Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 427/13
Data wyroku: 2014-08-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Korzeniewski
Teza: skazujący

Sygnatura akt VI W 427/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 sierpnia 2014r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w składzie:
PrzewodniczącySSR Krzysztof Korzeniewski
Protokolant:  Aleksandra Duczemińska
po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2014r.
sprawy przeciwkoR. G.córceF.iJ.z domuJ.
urodzonej (...)w miejscowościW.
obwinionej o to, że
W dniu 12.09.2012 r. około godz. 14:00 weW.kierująca pojazdem m-kiV.nr rej. (...)omijając pojazdy, które zatrzymały się na prawym pasie ruchu jechała zatoką autobusową znajdującą się przy jezdniul. (...)od stronyul. (...)i na skrzyżowaniu zul. (...)włączając się do ruchu z zatoki autobusowej na jezdnię oraz wykonując manewr skrętu w prawo nie zachowała szczególnej ostrożności i nie udzieliła pierwszeństwa przejazdu kierującemu pojazdem m-kiF.nr rej. (...), który jechał lewym pasem ruchu jezdniul. (...)od stronyul. (...)wykonywał manewr skrętu w lewo wul. (...), w wyniku czego uderzyła lewą przednią częścią pojazdu przez nią kierowanego w prawą przednią część pojazdu m-kiF.nr rej. (...), czynem swoim spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
tj. o czyn z art. 86 § 1 kw w związku z art. 17 PoRD
******************
uznajeR. G.winną tego, że w dniu 12 września 2012 r. weW., około godz. 14.00 kierując samochodem osobowym markiV.nr rej. (...)skręcając zul. (...)w prawo wul. (...)nie zachowała wymaganej szczególnej ostrożności w wyniku czego przyczyniła się do zaistnienia niebezpieczeństwa w ruchu drogowym w konsekwencji czego doszło do kolizji samochodu osobowego markiV.nr rej. (...)R.samochodem osobowym markiF.nr rej. (...), który skręcał w lewo zul. (...)wul. (...)tj. czynu z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza jej grzywnę w kwocie 300 zł (trzysta złotych).

UZASADNIENIE
W dniu 12 września 2012 r. około godz. 14.00R. G.kierowała samochodem markiV.nr rej. (...)skręcając zul. (...)w prawo wul. (...)weW.z prędkością około 10-20 km/h.R. G.jechała prawym pasem ruchu, przy prawej krawędzi jezdni, przy zatoce autobusowej. Lewy pas jezdniul. (...), w tym samym kierunku, był zajęty przez samochód ciężarowy. W tym czasie z przeciwnego kierunku jazdyul. (...)w lewo wul. (...)skręcał samochód osobowy markiF.nr rej. (...)kierowany przezA. B.. Samochód ten poruszał się z prędkością również około 10-20 km/h. Gdy samochód kierowany przezA. B.wyłonił się z za(...)kontynuowała jazdę. Podobnie czynił toA. B.. W tym czasie zarównoR. G.jak iA. B.mieli możliwość zaobserwowania swoich pojazdów i jak i ich zatrzymania. Nie uczynili jednak tego i po około 2 – 3 s od momentu wyłonienia się samochoduA. B.doszło do kolizji obu pojazdów. Kąt, pod jakim doszło do kontaktu pomiędzy pojazdami miał wartość około 22 stopni. W wyniku kolizji w samochodzie markiF.został uszkodzony przedni zderzak, przedni prawy błotnik i prawa przednia lampa. Natomiast w samochodzie markiV.został uszkodzony przedni zderzak, przedni lewy błotnik i przednia lewa lampa.A. B.po kolizji podpisał oświadczenie wskazujące na jego winę.
dowód: notatka urzędowa k. 3;
zeznaniaA. B.k. 5, 76-77
wyjaśnieniaR. G.k. 11, 68-69, 74-75,
zdjęcia k. 16;
oświadczenie k. 8;
opinia biegłegoJ. D.k. 90-107,
115-117;
dokumentacja ubezpieczeniowa
R. G.nie była karana. Utrzymuje się z wynagrodzenia w kwocie 1500 zł.
dowód: karta karna k. 19;
informacja k. 53;
dane osobopoznawcze k. 2;
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na notatce urzędowej, zdjęciach, dokumentacji ubezpieczeniowej, wyjaśnieniachR. G., opinii biegłegoJ. D., oświadczeniu oraz częściowo na zeznaniachA. B..
Notatka urzędowa został ujęto, jako dowód lokalizujący czasowo i miejscowo zdarzenie w sposób niewątpliwy.
Podobnie, jako niewątpliwe, zostały uznane dokumentacja fotograficzna oraz ubezpieczeniowa wskazujące na uszkodzenia pojazdów.
W ten sam sposób odniesiono się do powypadkowego oświadczeniaA. B..
Podstawą ustaleń stała się opinia biegłegoJ. D.. BiegłyD.w sposób szczegółowy odniósł się do całości zgromadzonego materiału. Jego czytelne wnioski znajdują oparcie w zasadach wiedzy i doświadczenia życiowego. Dlatego też jego opinię uznano za przydatną.
Również podstawą ustaleń stały się wyjaśnieniaR. G.. Jak niewątpliwie wywiódł biegłyJ. D., brak jest podstaw do wykluczenia wersji przez nią przedstawionej. Dlatego też wobec nieusuwalnych wątpliwości, co do rzeczywistego przebieg zdarzenia, przyjęto wersję korzystniejszą dlaR. G., wynikającą z jej wyjaśnień.
Z uwagi na powyższe koniecznym stało się odrzucenie wersji przedstawionej przezA. B., wykorzystując jego zeznania wyłącznie w części niewątpliwej, odnoszącej się do czasu i miejsca zdarzenia jak i uszkodzeń jego samochodu.
Sąd pominął zeznaniaA. G.albowiem nie wnoszą one istotnego materiału dowodowego.
Sąd zważył.
Obowiązek zachowania szczególnej ostrożności spoczywa na kierującym pojazdem zbliżającym się do skrzyżowania zgodnie zart. 25 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym.
Szczególna ostrożność jest większa od ostrożności zwykłej. Polega ona na zwiększeniu uwagi oraz dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie. Chodzi o to, że w wypadkach gdy przepisy wymagają zachowania szczególnej ostrożności, uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze powinna zwiększyć uwagę i tak postępować, by móc odpowiednio szybko zareagować na zmieniające się warunki i sytuację na drodze. Właściwa realizacja zasady szczególnej ostrożności polega zatem na pełnej koncentracji uwagi oraz uaktywnieniu zdolności przewidywania, a w przypadku braku intuicji - dołożeniu wszelkich starań do pobudzenia wyobraźni (por. R.A.Stefański: Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2005, s. 67; B.Kotowski: Ustawa Prawo o ruchu drogowym. Komentarz praktyczny, Dom Wydawniczy ABC 2002, s.164-165).
Zdarzenie miało miejsce na skrzyżowaniu. To nakładało na jego uczestników obowiązek zachowania szczególnej ostrożności. Gdyby należycie zwiększyli uwagę zarównoR. G.jak iA. B., jak wykazał biegłyJ. D., byli oni w stanie po dostrzeżeniu się wzajemnie zatrzymać swoje pojazdy. Jednak uchybiając tej powinności doprowadzili do kolizji. Tym samymR. G.dopuściła się czynu z art. 86 § 1 kw.
Wymierzając karę Sąd miał na uwadze jej społeczne oddziaływanie oraz aspekt wychowawczy względemR. G.a także jej sytuację.
Nie dostrzeżono okoliczności obciążających. Jako okoliczność łagodzącą przyjęto udział pokrzywdzonegoB.w zaistnieniu zdarzenia, co ogranicza odpowiedzialnośćR. G.za jego skutki.
Mając to na uwadze orzeczono jak na wstępie.