Sąd Okręgowy w Tarnowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 500/13
Data wyroku: 2013-12-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Edward Panek, Wiesław Zachara, Barbara Grodkowska
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: Art. 445 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny

Sygn. akt I Ca 500/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 grudnia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział I Cywilny
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Wiesław Zachara

Sędziowie:

SSO Barbara Grodkowska
SSO Edward Panek (spr.)

Protokolant:

sekretarz sądowy Paweł Chrabąszcz

po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013 r. w Tarnowie
na rozprawie

sprawy z powództwaM. B.
przeciwko Skarbowi Państwa – Zakładowi Karnemu wN.

o zapłatę

na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Rejonowego w Bochni
z dnia 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt I C 57/13

1

oddala apelację;

2

odstępuje od obciążania powoda kosztami postępowania odwoławczego należnymi stronie pozwanej;

3

przyznaje od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Tarnowie na rzecz adwokataB. G.kwotę 1.476 zł tytułem wynagrodzenia za udzielenie powodowi pomocy prawnej z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Sygn. akt I Ca 500/13

UZASADNIENIE
PowódM. B.wystąpił z pozwem przeciwko Skarbowi Państwa –Zakładowi Karnemu wN.i domagał się w ostatecznie sprecyzowanym żądaniu zasądzenia na jego rzecz od pozwanego kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Na uzasadnienie pozwu powód podał, że w dniu 28 sierpnia 2009 rokuw Zakładzie Karnym wN., podczas wykonywania pracy doznał urazu kolana lewego. O tym zdarzeniu poinformował pełniącego służbę funkcjonariusza zakładu karnego . Następnego dnia został odwieziony do Szpitala(...)wB.i po przeprowadzeniu badań powrócił do zakładu karnegoi pozostawał pod kontrolą tamtejszego ambulatorium .
W ocenie powoda leczenie doznanego urazu kolana w ambulatorium zakładu karnego nie przebiegało prawidłowo , bowiem pomimo zgłaszanych dolegliwości nie zostały mu zlecone właściwe badania , a nawet nie skierowano go na konsultację do lekarza ortopedy . Powód podał , iż zgłaszane przez niego dolegliwości były bagatelizowane przez pracowników zakładu karnego , a przede wszystkim nie zastosowano się do zalecenia odnotowanego w dokumentacji sporządzonejw trakcie konsultacji ortopedycznej w dniu 23 lutego 2010 roku , w którym sugerowano potrzebę wykonania badania artroskopii .
W związku z tym zabieg artroskopii został przeprowadzony dopiero w 2012 roku .
Powód podniósł, iż do czasu wykonania tego zabiegu miał poważne problemy z podstawowymi czynnościami życia codziennego . I tak nie mógł wykonywać pracy, przestał wychodzić na spacery, a także pozbawiony został zajęć sportowych .
W takcie słuchania w charakterze strony powód podał , iż dochodzi zadośćuczynienia za to , że „musiał chodzić i prosić o prawidłowe leczenie , za to , że trwało to tak długo , za dolegliwości , które miał i cały czas musiał uważać na to kolano , aby go nie obciążać” .

Pozwany Skarb Państwa – Zakład Karny wN.w pisemnej odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.

Strona pozwana przyznała , że powód odbywając karę pozbawienia wolności przebywał w Zakładzie Karnym wN.w okresie od dnia 26 maja 2008 roku do dnia 11 maja 2010 roku i podczas tego pobytu w dniu 28 sierpnia 2009 roku zgłosił przełożonemu, iż doznał urazu lewego kolana .
W uznaniu strony pozwanej funkcjonariusze służby więziennej , w tym lekarz przyjmujący powoda w ambulatorium zakładu karnego nie dopuścili się żadnych zaniedbań w procesie leczenia powoda . Powód w okresie pobytu w Zakładzie Karnym wN.był leczony w sposób adekwatny do swojego stanu zdrowia , z uwzględnieniem zaleceń lekarzy specjalistów . Strona pozwana zaprzeczyła , by z dokumentacji lekarskiej miał wynikać obowiązek wykonaniau powoda konkretnych badań , w tym badania i zabiegu artroskopii , których nie przeprowadzono z winy pracowników zakładu karnego .
Następnie strona pozwana wskazując na przesłanki odpowiedzialności Skarbu Państwa zart. 417 § 1 k.c.oraz na przesłanki wymagane do zasądzenia zadośćuczynienia za doznaną krzywdę zart. 444 § 1 k.c.iart. 445 § 1 k.c.podała , iż na powodzie – stosownie do treściart. 6 k.c.– spoczywał ciężar udowodnienia tych przesłanek . Tymczasem temu obowiązkowi powód w toku postępowania nie podołał.

W dniu 29 sierpnia 2013 roku Sąd Rejonowy w Bochni wydał wyrok ,w którym:
- oddalił powództwo ( pkt I wyroku ) ,
- przyznał od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Bochni pełnomocnikowi powoda z urzędu - adwokatB. G.kwotę 2.952 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu ,
- odstąpił od obciążania powoda kosztami postępowania.

Tej treści orzeczenie zostało wydane w następującym stanie sprawy :

W dniu 28 sierpnia 2009 roku powódM. B.podczas pracyw Zakładzie Karnym wN.doznał urazu lewego kolana.
PowódM. B.odbywając karę pozbawienia wolności przebywałw Zakładzie Karnym wN.w okresie od dnia 26 maja 2008 roku do dnia 11 maja 2010 roku .
Następnego dnia po doznaniu urazu, tj. w dniu 29 sierpnia 2009 roku , powód został dowieziony na konsultację w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym SP ZOZwB.Szpitala (...), gdzie rozpoznano u powoda stłuczenie lewego kolana. Wykonano mu RTG stawu kolanowego, udzielono porady lekarskiej, konsultacji, asysty i założono opatrunek na ranę. Zalecono kontrolę w Poradni Chirurgicznej.
W kolejnych dniach powód pozostawał w stałej kontroli ambulatoryjnej w ZK.
W dniu 31 sierpnia 2009 roku podczas wizyty w ambulatorium ZK lekarz stwierdził, iż kolano fiz. bez zmian oraz nieznaczną bolesność i dał powodowi zwolnienie z pracy do dnia 4 września 2009 roku .
Podczas kolejnej wizyty kontrolnej w dniu 4 września 2009 roku lekarz stwierdził w kolanie lewym śladowy wysięk, ruchomość pełną i bolesność i dał powodowi zwolnienie z pracy do dnia 11 września 2009 roku .
Podczas wizyty w dniu 11 września 2009 roku lekarz po badaniu kontrolnym lewego kolana stwierdził wysięk w stawie kolanowym lewym do nakłuciai odbarczenia, na co powód wyraził zgodę na piśmie. Lekarz skierował powoda na zabieg punkcji stawu kolanowego lewego do Oddziału ChirurgiiSzpitala (...)wK..
W dniu 14 września 2009 roku wSzpitalu (...)wK.chirurg stwierdziłu powoda niewielki wysięk w stawie kolanowym lewym oraz konieczność kontroli ortopedycznej. Bez wykonania zabiegu punkcji powód został przewiezionyz powrotem do ZK wN..
Podczas kolejnej wizyty powoda w ambulatorium ZK wN.w dniu 15 września 2009 roku lekarz stwierdził, że po konsultacji chirurgicznej konieczna jest kontrola ortopedyczna.
W dniu 17 września 2009 roku lekarz z ZK stwierdził, że u powoda utrzymuje się wysięk w stawie kolanowym lewym bez ograniczenia funkcji kończyny, ruchomość pełna fizjologiczna. Odnotowano podczas tej wizyty w książce zdrowia osadzonego „ORTOPEDA”, a nadto RTG do odebrania.
W dniu 23 października 2009 roku powód udał się na wizytę do ambulatorium ZK w sprawie konsultacji ortopedycznej. W związku z tym, iż podczas kolejnych kontroli w ambulatorium, zaobserwowano u powoda powolne znikanie wysiękuw stawie kolanowym lewym, aż do całkowitego jego ustąpienia, a co za tym idzie wygasły wskazania do wykonania punkcji kolana, jak również nie stwierdzono innych nieprawidłowości w badaniu fizykalnym powoda oraz ustąpiły dolegliwości subiektywne – odroczono zaplanowaną konsultację ortopedyczną.
W dniu 6 listopada 2009 roku podczas wizyty powoda w ambulatoriumz powodu przeziębienia i kataru lekarz stwierdził, iż kolano lewe jest bez zmian, wysięk = ø, ruchomość prawidłowa.
Do dnia 31 grudnia 2009 roku powód podczas kilku wizyt w ambulatorium nie zgłaszał żadnych dolegliwości związanych z kolanem.
W dniu 31 grudnia 2009 roku powód zgłosił się do lekarza z niewielkim wysiękiem w kolanie lewym. Stwierdzono wówczas ruchomość stawu 100 % oraz czasem sporadycznie pobolewanie. Lekarz zalecił ibuprofen i dał powodowi zwolnienie z pracy do dnia 8 stycznia 2010 roku .
Ponownie z powodu bólu kolana lewego, przy czym wyłącznie podczas pełnego wyprostu, powód zgłosił się do ambulatorium ZK w dniu 2 lutego 2010 rokui wówczas nie stwierdzono zmian w badaniu fizykalnym. W dniu badania pełny wyprost nie powodował u powoda bólu. Chód powoda był w pełni sprawny.
Konsultację ortopedyczną przeprowadzono u powoda w trybie planowym,w dniu 23 lutego 2010 roku . W wyniku tej konsultacji stwierdzono brak dolegliwości bólowych stłuczonego kolana, brak objawów łąkotkowych oraz „kolano suche”. Zalecono opaskę elastyczną i oszczędny tryb życia. Nadto ortopeda stwierdził- w przypadku nasilenia się dolegliwości - możliwość wykonania artroskopii kolana.
Po tej ostatniej konsultacji powód podczas licznych wizyt w ambulatorium, związanych z pojawieniem się u niego dolegliwości dermatologicznych, nie zgłaszał już żadnych problemów dotyczących kolana.
W dniu 1 kwietnia 2010 roku powód został wycofany z pracy przy posiłkachz powodu zmian skórnych.
W dniu 16 kwietnia 2010 roku powód wyraził zgodę na hospitalizacjęw Oddziale Dermatologii wP..
W dniu 11 maja 2010 roku powód został wytransportowany z ZK wN.celem leczenia dermatologicznego w Zakładzie Opieki Zdrowotnej Aresztu Śledczego wP.. W dniu 14 maja 2010 roku został przyjęty na Oddział Dermatologiczny ZOZ AŚ wP..
PowódM. B.kierował skargi do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej wK.oraz do Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej wW., w których zwracał się z prośbą o pomoc w wyleczeniu kolana i formułował zarzuty dotyczące niewłaściwego leczenia go w zakresie dolegliwości związanych z urazem lewego kolana. Czynności wyjaśniające nie potwierdziły zarzutów formułowanych przez powoda.
W świadectwie lekarskim o stanie zdrowia powodaM. B.z dnia 5 listopada 2010 roku sporządzonym w ZK wR.rozpoznano wyprysk uogólniony oraz podejrzenie urazu łąkotki przyśrodkowej kolana lewego. Nadto stwierdzono na podstawie wywiadu z powodem, że od czasu konsultacji ortopedycznej w lutym 2010 roku nie zgłaszał on dolegliwości bólowych stawu kolanowego.
Po wycofaniu powoda z zatrudnienia w ZK wN.ponownie powódM. B.został zatrudniony w dniu 23 stycznia 2012 rokuw Zakładzie Karnym wK..
W 2012 roku powodowi wykonano zabieg artroskopii. Przed artroskopią powód pracował w ZK wK.przy szyciu materacy i obuwia.

W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy Sąd Rejonowy uznał , że powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań Sąd Rejonowy wskazał , że przesłankami odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa uregulowanejw przepisieart. 417 k.c.są:

⚫

wyrządzenie szkody przez funkcjonariusza państwowego ,

zdarzenie, z którym ustawa łączy obowiązek odszkodowawczy (niezgodnez prawem działanie lub zaniechanie funkcjonariusza przy wykonywaniu powierzonej mu czynności) ,

związek przyczynowy pomiędzy owym zdarzeniem a szkodą.

Następnie Sąd I instancji powołując przepisart. 444 § 1 k.c.podniósł , iżw razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty , zaś naprawienie szkody niemajątkowej (krzywdy) może polegać – zgodnie z brzmieniem przepisuart. 445 k.c.- na przyznaniu poszkodowanemu odpowiedniej sumy pieniężnej , tj. zadośćuczynienia .
Mając na uwadze przytoczone w pozwie okoliczności , z którymi łączona była szkoda niemajątkowa ( krzywda ) Sąd I instancji stwierdził , iż powód nie przedstawił żadnych dowodów dla wykazania doznanej krzywdy . Przede wszystkim materiał dowodowy zaoferowany przez powoda nie był wystarczający do przyjęcia , że zastosowane leczenie w pozwanym zakładzie karnym przebiegało nieprawidłowo,a nadto, że skutkowało pogorszeniem jego stanu zdrowia. Powód nie dowiódł, że sposób leczenia go - w jego ocenie nieprawidłowy - doprowadził do uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia. Samo subiektywne przekonanie powoda, że doznał szkody psychicznej, poparte tylko i wyłącznie jego zeznaniami, nie było w tym względzie wystarczające.
Mając na uwadze to, że zgodnie zart. 6 k.c.ciężar udowodnienia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej ciąży na powodzie, a powód nie udowodnił już pierwszej z przesłanek, tj. wyrządzenia mu szkody, Sąd nie badał, czy zostały spełnione pozostałe przesłanki odpowiedzialności.
Na marginesie Sąd Rejonowy zauważył , że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że funkcjonariusze Służby Więziennej pozwanego podejmując decyzję w sprawie leczenia doznanego przez powoda urazu lewego kolana nie podejmowali w stosunku do powoda jakichkolwiek działań, które byłyby obiektywnie niezgodne z prawem, ani też nie zaniechali żadnych działań, do których z mocy prawa byli zobowiązani. Powód po doznaniu urazu został dowieziony na konsultację do SP ZOZ wB.Szpitala (...), gdzie wykonano mu RTG stawu kolanowego, a później jego stan zdrowia kontrolowano w ambulatorium ZK wN.. Sąd I instancji zgodził się ze stroną pozwaną , iż w okresie pobytu powoda w ZK wN.lekarz ortopeda nie zalecił pilnego wykonania zabiegu artroskopii , lecz jedynie stwierdził , iż w przypadku nasilenia się dolegliwości może zachodzić potrzeba wykonania zabiegu artroskopii . Powód zaś do końca pobytuw pozwanym zakładzie takiego nasilenia dolegliwości nie zgłaszał.
Co się zaś tyczy zarzutu zwlekania przez zakład karny z konsultacją u lekarza ortopedy , to Sąd I instancji podał , że w świetle poprawy stanu zdrowia powoda uzasadnione było odroczenie terminu takiej konsultacji .
Wreszcie Sąd Rejonowy podniósł , że z przedstawionej dokumentacji medycznej nie wynika, by kiedykolwiek w trakcie pobytu powoda w pozwanym ZK lekarze specjaliści zalecili powodowi wykonanie badania USG, a ZK tego zaniedbał.

Na podstawieart.102 k.p.c.Sąd Rejonowy odstąpił od obciążania powoda należnymi stronie pozwanej kosztami procesu . Sąd uznał, że mamy do czynieniaz przewidzianym w przepisieart. 102 k.p.c.wypadkiem szczególnie uzasadnionymz uwagi na - z jednej strony - trudną sytuację materialną powoda, a - z drugiej strony - na szczególne okoliczności niniejszej sprawy, tj. formułowanie roszczeńw związku z subiektywnym odczuciem powoda o nieprawidłowym przebiegu jego leczenia.
Nadto Sąd Rejonowy przyznał pełnomocnikowi powoda kwotę 2.952 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu wyliczoną według stawki minimalnej zgodnie z przepisem§ 6 pkt 5w zw. z§ 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, powiększonej o stawkę 23 % podatku od towarów i usług .

Powyższy wyrok zaskarżył w całości apelacją powódM. B.zarzucając w niej :
- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu , że leczenie powoda po doznanym urazie kolana było prawidłowe i pozwany dochował należytej staranności , które to ustalenia zostały poczynione wyłącznie w oparciu o dokumentację sporządzoną przez pozwanego , przy równoczesnym pominięciu innych dowodów świadczących o tym , że powód odczuwał bóle , był w złym stanie i domagał się konsultacji i badań lekarskich , tj. badań USG , konsultacji ortopedycznej oraz wykonania zabiegu artroskopii ,
- niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla wyniku sprawy okoliczności faktycznych , tj. czy wykonany u powoda zabieg artroskopii w 2012 roku miał związek z doznanym przez powoda w dniu 29 sierpnia 2009 roku urazem kolana , czy uraz kolana , jakiego doznał powód kwalifikował się do niezwłocznego wykonania zabiegu artroskopii i czy w związku z dolegliwościami na jakie skarżył się powód , zabieg ten winien był zostać wykonany przed upływem trzech lat od chwili urazu .

Formułując tej treści zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę , ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Ponadto pełnomocnik powoda złożył wniosek o przyznanie mu wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym , gdyż koszty związane z tą pomocą nie zostały pokryte nawet w części , a na wypadek oddalenia apelacji wnosił o nieobciążanie powoda kosztami postępowania należnymi stronie pozwanej .

W odpowiedzi na apelację strona pozwana Skarb Państwa – Zakład KarnywN.domagała się oddalenia apelacji i zasądzenia od powoda na jej rzecz kosztów postępowania apelacyjnego .

Uzasadniając swoje stanowisko strona pozwana wskazała , iż zarzuty apelacji stanowią jedynie polemikę z prawidłowo poczynionymi ustaleniami Sądu I instancji .
W uznaniu strony pozwanej prawidłowo przyjął Sąd I instancji , że powód nie wykazał przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej . Okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia mogłyby zostać wyjaśnione dowodem z opinii biegłego sądowego , ale powód wniosku dowodowego w tym zakresie nie złożył .

Sąd Okręgowy rozważył , co następuje :

Apelacja powoda nie zasługiwała na uwzględnienie .

Powód swój środek odwoławczy oparł na zarzutach wymierzonychw podstawę faktyczną orzeczenia , a mianowicie zarzucał Sądowi I instancji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz błąd w ustaleniach faktycznych .
Co się tyczy pierwszego zarzutu , to należy wskazać , iż z niewyjaśnieniem istotnych okoliczności sprawy mamy do czynienia , przy występowaniu niepełnych ustaleń faktycznych . Dzieje się tak w przypadku naruszenia przez Sąd przepisów procesowych wskutek nieprzeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego , tj. oddalenia wniosków dowodowych stron , ewentualnie niewyjaśnienia pewnych okoliczności z urzędu .
Z kolei błąd w ustaleniach faktycznych może być konsekwencją nieprzeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego na sporne pomiędzy stronami okoliczności ( bowiem z uwzględnieniem pominiętego dowodu Sąd mógłby z całości materiału wyprowadzić wnioski odmienne od zaprezentowanych w uzasadnieniu orzeczenia , por. wyrok Sądu Naj. z dnia 4 lutego 1999r., II UKN 439/98 , OSNP z 2000r. , Z. 6 , poz. 248 ) , ale przede wszystkim wynikać z wadliwej oceny dowodów , a więc z naruszenia przepisuart. 233 § 1 k.p.c.
Obydwa przytoczone powyżej zarzuty nie są trafne .
I tak Sądowi I instancji nie można zarzucić niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy w rozumieniu uprzednio podanym .
Zasadą w postępowaniu cywilnym jest obciążenie stron obowiązkiem wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów , z których wywodzą skutki prawne .
Powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w piśmie procesowym z dnia 27 marca 2013 roku ( k – 86 ) zawarł wszystkie wnioski dowodowe na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia ( na okoliczności istotnez punktu widzenia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa oraz rozmiarów doznanej krzywdy ) . Wnioski te po ich modyfikacji dokonanej na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2013 roku ( k – 91 ) zostały w całości przez Sąd I instancji uwzględnione ( na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 roku strony złożyły oświadczenie , iż nie wnoszą o uzupełnienie postępowania , zob. k – 140 ) .
W aktualnym stanie prawnym Sąd jest wprawdzie wyposażony w prawo dopuszczenia dowodu niewskazanego przez stronę (art. 232 zd. 2 k.p.c.) , alew orzecznictwie podkreśla się , że skorzystanie przez Sąd z tego uprawnienia może mieć miejsce zupełnie wyjątkowo , zwłaszcza gdy występuje nieporadność strony działającej bez profesjonalnego pełnomocnika ( zob. między innymi wyrok Sądu Naj. z dnia 27 kwietnia 2004 roku , II CK 238/03 , Lex nr 585752 ) .
Sąd Okręgowy dostrzega również , iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego ukształtował się pogląd , zgodnie z którym potrzeba przeprowadzenia dowoduz urzędu może wystąpić w przypadku dowodu z opinii biegłego sądowego , jeżeli dowód ten jest konieczny do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia i nie można zastąpić go żadnym innym dowodem ( zob. między innymi wyrok Sądu Naj. z dnia9 stycznia 2012 roku , I UK 232/11 , Lex nr 1162651 ) .
Trzeba jednakże zauważyć , że powód w złożonym środku odwoławczym niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy nie łączy z naruszeniem przepisuart. 232 zd. 2 k.p.c., a więc nie zarzuca Sądowi I instancji braku działańz urzędu , w szczególności w zakresie wykazania istotnych okoliczności dowodemz opinii biegłego sądowego lekarza . W apelacji w ogóle nie ma mowy o potrzebie wykazywania przytoczonych tam okoliczności dowodem z opinii biegłego sądowego oraz o zaniechaniu Sądu I instancji w tym zakresie . Powód na etapie postępowania apelacyjnego ( podobnie jak w postępowaniu przed Sądem I instancji ) nie złożył również wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego .
Tymczasem wykazanie okoliczności przytoczonych w apelacji ( czy wykonany u powoda zabieg artroskopii miał związek z doznanym przez powoda urazem kolana w dniu 29 sierpnia 2009 roku oraz czy doznany przez powoda uraz kolana kwalifikował się do niezwłocznego wykonania zabiegu artroskopii ) wymagało wiadomości specjalnych .
Sąd I instancji nie dopuścił się również błędu w ustaleniach faktycznych na skutek naruszenia przepisuart. 233 § 1 k.p.c.
W przypadku zarzutu naruszenia przepisuart. 233 § 1 k.p.c.wymaga się od strony , aby wskazała jaki konkretnie dowód został przez Sąd I instancji wadliwie oceniony , jakie zasady zostały przy tej ocenie naruszone oraz że owe naruszenia mogły mieć wpływ na wynik sprawy .
Tym wymogom zarzut apelacyjny powoda i jego uzasadnienie nie odpowiadały . Skarżący ogólnie jedynie stwierdził , że Sąd I instancji czyniąc ustalenia faktyczne oparł się wyłącznie na dokumentacji pozwanego , a pominął inne dowody , które wskazywały na doznaną przez niego szkodę niemajątkową( krzywdę). Trzeba zresztą podnieść , iż nawet tak ogólnie sformułowany zarzut nie jest zasadny , bowiem Sąd poczynił ustalenia faktyczne w oparciu o całość zebranego w sprawie materiału dowodowego , w tym na podstawie zeznań powodaM. B., którym dał wiarę . Jest rzeczą oczywistą , że najistotniejszą rolę w konstruowaniu podstawy faktycznej odgrywała dokumentacja lekarska , która opisywała rodzaj stwierdzonych u powoda następstw urazu kolana , przebieg leczenia , a także zgłaszane przez powoda dolegliwości .

Wobec nieskuteczności zarzutów odnoszących się do podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku , Sąd I instancji podzielając ustalenia faktyczne SąduI instancji przyjął je za własne .

W stanie sprawy powyżej przedstawionym Sąd Okręgowy nie ma również zastrzeżeń do dokonanej przez Sąd I instancji oceny prawnej żądania pozwu .
Powód ostatecznie dochodził od strony pozwanej zapłaty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę , przy czym w toku słuchania w charakterze strony wyjaśnił , iż poniesionej szkody w postaci krzywdy nie wywodzi z samego zdarzenia , w trakcie którego doznał urazu kolana , ale wiąże doznaną krzywdę z zastosowanym na terenie zakładu sposobem leczenia . Precyzując powód podał , że zadośćuczynienia żąda za to , że „musiał chodzić i prosić o prawidłowe leczenie , za to , że trwało to tak długo , za dolegliwości , które miał i cały czas musiał uważać na to kolano , aby go nie obciążać” .
Ma więc rację Sąd I instancji , że przy tak sprecyzowanym żądaniu z punktu widzenia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej istotna była ocena , czy funkcjonariusze służby więziennej w procesie leczenia powoda dopuścili się niezgodnych z prawem działań lub zaniechań skutkujących powstaniem po stronie powoda szkody niemajątkowej , tj. krzywdy .
Tak jak podaje Sąd I instancji ustalenia faktyczne ( które nie zostały skutecznie zakwestionowane w apelacji ) nie dawały podstaw do przypisania funkcjonariuszom służby więziennej jakichkolwiek niezgodnych z prawem działań lub zaniechań , ani też nie pozwalały na stwierdzenie , że powód doznał krzywdy .
Funkcjonariusze służby więziennej , w tym lekarz przyjmujący powodaw ambulatorium Zakładu Karnego wN.w procesie leczenia powoda po doznanym urazie kolana postępowali stosownie do rozpoznania i zaleceń zawartych w karcie informacyjnej SP ZOZ wB.Szpital (...)z dnia 29 sierpnia 2009 roku oraz wyników konsultacji ortopedycznej z dnia 23 lutego 2010 roku , przy uwzględnieniu zaobserwowanych i zgłaszanych w trakcie kontroli dolegliwości w obrębie kolana . W toku konsultacji ortopedycznej w dniu 23 lutego 2010 roku nic nie wskazywało na potrzebę pilnego wykonania zabiegu u powoda .
Wówczas stwierdzono brak dolegliwości bólowych stłuczonego kolana , brak objawów łąkotkowych oraz „kolano suche” . Zalecono powodowi stosowanie opaski elastycznej oraz oszczędny tryb życia , wskazując jedynie na możliwość -w przypadku nasilenia się dolegliwości - wykonania artroskopii kolana . Jak wynika z kolejnego zaświadczenia o stanie zdrowia powoda z dnia 5 listopada 2010 roku ,w którym to odnotowano już podejrzenie urazu łąkotki przyśrodkowej kolana lewego, powód od czasu konsultacji w lutym 2010 roku nie zgłaszał dolegliwości kolana lewego .
Nie sposób więc przy uwzględnieniu tych okoliczności wypowiedzieć sięw kwestii potrzeby wykonania u powoda wcześniejszego ( przed 2012 roku ) zabiegu artroskopii . Jak już wcześniej sygnalizowano w tym przedmiocie mógłby okazać się przydatny dowód z opinii biegłego sądowego , ale powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniosku dowodowego w tym zakresie nie zgłaszał .

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji w oparciu o przepisart. 385 k.p.c.
Sąd Okręgowy – podobnie jak Sąd I instancji - przy rozstrzyganiu o kosztach postępowania apelacyjnego zastosował przepisart. 102 k.p.c.i na jego podstawie odstąpił od obciążania powoda kosztami postępowania apelacyjnego należnymi stronie pozwanej .
Sąd II instancji ( tak jak i Sąd Rejonowy ) przyjmując istnienie wypadku szczególnie uzasadnionego miał na uwadze zarówno trudną sytuację materialną powoda jak również usprawiedliwione okolicznościami subiektywne przekonanie powoda o krzywdzie doznanej na skutek przedłużającego się procesu leczenia .

Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawoo adwokaturzew zw. z§ 6 pkt 5 i § 13 ust. 1 pkt 1oraz w zw. z§ 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd Okręgowy przyznał od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Tarnowie na rzecz adwokataB. G.kwotę 1.476 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym .