Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 340/12
Data wyroku: 2014-04-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Tyszkiewicz
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 289§1kk w zw. z art. 12kk
Teza: oskarżonym przypisano czyn z art. 289§1k.k. w zw. z art. 12k.k. po zmianie kwalifikacji prawnej i wymierzono im kary po 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary; młodociane oddano pod dozór kuratora w okresie próby i zobowiązano do naprawienia szkody.

Sygn. akt IV K 340/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 kwietnia 2014 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy wW.IV Wydział Karny
w składzie
Przewodniczący: SSR Agnieszka Tyszkiewicz
Protokolant: Marcin Moskal
z udziałem Prokuratora Rejonowego Warszawa Ochota: Agnieszka Bachryj, Ewy Sitarskiej, Dariusza, Marcina Kalety

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 17 czerwca, 19 sierpnia i 29 listopada 2013r. 16 stycznia i 16 kwietnia 2014r
sprawy

    1.A. S., c.A.iI.z d.Ł.,urodz. (...)wW.

oraz

    2.W. W., c.P.iB.z d.K.,urodz. (...)wW.

    oskarżonych o to, że:w dniu 25 stycznia 2012 roku wW.działając wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń dokonały zaboru w celu krótkotrwałego użycia cudzego samochodu markiN. (...)nr rej. (...)zaparkowanego przyul. (...), a następnie porzuciły go w stanie uszkodzonym działając w ten sposób na szkodęH. J.,
tj. o przestępstwo zart. 289 § 2 k.k.

orzeka:

I
w ramach zarzuconego czynu uznaje oskarżoneA. S.iW. W.za winne tego, że w dniu 25 stycznia 2012 roku wW.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, dwukrotnie dokonały zaboru w celu krótkotrwałego użycia cudzego samochodu markiN. (...)nr rej. (...)o wartości 2.400 złotych na szkodęH. J., tj. o przestępstwa zart. 289 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to z mocy przywołanego przepisu skazuje każdą z oskarżonych, zaś na podstawieart. 289 § 1 k.k.wymierza im kary po 6 / sześć / miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 2 k.k.wykonanie kar pozbawienia wolności orzeczonych w stosunku do oskarżonych, zawiesza wobec każdej z nich na okres próby 3 /trzech/ lat;

III
na podstawieart.73 § 2 k.k.oddaje oskarżoneA. S.iW. W.w okresie próby pod dozór kuratora;

IV
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeka od oskarżonych na rzeczH. J.obowiązek naprawienia szkody w częściach równych poprzez zapłatę kwoty po 1000 / jeden tysiąc /złotych przez każdą z nich;

V
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.B. K.kwotę 924 / dziewięćset dwadzieścia cztery / złote powiększoną o stawkę podatku Vat tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonejA. S.z urzędu oraz kwotę 924 / dziewięćset dwadzieścia cztery / złote powiększoną o stawkę podatku Vat na rzecz adw.W. K., tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonejW. W..

VI
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia każdą z oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

Sygn. akt IV K 340/12

UZASADNIENIE
do wyroku z dnia 16 kwietnia 2014r.

A. S.iW. W.zostały oskarżone o to, że dniu 25 stycznia 2012 roku w W-wie działając wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń dokonały zaboru w celu krótkotrwałego użycia cudzego samochodu markiN. (...)nr rej. (...)zaparkowanego przyul. (...), a następnie porzuciły go w stanie uszkodzonym, działając w ten sposób na szkodęH. J., tj. o przestępstwo zart. 289 § 2 k.k.
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 24 stycznia 2012 roku w godzinach wieczornychP. J.wraz ze swoją dziewczynąB. L.wybrali się samochodem markiN. (...)onr rej. (...)doA. S., zamieszkałej wW.przyul. (...). Następnie, wspólnie środkami komunikacji miejskiej udali się do klubu, gdzie spotkali znajomąW. W., z którą spożywali alkohol. Około godziny 3 nad ranem cała czwórka udała się z powrotem do domuA. S., gdzie zamierzali przenocować. Będąc już na miejscu,W. W.iA. S., pod pozorem zabrania czegoś z samochodu poprosiłyP. J.o udostępnienie kluczyków od auta. Ten wyrażając zgodę, przekazał im oryginalne kluczyki. Oskarżone, wykorzystując nieuwagęP. J., który brał w tym czasie prysznic, po otwarciu samochodu, uruchomiły silnik i pojechały na przejażdżkę po osiedlu. W trakcie około 20-minutowej podróży prowadziły auto na zmianę. Po tym czasie wróciły pod posesję państwaS.. Ich poczynania obserwowała przez oknoB. L., która po ich przyjściu zrobiła im awanturę za korzystanie z pojazdu bez zgody jej chłopaka i do tego jeszcze pod wpływem alkoholu. Widząc, że dziewczyny nie okazują skruchy, twierdząc, iż jazda samochodem stanowiła świetna zabawę, zamknęła je na krótki czas na balkonie, aby tam ochłonęły. NastępnieB. L.schowała przed nimi kluczyki od samochodu w kieszeni kurtki, po czym wraz zP. J.udała się na spoczynek. Pomiędzy godz. 5 a 6 rano wykorzystując sposobność, żeP. J.iB. L.zasnęli,A. S.iW. W., mając zamiar kontynuowania swojej „zabawy” zabrały z kurtki kluczyki i ponownie udały się na zewnątrz, do zaparkowanego przed posesją samochodu. Ponownie, uruchomiły silnik i jeździły po osiedlu, kierując autem na zmianę. W czasie, gdyA. S.prowadziła samochód, jadąculicą (...)od stronyulicy (...)w kierunkuul. (...), dokonując manewru skrętu na oblodzonej nawierzchni, wpadła w poślizg i nie zapanowując nad pojazdem uderzyła czołowo w zaparkowany na chodniku, na wysokości posesji numer(...)pojazd markiO. (...)onr rej (...). Oskarżone wówczas wystraszyły się i pośpiesznie uciekły z miejsca zdarzenia do domuA. S., aby poinformować o stłuczceP. J..A. S.udała się do pokoju, by obudzić śpiących zaśW. W.poszła do łazienki, by się przebrać. Jak tylko rozpoczęła się kłótnia dotycząca używania pojazdu międzyA. S.iP. J.i jego dziewczyną,W. W.pośpiesznie zabrała swoje rzeczy i opuściła domA. S.. Pozostała trójka udała się na miejsce zdarzenia, wcześniej uzgadniając wspólną, obciążającąW. W.wersję wydarzeń.
O godz. 7:40 na miejsce przybyła Policja w osobach sierż.M. W.i sierż.T. G..A. S., zgodnie z ustaloną wersją, opisała w jakich okolicznościach doszło do zderzenia z samochodem markiO. (...)oraz wskazała, że kierowca zbiegł z miejsca zdarzenia.
W wyniku stłuczki w pojeździeH. J.doszło do wgnieceń pokrywy silnika, lewego i prawego przedniego błotnika i uszkodzeń powłok lakierniczych w ich obrębie, połamania przedniego zderzaka i przedniego grilla, stłuczenia szkieł przedniej lewej i prawej lampy i uszkodzeń zaczepów wraz z zespolonymi kierunkowskazami, zgniecenia i połamania pasa przedniego, połamania chłodnicy i uszkodzenia zbiorników płynów eksploatacyjnych.
Samochód markiN. (...), rok produkcji 1995,H. J.nabyła w dniu 16.10.2011r. za kwotę 2400 zł. Po stłuczce sprzedała go jako wrak za kwotę około 500 zł.
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie zeznań świadków:H. J./k.139-142, 21-23/,B. L./k. 142-143, 251-252, 38-39/,P. J./k. 10-13, 140-142/,M. W./k. 173-174/, zeznańE. D./k. 174-175/, a także dowodów z dokumentów w postaci: notatek urzędowych /k. 1, 2-3/, szkicu miejsca kolizji /k. 4/, karty zdarzenia drogowego /k. 5/, protokołów oględzin /k. 6-7, 8-9/, dokumentacji samochodu /k. 14-20/, dokumentacji fotograficznej /k. 37/, informacji z WRD /k. 158/. Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły także częściowo wyjaśnieniaA. S./k. 36, 128, 136-137/ orazW. W./k. 45-45v/
OskarżonaA. S.przyznała się do dokonania zarzucanego jej czynu przy czym zarówno w toku postępowania przygotowawczego /k. 36/ jak i przed sądem /k. 127-129/ podała, że toW. W.za każdym razem kierowała pojazdem i doprowadziła do jego uszkodzenia. Jej rola miała się jedynie ograniczać do uczestniczenia w przejażdżce jako pasażer, przy czym za drugim zaś miała jedynie zejść do auta po swój zagubiony telefon komórkowy. Oskarżona podała, że prosiła wówczas współoskarżoną aby zatrzymała pojazd tłumacząc, jej, że jest pod wpływem alkoholu i nie ma prawa jazdy /k.36 i 137/. Wyjaśniła również, żeW. W.od razu po zderzeniu uciekła z samochodu nie wyłączając silnika. Przed sądem podała zaś, że po stłuczce obydwie wróciły do domu. Podczas, gdy sama poszła obudzićP. J.iB. L., oskarżonaW. W.przebierała się w toalecie, po czym jednak uciekła /k. 128/. Wskazała, że świadkowie na miejscu zdarzenia twierdzili, iż to mężczyzna prowadził samochód /k. 129/. Podkreśliła, iż w momencie uruchamiania silnika była zajęta szukaniem telefonu, była odwrócona do tyłu na przednim siedzeniu pasażera później zaś nie mogła już opuścić auta bo było w ruchu /k. 136-137/
A. S.zarówno w czasie czynu jak i w dacie orzekania nie była karana.
OskarżonaW. W.nie przyznała się do dokonania zarzucanego jej czynu /k. 45 i 138/. Przed sądem odmówiła składania wyjaśnień, ale potwierdziła wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym. Wówczas podała, że toA. S.zabrała z kurtkiB. L.kluczyki od samochodu i toA. S.kierowała pojazdem, gdy doszło do stłuczki. Wyjaśniła, że po zderzeniu zO. (...)oskarżonaA. S.kazała jej wysiadać i razem wróciły do domuA. S.. Wyjaśniła również, że bała się i dlatego uciekła z domu współoskarżonej. Przyznała, że jeździły dwukrotnie.
W. W.nie była dotychczas karana.
Sąd zważył co następuje:
Bezsporny w niniejszej sprawie był fakt, iż w dniu 25 stycznia 2012 roku obie oskarżone przebywały w pojeździeH. J.dwukrotnie uruchomionym przy użyciu oryginalnych kluczyków bez zgody jego użytkownikaP. J.. Nie była również kwestionowana w postępowaniu okoliczność, iż w czasie gdy doszło do rozbicia auta wyłącznieA. S.iW. W.znajdowały się wewnątrz samochodu. Nie budził wątpliwości fakt, iż poza oskarżonymi nie było na miejscu zdarzenia innych osób, które mogłyby wskazać, która z nich kierowała pojazdem.
Sprzeczne relacje dotyczyły jedynie tego, która z oskarżonych siedziała za kierownicą auta podczas pierwszej przejażdżki oraz, która zabrała kluczyki oraz kierowała samochodem w chwili wypadku. Pierwsza wersja wydarzeń, w ocenie sądu, wykreowana z inicjatywyA. S., zgodnie z którą, toW. W.była prowodyrem zaboru pojazdu i tylko ona kierowała pojazdem, a w konsekwencji to ona nie zapanowała nad autem i doprowadziła do stłuczki zO. (...)znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy o sygn. 940/2012, prowadzonej przed tut. sądem o czyn z art. 94 § 1 k.w., zakończonej uznaniem winyW. W.oraz w złożonych w ramach tegoż postępowania przezB. L.zeznaniach. Taki przebieg wydarzeń, zgodnie z wyjaśnieniamiA. S., miałyby potwierdzać dodatkowo okoliczność, iż funkcjonariusze Policji, interweniujący na miejscu stłuczki, mieli problem z ustaleniem tożsamości kierowcy pojazdu, co było związane z tym, iż nieustaleni świadkowie twierdzili, iż z samochodu uciekał mężczyzna. Wskazać jednak należy, iż wersja ta odbiega od relacji pozostałych świadków, w tymP. J.iB. L., którzy wprawdzie początkowo wskazali, iżA.mówiła im, że toW.doprowadziła do uszkodzenia auta, mówiła jednak także i o tym, że kierowały autem na zmianę.
Druga wersja, oparta była częściowo na wyjaśnieniachW. W.i zeznaniachH. J.,P. J.orazB. L.złożonych przed sądem. Świadkowie ci wówczas wskazywali, iż oskarżone dwukrotnie kierowały samochodem na przemian, ale toA. S.była sprawcą stłuczki, przy czym świadkowie swoją wiedzę w tym zakresie opierali na relacjach przekazywanych im przezA. S..
Sąd opowiedział się za wersjąW. W.w tej części, w której oskarżona podała, że toA. S.prowadziła pojazd w czasie stłuczki, a także, iż dopuściły się zaboru pojazdu dwukrotnie. Wersja ta jest spójna z pozostałym materiałem dowodowym , w szczególności znajduje potwierdzenie w zeznaniachP. J., jego matki oraz zeznaniachB. L.złożonych na rozprawie. Nadto świadekE. D., która była na miejscu ujawnienia uszkodzonego pojazdu przed przyjazdem Policji, przed sądem podała, żeA. S.„brała winę na siebie” i mówiła, że to ona prowadziła samochód, przy czym twierdziła, że nie dokonała tego sama /k. 174/. ŚwiadekH. J., w ocenie sądu szczerze przed sądem zrelacjonowała, iż z rozmowy zA.,P.iB.wywnioskowała, że toA. S.była kierowcą pojazdu w czasie stłuczki /k.139-140/. Świadek ta wprawdzie w postępowaniu przygotowawczym zeznawała odmiennie, jednak przed sądem przyznała, że wersja wskazująca naW. W.jako sprawcę stłuczki nie jest prawdziwa /k. 139/. ŚwiadekB. L.wstępnie również wskazywała naW. W./k. 38-39 i 142-143/, przed sądem jednak podała, że ustaliła wraz zA. S.wspólną wersję wydarzeń, zgodnie z którą odpowiedzialność za stłuczkę miała ponieść osoba trzecia /k.251/. Okoliczność uzgadniania wersji wydarzeń potwierdził przed sądem równieżP. J./k. 140/. Świadek ten również podał, że oskarżonaA. S.po zdarzeniu przyznała się, iż to ona prowadziła /k. 141/. W ocenie sądu za realnością zmowy przemawia nadto fakt, że oskarżonaW. W.nie była obecna zarówno przy pierwszej po stłuczce rozmowie współoskarżonej zP. J.iB. L.jak i potem na miejscu zdarzenia, gdy przybyła Policja. Okoliczność, iżW. W.nie pozostawała z tymi osobami w bliskich relacjach koleżeńskich dodatkowo wskazuje na to, iż grupa znajomych odpowiedzialność za całe zdarzenie usiłowała przerzucić na osobę nieobecną i jednocześnie niezwiązaną z nimi emocjonalnie.
W oparciu o spójny zakres wyjaśnieńW. W./k. 44-45/ i świadkówB. L./k. 38-39/ iP. J./k. 10-13/ oraz wyjaśnień samejA. S./k. 36, 128/ sąd ustalił, że oskarżone dwukrotnie dokonały zaboru pojazdu. Po raz pierwszy doszło do niego w związku z udostępnieniem oskarżonym kluczyków od samochodu, jednakże w innym celu niż jego uruchamianie, oskarżone miały jedynie coś zabrać z zaparkowanego przed posesją auta i wrócić do domu. Drugi raz zaś nastąpił, gdy oskarżone wykorzystały sposobność, iżP. J.i jego dziewczyna zasnęli, by kontynuować zabawę, co ostatecznie skończyło się stłuczką. W żadnym momencie, nawet w sposób dorozumianyP. J.nie wyraził zgody na uruchomienie silnika i użycie pojazdu. Znamienne jest przy tym, iż po pierwszej przejażdżce doszło na tym tle do awantury i ukrycia kluczyków celem uniemożliwienia oskarżonym bezprawnego korzystania z auta.
W konsekwencji, z powyższych względów, sąd uznał za wiarygodne wyjaśnieniaW. W.w zakresie w jakim negowała, aby miała prowadzić pojazd w czasie stłuczki. W pozostałej części w jakiejW. W.zaprzeczała zamiarowi korzystania z pojazdu wspólnie zA. S., sąd odmówił im wiary. Konsekwencją powyższych ustaleń było uznanie za niewiarygodne wyjaśnieńA. S.w tej części, w której wskazała, że jedynieW. W.jest winna dwukrotnego zaboru w celu krótkotrwałego użycia pojazdu. W ocenie sądu oskarżona składając tej treści wyjaśnienia kierowała się kalkulacją procesową, która miała na celu umniejszenie zakresu jej odpowiedzialności karnej, w tym także finansowej za powstałe uszkodzenia samochodu. Taką ocenę dowodów, potwierdziło ujawnienie na rozprawie, okoliczności żeB. L.,A. S.i częściowoP. J.celowo obciążali odpowiedzialnościąW. W..
Sąd za niewiarygodne uznał wyjaśnienie wskazujące, żeW. W.bezpośrednio pod stłuczce podjęła się ucieczki w celu porzucenia pojazdu. W ocenie sądu spójne w tym zakresie zeznaniaE. D.wskazujące, że oskarżone uciekły z miejsca stłuczki oraz, żeA. S.powróciła na miejsce w niedługim odstępie czasu /k. 174/, nie wskazują na zamiar porzucenia pojazdu. Materiał dowodowy, w szczególności w postaci wyjaśnień oskarżonejW./k. 45/ potwierdził jedynie, że oskarżonaW.wskutek stłuczki wystraszyła się i że oskarżone pobiegły razem z powrotem do domu, żeby obudzićP. J.i opowiedzieć mu o zajściu. OskarżonaA. S.nadto nie potwierdziła przed sądem wyjaśnienia o ucieczceW. W.z miejsca zdarzenia /k. 128/. Wyjaśniła w sposób wiarygodny i jasny, żeW. W.uciekła dopiero wówczas, gdy doszło do kłótni zB. L.iP. J.. Fakt, że nikt nie widział jej w domu, na co wskazywaliB. L./k. 252/ iP. J., nie przeczy powyższym ustaleniom, gdyż oskarżonaA. S.logicznie i jasno wskazała, żeW. W.nie wróciła z nią do wspólnego pokoju, lecz udała się najpierw do toalety by tam się przebrać. ŚwiadekP. J.nadto w postępowaniu przygotowawczym, mówiąc, żeW. W.uciekła z miejsca stłuczki, jasno wskazał, że powtarzał jedynie słowaA. S./k. 10-13/, które według ustaleń sądu znajdowały się w granicach uzgodnionej przez uczestników postępowania wersji wydarzeń.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadkaM. W., funkcjonariusza Policji, który przeprowadzał pierwsze czynności procesowe na miejscu stłuczki /k. 173-174/. Świadek bowiem relacjonował o własnych spostrzeżeniach co do uszkodzeń pojazdu oraz przedstawionej przez zastane na miejscu osoby wersji o okolicznościach w jakich doszło do stłuczki. Świadek wskazał, że według usłyszanych relacji trzy osoby poruszały się przedmiotowym samochodem, przy czym osoby na miejscu stłuczki wskazywały na nieobecnąW. W.jako na kierowcę. Podał, że był problem z ustaleniem kto kierował ww. pojazdem. Te wątpliwości świadka wynikają, z faktu, iż na przyjazd Policji, wewnątrz auta oczekiwali wspólnieA. S.iP. J.ze swoją dziewczyną. Stąd zdaniem sądu wskazanie trzech osób. Żaden ze zgromadzonych dowodów nie potwierdził wersji aby używały go trzy osoby. NadtoE. D.zeznała, że widziała jedynie dwie osoby. Wprawdzie świadkowie wskazali, że obecne na miejscu zdarzenia osoby mówiły o uciekającym mężczyźnie, to jednak z łatwością da się tę relację wytłumaczyć różnicami w wyglądzie oskarżonych z których toW. W.ma krótkie włosy i chłopięcą budowę ciała. Zaznaczyć przy tym wyraźnie należy, iż relacje świadków wskazywały na uciekającego z samochodu mężczyznę a nie mówiły o kierowcy- mężczyźnie. Z całą stanowczością, w świetle opisanych powyżej dowodów wykluczyć można było udziałP. J.. Zgromadzone dowody jasno i w sposób nie budzący wątpliwości wskazały, że w tym czasie był on w domuA. S..
Na podstawie protokołów oględzin rzeczy /k. 6i 8-9/ sąd ustalił zakres uszkodzeń w samochodzie markiN. (...), zaś w oparciu o protokół z k. 7 obszar i rodzaj uszkodzeń w samochodzieO. (...). Informacja z WRD /k. 158/ pozwoliła na ustalenie kto był właścicielem drugiego pojazdu, a przez to dotarcie do świadkaE. D.. W tym celu istotna była również dokumentacja fotograficzna /k. 37/. Sporządzone fotografie wraz ze szkicem z miejsca zdarzenia drogowego /k. 4/, karty zdarzenia drogowego /k. 5/ oraz notatek urzędowych /k. 1, 2-3/ posłużyły do ustalenia jakie pojazdy brały udział w kolizji, jakie były warunki atmosferyczne po zdarzeniu oraz jakie osoby znajdowały się na miejscu po przybyciu Policji.
W oparciu o dokumentację samochodu /k. 14-20/ sąd ustalił wartość pojazduH. J.Z dokumentacji tej wynika, że pokrzywdzona nabyła samochód za kwotę 2400 zł. Mając na uwadze, że pokrzywdzona w toku procesu nie wykazała, że poczyniła na ten pojazd jakiekolwiek nakłady, sąd nie przyjął wskazywanej przez nią w postępowaniu wartości 3000 zł. Okoliczność ta miała znaczenie dla rozmiaru szkody.
Postanowienie o wyłączeniu materiałów do odrębnego prowadzenia /k. 32/ pozwoliło sądowi na dotarcie do zeznańB. L.złożonych w postępowaniu VW 940/2012 oraz powzięcia uzasadnionej wątpliwości do wersji wydarzeń wykreowanej przez świadków i oskarżonąA. S.w pierwszym stadium postępowania.
Oceniając materiał dowodowy w postaci dokumentów sąd uznał je za sporządzone fachowo i rzetelnie przez uprawnione podmioty. Protokoły nie noszą śladów ingerencji w ich treść, nie zostały zakwestionowane przez sąd oraz strony postępowania. Czynności procesowe nimi objęte zostały przeprowadzone i udokumentowane zgodnie z przepisami procesu karnego. Żadna ze stron w toku postepowania nie kwestionowała wiarygodności tych dokumentów, a i sąd nie dostrzegł ku temu podstaw.
Nieistotna dla rozstrzygnięcia w sprawie była dokumentacja medyczna /k. 95-98, 134, 153, 165/, która wskazywała na zakres obrażeńW. W.. Analiza tej dokumentacji, a dalej idąc powoływanie biegłego z zakresu medycyny sądowej na okoliczność, jakie miejsce zajmowała w czasie stłuczki oskarżona nie było konieczne, albowiem inne dowody przeprowadzone w sprawie, a w szczególności zeznania świadków potwierdziły, że kierowcą byłaA. S.. Okoliczność ta jednak nie miała znaczenia dla zakresu odpowiedzialnościW. W.za czyn zart. 289 k.k.
Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła sąd do przekonania, że oskarżoneA. S.iW. W.swoim zachowaniem wyczerpały znamiona czynu opisanego wart. 289 § 1 k.k.w godzinach pomiędzy 4 a 6 rano 25 stycznia 2012r. dwukrotnie dokonując zaboru pojazdu w celu krótkotrwałego jego użycia, przy czym krótkie odstępy czasu oraz działanie w taki sam sposób, na szkodę tej samej osoby przemówiły za przyjęciem, że zachowania te stanowiły jeden czyn zabroniony. Również zamiar oskarżonych był jeden - motywacją dla realizacji znamion w obydwu przypadkach była chęć dobrej zabawy związana z upojeniem alkoholowym, a więc zaspokojenie własnych potrzeb wbrew woli właściciela. Za jednolitością zamiaru przemawia fakt, że świadekB. L.zmuszona została do zamknięcia oskarżonych na krótki czas na balkonie. W ocenie sądu, gdyby oskarżone zachowywały się spokojnie i nie dawały podstaw do przypuszczenia, że będą chciały kontynuować zabawę, podjęcie przezB. L.takich drastycznych, zważywszy na porę roku, środków nie byłyby konieczne. Wskazać przy tym należy, iż przestępstwo zart. 289 k.k.jest dokonane z chwilą zaboru przez sprawcę pojazdu mechanicznego. Nie budzi zaś wątpliwości fakt, iż oskarżone nie uzyskały zgody osoby uprawnionej na korzystanie z pojazdu, w szczególności takiej zgody nie stanowiła okoliczność przekazania za pierwszym razem kluczyków w celu umożliwienia zabrania z auta jakiś przedmiotów. Brak jest też rzeczywistych podstaw do uznania, iż w sprawie istniały przesłanki dające oskarżonym podstawy do przekonania, iż zgoda została im udzielona w sposób dorozumiany. Można byłoby ewentualnie domniemywać istnienie takiej zgody np. w sytuacji gdyby wcześniej przed zdarzeniemP. J.zezwalał oskarżonym na dysponowanie pojazdem.
Jednocześnie sąd nie miał także wątpliwości co do tego, iż oskarżone dwukrotnie cel krótkotrwałego użycia pojazdu, wbrew woliP. J., realizowały wspólnie. Obu bowiem zależało na używaniu auta oraz obie na zmianę nim kierowały. Za taką oceną przemawia chociażby ten fragment zeznańb. L., w którym twierdziła, iż po pierwszej przejażdżce, gdy udzielała oskarżonym reprymendy obie twierdziły, że świetnie się bawiły.
Materiał dowodowy nie dał natomiast podstaw do podzielenia stanowiska oskarżyciela publicznego w zakresie przyjęcia kwalifikowanego typu tego przestępstwa wskazanego w § 2 art. 289 . Nie potwierdził on bowiem, by oskarżone obejmowały swoim zamiarem również znamiona dodatkowe wynikające z tego przepisu. W szczególności nie sposób przyjąć, iż oskarżone wykorzystując oryginalne kluczyki do otwarcia pojazdu a następnie uruchomienia silnika pokonały jakiekolwiek zabezpieczenia. Uwzględniając okoliczności wejścia w posiadanie kluczyków do samochodu przy pierwszym użyciu za zgodąP. J., sąd uznał, że oskarżone wykorzystały zgodę i nadużyły zaufania użytkownika pojazdu. Drugie zaś zachowanie poprzedzone zaborem kluczyków z kurtkiB. L.i następnie użycie tych kluczyków do otwarcia pojazdu nie było połączone z użyciem jakiegokolwiek wysiłku, który jest niezbędny do pokonania zabezpieczenia a tym samym zrealizowania tego znamienia strony przedmiotowej. „Znamię pokonania zabezpieczenia”, zgodnie z utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem należy interpretować podobnie jak znamię włamania. Konieczne jest przezwyciężenie przez sprawcę tego, co utrudnia dostęp do pojazdu, pokonanie jakiejś przeszkody poprzez jej uszkodzenie np. przez wyłamanie zamka, klamki lub wyłączenie autoalarmu.
Zachowanie oskarżonych nie wyczerpało również znamienia porzucenia pojazdu w stanie uszkodzonym, choć faktycznie do zniszczenia samochodu doszło. Ujawnione dowody nie potwierdziły, aby oskarżone uciekając z miejsca stłuczki chciały pozostawić auto na tzw. „łasce losu”, albo godziły się na to, żeby każdy mógł mieć do niego dostęp. Wyjaśnienia oskarżonych wskazały wprawdzie, że będąc najpierw w szoku a potem ze strachu wyłączyły pojazd i zabrały kluczyki od samochodu oraz podjęły ucieczkę w kierunku domuA. S.. Jednak oskarżonym nie było obojętne co się stanie z samochodem, nie chciały ukryć przed właścicielem, że doprowadziły do uszkodzenia pojazdu, skoro od razuB. L.iP. J.zostali obudzeni i poinformowani o tym co zaszło. Nie można też uznać, że późniejsza ucieczkaW. W.wskazuje na zamiar porzucenia pojazdu. Oskarżona bowiem wróciła do domuA. S., udała się do toalety aby się przebrać a nie zbiegła bezpośrednio z miejsca zdarzenia. Musiała jednocześnie przecież wiedzieć o tym, że współoskarżona informujeP. J.o uszkodzeniu pojazdu. W tej sytuacji nie sposób też uznać, iż oskarżone pozostawiły samochód bez podjęcia starań o zabezpieczenie go .
W konsekwencji sąd zmodyfikował opis czynu przez eliminację znamion wskazanych w§ 2i przypisał oskarżonym przestępstwo zaboru w celu krótkotrwałego użycia w formie podstawowej w warunkach czynu ciągłego (art. 12 k.k.).
Sąd jednocześnie uznał, że czyn oskarżonych był społecznie szkodliwy w stopniu wysokim. Okoliczności wskazują bowiem, że użycie pojazdu wykroczyło poza zasady udostępniania pojazdu w relacji koleżeńskiej, zaś zachowanie oskarżonych stanowiło niebezpieczeństwo dla innych uczestników ruchu drogowego. Oskarżone znajdowały się pod wpływem alkoholu, a ich wybryk, który doprowadził do uszkodzenia dwóch pojazdów połączony był z niezachowaniem wymaganej od uczestników ruchu drogowego szczególnej ostrożności. Oskarżone powinny były przewidzieć, że nad ranem, w porze zimowej, nawierzchnia jezdni może być śliska, co jednak nie stanowiło dla nich przeszkody do kontynuowania pijackiej zabawy. Nadto rozmiar szkody na mieniu w sensie ekonomicznym był duży, gdyż wskutek czynu pojazd pokrzywdzonejH. J.stał się bezużytecznym wrakiem .
Wymierzając oskarżonym kary po 6 miesięcy pozbawienia wolności sąd kierował się dyrektywami jej wymiaru określonymi wart. 53 k.k, przy szczególnym uwzględnieniu zasad wymiaru kary młodocianym określonym wart. 54 § 1 k.k.Sąd wziął pod uwagę stopień społecznej szkodliwości i winy oskarżonych, które uznał za wysokie, ale także błahość motywacji oraz rozmiar ujemnych następstw. Za obciążające w stosunku do obydwu oskarżonych sąd uznał przede wszystkim to, że przestępstwa dopuściły się pod wpływem alkoholu, i postępując wyjątkowo nieostrożnie mogły stać się powodem własnej bądź cudzej tragedii. Oskarżone przed sądem podnosiły, że wskutek stłuczki doznały lekkich obrażeń. Wykazały się przez to bezmyślnością, będącą brakiem najważniejszych cech jakimi powinny charakteryzować się osoba kierującą pojazdem, a to spostrzegawczością, koncentracją, dobrą obserwacją. Wobec oskarżonejA. S.sąd uznał za obciążające również zainicjowanie kreowania przez świadków fałszywej wersji wydarzeń. Sąd nie stracił z pola widzenia również znacznej ilości okoliczności łagodzących. Za takowe sąd uznał przede wszystkim brak uprzedniej karalności, pozytywne opinie w miejscu zamieszkania, fakt kontynuowania nauki, a także bardzo młody wiek oskarżonych. Miarkując kary sąd doszedł do przekonania, że decydujące winny być w przypadku obydwu oskarżonych okoliczności łagodzące i to one przeważyły, przy wymiarze kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. W ocenie sądu takie kary nie przekraczają stopnia winy oskarżonych. Mając jednak na uwadze oddziaływanie prewencyjne wobec oskarżonych, sąd uznał, że oskarżone zasługują na warunkowe zawieszenie wykonania kar. Okoliczności łagodzące, właściwości sprawców oraz ich dotychczasowe sposoby życia dają zdaniem sądu pełne podstawy do przyjęcia, że oskarżone będą w przyszłości przestrzegały porządku prawnego, a w szczególności nie popełnią przestępstwa, zaś przedmiotowy czyn stanowił jedynie młodzieńczy wybryk i jednorazowy incydent w życiu oskarżonych. Jednocześnie możliwość odwieszenia wykonania kary wpłynie na oskarżone w taki sposób, iż jako osoby mające możliwość analizowania swoich poczynań, zrozumieją jak niewłaściwe było ich postępowanie. W ocenie sądu minimalny okres próby w stosunku do młodocianych oskarżonych pozwoli na zweryfikowanie pozytywnej prognozy kryminalnej wobec nich. Mając na uwadze młody wiek oskarżonych, a także nakaz ustawowy wyrażony wart. 73 § 2 k.k.sąd oddał oskarżone pod dozór kuratora w okresie próby, który co do zasady ma pomóc oskarżonym przejście przez okres probacji.
Mając na uwadze, że czyn oskarżonych spowodował uszkodzenie pojazduH. J., oraz, że pokrzywdzona sprzedała pojazd za kwotę ok. 500 zł, nadto poniosła koszty holowania w kwocie około 400 zł. sąd orzekł wobec oskarżonych obowiązek naprawienia szkody w wysokości po 1000 zł. W ocenie sądu obowiązek ten jest nie tylko naturalną konsekwencją uznania winy oskarżonych i dążenia do przywrócenia stanu sprzed naruszenia przez nie prawa ale jest także wyrazem podstawowego celu procesu karnego i jednocześnie w sposób dotkliwy uzmysłowi oskarżonym konsekwencje ich bezprawnego zachowania. Oskarżone są osobami młodymi, zdrowymi i mogą podjąć prace zarobkowe, zwłaszcza w zbliżającym się sezonie wakacyjnym, co w ocenie sądu wskazuje, że zapłacenie takiej kwoty przez każdą z nich nie będzie nazbyt uciążliwe.
Reasumując, wymierzone wobec oskarżonych kary i środki karne zdaniem sądu są adekwatne do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu oraz spełnią cele prewencji ogólnej i szczególnej w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturzei§ 14 ust. 2 pkt 3 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędusąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.B. K.oraz adw.W. K.wynagrodzenia w kwotach po 924 zł za nieopłaconą obronę udzieloną oskarżonym z urzędu.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.sąd zwolnił oskarżone od ponoszenia kosztów sądowych, gdyż uiszczenie ich przez nie byłoby w ocenie sądu zbyt uciążliwe z uwagi na fakt, że oskarżone nie mają stałej pracy, a ich rodziny znajdują się w trudnej sytuacji materialnej.