Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 141/14
Data wyroku: 2014-04-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Włodzimierz Hilla
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 437§1 k.p.k.

Sygn. akt.IV Ka 141/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 kwietnia 2014 roku

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący SSO Włodzimierz Hilla
Protokolant sekr. sądowy Agnieszka Sawicka
przy udziale oskarżyciela Ryszarda Wicińskiegoze Straży Miejskiej w Bydgoszczy
po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2014 roku
sprawyP. S.
obwinionego zart. 92ak.w. w zw. zart. 20 ust. 1 ustawy Prawo o Ruchu Drogowym
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 20 listopada 2013 roku - sygn. akt XIV W 1063/13
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że wysokość wymierzonej grzywny obniża do 300,00 (trzysta) złotych; wymierza obwinionemu 30 (trzydzieści) złotych opłaty za obie instancje i obciąża go zryczałtowanymi kosztami postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych.

IV Ka 141/14

UZASADNIENIE
P. S.wyrokiem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 20 listopada 2013 r. (sygn. akt XIV W 1963/13) został uznany za winnego zarzucanego mu czynu polegającego na tym, że 26 października 2012 r. o godz. 10:47 wB.naul. (...)kierując samochodem markiM.onr. rej. (...)przekroczył dopuszczalną prędkość o 31 km/h, tj. o czyn zart. 92ak.w. w zw. zart. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymi za to, na podstawieart. 92ak.w. wymierzono mu karę 2.000 zł grzywny.
Niniejszy wyrok zawiera także rozstrzygnięcie odnośnie kosztów postępowania w sprawie.

Powyższy wyrok został zaskarżony w trybie apelacji przez obrońcę obwinionego, który podniósł następujące zarzuty odwoławcze:

1
naruszenia przepisówart. 193 k.p.k.w zw. zart. 42 k.p.s.w. poprzez samodzielne poczynienie przez sąd pierwszej instancji ustaleń w zakresie wymagającym wiadomości specjalnych;

2
naruszenie przepisówart. 5 § 1 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.s.w. poprzez skazanie obwinionego pomimo braku pewności co do osoby obwinionej;

3
naruszenie przepisówart. 5 § 2 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.s.w. poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionego;

4
naruszenie przepisówart. 4 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.s.w. poprzez nieuwzględnienie przy wyrokowaniu okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego;

5
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym uznaniu, że funkcjonariusz kontrolujący prędkość pojazdu dysponował upoważnieniem do wykonywania kontroli wydanym przez właściwego Komendanta Miejskiego Policji zgodnie z treściąart. 129e ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym; kontrola prędkości była wykonywana w miejscu i czasie, które zostały uzgodnione z właściwym miejscowo komendantem powiatowym (miejskim) zgodnie z art. 129b ust. 4 ustawy; kontrola została przeprowadzona w oznakowanym miejscu zgodnie z art. 129b ust. 4 ustawy;

6
rażącą niewspółmierność kary wynikającą z naruszenia przepisu art. 33 § 1 i 2 k.w.

W konkluzji apelujący wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie obwinionego, względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja obrońcy obwinionego okazała się zasadna wyłącznie w zakresie pkt. 6, w jakim implikowała konieczność rozstrzygnięcia o charakterze reformatoryjnym, poprzez obniżenie wymierzonej wymienionemu kary grzywny. Niezasadne natomiast okazały się wszelkie pozostałe zarzuty odwoławcze.

Przede wszystkim odnotowania wymaga, że z treści niepodlegających kwestionowaniu dowodów – wbrew twierdzeniom apelującego - w sposób jednoznaczny wynika, że:
- na użyte do kontroli urządzenie pomiarowe wystawione było aktualne świadectwo legalizacji ponownej (k. 5);
- dokonujący kontroli funkcjonariuszA. G.posiadał ważny certyfikat ukończenia szkolenia w zakresie obsługi radarowego miernika prędkości(...)(k. 93);
- legitymował się upoważnieniem Komendanta Miejskiego Policji do wykonywania kontroli ruchu drogowego (k. 94);
- w aktach sprawy znajduje się także uzgodniony z Komendantem Miejskim Policji wB.„Plan kontroli ruchu drogowego przy użyciu urządzenia rejestrującego czyn wobec kierujących pojazdami, którzy naruszyli przepisy ruchu drogowego” datowany na 17 października 2012 r., obejmujący także rzeczoną kontrolę (k. 96-97).

Równocześnie zaś, nie są zasadne także pozostałe zarzuty i leżące i uch podstaw argumenty.
Przede wszystkim stwierdzić należy, że stosownie do treści zgromadzonych w aktach sprawy dowodów, osoba obwinionego z powodzeniem mieściła się pośród desygnatów tych osób, które krytycznego dnia mogły poruszać w krytycznym czasie i miejscu owym pojazdem. Nadto, wnioski rzeczonej opinii kryminalistycznej są tego rodzaju, że nie dość, że nie pozwalają wykluczyć osoby wymienionego jako kierowcy pojazdu, to z powodzeniem wzmacniają treść wszystkich dowodów, które w swym całokształcie wskazują na jego sprawstwo, W opinii tej stwierdzono bowiem w szczególności, że”na ujęciu dowodowym może znajdować się obwinionyP. S.z wysokim prawdopodobieństwem. Oznacza to, że teoretycznie istnieje trudna do wyszacowania szansa, że samochodem tym kieruje inny mężczyzna niżP. S., nawet niespokrewniony, o bardzo podobnych cechach morfologicznych twarzy”,a dalej, że w poddanym ekspertyzie wizerunku dowodowych fotografii"nie ujawniono ani jednej cechy morfologicznej ukształtowanej odmiennie”(k. 101 – 105).

Odrębnym zaś zagadnieniem pozostaje to, czy w niniejszej sprawie w ogóle zasadnie i celowo zasięgano przedmiotowej opinii kryminalistycznej, do treści której obrona się w powyższy sposób odwołuje, w sytuacji kiedy owa dowodowa okoliczność - w ocenie sądu odwoławczego - bynajmniej tego nie wymagała. Sąd orzekający bowiem, jak i obecnie Sąd Okręgowy to czyni, władny był właśnie na podstawie swych bezpośrednich swych obserwacji i kontaktu z dowodami (w przypadku Sądu Rejonowego był to także osobisty kontakt z obwinionym), ocenić, czy osobą widniejącą na dowodowych fotografiach jest właśnie obwiniony. W tym względzie sądad quemtakże nie ma co do tego żadnych wątpliwości, a jak wspomniano, treść wszystkich zgromadzonych i omawianych dowodów w swym całokształcie i wzajemnym ze sobą powiązaniu, jednoznacznie i bez żadnych wątpliwości do tego przekonuje. Dowody te winny być zawsze oceniane wedle tych przyjętych i stosowanych reguł i zasad oceny dowodów, jakie statuowane są treścią przepisuart. 7 k.p.k.i w sposób oczywisty prowadzą do takich właśnie wniosków.

Dla sądu odwoławczego oczywiste jest także i to, do czego odwołuje się sam obwiniony, że jest on osobą wielokrotnie karaną za wykroczenia drogowe, zgromadził w owym czasie taką liczbę punktów karnych, która wzbudzała w nim uzasadnioną obawę utraty prawa jazdy.

W konsekwencji, w realiach niniejszej sprawy nie mogło być mowy o naruszeniu tej zasady procesowej –in dubio pro reo, do której odwołuje się obrona w swej apelacji, a jaka przewidziana jest treścią przepisuart. 5 § 2 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.s.w.

Tym samym, ze wszystkich tych powodów, jakie wynikają z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i tych zaprezentowanych powyżej, niniejsza apelacja była niezasadna w zakresie, w jakim kwestionowano w niej sprawstwo obwinionego w zakresie zarzucanego mu czynu.

Równocześnie natomiast, należało przyznać apelującemu rację, że wysokość wymierzonej wymienionemu grzywny w sposób rażący odbiegała od tej, jaka winna była zostać wymierzona w oparciu o ustalone przedmiotowe i podmiotowe okoliczności przypisanego obwinionemu czynu. Te zaś, uwzględniając stopień i zakres naruszenia obowiązujących przepisów w zakresie dopuszczalnej na danym odcinku drogi prędkości pojazdu, uzasadniały obniżenie owej grzywny do pierwotnie ukształtowanej w wyroku nakazowym, a mianowicie kwoty 300 zł (k. 37). W ocenie sądu odwoławczego, tak ukształtowana kara winna spełnić wobec wymienionego wszelkie cele przewidziane ustawą.

Rozstrzygnięcie odnośnie kosztów postępowania ma swe oparcie w treści przepisówart. 118 § 1 k.p.s.w.