Sąd Okręgowy w Ostrołęce
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 378/13
Data wyroku: 2014-02-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ryszard Warda
Słowa kluczowe: Wykroczenie

Sygn. akt II Ka 378/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 lutego 2014r

Sąd Okręgowy w OstrołęceII Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Ryszard Warda
Protokolant: Dorota Dziczek

po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2014r
sprawyP. K.
obwinionego o czyn z art. 96§3 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Wyszkowie z dnia 2 października 2013r, sygn. akt II W 138/13

orzeka:

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w opisie czynu zarzucanego obwinionemu zamiast określenia „będąc właścicielem pojazdu” wskazuje „będąc użytkownikiem pojazdu”,

2
w pozostałym zakresie zaskarżony wyroku utrzymuje w mocy,

3
kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II Ka 378/13

UZASADNIENIE
P. K.został obwiniony o to, że w okresie od 02.05.2012r. do 08.06.2012r. wS.będąc właścicielem samochodu onr rej (...)nie wskazał Straży Miejskiej wS.osoby, której w dniu 29.11 2011r, ok. godz. 13.14 powierzył wymieniony samochód do kierowania
tj. o wykroczenie z art. 96§3 kw.

Sąd Rejonowy w Wyszkowiewyrokiem z dnia 2 października 2013r obwinionegoP. K.uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 96§3 kw skazując go wymierzył mu karę 300 zł grzywny, zasądził też od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania, w tym 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków i 30 zł tytułem opłaty.

Apelacjąorzeczenie to zaskarżył obwiniony.
Z jej nieformalnej treści wysnuć należy, że zarzuca on orzeczeniu błędne wskazanie jego, jako właściciela pojazdu, podczas gdy był wówczas jedynie jego użytkownikiem i wnosi o zmianę wyroku przez przyjęcie, że jako użytkownik pojazdu popełnił przypisane mu wykroczenie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obwinionego jest zasadna i doprowadziła do zmiany opisu czynu jaki wyrokiem mu przypisano.
Sąd Rejonowy bezkrytycznie podszedł do opisu czynu, jaki był przez oskarżyciela zarzucany. Nie wniknął należycie w treść zaliczonego w poczet dowodów w sprawie zgromadzonych /k. 60/ oświadczenia z k. 8. Już choćby pobieżna lektura owego oświadczenia jednoznacznie wskazuje, że właścicielem pojazduF. (...)onr rej (...)byłS. S., a obwiniony był kierowcą zatrudnionym w firmieS. S.. Dalsza weryfikacja materiału dowodowego ujawniła rzeczywisty charakter prawny władztwa obwinionego nad pojazdem, który posłużył do popełnienia wykroczenia. Jego ustalenie w rzeczonej sprawie jest o tyle ważne, iż mieści się w zakresie znamion przewidzianych przez ustawodawcę w art. 96§1 kw i art. 96§3 kw.
Warto podnieść, iż ostatni z tych przepisów jest usankcjonowaniem obowiązku wynikającego z dotychczasowego przepisu o charakterze porządkowym, zawartego w treści art. 78 ust. 4 prd, w którym ustawodawca stwierdza, że właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec. Sąd Najwyższy słusznie zauważył, że o charakterze art. 78 ust. 4 prd decyduje jego powiązanie z ruchem drogowym. Związany jest z porządkiem ruchu na drogach, bo dotyczy możliwości ustalenia, kto kierował danym pojazdem lub był jego użytkownikiem. Konieczność zidentyfikowania kierowcy może mieć także związek z bezpieczeństwem ruchu, np. w celu ustalenia, czy osoba, która kierowała pojazdem, miała wymagane uprawnienia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2010r, sygn. akt I KZP 8/10). Sąd I instancji nie mógł więc poprzestać w tym zakresie na pobieżnej analizie tytułu prawnego, który uprawniał obwinionego do dysponowania pojazdem w inkryminowanym okresie czasu.
Wnikając w istotę władztwa nad rzeczą, w tym także pojazdu mechanicznego, o którym mowa w art. 96 kw trzeba stwierdzić, iż zgodnie z przepisami prawa cywilnego w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą (art. 140 kc). Posiadaczem rzeczy – również w rozumieniu art. 96§3 kw, który Sąd I instancji przypisał obwinionemu – jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadacz samoistny nie traci posiadania przez to, że oddaje drugiemu rzecz w posiadanie zależne (art. 336 kci337 kc). Natomiast jeżeli chodzi o użytkownika w znaczeniu ścisłym, to każdą rzecz, w tym pojazd, można obciążyć prawem do jej używania i do pobierania jej pożytków (użytkowanie). Zakres użytkowania można ograniczyć przez wyłączenie oznaczonych pożytków rzeczy (art. 252 i 253 § 1 k.c.). Z akt sprawy jasno wynika, iżP. K.jako pracownik przedsiębiorstwaS. S.był posiadaczem pojazduF. (...)onr rej. (...)i władał nim jak użytkownik. Wskazuje na to treść oświadczenia wypełnionego i podpisanego przez właściciela rzeczonego pojazdu (k. 8), jak również interpretacja przepisów prawa cywilnego, uprawniająca go do przekazania uprawnienia do korzystania z rzeczy zgodnie z zasadą
    nemo plus iuris transferre quam ipse habet.
Z powyższych względów, podzielając w całości argumentację skarżącego wyrażoną w apelacji, Sąd Okręgowy orzekł, jak na wstępie.