Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 159/14
Data wyroku: 2014-09-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Robert Kirejew, Piotr Mirek, Beata Basiura
Słowa kluczowe: Rozbój, Dowody (Przepisy Ogólne), Formy Popełnienia Przestępstw - Stadialne, Opinia Biegłego
Podstawa prawna: art. 18§1 kk w zw. z art. 280§2 kk, art. 7 kpk

Sygn. akt : II AKa 159/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 września 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Robert Kirejew (spr.)

Sędziowie

SSA Piotr Mirek
SSA Beata Basiura

Protokolant

Oktawian Mikołajczyk

przy udziale Prokuratora Prok. Okręg. del. Pawła Zuberta
po rozpoznaniu w dniu 19 września 2014 r. sprawy

1
J. T., s.W.iM.,ur. (...)wK.,

oskarżonego zart. 18 § 1 kkw zw. zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kki inne;

2
Z. G., s.W.iG.,ur. (...)wO.,

oskarżonego zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 280 § 2w zw. zart. 64 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kk;

3
B. M., s.J.iK.,ur. (...)wB.,

oskarżonego zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kk,art. 258 § 2 kk;

4
M. P., s.Z.iS.,ur. (...)wC., oskarżonego zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kk;

5
S. S. (1), s.Z.iE.,ur. (...)wW.Mazowieckiem, oskarżonego zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kk,art. 258 § 2 kk;

6
J. S. (1), s.J.iB.,ur. (...)wB.,

oskarżonego zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kk,
na skutek apelacji prokuratora co do oskarżonegoJ. T.
oraz obrońców wszystkich oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 25 października 2013 r., sygn. akt XVI K 30/11

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób że:

-

wpunkcie 1przyjmuje, że czyny opisane wpunktach I i IIwyczerpały znamiona przestępstwa zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k., natomiast czyn opisany wpunkcie IVwyczerpał znamiona przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.;

wpunkcie 3jako podstawę prawną orzeczenia kary łącznej przyjmuje przepisyart. 91 § 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.;

wpunktach 6 i 10przyjmuje, że czyny oskarżonych wyczerpały znamiona przestępstwazart. 258 § 2 k.k.w brzmieniu sprzed dnia 1 maja 2004 roku;

2
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Katowicach) na rzecz adwokatów:B. J.,T. O.,S. S. (2)iB. P.– Kancelarie Adwokackie wK., kwoty po 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23 % podatku VAT z tytułu obrony z urzędu udzielonej oskarżonym:J. T.,B. M.,M. P.iS. S. (1)w postępowaniu odwoławczym

4
zwalnia oskarżonych od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt II AKa 159/14

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 25 października 2013 roku, w sprawie o sygnaturze akt XVI K 30/11, uznał oskarżonegoJ. T.za winnego tego, że działając każdorazowo jako sprawca polecający dopuścił się ciągu przestępstw polegających na tym, że:

5
w styczniu 1998 roku wB.iK., kierując zorganizowanym związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym, polecił innym osobom dokonać napadu rabunkowego na osobieR. T.przekazując sprawcom broń palną służącą do jego popełnienia, określając rolę poszczególnych sprawców, wskazuje miejsce pobytu pokrzywdzonego oraz miejsce ukrycia pojazdu, w wyniku czego w dniu 19 stycznia 1998 roku skradziono na szkodę wyżej wymienionego, po uprzednim zastosowaniu przemocy i posłużeniu się bronią palną, samochód markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...), wartości 78.000 złotych oraz gotówkę w kwocie 400 złotych,

6
w bliżej nie ustalonym czasie, w październiku bądź listopadzie 1997 roku wC.iK., kierując zorganizowanym związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym, polecił innym osobom dokonać napadu rabunkowego na osobieQ. V.przekazując sprawcom broń palną służącą do jego popełnienia i określając rolę poszczególnych sprawców, w wyniku czego wymienieni posługując się bronią palną w postaci pistoletu nie ustalonego typu oraz używając przemocy wobecE. V., jak też stosując groźby pozbawienia życia wobecQ. V.zabrali w celu przywłaszczenia na ich szkodę około 15.000 marek niemieckich, nieokreśloną kwotę pieniędzy polskich, dwa telefony komórkowe marki(...)oraz(...)nie ustalonej wartości i około 800 dolarów amerykańskich, łącznej wartości co najmniej 32.824 złotych,

7
w maju 1997 roku wK.iG., kierując zorganizowanym związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym i chcąc by inne osoby dokonały napadu rabunkowego naE. S.nakłaniał je do tego oraz wskazał pokrzywdzoną, określił podział ról, udostępnił broń palną i opracował plan ucieczki, wskutek czego inne osoby czyniły przygotowania do tego czynu zamierzając zabrać w celu przywłaszczeniaE. S.kwotę 5.000 złotych należącą doW. Z.,

czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 18 § 1 kkw zw, zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kki za to na podstawieart. 280 § 2 kkw zw. zart. 91 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kkwymierzył mu karę 9 lat pozbawienia wolności.
Ponadto oskarżonyJ. T.został uznany za winnego tego, że na początku stycznia 1998 roku wK.iD., kierując zorganizowanym związkiem przestępczym o charakterze zbrojnym, polecił innym osobom dokonać napadu rabunkowego na osobieD. B., w wyniku czego osoby te, po uprzednim użyciu przemocy w postaci bicia po całym ciele, zabrały na szkodę wymienionego pokrzywdzonego około 1.500 złotych i telefon komórkowy wartości około 600 złotych, to jest przestępstwa zart. 18 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kki za to na podstawieart. 280 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kkwymierzono mu karę 3 lat pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkpołączono orzeczone wobecJ. T.kary pozbawienia wolności i wymierzono mu karę łączną 9 lat pozbawienia wolności.
Tym samym wyrokiem Sąd Okręgowy w Katowicach uznał oskarżonegoZ. G.za winnego tego, że na przełomie września i października 1997 roku wB.iK., działając w ramach zorganizowanego związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przezJ. T.i chcąc, aby inne osoby dokonały napadu rabunkowego na osobieB. C., nakłaniał je do tego oraz udzielił pomocy poprzez wskazanie jej miejsca zamieszkania, wskutek czego osoby te w dniu 7 października 1997 roku dokonały zniszczenia samochodu osobowego markiF. (...)nr rej. (...), powodując szkodęJ. C.w wysokości 2.700 złotych, przy czym zarzuconego mu przestępstwa dopuścił się w ciągu 5 lat po uprzednim odbyciu w okresie od 5 września 1993 roku do 19 lipca 1995 roku części kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego wB.z dnia 27 kwietnia 2000 roku, sygn. akt(...)obejmującym karę 3 lat pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Wojewódzkiego wB.z dnia 19 lipca 1995 roku, sygn. akt(...), za czyn zart. 215 § 2 dkkw zw. zart. 58 dkk, to jest za winnego przestępstwa zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kki za to na mocyart. 19 § 1 kkw zw. zart. 280 § 2kkiart. 65 § 1 kkwymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy w Katowicach opisywanym wyrokiem uznał oskarżonegoB. M.za winnego tego, że w dniu 19 stycznia 1998 roku wB.,K.i innych miejscowościach, działając w warunkach zorganizowanego związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przezJ. T., wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, współdziałając z osobą posługującą się bronią palną, używając przemocy w postaci bicia po głowie i całym cieleR. T.i doprowadzając go do stanu bezbronności zabrał na jego szkodę w celu przywłaszczenia samochód osobowy markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...), wartości 78.000 złotych oraz pieniądze polskie w kwocie 400 złotych, to jest przestępstwa zart. 280 § 2 kki65 § 1 kki za to na podstawieart. 280 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kkwymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności.
Tego samego oskarżonego Sąd Okręgowy uznał za winnego tego, że w styczniu 1998 roku wK.i innych miejscowościach województwa(...)brał udział w zorganizowanym związku przestępczym o charakterze zbrojnym kierowanym przezJ. T.ps. (...)zajmującym się popełnianiem rozbojów, wymuszeń rozbójniczych, obrotem wbrew przepisom ustawy środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi i popełnianiem innych przestępstw, to jest za winnego przestępstwa zart. 258 § 2 kki za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę1 roku pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkpołączono orzeczone wobecB. M.kary pozbawienia wolności i wymierzono mu jedną karę łączną w wymiarze 4 lat pozbawienia wolności.
Tymże wyrokiem Sąd Okręgowy w Katowicach uznał oskarżonegoM. P.za winnego tego, że na początku stycznia 1998 roku wD., działając w warunkach zorganizowanego związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przezJ. T.ps. (...), wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, po uprzednim pobiciuD. B.po całym ciele zabrał na jego szkodę około 1.500 złotych oraz telefon komórkowy wartości około 600 złotych, czego dopuścił się w warunkach recydywy zart. 64 § 2 kk, albowiem był uprzednio karany: wyrokiem Sądu Rejonowego wC.z dn. 9.08.1990 r., sygn. akt(...)za umyślne przestępstwo podobne zart. 208 dkki inne na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył od dn. 18.09.1988 r. do dn. 9.08.1990 r. oraz od dn. 4.10.1991 do dn. 12.04.1993 r., wyrokiem Sądu Rejonowego wC.z dn. 26.02.1991 roku w sprawie sygn. akt(...)za umyślne przestępstwa podobne zart. 208 dkki60 § 1 dkkna karę 3 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dn. 21.09.1990 r. do dn. 12.06.1991 r., od dn. 2.09.1991 r. do dn. 4.10.1991 r. oraz od dn. 10.12.1995 r. do dn. 11.06.1996 r., to jest przestępstwa zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kki64 § 2 kki za to na podstawieart. 280 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kkiart. 64 § 2 kkwymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności.
OskarżonyS. S. (1)opisywanym wyrokiem uznany został za winnego tego, że w bliżej nie ustalonym czasie, w październiku bądź listopadzie 1997 roku wC.iK., działając w warunkach zorganizowanego związku przestępczego o charakterze zbrojnym dokonali napadu rabunkowego z użyciem broni palnej na osobieQ. V., ułatwił jego popełnienie przekazującJ. T.informacje o miejscu zamieszkania tej osoby i wskazując to miejsce sprawcom napadu, w wyniku czego w październiku bądź listopadzie 1997 roku wC.inne osoby, po uprzednim grożeniu pozbawieniem życiaQ. V., współdziałając z osobą posługującą się bronią palną w postaci pistoletu nie ustalonego typu oraz używając przemocy wobecE. V.zabrały w celu przywłaszczenia na ich szkodę około 15.000 marek niemieckich, nieokreśloną kwotę pieniędzy polskich, dwa telefony komórkowe marki(...)oraz(...)nie ustalonej wartości i około 800 dolarów amerykańskich, łącznej wartości co najmniej 32.824 złotych, przyjmując, że oskarżony dopuścił się tego czynu w warunkach recydywy zart. 64 § 1 kk, albowiem był on uprzednio karany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego wK.z dn. 16.10.1992 roku za czyn zart. 210 § 1 dkkna karę 5 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dn. 12.06.1992 r. do dn. 25.12.1992 r., i od 20.01.1993 r. do dn. 28.12.1993 r., i od 5.09.1994 r. do dn. 8.12.1995 r., to jest przestępstwa zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kki za to na podstawieart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 kkiart. 65 § 1 kkwymierzono mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Ponadto oskarżonyS. S. (1)uznany został za winnego tego, że w bliżej nie ustalonym czasie, w październiku bądź listopadzie 1997 roku wC.iK., brał udział w zorganizowanym związku przestępczym o charakterze zbrojnym kierowanym przezJ. T.ps. (...)zajmującym się popełnianiem rozbojów i innymi przestępstwami, to jest przestępstwa zart. 258 § 2 kki za to na podstawie tego przepisu wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 85 kki86 § 1 kkpołączono wymierzone oskarżonemuS. S. (1)kary jednostkowe pozbawienia wolności i w ich miejsce wymierzono mu karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Omawianym wyrokiem sadu I instancji oskarżonyJ. S. (1)uznany został za winnego tego, że w dniu 19 stycznia 1998 roku wB.,K.i innych miejscowościach, działając w warunkach zorganizowanego związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przezJ. T., wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, współdziałając z osobą posługującą się bronią palną, używając przemocy w postaci bicia po głowie i całym cieleR. T.i doprowadzając go do stanu bezbronności zabrał na jego szkodę w celu przywłaszczenia samochód osobowy markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...), wartości 78.000 złotych oraz pieniądze polskie w kwocie 400 złotych, to jest przestępstwa zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kki za to na podstawieart. 280 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kkwymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 624 § kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychwszyscy oskarżeni zostali zwolnieni w całości od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, którymi obciążono Skarb Państwa.
Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońcy wszystkich oskarżonych oraz prokurator.
Obrońca oskarżonegoB. M.zaskarżył co do winy wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego i zarzucił:

-

naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na treść orzeczenia, tj.

1
art. 7 kpkorazart. 410 kpkpoprzez pominięcie przy orzekaniu w stosunku do oskarżonego wszystkich przeprowadzonych dowodów relewantnych do stawianych mu zarzutów, dokonanie oceny materiału dowodowego sprawy, w szczególności zeznań świadków wskazanych w uzasadnieniu apelacji, w tym świadka koronnegoW. C. (1)w sposób sprzeczny z zasadą swobodnej oceny dowodów,

2
przepisuart. 170 § 1 k.p.k.przez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonegoB. M.o przeprowadzenie konfrontacji świadkówŚ.iC.(rozprawa 30.09.2013 r.) oraz wniosków obrony o przesłuchanie świadkówA. S.,J. P.,W. C. (2), złożonych na rozprawie dnia 25.10.2013 r.,

3
naruszenie przepisuart. 404 § 1 kpkiart. 401 § 1 kpkprzez oddalenie wniosku oskarżonych o odroczenie rozprawy dnia 10 grudnia 2012 r. i naruszenie prawa do obrony (art. 6 kpk) oraz zasady obiektywizmu zart. 4 kpk;

4
naruszenie przepisuart. 358 kpkpoprzez odroczenie rozpoznania wniosków oskarżonych złożonych na rozprawie dnia 10 grudnia 2012 r. o nagrywanie przebiegu rozprawy i prowadzenie rozprawy w dalszym ciągu;

5
naruszenieart. 405 kpkpoprzez zamknięcie przewodu sądowego po ponownym otwarciu na rozprawie dnia 25.10.2013 r. bez zapytania stron, czy wnoszą o uzupełnienie przewodu sądowego, co narusza prawo do obrony.

6
art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.przez sporządzenie uzasadnienia nie zawierającego pełnej i rzetelnej oceny wszystkich przeprowadzonych dowodów, w tym dowodów z dokumentów oraz dowodów z protokołów zeznań świadków odczytanych (ujawnionych) w związku z niemożnością bezpośredniego ich przeprowadzenia.

3
oraz będący konsekwencją powyższych uchybień błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, że oskarżonyB. M.brał udział w popełnieniu zarzucanych mu czynów;

Odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 6 wyroku obrońca dodatkowo zarzucił:

4
naruszenieart. 258 § 1 i § 2 kki65 kkpoprzez ich zastosowanie wobec oskarżonegoB. M., pomimo iż nawet przy dokonanych ustaleniach faktycznych, (które obrona kwestionuje) brak jest znamion przestępstwa niezbędnych do jego przyjęcia, albowiem sąd nie wykazał (nie ustalił) sposobu funkcjonowania oskarżonego w związku przestępczym, jego zakresu świadomości co do elementów wpływających na uznanie, że taki związek przestępczy o charakterze zbrojnym w styczniu 1998 r. istniał.

Obrońca oskarżonegoB. M.wniósł więc o zmianę wyroku przez uniewinnienie oskarżonego.
Obrońca oskarżonegoM. P.zaskarżył wyrok w całości w zakresie dotyczącym tego oskarżonego na jego korzyść i zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a toart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.poprzez dokonanie w sposób rażąco dowolny i wybiórczy oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, z naruszeniem zasady obiektywizmu i wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, oraz oparcie wyroku jedynie na części ujawnionego materiału dowodowego, co przejawia się w:

⚫

uznaniu, iż świadek koronnyW. C. (1)konsekwentnie i zbieżnie z innymi dowodami opisywał zdarzenie polegające na dokonaniu przez oskarżonegoP.napadu rabunkowego na osobieD. B., podczas gdy pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oceniany w zgodzie z dyrektywami płynącymi zart. 4 oraz 7 k.p.k., nie potwierdza takiego stanowiska i wersji zdarzeń przedstawianej przez świadkaC.,

uznaniu, iż oskarżonyM. P.dopuścił się zarzucanego mu czynu działając w warunkach zorganizowanego związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przezJ. T., a zatem ustalenie, iż taki związek rzeczywiście istniał, i oparciu tychże ustaleń na zeznaniach świadków koronnych pomimo tego, iż zeznania te są niespójne, niekonsekwentne oraz wzajemnie sprzeczne, podczas gdy pozostały materiał dowodowy, w tym konsekwentne wyjaśnienia wszystkich obecnych oskarżonych, nie daje podstaw do przyjęcia istnienia takiej organizacji,

uznaniu, iż oskarżony dokonał wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami napadu rabunkowego na osobieD. B.i oparciu wyroku skazującego głównie na zeznaniach świadka koronnegoW. C. (1)oraz zeznańK. K. (1)oraz częściowoD. B., podczas gdy zeznania tych ostatnich przeczą wersji zdarzeń przedstawianej przez świadka koronnego, a mianowicie:

•

świadek koronnyC.podczas składania zeznań w obecnym procesie najpierw nie skojarzył w ogóle takiego zdarzenia (k. 7876), następnie twierdził, że rozboju dokonano wZ.lubZ., odmiennie relacjonował przebieg tego zdarzenia niż na poprzednich etapach postępowania, a zatem brak jest konsekwencji w zeznaniach tego świadka, co winno skutkować odmową wiarygodności jego zeznaniom,

pokrzywdzonyD. B.przesłuchiwany w charakterze świadka w obecnym procesie zeznał:Znam oskarżonegoJ. T., oskarżonegoM. P.nie znam, nigdy go wcześniej nie widziałem(k. 6822),W roku 1998 mieszkałem wD.. W 1998 roku zostałem właśnie przez tegoC.pobity i okradziony.(k. 6822 verte),

pokrzywdzonyD. B.przesłuchiwany podczas poprzedniego postępowania zeznał:(...) pobił mnie mężczyzna opseudonimie (...), zabrał mi pieniądze i komórkę. Wiem, że był z dwoma innymi osobami ale ich nie widziałem. (...) Po pobiciuK.zabrał mi pieniądze w kwocie 1500,00 zł i telefon komórkowy(protokół z rozprawy z dnia 29.11.2007 r.),

świadekK. K. (1)słuchany w poprzednim postępowaniu zeznał:Policjantka CBŚ strasznie mi sugerowała, którą osobę w czasie okazania mam wskazać (...) Wskazałem osobę w pomiętych ciuchach i powiedziałem, że przypuszczalnie była to ona (...) Fakt jest taki, że do końca nie byłem pewny, czy osoba, którą rozpoznałem w czasie okazania była tą osobą, która dokonała ataku na mnie (...) Ja uważam, że ta osoba, która wskazałem Policji [M. P.] na pewno nie brała udziału w napadzie i zabraniu mi złota(protokół z rozprawy z dnia 6 lipca 2009 roku),

świadekK. K. (1)słuchany w obecnym postępowaniu zeznał następująco:Nie znam także oskarżonego (...)M. P.(...), Nie mam zielonego pojęcia na temat zdarzenia, które miało mieć miejsce w styczniu 1998 roku i miało polegać na pobiciuD. B.i zabraniu mu pieniędzy i telefonu komórkowego (...),w przedmiocie czynności okazania świadek zeznał: (...)ja do policjantki powiedziałem, że wiem, że chcielibyście, żebym powiedział, że to jest on, ale ja sobie go nie przypominam w ogóle(...) (k. 7741),(...) policjantka zwracała się do mnie w taki sposób, że niech pan zezna, oni z więzienia i tak nie wyjdą, ja powiedziałem, że nie będę nikogo oczerniał (...), Jestem pewien tego, że nie składałem takiego zeznania. Nie rozpoznałem jednego z obecnych tutaj oskarżonych [M. P.],

a ponadto

•

świadek koronnyD. J.wskazał, iżnie słyszał (...) byM. P.pobił jakąś osobę z innymi osobami i zabrał na jej szkodę pieniądze i telefon komórkowy(protokół z dnia 31.10.2007 – poprzednie postępowanie) oraz podczas obecnego postępowaniaNa dzień dzisiejszy nie kojarzę nic odnośnie takiego zdarzenia, nic mi nie mówi nazwiskoD. B.. Pseudonim(...)także nic mi nie mówi (...)(k. 6913 verte);

a zatem powyższe winno prowadzić do odmowy waloru wiarygodności  zeznaniom świadka koronnegoW. C. (1),

⚫

nie daniu wiary wyjaśnieniom oskarżonegoM. P., który konsekwentnie nie przyznawał się do winy oraz wskazywał, iż nie ma nic wspólnego z zarzucanym mu czynem,

nie uwzględnieniu jako podstawy zaskarżonego orzeczenia wszystkich ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności oraz oparcie się przez sąd meriti jedynie na okolicznościach niekorzystnych dla oskarżonego wbrew naczelnej zasadzie obiektywizmu, co przejawia się w nieuwzględnieniu, ani też nie poddaniu jakiejkolwiek ocenie okoliczności przemawiających za brakiem wiarygodności zeznań świadków koronnych w sytuacji, gdy treść ich zeznań nie została potwierdzona innym materiałem dowodowym;

bezzasadnej odmowie wiarygodności wyjaśnieniom pozostałych oskarżonych, a toJ. T.,B. M.,M. P.,J. S. (1),S. S. (1)w zakresie, w jakim oskarżeni ci konsekwentnie zaprzeczają istnieniu związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez oskarżonegoT.;

bezzasadnej odmowie wiarygodności zeznaniom występujących w sprawie świadków, a to zeznaniomJ. S. (2)iZ. Ł.oraz pozostałym świadkom zaliczonym przez sąddo tej kategorii świadków, którzy według zeznańW. C. (1)oraz D.J.byli członkami grupy przestępczej kierowanej przez oskarżonegoJ. T.;

2
obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 171 § 7 w zw. z § 1 tego przepisu poprzez uznanie za dowód w sprawie zeznań złożonych przez świadkaK. K. (1)w postępowaniu przygotowawczym, karta 1296, 1445-1447, podczas gdy zeznania tego świadka zostały złożone w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi, o czym szeroko zeznawał świadek podczas rozprawy w dniu 19 marca 2013 roku oraz 6 lipca 2009 roku, a zatem nie mogą stanowić dowodu w sprawie;

3
obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a toart. 332 § 1 pkt 2)w zw. zart. 6 k.p.k.orazart. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 9 k.p.k.poprzez brak precyzyjnego określenia czasu popełnienia przez oskarżonegoM. P.zarzucanego mu czynu i wskazanie jedynie, iż czyn miał miejscena początku stycznia 1998 roku,które to naruszenie stanowi istotne naruszenie prawa do obrony oskarżonego, albowiem utrudnia ono oskarżonemu w sposób znaczący podjęcie obrony i kwestionowanie jednego z elementów czynu, a to daty jego popełnienia, nadto przyjęcie takiego opisu czynu przez sąd orzekający i nie wyjaśnienie tej istotnej okoliczności sprawy w sposób nie budzący watpliwości kiedy zarzucony czyn miał miejsce stanowi naruszenie dyspozycjiart. 366 § 1 k.p.k.;

4
obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a toart. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 167 k.p.k., 170§ 1 pkt 2), 3) i 5)k.p.k.orazart. 172 k.p.k.i368 k.p.k., a mianowicie niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy poprzez:

⚫

oddalenie na rozprawie w dniu 30.09.2013 r. wniosków o przesłuchanie w charakterze świadków:W. K.,T. K. (1)(D.),M. B. (1), Krzysztofa Kaszy,

nie dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadkaJ. S. (3)ps. (...), i nie rozstrzygnięcie wniosku dowodowego oskarżonegoJ. T.w tym przedmiocie złożonego na rozprawie w dniu 10.12.2012 r.,

oddalenie na rozprawie w dniu 30.09.2013 r. wniosków dowodowych o przeprowadzenie konfrontacji świadka koronnegoJ. S. (3)ps. (...)ze świadkiem koronnymW. C. (1), nadto konfrontacji między świadkamiS.orazŚ., gdyż zdaniem Sądu przeprowadzenie tych dowodów nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem z dotychczas przeprowadzonych dowodów wynika ugruntowane stanowisko każdej z wymienionych osób, a tym samym przeprowadzenie konfrontacji między tymi osobami, które zeznają odmiennie, co do tej samej okoliczności, jest bezprzedmiotowe z góry skazane na niepowodzenie,

oddalenie na rozprawie w dniu 30.09.2013 r. wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym(...)wK.pod sygnaturą akt(...),

nie przeprowadzenie przez Sąd dowodu z konfrontacji świadków koronnychC.iJ.w celu wyjaśnienia sprzeczności w relacjach tych świadków składanych w różnych etapach postępowania,

oddalenie na rozprawie w dniu 25.10.2013 r. wniosków dowodowych o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z odpisu protokołu z wizji lokalnej z akt Prokuratury Okręgowej wK.w sprawie(...), protokołów rozpraw z dnia 24.09.2003 r., 28.10.2003 r. i 13.05.2003 r. z akt Sądu Okręgowego wK.sygnatura(...), protokołu rozprawy z dnia 8.01.2009 r. z akt Sądu Rejonowego(...)wK.sygnatura(...), protokołów zawierających zeznania świadkówD. J.iW. C. (1)z akt sprawy Sądu Rejonowego(...)wK.sygnatura(...), nadto o dopuszczenie dowodu z zeznań świadkaT. K. (1), z zeznań świadka koronnegoJ. S. (3), protokołów przesłuchania świadka koronnegoD. J.w dniach 23.05.2013 r., 06., 13.06.2013 r. z akt sprawy Sądu Okręgowego wK.sygnatura(...), albowiem zdaniem Sądu w/w dowody zmierzały w sposób oczywisty do przewlekłości postępowania,

niedopuszczenie dowodu z konfrontacji świadkaK. K. (1)oraz funkcjonariuszaA. Z.na okoliczność przebiegu przesłuchania świadkaK.w postępowaniu przygotowawczym.

podczas gdy zawnioskowane dowody zmierzały do wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym były źródłem okoliczności faktycznych w przedmiocie istnienia rzekomego związku przestępczego o charakterze zbrojnym, który to zarzut został nie tylko postawiony bezpośrednio części oskarżonych, lecz wszyscy pozostali oskarżeni stanęli pod zarzutami popełnienia czynów zabronionych w ramach rzekomego związku przestępczego, a więc przy zastosowaniu kwalifikacji prawnej zart. 65 § 1 k.k., nadto w/w dowody wnioskowane były zarówno na okoliczność oceny właściwego dowodu, a to zeznań świadków koronnych, ponadto dla wykazania sprzeczności pomiędzy relacjami tychże koronnych w różnych postępowaniach, a ich oddalenie bezpośrednio naruszyło powołane przepisy postępowania;

5
obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a toart. 6 k.p.k., a mianowicie naruszenie prawa do obrony poprzez nieuzasadnione zniesienie wcześniej wyznaczonych następujących terminów rozpraw: 14.10.2013 r., 30.10.2013 r., 18.11.2013 r., 28.11.2013 r. oraz 16.12.2013 r., które to zarządzenie zostało wydane na rozprawie w dniu 30 września 2013 roku, a zniesione terminy zostały wyznaczone jeszcze na rozprawie w dniu 31 maja 2013 roku, podczas gdy w sytuacji, gdy strony od kilku miesięcy są w uzasadnionym przeświadczeniu, że co najmniej kolejnych 5 terminów rozpraw jeszcze się odbędzie, a zatem obrońcy w ramach przyjętej linii obrony planują dalsze czynności z inicjatywą dowodową włącznie, których to czynności zostają pozbawieni, takie poczynania sądu stanowią naruszenie podstawowego prawa oskarżonych do obrony;

6
obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a toart. 201 k.p.k.poprzez nieuwzględnienie wniosku i nie powołanie innego biegłego z zakresu psychologii celem wydania opinii w przedmiocie psychologicznej oceny zeznań świadków koronnych, oceny sposobu funkcjonowania psychicznego świadków, ich zdolności postrzegania, zapamiętywania, przetwarzania, przechowywania i odtwarzania informacji, podczas gdy wydane opinie biegłejH. M.dotknięte są wadą sprzeczności treści opinii z jej wnioskami końcowymi, są niejasne oraz brak w nich określonego kryterium oceny oraz wyjaśnienia metod badawczych zastosowanych przez biegłą, brak oceny motywów gratyfikacyjnych świadków koronnych w szczególności w aspekcie 'utrzymania' statusu świadka koronnego, co czyni je opiniami niepełnymi, nadto oparcie się przez biegłą na materiale dowodowym nie ujawnionym w toku niniejszej sprawy;

7
obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a toart. 196 § 3 k.p.k.poprzez oddalenie wniosku obrońcy o wyłączenie biegłejH. M.oraz powołanie innej biegłej, podczas gdy zarówno analiza treści wydanych opinii, jak i analiza zeznań biegłej podczas rozprawy w dniu 30 września 2013 roku ujawniła powody osłabiające zaufanie zarówno do wiedzy biegłej, jak i jej bezstronności;

8
obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a toart. 5 § 1 k.p.k.poprzez uznanie oskarżonegoM. P.za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu pomimo tego, iż wina tego oskarżonego nie została należycie udowodniona; nadto obrazęart. 5 § 2 k.p.k.poprzez naruszenie zasadyin dubio pro reoi rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego;

9
obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a toart. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.poprzez sporządzenie uzasadnienia nieodpowiadającego wymogom określonym w tym przepisie, poprzez nienależyte wskazanie i omówienie dowodów co do faktów uznanych przez Sąd za udowodnione, brak wskazania dlaczego Sąd nie uznał dowodów przeciwnych oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku, a mianowicie:

▪

niewyjaśnienie dlaczego Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoM. P.i uznał je za nieprzekonywujące,

niewyjaśnienie dlaczego Sąd dał wiarę zeznaniom świadka koronnegoC.w przedmiocie czynu zarzucanego oskarżonemuP.jedynie częściowo oraz w zakresie istnienia związku przestępczego pomimo sprzeczności tychże zeznań z pozostałym materiałem dowodowym,

nie wyjaśnienie, dlaczego Sąd I instancji nie uwzględnił okoliczności świadczących o braku wiarygodności zeznań świadków koronnych oraz niewyjaśnienie sprzeczności pomiędzy zeznaniami tych świadków oraz wewnętrznych sprzeczności w ich indywidualnych zeznaniach,

brak należytego wyjaśnienia dlaczego Sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonychJ. T.,B. M.,J. S. (1),S. S. (1)orazM. B. (2)w szczególności w zakresie, w którym kwestionowali istnienie i przynależność do związku przestępczego rzekomo kierowanego przez oskarżonegoT.,

brak wskazania na podstawie jakich dowodów, poza ogólnikowym odesłaniem do wyroku Sądu Okręgowego wK.wydanego w sprawie(...), Sąd uznał za udowodnione istnienie zorganizowanego związku przestępczego o charakterze zbrojnym rzekomo kierowanego przez oskarżonegoT., brak wskazania dowodów świadczących o czasie trwania tego związku, obowiązujących w związku zasadach rekrutacji i usuwania członków, występującej w związku określonej hierarchii wraz ze wskazaniem osób na poszczególnych jej szczeblach, zakresu kompetencji, określonego podziału zadań pomiędzy członków, ustalonego programu i formy działalności oraz obowiązującej dyscypliny,

brak wyjaśnienia, w jaki sposób Sąd dokonał oceny zeznań licznych świadków występujących w sprawie, jakZ. Ś.,Z. Ł.,A. M.,W. B. (1),T. K. (1),S. K.,S. J.,M. B. (1),K. K. (3),R. L., czyJ. S. (2),

brak szczegółowego odniesienia się do wydanych w sprawie opinii psychologicznych dotyczących świadków koronnych,

brak wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku w zakresie zastosowaniaart. 65 § 1 k.k., całkowite pominięcie w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia rozważenia względności przepisów jako zasady płynącej zart. 4 § 1 k.k.,

które to naruszenie uniemożliwia kontrolę instancyjną, albowiem pisemne  uzasadnienie przedstawia wersje przebiegu poszczególnych zdarzeń oraz ocenę  dowodów powierzchownie i wybiórczo.
w konsekwencji podniesionych naruszeń przepisów postępowania obrońca oskarżonegoM. P.zarzucił również;

10
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść wyroku, a polegający na bezpodstawnym uznaniu, iż oskarżonyM. P.dopuścił się zarzucanego mu czynu opisanego wpunkcie XIVorzeczenia, co doprowadziło do nieuzasadnionego przyjęcia, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i64 § 1 k.k.

a ponadto:

11
obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 4 § 1 k.k.poprzez jego niezastosowanie oraz brak rozważenia względności przepisów w zakresie regulacji dotyczącej działania w związku przestępczym o charakterze zbrojnym, a toart. 58a d.k.k.iart. 65 § 1 k.k.pomimo tego, iż czyn zarzucany oskarżonemu został popełniony w okresie obowiązywaniaKodeksu karnego z dnia 19 kwietnia 1969 roku, a zatem rozważenie i zastosowanie reguły płynącej z tego przepisu było obowiązkiem Sądu orzekającego.

Wskazując na te zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoM. P.od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zakresie dotyczącym tego oskarżonego i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoS. S. (1)zaskarżył wskazany wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego co do winy i zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, a to:

⚫

art. 7 k.p.k.przez dowolną ocenę dowodów,

art. 5 § 2 k.p.k.przez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego,

art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.przez oddalenie wniosków dowodowych obrońców oskarżonych, złożonych w dniu 25 października 2013 r., w szczególności wniosków o dopuszczenie dowodu z protokołów przesłuchania świadków koronnych oraz dopuszczenie dowodu z zeznańJ. S. (3)mimo braku ku temu podstaw,

2
błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mające wpływ na jego treść poprzez błędne przyjęcie, iż oskarżonyS. S. (1)chciał, by dokonano napadu rabunkowego z użyciem broni palnej na osobieQ. V., podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy do takiego wniosku nie prowadzi, oraz że oskarżony brał udział w zorganizowanym związku przestępczym.

Ponadto obrońca oskarżonegoS. S. (1)zarzucił obrazę prawa materialnego –art. 64 § 2 k.k.przez przyjęcie wobec oskarżonego, że czynu opisanego w punkcie XV wyroku dopuścił się w warunkach powrotności do przestępstwa, a także zarzucił obrazę przepisuart. 29 ustawy Prawo o adwokaturzepolegającą na nie zasądzeniu kosztów obrony udzielonej z urzędu, mimo złożenia wniosku przez obrońcę o zasądzenie kosztów obrony.
Wskazując na te zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoZ. G.zaskarżył wyrok w całości w odniesieniu do tego oskarżonego i zarzucił:

I
obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie;

1
obrazęart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.poprzez dokonanie w sposób rażąco dowolny i wybiórczy oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, z naruszeniem zasady obiektywizmu i wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, oraz oparcie wyroku jedynie na części ujawnionego materiału dowodowego, co przejawia się w:

▪

uznaniu, iż świadek koronnyW. C. (1)konsekwentnie i spójnie z innymi osobami (nota benenie wskazanymi w ogóle przez Sąd), a zatem i wiarygodnie, relacjonował zdarzenie 'zlecenia' zastraszenia pokrzywdzonejB. C., a świadek koronnyD. J.analogicznie to zdarzenie zaprezentował, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego przyznania waloru wiarygodności zeznaniom tych świadków oraz oparcie ustaleń faktycznych jedynie na treści zeznań świadków koronnych, które to ustalenia dotknięte są rażącym błędem dowolności, podczas gdy pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oceniany w zgodzie z dyrektywami płynącymi zart. 4 oraz 7 k.p.k., prowadzi do całkowicie odmiennych wniosków, w szczególności zeznania świadka koronnegoC., które ewoluowały na przestrzeni czasu podczas kolejnych jego zeznań oraz pierwotna wersja zdarzeń będących podstawą zarzutu wobec oskarżonegoZ. G., a przedstawiona przez świadkaJ., winny wzbudzić w ocenie Sądu uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności tychże źródeł dowodowych oraz prowadzić do odmiennej kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego temu oskarżonemu,

uznaniu, iżZ. G.dopuścił się zarzucanego mu czynu działając w ramach zorganizowanego związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przezJ. T., a zatem ustalenie, iż taki związek przestępczy rzeczywiście istniał, i oparciu tychże ustaleń na zeznaniach świadków koronnych pomimo tego, iż zeznania te są niespójne, niekonsekwentne oraz wzajemnie sprzeczne, podczas gdy pozostały materiał dowodowy, w tym konsekwentne wyjaśnienia wszystkich obecnych oskarżonych, nie daje podstaw do przyjęcia istnienia takiej organizacji,

uznaniu, iżzlecenie zastraszenia pokrzywdzonej obejmowało znamiona rozboju, ponieważ dotyczyło nie tylko jej pobicia, ale również zaboru wartościowych przedmiotów(strona 20 uzasadnienia), podczas gdy:

▪

świadek koronnyD. J.podczas zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym konsekwentnie zeznawał, iż oskarżonyG.zlecił zastraszenieB. C.[tu obrońca w apelacji przytoczył cytaty z zeznań świadkaD. J.z postępowania przygotowawczego, w których mówił o zleceniu pobicia pokrzywdzonej przez(...)],

powyższe świadek koronnyJ.podtrzymał przed Sądem w pierwszym postępowaniu toczącym się pod sygnaturą(...)[cytat z protokołu rozprawy z dnia 21.10.2007 r.],

świadek koronnyW. C. (1)w pierwszym postępowaniu toczącym się pod sygnaturą(...)zeznał:„Ja pamiętam, że na przełomie września i października 1997 r., daty dokładnie nie pamiętam,G.zlecił mi zastraszenie kobiety, która szantażowała jego przyjaciela i która miała agencje nieruchomości wB.. (...) Pamiętam, żeG.zapłacił za tą pracę. Nie pamiętam ile dał nam. (...)”[k. 3205, 3205 verte – protokół rozprawy z dnia 24.05.2007 r],

nie daniu wiary wyjaśnieniom oskarżonegoZ. G.złożonym na rozprawie w dniu 10 grudnia 2007 r. w formie oświadczenia [k. 3609 verte i nast.], w których to wyjaśnieniach oskarżony konsekwentnie nie przyznając się do zarzutu rozboju (zarzut rozboju w formie kwalifikowanej jest całkowicie nie do przyjęcia z tej ponadto przyczyny, iż nie zostało w toku postępowania w ogóle udowodnione, iż oskarżony obejmował swoim zamiarem posiadanie broni przez wykonawców zadania) jednocześnie przyznał się do przestępstwa podżegania innej ustalonej osoby do popełnienia czynu noszącego znamiona przestępstwa przełamania woli [tu obrońca zamieścił obszerny cytat z wymienionych wyjaśnień oskarżonegoZ. G., w których przyznał się do zlecenia zastraszeniaB. C.], które to wyjaśnienia są zbieżne z wersją zdarzeń przedstawianą przez świadków koronnych, a toD. J.składanych w postępowaniu przygotowawczym oraz pierwszym postępowaniu sądowym orazW. C. (1)w postępowaniu toczącym się pod sygnaturą(...);

uznaniu, iż oskarżony podżegał inne ustalone osoby do popełnienia przestępstwa rozboju na li tylko podstawiewezwania świadkaC.do precyzyjnego oświadczenia się, co rozumie pod pojęciem „zastraszenia”, którego używał podczas relacji w pierwszym procesie [a który] jednoznacznie odpowiedział, że ma na myśli zachowania znamienne dla rozboju[str. 20 uzasadnienia], oraz w odniesieniu do świadkaJ.na tej podstawie, że świadek tenprzez pobicie i napad rozumie to samo[str. 21 uzasadnienia], podczas gdy świadkowie ci w poprzednich stadiach procesu nie wspominali o nakłanianiu ich do popełnienia takiego czynu, a ustalenia i rozumowanie Sądu w sposób zacytowany powyżej stanowią nadto rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 20 k.k.;

nie uwzględnieniu jako podstawy zaskarżonego orzeczenia wszystkich ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności oraz oparcie się przez sąd meriti jedynie na okolicznościach niekorzystnych dla oskarżonego wbrew naczelnej zasadzie obiektywizmu, co przejawia się w nieuwzględnieniu, ani też nie poddaniu jakiejkolwiek ocenie okoliczności przemawiających za brakiem wiarygodności zeznań świadków koronnych w sytuacji, gdy treść ich zeznań nie została potwierdzona innym materiałem dowodowym;

bezzasadnej odmowie waloru wiarygodności wyjaśnieniom pozostałych oskarżonych występujących w niniejszej sprawie, a toJ. T.,B. M.,M. P.,J. S. (1),S. S. (1)w zakresie, w jakim oskarżeni ci konsekwentnie zaprzeczają istnieniu związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez oskarżonegoT.;

bezzasadnej odmowie wiarygodności zeznaniom występujących w sprawie świadków, a to kategorii osób określonych przez Sądjako w szczególnościJ. S. (2)iZ. Ł., gdyż zdaniem Sąduich relacje przeczące procederowi objętemu tą i wieloma innymi sprawami są koniunkturalne, obliczone na uniknięcie własnej odpowiedzialności karnej;

2
obrazęart. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 170 § 1 pkt 3) k.p.k.[brak wskazania w postanowieniu właściwej podstawy oddalenia] poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i oddalenie na rozprawie w dniu 30.09.2013 r. wniosków o przesłuchanie w charakterze świadków:W. K.,T. K. (1)(D.),M. B. (1),K. K. (3), bowiem zdaniem Sądu relacje tych osób były nieprzydatne dla ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie orazmiały znaczenie co najmniej drugorzędne, podczas gdy osoby te posiadały informacje o istotnym znaczeniu dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie oraz pozwalały na weryfikację wersji zdarzeń przedstawianych przez świadków koronnych celem realizacji zasady prawdy materialnej; nadto naruszenie w powyższym zakresieart. 392 § 1 k.p.k.albowiem pismem z dnia 7 czerwca 2013 roku obrońca oskarżonychZ. G.orazM. P.sprzeciwił się na odczytanie zeznań świadków wskazanych przez Sąd w zobowiązaniu skierowanym do obrońców, w tym świadków wymienionych powyżej, i wniósł o ich wezwanie i bezpośrednie przesłuchanie przedstawiając szeroko zakrojoną argumentację przemawiającą za takim przeprowadzeniem powyższych dowodów, co skutkowało jednak tym, iż tylko część świadków została przesłuchana w niniejszej sprawie;

3
obrazęart. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 167 k.p.k.,art. 169 § 2 k.p.k.oraz368 k.p.k.poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz nie dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadkaJ. S. (3)ps. (...), i nie rozstrzygnięcie wniosku dowodowego oskarżonegoJ. T.w tym przedmiocie złożonego na rozprawie w dniu 10.12.2012 r. [k. 7385 verte], podczas gdy świadek ten po pierwsze posiadał istotne informacje w przedmiocie istnienia rzekomego związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przez osk.T., po drugie zaś świadek ten był głównym dowodem zmierzającym do oceny właściwego dowodu, a to oceny zeznań świadka koronnegoW. C. (1), który sam przyznał, iż występują znaczące rozbieżności w zeznaniach jego i świadkaS.oraz że świadkowie byli już konfrontowani;

4
obrazęart. 366 § 1 k.p.k.orazart. 172 k.p.k.w zw. zart. 170 § 1 pkt 2) k.p.k.[brak wskazania w postanowieniu właściwej podstawy oddalenia] poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i oddalenie na rozprawie w dniu 30.09.2013 r. wniosków dowodowych om przeprowadzenie konfrontacji świadka koronnegoJ. S. (3)ps. (...)ze świadkiem koronnymW. C. (1), nadto konfrontacji między świadkamiS.orazŚ., gdyż zdaniem Sąduprzeprowadzenie tych dowodów nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem z dotychczas przeprowadzonych dowodów wynika ugruntowane stanowisko każdej z wymienionych osób, a tym samym przeprowadzenie konfrontacji między tymi osobami, które zeznają odmiennie, co do tej samej okoliczności, jest bezprzedmiotowe, z góry skazane na niepowodzenie[a zatem Sąd już przed przeprowadzeniem dowodu wie, że dowód będzie skazany na niepowodzenie], nadto zdaniem Sąduw sprawie nie wyłania się żaden dowód, z którego by wynikało, że świadek koronnyJ. S. (3)posiada wiedzę na temat faktów istotnych w tej sprawie, podczas gdy Sąd już w dniu 10.12.2012 r. podczas rozprawy powziął informację, iż świadekS.posiada istotne informacje przydatne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, nadto obrońca wskazywał protokoły i Sąd, przed którym świadkowieC.iS.byli konfrontowani, a zatem obowiązkiem Sądu było najpierw przesłuchanie świadkaS., a następnie ewentualnie rozstrzygnięcie wniosku i dopuszczenie dowodu z konfrontacji tychże świadków;

5
obrazęart. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 170 § 1 pkt 3) k.p.k.[brak wskazania w postanowieniu właściwej podstawy oddalenia] poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i oddalenie na rozprawie w dniu 30.09.2013 r. wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym(...)wK.pod sygnaturą akt(...), z tym uzasadnieniem, iż po pierwszedowód w postaci „akt” nie istnieje, a po drugiezeznania świadkaS.nie są przydatne do rozstrzygnięcia zagadnień potrzebnych do wydania wyroku w niniejszej sprawie, podczas gdy z treści wniosku dowodowego obrońcy w tym zakresie wynikało, iż świadekS.posiada wiedzę na temat okoliczności, co do istnienia zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przezJ. T., a ponadto treść wniosku dowodowego jasno wskazywała, że wniosek dotyczy protokołów przesłuchania świadkaS.z tego postępowania a zatem Sąd winien zwrócić się o nadesłanie protokołów z tego postępowania obejmujących zeznania tego świadka;

6
obrazęart. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 167 k.p.k.orazart. 172 k.p.k.poprzez nie przeprowadzenie przez Sąd orzekający dowodu z konfrontacji świadków koronnychC.iJ.w celu wyjaśnienia sprzeczności w relacjach tych świadków składanych w różnych etapach postępowania, a dotyczących między innymi popełnienia czynu zarzucanego oskarżonemuZ. G., jak i czynów zarzucanych pozostałym oskarżonym;

7
obrazęart. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 170 § 1 pkt 5) k.p.k.orazart. 9 k.p.k.poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i oddalenie na rozprawie w dniu 25.10.2013 r. wniosków dowodowych o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z odpisu protokołu z wizji lokalnej z akt Prokuratury Okręgowej wK.w sprawie(...), protokołów rozpraw z dnia 24.09.2003 r., 28.10.2003 r. i 13.05.2003 r. z akt Sądu Okręgowego wK.sygnatura(...), protokołu rozprawy z dnia 8.01.2009 r. z akt Sądu Rejonowego(...)wK.sygnatura(...), protokołów zawierających zeznania świadkówD. J.iW. C. (1)z akt sprawy Sądu Rejonowego(...)wK.sygnatura(...), nadto o dopuszczenie dowodu z zeznań świadkaT. K. (1), z zeznań świadka koronnegoJ. S. (3), protokołów przesłuchania świadka koronnegoD. J.w dniach 23.05.2013 r., 06., 13.06.2013 r. z akt sprawy Sądu Okręgowego wK.sygnatura(...), albowiem zdaniem Sąduw/w dowody zmierzały w sposób oczywisty do przewlekłości postępowania, strony mogły zaprezentować tę inicjatywę dowodową przez wiele miesięcy postępowania, a w obecnym układzie procesowym, kiedy Sąd ewidentnie zmierza do zakończenia procesu, zintensyfikowana postawa oskarżonych i obrońców w kierunku sprowadzenia określonych dowodów, jest odczytywana przez Sąd jako zmierzająca do uniemożliwienia zakończenia w rozsądnym terminie, podczas gdy wszystkie zawnioskowane powyżej dowody zmierzały do wszechstronnego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, w tym były źródłem okoliczności faktycznych w przedmiocie istnienia rzekomego związku przestępczego o charakterze zbrojnym, który to zarzut został nie tylko postawiony bezpośrednio części oskarżonych, lecz wszyscy pozostali oskarżeni, w tym oskarżonyZ. G., stanęli pod zarzutami popełnienia czynów zabronionych w ramach rzekomego związku przestępczego , a więc przy zastosowaniu kwalifikacji prawnej zart. 65 § 1 k.k., nadto w/w dowody wnioskowane były zarówno na okoliczność oceny właściwego dowodu, a to zeznań świadków koronnych, ponadto dla wykazania sprzeczności pomiędzy relacjami tychże koronnych w różnych postępowaniach, a ich oddalenie bezpośrednio naruszyło powołane przepisy postępowania;

8
obrazęart. 6 k.p.k., a mianowicie naruszenie prawa do obrony poprzez nieuzasadnione zniesienie wcześniej wyznaczonych następujących terminów rozpraw: 14.10.2013 r., 30.10.2013 r., 18.11.2013 r., 28.11.2013 r. oraz 16.12.2013 r., które to zarządzenie zostało wydane na rozprawie w dniu 30 września 2013 roku, a zniesione terminy zostały wyznaczone jeszcze na rozprawie w dniu 31 maja 2013 roku, które to działanie Sądu pozostało bez jakiegokolwiek wytłumaczenia, a początkowo złożony na rozprawie w dniu 30 września 2013 roku wniosek oskarżyciela publicznego jak i obrońcy w przedmiocie odroczenia terminu do przedstawienia mów końcowych został nie uwzględniony z tym uzasadnieniem, iż proces toczy się od kilku lat istrony winny mieć świadomość tego, że (...) rozprawa może być zakończona w dniu dzisiejszymw sytuacji, gdy strony od kilku miesięcy są w uzasadnionym przeświadczeniu, że przynajmniej kolejnych 5 terminów rozpraw jeszcze się odbędzie, a zatem obrońcy w ramach przyjętej linii obrony planują dalsze czynności z inicjatywą dowodową włącznie, których to czynności zostają pozbawieni, co stanowi w swej istocie naruszenie – ograniczenie kardynalnego prawa oskarżonych do obrony, którego nie sposób uzasadnić;

9
rażącą obrazęart. 175 § 1 k.p.k.w zw. zart. 6 k.p.k.orazart. 366 k.p.k.w zw. zart. 170 § 1 pkt 5) k.p.k.poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o uzupełniające przesłuchanie oskarżonegoZ. G.na terminie rozprawy w dniu 25 października 2013 roku z tym uzasadnieniem, iżzmierza on w sposób oczywisty do przewlekłości postępowania, a strony mogły zaprezentować inicjatywę dowodową przez wiele miesięcy postępowania, podczas gdy na poprzedniej rozprawie w dniu 30 września 2013 roku obrońca, po zaskakującym wszystkich zamknięciu przewodu sądowego, złożył wniosek w trybieart. 409 k.p.k.o wznowienie przewodu celem dopuszczenia właśnie dowodu z uzupełniających wyjaśnień oskarżonegoG., który nieobecny na tymże terminie, również będąc świadomym kolejnych 5 terminów bezzasadnie zniesionych, chciał owe wyjaśnienia uzupełniające złożyć i wypowiedzieć się odnośnie zebranego materiału dowodowego oraz stawił się na termin rozprawy w dniu 25.10.2013 r. gotów do złożenia wyjaśnień uzupełniających, których treści sąd meriti nie znał i znać nie mógł, a dopuszczony do głosu we własnej obronie nie został, który to fakt stanowi, zdaniem obrony, rażące naruszenie zarówno prawa do obrony, prawa oskarżonego do składania wyjaśnień na każdym etapie postępowania, nadto stanowi przejaw braku chęci i woli Sądu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz zdegradowanie zasady dochodzenia do prawdy materialnej na rzecz zasady ekonomiki procesowej; nadto obrońca wskazał na naruszenieart. 409 k.p.k.poprzez jego niezastosowanie i rozstrzyganie przez Sąd w przedmiocie wniosków dowodowych na rozprawie w dniu 25 października 2013 roku po formalnym zamknięciu przewodu sądowego i udzieleniu głosu stronom bez jego wznowienia, które to naruszenie wprawdzie nie ma wpływu na treść zapadłego orzeczenia, jednak stanowi najlepszy przykład zakończenia sprawy w oderwaniu od zasady i prawa do rzetelnego procesu;

10
obrazęart. 399 k.p.k.poprzez jego niezastosowanie i nie uprzedzenie stron o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemuZ. G.poprzez możliwość przyjęcia kwalifikacji prawnej zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 191 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., podczas gdy taka możliwość zakwalifikowania czynu tego oskarżonego z tego właśnie przepisu prawnego, nie wychodząc poza granice oskarżenia, istniała i była uzasadniona z uwagi zarówno na treść zeznań świadków, wyjaśnienia oskarżonego, jak i treść poprzedniego wyroku skazującego, a sam Sąd przesłuchując świadków koronnych miał pełną świadomość możliwości takiej zmiany;

11
obrazęart. 201 k.p.k.poprzez nieuwzględnienie wniosku obrońcy złożonego na rozprawie w dniu 30 września 2013 roku oraz nie powołanie innego biegłego z zakresu psychologii celem wydania opinii w przedmiocie psychologicznej oceny zeznań świadków koronnych, oceny sposobu funkcjonowania psychicznego świadków, ich zdolności postrzegania, zapamiętywania, przetwarzania, przechowywania i odtwarzania informacji, podczas gdy wydane opinie biegłejH. M.dotknięte są wadą sprzeczności treści opinii z jej wnioskami końcowymi, są niejasne oraz brak w nich określonego kryterium oceny oraz wyjaśnienia metod badawczych zastosowanych przez biegłą, brak oceny motywów gratyfikacyjnych świadków koronnych w szczególności w aspekcie 'utrzymania' statusu świadka koronnego, co czyni owe opinie niepełne, nadto oparcie się przez biegłą na materiale dowodowym nie ujawnionym w toku niniejszej sprawy; przytaczając cytaty z opinii biegłej sporządzonej w formie pisemnej, jak i z jej wypowiedzi na rozprawie odnośnie do stwierdzonej u W.C.umiejętności manipulowania ludźmi obrońca stwierdził, że w dalszej części opinii oraz wnioskach uzupełniających biegłej brak jest jakiejkolwiek analizy osobowości świadka w kontekście jego umiejętności manipulowania i wykorzystywania ludzi, przede wszystkim zaś wnioski końcowe biegłej pozostają sprzeczne z powyższymi obserwacjami, gdyż brak jest oceny wpływu zdolności manipulacyjnych na rzekomą zdolność świadka, jak twierdzi biegła, do składania zeznań zgodnych z prawdą, a sam wniosek końcowy w przedmiocie zdolności świadka do składania zeznań zgodnych z prawdą jest zdaniem obrony nieuprawniony;

12
obrazę 196§ 3 k.p.k.poprzez oddalenie wniosku obrońcy złożonego na rozprawie w dniu 30 września 2013 roku o wyłączenie biegłejH. M.oraz powołanie innej biegłej, gdyż zdaniem Sądu obrońca nie przedstawił argumentacji, która by podważałaaż tak daleko zaufanie do bezstronności biegłej,podczas gdy zarówno analiza treści wydanych opinii, jak i analiza zeznań biegłej podczas rozprawy w dniu 30 września 2013 roku ujawniła powody osłabiające zaufanie zarówno do wiedzy biegłej, jak i jej bezstronności; następnie obrońca przytoczył cytaty z wypowiedzi biegłej o zapoznaniu się z innymi opiniami dotyczącymi świadków koronnych i wydaniu przez biegłą także wielu opinii odnoszących się do tych świadków w innych postępowaniach konstatując, że wyłączenie biegłejH. M.oraz powołanie innej biegłej było konieczne;

13
obrazęart. 9 k.p.k.w zw. zart. 167 k.p.k.poprzez brak inicjatywy dowodowej Sądu z urzędu i nieprzeprowadzenie dowodów mających na celu ustalenie ewentualnego istnienia oraz czasokresu działalności związku przestępczego o charakterze zbrojnym pod domniemanym kierownictwem oskarżonegoJ. T.oraz dowodów mających na celu weryfikację innych dowodów – zeznań świadków koronnych, a to dowodów w postaci przesłuchania w charakterze świadkaJ. S. (3), świadkaT. K. (1)(D.);

14
obrazęart. 8 § 1 k.p.k.poprzez zaniechanie samodzielnego rozstrzygnięcia zagadnień faktycznych i prawnych w niniejszej sprawie, a to istnienia związku przestępczego o charakterze zbrojnym i oparcie się w tej mierze na wyroku Sądu Okręgowego wK.wydanego w sprawie(...)w jego prawomocnej części bez poczynienia samodzielnych ustaleń w tym zakresie;

15
obrazęart. 5 § 1 k.p.k.poprzez uznanie oskarżonegoZ. G.za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu pomimo tego, iż wina tego oskarżonego nie została należycie udowodniona; nadto obrazęart. 5 § 2 k.p.k.poprzez naruszenie zasadyin dubio pro reoi rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego;

16
obrazęart. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.poprzez sporządzenie uzasadnienia nieodpowiadającego wymogom określonym przez procedurę karną, a mianowicie nie wskazanie co do faktów zdaniem Sądu uznanych za udowodnione na jakich w tej mierze, szczegółowo, oparł się dowodach, brak wskazania dlaczego Sąd nie uznał dowodów przeciwnych oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku, a mianowicie:

▪

niewyjaśnienie dlaczego Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoG.jedynie w tej części, w której wyjaśnienia teprzystają do zeznań świadkówC.iJ., a nie dał wiary w pozostałej części, w której oskarżony ten przyznaje się do zlecenia zastraszenia pokrzywdzonej, które to wyjaśnienia właśnie przystają do większości zeznań koronnych,

niewyjaśnienie dlaczego Sąd dał wiarę zeznaniom świadków koronnych odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemuG.jedynie w tej części, w której twierdzą, iż zlecenie obejmowało również dokonanie zaboru mienia pokrzywdzonej, gdy zeznania świadków koronnych w tym zakresie nie są konsekwentne i spójne,

niewyjaśnienie dlaczego Sąd blankietowo dał wiarę zeznaniom świadków koronnych w części, a odmówił wiarygodności dowodom przeciwnym kwestionującym wersje zdarzeń przedstawianych przez tych świadków,

nie wyjaśnienie, dlaczego Sąd meritii nie uwzględnił okoliczności świadczących o braku wiarygodności zeznań świadków koronnych oraz niewyjaśnienie sprzeczności pomiędzy zeznaniami tych świadków oraz wewnętrznych sprzeczności w ich indywidualnych zeznaniach, jak rażące rozbieżności w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemuG.w relacjach koronnych, rozbieżności w przedmiocie ilości i danych personalnych osób mających brać udział w zastraszeniuB. C., kwestii otrzymanego wynagrodzenia za robotę i kto je wypłacał, zasad wynagradzania za rzekomo popełnione przestępstwa,

brak wyjaśnienia dlaczego Sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonychM. P.,J. T.,B. M.,J. S. (1),S. S. (1)orazM. B. (2)w zakresie, w którym kwestionowali istnienie i przynależność do związku przestępczego rzekomo kierowanego przez oskarżonegoT.,

brak wskazania na podstawie jakich dowodów, poza ogólnikowym odesłaniem do wyroku Sądu Okręgowego wK.wydanego w sprawie(...), Sąd uznał za udowodnione istnienie zorganizowanego związku przestępczego o charakterze zbrojnym rzekomo kierowanego przez oskarżonegoT., brak wskazania dowodów świadczących o czasie trwania tego związku, obowiązujących w związku zasadach rekrutacji i usuwania członków, występującej w związku określonej hierarchii wraz ze wskazaniem osób na poszczególnych jej szczeblach, zakresu kompetencji, określonego podziału zadań pomiędzy członków, ustalonego programu i formy działalności oraz obowiązującej dyscypliny, a przede wszystkim dowodów świadczących o przynależności oskarżonegoG.do tejże organizacji przestępczej

kompletny brak wyjaśnienia, w jaki sposób Sąd dokonał oceny zeznań licznych świadków występujących w sprawie, jakZ. Ś.,Z. Ł.,A. M.,W. B. (1),T. K. (1),S. K.,S. J.,M. B. (1),K. K. (3),R. L., czyJ. S. (2)[z przytoczeniem w tym miejscu przez apelującego konstatacji ze strony 2 uzasadnienia wyroku sądu I instancji odnoszącej się do świadków tej kategorii i stwierdzeniem, że umyka ona całkowicie rygorom płynącym zart. 424 § 1 k.p.k.],

brak szczegółowego odniesienia się do wydanych w sprawie opinii psychologicznych, poza jednozdaniowym stwierdzeniem, iż:Z opinii biegłego psychologa wynika, że relacje tych świadków spełniają psychologiczne kryteria wiarygodności,podczas gdy w świetle zarzutów stawianych przez obrońcę biegłemu oraz ujawnionej przez biegłego okoliczności w przedmiocie umiejętności manipulowania i wykorzystywania ludzi posiadanej przez świadkaC.oraz braku oceny motywów gratyfikacyjnych świadków przez biegłą, kwestia głębszego odniesienia się do wydanych opinii i ich wykorzystania przez Sąd w ocenie tychże źródeł dowodowych winna być podniesiona w uzasadnieniu,

brak wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku w zakresie zastosowaniaart. 65 § 1 k.k.,

całkowite pominięcie w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia rozważenia względności przepisów jako zasady płynącej zart. 4 § 1 k.k.zwłaszcza w kontekście zarzutów obejmujących działanie w związku przestępczym o charakterze zbrojnym, a toart. 58a d.k.k.orazart. 65 § 1 k.k., na co zwracał uwagę Sąd Apelacyjny w Katowicach uchylając poprzednie orzeczenie;

które to naruszenie po pierwsze ogranicza prawo do obrony oskarżonych w tym znaczeniu, że uniemożliwia kontrolę toku rozumowania Sądu oraz poznanie argumentów, które legły u podstaw takiego rozstrzygnięcia oraz argumentów, które legły u podstaw odmowy tego waloru innym dowodom, a przeto uniemożliwia skuteczną obronę i kwestionowanie nieznanej bądź pobieżnie zaprezentowanej argumentacji, a po drugie prowadzi do sytuacji, w której zaskarżone orzeczenie wymyka się spod kontroli odwoławczej i uniemożliwia kontrolę instancyjną, albowiem pisemne uzasadnienie przedstawia wersje przebiegu poszczególnych zdarzeń oraz ocenę dowodów powierzchownie i nader wybiórczo;
które to naruszenia przepisów postępowania w konsekwencji doprowadziły do:

II
błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na treść wyroku, będącego konsekwencją szeregu rażących naruszeń prawa procesowego naprowadzonych powyżej, a polegającego na błędnym przyjęciu, że:

▪

intencją, zdaniem Sądu, oskarżonegoZ. G.było wzbudzenie u innych ustalonych osób zamiaru popełnienia przestępstwa rozboju kwalifikowanego na osobieB. C., a zatem

oskarżony chcąc, by inne osoby dokonały napadu rabunkowego na osobieB. C.nakłaniał je do tego oraz udzielił pomocy poprzez wskazanie jej miejsca zamieszkania, oraz

iż oskarżony miał mieć świadomość tego, iż osoby podżegane posiadają broń i będą jej używać podczas procederu, a nadto

dopuścił się powyższego czynu działając w ramach zorganizowanego związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przezJ. T., a tym samym dokonanie błędnych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wyroku w zakresie istnienia owego zorganizowanego związku przestępczego bez jednoczesnego wskazania czasokresu działania owego związku, struktury organizacyjnej oraz składu osobowego tego związku,

czym zdaniem Sądu wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
podczas gdy prawidłowa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz prawidłowe poczynienie ustaleń faktycznych winno prowadzić do wniosku, że oskarżonyZ. G.nakłaniał inne osoby do użycia wobec pokrzywdzonejB. C.gróźb bezprawnych w celu zmuszenia jej do określonego zachowania, w związku z czym błąd w ustaleniach faktycznych w konsekwencji skutkował przyjęciem błędnej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, gdyż prawidłowa kwalifikacja winna skutkować uznaniem oskarżonego za winnego popełnienia czynu zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 191 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;
Ponadto obrońca oskarżonegoZ. G.zarzucił:

III
obrazę prawa materialnego, a mianowicie:

1
rażącą obrazęart. 20 k.k.poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe jego zastosowanie, polegającą na pominięciu naczelnej zasady prawa karnego, a to zasady nieakcesoryjnej odpowiedzialności współsprawców czynu zabronionego i w konsekwencji przypisanie oskarżonemuZ. G.popełnienia czynu zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.li tylko dlatego, że osoby, które nakłonił do popełnienia czynu, jeśli dać im wiarę w tym zakresie, co obrona niemniej jednak kwestionuje, przyjęły do swojej świadomości w tym znaczeniu, iż wadliwie i w sposób nieuprawniony zrozumiały, aczkolwiek wbrew takiemu zamiarowi podżegacza, że pod pojęciem „zastraszenia” rozumieją zachowania znamienne dla rozboju, co znalazło wyraz w uzasadnieniu wyroku [tu przedstawiono cytaty z tego uzasadnienia], podczas gdyKodeks karnyjednoznacznie uniezależnia kwalifikację zachowań poszczególnych współdziałających także w zakresie strony podmiotowej czynu zabronionego, a sformułowanie „niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdziałających” należy rozumieć jako „wedle własnego wkładu” w popełnione przestępstwa bez możliwości przerzucenia ciężaru tej odpowiedzialności na innych z jednej strony i nadmiernego obciążenia każdego ze sprawców, ze względu na innych z drugiej strony, a zatem oskarżonyZ. G.odpowiada w granicach swojej umyślności niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdziałających, niezależnie od kwalifikacji z punktu widzenia strony podmiotowej przestępstwa właściwych sprawców;

2
obrazęart. 65 § 1 k.k.poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec oskarżonegoG., pomimo iż nawet przy przyjęciu dokonanych ustaleń faktycznych w tym zakresie, aczkolwiek kwestionowanych przez obrońcę oskarżonego, brak jest znamion przestępstwa w tym znaczeniu, iż brak jest znamion działania oskarżonego w ramach zorganizowanego związku przestępczego, które warunkują zastosowanie naruszonego przepisu, gdyż nie zostało udowodnione istnienie zorganizowanego związku przestępczego o charakterze zbrojnym rzekomo kierowanego przez oskarżonegoT., czasie trwania tego związku i jego działanie, obowiązujące w związku zasady rekrutacji i usuwania członków, występowanie w związku określonej hierarchii wraz ze wskazaniem osób na poszczególnych jej szczeblach, zakres kompetencji, określony podział zadań pomiędzy członków, ustalony program i formy działalności oraz obowiązująca w związku dyscyplina, a przede wszystkim rola oskarżonegoG.w tymże związku, jego pozycja i świadomość tego oskarżonego oraz jego akceptacja na podejmowanie działań i trwanie w tymże związku, które to elementy są niezbędne do zastosowaniaart. 65 § 1 k.k.wobec tego oskarżonego;

3
obrazęart. 4 § 1 k.k.poprzez jego niezastosowanie oraz brak rozważenia względności przepisów w zakresie regulacji dotyczącej działania w związku przestępczym o charakterze zbrojnym, a toart. 58a d.k.k.iart. 65 § 1 k.k.pomimo tego, iż czyn zarzucany oskarżonemu został popełniony w okresie obowiązywaniaKodeksu karnego z dnia 19 kwietnia 1969 roku, a zatem rozważenie i zastosowanie reguły operacyjnej prawa międzyczasowego, w szczególności zasadylex mitior retro non agit, było obowiązkiem Sądu orzekającego.

Wskazując na te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości w zakresie dotyczącym oskarżonegoZ. G.poprzez przyjęcie, że swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku zart. 191 § 1 k.k.w formie podżegania, a w konsekwencji dokonanie zmiany kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu i przyjęcie, iż dokonał przestępstwa zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 1919 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.oraz umorzenie postępowania w stosunku do oskarżonegoZ. G.z powodu wystąpienia okoliczności wyłączającej ściganie określonej wart. 17 § 1 pkt 6) k.p.k., a to nastąpienia przedawnienia karalności czynu w zmienionej kwalifikacji prawnej zgodnie zart. 101 § 1 pkt 4) k.k.w zw. zart. 102 k.k., ewentualnie – o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoJ. T.zaskarżył rzeczony wyrok w całości co do rozstrzygnięcia wobec tego oskarżonego i zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to:

1
art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 424 k.p.k., polegającą na:

•

niedokonaniu oceny obszernego materiału dowodowego w postaci dokumentów odczytanych na rozprawie oraz uznanych za ujawnione bez odczytywania;

niedokonaniu oceny dowodów z zeznań następujących świadków:R. S.,J. S. (4),I. L.(poprzednioŚ.),H. W.,R. M.,E. L.,P. S.,R. T.,T. K. (2),Q. V.,E. V.,T. V.,M. K. (1),H. L. M.,M. K. (2),W. B. (2),A. Z.,W. Z.,Z. Ł.,K. R.,E. S.,D. P.,R. L.,S. M.,S. J.,W. B. (1),J. S. (2),W. S.,K. P.iS. K.;

niedokonaniu kompleksowej i wszechstronnej oceny pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;

niewyjaśnieniu kiedy i w jakich okolicznościach oskarżonyJ. T.miał polecać dokonanie przestępstw objętych przedstawionymi mu zarzutami;

niewyjaśnieniu dlaczego w kwalifikacji prawnej przestępstw przypisanych oskarżonemu znalazł zastosowanieart. 65 § 1 k.k.

2
art. 6 k.p.k.w zw. zart. 399 § 1 k.k.poprzez niepouczenie stron postępowania o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej;

3
art. 442 § 3 k.p.k.polegającą na niezastosowaniu się do wskazań sądu odwoławczego co do dalszego postępowania;

4
art. 2 § 2 k.p.k.w zw. zart. 170 k.p.k.polegające na niezasadnym oddaleniu wniosków dowodowych oskarżonych oraz ich obrońców.

Stawiając te zarzuty obrońca oskarżonegoJ. T.wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoJ. S. (1)zaskarżył wyżej wskazany wyrok odnośnie tego oskarżonego w całości, tj. co do pkt 12 wyroku i zarzucił:

1
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał oczywisty wpływ na treść tegoż orzeczenia, przez przyjęcie takiego przebiegu zdarzeń, który pozwolił Sądowi na uznanie oskarżonegoJ. S. (1)za winnego popełnienia przestępstwa zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kk, podczas gdy prawidłowo przeprowadzona ocena dowodów, w szczególności wyjaśnień pozostałych współoskarżonych, zeznań świadków, a także analiza zeznań pokrzywdzonegoR. T., który będąc ponownie przesłuchiwany w trakcie postępowania przygotowawczego oraz przed Sądem stwierdził, iż nie rozpoznaje żadnego z oskarżonych jako sprawcy rozboju – powinna prowadzić do wniosku, iż świadek koronnyW. C. (1)zeznaje nieprawdę, zaś oskarżonyJ. S. (1)nie dopuścił się przypisanego mu czynu, ponadto Sąd I instancji przyznając walor wiarygodności zeznaniomR. S.jedynie ogólnikowo o nich wspomina, ponadto Sąd pominął, iżR. S.pozostawał i pozostaje w ostrym konflikcie zJ. S. (1), który będąc kierownikiem ochrony zwolniłR. S.z pracy i zeznaniaR. S.zdaniem oskarżonegoJ. S. (1)stanowią zemstę naJ. S. (1), a także pominięcie opinii sporządzonej przez Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Wojewódzkiej Policji wK., o numerze(...)z zakresu śladów zapachowych, z której to opinii wynika, iż w samochodzie pokrzywdzonego nie udało się ustalić żadnych śladów pochodzących od sprawców zaboru auta – ani przez badania daktyloskopijne, zapachowe, ani biologiczne, co przemawia za uznaniem, iż osk.J. S. (1)nie brał udziału w rozboju na szkodęR. T.oraz błędne uznanie, iż zeznania świadka koronnego W.C.są w pełni wiarygodne i zasługują na uwzględnienie w całości – w sytuacji, gdy z opinii psychologicznych wynika, że posiadają oni cechy osobowości nieprawidłowej związanej ze sposobem funkcjonowania szczególności świadekW. C.wykazuje tendencję do obwiniania innych za własne konflikty z otoczeniem, cechuje go umiejętność manipulowania i wykorzystywania ludzi i nie można z całą pewnością stwierdzić, że takowych prób zmanipulowania nie stosował w trakcie postępowania, a dodatkowo świadkaJ.cechuje nadmierna sztywność i podejrzliwość prawdopodobnie związana z występowaniem postawy obronnej, co wskazuje na chęć podkreślenia swojej postawy wobec organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości, celem umniejszenia własnej odpowiedzialności karnej,

-

błędne przyjęcie, iż oskarżonyJ. S. (1)dopuścił się zarzucanego mu czynu działając w ramach zorganizowanego związku przestępczego o charakterze zbrojnym kierowanego przezJ. T.w ramach podległej mu grupy określonej przez Sąd I instancji - „grupąJ. S. (1)”, a zatem ustalenie, iż taki związek przestępczy istniał i oparcie tychże ustaleń na zeznaniach świadków koronnych, pomimo iż zeznania te są niespójne, niekonsekwentne, oraz wzajemnie sprzeczne, w sytuacji gdy pozostały zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia istnienia takiej organizacji i grupy, albowiem oskarżeni w swoich wyjaśnieniach kategorycznie zaprzeczali istnieniu takiego związku, brak jest również jakichkolwiek dowodów potwierdzających istnienie grupyJ. S. (1), Sąd nie wskazał również czasokresu działania tychże struktur oraz ich składu osobowego,

2
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności:

-

art. 4 k.p.k.poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, oparcie stanu faktycznego sprawy wyłącznie na dowodach obciążających oskarżonegoJ. S. (1)z naruszeniem zasady obiektywizmu, w szczególności na niekonsekwentnych i wzajemnie sprzecznych pomówieniachW. C. (1)orazR. S.przy jednoczesnym pominięciu dowodów w postaci wyjaśnień pozostałych oskarżonych nie przyznających się do winy, zeznań świadków i innych okoliczności przemawiających na korzyśćJ. S. (1),

art. 5 § 2 k.p.k.przez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonegoJ. S. (1),

art. 7 k.p.k.poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące przyjęciem, iż zebrane w sprawie dowody potwierdzają fakt popełnienia przez oskarżonegoJ. S. (1)przypisanego mu czynu,

art. 8 § 1 kpkpoprzez zaniechanie samodzielnego rozstrzygnięcia zagadnień faktycznych i prawnych dotyczących ewentualnego istnienia związku przestępczego o charakterze zbrojnym i oparcie się w tej mierze na wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach w sprawie sygn. akt V K 182/00 bez samodzielnego czynienia ustaleń w tym zakresie,

art. 9 § 1 kpkw zw. zart. 167 kpkpoprzez brak przeprowadzenia czynności dowodowych mających na celu ustalenie przebiegu zdarzeń opisywanych przez św.W. C. (1)związanych ze spotkaniem wbarze (...)po napadzie naR. T., oddalenie wniosków dowodowych o przesłuchanieA. S.,J. P.iW. C. (2)czy któraś z tych osób bądź innych osób prowadzących postępowania w sprawieR. T.brała udział w spotkaniu wbarze (...)bądź innym, a także nieprzeprowadzenie dowodów mających na celu ustalenie istnienia i czasokresu działalności związku przestępczego o charakterze zbrojnym,

art. 74 § 1 k.p.k.poprzez naruszenie zasadynemo se ipsum accusare tenetur, wyrażającej się w założeniu, iż oskarżony nie miał obowiązku dowodzenia swej niewinności, gdyż ciężar udowodnienia jego winy spoczywa na oskarżycielu publicznym,

art. 92 k.p.k.iart. 410 k.p.k.poprzez oparcie wyroku skazującego jedynie na części zgromadzonego materiału dowodowego, a nie wszystkich dowodach, ocenianych całościowo i przeprowadzonych na rozprawie – w szczególności oparcie wyroku przede wszystkim na zeznaniachśw. W. C.w sposób nieuzasadniony przypisując im pełną wartość dowodową i niedopuszczając możliwości pomyłki czy też celowego zniekształcenia faktów w szczególności przy przyznawanej przezW. C.w trakcie rozprawy niepamięci wszystkich szczegółów, niepewności co do dokładnego przebiegu zdarzenia w zakresie, w którym nie był on wcześniej rozpytywany w postępowaniu przygotowawczym, ponadto pominięcie, iż zdaniem św. koronnegoA. M.,S. K.orazJ. S. (2)mieli być obecni w czasie spotkania w lokalu(...), podczas gdy w/w osoby kategorycznie zaprzeczyły tym twierdzeniom,

art. 6 k.p.k.poprzez oddalenie wnioskówJ. S. (1)o ponowne przesłuchanie świadków słuchanych na rozprawie w dniu 30.09.2013 r., w szczególnościD. P.oraz biegłej celem umożliwienia oskarżonemuJ. S. (1)zadania im istotnych pytań w sytuacji, kiedy oskarżonyJ. S. (1)z powodu choroby (którą we właściwy sposób udokumentował we wniosku o odroczenie terminu rozprawy k. 8573) nie był obecny na tymże terminie a chciał zadać pytania,

ponadto oddalenie wniosku dowodowego o uzupełniające przesłuchanie oskarżonegoJ. S. (1), który był nieobecny z przyczyn od siebie niezależnych na terminie w dniu 30.09.2013 r., zaś w dniu 25.10.2013 r. stawił się na termin, chciał złożyć uzupełniające wyjaśnienia i wypowiedzieć się odnośnie zebranego materiału dowodowego, jednakże nie zostało mu to umożliwione albowiem nie został dopuszczony do głosu.
Obrońca oskarżonegoJ. S. (1)w tej apelacji zawarł również stwierdzenie, że w oparciu o przepisart. 425 § 2 k.p.k.zaskarża również uzasadnienie wyroku jako nieodpowiadające wymogomart. 424 k.p.k.w zakresie ustalenia podstawy faktycznej i prawnej orzeczenia oraz oceny materiału dowodowego m.in. zeznań św.R. S.,A. M.,S. K.,J. S. (2),S. J., ograniczającej się do jednozdaniowego podsumowania zeznań tychże świadków, a także pominięcie rozważenia względności przepisów wynikającej zart. 4 § 1 kkw zakresie zarzutu obejmującego działanie w związku przestępczym o charakterze zbrojnym.
Wskazując na te podstawy obrońca oskarżonegoJ. S. (1)wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie tego oskarżonego od popełnienia przypisanego mu czynu, ewentualnie z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Prokuratorw pisemnej apelacji zaskarżył powyższy wyrok na korzyść oskarżonegoJ. T.w zakresie punktu 1 wyroku i zarzucił obrazę prawa materialnego, a toart. 18 § 1 kkw zw. zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kk, poprzez jego nieuzasadnione przyjęcie w punkcie 1 wyroku jako podstawy skazania za czyn opisany w punkcie IV wyroku na szkodęE. S.iW. Z., przypisany oskarżonemuJ. T., podczas gdy prawidłowo dokonane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne prowadzą do wniosku, iż opisane we wskazanym zarzucie zachowanieJ. T.wyczerpuje dyspozycję przestępstwa kwalifikowanego zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kkstanowiącym wraz z przestępstwami opisanymi w punkcie I i II wyroku, wyczerpującymi znamiona przestępstw zart. 18 § 1 kkw zw. zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kk, ciąg przestępstw w rozumieniuart. 91 § 1 kk.
Podnosząc ten zarzut prokurator wniósł o zmianę punktu 1 zaskarżonego wyroku, dotyczącego oskarżonegoJ. T., poprzez przyjęcie w przypadku przestępstwa opisanego w punkcie IV wyroku, iż zachowanie oskarżonego stanowiło usiłowanie sprawstwa kierowniczego, czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kkoraz wskazanie, iż podstawą wymiaru kary za ciąg przestępstw opisanych w punktach I, II i IV wyroku stanowiąart. 14 § 1 kkw zw. zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kk.
Na rozprawie odwoławczej prokurator poparł pisemną apelację oskarżyciela publicznego w zakresie podniesionego zarzutu i wskazując na zasadność wielu zarzutów podniesionych w apelacjach obrońców wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Chociaż kwestionowany wyrok i jego pisemne uzasadnienie nie były wolne od mankamentów, to jednak, w ocenie sądu odwoławczego, apelacje wniesione przez obrońców nie zasługiwały na uwzględnienie. Większość zarzutów podniesionych w środkach odwoławczych przez obrońców oskarżonych nie okazała się trafna, a te z nich, które wskazywały na rzeczywiste uchybienia proceduralne, w szczególności odnoszące się do przepisuart. 424 k.p.k., nie dotyczyły takiej obrazy przepisów postępowania, która miałaby wpływ na treść orzeczenia. Kontrola odwoławcza nie doprowadziła też do stwierdzenia, aby doszło do istotnych błędów w ustaleniach faktycznych sądu I instancji, bądź naruszenia przepisów prawa materialnego sygnalizowanych w apelacjach obrońców. Zasadnie natomiast prokurator w pisemnym środku odwoławczym wskazał na naruszenie przepisów materialnoprawnych przy kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemuJ. T.czynu, stanowiącego przestępstwo na szkodęE. S.iW. Z., a nadto z urzędu stwierdzono obrazę przepisów prawa materialnego w podstawie prawnej rozstrzygnięcia o karze łącznej wymierzonej oskarżonemuJ. T., a także dokonano korekty kwalifikacji prawnej czynów zart. 258 § 2 k.k.przypisanych oskarżonymB. M.iS. S. (1)przyjmując jako ustawę względniejszą dla sprawców przepisart. 258 § 2 k.k.w brzmieniu sprzed dnia 1 maja 2004 roku. Dlatego zmieniono zaskarżony wyrok w tych właśnie punktach, wyszczególnionych w wyroku odwoławczym, zaś w pozostałym zakresie kwestionowany wyrok Sądu Okręgowego utrzymano w mocy.
Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy miała ocena zeznań świadków koronnychW. C. (1)orazD. J., gdyż na ich depozycjach opierała się konstrukcja oskarżenia. Sąd Okręgowy w Katowicach uznał procesowe wypowiedzi tych świadków za wiarygodne argumentując takie stanowisko wzajemną zgodnością zeznańW. C. (1)i D.J., oczywiście w tych fragmentach, w których obaj posiadali wiedzę o jakimś zdarzeniu, przystawaniem ich zeznań do innych, wiarygodnych dowodów, a także spełnianiem przez nich psychologicznych kryteriów wiarygodności, co potwierdzały opinie sądowo-psychologiczne. Sąd drugiej instancji podzielił dokonaną przez sąd meriti pozytywną ocenę wiarygodności zeznań świadków koronnych występujących w sprawie niniejszej, uznając takie stanowisko za wystarczająco uzasadnione i nie uchybiające regułom swobodnej oceny dowodów zawartych w przepisieart. 7 k.p.k.Za wiarygodnością depozycji wymienionych świadków koronnych w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego przemawiały ponadto takie okoliczności, że potrafili oni przyznać, iż nie posiadają wiedzy odnośnie do jakiegoś zdarzenia, czy jego elementu, a z upływem czasu przedstawiali spontanicznie relacje coraz uboższe w szczegóły. Oznaczało to, że nie próbowali wypełniać niewiedzy, czy luk w pamięci wypowiedziami niekorzystnymi dla oskarżonych. Podkreślenia też wymaga, że wszystkie przedstawiane przez świadków koronnych opisy zdarzeń z udziałem oskarżonych, jak się okazywało w toku dalszego postępowania karnego, dotyczyły zdarzeń rzeczywistych – potwierdzanych lub już wcześniej zgłoszonych organom ścigania przez pokrzywdzonych, o przebiegu zbieżnym lub bardzo bliskim relacjom przedstawianym przezW. C. (1)iD. J.. Nadto opisywane przez świadków koronnych wydarzenia, objęte tym postępowaniem, dotyczyły przypadków o nie najbardziej doniosłym, drugorzędnym znaczeniu dla całokształtu przedstawianej przez nich działalności przestępczej własnej oraz grupy wyszczególnionych osób, będącej przedmiotem całego szereg odrębnych postępowań karnych. Nie można było więc stwierdzić, aby w związku z tymi akurat procesowymi wypowiedziami świadkowie koronni mogli spodziewać się jakichkolwiek dla siebie wymiernych korzyści, czy poprawy swego stanowiska procesowego i dlatego niezgodnie z prawdą wikłali w te właśnie zdarzenia poszczególnych oskarżonych. Mimo licznych prób zdyskredytowania przez oskarżonych oraz obrońców wartości dowodowej wypowiedziW. C. (1)i D.J., ich zeznania jawią się nadal jako przekonujące oraz miarodajne.
Odnosząc się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w apelacjach obrońców, Sąd Apelacyjny stwierdził, co następuje.
W ocenie sądu odwoławczego nie doszło do sygnalizowanego w apelacji obrońcy oskarżonegoB. M.takiego naruszenia przepisówart. 7 oraz 410 k.p.k., które miałoby istotny wpływ na treść orzeczenia sądu I instancji. Sąd meriti wskazał na jakich dowodach o charakterze pozytywnym opierał się przy odtwarzaniu przebiegu zdarzenia, w którym poszkodowany zostałR. T.i na podstawie czego ustalił udział i określoną rolę w tym zajściu oskarżonegoB. M.. Sąd Okręgowy podkreślił, że za najbardziej wiarygodne w tej kwestii przyjął najwcześniejsze, złożone niedługo po zdarzeniu zeznania świadkaW. C. (1), w których stanowczo podawał, że po wepchnięciu pokrzywdzonego siłą do samochodu marki(...)miejsce za kierownicą tego pojazdu zajął właśnieB. M.ps. (...), uczestniczący aktywnie w całym zajściu. Przytoczył też sąd meriti uznane za wiarygodne dowody wspierające zeznania świadka koronnego, tj. zeznania świadkówE. L.,H. W.,G. Ś.(choć nie co do samego udziału oskarżonegoM.), czyR. M.. Dodać jeszcze należy, że fakt popełnienia czynu o przebiegu opisywanym przezW. C. (1)znalazł potwierdzenie w zeznaniach świadka pokrzywdzonegoR. T., oględzinach jego płaszcza z przestrzelonym rękawem, a nawet w zeznaniach świadkaD. J.(k. 358), który słyszał o tym zdarzeniu odZ. G.. Trafnie i zgodnie z wymogami dotyczącymi sądowej oceny dowodów zawartymi w uregulowaniuart. 7 k.p.k.Sąd Okręgowy uznał wypowiedzi procesowe w tym zakresieW. C. (1)z początkowej fazy postępowania karnego za w pełni wiarygodne, tym bardziej, że nie można było dostrzec żadnego uchwytnego powodu, dla którego niezgodnie z rzeczywistością świadek ten miałby pomawiać o udział w rzeczonym przestępstwie właśnieB. M., z którym nie był skonfliktowany i nie miał z nim bliższych kontaktów.
Przyznać trzeba rację obrońcyB. M., że uzasadnienie wyroku sądu I instancji nie zawiera wyczerpującego omówienia istotnych dla tego oskarżonego dowodów o charakterze negatywnym, tj. zeznań, czy wyjaśnień osób (wymienionych w uzasadnieniu apelacji) zaprzeczających udziałowiB. M.w zajściu na szkodę R.T.lub nie posiadających wiedzy na ten temat, a także negujących udział tego oskarżonego w związku przestępczym. Uchybienie to należy uznać za mankament pisemnego uzasadnienia wyroku naruszający dyspozycjęart. 424 § 1 pkt 1) k.p.k.ale jako taki nie miał on wpływu na samą prawidłowość rozstrzygnięcia o odpowiedzialności karnejB. M., wziąwszy zwłaszcza pod uwagę, że dowody te, którym sąd I instancji, jak wnioskować można z brzmienia wyroku i uzasadnienia, nie dał wiary, pochodzą od osób powiązanych z działalnościąJ. T., czyJ. S. (1)i zachowujących wobec nich lojalność, a zatem nie były to dowody w pełni obiektywne.
Wbrew zarzutowi zawartemu w kolejnym punkcie apelacji obrońcyB. M., sąd meriti na rozprawie w dniu 30 września 2013 r. nie odnosił się do konfrontacji pomiędzy świadkamiC.iŚ., a oddalił wnioski o przeprowadzenie konfrontacjiW. C. (1)zJ. S. (3)ps. (...)oraz konfrontacji pomiędzy świadkamiŚ.iS.. Ci ostatni świadkowie, podobnie jak świadekW. C. (1)byli wyczerpująco przesłuchani w toku postępowania sądowego i w istocie nie było konieczności ich wzajemnego konfrontowania skoro ich wypowiedzi procesowe były jasne i pozwalały sądowi I instancji na prawidłową ocenę ich wiarygodności.
Nie naruszył też sąd I instancji przepisuart. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.oddalając na rozprawie w dniu 25 października 2013 r. wniosek o przesłuchanie w charakterze świadkówA. S.,J. P.orazW. C. (2)biorąc pod uwagę, że wnioski w tym przedmiocie złożono w momencie, gdy sąd zmierzał do zakończenia wieloletniego procesu, a świadkowie ci mieli zeznawać na okoliczność spotkania, do jakiego miało dojść już po czynie dokonanym na szkodęR. T.i ich wypowiedzi nie mogły odnosić się bezpośrednio do przebiegu tego zdarzenia. Słusznie zatem Sąd Okręgowy uznał, że dopuszczenie dowodu z zeznań wymienionych świadków generowałoby niezasadną przewlekłość postępowania sądowego.
Nie doszło do naruszenia prawa oskarżonych do obrony, ani też do obrazy przepisówart. 404 § 1 i art. 401 § 1 k.p.k.przy nie uwzględnieniu wniosków oskarżonych o odroczenie rozprawy w dniu 10 grudnia 2012 r. Wnioski oskarżonychB. M.orazM. P.motywowane były tym, że na poprzedniej rozprawie sąd poinformował uczestników postępowania, iż w dniu 10 grudnia 2012 r. przesłuchiwany będzie świadek koronnyD. J., natomiast w rzeczywistości na rozprawie 10 grudnia przystąpiono do przesłuchania świadka koronnegoW. C. (1). Sąd I instancji nie naruszył żadnych przepisów proceduralnych przy tej okazji, gdyż zarządzenie o sprowadzeniu na rozprawę w dniu 10 grudnia 2012 r. świadkaW. C. (1)zostało wydane z odpowiednim wyprzedzeniem, tj. w dniu 19 listopada 2012 r., znajdowało się w aktach sprawy i strony miały możliwość zapoznania się z nim. Nie istnieje natomiast wymóg wcześniejszego zawiadamiania stron o tym, jacy świadkowie będą przesłuchiwani na danej rozprawie. Z kolei informując strony o planowanym przesłuchaniu w dniu 10 grudnia 2012 r. świadkaD. J.sąd nie zamierzał wprowadzać oskarżonych w błąd, a jedynie planował obok przesłuchaniaW. C. (1)dokończenie przesłuchania świadkaJ., które nie zostało ukończone na poprzedniej rozprawie ze względu na nieobecność jednego z obrońców. Ponadto zaznaczyć należy, że postępowanie toczyło się już wówczas od kilku lat, świadkowie koronni przesłuchiwani byli ponownie przed sądem I instancji, ich dotychczasowe depozycje były znane stronom i przystąpienie do przesłuchaniaW. C. (1)nie wymagało dla realizacji prawa do obrony szczególnego wcześniejszego przygotowania się przez oskarżonych.
Naruszeniem przepisuart. 358 k.p.k.było odroczenie przez sąd I instancji na tej samej rozprawie rozpoznania wniosku oskarżonegoM. P.o nagrywanie przebiegu tejże rozprawy i jej przeprowadzenie bez umożliwienia nagrywania. W ten sposób, wobec zaistniałego faktu odbycia się rozprawy bez udostępnienia utrwalenia jej przebiegu urządzeniem rejestrującym dźwięk, wniosek stał się bezprzedmiotowy, a sąd bezzasadnie uniknął potrzeby jego rozpatrzenia stosownie do przepisuart. 358 k.p.k.Uchybienie to nie mogło mieć jednak wpływu na treść i prawidłowość rozstrzygnięć zawartych w wyroku sądu I instancji. Zaznaczyć też należy, że nikt nie kwestionował prawidłowości i zupełności zapisów zawartych w protokole rozprawy z dnia 10 grudnia 2012 r., a unormowanie zart. 358 k.p.k.spełnia dla stron w głównej mierze funkcję gwarancyjną w odniesieniu do rzetelności zapisów w protokole rozprawy.
Treść protokołu rozprawy z dnia 25 października 2013 r. nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy przed ponownym zamknięciem przewodu sądowego zapytano strony, czy wnoszą o uzupełnienie postępowania dowodowego, stosownie doart. 405 k.p.k, który po wznowieniu przewodu sądowego znajduje ponowne zastosowanie. Z pewnością jednak udzielono następnie głosu stronom, a jak wynika z dalszych zapisów w protokole, złożony został w imieniu obrońcy oskarżonegoB. M.wniosek o przesłuchanie dalszych świadków, a sąd ustosunkował się do niego, jak i do innych wniosków dowodowych na tejże rozprawie. Trzeba więc przyjąć, że de facto nie doszło wówczas do pogwałcenia przepisuart. 405 k.p.k.
Jak już przyznano, pisemne uzasadnienie wyroku sądu I instancji dalekie jest od doskonałości. W istocie nie zawiera ono szczegółowego odniesienia się do dowodów z dokumentów oraz dowodów z zeznań świadków, których zeznania jedynie ujawniono albo odczytano przed sądem. Dowody te miały jednak drugorzędne znaczenie dla zasadniczych rozstrzygnięć w tej sprawie, a biorąc także pod uwagę, że niedociągnięcia pisemnego uzasadnienia wystąpiły już po wydaniu wyroku, sąd odwoławczy nie przyjął, aby naruszenie przepisuart. 424 § 1 k.p.k.miało istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia.
Z przedstawionych już rozważań dotyczących dowodów, na których sąd meriti oparł ustalenia w zakresie sprawstwa oskarżonego wynika, że sąd odwoławczy nie dopatrzył się błędu w ustaleniach Sądu Okręgowego wskazujących na udział oskarżonegoB. M.w przypisanych mu przestępstwach.
Nie doszło również do obrazy przepisówart. 258 § 2 i 65 § 1 k.k.przy ich zastosowaniu w odniesieniu do osoby oskarżonegoB. M., gdyż poczynione przez sąd meriti ustalenia faktyczne wskazywały na jego udział w zorganizowanym związku przestępczym o charakterze zbrojnym, kierowanym przezJ. T.. Zastosowanie więc wymienionych przepisów prawa materialnego było prawidłową konsekwencją dokonania takich właśnie ustaleń faktycznych. Sąd Apelacyjny nie podziela przy tym supozycji, że nie istniał zorganizowany związek przestępczy o charakterze zbrojnym, kierowany przezJ. T., a także iż nie należał do niego oskarżonyB. M., jak i pozostali oskarżeni występujący w tej sprawie, oraz że przypisanych im przestępstw oskarżeni nie popełnili w ramach działalności tego związku. W istocie wypowiedzi na ten temat zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uznać należy za nader lapidarne. Niemniej jednak Sąd Okręgowy wskazał na orzeczenie zapadłe w toczącym się równolegle postępowaniu karnym, w którym w sposób wyraźny i bardziej precyzyjny określono istnienie i funkcjonowanie tego zorganizowanego związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanego przezJ. T., a ustalenia w tym zakresie zaakceptowane zostały przez Sąd Apelacyjny w Katowicach rozpoznający środki odwoławcze od zapadłego w owej sprawie wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach, sygn. akt V K 182/00. Materiał dowodowy zgromadzony w toku niniejszego postępowania, zasygnalizowany w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie daje najmniejszych podstaw do odstąpienia od takiego stanowiska.
W aktach sprawy znajdują się protokoły zeznań świadków koronnychW. C. (1)iD. J., podtrzymanych przez nich po odczytaniu na rozprawach przed sądem meriti, dokładnie przedstawiające strukturę, zasady działania, zbrojny charakter związku mającego na celu popełnianie poważnych przestępstw, kierowanego przezJ. T.. Przejawy funkcjonowania tej groźnej organizacji przestępczej stały się przedmiotem niniejszego i innych postępowań karnych. Na potrzeby rozpatrywanej sprawy nie było konieczne czynienie dokładnych ustaleń w zakresie całokształtu działalności związku przestępczego, gdyż konstrukcja zarzutów przedstawionych w akcie oskarżenia rozpatrywanego w tej sprawie ograniczała działalność oskarżonych w rzeczonym związku do konkretnych czynów lub okresu ich popełnienia – w przypadku stawianych odrębnych zarzutów zart. 258 § 2 k.k.I tak w odniesieniu do oskarżonegoB. M.z zeznań świadka koronnegoW. C. (1)wynikało, że miał on pseudonim(...)i wchodził w skład podporządkowanej związkowi kierowanemu przezJ. T.grupy(...), kierowanej z kolei przezJ. S. (1). ŚwiadekC.wskazał też, że oprócz udziału w popełnionym na szkodęR. T.przestępstwie, którego charakter (wywiezienie w odludne miejsce pokrzywdzonego przez grupę osób, bicie i grożenie mu w celu wydania pieniędzy, przestrzelenie mu rękawa płaszcza przy użyciu broni palnej, zabór cennego samochodu) jednoznacznie wskazywał na popełnienie go w ramach działalności zorganizowanej grupy lub związku przestępczego.B. M.także razem ze świadkiem uczestniczył w innych przejawach działalności tego związku (k. 7381 i nast.). Wobec generalnej wiarygodności zeznań świadka koronnegoW. C. (1)również jego wypowiedzi procesowe i oparte na nich ustalenia sądu I instancji odnoszące się do udziałuB. M.w zorganizowanym związku przestępczym o charakterze zbrojnym uznać należy za odpowiadające rzeczywistości.
Zaznaczyć także wypada, że wobec przyjęcia w ślad za aktem oskarżenia konstrukcji wyrywkowego, ograniczonego do okolic czasowych konkretnego czynu, przypisania oskarżonemuB. M.popełnienia przestępstwa zart. 258 § 2 k.k., w pełni zasadnie przy wymierzaniu kary łącznej sąd I instancji zastosował zasadę pełnej absorpcji.
Nie zostały uznane za zasadne zarzuty przedstawione w apelacji obrońcy oskarżonegoM. P.dotyczące naruszenia przepisów postępowania przy ocenie dowodów przeprowadzonej przez sąd I instancji. Sąd Okręgowy w Katowicach, w ocenie sądu odwoławczego, dokonał prawidłowej, zgodnej ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego analizy materiału dowodowego odnoszącego się do czynu zarzucanegoM. P.słusznie przyjmując za wiarygodne w tym zakresie konsekwentne, choć z upływem czasu coraz mniej dokładne, zeznania świadka koronnegoW. C. (1). Wskazał przy tym sąd meriti, że zeznania świadka koronnego znajdowały potwierdzenie w innych przekonujących dowodach – co do zaistnienia samego zajścia – w zeznaniach świadkówD. B.iW. B. (2), a odnośnie do udziału w wydarzeniachM. P.– w zeznaniach świadkaK. K. (1)z postępowania przygotowawczego, a także okazania osób temu świadkowi. Rozpoznał on bowiemM. P.jako jedną z osób zC.towarzyszącąW. C. (1)w trakcie pobicia świadka i wywiezienia do lasu w bagażniku samochodu, co poprzedzało najście tych samych osób na mieszkanieD. B.i pobicie tam pokrzywdzonego oraz zabranie mu telefonu komórkowego i pieniędzy.
Nie ma przy tym istotnego znaczenia okoliczność, że w toku ostatniego postępowania przed sądem I instancji, po kilkunastu latach od zarzucanego czynu, świadekW. C. (1)początkowo oświadczył, że nie kojarzy takiego zdarzenia, a następnie mylił się co do miejsca jego popełnienia. Przy tak znacznym upływie czasu i składaniu licznych oraz rozbudowanych relacji w trakcie wielu postępowań karnych na temat rozlicznych przestępstw, niepamięć pewnych szczegółów i możliwość popełnienia drobnych pomyłek należy uznać za usprawiedliwoną. Co więcej, jeśli mimo tak znacznego upływu czasu relacja świadka pozostawałaby dokładnie niezmienna, czy nawet coraz bardziej szczegółowa, to wzbudzałaby wątpliwości co do wiarygodności jego zeznań jako nienaturalnych lub wyuczonych.
Trafnie też sąd I instancji nie uznał za wiarygodne zeznańD. B.składanych już przed sądem, w których zaprzeczał udziałowiM. P.w dokonanym na jego szkodę rozboju. Słusznie sąd meriti wskazał przy tym na powiązania świadkaD. B.ze związkiem przestępczymJ. T.i obawę przed składaniem zeznań niekorzystnych dla oskarżonych. Istnienia tej obawy dowodzą też zeznania ojca pokrzywdzonego –W. B. (2), który relacjonował, iż po pobiciu syna zadzwonił na numer zabranego mu telefonu, a osoba, z którą się połączył powiedziała, żeD. B.dobrze wie, kto zabrał mu telefon i jeśli chce, może się po niego zgłosić. Poinformowany o tym pokrzywdzony kierując się lękiem przed znanymi mu napastnikami zaniechał poszukiwań telefonu.
W pełni zasadnie nie dano także wiary zeznaniom świadkaK. K. (1)składanym w toku postępowania sądowego, uznając za wiarygodne jego wcześniejsze spontaniczne wypowiedzi. Nie było racjonalnych podstaw do przyjęcia, że w trakcie postępowania przygotowawczego wywierane były na niego niedozwolone naciski celem uzyskania określonych zeznań, czy dokonania rozpoznania wskazywanych osób. Przeczyła temu nie tylko treść zeznań złożonych w toku śledztwa jawiących się jako niewymuszone i spontaniczne, a także nie zgłaszanie żadnych zastrzeżeń przez świadka do treści protokołów w postępowaniu przygotowawczym, ale również przekonujące i słusznie uznane za wiarygodne zeznania świadkaA. Z., na które powołał się sąd I instancji. Tym samym nie było najmniejszych podstaw do przyjęcia, że świadekK. K. (1)składał w toku śledztwa zeznania w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi, o których mowa wart. 171 § 7 k.p.k.
W świetle wskazanych dowodów przemawiających przeciwkoM. P.nie było żadnym uchybieniem przepisom postępowania nie oparcie się przez sąd I instancji przy rekonstruowaniu stanu faktycznego na wyjaśnieniach samegoM. P., czy pozostałych oskarżonych występujących w tej sprawie, jak również innych osób – świadków powiązanych z działalnością przestępczą kierowaną przezJ. T., takich jakJ. S. (2),Z. Ł.i inni. Wypowiedzi tych osób zaprzeczające sprawstwu oskarżonego oraz istnieniu jakiegokolwiek związku lub grupy przestępczej, oparte li tylko na prostej negacji, trafnie, choć może w nie najbardziej rozbudowany i wyczerpujący sposób, zostały ocenione przez sąd I instancji jako niemiarodajne (str. 2 pisemnego uzasadnienia wyroku). Nie może być mowy o naruszeniu w tym przypadku przez sąd meriti przepisówart. 5 § 1 i 2 k.p.k., tudzież zasady obiektywizmu zart. 4 k.p.k., skoro materiał dowodowy, którym sąd dysponował i który właściwie ocenił dając wiarę jednej partii dowodów i nie uznając za wiarygodnej drugiej, przeciwnej partii, wskazywał bez poważnych, nieusuwalnych wątpliwości na sprawstwo oskarżonego.
Z przytoczonych względów nie przychylono się do zarzutu apelacyjnego wskazującego na błąd w ustaleniach faktycznych sądu I instancji mający polegać na bezzasadnym przypisaniuM. P.popełnienia zarzucanego mu przestępstwa.
Odnośnie do przypisania oskarżonemuM. P.popełnienia przestępstwa w ramach zorganizowanego związku przestępczego o charakterze zbrojnym odpowiednio aktualne pozostają uwagi poczynione w odniesieniu do istnienia i dowodzenia istnienia tego związku, przedstawione przy omawianiu zarzutów z apelacji obrońcy oskarżonegoB. M.. Dodać przy tym należy, że oprócz stanowczych i konsekwentnych wypowiedzi na ten temat świadkaW. C. (1), oM. P.zeznawał też świadekD. J.(np. k. 3515-18) podając, że oskarżony ten miał swoją grupę przestępczą wC.podlegającąJ. T.. Sąd odwoławczy, podobnie jak sąd I instancji nie dopatrzył się istotnych sprzeczności, czy niekonsekwencji w zeznaniach świadków koronnychJ.orazC., a występujące pomiędzy ich relacjami drobne różnice w kwestiach drugoplanowych były naturalną konsekwencją rozbudowania i szczegółowości ich procesowych depozycji, nie stanowiącą podstaw do dezawuowania ich wiarygodności i nie rodzącą potrzeby przeprowadzania między nimi dodatkowych konfrontacji.
W realiach rozpatrywanej sprawy sad meriti poczynił wystarczające starania, aby jak najdokładniej określić datę czynu przypisanegoM. P.. Z uwagi na upływ czasu od zdarzenia oraz wynikające stąd niedokładności w relacjach świadków, a także brak możliwości określenia daty pewnej (pokrzywdzonyD. B.po pobiciu nie zgłosił się do lekarza) - nie udało się tej daty sprecyzować bliżej, aniżeli jako początek stycznia 1998 roku. Brak określenia daty dziennej, czy godzinowej czynu nie jest jednak powodem, dla którego należałoby uznać, że zdarzenie nie nastąpiło, czy też, że nie można nikomu przypisać w nim udziału. Nie doszło także z tego względu do naruszenia przepisuart. 366 § 1 k.p.k., ani też do istotnego ograniczenia prawa do obrony oskarżonego, która była przez to jedynie nieco utrudniona.
Sąd Apelacyjny stwierdził, że oddalenie przez Sąd Okręgowy w Katowicach na rozprawach w dniach 30 września i 25 października 2013 r. wniosków dowodowych obrońców i oskarżonych nie nastąpiło z naruszeniem przepisówart. 170 § 1 pkt 5)i in.k.p.k.Sąd I instancji zasadnie uznał, że po wieloletnim postępowaniu, gdy podejmowane są czynności mające na celu zakończenie procesu w I instancji, sformułowanie oraz wniesienie tak licznych i obszernych wniosków dowodowych, dotyczących przeprowadzenia dowodów nie mających istotnego znaczenia dla ostatecznych rozstrzygnięć, zmierzało w swej istocie do przewlekłości niniejszego postępowania, wobec czego podjęto trafne decyzje o oddaleniu wniosków. W szczególności nie było procesowo uzasadnione przesłuchiwanie kolejnych osób należących, według zeznań świadków koronnych, do związku przestępczegoJ. T., lecz nie związanych z czynami objętymi niniejszym aktem oskarżenia, tj.W. K.,T. K. (1)(D.),M. B. (1), czyK. K. (3). Jak trafnie sąd meriti wskazał w postanowieniu oddalającym wniosek, nie było żadnych przesłanek, aby uważać, żeJ. S. (3)ps. (...)posiada informacje na temat czynów, o których mowa w akcie oskarżenia, natomiast przedstawiane przez niego w innych postępowaniach twierdzenia, jakoby nie istniała grupa lub związek przestępczyJ. T., miały charakter ocen zmierzających do zdeprecjonowania osoby oskarżonegoJ. T., a nie wypowiedzi o konkretnych faktach. Nie było zatem potrzeby przesłuchiwania lub konfrontowania z kimkolwiek w tym postępowaniu świadkaJ. S., podobnie jak przeprowadzania innych konfrontacji w przypadkach jakichkolwiek rozbieżności w wypowiedziach przesłuchanych już wyczerpująco w tej sprawie świadków. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby nie do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, możliwego do osiągnięcia w drodze prawidłowej oceny zebranych już dowodów, a do odsunięcia poza odległy horyzont czasowy momentu wyrokowania. Podobnie rzecz się miała z wnioskowanymi dowodami z licznych innych akt spraw sądowych oraz prokuratorskich i zawartych w nich protokołów przesłuchań, czy oględzin. Nie dotyczyły one bowiem konkretnych zdarzeń z tego postępowania, a wziąwszy pod uwagę ilość spraw karnych, w których zeznawali świadkowie koronniC.iJ., materiał dowodowy mógłby być w ten sposób mnożony przez dłuższy czas, zdecydowanie ponad potrzeby niniejszego postępowania.
Za całkowicie bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia prawa oskarżonych do obrony poprzez zniesienie dalszych terminów pięciu rozpraw planowanych na okres od października do grudnia 2013 r. Jest rzeczą oczywistą, że podanie tych terminów ze znaczącym wyprzedzeniem miało na celu umożliwienie zaplanowania sobie odpowiedniego czasu na udział w rozprawach przez uczestników postępowania, ale nie rodziło po ich stronie żadnego uprawnienia do oczekiwania, że wszystkie te rozprawy się odbędą. W sytuacji, gdy zachodzą warunki do wcześniejszego zakończenia procesu, winno to nastąpić jak najszybciej. Podkreślić też należy, że w myśl przepisówart. 366 § 1 i 2 k.p.k.to przewodniczący, a nie powołujący się na prawo do obrony obrońcy lub oskarżeni, kieruje rozprawą i czuwa nad jej prawidłowym przebiegiem, przy czym powinien dążyć do jak najszybszego rozstrzygnięcia sprawy. Zaznaczyć również wypada, że przy tak długotrwałym i wieloletnim postępowaniu, jak w sprawie niniejszej, obrońcy i oskarżeni mieli wystarczająco dużo czasu, aby wystąpić z inicjatywą dowodową, złożyć wyjaśnienia, lub oświadczenia, czy też przygotować się do mów końcowych.
Kolejne dwa zarzuty sformułowane w apelacji obrońcy oskarżonegoM. P.dotyczyły biegłej psychologH. M.i wydanych przez nią opinii odnoszących się do psychologicznej wiarygodności świadków koronnychW. C. (1)iD. J.. Wypada zatem podkreślić, że opinie psychologiczne wydane w tej sprawie, jak i w każdej innej, nie mają charakteru przesądzającego o wiarygodności zeznań lub wyjaśnień. Stanowią one jedynie swoistą wskazówkę – materiał pomocniczy dla sądu, który musi samodzielnie dokonać oceny dowodów pochodzących ze źródeł osobowych w powiązaniu z innymi dowodami, na tle całokształtu okoliczności sprawy oraz ujawnionego materiału dowodowego.
Przy podkreśleniu, że opinie biegłejH. M.nie miały w tej sprawie decydującego znaczenia, należy jednak stwierdzić, że bezzasadnie obrona powołuje się na naruszenie w związku z czynnościami biegłej przepisówart. 201 k.p.k.i196 § 3 k.p.k.Nie doszło do naruszenia przepisuart. 201 k.p.k., gdyż nie było podstaw do jego zastosowania i słusznie sąd meriti nie dopuścił dowodu z opinii psychologicznej innego biegłego. Opinie BiegłejW. M.zarówno według sądu I instancji, który powołał jej w uzasadnieniu jako miarodajne, jak i w ocenie sądu odwoławczego cechowały się zupełnością - wyczerpującym opisaniem i przeanalizowaniem opiniowanych zagadnień, opierały się na bogatym materiale dokumentarnym oraz zebranym w toku bezpośrednich kontaktów ze świadkami koronnymi, były także przejrzyste i wbrew twierdzeniom apelujących nie zawierały żadnych wewnętrznych sprzeczności. To właśnie drobiazgowa ocena i analiza osobowości świadkaW. C. (1)doprowadziła biegłą do stwierdzenia występowania u niego cech osobowości nieprawidłowej, w tym umiejętności manipulowania ludźmi. Biegła jednak przekonująco wyjaśniła, że wymienione w opiniach negatywne cechy osobowości świadków koronnych nie wpłynęły w rozpatrywanym przypadku na ocenę psychologicznej wiarygodności składanych przez nich zeznań. Można też wskazać, że w aktach znajdują się opinie psychologiczne wydane na potrzeby innej sprawy przez biegłego psychologaM. P. (1)(k. 3859-74 oraz k. 3875-99) na okoliczność psychologicznej wiarygodności obu świadków koronnych i opinie te zawierają twierdzenia i wnioski podobne do wysuniętych przez biegłąH. M.. W tym stanie rzeczy wobec jasności, zupełności i fachowości opinii biegłejW.-M.wydanych w tej sprawie, w zgodzie z przepisemart. 201 k.p.k.sąd meriti nie był zobligowany do zasięgania innych opinii psychologicznych co do tego samego przedmiotu.
Nie było również podstaw do powołania innego biegłego stosownie do przepisuart. 196 § 3 k.p.k., ponieważ nie ujawniły się rzeczywiste powody osłabiające zaufanie do bezstronności lub wiedzy biegłejH. M.. Za takie powody nie może być uznane poszerzenie wiedzy na temat opiniowanych osób poprzez zapoznanie się z wydawanymi wobec nich opiniami przez innych biegłych, czy też opiniowanie odnośnie do psychologicznej wiarygodności tych samych świadków w innych postępowaniach karnych. Takie zbieranie dodatkowych informacji o opiniowanych osobach ocenić należy pozytywnie, jako umożliwiające wydanie bardziej pełnej i dokładnej opinii. Nie ma też podstaw do zakładania, aby wydanie co do tej samej osoby opinii w innej sprawie wywoływało brak obiektywizmu biegłej, która wszakże z uwagi na odmienne zachowania świadka, inne rezultaty przeprowadzanych z nim testów psychologicznych oraz różniące się od poprzednich okoliczności kolejnej sprawy, bez uszczerbku dla swego autorytetu mogła wydać opinię zasadniczo odmienną niż poprzednio, o ile byłoby to rzeczywiście uzasadnione.
Jak już wskazano, mankamenty sporządzonego w tej sprawie pisemnego uzasadnienia wyroku nie miały istotnego wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia, a władnym do oceny, czy uchybienia pisemnych motywów orzeczenia uniemożliwiają kontrolę instancyjną wyroku jest sąd wyższej instancji, który takiej kontroli dokonuje.
Trafnie podniesiono w apelacji obrońcy oskarżonegoM. P.oraz apelacjach innych obrońców, że sąd I instancji, wbrew wskazaniom orzekającego uprzednio w tej sprawie sądu odwoławczego, nie poświęcił wiele uwagi na analizę kwestii intertemporalnych w odniesieniu do przepisów obowiązujących w datach zarzucanych oskarżonym czynów oraz obowiązujących obecnie. Nie doszło jednak przy tym do obrazy przepisuart. 4 § 1 k.k.w sposób przedstawiany w środkach odwoławczych obrońców oskarżonych.
W istocie obowiązujący w chwili czynów przepisart. 58a k.k. z 1969 r.był korzystniejszy dla sprawców, aniżeli jego aktualny odpowiednik, tj. przepisart. 65 § 1 k.k.Jednakże, jak wynika z poglądu utrwalonego w orzecznictwie (tak np. wyrok SN z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. V KKN 346/99, Prok. i Pr.-wkł. 2001/12/1), zastosowanie przepisuart. 4 § 1 k.k.nie może prowadzić do wyrywkowego wybierania poszczególnych przepisów z obowiązujących w różnym czasie ustaw karnych, natomiast powinno skutkować wyborem jednego, całościowo korzystniejszego dla sprawcy porządku prawnego obowiązującego w danym czasie, tj. albo do stosowania wszystkich przepisów ustaw obowiązujących w czasie orzekania, albo obowiązujących w dacie czynu, albo też – w okresie pomiędzy tymi momentami. Tymczasem jeśliby ze względu na korzystniejsze uregulowanie zawarte wart. 58a d.k.k.w stosunku do przepisu zart. 65 § 1 k.k.stosować ustawę karną obowiązującą w datach czynów, to zachowanie sprawców stanowiące przestępstwo rozboju kwalifikowanego zart. 210 § 2 d.k.k.zagrożone byłoby karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karą śmierci (która objęta była wówczas moratorium i zamiast której można było orzec karę 25 lat pozbawienia wolności lub karę dożywotniego pozbawienia wolności). Z kolei przestępstwo rozboju w swym typie podstawowym w myśl przepisuart. 210 § 1 d.k.k.było zbrodnią zagrożoną karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3. Jak z tego widaćkodeks karny z 1969 rokubył, pomimo korzystniejszego niż obecnie unormowania dotyczącego skutków popełnienia przestępstwa w ramach zorganizowanego związku bądź grupy przestępczej, zdecydowanie mniej korzystny dla sprawców rozbojów lub osób współdziałających w popełnianiu takich przestępstw, aniżelikodeks karnyobowiązujący obecnie. Dlatego zarzuty obrońców odnoszące się do naruszenia przepisuart. 4 § 1 k.k.nie mogły zostać uwzględnione, poza dokonaniem przez sąd odwoławczy korekty zaskarżonego wyroku w zakresie przypisanychB. M.iS. S. (1)przestępstw zart. 258 § 2 k.k., które zagrożone były niższą aniżeli obecnie karą pod rządami obecnie obowiązującego kodeksu w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 maja 2004 roku.
Sąd Apelacyjny nie uwzględnił zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonegoS. S. (1).
O zarzucie naruszenia przepisuart. 170 § 1 pkt 5) k.p.k.poprzez oddalenie wniosków dowodowych na rozprawie w dniu 25 października 2013 r. była już mowa. Nie dopatrzył się też sąd odwoławczy obrazy przepisówart. 7 k.p.k.lubart. 5 § 2 k.p.k.przy ocenie dowodów dotyczącychS. S. (1), ani też popełnienia błędów w ustaleniach faktycznych sądu meriti odnoszących się do czynów przypisanych temu oskarżonemu.
Swoje ustalenia w zakresie czynów zarzucanychS. S. (1)sąd I instancji oparł na zgodnych w tym zakresie zeznaniach świadkówW. C. (1)orazD. J., potwierdzonych odnośnie do przebiegu najścia na mieszkanie (w którymS. S. (1)już nie uczestniczył) zeznaniami pokrzywdzonych świadkówQ. V.,E. V.i in.
W relacjach świadków koronnych znalazły się twierdzenia, żeS. S. (1)na polecenieJ. T.ustalał adres pokrzywdzonego obywatela pochodzenia(...), a nadto w dniu zdarzenia wskazał miejsce jego zamieszkania sprawcom napadu, przy czym jadąc z nimi w samochodzie na miejsce zdarzenia widział, że wyciągnęli oni broń palną i miał świadomość, że chodzi o zabór od pokrzywdzonego gotówki. Świadkowie koronni zaznaczali przy tym, żeS. S. (1)nie wchodził z nimi do mieszkaniaQ. V., a po powrocie do auta uczestników najścia,S. S. (1)już tam nie było. Trafnie sąd I instancji nie znalazł podstaw do kwestionowania relacji świadków koronnych odnośnie do tego zdarzenia, gdyż były one zasadniczo zgodne ze sobą, korelowały z zeznaniami osób z kręgu pokrzywdzonych i wskazywały także na okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego, tj. nie uczestniczenie w samym napadzie w mieszkaniu i szybkie oddalenie się z miejsca zdarzenia przed zakończeniem całego przestępczego działania. Jednocześnie wskazany przez oskarżonego świadekM. K. (1)nie potwierdził przedstawianej przezS. S. (1)wersji wydarzeń, jakoby on miał przekazywać oskarżonemu adres pokrzywdzonego jako swojego dłużnika.
Ponadto świadekW. C. (1)w swoich zeznaniach (k. 1294-5, 3203-6) opisywał rolęS. S. (1)w strukturze przestępczej wskazując, że współpracował zJ. T. (1)w zakresie handlu narkotykami oraz zajmował się fałszywymi pieniędzmi i oszustwami. Zeznania te znalazły potwierdzenie chociażby w ostatnich skazaniach tego oskarżonego za inne przestępstwa, w tym za czyn zart. 310 § 2 k.k.Dane o karalnościS. S. (1)(k. 7593-5, k. 8179) świadczą też o tym, że popełniał on systematycznie kolejne przestępstwa w okresach przed zatarciem skazań za przestępstwa poprzednie, a zatem zgodnie zart. 108 k.k.możliwe byłoby tylko jednoczesne zatarcie wszystkich dotychczasowych skazań, wobec czego podniesiony w apelacji obrońcy zarzut naruszenia przepisuart. 64 § 2 k.k.poprzez przyjęcie jako podstawy powrotu do przestępstwa skazania, które uległo zatarciu, należy uznać za bezpodstawny.
Z wszystkich powołanych powodów apelacja obrońcy oskarżonegoS. S. (1)nie została uwzględniona.
Odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonegoZ. G.nie sposób było nie dostrzec, że wiele spośród podniesionych w niej zarzutów i tez przedstawionych na jej poparcie dokładnie, a w wielu przypadkach nawet dosłownie, pokrywało się z zarzutami i ich uzasadnieniem z apelacji obrońcy oskarżonegoM. P.. Dlatego odsyłając do przedstawionej już oceny zarzutów zawartych w środku odwoławczym autorstwa obrońcy oskarżonegoM. P., w dalszej części sąd odwoławczy odniesie się jedynie do tych zarzutów, które są specyficzne dla apelacji obrońcy oskarżonegoZ. G..
Wbrew rozbudowanym twierdzeniom przedstawionym w apelacji autorstwa obrońcy oskarżonegoZ. G., opatrzonymi licznymi cytatami z zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonego, sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny dowodów odnoszących się do tego oskarżonego, nie uchybiając przy tym regułom swobodnej sędziowskiej oceny zawartym w przepisieart. 7 k.p.k.oraz nie naruszając unormowań zart. 4 i 410 k.p.k.
W rzeczywistości materiał dowodowy odnoszący się do kluczowej kwestii, tj. co zlecił, czy też do jakiego czynu na szkodęB. C.podżegał oskarżonyZ. G.nie był jednoznaczny i podlegał modyfikacjom w trakcie trwania postępowania w tej sprawie. W swojej najwcześniejszej chronologicznie wypowiedzi (k. 328 – z dn. 5.11.1998 r.) świadekW. C. (1)podawał, żeJ. T.iZ. G.mówili, iż przyjaciel tego ostatniego zapłaci za pobicie pokrzywdzonej, byłoby jednak dobrze, żeby zrobić na nią napad, bo jest bogata i mieszka sama, po czym oskarżonyG.pojechał z wykonawcami tego zlecenia, aby pokazać biuro i domB. C.. W kolejnych zeznaniach (k. 1186 z dn. 27.04.1999 r.)W. C. (1)potwierdził, żeZ. G.ps. (...)zlecał pobicie i okradzenie pokrzywdzonej będąc przy tym, jak wykonawcom zlecenia wydawano broń palną na ten cel. Z kolei w pierwszym postępowaniu przed sądem I instancji (k. 3203-6 z dn. 24.05.2007 r.) W.C.spontanicznie zeznawał już tylko o zleceniu zastraszenia tej kobiety, jednak na kolejnych rozprawach podtrzymał wcześniejsze, odczytane mu zeznania podając, że we wcześniejszym okresie szczegóły odnoszące się do tego czynu pamiętał dokładniej. ŚwiadekD. J.w zeznaniach z 11.01.2000 r. opisując to zdarzenie mówił o próbie napadu i zleceniu oraz zapłaceniu przezZ. G.za pobicieB. C.. Podobnie opisywał to w zeznaniach z 31.10.2007 r. (k. 3515-18). OskarżonyZ. G.składając wyjaśnienia na rozprawie 10.12.2007 r. przyznał, że zlecił „zastraszenie” pokrzywdzonej i taką wersję utrzymywał na dalszych etapach postępowania. W toku ponownego postępowania przed sądem I instancji, który wydał zaskarżony wyrokD. J.zeznał (k. 6948-54), że pokrzywdzoną mieli mocno pobić, przestraszyć, aZ. G.powiedział też, aby jej pozabierać wszystko, co będzie miała (portfel, złoto). Obaj świadkowie koronni wypytywani dokładnie przez sąd I instancji orzekający ponownie stwierdzili, że w tym przypadku chodziło o napaść, pobicie i zabór mienia pokrzywdzonej i tak należy rozumieć ich wcześniejsze wypowiedzi.
W zaistniałej sytuacji dowodowej sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny wiarygodności poszczególnych, przytoczonych skrótowo wypowiedzi procesowych. Za racjonalne należy uznać przyjęcie, że najbardziej wiarygodną była wersja wypadków przedstawiana najwcześniej przez świadkaW. C. (1)– najbliższa daty zdarzenia i przez to najbardziej szczegółowa, do której w późniejszym czasie, po doprecyzowaniu swoich wypowiedzi, dołączyłD. J.. Niejednolitość zeznań w tym zakresie wynikała z faktu, że głównym przedmiotem zlecenia było pobicie pokrzywdzonej, i to świadkom po upływie dłuższego czasu najwyraźniej pozostało w pamięci, natomiast dokonanie przy tej okazji zaboru mienia pokrzywdzonej nie było tak eksponowane, było celem pobocznym napadu i stąd świadkowie koronni w późniejszym okresie zeznawali o tym dopiero po głębszym zastanowieniu.
Jednocześnie należało zauważyć, że zeznania świadkówW. C. (1)i D.J.odnośnie do tego zdarzenia znajdowały potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonej i jej męża, a także częściowo w wyjaśnieniach oskarżonego – co do przyznania przekazania im zlecenia zaatakowania pokrzywdzonej, w którym to zakresie wyjaśnieniaZ. G.zostały uznane przez sąd meriti za godne wiary.
Z tych względów przeprowadzoną przez sąd I instancji niełatwą ocenę dowodów w tym zakresie (i nie nazbyt wyczerpująco opisaną w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku) sąd odwoławczy uznał jednak za prawidłową, mieszczącą się w granicach zakreślonych regułami zart. 7 k.p.k.
W swej apelacji obrońca oskarżonegoZ. G.wyeksponował tylko i wyłącznie te fragmenty zeznań świadków koronnych, które są korzystne dla oskarżonego, pomijając zupełnie wypowiedzi świadczące o podżeganiu także do zaboru rzeczy, czy też wydawaniu broni palnej wykonawcom napadu. Sugerując, że wyjaśnienia oskarżonego zgodne były z cytowanymi fragmentami zeznań świadków koronnych i wskazując na konieczność kwalifikacji zachowania oskarżonego jako czynu zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 191 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.przemilczał natomiast, żeW. C. (1)i D.J.nawet w najbardziej korzystnych dla oskarżonego fragmentach swych wypowiedzi mówili też o nakłanianiu ich do pobicia pokrzywdzonej, co wiązałoby się z surowszą kwalifikacją prawną niż proponowana przez obrońcę. Uznając jednak, że sąd I instancji, w przeciwieństwie do apelującego dokonał nie jednostronnej, a całościowej oceny materiału dowodowego, która okazała się właściwa i pozwoliła na odtworzenie stanu faktycznego najbliższego rzeczywistości, apelacja obrońcyZ. G.w jej punktach I.1 oraz II nie mogła zostać uwzględniona.
Sąd I instancji nie dopuścił się rażącej obrazy przepisów postępowania wskazanych w punkcie 9 apelacji obrońcyZ. G.. Oskarżony ten przedstawił swoje wyczerpujące wyjaśnienia przed sądem I instancji, stosownie do przepisuart. 386 § 1 k.p.k.po ponownym odczytaniu aktu oskarżenia we wstępnej fazie przewodu sądowego prowadzonego przed tym sądem, mógł składać oświadczenia w toku całego procesu odnośnie do wszystkich przeprowadzonych dowodów i sąd I instancji nie widział potrzeby uzupełniającego przesłuchania oskarżonegoZ. G.na końcowym etapie postępowania wobec jasności i niezmienności prezentowanego przezeń stanowiska procesowego. Oskarżonemu udzielono też głosu przed wyrokowaniem i mógł wówczas zaprezentować swoją ocenę całego postępowania oraz wnioski końcowe. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się zatem naruszenia przez Sąd Okręgowy w trakcie procedowania na dwóch ostatnich rozprawach przepisów postępowania, o których mowa w apelacji obrońcy i rzeczywistego naruszenia prawa do obronyZ. G.w postępowaniu sądowym.
Nie nastąpiło również naruszenie przez sąd I instancji przepisuart. 399 k.p.k.mające wpływ na treść orzeczenia poprzez nie pouczenie o możliwości przyjęcia kwalifikacji prawnej zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 191 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w odniesieniu do czynu zarzucanegoZ. G.. Sąd I instancji, jak wynika z brzmienia zaskarżonego wyroku, nie widział takiej potrzeby, a w świetle kwalifikacji przyjętej w poprzednim, uchylonym wyroku Sądu Okręgowego w tej sprawie strony ewentualnym zastosowaniem takiej zmienionej kwalifikacji prawnej nie mogłyby zostać zaskoczone. Nadto przyjęcie jej bez stosownego pouczenia mogło działać jedynie na niekorzyść oskarżyciela publicznego, a nie oskarżonego i jego obrońcy.
Sąd I instancji nie dopuścił się obrazy przepisuart. 20 k.k.Dokonał wszakże ustaleń faktycznych wskazujących na nakłonienie przezZ. G.w ramach działalności zorganizowanego związku przestępczego innych osób do dokonania napadu naB. C., pobicia jej i zabrania na jej szkodę wartościowych przedmiotów, przy akceptacji użycia przez sprawców tego czynu broni palnej. W takim stanie faktycznym sąd meriti prawidłowo zastosował normę zart. 20 k.k.przypisując oskarżonemuG.popełnienie przestępstwa zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.oraz w zw. zart. 64 § 1 k.k.pomimo tego, że sprawcy nie dokonali rzeczonego czynu w takim kształcie, jaki został im zlecony.
W ramach kontroli odwoławczej nie stwierdzono także, aby sąd I instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych co do popełnienia czynu przypisanego Z.G.w ramach zorganizowanego związku przestępczego o charakterze zbrojnym, kierowanego przezJ. T., czy też dopuścił się naruszenia przepisuart. 8 § 1 k.k.lubart. 65 § 1 k.k.w tym zakresie. Sąd I instancji uwzględniał nie tylko wyrok innego sądu prawomocnie stwierdzający istnienie rzeczonego związku, ale też dysponował w tym postępowaniu materiałem dowodowym, głównie w postaci jednoznacznych w tej kwestii zeznań świadków koronnych, potwierdzonych okolicznościami czynu. ZarównoW. C. (1), jak iD. J.wskazywali, żeZ. G.,ps. (...), był członkiem związku przestępczegoJ. T., wysoko umiejscowionym w jego hierarchii, cieszącym się zaufaniem i sympatią kierującego związkiem J.T..Z. G.odpowiadał za działalność tego związku przestępczego na terenieB.zajmując się głównie nielegalnym obrotem narkotykami i ze względu na jego pozycjęJ. T.zgodził się na zlecenie napadu naB. C., wyznaczył do tego konkretne osoby i wydał im na ten cel broń palną.
Do zarzutów podniesionych w pozostałych punktach apelacji obrońcy oskarżonegoZ. G.sąd odwoławczy odniósł się już przy rozpatrywaniu wcześniej omówionych środków odwoławczych.
Na uwzględnienie nie zasługiwała także apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonegoJ. T..
Nie można było zgodzić się z zarzutem naruszenia przez sąd meriti przepisówart. 7 i 410 k.p.k., gdyż jak już powyżej wykazano, dokonana w I instancji ocena dowodów, w tym przyznanie przymiotu wiarygodności zeznaniom świadków koronnychW. C. (1)iD. J.zasługiwała na aprobatę instancji odwoławczej. Dowody przeciwne, pochodzące głównie od osób związanych nadal z działalnością organizacji przestępczej kierowanej przez oskarżonegoJ. T.nie były natomiast w stanie podważyć wiarygodności zeznań świadków koronnych znajdujących potwierdzenie w dalszych dowodach, wskazanych przez sąd I instancji przy opisie poszczególnych czynów. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku posiadało jednak pewne luki, w tym nie przedstawiono w nim szczegółowej analizy i oceny dowodów wymienionych w apelacji obrońcy oskarżonegoJ. T., co jednak nie wpłynęło na prawidłowość rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym wyroku.
Przy takim materiale dowodowym, jakim dysponował sąd I instancji, nie okazało się możliwe bliższe, dokładniejsze odtworzenie i przedstawienie okoliczności samych faktów zlecania poszczególnym wykonawcom konkretnych przestępstw przezJ. T.. Nie ulegało jednak wątpliwości w świetle dowodów uznanych za wiarygodne, że wszystkie rozpatrywane czyny dokonane zostały w ramach działalności związku przestępczego kierowanego przezJ. T., który sprawował w nim funkcję dominującą rozdzielając zadania do wykonania konkretnym osobom, wydając im w tym celu środki, w tym broń palną, odbierając następnie profity z przestępstw i rozdzielając za nie wynagrodzenie. Konkretyzacja działań oskarżonegoJ. T.przypisanych mu w zaskarżonym wyroku nastąpiła z możliwą w danych warunkach dowodowych dokładnością i nie stanowi to uchybienia, z powodu którego należałoby dokonać zmian lub uchylenia kwestionowanego orzeczenia.
Brak pouczenia o możliwości przyjęcia kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego popełnionego na szkodęE. S.iW. Z.jako popełnionego również w formie zjawiskowej sprawstwa polecającego, a nie w postaci podżegania, przez co czyn ten mógł wejść w skład przyjętego ciągu przestępstw, nie miał negatywnego znaczenia dla obrony oskarżonego i nie dotyczył przyjęcia kwalifikacji prawnej surowszej dla oskarżonego. Trudno także przyjmować, aby miał on istotne znaczenie dla prawidłowości całego rozstrzygnięcia.
W odniesieniu do nie zastosowania się przez sąd I instancji do wskazań sądu odwoławczego w zakresie wymogów zart. 424 k.p.k.należy stwierdzić, że uchybienie to nie dotyczy samego wyroku sądu I instancji i postępowania prowadzącego do wydania tego wyroku, a fazy następującej już po ogłoszeniu pierwszoinstancyjnego orzeczenia, wobec czego, zgodnie z przedstawianym już stanowiskiem sądu odwoławczego, nie miało to wpływu na samą treść zaskarżonego wyroku. Aktualne pozostają też poczynione wyżej uwagi w zakresie oddalenia przez sąd meriti wniosków dowodowych oskarżonych i ich obrońców w końcowej fazie procesu przed sądem I instancji.
Sąd apelacyjny po przeprowadzeniu kontroli instancyjnej kwestionowanego wyroku nie znalazł także podstaw do uwzględnienia apelacji złożonej przez obrońcę oskarżonegoJ. S. (1).
Dokonując ustaleń faktycznych w zakresie czynu przypisanegoJ. S. (1)sąd I instancji oparł się na konsekwentnych i stanowczych w tym względzie zeznaniach świadkaW. C. (1), którym zasadnie przypisał walor wiarygodności. Ponadto, jak podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, istotne znaczenie miał również fakt rozpoznania przez pokrzywdzonegoR. T.w postępowaniu przygotowawczym wśród okazanych mu fotografii wizerunkuJ. S. (1)jako jednego ze sprawców przestępstwa na jego szkodę. Przekonująco też sąd meriti uzasadnił, dlaczego nie uznał za miarodajnych późniejszych twierdzeń pokrzywdzonego, zasłaniającego się niepamięcią i nie rozpoznającego odtąd oskarżonegoJ. S. (1), gdyż po zwróceniu mu zabranego samochodu, mając w pamięci przebieg zdarzenia, w trakcie którego przestrzelono mu rękaw płaszcza, R.T.nie był już zainteresowany pociągnięciem do odpowiedzialności karnej osób, w stosunku do których nadal mógł odczuwać obawę. Mniejsze znaczenie sąd meriti przypisywał natomiast obciążającymJ. S. (1)wypowiedziom świadkaR. S., pozostającego w konflikcie z oskarżonym, a istotnej wartości poznawczej dla tej sprawy nie przedstawiały opinie kryminalistyczne z badania odzyskanego pojazdu, skoro nie udało się na ich podstawie ustalić żadnych śladów pochodzących od sprawców jego zaboru (co oczywiście nie przesądzało tego, że oskarżeni w rozboju i zaborze tego pojazdu nie uczestniczyli). Ponadto również świadekD. J.nie posiadając bliższych wiadomości na temat tego czynu wiedział ze słyszenia (k. 358), że dokonać go mieliW. C. (1)orazJ. S. (1)wspólnie z innymi osobami. Taki konglomerat dowodów, w połączeniu ze stanowczymi wypowiedziami świadków koronnych, a nawet występującego wcześniej jako oskarżonego w tej sprawieZ. B.(k. 3131-2) o roli i umiejscowieniuJ. S. (1)w związku przestępczym kierowanym przezJ. T.pozwalał Sądowi Okręgowemu na stwierdzenie, że oskarżonyJ. S. (1)dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.Żadnego błędu w ustaleniach faktycznych w tym zakresie sąd odwoławczy nie stwierdził, podobnie jak nie dopatrzył się naruszenia przy tym w trakcie orzekania przez sąd I instancji przepisówart. 4, 5 § 2, 7 i 8 § 1 kodeksu postępowania karnego.
Jak już wskazano we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy spotkanie, do jakiego miało dojść w późniejszym po zdarzeniu okresie wbarze (...), wobec czego prowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego w tym kierunku przez sad I instancji nie znajdowało uzasadnienia. Za niezrozumiały uznano natomiast podniesiony przez obrońcę w apelacji bez wyraźnego rozwinięcia zarzut naruszenia przepisuart. 74 § 1 k.p.k., gdyż winę oskarżonego ustalano w oparciu o dowody zaoferowane przez oskarżyciela publicznego.
Odnosząc się do oddalenia na rozprawie w dniu 25.10.2013 r. wniosków oskarżonego o ponowne przesłuchanie świadków przesłuchiwanych na rozprawie w dniu 30 września 2013 r., w której nie uczestniczył, należy stwierdzić, że nieobecności na tej wcześniejszej rozprawie oskarżony nie usprawiedliwił w sposób należyty. Zaświadczenie lekarskie wraz z wnioskiem o odroczenie rozprawy dotarło do Sądu Okręgowego dopiero w dniu 2 października 2012 r. (k. 8573), zaś z dołączonych do wniosku dokumentów wynika, że u lekarza sądowegoJ. S. (1)zjawił się w dniu 30 września 2013 r. dopiero o godz. 18.00 (k. 8575). W takiej sytuacji Sąd Okręgowy miał pełne podstawy do uznania nieobecności oskarżonegoJ. S. (1)na rozprawie w dniu 30 września 2013 r. za nieusprawiedliwioną i nie musiał uwzględnić wniosku o ponowne przeprowadzenie dowodów z tejże rozprawy, tym razem w obecności oskarżonego. Ponadto, z podobnych względów, jak przedstawiono przy omawianiu zbliżonego zarzutu podniesionego w apelacji obrońcy oskarżonegoZ. G., nie doszło do naruszenia prawa do obrony oskarżonego także poprzez nieuwzględnienie wniosku o jego ponowne przesłuchanie na rozprawie w dniu 25 października 2013 r.
Za superfluum należy uznać podniesienie w apelacji obrońcy oskarżonegoJ. S. (1), że w oparciu o przepisart. 425 § 2 k.p.k.kwestionowane jest również uzasadnienie wyroku, gdyż jak wskazano na wstępie tego środka odwoławczego, wyrok na korzyść oskarżonegoJ. S. (1)zaskarżony został w całości, a więc także w zakresie uzasadnienia rozstrzygnięć dotyczących tego oskarżonego. Niemniej jednak z przedstawionych już wyżej powodów apelacja obrońcy oskarżonegoJ. S. (1)na uwzględnienie nie zasługiwała.
Sąd Apelacyjny przychylił się natomiast do zarzutu podniesionego w pisemnej apelacji prokuratora i uznał, że w istocie w sytuacji, gdy oskarżonemuJ. T.przypisano sprawstwo polecające w odniesieniu do czynu, którego wykonawcy nie dokonali, ponieważ zostali spłoszeni z miejsca zdarzenia, prawidłowo winno się kwalifikować taki czyn sprawcy polecającego jako usiłowanie, tj. w tym przypadku przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.i w zw. zart. 65 § 1 k.k.Taki pogląd był wyrażany w doktrynie (patrz np. P. Kardas w: Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Tom I, pod red. A. Zolla, Zakamycze 2004, teza 102 do art. 18 k.k.) i zasługuje na akceptację, wobec czego dokonano stosownej korekty zaskarżonego wyroku. Zmiana ta nie miała jednak w ocenie sądu odwoławczego wpływu na wymiar kary orzeczonej za ciąg przestępstw, w którego skład wchodził także ten czyn popełniony na szkodęE. S.iW. Z., wobec czego rozstrzygnięcie o wysokości kary orzeczonej względemJ. T.za ciąg przestępstw pozostawiono niezmienione.
Zmiany natomiast wymagała jeszcze, w oparciu o przepisart. 455 k.p.k.podstawa prawna wymierzonej oskarżonemuJ. T.kary łącznej, w której pomimo tego, że kara łączna obejmowała także karę orzeczoną za ciąg przestępstw, zabrakło powołania przepisuart. 91 § 2 k.k.zamiast przepisuart. 85 k.k.
Po dokonaniu przedstawionych, drugorzędnych w swej istocie zmian zaskarżonego wyroku, w pozostałym, zasadniczym zakresie został on utrzymany w mocy.