Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 242/14
Data wyroku: 2015-01-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Olszewski, Bogumiła Metecka-Draus, do SA Maciej Kawałko
Słowa kluczowe: Obrona Konieczna, Nadzwyczajne Złagodzenie Kary
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k.

Sygn. aktII AKa 242/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 stycznia 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Andrzej Olszewski (spr.)

Sędziowie:

SA Bogumiła Metecka - Draus
SO del. do SA Maciej Kawałko

Protokolant:

sekr. sądowy Karolina Pajewska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Christophera Świerka
po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy
S. J.
oskarżonej zart. 148 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie
z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt II K 125/13

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelacje prokuratora i obrońcy oskarżonej za oczywiście bezzasadne;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. T.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych z VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżoną w całości od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, w tym od opłaty.

     Maciej Kawałko Andrzej Olszewski Bogumiła Metecka-Draus

Sygn. akt II AKa 242/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 2 września 2014 roku,S. J.uznano za winną tego, że w dniu 18 maja 2013 r. wK., odpierając bezpośredni, bezprawny zamach ze stronyK. S., polegający na jej popychaniu, szarpaniu, biciu rękoma i kopaniu po głowie, duszeniu oraz uniemożliwieniu opuszczenia jej mieszkania, przekroczyła granice obrony koniecznej przed tym zamachem, poprzez zastosowanie sposobu obrony niewspółmiernego do niebezpieczeństwa tego zamachu w ten sposób, iż przewidując możliwość pozbawienia życiaK. S.i godząc się na to, zadała mu cios nożem w klatkę piersiową, powodując ranę kłutą jej lewej strony, z nacięciem brzegu górnego III żebra lewego, wnikającą do lewej jamy opłucnowej, przebijającą brzeg przyśrodkowy płata górnego płuca lewego, worek osierdziowy, ścianę przednią aorty oraz przednią ścianę prawego przedsionka serca, skutkującą masywnym krwotokiem aortalno-sercowym, wstrząsem krwotocznym i zgonem tego pokrzywdzonego w wyniku ostrej niewydolności krążenia, tj. popełnienia przestępstwa zart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 25 § 2 k.k.i za to, na podstawieart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 25 § 2 k.k.w zw. zart. 60 § 1 i § 6 pkt 2 k.k., skazano ją na karę 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k., na poczet wymierzonej oskarżonej kary pozbawienia wolności, zaliczono okres jej tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 18 maja 2013 r.
Nadto, zasądzono od Skarbu Państwa na rzez adw.A. T.kwotę 1 549,80 (tysiąc pięćset czterdzieści dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy), w tym podatek od towarów i usług, tytułem kosztów obrony z urzędu, a jednocześnie zwolniono oskarżoną od kosztów sądowych, w tym od opłaty.
Powyższy wyrok zaskarżył między innymi obrońca oskarżonej. Wyrokowi zarzucał:
„ a) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż oskarżonaS. J.działała z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia pokrzywdzonegoK. S., podczas gdy z okoliczności przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż oskarżonaS. J.działała z zamiarem ewentualnym;
b) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż oskarżonaS. J.działała odpierając bezpośredni, bezprawny zamach ze stronyK. S.skierowany wyłącznie wobec jej osoby, podczas gdy z okoliczności przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż oskarżonaS. J.odpierała bezpośredni, bezprawny zamach ze strony napastnikaK. S., skierowany zarówno wobec jej osoby jak i jej dwójki małoletnich dzieciS.(ur. (...)) orazO.(ur. (...))
c) naruszenieart. 148 § 1 kkw zw. zart. 25 § 2w zw. zart. 60 § 1 i § 6 pkt 2 kkpoprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz wymierzenie oskarżonej kary (nadzwyczajnie złagodzonej) w wysokości 7 lat pozbawienia wolności, podczas gdy z okoliczności przedmiotowej sprawy a zwłaszcza zgromadzonego materiału dowodowego, wynika iż Sąd I instancji winien był odstąpić od wymierzenia kary.
d) naruszenieart. 25 § 3 kodeksu karnegopoprzez jego nie zastosowanie, podczas gdy okoliczności przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż oskarżonaS. J.działała w warunkach obrony koniecznej, oraz przekroczyła jej granice będąc pod wpływem strachu oraz wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami zamachu.
e) naruszenieart. 438 pkt 4 kpk. poprzez rażącą surowość orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawieni wolności (nadzwyczajnie złagodzonej) w wysokości 7 lat pozbawienia wolności, podczas gdy z okoliczności przedmiotowej sprawy a zwłaszcza zgromadzonego materiału dowodowego, wynika iż Sąd I instancji winien był odstąpić od wymierzenia kary”.
Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku poprzez odstąpienie od wymierzenia kary, lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie przedmiotowej sprawy do Sądu Okręgowego celem ponownego rozpoznania”.
Pismem z dnia 27 października 2014 r., obrońca oskarżonej oświadczył, iż „cofam zarzut podniesiony w apelacji w przedmiocie błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż oskarżonaS. J.działała z zamiarem bezpośrednim”.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonej okazała się bezzasadna, i to w stopniu oczywistym.
Sąd Okręgowy przeprowadził pełne postępowanie dowodowe, a następnie wszystkie dowody ocenił zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Swoją ocenę dowodów, sąd rozstrzygający zawarł we wręcz wzorowo sporządzonym uzasadnieniu. Sąd Apelacyjny w pełni akceptuje tą ocenę dowodów, i do niej się odwołuje (por. str. 7-25 uzasadnienia, k. 766-784 akt). Skarżący generalnie nie kwestionuje oceny przeprowadzonych dowodów, a jedynie wycinek ustaleń faktycznych (dotyczących bezprawnego ataku na dzieci). Jednak w świetle analizowanych przez sąd I instancji dowodów, a przede wszystkim wyjaśnień samej oskarżonej, nie było żadnych podstaw do ustalenia, że tuż przed otrzymaniem ciosu od oskarżonej,K. S.uderzył nie tylkoS. J., ale także zaatakował ich wspólne dzieci. W tym momencie dzieci nie były na rękach matki, ani się nie trzymały jej nóg. Brak jest jakiegokolwiek obiektywnego dowodu na to, żeK. S.zaatakował także dzieci. A zatem, nie mógł sąd rozstrzygający przyjąć, jak chce tego skarżący, żeS. J.odpierała bezpośredni i bezprawny zamach skierowany także wobec dwójki małoletnich dzieci.
Nie było także żadnych podstaw do ustaleń, iż oskarżona działała pod wpływem strachu, usprawiedliwionego okolicznościami.S. J.miała do czynienia z jedną z wielu, podobnych do wcześniejszych, awantur. Nie była tym zaskoczona, wiedziała też, że konkubent czasami dopuszcza się wobec niej rękoczynów. I również te okoliczności w odpowiedni sposób rozważył Sąd Okręgowy (vide str. 17-19 uzasadnienia, k. 776-778 akt).
Zbieżne jest stanowisko sądu rozstrzygającego i obrońcy oskarżonej, żeS. J.działała z przekroczeniem granic obrony koniecznej. Różnice pojawiały się w momencie, gdy obrońca wskazał, że należało odstąpić od wymierzenia kary, bądź orzec ją w znaczenie niższej wysokości niż to uczynił Sąd Okręgowy.
Także te zarzuty skarżącego, Sąd Apelacyjny uznał za oczywiście bezzasadne.
Słusznie sąd I instancji podkreślił, że zdarzenie w nocy 18 maja 2013 r. nie było niczym szczególnym w życiu obu konkubentów. Nadto,S. J.przygotowała się na ewentualny, kolejny atakK. S., skoro bez przeszkód poszła do kuchni po nóż. Bezpośrednie użycie noża poprzedziło lekkie uderzenie otwartą dłonią w twarz, zadane przez jej konkubenta. Nie budzi wątpliwości, że oskarżona miała pełną świadomość, iż w pokoju obok są inni domownicy którzy, w sytuacji gdyby agresjaK. S.byłaby duża, mogli interweniować. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu Apelacyjnego, nie tylko nie było podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary, ale też jej łagodzenia poniżej kary 7 lat pozbawienia wolności, którą orzeczono. Po raz kolejny Sąd Apelacyjny odwołuje się do argumentacji sądu rozstrzygającego (por. str. 31-33 uzasadnienia, k. 790-792 akt), nie widząc potrzeby jej powtarzania. A zatem i w tym zakresie apelacja obrońcy nie zasługiwała na uwzględnienie.
Orzeczenie o wynagrodzeniu za obronę z urzędu znajduje swoje uzasadnienie wart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturzew zw. z § 14 ust. 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (…) – tekst jednolity Dz. U. z 2009 r., nr 146, poz. 1188 z późn. zmianami.
Ponieważ oskarżona nie posiada żadnego majątku, ani stałego źródła dochodu, na podstawieart. 624 § 1 k.p.k., zwolniono ją od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, w tym od opłaty za drugą instancję.