzględnienie. Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe drobiazgowo i starannie, wydając końcowe rozstrzygnięcie opierał się na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy. Sąd Okręgowy nie podziela przekonania skarżącego że opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowychA. P.– kilkakrotnie uzupełniana w toku postępowania na wniosek obrońcy w tym także po przeprowadzeniu eksperymentu procesowego na miejscu zdarzenia – była niepełna i niejasna. Biegły jasno i klarownie zaprezentował swoje stanowisko, konsekwentnie podtrzymując je w toku całego postępowania, odpowiedział także przekonywująco na wszystkie postawione mu pytania w szczególności przez obrońcę obwinionego. Wynika z niej jednoznacznie że to obwinionyP. J.kierujący(...)był sprawcą kolizji będącej przedmiotem niniejszego postępowania, nie zaś kierujący pojazdemV.G. B.jak to zdaje się sugerować skarżący. Dysponując na rozprawie walorem bezpośredniości, działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów Sąd I instancji władny był uznać tą opinię za wiarygodną oraz dać wiarę zeznaniom świadkówG. B.,W. R.,D. K.odmówić zaś wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego. Skarżący podjął polemikę z tą oceną dowodów, jego argumenty nie są jednak przekonywujące. Przykładem jest tutaj odwoływanie się do stanu prawej przedniej opony w samochodzieV.nie spełniającej wymogów wskazywanych w art.66 p.r.d., co nie miało jednak znaczenia w niniejszej sprawie, nie pozostawało bowiem w związku przyczynowym z zaistniałą kolizją.W tym stanie rzeczy, zważywszy ponadto że wymierzona obwinionemu kara grzywny nie jest rażąco surowa Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionegoP. J..Na podstawieart.636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.Sąd Okręgowy zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 zl. oraz wymierzył opłatę za II instancję w kwocie 50 zł.