Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 372/14
Data wyroku: 2014-09-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Postępowanie W Sprawach O Wykroczenia

Sygn. akt VI Ka 372/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 września 2014 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Tekieli
Protokolant Jolanta Kopeć
po rozpoznaniu w dniu 23 września 2014r.
sprawyA. S. (1)
obwinionego z art. 86 § 1 kw
z powodu apelacji, wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze VIII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Kamiennej Górze
z dnia 8 kwietnia 2014 r.    sygn. akt VIII W 433/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionegoA. S. (1),

II
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki w kwocie 50 złotych za postępowanie odwoławcze oraz opłatę w kwocie 30 złotych.

Sygn. akt VI Ka 372/14

UZASADNIENIE
A. S. (1)zostałobwiniony o to, że:
W dniu 21 października 2013 r. około godz. 15:45 na odcinku drogi publicznej oznaczonej nr(...)na wysokości miejscowościM., pow.J., woj.(...)prowadząc samochód ciężarowy markiI. (...)onr rej. (...)stworzył zagrożenie w ruchu drogowym poprzez nie zachowanie należytej ostrożności i odległości podczas manewru wymijania się z samochodem ciężarowym markiP. (...)onr rej. (...)kierowanego przezM. P.wraz z przewożoną pasażerkąM. P.w wyniku którego uderzył w zewnętrzne lusterko wymienionego pojazdu powodując jego uszkodzenie,
tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze VIII zamiejscowy Wydział karny z siedzibą w Kamiennej Górze

1
A. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 86 § 1 k.w. wymierzył mu karę grzywny w kwocie 150 (stu pięćdziesięciu) złotych,

2
na podstawieart. 118 § 1 k.p.w.w zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r., w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania (...) w sprawach o wykroczenia orazart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądził odA. S. (1)na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 100 zł i wymierzył mu opłatę w kwocie 30 zł.

Od wyroku tego wniósł apelację obrońca obwinionego.
Zarzucił wyrokowi Sądu I instancji:

1
w części dotyczącej ukarania za czyn z pkt I wyroku – obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 86§1 kw poprzez uznanie, iż obwiniony nie zachował należytej ostrożności i odległości podczas manewru wymijania się,

2
w części dotyczącej ukarania za czyn z pkt I wyroku – obrazę przepisów prawa:

- art. 42§1 kpow poprzez jego naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy,
- aet. 39§1 kpow poprzez jego naruszenie mające wpływ na wynik sprawy,
- art. 34 kpow poprzez jego naruszenie mające istotny wpływ na wynika sprawy.
Stawiając powyższe zarzuty obrońca obwinionego na podstawieart. 427§1 kpkw zw. zart. 109kpow wniósł:

1
w zakresie czynu z pkt I wyroku – korzystając z uprawnień przewidzianych wart. 437§1 i 2 kpkzmienił zaskarżony wyrok, orzekł odmiennie co do istoty sprawy i uniewinnił obwinionego od popełnienia przypisanego mu wykroczenia,

2
w zakresie pkt I i II – w związku z podniesiony mi zarzutami dotyczący mi naruszenia przepisów prawa procesowego uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji,

w przypadku utrzymania w mocy zaskarżonego wyroku co do winy obwinionego obrońca wniósł o odstąpienie od wymierzenia kary lub zawieszenia wykonania nałożonej kary oraz obciążenie obwinionego w takim przypadki jedynie kosztami postępowania,

3
zwrot kosztów postępowania w tym kosztów ustanowienia obrońcy z wyboru wysokości 1000 zł za I instancję i 500 zł za drugą instancję,

4
rozpoznanie sprawy również pod nieobecność obwinionego.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Przed odniesieniem się szczegółowo do poszczególnych zarzutów zawartych w apelacji przypomnieć należy kilka istotnych kwestii dotyczących postępowania odwoławczego w sprawach karnych jak również w sprawach o wykroczenia, odnoszących się do sformułowanych przez skarżącego zarzutów.
Obraza prawa materialnego ma miejsce wtedy gdy stan faktyczny został w orzeczeniu prawidłowo ustalony, a nie zastosowano do niego prawidłowego przepisu. Sama obraza polegać może na błędnej wykładni przepisu, zastosowaniu nieodpowiedniego przepisu, zastosowaniu go w niewłaściwy sposób itp. ( zob. m.in. w. SN z 21.06.1978 r. I KR 124/78,OSNPG 3/1979, poz.51 ). W sprawie niniejszej skarżący kwestionuje ocenę dowodów dokonaną przez Sąd I instancji i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, co wynika nie tylko z treści zarzutów ale przede wszystkim z uzasadnienia apelacji, w istocie więc zarzut obrazy prawa materialnego z pkt. 1 apelacji jest zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku ( zob. m.in. w. SN z 23.07.1974 r. V KR 212/74, OSNKW 12/1974, poz.233 ).
Przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochrona prawa procesowego mieszcząc się w ramach swobodnej oceny dowodów wtedy gdy: 1. jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy; 2. stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego; 3. jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu ( zob. wyrok SN z 9.11.1990 r., WRN 149/90, OSNKW 7-9/1991, poz.41 ). Wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym w apelacji zdaniem Sądu Okręgowego warunki powyższe spełnił Sąd I instancji rozpoznając niniejszą sprawę. Sąd ten w sposób zebrał materiał dowodowy istotny z punktu widzenia prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, następnie poszczególne dowody poddał ocenie rozważając okoliczności zarówno korzystne jak i niekorzystne dla obwinionego, czego odzwierciedleniem jest pisemne uzasadnienie wyroku ( str. 2 - 4 uzasadnienia, k.85 odwrót – 86 odwrót akt ). Dysponując na rozprawie w sprawie o wykroczenie walorem bezpośredniości, oceniając dowody swobodnie, Sąd ten władny był dać wiarę odnośnie przebiegu zdarzenia zeznaniom świadkówM. P.iM. P.a także zeznaniom świadkówS. G.iM. M., odmówić zaś wiarygodności wyjaśnieniom obwinionegoA. S.i tak dokonana ocena mieści się w granicachart.7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.o.w. Z zeznań zaś wyżej wymienionych świadków, w szczególnościM. P.jednoznacznie wynika że zjechał on swoim samochodemP. (...)maksymalnie do prawej krawędzi jezdni, w chwili jednak gdy wymijał go jadący środkiem jezdni samochodemI. (...)obwiniony, samochody zderzyły się zewnętrznymi lusterkami powodując ich uszkodzenie. Zdaniem Sądu Okręgowego tak ustalony stan faktyczny jest prawidłowy i skarżący nie dostarczył w apelacji przekonywujących argumentów do jego podważenia. W tym kontekście niezasadny był zarzut obrazyart. 34 k.p.o.w. Przy tak ustalonym stanie faktycznym nie budzi wątpliwości również przyjęta kwalifikacja prawna czynu zart. 86 § 1k.w.
Zarzuty naruszeniaart. 42 § 1 k.p.o.w. ( jak należy domniemywać za jego pośrednictwem także przepisów o biegłych zk.p.k., w szczególnościart.193 k.p.k.) iart.39 § 1 k.p.o.w. nie były uzasadnione. Kolizja drogowa rozpoznawana w niniejszej sprawie nie wymagała sporządzenia opinii przez biegłego z zakresu ruchu drogowego, wystarczająca była prawidłowa ocena zeznań bezpośrednich świadków zdarzenia oraz przeprowadzonych w sprawie innych dowodów, m.in. dokumentacji fotograficznej na płycie CD. Obrońca oskarżonego nie wnosił zresztą przed Sądem I instancji o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, zgłaszanie więc obecnie zarzutu nieprzeprowadzenie tego dowodu i wnioskowanie o jego przeprowadzenie ( choć formalnie wniosku dowodowego obrońca na rozprawie odwoławczej nie złożył ) nie znajduje uzasadnienia.
Wymierzona obwinionemu kara grzywny w kwocie 150 zł z pewnością nie jest rażąco surowa. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do odstąpienia od wymierzenia obwinionemu kary zgodnie z art. 39 § 1 k.w. brak jest bowiem ku temu przesłanek o których mowa w tym przepisie.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionegoA. S. (1).
Na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart.627 k.p.k.w zw. zart.119 k.p.o.w. Sąd Okręgowy zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki w kwocie 50 zł. za postępowanie odwoławcze oraz opłatę w kwocie 30 zł.