Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 188/14
Data wyroku: 2014-07-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Stanisław Rączkowski, Jerzy Skorupka, Andrzej Kot
Słowa kluczowe: Przestępstwo Gospodarcze
Podstawa prawna: art. 286 i art. 298 kk

Sygn. akt II AKa 188/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 lipca 2014 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Andrzej Kot

Sędziowie:

SSA Stanisław Rączkowski
SSA Jerzy Skorupka (spr.)

Protokolant:

Anna Turek

przy udziale prokuratora Prok. Okręg. del. do Prok. Apel. Grażyny Nowickiej
po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2014 r.
sprawyS. N.
oskarżonej zart. 298 § 1 k.k.,art. 234 k.k.,art. 233§1 k.k.,art. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.,art. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.;
P. Z. (1)oskarżonego zart. 298 § 1 k.k.;
B. P.oskarżonej zart. 18 § 3 k.k.w związku zart. 286 § 1 k.k.
od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy
z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt III K 30/11

I
zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonejS. N.w ten sposób, że:

1
z opisu czynu przypisanego tej oskarżonej w punkcie II części rozstrzygającej wyroku eliminuje zwrot „w nieustalonym czasie, miejscu i okolicznościach spowodowała uszkodzenie swojego samochodumarki P. (...)numer rejestracyjny (...)”, a z podstawy skazania eliminuje przepisart. 298§1 KK,

2
z opisu czynów określonych w punktach IV i V części wstępnej wyroku, a przypisanych tej oskarżonej w punkcie IV części  rozstrzygającej zaskarżonego wyroku eliminuje zwrot „w nieustalonym czasie, miejscu i okolicznościach spowodowała uszkodzenie swojego samochodu markiP. (...)numer rejestracyjny (...)”, a z podstawy skazania za wymienione czyny przepisyart. 298§1 KK,art. 11§2 KKiart. 12 KK.

3
wymierzoną karę łączną grzywny obniża do 450 (czterysta pięćdziesiąt ) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 20 zł;

II
utrzymuje w mocy w pozostałym zakresie tenże wyrok wobec oskarżonejS. N., a także utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonychP. Z. (1)iB. P.;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.I. S.720 zł tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą obronę z urzędu oskarżonejS. N.w postępowaniu odwoławczym oraz 165,60 zł tytułem zwrotu VAT;

IV
zasądza odS. N.,P. Z. (1)iB. P.na rzecz oskarżyciela posiłkowego(...) S.A.Inspektorat wL.po 600 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym;

V
zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych:S. N.,P. Z. (1)iB. P.zwrot wydatków wyłożonych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym:

- odS. N.892,10 zł
- odP. Z. (1)6,50 zł
- odB. P.6,50 zł oraz wymierza oskarżonymP. Z. (1)iB. P.po 380 zł opłaty za drugą instancję, aS. N.2100 zł opłaty za obie instancje.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Legnicy wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r. w sprawie III K 30/11:
I. oskarżonąS. N.uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku,
II. oskarżonąS. N.uznał za winną popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 286§1 KKw zw. zart. 11§3 KK,art. 12 KKorazart. 33§2 KKwymierzył jej kary 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w ilości 100 (stu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną grzywnie w kwocie 20- (dwudziestu) zł.,
III. oskarżonąS. N.uznał za winną popełnienia czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 286§1 KKw zw. zart. 11§3 KK,art. 33§2 KKwymierzył jej kary 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w ilości 200 (dwustu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną grzywnie w kwocie 20- (dwudziestu) zł.,
IV. oskarżonąS. N.uznał za winną popełnienia czynów opisanych w punktach IV i V części wstępnej wyroku, z tym ustaleniem dodatkowym, iż uznał, że oba te czyny popełnione zostały w warunkach ciągu przestępstw zart. 91§1 KKi za to na podstawieart. 286§1 KKw zw. zart. 91§1 KKiart. 33§2 KKwymierzył jej kary 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w ilości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną grzywnie w kwocie 20- (dwudziestu) zł.,
V. na podstawieart. 85 KK,86§1 KKiart. 91§2 KKorzeczone wyżej kary pozbawienia wolności i grzywny sąd połączył oskarżonej i wymierzył jej karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i grzywny w ilości 500 (pięciuset) stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną grzywnie w kwocie 20- (dwudziestu) zł.,
VI. oskarżonegoP. Z. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie VI części wstępnej wyroku, z tym, że przyjął opis i kwalifikację czynu w brzmieniu: „W dniu 26.04.2008 roku na drodze powiatowejL.-Ś., na skrzyżowaniu z drogą relacjiK.-C.rejonu(...)działając wspólnie i w porozumieniu zB. S.,P. B.iG. K., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej z tytułu umowy ubezpieczenia spowodował zdarzenie będące podstawą do wypłaty odszkodowania w ten sposób, że wziął udział w upozorowanej kolizji drogowej polegającej na tym, że na dany przezP. Z. (1)sygnałB. S., kierując samochodem markiA. (...)numer rejestracyjny (...), należącym doK. N., umyślnie uderzył w kierowany przezG. K.samochód markiO. (...)numer rejestracyjny (...), należący doA. K., po czymB. S.został zabrany z miejsca zdarzenia przezP. Z. (2), a na jego miejsce jako kierowca samochoduA.przesiadł sięP. B., co miało na celu utrudnienie ustalenia faktycznego przebiegu zdarzenia oraz jego uczestników”, to jest czynu zart. 298§1 KKi za to na podstawieart. 298§1 KKw zw. zart. 33§2 KKwymierzył mu kary 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i grzywny w ilości 100 (stu) stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną grzywnie w kwocie 10 - (dziesięciu) zł.,
VII. oskarżonąB. P.uznał za winną popełnienia czynu opisanego w punkcie VII części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 286§1 KKw zw. zart. 19§1 KKiart. 33§2 KKwymierzył jej kary 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w ilości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną grzywnie w kwocie 20 - (dwudziestu) zł.,
VIII. na podstawieart. 69§1 i 2 KK,70§1 pkt 1 KK,73§1 KKwykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonym:
-S. N.na okres próby 5 (pięciu) lat, oddając ją w tym czasie pod dozór kuratora sądowego,
-P. Z. (1)na okres próby 3 (trzech) lat, oddając go w tym czasie pod dozór kuratora sądowego,
-B. P.na okres próby 2 (dwóch) lat;
IX. na podstawieart. 63§1 KKna poczet orzeczonej kary łącznej grzywny oskarżonejS. N.zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18.08.2010 roku do dnia 15.10.2010 roku, przyjmując 1 (jeden) dzień pozbawienia wolności za równoważny 2 (dwóm) dziennym stawkom grzywny;
X. na podstawieart. 46§1 KKzobowiązał oskarżonąS. N.do naprawienia w części wyrządzonej przestępstwami szkody poprzez zapłatę na rzecz(...) S.A.Inspektorat wL.kwoty 35.391,00 (trzydzieści pięć tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt jeden 00/100) złotych;
XI. na podstawieart. 627 KPKorazart. 2 ust. 1 pkt 1-3 Ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnychz późn. zm. zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w sprawie odpowiednio oraz wymierza opłaty:
-S. N.w kwocie 300 (trzystu) złotych,
-P. Z. (1)w kwocie 180 (stu osiemdziesięciu) złotych,
-B. P.w kwocie 120 (stu dwudziestu) złotych.
Wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy zaskarżyła apelacją obrończyniS. N.adw.I. S.w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego punktu II, III, IV i V części wstępnej wyroku, zarzucając:

1
obrazę przepisów postępowania, tj.art. 184§3 KPKmającą wpływ na treść orzeczenia, polegającą na zaniechaniu bezpośredniego przesłuchania przez sąd świadka anonimowego, pomimo że w oparciu o zeznania tego świadka poczynione zostały ustalenia faktyczne w sprawie, w szczególności ustalenia w zakresie sprawstwaS. N., zaś nie zaistniały okoliczności uprawniające sąd do odczytania zeznań tego świadka w trybieart. 391§1 KPK, czego zresztą sąd I instancji nie uczynił, ujawniając jedynie wyciąg z protokołu zeznań świadka anonimowego w trybieart. 394§2 KPK,

2
błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku polegający na stwierdzeniu, że zachodzą podstawy do uznaniaS. N.za winną popełnienia zarzucanego jej czynu zart. 298§1 KKiart. 234 KKiart. 233§1 KKiart. 286§1 KKw zw. zart. 11§2 KKw zw. zart. 12 KK, na skutek błędnej i nieuprawnionej interpretacji zeznań świadków:S. S. (1)iA. W. (1)na niekorzyść oskarżonej, z pominięciem zeznańK. N., akt sprawy Sądu Rejonowego w Lubinie VI W 825/07 i spójnych wyjaśnień oskarżonej w zakresie przebiegu przedmiotowego zdarzenia, z którego to materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, że oskarżona uczestniczyła samochodem(...)35 KJ w kolizji drogowej w dniu 18 sierpnia 2007 r. z udziałem samochoduV. (...)oraz, że w wyniku tej kolizji w jej pojeździe uszkodzone zostały: przedni zderzak, przedni prawy błotnik i przednie drzwi po stronie prawej, zaś odmienne ustalenia są nieuprawnione i sprzeczne z całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w tym zakresie,

3
błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku polegający na stwierdzeniu, że zachodzą podstawy do uznaniaS. N.za winną popełnienia czynu zart. 298§1 KKiart. 286§1 KKw zw. zart. 11§2 KK, na skutek błędnej i nieuprawnionej interpretacji zeznańB. S.,S. W.iW. N.na niekorzyść oskarżonej, z pominięciem zeznańM. M.i korelujących z nimi spójnych wyjaśnień oskarżonej w zakresie przebiegu zdarzenia, z którego to materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, że oskarżona uczestniczyła samochodem(...)(...)J w kolizji drogowej w dniu 25 listopada 2007 r. z udziałem samochoduA. (...)(...), a nadto, że w wyniku tej kolizji w jej samochodzie zostały spowodowane uszkodzenia uprawniające ubezpieczyciela do wypłaty odszkodowania z tytułu AC, zaś sama oskarżona w wyniku kolizji doznała obrażeń ciała, które skutkowały odpowiedzialnością(...) SAz tytułu NW,

4
błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku polegający na stwierdzeniu, że zachodzą podstawy do uznaniaS. N.za winną popełnienia czynu zart. 298§1 KKiart. 286§1 KKw zw. zart. 11§2 KKw zw. zart. 12 KK, na skutek błędnej i nieuprawnionej interpretacji opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego na niekorzyść oskarżonej, z pominięciem korelujących ze sobą wyjaśnień oskarżonychS. N.iB. P.w zakresie przebiegu zdarzenia, z którego to materiału jednoznacznie wynika, że krowy w stadzie pędzonym przez oskarżonąB. P.uszkodziły samochód(...)35 KJ, a nadto, że w wyniku tego zdarzenia w wymienionym samochodzie zostały spowodowane uszkodzenia uprawniające ubezpieczyciela do wypłaty odszkodowania z tytułu AC,

5
błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku, polegający na stwierdzeniu, że zachodzą podstawy do uznaniaS. N.za winną popełnienia czynu z art. zart. 298§1 KKiart. 286§1 KKw zw. zart. 11§2 KKw zw. zart. 12 KK, na skutek błędnej i nieuprawnionej interpretacji opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego na niekorzyść oskarżonej, podczas gdy zdaniem biegłego uszkodzenia samochoduP.(...)mogły powstać w okolicznościach opisanych przez oskarżoną.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Legnicy do ponownego rozpoznania.
Z ostrożności procesowej, skarżąca zarzuciła także:

6
obrazę przepisów postępowania, tj.art. 5§2 KPK, poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonej, co miało bezpośredni wpływ na treść wyroku poprzez bezpodstawne uznanie, żeS. N.w okresie od sierpnia do października 2007 r. w nieustalonym czasie, miejscu i okolicznościach spowodowała uszkodzenie swojego samochoduP.(...)(...)(...)J, gdy w toku postępowania karnego nie przeprowadzono żadnego dowodu, który wskazywałby na celowe działanie oskarżonej, polegające na spowodowaniu zdarzenia będącego podstawą do wypłaty odszkodowania z tytułu ubezpieczenia tego pojazdu,

7
obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 298§1 KKpoprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że sama obecność oskarżonej na miejscu zdarzenia w dniu 25 listopada 2007 r. i następnie zajęcie przez nią, już po upozorowanej kolizji miejsca kierowcy samochoduP.(...)(...)(...)J, wyczerpuje ustawowe znamiona typu czynu zart. 298§1 KK, gdy prawidłowa subsumcja zachowania oskarżonej powinna doprowadzić sąd do przekonania, że podjęte przez nią działanie nie stanowią realizacji znamion tego typu przestępstwa w formie sprawstwa, gdyż oskarżona nie podjęła żadnych czynności polegających na spowodowaniu zdarzenia będącego podstawą do wypłaty odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia ww. auta,

8
obrazę przepisów postępowania, tj.art. 5§2 KPK, poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonej, co miało bezpośredni wpływ na treść wyroku, poprzez bezpodstawne uznanie, że oskarżona w okresie od lipca do września 2009 r., w nieustalonym czasie, miejscu i okolicznościach, spowodowała uszkodzenia swojego samochoduP.307(...)35 KJ, gdy w toku postępowania nie przeprowadzono żadnego dowodu, który wskazywałby na celowe działanie oskarżonej polegające na spowodowaniu zdarzenia będącego podstawą do wypłaty odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia ww. auta,

9
obrazę przepisów postępowania, tj.art. 5§2 KPK, poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonej, co miało bezpośredni wpływ na treść wyroku, poprzez bezpodstawne uznanie, że oskarżona w okresie od października do listopada 2009 r., w nieustalonym czasie, miejscu i okolicznościach, spowodowała uszkodzenia swojego samochoduP.307(...)35 KJ, gdy w toku postępowania nie przeprowadzono żadnego dowodu, który wskazywałby na celowe działanie oskarżonej polegające na spowodowaniu zdarzenia będącego podstawą do wypłaty odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia ww. auta.

Podnosząc wymienione zarzuty, skarżąca wniosła o zmianę wyroku w zaskarżonej części, poprzez:

⚫

w zakresie czynu z pkt II części wstępnej wyroku, wyeliminowanie z opisu zachowania polegającego na spowodowaniu w nieustalonym czasie, miejscu i okolicznościach uszkodzenia samochoduP.307(...)35 KJ i uznanie oskarżonej za winną czynu zart. 234 KKiart. 233§1 KKiart. 286§1 KKw zw. zart. 11§2 KKz zw. zart. 12 KK,

w zakresie czynu z pkt III części wstępnej wyroku, wyeliminowanie z opisu czynu zachowania polegającego na wzięciu udziału w upozorowanej kolizji drogowej i uznanie oskarżonej za winną przestępstwa zart. 286§1 KK,

w zakresie czynu z pkt IV części wstępnej wyroku, wyeliminowanie z opisu zachowania polegającego na działaniu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i spowodowaniu w nieustalonym czasie, miejscu i okolicznościach uszkodzenia samochoduP.(...)7(...)(...)i uznanie oskarżonej za winną przestępstwa zart. 286§1 KK,

w zakresie czynu z pkt V części wstępnej wyroku, wyeliminowanie z opisu zachowania polegającego na działaniu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i spowodowaniu w nieustalonym czasie, miejscu i okolicznościach uszkodzenia samochoduP.(...)7(...)(...)i uznanie oskarżonej za winną przestępstwa zart. 286§1 KK.

Wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy zaskarżyła także druga obrończyniS. N.adw.M. S.w części dotyczącej pkt II-V, VIII i X-XI, zarzucając:

I
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.:

1
art. 410 KPKw zw. zart. 366 KPKpoprzez pominięcie istotnych, korzystnych dla oskarżonej dowodów, zwłaszcza zeznań złożonych przezK. N.,

2
art. 424§1 KPKpoprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku, dlaczego sąd nie uznał dowodów przeciwnych – korzystnych dla oskarżonej, a zwłaszcza zeznań złożonych przezK. N.,

3
art. 366§1 KPKpoprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznańE. P., gdy był to dopuszczalny, dający się przeprowadzić dowód, niezbędny do wyjaśnienia okoliczności sprawy, a oskarżona od początku wyjaśniała, żeE. P.była z nią w aucie jako pasażer,

4
art. 7 KPKpoprzez sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę dowodów przejawiającą się w:

⚫

uznaniu za wiarygodną opinii biegłego, gdy wynika z niej, że stan licznika w lipcu i październiku 2009 r. był niemal taki sam, z czego – zdaniem biegłego – można wyprowadzić wniosek, że oskarżona nie użytkowała auta pomiędzy tymi miesiącami i auto po lipcowym zdarzeniu nie zostało naprawione, czego oskarżona nie uwzględniła zgłaszając szkodę, gdy licznik był zepsuty, a po każdej kolizji auto musi być naprawione, na potwierdzenie czego agenci ubezpieczeniowi wykonują dokumentację zdjęciową, co uczynili także po kolizji z lipca 2009 r. oraz musi zostać zrobiony przegląd samochodu,

uznanie za wiarygodną opinii biegłego, gdy biegły popełnił błędy, np. wliczył do wartości szkody kwotę 38.281,42 zł, która odnosi się do kolizji, w której oskarżona nie brała udziału,

uznaniu za wiarygodne zeznańB. S.z uwagi na to, że za udział w pozorowanych kolizjach został już skazany prawomocnym wyrokiem, wskutek czego nie mógł już mieć interesu w uniknięciu odpowiedzialności karnej, którą już poniósł (s. 30 uzasadnienia wyroku), gdy ta sama okoliczność (prawomocne skazanie) skutkowała w stosunku doP. C.iM. M.uznaniem złożonych przez nich zeznań za niewiarygodne,

bezpodstawne przyjęcie, że reakcja prowadzącej pojazdK. N., kiedy doszło do zdarzenia w dniu 18 sierpnia 2007 r., była wynikiem jej obawy, że w sytuacji wezwania policji nie zostaną stwierdzone żadne uszkodzenia w pojeździeV. (...), a tym samym wykluczone zostanie wejście pojazdów we wzajemny kontakt, gdy brak podstaw do takiego wnioskowania, a w rzeczywistościK. N.po kolizji sama zadzwoniła na policję,

odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonejB. P., gdy są one szczere, szczegółowe, spójne i korespondują z innymi dowodami,

odmówieniu wiarygodności zeznaniomP. C., który zaprzeczył upozorowaniu kolizji, z uwagi na fakt uprzedniego jego prawomocnego skazania za udział w kolizji, gdy jego zeznania są szczere, szczegółowe, logiczne, spójne i korespondują z innymi dowodami w sprawie, a fakt uprzedniego skazaniaB. S.był okolicznością uwiarygodniającą jego zeznania,

odmówieniu wiarygodności zeznaniomM. M., który zaprzeczył upozorowaniu kolizji, z uwagi na fakt uprzedniego prawomocnego skazania tego świadka za udział w kolizji, gdy jego zeznania są szczere, szczegółowe, logiczne, spójne i korespondują z innymi dowodami w sprawie, a fakt uprzedniego skazaniaB. S.był okolicznością uwiarygodniającą jego zeznania,

oparcie przekonania o winie oskarżonej na podstawie opinii biegłego, gdy opiera się ona m.in. na oględzinach pojazdu dokonanych przez biegłego w kilka lat po zdarzeniu.

II
błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, przejawiające się w ustaleniu, że:

1
formalnym właścicielem samochoduA. (...)była córka oskarżonejK. N., gdy właścicielem byłS. G.,

2
skoro oskarżona została zabrana ze szpitala przez córkęK. N., to można z tego wyprowadzić wniosek, że pozostawała z córką w serdecznych relacjach, a co za tym idzie sądowi trudno uznać, że oskarżona nie wiedziała, że jej córka jest formalnym właścicielem autaA. (...),

3
z relacjiB. S.wynika, że samochódA. (...)uczestniczył oprócz zdarzenia w dniu 26 kwietnia 2008 r. w jeszcze jednej zaplanowanej kolizji –B. S.kierował wtedy autem należącym doS. P.307, gdy auto to nie uczestniczyło w tym, ani w żadnym innym zdarzeniu,

4
w dniu 30 sierpnia 2007 r.K. N.podróżowała samochodemP.307, gdy do zdarzenia doszło 18 sierpnia 2007 r., a samochód prowadziłaS. N.,

5
uznanie oskarżoną za winną zdarzenia w dniu 27 października 2009 r., gdy nie dowodzą tego przeprowadzone dowody,

6
zdarzenie w dniu 10 lipca 2008 r. nie miało miejsca, podczas gdy przeprowadzone dowody, zwłaszcza wyjaśnieniaB. P.iS. N.taką tezę wykluczają,

7
do uszkodzenia samochoduS. N.doszło w innych okolicznościach niż w wyniku zdarzenia z dnia 10 lipca 2008 r., gdy z postępowania dowodowego wynika, że szkodę spowodowały krowy,

8
B. P.zgłaszając szkodę wiedziała, że zdarzenie w rzeczywistości nie miało miejsca, gdy przeprowadzone dowody, zwłaszcza wyjaśnienia oskarżonej temu przeczą.

Wskazując wymienione uchybienia skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Legnicy.
Przedmiotowy wyrok zaskarżyła także obrończyniP. Z. (1)adw.I. S., zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na bezzasadnym uznaniu, że oskarżony działając wspólnie i w porozumieniu zB. S.,P. B.iG. K.spowodował zdarzenie będące podstawą do wypłaty odszkodowania, opartym jedynie na jednostronnych zeznaniachB. S., gdy całokształt materiału dowodowego wskazuje, żeP. Z. (1)nie podjął żadnych czynności wykonawczych polegających na spowodowaniu kolizji w dniu 26 kwietnia 2008 r., a tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, że zrealizował on znamiona typu czynu zart. 298§1 KKi wniosła o uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu przestępstwa.
Wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy zaskarżyła także obrończyniB. P.adw.M. S., zarzucając błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegające na tym, że:

1
zdarzenie z dnia 10 lipca 2008 r. nie miało miejsca, gdy przeprowadzone w sprawie dowody, a zwłaszcza wyjaśnieniaB. P.iS. N.taką tezę wykluczają,

2
do uszkodzenia samochoduS. N.doszło w innych okolicznościach, gdy z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, że szkodę spowodowały krowy,

3
B. P.zgłaszając szkodę wiedziała, że zdarzenie to w rzeczywistości nie miało miejsca, gdy przeprowadzone w sprawie dowody, zwłaszcza wyjaśnienia oskarżonej dają podstawy do ustalenia, że powstania szkody doszło w wyniku uszkodzenia samochodu przez krowy,

4
szkoda została spowodowana przez pędzące krowy, gdy nie wszystkie krowy biegły.

Podnosząc wymienione zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonejB. P., ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Częściowo zasadna okazała się apelacja obrończyniS. N.adw.I. S.. Pozostałe apelacje są niezasadne.
W apelacji obrończyniS. N.adw.I. S.najdalej idącym jest zarzut obrazy przepisuart. 184§3 KPK, polegający na zaniechaniu przez sąda quobezpośredniego przesłania na rozprawie świadka anonimowego. W tej kwestii należy stwierdzić, że w postępowaniu przygotowawczym prokurator przesłuchał świadka anonimowego i zamieścił w aktach sprawy wyciąg z protokołu jego przesłuchania (T. I, k. 17-19). W akcie oskarżenia prokurator nie złożył wniosku o przesłuchanie na rozprawie świadka anonimowego, lecz wniosek o odczytanie wymienionego wyciągu z zeznań tego świadka. Na rozprawie głównej oskarżyciel publiczny, oskarżeni i ich obrońcy, a także oskarżyciel posiłkowy i jego pełnomocnik nie żądali bezpośredniego przesłuchania świadka anonimowego. Wymienieni uczestnicy nie żądali też odczytania przez sąd wyciągu z zeznań tego świadka. Sądmeritinie przesłuchał zatem świadka anonimowego, a na podstawieart. 394§2 KPKuznał za odczytany wyciąg z jego zeznań.
Tymczasem, przepisart. 184§3 KPKustanawia wymóg przesłuchania świadka anonimowego przez sąd (Zob. wyr. SN z 10.07.2007 r., II K 387/06, OSNw SK 2007/1/1587). Przesłuchanie odbywa się w warunkach, o jakich mowa w wymienionym przepisie, tzn. w miejscu i w sposób zapewniający zachowanie w tajemnicy tożsamości świadka. Wykładnia językowa przepisuart. 184§3 KPKprowadzi do wniosku, że nakłada on na sąd obowiązek przesłuchania świadka anonimowego, o czym świadczy występujący w tym przepisie łącznik koniunkcji „a także”. Zatem, prokurator, a także sąd przesłuchują świadka anonimowego. Użyty w stanowczej formie zwrot „przesłuchują” wskazuje, że wymieniona czynność przeprowadzana jest „z urzędu”, niezależnie od tego, czy strony złożą stosowny, czy nie. Tym samym, przewidziany wart. 184§3 KPKobowiązek przesłuchania świadka anonimowego przez sąd nie jest uwarunkowany stanowiskiem stron procesu, co do zasadności, czy celowości tej czynności. Brak wniosku o przesłuchanie wymienionego świadka, czy zgoda stron na zaniechanie takiego przesłuchania nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości działań sądu i nie może stanowić podstawy do odstąpienia od przesłuchania na rozprawie świadka anonimowego. Tym samym, nie może zwalniać sądu pierwszej instancji z dopełnienia obowiązku przesłuchania świadka anonimowego.
Stanowisko, że przepisart. 184§3 KPKustanawia obowiązek przesłuchania przez sąd świadka anonimowego wyrażane jest w orzecznictwie SN (Zob. wyr. a dnia 10.07.2007 r., II KK 387/06) i piśmiennictwie karnoprocesowym (Zob. P.Hofmański, E.Sadzik, K.Zgryzek,Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Tom I, Warszawa 2007, s. 867; T.Grzegorczyk,Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Tom I, Warszawa 2014, s. 642; P.Wiliński, Świadek incognito w polskim procesie karnym, Zakamycze 2003, s. 414).
Przewidzianego wart. 184§3 KPKobowiązku przesłuchania świadka anonimowego Sąd Okręgowy w Legnicy nie dopełnił, poprzestając na uznaniu za zgodą stron za odczytany wyciąg z przesłuchania wymienionego świadka. Działanie sądu stanowi zatem rażące naruszenie normyart. 184§3 KPK. Stwierdzić należy także, że choć przepisart. 393§4 KPKzezwala na odczytywanie na rozprawie zeznań świadka anonimowego, nie zwalnia to sądu z obowiązku przesłuchania wymienionego świadka na rozprawie (Zob. wyr. SN z 10.07.2007 r., II K 387/06; D.Świecki (red. ) Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Tom II, Warszawa 2013, s. 201). Ponadto, przewidziana wart. 394§2 KPKmożliwość uznania za ujawnione w całości lub części protokołów podlegających odczytaniu na rozprawie bez ich odczytania, odnosi się jedynie do takich protokołów przesłuchania oskarżonego lub świadka, w stosunku do których występuje podstawa do odstąpienia od bezpośredniego ich przesłuchania na rozprawie, czyli bezpośredniego przeprowadzenia na rozprawie dowodu z wyjaśnień oskarżonego lub zeznań świadka (Zob. D.Świecki, tamże, s. 206). Ponieważ przepisart. 184§3 KPKnakłada na sąd obowiązek przesłuchania świadka anonimowego na rozprawie, odpada możliwość uznania za ujawnione bez odczytania wyciągu z zeznań świadka anonimowego na podstawieart. 394§2 KPK, co uczynił Sąd Okręgowy w Legnicy. W piśmiennictwie karnoprocesowym wyraźnie też stwierdza się, że protokół przesłuchania świadka anonimowego nie może zostać ujawniony bez odczytania, nawet za zgodą stron (Zob. L.K.Paprzycki, Komentarz aktualizowany do art. 184 KPK. Stan prawny 9.04.2014, SIP Lex). Naruszenie wymienionego przepisu przez sąda quojest przy tym rażące. Zatem w tym względzie podzielić należy wyrażone w apelacji stanowisko obrończyniS. N.adw.I. S..
Zważyć jednak należy, że zeznania świadka anonimowego sąda quopowołał się tylko jeden raz przy ustalaniu faktów dotyczących zdarzenia w dniu 25 listopada 2007 r. na drodzeL.–Ś.(s. 1 uzasadnienia wyroku). W części motywacyjnej uzasadnienia wyroku, gdzie sąd poddał analizie i ocenie ujawnione na rozprawie dowody, sądmeritinie powołał się już na dowód z zeznań świadka anonimowego (s. 22 – 27 uzasadnienia wyroku). Fakty relewantne dla przypisania oskarżonejS. N.czynu zart. 298§1 KKiart. 286§1 KKw zw. zart. 11§2 KKw punkcie III części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku, ustalone zostały na podstawie innych dowodów niż dowód z zeznań świadka anonimowego.
Wobec rażącego naruszenia przez sąda quoprzepisuart. 184§3 KPKsąd odwoławczy rozważył więc, czy wyeliminowanie dowodu z zeznań świadka anonimowego miałoby znaczenie dla prawidłowego (zgodnego z rzeczywistością) ustalenia faktów, dotyczących zdarzenia z 25 listopada 2007 r. W ocenie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, gdyby pominąć dowodów z zeznań świadka anonimowego, to i tak ustalenia faktyczne dotyczące rzeczonego zdarzenia zostałyby ustalone prawidłowo. W takim układzie, uznać należy, że obraza przepisówart. 184§3 KPKiart. 394§4 KPKnie miała wpływu na treść zaskarżonego wyroku. W konsekwencji, zarzut podniesiony w punkcie I apelacji obrończyniS. N.adw.I. S.uznano za niezasadny.
Za niezasadne uznano też podniesione w wymienionej apelacji w punktach 2 – 5 zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych. Argumenty podniesione w wymienionych zarzutach sprowadzają się do polemiki z ustaleniami sądu. Apelująca stara się wykazać, że wyjaśnienia oskarżonychS. N.iB. P.oraz zeznania wskazanych tam świadków, a także opinię biegłego z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowej należy interpretować odmiennie niż uczynił to sąd wyrokujący w sprawie. Poza subiektywnym przekonaniem, że treść wymienionych dowodów jest inna niż przyjął sąda quo, w apelacji nie wskazuje się błędów, jakie zostały popełnione przy ich ocenie. Tymczasem Sąd Okręgowy w Legnicy fakty istotne dla kwestii odpowiedzialności karnejS. N.iB. P.ustalił na podstawie wszystkich dowodów przeprowadzonych na rozprawie głównej, stosownie do wymogu zawartego wart. 7 i 410 KPK. Ujawnione na rozprawie dowody ocenione zostały swobodnie, przy uwzględnieniu kryteriów wskazanych wart. 7 KPK, a więc zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Sąd Okręgowy w Legnicy nie dopuścił się obrazyart. 7 KPKstosownie do zarzutu wskazanego wpunkcie I.4apelacji obrończyniS. N.adw.M. S.. W wymienionym zarzucie, podobnie jak w apelacji adw.I. S.wskazuje się, odnośnie do kolizji samochodowej z dnia 18 sierpnia 2007 r. opisanej w punkcie II części wstępnej wyroku, że fakty niekorzystne dla oskarżonejS. N.sąd ustalił m.in. na podstawie zeznańS. S. (1), będącego kierowcą samochodu markiV. (...)uczestniczącego w tej kolizji, w sytuacji, gdy wymieniony świadek został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Lubinie za spowodowanie tej kolizji, tj. wykroczenia z art. 86§1 KW. Według obu apelacji, jeżeliS. S. (1)został uznany za winnego spowodowania wymienionej kolizji, to w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy w Legnicy nie mógł ustalić, że do kolizji nie doszło.
Stwierdzić więc należy, że wymienioną okoliczność sąda quomiał na względzie, odnosząc się do niej na s. 36 uzasadnienia wyroku. Z ustaleń sądu wynika, żeS. S. (1)nie przyznał się do popełnienia rzeczonego wykroczenia, a wyroku nie kwestionował w powodów finansowych. Poza tym, zart. 8§2 KPKwyraźnie wynika, że tylko prawomocne rozstrzygnięcia sądu kształtujące prawo albo stosunek prawny są wiążące dla sądu orzekającego w sprawie karnej. Sąd karny nie jest zaś związany ani orzeczeniem sądu karnego zapadłym w innej sprawie, ani też ustaleniami faktycznymi lub też treścią wyroku w sprawie jednego ze współsprawców przestępstwa, rozpoznawanej odrębnie, gdy następnie rozpatruje sprawę innego współuczestnika (SN II KR 192/86, OSNPG 1987, nr 10, poz. 126). Zatem okoliczność, że w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy w Legnicy ustalił, że w dniu 18 sierpnia 2007 r. nie doszło do zderzenia pomiędzy samochodami należącymi doS. N.iS. S. (1), wbrew wyrokowi Sądu Rejonowego w Lubinie, nie świadczy o tym, że wymieniony sąd uchybił przepisowiart. 8§2 KPK.
Pozostałe okoliczności wskazane w punkcie I.4 apelacji adw.M. S.nie uzasadniają zarzutu naruszenia przez z sądmeritiprzepisuart. 7 KPKi w tym zakresie uznać je należy za oczywiście niezasadne. Za niezasadne uznano także pozostałe zarzuty podniesione w punkcie I wymienionej apelacji, odnoszące się do naruszenia przepisuart. 410 KPK,art. 424§1 KPKiart. 366§1 KPK. W lakonicznym uzasadnieniu wymienionych zarzutów nie wskazano zresztą, czy rzekome uchybienia miały i jaki wpływ na treść zaskarżonego wyroku. W konsekwencji, za niezasadny należy uznać zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, o którym mowa w punkcie II wymienionej apelacji, tym bardziej, że poza polemiką z ustaleniami sądua quo, które sąd odwoławczy uznaje za prawidłowe, w apelacji nie wskazano, aby podniesione uchybienia miały wpływ na treść zaskarżonego wyroku. W tym względzie, apelacja kwestionując prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Okręgowy w Legnicy stanowi w istocie polemikę z ustaleniami sądu, a tym samym, nie może zostać uznana za zasadną.
Natomiast za zasadne uznać należy zarzuty, które w apelacji obrończyniS. N.adw.I. S.podniesione zostały z „ostrożności procesowej” wymienione w punktach 6 oraz 8 – 9, a w konsekwencji za słuszne wnioski apelacyjne odnoszące się do wymienionych zarzutów. Najpierw należy jednak odnieść się do zarzutu podniesionego w punkcie 7 wymienionej apelacji. W tym względzie na wstępie należy stwierdzić, że zdaniem części doktryny prawa karnego materialnego, ujęcie w przepisieart. 298§1 KKznamion czynnościowych jako „spowodowanie zdarzenia będącego podstawą do wypłaty odszkodowania” przesądza o braku możliwości realizacji znamion strony przedmiotowej czynu zabronionego określonego w tym przepisie przez zachowanie polegające na upozorowaniu zdarzenia. Sprawca zachowania polegającego na upozorowaniu zdarzenia, nie zaś na jego spowodowaniu, może ponosić odpowiedzialność karną ewentualnie za oszustwo zart. 286§1 KK, pod warunkiem, że dojdzie do wypłaty przez zakład ubezpieczeń odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczeniowej na podstawie informacji dotyczących upozorowanego zdarzenia (Zob. A.Marek. Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2010, s. 609). Stwierdza się kategorycznie, że upozorowanie wypadku będącego podstawą do wypłaty odszkodowania, nie realizuje znamion przestępstwa zart. 298§1 KK(Zob. Ł.Pohl, Przestępstwo tzw. oszustwa ubezpieczeniowego (art. 298 Kodeksu karnego) – uwagi zasadnicze, RPEiS 2001, z. 4, s. 79 i n,; R.Zawłocki, [w:] Kodeks karny. Komentarz. Tom 2 pod red. A.Wąska, Warszawa, s. 766). Innym razem wskazuje się, że „za powodowanie zdarzenia w rozumieniuart. 298 KKnie można uznać zachowania polegającego na pozorowaniu zdarzenia” (Zob. P.Kardas, [w:] A.Zoll (red.) Kodeks karny. Komentarz).
Cześć doktryny prawa karnego materialnego wyraża przeciwne stanowisko. Mianowicie, że podstawą kryminalizacji zachowania opisanego wart. 298 KKjest wywołanie przez ubezpieczonego lub inną osobę zdarzenia, które – z perspektywy samego sprawcy wypadkiem nie jest – a zakładowi ubezpieczeniowemu przedstawiane jest jako wypadek, a więc zdarzenie przyszłe, przedmiotowo niepewne, następujące wbrew woli lub niezależnie od woli ubezpieczonego. W istocie nie ma więc znaczenia, czy zdarzenie o jakim mowa wart. 298 KK, to sytuacja świadomie wywołana czy jedynie upozorowana. Tak czy owak nie stanowi ona bowiem wypadku, lecz jest świadomie ukształtowanym przez sprawcę splotem okoliczności, które przez ubezpieczyciela traktowane są jak zdarzenie, które rodzi odpowiedzialność odszkodowawczą. Taka sytuacja świadczy o upozorowaniu wypadku (Zob. J.Giezek, Kodeks karny. Komentarz; W.Jaroch, Przestępczość na rynku ubezpieczeń, Warszawa 2002, s. 41; J.Skorupka, Wybrane zagadnienia konstrukcji typów szczególnych przestępstwa oszustwa, MPraw. 2004, nr 14, s. 637).
W zaskarżonym wyroku, Sąd Okręgowy w Legnicy, za P.Kardasem przyjął, że „powodowanie zdarzenia” oznacza wszelkie działania lub zaniechania prowadzące do powstania takiej zmiany w świecie zewnętrznym (wypadku), od której powstania uzależniona jest wypłata odszkodowania (s. 27 uzasadnienia wyroku). Według sądu, za „powodowanie zdarzenia w rozumieniuart. 298§1 KKnie można uznać zdarzenia polegającego na pozorowaniu zdarzenia” (s. 36 uzasadnienia wyroku). Sąd stanął więc na gruncie pierwszej z przedstawionych wyżej koncepcji interpretacyjnych znamienia czynnościowego „spowodowanie zdarzenia będącego podstawą do wypłaty odszkodowania”.
Tymczasem, odnośnie do zdarzenia z dnia 25 listopada 2007 r. (czyn przypisany oskarżonejS. N.w punkcie III części rozstrzygającej wyroku) Sąd Okręgowy w Legnicy przypisał wymienionej oskarżonej przestępstwo zart. 298§1 KKpolegające na tym, że działając wspólnie i w porozumieniu m.in. zB. S.„spowodowała zdarzenie będące podstawą do wypłaty odszkodowania w ten sposób, że wzięła udział w upozorowaniu kolizji drogowej”. Cytowane stanowisko Sądu Okręgowego w Legnicy pozostaje zatem w logicznej sprzeczności z cytowanymi wyżej stanowiskami, że za „powodowanie zdarzenia w rozumieniuart. 298§1 KKnie można uznać zdarzenia polegającego na pozorowaniu zdarzenia”.
Logicznych sprzeczności w rozumowaniu tego sądu jest jednak więcej. Odnośnie do zdarzenia z dnia 25 listopada 2007 r. (czyn przypisany oskarżonejS. N.w punkcie III części rozstrzygającej wyroku) Sąd Okręgowy w Legnicy „podzielił zaproponowaną przez oskarżyciela publicznego kwalifikację prawną zachowania oskarżonej […]” i uznał, że jej zachowanie polegające na zamienieniu się miejscami zB. S.– kierującym wcześniej pojazdem należącym do oskarżonej – już po spowodowaniu przez niego kolizji, wyczerpywało ustawowe znamiona przestępstwa zart. 298§1 KK. Sąd ustalił, że „S. N.wprawdzie samodzielnie nie doprowadziła do najechania na znajdujący się przed nią pojazd, jednak zgodziła się na zaplanowanie kolizji przez pozostałych jej uczestników” (s. 27 uzasadnienia). „Mimo, że oskarżona nie była kierowcą, zgodziła się w pełni na <wyreżyserowanie> zdarzenia” (s. 28 uzasadnienia).
Z ustalonych przez sąd faktów wynika więc, że 25 listopada 2007 r. doszło do spowodowania zdarzenia, o jakim mowa wart. 298§1 KK. Doszło bowiem do uderzenia przez jeden samochód w drugi, a następnie w trzeci. Zdarzenie to zostało zaplanowane przezS. N.m.in. zB. S., co do wspólnego wykonania czynu i podziału ról. ChoćS. N.nie prowadziła, ani nawet nie siedziała w żadnym z trzech samochodów w czasie, gdy najeżdżały na siebie, to zaraz po tym zamieniła się miejscami zB. S.i zamiast niego usiadła na miejscu kierowcy. Tak ustalone okoliczności wskazują, że opisane zdarzenie nie było upozorowane. Zostało ono wcześniej zaplanowane, przemyślane i przy współudziale kilku osób zrealizowane. Sąd Okręgowy w Legnicy uznał jednakS. N.za winną tego, że „wzięła udział w upozorowanej kolizji drogowej”, a zatem w takiej, która w rzeczywistości nie miała miejsca, a oskarżona stworzyła jedynie pozory jej wystąpienia. W takim układzie występuje niezgodność pomiędzy werbalnym nazwaniem, czy określeniem zachowania oskarżonej opisanego w zarzucie aktu oskarżenia i części rozstrzygającej wyroku, a faktami ustalonymi przez sąd. Sądmeritiustalił bowiem, żeS. N.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi wymienionymi osobami spowodowała zdarzenie będące podstawą do wypłaty odszkodowania, opisane w punkcie III części wstępnej wyroku, które zostało zakwalifikowane przez sąd, jako wypełniające ustawowe znamiona typu czynu zart. 298§1 KK. Z dwóch odmiennych koncepcji interpretacyjnych zachowania sprawcy opisanego w stronie przedmiotowej czynu zart. 298§1 KK, sąda quostanął na gruncie tej, według której za „powodowanie zdarzenia w rozumieniuart. 298§1 KKnie można uznać zdarzenia polegającego na pozorowaniu zdarzenia”. W takim układzie ocena prawna zachowania oskarżonejS. N.odpowiada przyjętej przez sąd koncepcji sposobu rozumienia zachowania sprawcy przestępstwa zart. 298§1 KK. Uchybieniem sądu było zaś nazwanie zachowania wymienionej oskarżonej mianem „upozorowania kolizji”. Uchybienie to nie świadczy jednak o tym, że sąd wadliwie (nieprawidłowo) zakwalifikował ustalone fakty pod normę karnoprocesową. Przeciwnie, zostało już powiedziane, że ocena prawna zachowania opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku jest prawidłowa. To wszystko wskazuje zaś, że nie doszło do obrazy prawa materialnego, co zarzucono w punkcie 7 apelacji obrończyni oskarżonejS. N.adw.I. S.. W konsekwencji, wymieniony zarzut uznać należy za niezasadny.
Natomiast, co do punktów 6 oraz 8 i 9 apelacji adw.I. S.należy stwierdzić, że odnośnie do zdarzenia z dnia 30 sierpnia 2007 r. (czyn opisany w punkcie II części wstępnej wyroku przypisany oskarżonej w punkcie II części rozstrzygającej wyroku), sąd ustalił, że „oskarżona dokonując zgłoszenia szkody wprowadziła w błąd pracowników(...) SA, w wyniku czego ubezpieczyciel został doprowadzony do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez wypłatę kwoty 1555,60 zł” (s. 35 uzasadnienia). Co do okoliczności zdarzenia złożyła także niezgodne z prawdą zeznania (s. 35 uzasadnienia). Przed zdarzeniem, w nieustalonym miejscu i czasie, spowodowała zaś zdarzenie będące podstawą do wypłaty odszkodowania (s. 36 uzasadnienia). W tym wypadku, w punkcie 6 apelacji adw.I. S.trafnie podnosi się, że w postępowaniu karnym nie przeprowadzono żadnego dowodu wskazującego na spowodowanie przezS. N.zdarzenia będącego podstawą do wypłaty odszkodowania. Według oskarżyciela publicznego i sądua quotakie zdarzenie miało zostać spowodowane przez oskarżoną w „nieustalonym czasie i miejscu”. Na poparcie tej tezy, oskarżyciel publiczny nie przedstawił jednak żadnego dowodu, a sąd takiego dowodu nie przeprowadził na rozprawie. Odnośnie wymienionego zdarzenia jedynym faktem jest podanie przez oskarżoną w zgłoszeniu szkody i żądaniu wypłaty odszkodowania okoliczności niezgodnych z rzeczywistością. W takim razie wymieniony zarzut apelacyjny jest zasadny.
Odnośnie do zdarzeń opisanych w punktach IV i V części wstępnej wyroku sąda quoustalił, że okoliczności obu zdarzeń przedstawione przez oskarżonąS. N.w zgłoszeniach szkody są nieprawdziwe. Skoro tak, to sąd za oskarżycielem publicznym przyjął, że oskarżona w nieustalonym czasie, miejscu i okolicznościach uszkodziła swój samochódmarki P. (...), w celu uzyskania nienależnych odszkodowań (s. 40-41 uzasadnienia wyroku). Z ustaleń sądu wynika bowiem, że „S. S.iA. W.stwierdzili jedynie obecność nieznacznego &lt;starego&gt; zadrapania na samochodzieP. (...). Brak było wgnieceń. Na ich samochodzie nie było żadnych śladów.S. N.wykorzystując ten fakt w dniu 14 września 2007 r. zgłosiła szkodę w samochodzieP. (...)”. „Przed zdarzeniemS. N.w nieustalonym miejscu i czasie spowodowała zdarzenie będące podstawą do wypłaty odszkodowania”. Odnośnie do kolejnego zdarzenia, sąd ustalił, że „wyrządzenie szkody przez krowy jest niewiarygodne. Szkoda nie została wyrządzona w okolicznościach wskazanych przezS. N.iB. P.. Auto musiało więc zostać uszkodzone w innych okolicznościach”. I w tych wypadkach w toku postępowania nie przeprowadzono żadnego dowodu na poparcie wymienionych tez, co uzasadnia trafność zarzutów apelacyjnych sformułowanych w punktach 8 i 9 apelacji adw.I. S.. Teza, że oskarżona spowodowała zdarzenia, o jakim mowa wart. 298§1 KKstanowi wyłącznie spekulację myślową wynikającą z faktu, że skoro oskarżona zgłosiła szkody, których w rzeczywistości nie było, to wcześniej musiała spowodować rzeczone zdarzenia.
W konsekwencji, sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu czynów przypisanych oskarżonejS. N.w punktach II i IV części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku wyeliminował zwroty „w nieustalonym czasie, miejscu i okolicznościach spowodowała uszkodzenie swojego samochodumarki P. (...)numer rejestracyjny (...)”, a z podstawy skazania za wymienione czyny przepisart. 298§1 KK.
Niezasadna w stopniu oczywistym, o którym mowa wart. 257§2 KPKokazała się apelacja obrończyni oskarżonejB. P.adw.M. S., odnosząca się do czynu opisanego w punkcie VII części wstępnej wyroku, a przez to korespondująca z czynem zarzuconym oskarżonejS. N.i opisanym w punkcie IV części wstępnej wyroku. W apelacji zarzucono dokonanie przez sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na tym, że:

1
zdarzenie z dnia 10 lipca 2008 r. nie miało miejsca, gdy przeprowadzone w sprawie dowody, a zwłaszcza wyjaśnieniaB. P.iS. N.taką tezę wykluczają,

2
do uszkodzenia samochoduS. N.doszło w innych okolicznościach, gdy z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, że szkodę spowodowały krowy,

3
B. P.zgłaszając szkodę wiedziała, że zdarzenie to w rzeczywistości nie miało miejsca, gdy przeprowadzone w sprawie dowody, zwłaszcza wyjaśnienia oskarżonej dają podstawy do ustalenia, że do powstania szkody doszło w wyniku uszkodzenia samochodu przez krowy,

4
szkoda została spowodowana przez pędzące krowy, gdy nie wszystkie krowy biegły.

Oceniając wyjaśnienia oskarżonychS. N.i jej siostryB. P.przez pryzmat doświadczenia życiowego oraz na podstawie dowodu z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowej, sąd uznał wyjaśnienia obu oskarżonych za niewiarygodne w zakresie zdarzenia, do którego odnosi się zgłoszenie przezS. N.szkody w dniu 15 lipca 2009 r. Zupełnie nieprzekonujące, a wręcz oderwane od rzeczywistości są argumenty apelacji broniące stanowiska wymienionych oskarżonych, że samochódS. N.marki P. (...)został staranowany przez stado krów należące doB. P.. W tym względzie sąda quodokonał wnikliwej oceny dowodów ujawnionych na rozprawie, nie wychodząc poza granice oceny swobodnej stosownie doart. 7 KPKi wyprowadził z nich prawidłowe wnioski, co do ustaleń faktycznych. Oceny dowodów i ustalonych na ich podstawie faktów omawiana apelacja nie podważyła.
Niezasadna w całości okazała się apelacja adw.I. S.wywiedziona w imieniu oskarżonegoP. Z. (1). W tej kwestii (czyn opisany w punkcie VI części wstępnej wyroku), Sąd Okręgowy w Legnicy prawidłowo ustalił, że „kolizja pojazdów markiO. (...)iA. (...)w dniu 26 kwietnia 2008 r. miała charakter zaplanowanego zderzenia, w celu spowodowania uszkodzenia w samochodzieA.i uzyskania w ten sposób odszkodowania”. Wymienione ustalenie znajduje oparcie w ujawnionych na rozprawie dowodach w postaci zeznańB. S.,P. B.,G. K.iA. M.oraz opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowej. Sąd ustalił, że oskarżonyP. Z. (1)działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, czynnie uczestniczył w organizacji zderzenia dwóch samochodów na drodze pomiędzyL.aŚ.. Zadaniem oskarżonego było dopilnowanie, aby do zderzenia tych samochodów doszło w odpowiednim momencie, tj. w momencie, gdy na drodze nie będzie innych samochodów, a następnie zabranie z miejsca zdarzeniaB. S., kierującego jednym z tych samochodów. Prawidłowo też sąd ustalił – na podstawie wyjaśnień wymienionego oskarżonego oraz zeznańB. S.– stronę podmiotową, a zwłaszcza zamiar oskarżonego polegający na spowodowaniu zderzenia obu wymienionych pojazdów, w celu uzyskania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia samochodu markiA. (...). Z ujawnionych na rozprawie dowodów wynika bowiem, że „oskarżony wiedział w jakim celu ma udać się lawetą na skrzyżowanie zaL.. Wcześniej odmówiłB. S.pomocy w zorganizowaniu zdarzenia, w celu uzyskania nienależnego odszkodowania. Następnie zgodził się zabrać autoB. S.po wypadku. Była to swoiście wyrażona zgoda i zadeklarowanie udziału w zdarzeniu oraz podział ról”. Prawidłowo też sąd ocenił, że zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona czynu zart. 298§1 KK.
Mając na względzie wymienione okoliczności, orzeczono, jak na wstępie.