Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 435/13
Data wyroku: 2014-02-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jan Krośnicki, Ewa Plawgo, Marzanna A. Piekarska-Drążek
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Życiu
Podstawa prawna: art.156§1 pkt.2 i §3 kk

Sygn. akt II AKa 435/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 lutego 2014r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSA – Jan Krośnicki (spr.)
Sędziowie: SA – Ewa Plawgo

     SA – Marzanna A. Piekarska-Drążek

Protokolant: – st. sekr. sąd. Anna Grajber

przy udziale Prokuratora Gabrieli Marczyńskiej - Tomali
po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2014 r.
sprawyA. D.
oskarżonego zart. 156 § 1 pkt 2 i § 3 k.k.
na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 23 września 2013 r. sygn. akt  V K 31/13
- uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonegoA. D.przekazuje Sądowi Okręgowemu Warszawa – Praga w Warszawie do ponownego rozpoznania;
- zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.L. S.z Kancelarii adwokackiej wW.kwotę 738 zł, obejmującą 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie wyrokiem z dnia23 września 2013 r. w sprawie o sygn. akt V K 31/13 uznał oskarżonegoA. D.za winnego tego, że w dniu 23 sierpnia 2012 r. wW.wmieszkaniu nr (...)przyul. (...), działając umyślnie, z zamiarem ewentualnym, poprzez stosowanie przemocy, polegającej na przynajmniej dwukrotnym silnym uderzeniuS. K.w obrębie twarzy i bocznej strony głowy oraz polegającej na wielokrotnym kopaniu nogami ww. ze znaczną siłą, spowodował u pokrzywdzonego obrażenia w postaci m. in. zasinień, otarć naskórka, podbiegnięć krwawych i wylewów podskórnych w obrębie głowy oraz tułowia i kończyn, złamania wyrostka kolczystego w piersiowym odcinku kręgosłupa, poprzecznego złamania mostka oraz żeber po obu stronach klatki piersiowej, a ponadto rozerwania nerki podkowiastej z następowym krwotokiem wewnętrznym do przestrzeni zaotrzewnowej, które to obrażenia w zakresie obrażeń narządów jamy brzusznej stanowiły ciężki uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego w postaci choroby realnie zagrażającej życiu i w konsekwencji doprowadziły do zgonuS. K.w godzinach nocnych dnia 23/24 sierpnia 2012 r. i tak opisany czyn kwalifikując z mocyart. 156 § 1 pkt 2 i § 3 k.k.skazał oskarżonego, zaś na podstawieart. 156 § 3 k.k.wymierzył mu karę5 lat pozbawienia wolności, z zaliczeniem na jej poczet w oparciu oart. 63 § 1 k.k.okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia31 sierpnia 2012 r. do dnia 23 września 2013 r.
Ponadto Sąd orzekł o dowodach rzeczowych.
Od powyższego wyroku apelacje złożyli obrońca oskarżonegoA. D.oraz prokurator.
Apelacjaobrońcyoskarżonego zarzuciła wyrokowi:
- obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, polegającą na naruszeniuart. 391 § 1 k.p.k.wobec odczytania w odpowiednim zakresie protokołów zeznań świadkaA. W. (1), złożonych w postępowaniu przygotowawczym, w sytuacji gdy obiektywnie nie zachodziła okoliczność niemożliwości doręczenia wyżej wskazanej osobie wezwania;
- obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, polegającą na naruszeniuart. 7 k.p.k.przez dokonanie dowolnej oceny zeznań świadkaA. W. (1), z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania i wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, poprzez uznanie tych zeznań za całkowicie wiarygodne.
Na rozprawie apelacyjnej obrońca oskarżonego dodatkowo podniósł zarzut obrazyart. 148 § 1 k.p.k.przez wpisanie do protokołu zeznań świadkaA. W.(k. 47 - 50) jako biorącego udział w tej czynności procesowej biegłego z zakresu znajomości języka rumuńskiego, bez podania jego bliższych danych osobowych.
W konkluzji apelacji obrońca oskarżonego wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I –szej instancji.
Natomiast apelacjaProkuratorazarzuciła wyrokowi rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu nieadekwatnej do jego winy, wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu wyrażającego sięm. in. w sposobie działania oskarżonego, jego motywacji, rodzaju i charakteru naruszonego dobra oraz nie realizującej celów kary w zakresie wymogów prewencji ogólnej i szczególnej.
Podnosząc powyższy zarzut Prokurator wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku przez wymierzenie oskarżonemuA. D.kary 9 lat pozbawienia wolności.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelację obrońcy oskarżonegoA. D.w zakresie podniesionego zarzutu obrazy przepisuart. 391 § 1 k.p.k.oraz zgłoszonego na rozprawie apelacyjnej możliwości naruszenia przepisuart. 148 § 1 k.p.k., należy podzielić.
ŚwiadekA. W. (1)uczestniczyła w libacji alkoholowej, wspólnie z oskarżonymA. D.oraz pokrzywdzonymS. K.od początku aż do jej zakończenia. Była jedyną osobą obserwującą zachowanie obu mężczyzn oraz zachodzące między nimi w trakcie spożywania alkoholu relacje. Stąd jej zeznania stanowiły kluczowy dowód w sprawie, zwłaszcza w sytuacji, kiedy wyjaśnienia oskarżonego wskazywały na to, że śmierć pokrzywdzonego nastąpiła poza mieszkaniem oskarżonego i nie z powodu jego przestępczych działań. Wobec tego Sąd winien dążyć ze wszech miar do przeprowadzenia dowodu z zeznańA. W. (1)na rozprawie sądowej. Wiadomo, że Sąd Okręgowy czynił wprawdzie w tym kierunku działania lecz bez przejawiania szczególnej determinacji. Sąd kilkakrotnie zwracał się do właściwej komendy policji celem poszukiwania i ewentualnego doprowadzenia świadkaA. W. (1)do Sądu na rozprawę. Pisma Sądu pozostawały bez skutku, gdyż funkcjonariusze policji mimo otrzymania informacji, że świadek nie przebywa w dotychczasowym miejscu zamieszkania tj. u oskarżonegoA. D., w dalszym ciągu pod tym adresem ją poszukiwali, mimo, że obrońca oskarżonego podawał informacje, gdzie może przebywać bezdomnaA. W. (1)(k. 350 i k. 380 ). W takiej sytuacji Sąd ponowił ponaglenia do komendy policji w celu podjęcia działań zmierzających do ustalenia miejsca pobytu i doręczenia wezwania świadkowiA. W. (1)(k. 381, 387). Czynności podjęte przez funkcjonariuszy policji nie odniosły skutku (k. 394), co musi budzić wątpliwości, skoro członkowie rodziny oskarżonego np. świadekZ. D., kontaktowali się z poszukiwanym świadkiem. Zgodzić się zatem należy z poglądem obrońcy oskarżonego, że skoro członkowie rodziny oskarżonego, przypadkiem, w toku codziennych czynności poruszania się po mieście mogli spotykać się zA. W. (1), to niezrozumiałe jest że wykwalifikowane służby nie miały możliwości odnalezienia świadka.
Dlatego też bez zintensyfikowania działań policji w kierunku ewentualnego zatrzymania i doprowadzenia świadkaA. W.do Sądu, odczytanie jej zeznań w trybieart. 391 § 1 k.p.k.było przedwczesne.
Konieczność przeprowadzenia dowodu z zeznań tego świadka przed Sądem wynika także z tego powodu, żeA. W. (1)została przesłuchana w postępowaniu przygotowawczym przez funkcjonariusza policji tylko jeden raz. Jak wynika z protokołu tej czynności procesowej (k. 47 -50), poza formalnym pouczeniem świadka o odpowiedzialności karnej zart. 182 i 183 k.p.k., przesłuchujący nie określił statusu świadka odnośnie tego czy jest ona konkubiną oskarżonego, a więc dla niego osobą najbliższą, która może odmówić zeznań.
Charakterystycznym jest to, że w protokole, w rubryce stosunek świadka do stron funkcjonariusz policji wpisał „obcy”, mimo, żeA. W. (1)składając zeznania twierdziła, że od 8 lat jest w konkubinacie z oskarżonym, mieszkała u niego, wspólnie handlowali. Również oskarżony w wyjaśnieniach podawał, żeA. W.jest jego konkubiną.
Ponadto w tymże protokole wpisano, że w czynności przesłuchania świadkaA. W. (1)uczestniczył tłumacz języka rumuńskiego, bez podania jego danych osobowych. Brak też jego podpisu w tymże dokumencie. Okoliczność uczestniczenia tłumacza należy wyjaśnić, gdyż zaistniała możliwość naruszenia przepisuart. 148 § 1 k.p.k.Oskarżony podał na rozprawie apelacyjnej, że świadek jest pochodzenia romskiego, osobą niewykształconą. Gdyby okazało się, że świadek ma trudności z posługiwaniem się językiem polskim obecność tłumacza byłaby konieczna, gdyż jego brak oznaczałby naruszenia przepisuart. 204 § 1 pkt 2 k.p.k.
Powyższe okoliczności dodatkowo przemawiają za koniecznością przesłuchania tego świadka na rozprawie.
Wskazane wyżej uchybienia procesowe, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie, doprowadziły do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy. Rozpoznanie pozostałych zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonego a także w apelacji Prokuratora stało się nie tylko przedwczesne ale także bezprzedmiotowe dla dalszego toku postępowania.
Stąd też Sąd Apelacyjny ograniczył w myślart. 436 k.p.k.rozpoznanie tylko apelacji obrońcy oskarżonego do niektórych podniesionych zarzutów.
Z tych więc wszystkich względów Sąd Apelacyjny orzekł jak we wstępnej części wyroku.