Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1026/13
Data wyroku: 2014-03-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Kupcewicz, Adam Sygit-sprawozdawca, Małgorzata Lessnau-Sieradzka
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k.

Sygn. akt.IV Ka 1026/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 marca 2014 roku

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczyw składzie:
Przewodniczący SSO Piotr Kupcewicz
Sędziowie SSO Adam Sygit - sprawozdawca
SSO Małgorzata Lessnau - Sieradzka
Protokolant sekr. sądowy Dominika Marcinkowska
przy udziale Andrzeja Chmieleckiego- Prokuratora Prokuratury Okręgowejw Bydgoszczy
po rozpoznaniu w dniu 07 marca 2014 roku
sprawyT. C.
oskarżonego z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 59 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
iP. M. (1)oskarżonego art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonegoT. C.
od wyroku Sądu Rejonowego w Inowrocławiu
z dnia 26 lipca 2013 roku sygn. akt II K 7/11
1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
a. w punkcie 1 odnośnie czynów przypisanych a zarzuconych oskarżonemuT. C.w punktach XVIII, XIX i XX aktu oskarżenia ustala, iż zostały popełnione latem 2005 roku i z podstawy prawnej wymiaru orzeczonej wobec niego kary eliminujeart. 12 k.k.,
b. w punkcie 4 jako podstawę prawną skazania i wymiaru kary wobec oskarżonegoT. C.przyjmujeart. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 rokuw brzmieniu – zgodnie zart. 4 § 1 k.k.– sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 1 kwietnia 2011 roku (publ. Dz. U. z 2011 roku, nr 117, poz. 678),
c. w punkcie 7 jako podstawę prawną wymiaru kary wobec oskarżonegoP. M. (1)przyjmujeart. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 rokua orzeczoną wobec niego karę pozbawienia wolności podwyższa do 1 (jednego) roku,
d. w punkcie 10 orzeczoną wobec oskarżonegoP. M. (1)karę łączną pozbawienia wolności podwyższa do 1 (jednego) roku.
2. utrzymuje zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie.
3.obciąża oskarżonegoT. C.wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym w łącznej kwocie 70 (siedemdziesięciu) złotych i opłatą w kwocie 300 (trzystu) złotych oraz wymierza oskarżonemuP. M. (1)opłatę w kwocie 260 (dwustu sześćdziesięciu) złotych za obie instancje i zwalnia go od wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.

Sygn. akt IV Ka 1026/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 26 lipca 2013 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze akt II K 7/11:
I. oskarżonegoT. C.m.in. uznano za winnego tego, że:
1.w ramach czynów zarzucanych w pkt. XI, XV, XVI aktu oskarżenia, w okresie od stycznia 2006 roku do 4 lutego 2006 roku wJ., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach czynu ciągłego udzielił środków odurzających:
-w styczniu 2006 rokuM. O.w postaci 6 sztuk tabletek ekstazy za kwotę nie mniejszą niż 30 złotych,
-od 1 do 2 lutego 2006 rokuM. O.w postaci 8 sztuk tabletek ekstazy za kwotę nie mniejszą niż 40 złotych,
-w dniu 4 lutego 2006 rokuM. N.w ilości ok. 1 gram marihuany za kwotę 20 złotych,
tj. za winnego przestępstwa zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.,
oraz
w ramach czynów zarzucanych w pkt. XVIII, XIX, XX aktu oskarżenia, w okresie od lipca 2005 roku do sierpnia 2005 roku wJ., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach czynu ciągłego udzielił środków odurzających:
-w sierpniu 2005 roku dwukrotnieP. M. (2)po ok. 0,5 gram marihuany za kwotę łącznie nie mniejszą niż 30 złotych,
-w lipcu 2005 rokuB. C.ok. 0,5 gram marihuany za kwotę nie mniejszą niż 15 złotych,
-latem 2005 roku przynajmniej dwukrotnieP. S.po ok. 0,5 gram marihuany za kwotę łącznie nie mniejszą niż 30 złotych,
tj. za winnego przestępstwa zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.,
przy ustaleniu, iż oba czyny ciągłe zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw zart. 91 § 1 k.k.- na podstawieart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierzono mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz, na podstawieart. 45 § 1 k.k., orzeczono wobec oskarżonegoT. C.przepadek korzyści majątkowej w kwocie 95 (dziewięćdziesiąt pięć) złotych.
2.w ramach czynu zarzucanego w pkt. XVII aktu oskarżenia, w grudniu 2005 roku wJ.przyul. (...)w piwnicy bloku mieszkalnego wbrew przepisom ustawy posiadał znaczną ilość środków odurzających w postaci 150 sztuk tabletek ekstazy, tj. za winnego przestępstwa zart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniii za to, na podstawie tego przepisu, wymierzono mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 85 k.k.iart. 91 § 2 k.k.orzeczone wobec oskarżonegoT. C.kary jednostkowe pozbawienia wolności połączono i wymierzono mu karę łączną pozbawienia wolności w rozmiarze 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy.

II.oskarżonegoP. M. (1)uznano za winnego tego, że:
1.w ramach czynu zarzucanego w pkt. XXVI i XXVII aktu oskarżenia, w dniu 4 lutego 2006 roku wJ., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach czynu ciągłego, udzielił środka odurzającegoM. O.iT. C.po 0,5 woreczka amfetaminy o wadze po ok. 5 gram o wartości po 50 złotych, tj. za winnego przestępstwa zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i za to, na mocy tych przepisów, wymierzono mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, na mocyart. 33 § 2 k.k., karę grzywny w wysokości 40 (czterdziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych oraz, na podstawieart. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 rokuorzeczono nawiązkę w kwocie 100 (sto) złotych na rzecz(...)wB.z przeznaczeniem na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii.
2.w ramach czynu zarzucanego w pkt. XXVIII aktu oskarżenia, w dniu 4 lutego 2006 roku wI.wbrew przepisom ustawy posiadał środek odurzający w postaci 10 g marihuany wartości 220 zł, tj. za winnego przestępstwa zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniii za to, na mocy tego przepisu, wymierzono mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 85 k.k.,art. 86 § 1 k.k.orzeczone wobec oskarżonegoP. M. (1)kary jednostkowe pozbawienia wolności połączono i wymierzono mu karę łączną pozbawienia wolności w rozmiarze 6 (sześciu) miesięcy, przy czym - na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.,art. 73 § 1 k.k.- wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby 3 (trzech) lat, oddając go w tym czasie pod dozór kuratora sądowego.
Ponadto wymierzono oskarżonemuT. C.opłatę w kwocie 300 (trzysta) złotych, zaś oskarżonemuP. M. (1)opłatę w kwocie 160 (sto sześćdziesiąt) złotych i zwolniono ich od ponoszenia pozostałych kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa.

Od powyższego orzeczenia apelacje wnieśli:

1.Prokuratura Rejonowa w Inowrocławiu, w części dotyczącej oskarżonegoP. M. (1)i w zakresie orzeczenia o karze, zarzucając:
-obrazę art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez wymierzenie, za czyn zakwalifikowany z tego przepisu, kary sześciu miesięcy pozbawienia wolności, tj. poniżej zagrożenia przewidzianego w tym przepisie,
-obrazęart. 45 § 1 k.k.poprzez odstąpienie od orzeczenia odP. M. (1)przepadku korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przypisanego mu przestępstwa z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii,
i wnosząc o: zmianę punktu 7 wyroku poprzez wymierzenie kary roku pozbawienia wolności; punktu 10 wyroku poprzez wymierzenie kary łącznej roku pozbawienia wolności oraz orzeczenie, na podstawieart. 45 § 1 k.k., przepadku korzyści majątkowej z popełnienia przestępstwa a opisanego w punkcie 7 wyroku w wysokości 100 złotych.

2.obrońca oskarżonegoT. C., w części uznającej oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów oraz orzekającej o karze i zarzucając:
-naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść wyroku a mianowicieart. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.orazart. 7 k.p.k., polegające na przekroczeniu zasad określonych w tych przepisach przy dokonaniu oceny materiału dowodowego i ustaleń w zakresie sprawstwa oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wyroku skazującego,
-błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku i mający istotny wpływ na jego treść a wyrażający się w uznaniu, iż oskarżony w latach 2005-2006 w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzieliłM. O.,M. N.,B. C.,P. M. (2)iP. S.środki odurzające w postaci marihuany lub tabletek extasy, jak również w uznaniu, iżT. C., w miesiącu grudniu 2005 roku, wJ.posiadał 150 tabletek extasy, podczas gdy prawidłowa ocena zabranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do stwierdzenia, że oskarżony nie dopuścił się wyżej wskazanych czynów,
-rażącą niewspółmierność orzeczonej kary,
wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności.

Sąd odwoławczy zważył, co następuje:

Jedynie apelacja Prokuratury Rejonowej w Inowrocławiu była częściowo zasadna i doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku.
I.
Brak było podstaw do uwzględnienia apelacji wniesionej na korzyść oskarżonegoT. C.przez jego obrońcę. W toku rozpoznawania sprawy przez Sąd Rejonowy w Inowrocławiu nie doszło do naruszenia wskazanych przez apelującego reguł procesowych, w zakresie mogącym mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia.
Powołany przez skarżącego przepisart. 4 k.p.k.stanowi, że organy prowadzące postępowanie karne obowiązane są badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego. Zasada ta jest wyrazem postulatu ustawowego, aby ustalenia faktyczne odpowiadały prawdzie, co w postępowaniu sądowym jest osiągalne tylko wtedy, gdy przedmiotem zainteresowania sądu jest cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, bez pominięcia istotnych jego części i gdy jednocześnie całokształt tego materiału jest przedmiotem rozważań sądu. O braku obiektywizmu możemy więc mówić tylko w sytuacji, gdy organy procesowe wykonywały czynności procesowe z pewnym osobistym pozytywnym bądź negatywnym nastawieniem, zaś podejmowane w toku postępowania decyzje były stronnicze,bądź gdy przedmiotem oceny i rozważań sądu orzekającego nie był cały zebrany w sprawie materiał. Żadna z tych sytuacji nie zachodzi w niniejszej sprawie i na uzasadnienie tego zarzutu nie przedstawiono racjonalnej argumentacji. Waga zasady obiektywizmu zresztą nie przesądza o tym, że zarzut obrazyart. 4 k.p.k.może stanowić samodzielną podstawę apelacji. Przepis ten ma bowiem charakter ogólny a respektowanie zapisanej w nim zasady obiektywizmu (bezstronności) gwarantowane jest w przepisach szczegółowych i dopiero wskazanie ich konkretnej obrazy może uzasadniać zarzut apelacyjny.
Wskazany przez skarżącego przepisart. 5 § 2 k.p.k.stanowi, iż sąd nie dające się usunąć wątpliwości winien rozstrzygać na korzyść oskarżonego. Regułain dubio pro reo,zawarta w tym przepisie, odnosi się w praktyce do zagadnień związanych z ustaleniami faktycznymi, nie można jej jednak rozumieć jako reguły swoistego, uproszczonego traktowania pojawiających się wątpliwości. Wszelka wątpliwość w zakresie ustaleń faktycznych winna być wyjaśniona i usunięta przez inicjatywę dowodową organu procesowego i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwość nie zostanie usunięta, należy ją wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego. Reguła ta ma więc zastosowanie jedynie wtedy, gdy wyczerpane zostały wszystkie możliwości w procesie, a mimo to nadal istnieją wątpliwości, których nie można usunąć ani w świetle zebranych dowodów, ani na podstawie zasad logicznego rozumowania. Natomiast, gdy z materiału dowodowego wynikają różne wersje wydarzenia, to nie jest to równoznaczne z istnieniem „nie dających się usunąć wątpliwości” w rozumieniu tego przepisu. W takim przypadku sąd zobowiązany jest dokonać ustaleń faktycznych kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów, której granice wyznaczaart. 7 k.p.k.Przepisart. 5 § 2 k.p.k.w żadnym razie nie może być, bowiem interpretowany jako obowiązek czynienia ustaleń faktycznych, w oparciu o najkorzystniejsze dla oskarżonego wersje wypadków. Wyrażona w nim zasada tłumaczenia wątpliwości na korzyść oskarżonego nie polega bowiem na obowiązku automatycznego wyboru najkorzystniejszej wersji. W niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja określona wart. 5 § 2 k.p.k., a więc nie może być mowy o obrazie tego przepisu, gdyż zebrane dowody pozwalają na dokonanie jednoznacznych ustaleń faktycznych, co uczynił sąd I instancji. O tym, że powyższa zasada faktycznie znalazła zastosowanie w przedmiotowej sprawie świadczą rozstrzygnięcia uniewinniające, kiedy to Sąd Rejonowy nie był w stanie rozstrzygnąć wątpliwości w sposób jednoznaczny i dlatego ostatecznie poczynił ustalenia korzystne dla podsądnego.
Ponadto zarzucono sądowi I instancji naruszenieart. 7 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów, w szczególności treści wyjaśnień i zeznań obciążających oskarżonego a złożonych przez świadkaM. O., wcześniej występującego w charakterze podejrzanego i oskarżonego. Odnosząc się do zarzutu dowolnej ceny dowodów stwierdzić należy, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego wtedy, gdy:
-jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.);
-stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.);
-jest wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.).
Wszystkie te wymogi spełnia ocena dowodów, o których mowa w apelacji a także wszystkich pozostałych a zebranych w sprawie, dokonana przez sąd I instancji i zaprezentowana w szczegółowym uzasadnieniu wyroku. Ponieważ wnioski przedstawione w sporządzonym uzasadnieniu wyroku wynikają z ustaleń poczynionych przy respektowaniu reguł rzetelnego i sprawiedliwego procesu sąd odwoławczy uznaje za dopuszczalne odwołanie się do nich w zakresie szczegółowych przyczyn, jakie dowiodły sąd do wniosku o sprawstwie i zawinieniu oskarżonego w przypisanym mu zakresie.
W tym miejscu należy jedynie wskazać, że:
1.odnośnie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 1 wyroku, ustalenia odnośnie sprawstwa i zawinienia oskarżonegoT. C.były wynikiem przyjęcia, iż w/wym. dopuścił się wielokrotnie sprzedaży środków odurzających ustalonym osobom.
Przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za takie czyny było konsekwencją uznania za wiarygodne, w takim zakresie, zeznań i wcześniejszych wyjaśnień złożonych przez świadków:
-odnośnie sprzedażyP. M. (2):M. O.(k. 85, 1923, 2056v),P. M. (2)(k. 103v, 220),P. S.(k. 343, 871, 1548) iK. K.(k. 892-892v, 2109),
-odnośnie sprzedażyB. C.:P. M. (2)(k. 103v),P. S.(k. 343, 871) a także, pośrednio,M. O.(k. 449v, 1923, 2056v, 2058),
-odnośnie sprzedażyP. S.:P. M. (2)(k. 130v, 220) iP. S.(k. 343, 871, 1548),
-odnośnie sprzedażyM. N.:M. O.(k. 39, 86v, 1923, 1923v, 2055v, 2056v, 2167v) oraz pośrednio samegoM. N., potwierdzającego przekazanie telefonu komórkowego oskarżonemuC.(k. 99v),
‑odnośnie sprzedażyM. O.: zeznań i wyjaśnień tej osoby (k. 39v, 822v, 2055v, 2056, 2056v), z których wynika m.in. konieczność finansowego rozliczenia się z oskarżonymC.jako przekazującym mu do dyspozycji tabletki extasy za zużyte „na własne potrzeby” te środki odurzające.
Wbrew wskazaniom skarżącego relacje przedstawiane, na różnych etapach postępowania i w różnym charakterze, przezM. O.jako główny dowód obciążający zostały poddane wnikliwej ocenie przez sąd I instancji. Jego wyjaśnienia i zeznania zostały skonfrontowane z całością zgromadzonego materiału dowodowego i uznane za wiarygodne odnośnie sytuacji niewątpliwych. W toku procedowania, zakończonego wyrokiem w sprawie II K 7/11, sąd I instancji dopełnił wszelkich możliwych starań aby weryfikacja tych relacji była pełna, m.in. przeprowadził ponowne szczegółowe przesłuchanieM. O.i zagwarantował jego obecność na rozprawie aby doprowadzić do konfrontacji z osobami kwestionującymi podane przez niego informacje. Podkreślić należy, iż świadek ten swe obciążające wyjaśnienia podtrzymał również po zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania, podczas konfrontacji, w tym zT. C.(k. 169-171) oraz już po prawomocnym skazaniu. Zeznając jako świadek w sprawie II K 7/11 czynił to już wiele lat od przedmiotowych zdarzeń i niezgodność, niemniej dotycząca jedynie szczegółów, w sposób racjonalny musi być tłumaczona upływem czasu (k. 2055v).
Niezasadnie więc apelujący podnosi, iż dowód z relacji tej osoby nie mógł zostać wykorzystany jako dowód obciążający oskarżonegoT. C.albowiem nie znalazł on potwierdzenia w jakimkolwiek innym, czy to osobowym czy to rzeczowym, materiale. Odnośnie zarzutu udzielania przezT. C.środków odurzających innym osobom ustalenia zostały poczynione przecież również na podstawie wyjaśnień i zeznań innych a wyżej wskazanych, osób. To, że niektóre osoby, występujące w przedmiotowym postępowaniu w charakterze świadków czy oskarżonych a wskazane jako nabywający narkotyki od oskarżonego, nie potwierdziły wersji zdarzeń opisanych przezM. O.,P. M. (2)czyP. S.nie może być powodem zakwestionowania wiarygodności tych dowodów. Takie zaprzeczenie było bowiem realizacją linii obrony czy obawą o odpowiedzialność karną osób bliskich. O tym, że negowanie to było niewiarygodne świadczą także zapadłe w innych postępowaniach orzeczenia skazujące te osoby. Tam, gdzie zeznania świadkaM. O.były niekonkretne, nie znalazły potwierdzenia innymi dowodami czy też budziły wątpliwości sądu, przyjęto iż nie mogą stanowić wyłącznego dowodu obciążającego i być przesłanką skazania. Te wątpliwości nie wynikały jednak z „kłamliwości” świadka ale z wielości sytuacji i trudności sprecyzowania niektórych okoliczności a istotnych dla odpowiedzialności karnej m.in. oskarżonegoC..
2.odnośnie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 4 wyroku, ustalenia odnośnie sprawstwa i zawinienia oskarżonegoT. C.były wynikiem przyjęcia, że: w grudniu 2005 roku doszło do kradzieży środków odurzających przechowywanych przez oskarżonegoC.w piwnicy bloku, gdzie zamieszkiwał, co skutkowało jego konfliktem z podejrzewanym o tę kradzieżM. Z. (1); siostraM. Z. (1)udzieliła właśnie taki rodzaj środków odurzających, które skradziono,M. N.; kolejne partie środków odurzających były przechowywane przez oskarżonegoC.w innym miejscu właśnie z obawy przed ponowną kradzieżą.
Przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za czyn polegający na posiadaniu znacznej ilości środków odurzających (wcześniejsze rozstrzygnięcia w tym zakresie były uchylane wskutek uwzględnienia środków odwoławczych wniesionych na jego niekorzyść) było konsekwencją zeznań i wyjaśnień świadków:M. O.(k. 38, 85v-86, 95, 420, 822v, 1923v, 2055v, 2056, 2057, 2057v),M. Z. (1)(k. 246),D. W.(k. 258v). Sąd odwoławczy nie znajduje konieczności ponownej oceny obciążających oskarżonego relacji a przedstawionych przez świadkaM. O.. Podkreślić należy jedynie, iż wskazania w/wym., że doszło do kradzieży przechowywanych przez oskarżonegoT. C.środków odurzających i w związku z tym kierował swe podejrzenia wobec konkretnej osoby potwierdził, posądzany o to,M. Z. (1)a skazany prawomocnym wyrokiem w sprawie II K 142/07. Ponadto na wejście w posiadanie przez niego tego typu środków wskazują początkowe zeznania świadkaD. W.o przekazaniu mu tabletek extasy przez siostręM. Z. (1). Także i te osoby, tj.D. W.iM. Z. (2)zostały prawomocnie skazane w sprawie II K 67/09. Słusznie Sąd Rejonowy w Inowrocławiu przyjął, iż relacje w/wym. osób - w tym zakresie - pozostawały zgodne i wzajemnie uzupełniające się a przez to stanowiły wiarygodny dowód obciążający oskarżonegoC.. Późniejsza zmiana zeznań świadków, również w sytuacji, gdy zapadły już prawomocne orzeczenia skazujące była niewiarygodna.
Wobec powyższego zasadnie Sąd Rejonowy w Inowrocławiu potraktował wyjaśnienia oskarżonegoT. C., w tym zakresie kwestionującego swe sprawstwo, jako realizację przyjętej linii obrony w sprawie.
Odnosząc się do podniesionego przez apelującego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych jako podstawy odwoławczej określonej wart. 438 pkt. 3 k.p.k.stwierdzić należy, że zarzut ten jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz musi wykazywać konkretne uchybienia w zakresie zasad logicznego rozumowania, jakich dopuścił się sąd w ocenie materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd I instancji nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych.Skoro więc Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny dowodów i w oparciu o dowody uznane za wiarygodne dokonał ustaleń faktycznych podnoszenie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, jest niezasadne.
II.
Zmiana wyroku była konsekwencją przyznania słuszności części z zarzutów sformułowanych przez apelującego rzecznika oskarżenia publicznego i konieczności dodatkowej ingerencji w treść orzeczenia pierwszoinstancyjnego z urzędu przez sąd odwoławczy.
Na wstępie przede wszystkim należy jednak podkreślić, iż w sposób nieuprawniony Sąd Rejonowy w Inowrocławiu, w toku trzeciego rozpoznawania sprawy, uznał, że zachodzi konieczność zmiany opisu czynu w sposób nakazujący rozważanie prawidłowości przyjętej kwalifikacji prawnej a w konsekwencji i właściwości rzeczowej sądu. Aktem oskarżenia, odnośnie czynu popełnionego przez oskarżonegoT. C.a polegającego na sprzedaży środków odurzającychB. C.(zarzuty XIX) wskazano, iż zachowanie takie miało miejsce w 2005 roku. Sąd Rejonowy w Inowrocławiu przyjął, że sprzedaż marihuanyB. C.miała miejsce w lipcu 2005 roku a osoba ta ukończyła lat 18 dopiero w dniu 4 sierpnia 2005 roku. Zdaniem sądu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na czynienie tak konkretnego ustalenia, które skutkowałoby przyjęciem, iż sprzedaż nastąpiła osobie małoletniej. Z relacji wskazanych wyżej świadków wynika niewątpliwe, że latem 2005 roku oskarżonyT. C.dopuścił się sprzedaży narkotykówB. C.orazP. M. (2)iP. S.ale brak możliwości aby na tej podstawie ustalić, iż doszło do tego jeszcze przed ukończeniem 18 lat przez nabywających. Przede wszystkim należy podnieść, iż pierwsze czynności w nin. sprawie zostały podjęte na początku lutego 2006 roku iM. O.proceder dystrybucji narkotyków, w tym przy aktywnym udziale oskarżonegoC., opisał w toku przesłuchania w dniu 5 lutego 2006 roku. Dlatego przy ocenie osobowych źródeł dowodowych odnośnie konkretnych dat zdarzeń rozgrywających się około pół roku wcześniej należało zachować dużą ostrożność. Właśnie to było przesłanką do niesprecyzowania czasu popełnienie tych przestępstw w treści zarzutów aktu oskarżenia. W związku z powyższym zmieniono zaskarżony wyrok w punkcie 1, odnośnie czynów przypisanych a zarzuconych oskarżonemuT. C.w punktach XVIII, XIX i XX aktu oskarżenia, ustalając, iż wszystkie one zostały popełnione latem 2005 roku.
Natomiast, działając z urzędu oraz niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, zgodnie zart. 455 k.p.k., poprawiono błędną kwalifikację prawną. I tak, z podstawy prawnej wymiaru orzeczonej w punkcie 1 wyroku wobec oskarżonegoT. C.kary wyeliminowanoart. 12 k.k.albowiem dopuszczenie się przestępstwa w warunkach czynu ciągłego winno znaleźć – co nastąpiło -odzwierciedlenie w opisie czynu i jego kwalifikacji prawnej. Natomiast powołanie tego przepisu w podstawie wymiaru kary jest bezzasadne, gdyż – w przeciwieństwie do instytucjiart. 91 § 1 k.k.- nie modyfikuje on ustawowych granic zagrożenia karą. Również z tego powodu, w punkcie 7 wyroku, jako podstawę prawną wymiaru kary, wobec oskarżonegoP. M. (1), przyjęto jedynieart. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku. Ponadto, również wobec treściart. 455 k.p.k.i zgodnie z regulacjąart. 4 § 1 k.k., w punkcie 4 wyroku jako podstawę prawną skazania i wymiaru kary wobec oskarżonegoT. C.przyjętoart. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 rokuw brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 1 kwietnia 2011 roku (publ. Dz. U. z 2011 roku, nr 117, poz. 678), która podwyższyła ustawowe granice zagrożenia karą. Przyjęto, iż ten wcześniejszy stan prawny był względniejszy dla sprawcy.
Za zasadną uznano apelację rzecznika oskarżenia publicznego a dotyczącą wadliwości orzeczenia o karze wobec oskarżonegoP. M. (1)za czyn wyczerpujący znamiona art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd Rejonowy w Inowrocławiu orzekł bowiem, za tak kwalifikowany czyn, karę poniżej minimalnego ustawowego zagrożenia. Wobec powyższego orzeczoną wobec w/wym. wpunkcie 7karę pozbawienia wolności podwyższono do jednego roku, przyjmując iż kara w minimalnym, przewidzianym przez ustawodawcę, rozmiarze będzie wystarczająca dla realizacji wszystkich jej dyrektyw. W związku z tym i zgodnie z treściąart. 86 § 1 k.k.wpunkcie 10orzeczoną wobec oskarżonegoP. M. (1)karę łączną pozbawienia wolności podwyższono do jednego roku czyli przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji. Kara w tym wymiarze, przy zastosowaniu przez sąd I instancji instytucji oddziaływania probacyjnego, w postaci warunkowego zawieszenia jej wykonania, będzie wystarczająca dla osiągniecia ustawowo określonych celów, w szczególności zapobieżenia powrotności do przestępstwa w/wym.
Brak było natomiast, w realiach przedmiotowej sprawy, podstaw do - wnioskowanego przez apelującego rzecznika oskarżenia publicznego - orzekania wobec oskarżonegoP. M. (1)przepadku korzyści majątkowych, uzyskanych z popełnienia przestępstwa opisanego punktem 7 wyroku. Jak prawidłowo ustalono (strona 19 uzasadnienia) w/wym. tylko chwilowo znalazł się w posiadaniu kwoty przekazanej mu przezM. O.iT. C.jako pośrednikowi w zakupie narkotyków a przeznaczonej w całości właśnie na ich zakup właściwie bezpośrednio po otrzymaniu. Tym samym argumentację przedstawioną przez Sąd Rejonowy jako przemawiającą za odstąpieniem od wnioskowanego rozstrzygnięcia (strona 29 uzasadnienia) uznano za zasadną.
III.
Odnosząc się do wymiaru orzeczonych w niniejszej sprawie kar, w tym i zarzutu sformułowanego przez obrońcę oskarżonegoT. C.wskazać należy, że rażąca niewspółmierność, o jakiej mowa wart. 438 pkt 4 k.p.k.zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które winny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można byłoby zasadnie przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej, w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart. 53 k.k.Na gruncie regulacjiart. 438 pkt 4 k.p.k.nie chodzi bowiem o każdą ewentualną różnicę w ocenach, co do wymiaru kary ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, że karę dotychczas wymierzona nazwać można by – również w potocznym znaczeniu tego słowa – rażąco niewspółmierną, tj. niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować i będącą zatem, również w odczuciu społecznym, „karą niesprawiedliwą”. Wysokość wymierzonych w niniejszej sprawie kar uwzględnia stopień zawinienia sprawców, ich cechy podmiotowe, stopień społecznej szkodliwości przypisanych czynów oraz realizuje w wystarczającej mierze cele kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie mają wobec sprawcy osiągnąć.
Odnośnie oskarżonegoT. C., w ocenie sądu odwoławczego, Sąd Rejonowy w Inowrocławiu prawidłowo rozważył ustalone okoliczności a mające wpływ na rodzaj prawnokarnych konsekwencji przypisanych czynów. Zasadnie uznano zachowanie tego sprawcy za wysoce naganne społecznie i zasługujące na surową ocenę. Taki wniosek jest wynikiem szczególnie: ilości przestępczych zachowań, ilości posiadanych środków odurzających i czasookresu działania sprawcy. Jednocześnie, podniesione przez obrońcę oskarżonego okoliczności jak: wiek oskarżonego, upływ czasu od daty popełnienia przypisanych mu czynów czy aktualnie pozytywna prognoza środowiskowa, skutkowały wymierzeniem kar w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Natomiast w ocenie sądu odwoławczego brak jest – jak to słusznie postrzegał sąd I instancji (strona 42-43 uzasadnienia) - w stosunku do oskarżonego takich okoliczności, które przemawiałyby za orzeczeniem wobec niego kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i czyniły takie rozstrzygnięcie racjonalnym oraz realizującym ustawowo określone cele kary.Art. 69 § 1 i 2 k.k.ustanawia, zgodnie z jego treścią, prawo sądu do oceny tej sytuacji, w której wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności należałoby warunkowo zawiesić. Ta instytucja oddziaływania probacyjnego nie może być zastosowana wtedy, gdy charakter sprawy, okoliczności towarzyszące popełnieniu przestępstwa, jego społeczna szkodliwość, ale także i cechy sprawcy czy wreszcie wzgląd na społeczne oddziaływanie kary, przeciwko temu przemawiają. Analiza wszystkich powyższych okoliczności oraz wcześniej prawomocnego rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie II K 67/09 prowadziła do wniosku, iż brak jest racjonalnych przesłanek a wymaganych regulacją ustawową aby z takiej formy złagodzenia odpowiedzialności karnej móc skorzystać wobec oskarżonegoC.. Czynów mu przypisanych dopuścił się w okresie przestępczego zaangażowania w proceder związanych z obrotem narkotykami wśród osób młodych, co musiało skutkować orzeczeniem kary surowej, tj. bezwzględnej aby była ona sprawiedliwa.
IV.
W związku z powyższym, po dokonaniu wyżej wskazanych zmian, utrzymano zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie. Z uwagi na treśćart. 636 § 1 k.p.k.i nie znajdując racjonalnych podstaw do zwolnienia z obowiązku poniesienia kosztów wywołanych postępowaniem odwoławczym, obciążono oskarżonegoT. C.wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym w łącznej kwocie 70 (siedemdziesięciu) złotych, na którą składają się: ryczał za doręczenia w kwocie 20 złotych i za uzyskanie karty karnej w kwocie 50 złotych oraz opłatą w kwocie 300 (trzystu) złotych, jej wysokość ustalając na podstawieart. 8w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity publ. Dz. U. z 1983 roku, nr 49, poz. 223 z późn. zm.). Wobec zmiany orzeczenia o karze wobec oskarżonegoP. M. (1)wskutek uwzględnienia apelacji wniesionej na jego niekorzyść, zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 w/wym. ustawy, wymierzono mu opłatę w kwocie 260 (dwustu sześćdziesięciu) złotych za obie instancje, jej wysokość ustalając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 tejże ustawy. W/wym., zgodnie z zasadą słuszności, skoro zmiana wyroku była konieczna z uwagi na błąd popełniony przez sąd I instancji, zwolniono od wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.