Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V U 751/13
Data wyroku: 2014-03-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariola Mastalerz
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 32 w zw.  z art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS ( tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 153 poz. 1227 ze zm.)

Sygn. akt VU 751/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 marca 2014 roku

Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący SSO Mariola Mastalerz
Protokolant st. sekr. sądowy Ilona Królikiewicz

po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2014 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie

sprawy z wnioskuA. G.

przeciwko

    Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.

o emeryturę

na skutek odwołaniaA. G.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
z dnia 26 marca 2013r. sygn.(...)

zmienia zaskarżoną decyzję i przyznajeA. G.prawo do emerytury od dnia 1 marca 2013r.

Sygn. akt VU 751/13

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 26 marca 2013 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.odmówiłA. G.prawa do emerytury podnosząc, że nie udowodnił wymaganego 15- letniego okresu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji w dniu 26 kwietnia 2013 rokuA. G.wniósł o jej zmianę i przyznanie mu prawa do emerytury. Podniósł, że organ rentowy niezasadnie nie zaliczył mu do pracy w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia od 2 listopada 1968 roku do 26 października 1970 roku oraz od 2 listopada 1972 roku do 30 czerwca 1975 roku wfirmie (...) S.A.Fabryce (...)wZ.na stanowisku elektromonter.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. Podniósł, iż

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

WnioskodawcaA. G.,urodzony w dniu (...), złożyłw dniu 11 marca 2013 roku wniosek o przyznanie emerytury.
(dowód: wniosek o emeryturę k. 1-3 akta ZUS)
A. G., legitymuje się na dzień 1 stycznia 1999 r. okresem ubezpieczeniaw łącznym rozmiarze 29 lat 10 miesięcy i 5 dni, nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego.
(okoliczności bezsporne)
Organ rentowy od okresu pracy w warunkach szczególnych zaliczył wnioskodawcy okres 11 lat 4 miesięcy i 18 dni tj. okres zatrudnienia od 7 lipca 1987 roku do 31 grudnia 1998 roku (z wyłączeniem zasiłków chorobowych w okresie od 19-25 lipca 1994 roku i od 10 marca do 10 kwietnia 1998 roku)
(dowód: decyzja z dnia 26.03.2013 r. k.17 akt emerytalnych, odpowiedź na odwołanie k. 11-12)
Do stażu pracy w warunkach szczególnych organ rentowy nie zaliczył wnioskodawcy okresu zatrudnienia na stanowisku elektromonter od 2 listopada 1968 roku do 26 października 1970 roku i od 2 listopada 1972 roku do 30 czerwca 1975 roku wFabryce (...) S.A.wZ..
(dowód: decyzja z dnia 26 marca 203 r. k. 17 akt emerytalnych)
W okresie od dnia 2 listopada 1968 roku do 30 czerwca 1975 roku wnioskodawca był zatrudniony na podstawie umowy o pracę wFabryce (...) S.A.wZ.na stanowisku elektromonter w pełnym wymiarze czasu pracy.
(dowód: świadectwo pracy z dnia 10 października 2005 roku k. 7 akt sprawy )
Wnioskodawcy zostało wystawione w dniu 10 października 2005 roku świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych, w którym wskazano, że w okresie od 2 listopada 1986 roku do 26 października 1970 roku i od 2 listopada 1972 roku do 30 czerwca 1975 roku wykonywał prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych na stanowisku elektromonter wymienionym w wykazie A dział II poz. 1 punkt 9 stanowiącym załącznik nr 1 do zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego nr 7 z dnia 7 lipca 1987 roku w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego.
(dowód: świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach k. 6 akt sprawy)
Wnioskodawcy zostało wystawione również zaświadczenie wykonania pracy w szczególnych warunkach przezArchiwum (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnościąwS., w którym wskazano, że był zatrudniony w(...) S.A.Fabryce (...)wZ.w kresie od 2 listopada 1968 roku do 30 czerwca 1975 roku i w okresie od 2 listopada 1986 roku do 26 października 1970 roku i od 2 listopada 1972 roku do 30 czerwca 1975 roku wykonywał prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych na stanowisku elektromonter wymienionym w wykazie A dział II poz. 1 punkt 9 stanowiącym załącznik nr 1 do zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego nr 7 z dnia 7 lipca 1987 roku w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego.
(dowód: zaświadczenie z dnia 15 października 2012 roku k. 6 akt emerytalnych)
Fabryka (...) SAwZ.zajmowała się produkcją kocy, ręczników i produktów frotowych na eksport. Posiadał kilka oddziałów w tym m.in. oddział wG., w którym pracował wnioskodawca. Był to oddział przygotowawczy, w którym produkowano przędzę na koce i ręczniki. Pracownicy zatrudnieniu byli na trzy zmiany. Na rannej zmianie był jeden elektromonter oraz jeden brygadzista natomiast na zmianie popołudniowej oraz nocnej tylko jeden elektromonter. Jednym z takich elektromonterów byłA. G., pracujący w dziale głównego energetyka.
W oddziale(...)wG.znajdował się jeden dwupiętrowy budynek, w którym na hali produkcyjnej znajdowały się wilkarnia, zgrzeblarnia, przędzalnia oraz tkalnia. Nazwy tych działów pochodziły od rodzaju maszyn, które w nich pracowały, a były to maszyny typu wilk w ilości 1 sztuki, przędzarka w ilości 5 sztuk, zgrzeblarka w ilości kilkunastu sztuk oraz innych. Każda z tych maszyn miała napęd elektryczny i własny silnik. Tych silników w zależności od rodzaju maszyny było od jednego do kilku. I tak przy samoprząśnicach (rodzaj przędzarki) były 3 silniki, przy gręplach (zgrzeblarkach) również 3 silniki, przy mieszakach 6 silników a przy szarpakach 2 silniki. Praca wnioskodawcy polegała na zapewnieniu ciągłości pracy wszystkich maszynach znajdujących się na hali, które brały udział w poszczególnych etapach produkcji przędzy na koce i ręczniki, poprzez ich naprawę w przypadku awarii oraz konserwację.
Praca wnioskodawcy rozpoczynała się od pracy przy transformatorze, do którego dochodziła z prądem linia zewnętrzna napowietrzna. Wnioskodawca sprawdzał czy nie ma awarii w dostawie prądu do transformatora a następnie czy prawidłowo prąd dostarczany jest do budynku ze stacją niskiego napięcia, w którym był przetwarzany na prąd niskiego napięcia. Następnym etapem pracy wnioskodawcy było sprawdzenie, czy ze stacji niskiego napięcia prąd doprowadzany jest do hali, w której znajdowało się kilka rozdzielni a z nich prąd był kierowany do poszczególnych silników maszyn. Po sprawdzeniu prawidłowości w dostawie prądu do maszyn pracujących na hali wnioskodawca już bezpośrednio na hali produkcyjnej wykonywał wszystkie remonty, modernizacje i konserwacje maszyn służących do produkcji przędzy. Wszystkie te czynności wykonywał bezpośrednio na hali produkcyjnej. Nie miał możliwości przeniesienia maszyny do odrębnego pomieszczenia z uwagi na ich znaczne rozmiary. Do obowiązków wnioskodawcy należało dbanie, aby wszystkie maszyny wykorzystywane do produkcji przędzy były sprawne, aby nie było przestojów w pracy. Do innych prac nie był kierowany. Pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
(dowód: zeznania świadkaH. Ł.protokół rozprawy z dnia 9 stycznia 2014 roku nagranie od minuty 9.25 do minuty 26.15 k. 34, zeznania świadkaH. P.protokół rozprawy z dnia 9 stycznia 2014 roku nagranie od minuty 26.25 do minuty 32.37 k. 34, zeznania świadkaE. T.protokół rozprawy z dnia 9 stycznia 2014 roku nagranie od minuty 32.56 do minuty 36.26 k. 34, zeznania świadkaJ. J.protokół rozprawy z dnia 26 marca 2014 roku nagranie od  minuty 1.20 do minuty 13.43 k. 45, zeznania wnioskodawcy protokół rozprawy z dnia 26 marca 2014 roku nagranie od minuty 14.50 do minuty 17.33 k. 45 w związku z protokołem rozprawy z dnia 3 października 2013 roku od minuty 1.59 do minuty 9.01 k. 20, angaże z lat 1973 k. 7-8 w aktach osobowych angaż z 1972 roku k. 10 w aktach osobowych, angaże z lat 1970-1974 k. w aktach osobowych, umowa o pracę z dnia 2 listopada 1968 roku k. 17 w aktach osobowych, umowa o pracę z dnia 2 listopada 1972 roku w aktach osobowych)

Sąd Okręgowy dokonał oceny dowodów i zważył co następuje:

Odwołanie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie doart. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jedn. Dz. U. z 2009r. Nr 153, poz. 1227) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1999 r.) osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz
2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa (ust. 2).
W świetle powyższych regulacji żądanie wnioskodawcy należało rozpoznać w aspekcie przepisówrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U. Nr 8 poz. 43 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Z treści § 4 tego rozporządzenia wynika, iż pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w Wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

-

osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn,

ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Ten „wymagany okres zatrudnienia” to okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia), natomiast pracą w warunkach szczególnych jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tegoż aktu (§ 1 i § 2 rozporządzenia).
W przedmiotowej sprawie kwestią sporną między stronami było to, czy wnioskodawca posiada wymagany 15-letni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach. Spełnienie pozostałych przesłanek nie było przedmiotem sporu, a jednocześnie nie budzi żadnych wątpliwości – wnioskodawca ma wymagany okres zatrudnienia, to jest 25 lat, ukończył 60 lat i nie jest członkiem OFE.
Prawidłowe rozumienie pojęcia pracy w szczególnych warunkach nie jest możliwe bez wnikliwej analizyrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.).
Z zestawienia § 1 i 2 tegoż rozporządzenia wynika, że pracą w szczególnych warunkach jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tego aktu. Warunek wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy jest spełniony tylko wówczas, gdy pracownik w ramach obowiązującego go pełnego wymiaru czasu pracy na określonym stanowisku pracy nie wykonuje czynności pracowniczych nie związanych z tym stanowiskiem pracy, ale stale, tj. ciągle wykonuje prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 listopada 2000 roku, II UKN 39/00, OSNAP 2002/11/272).
Odnośnie oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu zważyć należy, iż okresy pracy w warunkach szczególnych, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy.
Należy jednak wskazać, że z cytowanego wyżej § 2 rozporządzenia nie wynika, aby stwierdzenie zakładu pracy w przedmiocie wykonywania przez pracownika pracy w warunkach szczególnych miało charakter wiążący i nie podlegało kontroli organów przyznających świadczenia uzależnione od wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Brak zatem takiego świadectwa lub jego zakwestionowanie przez organ rentowy, nie wyklucza dokonania ustalenia zatrudnienia w warunkach szczególnych innymi środkami dowodowymi w toku postępowania sądowego.
Na wstępie wskazać należy, iż do okresów pracy w warunkach szczególnych organ rentowy nie zaliczył wnioskodawcy okresu pracy wFabryce (...) S.A.wZ.od 2 listopada 1968 roku do 26 października 1970 roku oraz od 2 listopada 1972 roku do 30 czerwca 1975 roku.
Sam fakt zatrudnienia wnioskodawcy wFabryce (...) S.A.wZ.był niesporny w świetle dokumentów znajdujących się w jego aktach rentowych i osobowych. Spornym pozostawał charakter pracy wykonywanej przez wnioskodawcę w spornym okresie od 2 listopada 1968 roku do 26 października 1970 roku oraz od 2 listopada 1972 roku do 30 czerwca 1975 roku, tj. czy była to praca wykonywana w szczególnych warunkach, czy też nie.
W będącej przedmiotem osądu sprawie wnioskodawca przy wniosku o emeryturę złożył zaświadczenie wykonania prac w szczególnych warunkach z dnia 15 października 2012 roku wystawione przezArchiwum (...) spółka z o.o.wS.. Organ rentowy zakwestionował ten dokument podnosząc, że okresy pracy w warunkach szczególnych stwierdza zakład pracy a nie przechowawca akt osobowych. Z tym stanowiskiem organu rentowego można się zgodzić. Jednakże organowi rentowemu umknęło, iż do odwołania wnioskodawca dołączyć świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych wystawione w dniu 10 października 2005 roku przezFabrykę (...) S.A.wS., w którym wskazano, żeA. G.był zatrudniony w ww. zakładzie w okresie od 2 listopada 1968 roku do 30 czerwca 1975 roku i w okresie od 2 listopada 1986 roku do 26 października 1970 roku i od 2 listopada 1972 roku do 30 czerwca 1975 roku wykonywał prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych na stanowisku elektromonter wymienionym w wykazie A dział II poz. 1 punkt 9 stanowiącym załącznik nr 1 do zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego nr 7 z dnia 7 lipca 1987 roku w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego. Do złożonego świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych organ rentowy nie odniósł się w trakcie toczącego się postępowania. Mimo braku zakwestionowania przedmiotowego świadectwa pracy wskazać należy, iż nie jest ono dokumentem urzędowym w rozumieniuart. 244 k.p.c.( por. wyrok Sadu Najwyższego z dnia 20 lutego 1991r., I PR 422/90,PS(...), nr 4). Nie korzysta zatem z domniemania prawdziwości tego co zostało w nim zaświadczone. Świadectwo pracy ma jedynie charakter informacyjny, samo przez się nie tworzy więc praw podmiotowych ani ich nie pozbawia. Nie stwarza ono cech wyłączności w zakresie dowodowym w postępowaniu o realizację tych praw. Świadectwo pracy jest dokumentem prywatnym w rozumieniuart. 245 k.p.c., i jako takie stanowi dowód tego, że osoba która je podpisała złożyła oświadczenie w nim zawarte. Dokument taki podlega kontroli zarówno co do prawdziwości wskazanych w nim faktów, jak i co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej. Sąd, a także organ rentowy, są zatem uprawnione do weryfikacji danych zawartych w świadectwie wykonywania prac w warunkach szczególnych, wystawionym przez pracodawcę. Jeżeli świadectwo to zawiera dane, które nie są zgodne z prawdą, nie mogą na jego podstawie dokonać ustaleń, od których uzależnione jest prawo do świadczeń emerytalnych.
Przeprowadzone przez Sąd postępowanie dowodowe wykazało, iż w okresie od 2 listopada 1968 roku do 26 października 1970 roku oraz od 2 listopada 1972 roku do 30 czerwca 1975 rokuA. G.wykonywał pracę w warunkach szczególnych, ale o innym charakterze niż ta która została wskazana przez pracodawcę. Charakter pracy wnioskodawcy Sąd ustalił w oparciu o spójne i logiczne, a co za tym idzie wiarygodne zeznania świadków:H. Ł.,H. P.,E. T.,J. J., którzy w spornych okresach pracowali razem zA. G., a zatem posiadają szczegółową wiedzę na temat jego codziennej pracy i obowiązków oraz zeznania samego wnioskodawcy. Zeznania świadków ani wnioskodawcy nie były zresztą kwestionowane przez organ rentowy.H. Ł.pracował w tej samej Fabryce na takim samym stanowisku jak wnioskodawca czyli elektromonter w okresie od 1971 roku do 19991 roku. Wykonywał więc taką samą pracę jak wnioskodawca. Świadek i wnioskodawca nie pracowali na jednej zmianie, bowiem jak wykazało postępowanie dowodowe, na zmianie był jeden elektromonter a tylko na porannej dodatkowo brygadzista. Jednak logicznym jest, że skoro pewne czynności wykonywał świadekH. Ł.na swojej zmianie, to te same czynności, obowiązki wykonywał również wnioskodawca. Tym samym świadek posiada wiedzę na temat rodzaju wykonywanej przez wnioskodawcę pracy. ŚwiadekH. P.pracował w przedmiotowej Fabryce w okresie od 1962 roku do 1991 roku jako koordynator maszyn zgrzeblnych tzw. brygadzista, a świadekE. T.od 1971 roku jako pracownik gospodarczy a po czterech miesiącach jako zgrzeblarz, obaj bezpośrednio na hali produkcyjnej. Widzieli więc na czym polega praca wnioskodawcy. I wreszcie świadekJ. J.był zatrudniony w przedmiotowej Fabryce od 1966 roku do 1975 roku jako elektromonter. Znamiennym jest, że świadek ten otrzymał od pracodawcy wystawione w dniu 10 marca 2000 roku świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych a ponadto decyzją z dnia 19 listopada 2008 roku zostało mu przyznane prawo do emerytury od dnia(...)roku (tj. od ukończenia 60 roku życia).
Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, że wnioskodawca pracując w dziale głównego energetyka w okresie od  2 listopada 1968 roku do 26 października 1970 roku oraz od 2 listopada 1972 roku do 30 czerwca 1975 roku wFabryce (...) S.A.wZ., wykonywał remonty, naprawy oraz konserwacje urządzeń w postaci transformatora, stacji niskiego napięcia i rozdzielni doprowadzających prąd do maszyn znajdujących się na hali produkcyjnej, oraz samych silników maszyn które wykorzystywane były do produkcji przędzy. Napraw silników maszyn znajdujących się w fabryce dokonywał bezpośrednio na hali produkcyjnej, gdzie pracowały takie maszyny jak wilk, zgrzeblarka, przędzarka czy inne. Wszystkie one zaopatrzone były w silniki w ilości od jednego do nawet kilku. Wnioskodawca przeprowadzał remonty tych silników i usuwał awarie, aby zapewnić ciągły ruch maszyn, aby nie było przestojów w pracy.
Zgodnie zart. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, za pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnych uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne i otoczenia.
Praca przy produkcji i wykańczaniu wyrobów włókienniczych jest zaliczana do pracy wykonywanej w szczególnych warunkach zgodnie z wykazem A dział VII poz. 4 będącym załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów. W ocenie Sądu wnioskodawca w spornych okresach od  2 listopada 1968 roku do 26 października 1970 roku oraz od 2 listopada 1972 roku do 30 czerwca 1975 roku stale i w pełnym wymiarze czasu pracy – jak wykazało postępowanie dowodowe –sprawował bieżącą konserwację agregatów i urządzeń oraz prace budowlano-montażowe i budowlano-remontowe na oddziałach będących w ruchu, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie, tj. prace wymienione w dziale VII poz. 4, i jego pracę należy uznać za pracę wykonywaną w szczególnych warunkach zgodnie zwykazem A dział XIV poz. 25. W ocenie Sądu charakter pracy wnioskodawcy ustalony przez Sąd po przeprowadzeniu postępowania dowodowego uzasadnia zakwalifikowanie z poz. 25 działu XIV jako pracy polegającej na bieżącej konserwacji agregatów i urządzeń oraz prace budowlano-montażowe i budowlano-remontowe na oddziałach będących w ruchu, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie a nie jak o to wnosił wnioskodawca prace przy wytwarzaniu i przesyłaniu energii elektrycznej i cieplnej oraz przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych, tj. prace określone w dziale II (prace w energetyce) wykazu A. Wskazać w tym miejscu należy, iż wnioskodawca pracował w zakładzie podlegającym pod przemysł lekki, a nie w energetyce. Nie można więc ustalać rodzaju wykonywanej pracy w oderwaniu od rodzaju branży w jakiej jest wykonywana. Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w najnowszych orzeczeniach Sądu Najwyższego w tym m.in. w wyroku z dnia 1 czerwca 2010 roku (II UK 21/10, lex nr 619638) , w którym Sąd ten wskazał, że specyfika poszczególnych gałęzi przemysłu determinuje bowiem charakter świadczonych w nich prac i warunki, w jakich są one wykonywane, ich uciążliwość i szkodliwość dla zdrowia. Nie można zatem swobodnie czy wręcz dowolnie, z naruszeniem postanowień rozporządzenia, wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały one przypisane w tym akcie prawnym.
Podsumowując wskazać należy, iż wnioskodawca wykazał, że zarówno ze względu na rodzaj wykonywanej pracy jak i warunki, w których praca była wykonywana, wykonywał prace w szczególnych warunkach przez łączny czas przekraczający 15 lat.
Biorąc pod uwagę, iż wnioskodawca w dacie złożenia wniosku spełnił jednocześnie pozostałe wymagane przepisami rozporządzenia warunki, to jest osiągnął wiek emerytalny (60 lat) oraz wymagany okres zatrudnienia (25 lat), należy uznać, że wydana przez organ rentowy decyzja jest błędna, a żądanie wnioskodawcy zasługuje na uwzględnienie.
Dlatego też na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.Sad Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał wnioskodawcyA. G.prawo do emerytury od dnia 1 marca 2013 r. (tj. od pierwszego dnia miesiąca w którym zgłosił wniosek o emeryturę) .