Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 34/14
Data wyroku: 2014-03-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Olszewski, Bogumiła Metecka-Draus, Stanisław Kucharczyk, Janusz Jaromin, Piotr Brodniak
Słowa kluczowe: Zabójstwo
Podstawa prawna: art. 437 § 2 k.p.k.

Sygn. aktII AKa 34/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 marca 2014 r.

Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Bogumiła Metecka-Draus (spr.)

Sędziowie:

SA Janusz Jaromin
SA Stanisław Kucharczyk
SA Piotr Brodniak
SA Andrzej Olszewski

Protokolant:

st. sekr. sądowy Jorella Atraszkiewicz

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Apelacyjnej Janiny Rzepińskiej
po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2014 r. sprawy

1

M. G.

2

M. O.

oskarżonych zart. 148 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt III K 116/12

I
uchyla zaskarżony wyrok w stosunku doM. G.iM. O., i sprawę tych oskarżonych przekazuje Sądowi Okręgowemuw Szczecinie do ponownego rozpoznania,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. F.i adw.K. Ł.kwoty po 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych z VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzęduw postępowaniu odwoławczym.

Sygn. akt II AKa 34/14

UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy oskarżyłM. G.iM. O.o to, że:

I
w dniu 3 listopada 2010 r. wS., w mieszkaniu przy al.(...), działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życiaA. S., po uprzednim związaniu mu rąk kablem oraz nóg sznurkiem, a także zakneblowaniu ust oraz zadaniu szeregu ciosów skutkujących złamaniami żeber, mostka oraz powstaniem obrażeń twarzy, siedmiokrotnie ugodziliA. S.nożem w plecy powodując rany kłute grzbietu, z których dwie penetrowały do jamy klatki piersiowej uszkadzając płuca i wywołując masywne krwawienie skutkujące jego śmiercią,

tj. o czyn zart. 148 § 1 k.k.,

II
w dniu 3 listopada 2010 r. wS., w mieszkaniu przy al.(...), działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia czterokrotnie ugodziliZ. G.ostrzem noża w powierzchnię grzbietową szyi powodując rany kłute karku oraz czterokrotnie nożem w plecy powodując rany kłute grzbietu, z których jedna penetrowała do jamy klatki piersiowej pomiędzy 10 a 11 żebrem przechodząc za koniuszkiem serca wywołując krwawienie skutkujące jego śmiercią

tj. o czyn zart. 148 § 1 k.k.,
Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z 11 grudnia 2013 r. (sygn. aktIII K 116/12):
1.oskarżonegoM. O.uznał za winnego tego, że z 3 na 4 listopada 2010 roku wS., działając w zamiarze pozbawienia życiaZ. G., czterokrotnie ugodził go nożem w okolicę karkową powodując cztery rany kłuto cięte oraz czterokrotnie ugodził go nożem w okolicę grzbietu powodując rany kłuto cięte, z których jedna penetrowała do jamy klatki piersiowej i uszkadzając w swym przebiegu płat dolny płuca lewego, spowodowała ostrą niewydolność krążeniowo oddechową na skutek krwawienia do jamy opłucnowej, skutkującą jego śmiercią, tj. przestępstwa zart. 148 § 1 k.k., i za to, na podstawieart. 148 § 1 k.k.wymierzył mu karę 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności;

    2.oskarżonegoM. O.uznał za winnego tego, że z 3 na 4 listopada 2010 roku wS., chcąc abyM. G.zabiłaA. S.nakłonił ją do tego, powodując, iż zadała ona związanemuA. S.szereg uderzeń nożem w plecy powodując rany kłute grzbietu, z których trzy penetrowały do jamy klatki piersiowej, w tym jedną penetrującą poniżej8 żebra do jamy klatki piersiowej biegnąca poniżej podstawy płuca prawego, poprzez śródpiersie tylne, w kierunku koniuszka serca, z nafaszerowaniem krwotocznym tkanek miękkich śródpiersia tylnego, wylewami krwawymi podopłucnowymi, nafaszerowaniem krwotocznym worka osierdziowego (bez jego uszkodzenia) i wylewami krwawymi podnasierdziowymi w jej przebiegu, ranę kłuto ciętą okolicy przykręgosłupowej lewej, penetrującą poniżej czwartego żebra do jamy klatki piersiowej i dalej do miąższu płata górnego płuca lewego, a także ranę kłuto ciętą okolicy grzbietu po stronie lewej, penetrującą poniżej 6 żebra do jamy klatki piersiowej i dalej do miąższu płata dolnego płuca lewego, powodując uszkodzenie płuca lewego oraz śródpiersia tylnego i wywołując tym krwawienie do jam opłucnowych powodujące ostrą niewydolność krążeniową, skutkującą śmierciąA. S., to jest przestępstwa zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 19 § 1 k.k., wymierzył mu karę25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności;
3.oskarżonegoM. O.uznał za winnego tego, że z 3 na 4 listopada 2010 r. wS., zadałA. S.szereg uderzeń,w wyniku których doznał on obrażeń ciała w postaci poprzecznego złamania trzonu mostka pomiędzy przyczepem 3 oraz 4 żebra, złamań żeber od drugiego do piątego po stronie prawej oraz od pierwszego do dziewiątego po stronie lewej –w linii środkowo – obojczykowej, powodujące naruszenie narządów ciała na okres powyżej 7 dni, to jest przestępstwa opisanego wart. 157 § 1 k.k., i za to przestępstwo, na podstawieart. 157 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) rokui 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
4.na podstawieart. 85 k.k.iart. 88 k.k.orzekł wobec oskarżonegoM. O.karę łączną dożywotniego pozbawienia wolności;
5.oskarżonąM. G.uznał za winną tego, że z 3 na 4 listopada 2010 roku wS., chcąc spowodować śmierćA. S., zadała skrępowanemu i leżącemu pokrzywdzonemu szereg ciosów nożem w plecy powodując rany kłute grzbietu, z których trzy penetrowały do jamy klatki piersiowej, w tym jedna, penetrująca poniżej 8 żebra do jamy klatki piersiowej biegnąca poniżej podstawy płuca prawego, poprzez śródpiersie tylne, w kierunku koniuszka serca, z nafaszerowaniem krwotocznym tkanek miękkich śródpiersia tylnego, wylewami krwawymi podopłucnowymi, nafaszerowaniem krwotocznym worka osierdziowego (bez jego uszkodzenia) i wylewami krwawymi podnasierdziowymi w jej przebiegu, ranę kłuto ciętą okolicy przykręgosłupowej lewej, penetrującą poniżej czwartego żebra do jamy klatki piersiowej i dalej do miąższu płata górnego płuca lewego, a także ranę kłuto ciętą okolicy grzbietu po stronie lewej, penetrującą poniżej 6 żebra do jamy klatki piersiowej i dalej do miąższu płata dolnego płuca lewego, powodując uszkodzenie płuca lewego oraz śródpiersia tylnego i wywołując tym krwawienie do jam opłucnowych powodujące ostrą niewydolność krążeniową, skutkującą śmierciąA. S., to jest przestępstwa zart. 148 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 148 § 1 k.k.wymierzył jej karę 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności;
6.oskarżonąM. G.uniewinnił od popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie II i kosztami sądowymi w tej części obciążył Skarb Państwa;
7.na podstawieart. 44 § 2 k.k.orzekł przepadek dowodów rzeczowych zarejestrowanych w Biurze Dowodów Rzeczowych Sądu Okręgowegow Szczecinie podpoz. 22/12, w postaci: fragmentu przewodu elektrycznego–poz. 1, fragmentów sznurka –poz. 2, 4, noża składanego o długości 13 cm–poz. 24, noża składanego o długości 11 cm –poz. 25;
8.zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych;
9.zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu, adwokataW. F.kwotę 2730,60 zł. (dwa tysiące siedemset trzydzieści złotych i sześćdziesiąt groszy), w tym podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu udzieloną oskarżonejM. G.w trakcie postępowania przygotowawczego i przed sądem.
Od tego wyroku apelację wnieśli prokurator oraz obrońcy oskarżonychM. G.iM. O.

    Prokuratorzaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając obrazę przepisu postępowania, mającą wpływ na jego treść, a mianowicieart. 7 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej ze wskazaniami wiedzy i zasadami doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez bezpodstawne danie wiary wyjaśnieniom oskarżonejM. G.oraz bezpodstawne odmówienie waloru wiarygodności zasadniczej części wyjaśnień oskarżonegoM. O.mimo, iż z całokształtu materiału dowodowego wynika, iż wyjaśnienia oskarżonej zawierają w sobie wiele sprzecznościi niezgodności ze zgromadzonym materiałem dowodowym, inaczej niż wyjaśnieniaM. O., co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych co do przebiegu zdarzeń związanych z zabójstwemA. S.iZ. G., niezasadnym uniewinnieniemM. G.od zarzutu zabójstwaZ. G.i niezasadnym przyjęciu w odniesieniu doM. O.jedynie podżegania do zabójstwaA. S., a nie współsprawstwa.
Podnosząc powyższy zarzut, w oparciu o treśćart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 454 § 1 i 2 k.p.k., wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczeniaw całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

    Obrońca oskarżonegoM. O.
zaskarżył wyrok w całościi rozstrzygnięciu sądu I instancji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych tj. błędne ustalenie sekwencji zdarzeń w mieszkaniu przy ul.(...)
wS., które wynika z dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a więc dokonanej z naruszeniem zasad wyrażonych wart. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k., i które miało decydujący wpływ na treść orzeczenia w zakresie przypisania winyM. O., w szczególności:
1. przyznanie waloru wiarygodności wyjaśnieniomM. G., jako spójnym i konsekwentnym, w sytuacji, gdy oskarżona poza przyznaniem się do winy, wyjaśniała odmiennie od ustaleń postępowania w zakresie swojej roli w przestępstwie, często zasłaniając się niepamięcią i problemami z tzw. „zamulaniem",

2
pominięcie przy ocenie wiarygodności wyjaśnieńM. G.opiniiz k. 1117 - 1118, sporządzonej na potrzeby innej sprawy wskazującej na umiejętność manipulacji zeznaniami przezM. G., tym samym poddającej w wątpliwość przydatność procesową jej wyjaśnień,

3
odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniomM. O.ze względu na zmienność stanowiska procesowego, w sytuacji gdy na rozprawie oskarżony złożył spójne wyjaśnienia, odwołał wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego, w których jak sam wskazał „ściemniał" i podtrzymał te, które zostały potwierdzone innymi dowodami,

4
ustalenie, że do zabójstwaZ. G.doszło w pokoju w okolicach drzwi wejściowych oraz, żeM. O.przeniósł ciało do pomieszczenia kuchni, w sytuacji gdy ustalenia te stoją w sprzecznościz treścią wyjaśnień oskarżonych, protokołem oględzin mieszkaniai eksperymentu procesowego.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyrokui przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Szczecinie.

Obrońca oskarżonejM. G.zaskarżył powyższy wyrok w części,tj. w:

1
punkcie 5 części dyspozytywnej wyroku co do wymierzenia oskarżonej kary 25 lat pozbawienia wolności,

2
punkcie 9 części dyspozycyjnej wyroku co do zasądzenia na rzecz obrońcyz urzędu kwoty 2.730,60 zł, w tym podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu udzielonej oskarżonejM. G.w trakcie postępowania przygotowawczego i przed sądem I instancji.

Na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.iart. 438 pkt 1 i 4 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I
rażącą niewspółmierność, w sensie surowości, kary orzeczonej względem oskarżonej w pkt 5 części dyspozytywnej wyroku, na skutek przyłożenia zbyt wielkiej wagi do okoliczności obciążających oskarżoną, przy jednoczesnym pominięciu okoliczności łagodzących;

II
naruszenie prawa materialnego, tj.paragrafu 14 ust. 2 pkt 5 i paragrafu16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163 z 2002 r. poz. 1348 z późn. zm. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie.

Mając na uwadze wskazane wyżej uchybienia, na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.w zw. zart. 437 § 1 i 2 k.p.k., wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 5 części dyspozytywnej poprzez znaczne złagodzenie kary,

2
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyznanie adw.W. F.kwoty 2.878,20 (dwóch tysięcy osiemset siedemdziesięciu ośmiu złotych 20/100), w tym podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu udzieloną oskarżonejM. G.w trakcie postępowania przygotowawczego i przed sądem I instancji.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacje prokuratora i obrońcy oskarżonegoM. O.okazały się zasadne i zawarty w nich postulat uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania zasługiwał na uwzględnienie. Z tego powodu odniesienie się do apelacji oskarżonejM. G.okazało się przedwczesne.
Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie nie można odmówić racji apelującym w zakresie zarzutu naruszeniaart. 7 k.p.k.oraz kwestionowania ustaleń faktycznych. Podstawę wyroku stanowić bowiem może wyłącznie całokształt okoliczności- dowodów przeprowadzonych i ujawnionych prawidłowo – zgodniez regułami procedowania i w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia do prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.) – w toku rozprawy głównej (art. 410 k.p.k.). Na sądzie orzekającym ciąży przy tym obowiązek badania i uwzględniania – zgodniez dyspozycjąart. 4 k.p.k.– okoliczności przemawiających zarówno na korzyść , jak i na niekorzyść oskarżonego/oskarżonej. Dopiero następnie sąd pierwszej instancji korzystając ze swobodnej oceny dowodów swoje przekonanie co do winy, bądź niewinności oraz przyjętej kwalifikacji prawnej, powinien logicznie i przekonująco uargumentować w uzasadnieniu wyroku, w oparciu o całość zgromadzonego materiału dowodowego. Kontrola odwoławcza trafności orzeczenia w zakresie oceny dowodów i przyjętego stanu faktycznego jest przy tym ograniczona i polega na sprawdzeniu, czy materiał dowodowy został prawidłowo zgromadzony, czy jego ocena ma w nim oparcie, i czy została dokonana z uwzględnieniem reguł zakreślonychart. 4, art. 5, art. 7 k.p.k.. Zasada swobodnej oceny dowodów leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może przy tym prowadzić do dowolności ocen. Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, iż wyrok Sądu Okręgowego przywołanych wyżej kryteriów nie spełnia. Przede wszystkim zastrzeżenia budzi ocena dowodów, która została bardzo spłycona – nie odnosi się do całego materiału dowodowego, a tym samym nie czyni zadość wymogomart. 7 k.p.k.. W sytuacji, gdy w mieszkaniuZ. G., gdzie miały miejsce zdarzenia będące przedmiotem niniejszej sprawy, nie było innych osób, a oskarżeniM. O.iM. G.mieli interes w tym, by przedstawiać przebieg wydarzeń w sposób najbardziej dla siebie korzystny, jedyną metodą jaką należałoby zastosować przy ocenie wyjaśnień każdego z oskarżonych było zestawienie ich treści z zebranym materiałem rzeczowym. Tylko bowiem rzeczowy materiał dowodowy w sposób pewny pozwala na weryfikację złożonych przez oskarżonych depozycji. Tymczasem, co trafnie podnoszą skarżący, Sąd pierwszej instancji czyniąc ustalenia faktyczne w głównej mierze oparł się na wyjaśnieniach oskarżonejG., nie bacząc na to, że nie przystają one do obiektywnie ustalonych faktów. Oprócz wyjaśnieńM. G., Sąd orzekający dysponował materiałem rzeczowym w postaci protokołów oględzin mieszkania (k. 31-32, 101-102), protokołem sekcji zwłokZ. G.(k. 500-507) iA. S.(k. 508-518), kserokopią paragonu dokonanych zakupów przezZ. G.(k. 947). Ze wskazanych wyżej dowodów rzeczowych wynikało, iż zgodnie z tym co wyjaśniał oskarżonyO.w postępowaniu przygotowawczym (k. 600-609 i k.642-644), pokrzywdzonyG.w nocy z 3 na 4 listopada 2010 r. czynił zakupy w sklepieS. S.
nabywając tam papierosy, chipsy i butelkę wódkiS., w pokoju odnaleziono tupecik co potwierdzało wyjaśnienie tego oskarżonego, że uderzył pokrzywdzonegoG.gdy ten wrócił do mieszkania i wskutek tego uderzenia noszony przez pokrzywdzonego tupecik spadł na kanapę, że ślady krwi ujawniono wyłączniew kuchni, użyte do popełnienia zbrodni noże odnalezione zostały w spłuczce toalety, klucze do mieszkania zostały wrzucone do studzienki kanalizacyjnej, obok zwłokZ. G.stała butelka po wódceS., którą oskarżony wylał zgodniez uznawanym rytuałem na jego zwłoki, pokrzywdzonyA. S.był zakneblowany skarpetą, zdjętą z jego stopy. Fakty te, co słusznie podnosi prokurator dowodnie świadczą o tym, iż z wielu wersji zdarzeń prezentowanych przez oskarżonegoO.– jego wyjaśnienia złożone w okresie od 9 czerwca 2011 r. do 12 sierpnia 2011 r. znajdują potwierdzenie w obiektywnym materiale rzeczowym. Wprawdzie sąd meriti zwrócił uwagę na fakt, że w pokoju, gdzie według ustaleń tego Sądu doszło do zabójstwaZ. G., nie stwierdzono śladów krwi, jednak przyjął, iż było to efektem zatrzymania jej przez grubą odzież, jaką miał na sobie denat. To jednak Sąd meriti popadł w sprzeczność bo obdarzając wiarą wyjaśnienia oskarżonejM. G.przeszedł do porządku nad tym, iż oskarżona stanowczo twierdziła, że po zadaniu ciosów pokrzywdzonemuG.było sporo krwi. Odnosząc to do protokołu oględzin mieszkania należałoby wnioskować, żew istocie do zabójstwaZ. G.doszło w kuchni, gdzie stwierdzono na podłodze obecność krwi, a nie jak to ustalił Sąd Okręgowy, w pokoju. Godzi się zauważyć, że nawet oskarżonaM. G.w żadnym miejscu nie wyjaśniała, żeZ. G.został zabity w pokoju, poprzestając na stwierdzeniu, iż w tym pomieszczeniu został on zaatakowany nożem przezM. O.. Przy rozważaniach odnośnie tej kwestii Sąd orzekający pominął, iż po dokonaniu oględzin mieszkania pokrzywdzonegoG., funkcjonariusz policji technik kryminalistykiJ. P.sporządził notatkę urzędową (k. 154-156) której treść wskazuje, iż osoba ta posiadała informacje przydatne do czynienia ustaleń, w którym z pomieszczeń – pokoju, czy kuchni doszło do ataku przy użyciu noża na osobęZ. G..Ta okoliczność ma znaczenie dla oceny wyjaśnieńM. G., która jak twierdziła, obserwować miała zachowanie oskarżonegoO.z kuchni dozorując związanegoA. S.. Kolejną kwestią, która pominął Sąd orzekający była potrzeba skonfrontowania treści wyjaśnień obojga oskarżonych z protokółem sekcji zwłokZ. G.. Dokonując zewnętrznych oględzin ciała tego pokrzywdzonego biegli medycy stwierdzili osiem ran, przy czym jedna z nicho wymiarze 14/5 mm zdecydowanie odbiegała od pozostałych (k 502). Okoliczności tej Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł chociaż może ona nasuwać wątpliwości co do tego, że przy jej zadaniu mógł być użyty inny nóż niż do pozostałych. W efekcie wyjaśnienie tej okoliczności może stanowić potwierdzenie depozycji oskarżonegoO., że ciosy nożem pokrzywdzonemu najpierw zadałaM. G.,a później również on, gdy potknął się i przez to wbił nóź w ciałoZ. G.(k. 932-933). Niewątpliwie wyjaśnienie tej kwestii wymaga wnikliwego wysłuchania przeprowadzających sekcję zwłok biegłychP. W.iO. K.jako, że oceny biegłych mogą mieć kapitalne znaczenia dla potwierdzenia lub wykluczenia twierdzeńM. O.o zadaniu ciosów pokrzywdzonemu przez oboje z nich. Nie wykluczone jest również i to, że na podstawie opisu ran ujawnionych na cieleA. S.(k. 510-511) biegli medycy wykonujący sekcję zwłok, będą mogli określić, którym z zabezpieczonych noży, rany te mogły zostać zadane. Zgodzić się należy z zarzutami skarżących, iż zastrzeżenia budzi dokonana przez Sąd Okręgowy ocena wyjaśnień oskarżonejM. G.albowiem nie sposób się zgodzić ze stanowiskiem tego Sądu, że wyjaśnienia oskarżonej cechują się spójnością i konsekwencją. Sam fakt, że oskarżona przyznawała się do winy zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i na rozprawie, nie stanowi przecież argumentu za tym, że oskarżona jest wiarygodna. O wiarygodności oskarżonej świadczą przede wszystkim przedstawione przez nią treści w toku całego postępowania, a te wbrew temu co przyjął Sąd orzekający, wcale nie są jednolitei stanowcze. Jak słusznie podnosi prokurator, oskarżonaG.wyjaśnienia składała tylko raz w postepowaniu przygotowawczym, które następnie podtrzymała na rozprawie. Jednakże wyjaśnienia te były nieprecyzyjne, a przede wszystkim nie przystawały do materiału rzeczowego, co musi dziwić w sytuacji, gdy oskarżonaw odróżnieniu odM. O.nie spożywała alkoholu, ani też co wynikało ze sporządzonych opinii psychologicznych, nie posiadała ograniczeńw postrzeganiu rzeczywistości. Prezentowane na rozprawie przez oskarżoną zachowanie polegające na braku odpowiedzi na pytania, odmowie udzielania odpowiedzi, zasłanianie się niepamięcią, bądź sprzeczne twierdzenia z odczytanymi treściami jej wcześniejszych wyjaśnień, nakładały na Sąd orzekający ich wnikliwą analizę, a także skonfrontowanie ich z zebranymi dowodami rzeczowymi. Tymczasem obowiązkowi temu Sąd merytoryczny nie sprostał, nie dostrzegając, iż wyjaśnienia oskarżonej stanowią zaprzeczenie dowodom, które Sąd ten ustalił w sposób bezsporny.
I takM. G.konsekwentnie twierdziła, że :
- do inkryminowanych zdarzeń doszło 19 listopada 2010 r. podczas, gdy Sąd ustaliłw sposób niewątpliwy, że zdarzenie miało miejsce z 3 na 4 listopada 2010 r.;
- nie wiedziała co oskarżonyO.zrobił z alkoholem, gdy nie ma wątpliwości, że wódkęS.wylał on na ciałoZ. G.;
- oświadczyła, że użyte noże oskarżony schował do kieszeni podczas gdy zgodniez twierdzeniami oskarżonego zostały one ukryte i odnalezione w spłuczce toalety;
- twierdziła, że wycierała krew ze stołu, gdy przy użyciu luminolu śladów krwi tam nie ujawniono;
- twierdziła, że była w kuchni gdy oskarżonyO.zadawał ciosyZ. G.bo tam pilnowałaS.w sytuacji gdyA. S.leżał skrępowanyi zakneblowany na podłodze, a zatem nie wymagał dozoru;
- oświadczyła, że „przyszedł drugi, chyba z łazienki” i oskarżony zaatakował go nożem, gdy bezspornym jest, że atak ze strony oskarżonego (niekoniecznie przy użyciu noża) nastąpił w chwili, kiedyZ. G.przyszedł ze sklepu, co potwierdza odnalezienie tupeciku noszonego przez pokrzywdzonego.
Przyjmując na podstawie wyjaśnieńM. G., że do zabójstwaZ. G.przez oskarżonego doszło w pokoju przy drzwiach, Sąd orzekający nie rozważył kwestii czy oskarżona ta w ogóle mogła zaobserwować zachowanieM. O.w sytuacji, gdy utrzymywała, że znajdowała się w kuchni przy skrępowanym, leżącym na podłodzeA. S.zważywszy na fakt, że z pokoju do kuchni schodziło się po schodkach, a pokrzywdzony leżał w pobliżu okna i co za tym idzie, czy rzeczywiście oskarżonyO.faktycznie tam zadawał ciosy pokrzywdzonemu, czy tez wersja prezentowana przez oskarżonego o uderzeniuZ. G., a następnie zaprowadzeniu go podobnie, jak wcześniejA. S.do kuchni, była bardziej prawdopodobna. Należy podzielić zawarty w obu apelacjach pogląd iż Sąd orzekający w sposób dowolny, bo nie wynikający z żadnych dowodów ustalił, że do zabójstwaZ. G.doszło w pokoju, a następnie oskarżonyO.przeniósł jego ciało do kuchni. Po pierwsze oskarżonaM. G.nie mówiła, by ciałoZ. G.było przemieszczane z pokoju do kuchni, a po drugie w protokole oględzin mieszkania brak jest śladów przesuwania zwłok. Zważywszy zaś na fakt, iż z pokoju do kuchni schodziło się po schodkach, wydaje się mogło prawdopodobnym w świetle zasad doświadczenia życiowego by przeciągane zwłoki nie pozostawiły śladów krwi na podłodze. Nadto zachowanie oskarżonych nie świadczyło o tym, by chcieli oni ukryć zwłoki mężczyzn co czyni tezęo przemieszczaniu ciałaZ. G.mało racjonalną. Oceniając wyjaśnienia oskarżonejM. G.i uznając je za w pełni wiarygodne zaś nieścisłości wynikłe podczas składania oświadczeń na rozprawie za częściowo zatarte z powodu upływu czasu, Sąd meriti zachowania tej oskarżonej nie odniósł w żadnym stopniu do ocen wyrażonych w zgromadzonych opiniach psychologicznych wskazujących na spryt i umiejętności manipulacyjne oskarżonej (k. 1442-1447 i k. 1116-1118). Znamienne jest też oświadczenie złożone przez oskarżoną „nie chciałam iść siedzieć za coś co ja zrobiłam, ale razem z nim” (k. 660). Świadczy ono bowiem niewątpliwie o tym, że oskarżona w istocie przynajmniej utożsamiała się z całością działań oskarżonegoM. O..
Tak argumentując i nie przesądzając w żaden sposób przyszłego rozstrzygnięciaw sprawie, Sąd Apelacyjny uchylił wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie w całościi sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
W toku procedowania, sąd orzekający przy uwzględnieniu dyspozycjiart. 442 § 2 k.p.k.oraz uwag i wskazań sądu odwoławczego, powinien ponownie zgromadzić materiał dowodowy uzupełniając go o zeznaniaJ. P.. Następnie tak zgromadzone dowody poddać wnikliwej i wszechstronnej ocenie w ramach zasady swobodnej oceny dowodów, zajęte zaś stanowisko rzeczowo i wyczerpująco uzasadnić w sposób zakreślonyart. 424 k.p.k.