Sąd Apelacyjny w Gdańsku
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUz 214/14
Data wyroku: 2014-09-19 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Aleksandra Urban, Bożena Grubba, Grażyna Czyżak
Słowa kluczowe: Odrzucenie Środka Zaskarżenia
Podstawa prawna: art. 477 (9) § 3 (1) k.p.c.

Sygn. akt III AUz 214/14

POSTANOWIENIE
Dnia 19 września 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku – III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSA Bożena Grubba (spr.)
Sędziowie:  SA Aleksandra Urban

SA Grażyna Czyżak
po rozpoznaniu w dniu 19 września 2014 r. w Gdańsku
na posiedzeniu niejawnym
sprawyJ. Z.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wE.
o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy
na skutek zażalenia ubezpieczonego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Elblągu – IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznychz dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt IV U 437/14

postanawia:

uchylić zaskarżone postanowienie.
Sy gn. akt III AUz 214/14

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt IV U 437/14 Sąd Okręgowy w Elblągu –IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił odwołanieJ. Z.na podstawieart. 4779§ 31k.p.c.W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał,że ubezpieczony nie odwołał się od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 21 marca 2014 r.do komisji lekarskiej ZUS, a z treści odwołania - po jego doprecyzowaniu – wynikało, że nie zgadza się z ustaleniami lekarza orzecznika, które legły u podstaw wydania decyzji.
W zażaleniu na postanowienie ubezpieczony podniósł, że w odwołaniu od decyzji organu rentowego z dnia 7 kwietnia 2014 r. zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne uznanie, że nie spełnia wymogu stażu pracy i okresu powstania niezdolności do pracy po upływie 18 miesięcy od dnia ustania zatrudnienia. Sąd wezwał go do sprecyzowania pisma, ale on nie zrozumiało co w tym piśmie chodzi. Skarżący podniósł, że nie kwestionuje orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, lecz niezasadne uznanie, że brakuje mu stażu pracy do nabycia uprawnienia – 4 miesiące i 16 dniw okresie ostatnich 10 lat, podczas gdy był w tym okresie na zasiłkach celowych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
ZażalenieJ. Z.zasługuje na uwzględnienie skutkując uchyleniem zaskarżonego postanowienia.
Stosownie do treściart. 14 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentachz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.; dalej ustawa) oceny niezdolności do pracy, jej stopnia oraz ustalenia daty powstania niezdolności do pracy, trwałości lub przewidywanego okresu niezdolności do pracy, związku przyczynowego niezdolności do pracy lub śmierci z określonymi okolicznościami, trwałości lub przewidywanego okresu niezdolnoścido samodzielnej egzystencji, celowości przekwalifikowania zawodowego dokonuje w formie orzeczenia lekarz orzecznik Zakładu, zwany dalej „lekarzem orzecznikiem”. Ustęp 2a powołanego przepisu mówi, iż od orzeczenia lekarza orzecznika osobie zainteresowanej przysługuje sprzeciwdo komisji lekarskiej Zakładu, zwanej dalej „komisją lekarską”, w ciągu 14 dni od dnia doręczenia tego orzeczenia. Zgodnie z art. 14 ust. 3 tej ustawy orzeczenie lekarza orzecznika, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub co do którego nie zgłoszono zarzutu wadliwości, albo orzeczenie komisji lekarskiej, stanowi dla organu rentowego podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie.
Artykuł 4779§ 31k.p.c.stanowi, że Sąd odrzuci odwołanie w sprawie o świadczeniez ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy, a podstawę decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, jeżeli osoba zainteresowana nie wniosła sprzeciwu do komisji lekarskiej i odwołanie jest oparte wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia.
W niniejszej sprawie lekarz orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 21 marca 2014 r. uznał ubezpieczonego za częściowo niezdolnego do pracy do 31 marca 2016 r., a niezdolność ta powstała11 kwietnia 2013 r. Odbiór tego orzeczenia ubezpieczony pokwitował własnoręcznym podpisemw dniu 21 marca 2014 r. (k. 14 a.r. dot. wn. z 11 lutego 2014 r.). Na druku orzeczenia umieszczona jest treść pouczenia dotycząca sposobu wniesienia sprzeciwu do komisji lekarskiej ZUS, jak również pouczenie o konsekwencjach niewniesienia sprzeciwu, w przypadku, gdy odwołanie do sądu oparte będzie wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia - w postaci odrzucenia przez sąd odwołania.
Organ rentowy decyzją z dnia 7 kwietnia 2014 r. odmówił przyznania wnioskodawcy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ w ostatnim dziesięcioleciu udowodnił łącznie 4 lata, 6 miesięcy i 16 dni okresów składkowych i nieskładkowych zamiast wymaganych 5 lat. Ponadto niezdolność do pracy powstała po upływie 18 miesięcy od ustania ostatniego ubezpieczenia, który datuje się na dzień 9 października 2010 r. (k. 16 a.r. dot. wn. z 11 lutego 2014 r.).
Wnioskodawca w odwołaniu od ww. decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne uznanie przez organ rentowy, że nie spełnia wymogu stażu pracy i okresu powstania niezdolności do pracy po upływie 18 miesięcy od dnia ustania zatrudnienia.
Ubezpieczony w odpowiedzi na zobowiązanie Sądu do sprecyzowania stanowiska wskazał,że kwestionuje orzeczenie lekarza orzecznika ZUS w kwestii jego niezdolności do pracy do 31 marca 2016 r. jako wydanej na podstawie błędnych ustaleń faktycznych co do jego stanu zdrowia oraz okresu niezdolności do pracy.
Natomiast skarżący w zażaleniu wyjaśnił, że nie zrozumiał zobowiązania Sądu. Podkreślił,że nie kwestionuje orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, lecz niezasadne uznanie, że brakuje mu stażu pracy do nabycia uprawnienia – 4 miesiące i 16 dni w okresie ostatnich 10 lat, podczas gdy był w tym okresie na zasiłkach celowych.
Zdaniem Sądu Odwoławczego odwołanie ubezpieczonego nie jest oparte wyłączniena zarzutach dotyczących orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 21 marca 2014 r. Ostatecznie uznać należało, że wnioskodawca w ogóle go nie kwestionuje. Nie zgadza się natomiast z ustalonym przez organ rentowy w zaskarżonej decyzji stażem pracy.
Mając na uwadze wszystkie powyższej wskazane okoliczności uznać należało,że zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego jest nieprawidłowe.
Z uwagi na powyższe ustalenia Sąd Apelacyjny orzekł, na podstawie 386§ 1 k.p.c.w zw. zart. 397 § 1 i 2 k.p.c., jak w sentencji postanowienia.