Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 121/14
Data wyroku: 2014-05-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tadeusz Kiełbowicz, Witold Franckiewicz, Jerzy Skorupka
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 280 § 2 kk

Sygn. akt II AKa 121/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 maja 2014 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Tadeusz Kiełbowicz

Sędziowie:

SSA Witold Franckiewicz
SSA Jerzy Skorupka (spr.)

Protokolant:

Iwona Łaptus

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Teresy Łozińskiej - Fatygi
po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 r.
sprawyD. F. (1)
oskarżonego zart. 13 § 1 kkw związku zart. 280 § 2 kk,art.157 § 2 kkprzy zast.art. 11 § 2 kk
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu
z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. akt III K 156/13
I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoD. F. (1);
II.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. Z.600 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz 138 zł z tytułu zwrotu VAT;
III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za drugą instancję.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Opolu wyrokiem z dnia 12 lutego 2014 r., III K 156/13 uznałD. F. (1)za winnego tego, że w dniu 8 sierpnia 2013 r., około godz. 22,45 wO., przyul. (...)obok przystanku autobusowego(...), działając wspólnie i w porozumieniu zŁ. P., używając wobec pokrzywdzonegoK. F.groźby natychmiastowego użycia niebezpiecznego przedmiotu w postaci kija bejsbolowego, wymachując przy tym przed pokrzywdzonym tym kijem oraz przemocy w postaci szarpania za koszulę, uderzania pokrzywdzonego w twarz otwartą dłonią i powodując u niego otarcie naskórka ramienia prawego i stłuczenia w okolicy jarzmowej lewej, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni oraz żądając wydania przezK. F.telefonu komórkowego i pieniędzy, usiłował dokonać zaboru w celu przywłaszczenia ww. rzeczy, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na wezwanie i interwencję policji, przy czymD. F. (1)czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, którą odbywał na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Opolu z dnia 11 października 2004 r., II K 960/04, skazującego go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 11 lutego 2009 r. do 11 grudnia 2009 r., tj. zbrodni zart. 13§1 KKw zw. zart. 280§2 KKiart. 157§2 KKprzy zast.art. 11§2 KKw zw. zart. 64§1 KKi za to, na podstawieart. 14§1 KKw zw. zart. 280§2 KKprzy zast.art. 11§3 KKskazałD. F. (1)na karę 3 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto, sąd orzekł o zaliczeniu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 8 sierpnia 2013 r. do 31 października 2013 r., rozstrzygnął w przedmiocie dowodów rzeczowych i kosztów postępowania.
Z orzeczeniem tym nie zgodził się obrońcaD. F. (1)adw.M. Z., zaskarżając wyrok w całości na korzyść oskarżonego i zarzucając:

I
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.

⚫

art. 4, 5, 7, 92 i 410 KPK, wynikającą z jednostronnej oceny dowodów oraz rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, co skutkowało przyjęciem przez sąd, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona zarzuconego mu czynu, gdy prawidłowa i wszechstronna analiza materiału dowodowego wskazuje, że oskarżony nie dopuścił się usiłowania rozboju przy użyciu kija bejsbolowego na osobieK. F.,

art. 424§1 pkt 1 KPK, poprzez niewypowiedzenie się w uzasadnieniu wyroku, codo przeprowadzonego dowodu z zeznańM. N.,

art. 170§1 pkt 2 KPK, przez oddalenie wniosku dowodowego obrony o przeprowadzenie dowodu z zeznańK. B.na okoliczność rozgłaszanych wypowiedzi przez współoskarżonegoŁ. P., że „przebywa on na wolności, spaceruje z kijem bejsbolowym po mieście, zastrasza innych, a wszyscy za jego czyny przebywają w zakładach karnych”, których bezpośrednim odbiorcą byłaK. B., z tego względu, że okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdy w ocenie obrony, wymienione informacje mają bezpośredni wpływ na treść orzeczenia,

II
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, poprzez błędne ustalenie, na podstawie dowodów z zeznań:

⚫

M. K.iJ. G.(bezpośrednio zainteresowanych korzystnym dla nich wynikiem sprawy i umniejszeniem swojej winy),

M. S.iK. F.(którzy byli pod wpływem alkoholu w trakcie zdarzenia),

I. F.(nie będącej naocznym świadkiem zdarzenia),

że oskarżonyD. F. (2)posługiwał się kijem bejsbolowym poprzez wymachiwanie nad głową pokrzywdzonegoK. F.i świadkaM. S., zmierzał do użycia tego kija, uderzył kilkakrotnie z otwartej dłoni pokrzywdzonego, a także żądał od pokrzywdzonego wydania pieniędzy i telefonu komórkowego.
Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Apelacja jest niezasadna w stopniu bliskim „oczywistej bezzasadności”, o którym mowa wart. 457§2 KPK. Sąd Okręgowy w Opolu nie uchybił żadnemu z przepisów postępowania wskazanych w apelacji. Prawidłowo ustalił też fakty relewantne dla ustalenia sprawstwa i winyD. F. (1). Wyrażone zaś w apelacji stanowisko, co do oceny dowodów ujawnionych na rozprawie, stanowi jedynie i wyłącznie nieuprawnioną polemikę z prawidłowymi ustaleniami sądu.
Uznając zeznania pokrzywdzonegoK. F.za wiarygodne, sąda quomiał na uwadze, że w toku postępowania „doprecyzowywał on role poszczególnych oskarżonych, dochodząc w konkluzji, który z nich go uderzył i kiedy”. Zdaniem sądu, zachowanie procesowe polegające na przypominaniu sobie szczegółów w toku kolejnych czynności przesłuchania jest w pełni uzasadnione, z uwagi na dynamiczny charakter zdarzenia. Poza tym, pokrzywdzony nie miał powodu, aby obwiniać oskarżonych, w tymD. F. (1). Sąd nie tracił też z pola widzenia, że pokrzywdzony w śledztwie zeznał, że został uderzony jeden raz przezŁ. P., ale – jak podał na rozprawie – wydawało mu się, że takżeD. F. (1)uderzał go, ale nie miał stuprocentowej pewności. Dopiero później, przypominając sobie przebieg zdarzenia, nabrał pewności, że bił go takżeD. F. (1). Co istotne, zeznania pokrzywdzonego znajdują potwierdzenie w dowodach z zeznań świadków zdarzenia, tj.M. K.,Ł. Z.iM. S., wnikliwie i szczegółowo zrelacjonowanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 8-9). Oprócz wymienionych świadków także oskarżonyŁ. P.przyznał, żeD. F. (1)uderzył pokrzywdzonego kilka razy otwartą dłonią. Pokrzywdzony równie stanowczo zeznał, że obaj oskarżeni grozili mu użyciem kija bejsbolowego, wymachując nim, żądając wydania pieniędzy i telefonu komórkowego (s. 9). Naturalne różnice w wersjach zdarzenia podawanych przez poszczególnych świadków, zdaniem sądua quosą uzasadnione „emocjami towarzyszącymi dynamicznemu przebiegowi zdarzenia” i nie mogą wpływać negatywnie na ocenę wiarygodności złożonych przez nich zeznań (s. 9).
W świetle zeznań złożonych przez pokrzywdzonego i wymienionych świadków zdarzenia oraz wyjaśnień złożonych przezŁ. P., sądmeritinie dał wiary wyjaśnieniomD. F. (1), co wyczerpująco uzasadnił na s. 10-11.
W tych okolicznościach stawianie sądowi pierwszej instancji zarzutu, że jednostronnie ocenił dowody, a wątpliwości, których nie da się usunąć rozstrzygnął na niekorzyśćD. F. (1), co w efekcie doprowadziło do błędnego ustalenia, że wymieniony oskarżony dopuścił się usiłowania kwalifikowanego rozboju naK. F., nie znajduje uzasadnienia. Z powodów wyżej przedstawionych, pozbawione racji jest stwierdzenie apelującego, że „zeznania pokrzywdzonego […] różnią się diametralnie na poszczególnych etapach postępowania”. Nieuprawnione jest także poddawanie w wątpliwość wiarygodności zeznańM. S.iJ. G.orazI. F.iM. K.. Nieścisłościom, a nawet sprzecznościom w relacjach świadków z przebiegu zdarzenia (I. F.z rozmowy telefonicznej z synem), w apelacji nadaje się przesadnie istotne znaczenie, wyolbrzymiając przy tym ich znaczenie dla dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych. Traci się przy tym z pola widzenia fakt, że sąda quomiał świadomość sprzeczności występujących w zeznaniach świadków, wskazanych w skardze apelacyjnej. Niemniej, „w zasadniczych wątkach zeznania te pozostawały zgodne z zeznaniami pokrzywdzonego”. „Wszyscy świadkowie zbieżnie opisali zdarzenie, a w szczególności […] użycie przez oskarżonych wobec pokrzywdzonego przemocy fizycznej, groźby użycia kija bejsbolowego, wymachiwania nim, żądania wydania pieniędzy i telefonu komórkowego”. Zeznania wymienionych świadków oraz pokrzywdzonego znajdują też potwierdzenie w części wyjaśnień obu oskarżonych.
W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, że sąd odwoławczy w pełni podziela ocenę dowodów ujawnionych na rozprawie głównej dokonaną przez sąd pierwszej instancji. Czyni to zbytecznym szczegółowe odniesienie się do zarzutów apelacji, gdyż stanowiłoby powielenie argumentów przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (Por. post. SN z dnia 26.04.2013 r., III KK 15/13, Lex numer 1331327). Tym samym, zarzuty obrazy przepisówart. 4, 5, 7, 92 i 410 KPKoraz błędu w ustaleniach faktycznych, należało uznać za całkowicie nieuprawnione.
Nietrafny jest także zarzut obrazyart. 424§1 pkt 1 KPK. Co prawda, w części motywacyjnej uzasadnienia wyroku, sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zeznańM. N., ale nie oznacza to, że pominął jej zeznania w podstawie dowodowej, gdyż wymieniony dowód wskazany został jako podstawa ustalenia faktów w części sprawozdawczej uzasadnienia wyroku (s. 1). W orzecznictwie SN i sądów powszechnych ugruntowane jest stanowisko, że „wymóg orzekania na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie oznacza bynajmniej, że na sądzie orzekającym ciąży bezwzględny obowiązek przywoływania i wypowiadania się odnośnie wszystkich bez wyjątku dowodów” (Zob. przykładowo post. SN z dnia 19.01.2012 r., V KK 428/11).
Równie nietrafny jest zarzut obrazyart. 170§1 pkt 2 KPK. Na rozprawie w dniu 20 grudnia 2013 r. sąda quow rzeczowy sposób uzasadnił oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanieK. B.na okoliczność wypowiedzi rozgłaszanych przez oskarżonegoŁ. P., wskazując, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Twierdzenie zaś w apelacji, że w ten sposób sąd nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy jest gołosłowne, a supozycja, że „przesłuchanieK. B.pozwoliłoby na wyeliminowanie zamiaru posługiwania się, jak również zabierania celowego podczas wyjść na miasto kija bejsbolowego przez oskarżonegoD. F. (1)” nieuprawniona.
Mając zatem na względzie powyższe okoliczności, orzeczono jak na wstępie.