Sąd Okręgowy w Kielcach
II Wydział Cywilny Odwołaczy
Sygnatura akt: II Ca 1106/14
Data wyroku: 2014-11-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Klesyk
Słowa kluczowe: Świadczenia Pieniężne, Szkoła Niepubliczna, Przedawnienie
Podstawa prawna: art.750 k.c., art.751 pkt 2 k.c.

Sygn. akt II Ca 1106/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 listopada 2014 r.
Sąd Okręgowy w Kielcach II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący: SSO Małgorzata Klesyk
Protokolant: st. prot. sąd. Beata Wodecka
po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2014 r. w Kielcach na rozprawie
sprawy z powództwa(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.
przeciwkoP. H.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 24 czerwca 2014 r. sygn. VII C 203/14
oddala apelację.
Sygn. akt II Ca 1106)14

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 czerwca 2014 roku w sprawie sygn. VIIC 203/14 Sąd Rejonowy w Kielcach oddalił powództwo(...) spółka z o.o.wW.przeciwkoP. H.o zapłatę kwoty 1016,12 złotych tytułem nieopłaconego czesnego za miesiące czerwiec- wrzesień 2004 roku wraz ze skapitalizowanymi odsetkami, w oparciu o zawartą przez pozwanego z poprzednikiem powoda –Wyższą Szkołą (...)wK.- umowę o studiowanie z dnia 13 sierpnia 2002 roku. Sąd Rejonowy uznał , że w sprawie ma zastosowaniaustawa o szkolnictwie wyższym z dnia 12 września 1990 roku, która nie regulowała szczegółów takiej umowy, a co za tym idzie, co do przedawnienia roszczenia znajdzie zastosowaniaart. 751 pkt 2 kcw związku zart. 750 kc, co skutkuje oddaleniem powództwa jako przedawnionego.
Apelację od powyższego wyroku wywiódł powód, zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzucając mu: obrazę przepisu prawa materialnego: tj.art. 750 k.c.poprzez jego błędną wykładnię;art. 751 pkt 2 k.c.w zw. z § 10 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej, poprzez ich błędną rozszerzającą wykładnię;art. 118 k.c.poprzez jego błędną wykładnię wskutek przyjęcia, iż świadczenie studenta, polegające na obowiązki uiszczenia opłaty za świadczenie edukacyjne stanowi świadczenie o charakterze okresowym, oraz wadliwym przyjęciu, że roszczenie o zapłatę czesnego stanowi roszczenie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 1016,12 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania przed Sądem I i II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości czterokrotności stawki minimalnej, określonej rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. z uwagi na duży nakład pracy pełnomocnika, charakter sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja była bezzasadna.
Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny, a wydane przez ten Sąd orzeczenie jest słuszne. Wbrew zarzutom apelacji Sąd Rejonowy nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego tj.art. 750 k.c.,751 pkt. 2 k.c.iart. 118 k.c.
Sąd Rejonowy słusznie zastosował w niniejszej sprawieart. 750 k.c., dlatego też zarzut naruszenia tego przepisu nie jest uzasadniony.
Stanowiąca źródło roszczenia umowa o studia zawarta została w dniu 13 sierpnia 2002 r., a zatem pod rządamiustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym(Dz. U. nr 65, poz. 385 ze zm.). W ustawie tej brak było jakiejkolwiek odrębnej regulacji umowy o świadczenie usług edukacyjnych, w szczególności nie zawierała ona odpowiednikaart. 160 ust. 3obowiązującej od dnia 1 września 2005 r., a zatem nie mającej zastosowania w rozpoznawanej sprawie,ustawy z dnia 27 lipca 2005 r.– Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.). Nie można zatem uznać, iż umowa ta była regulowana innymi przepisami, niż odpowiednio stosowaneart. 734-749 k.c.
Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącego, iż przepisy ustawy z dnia 12 września 1990 r., określające, kto może być dopuszczony do studiowania, przepisy mówiące o obowiązkach studenta, zakresie działalności uczelni, oraz przepisyrozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia, określające przedmiot świadczenia uczelni, ponadto rozporządzenie Rady Ministrów z 28 sierpnia 1991 r. w sprawie zasad gospodarki finansowej uczelni, rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i sportu z 2 października 1991 r. w sprawie zasad jakim powinny odpowiadać postanowienia regulaminu studiów; regulują treść stosunku prawego powstałego w wyniku zawarcia umowy o świadczenie usług edukacyjnych
Oprócz § 23 ust. 2 pkt 2 wskazanej ustawy stanowiącego, że uczelnia może uzyskiwać środki finansowe z odpłatnych zajęć dydaktycznych, z pewnymi wskazanymi tam wyjątkami – ustawa nie reguluje kwestii studiów odpłatnych, a w szczególności nie zawiera jakichkolwiek postanowień dotyczących obowiązku zawarcia takiej umowy, jej formy, stosunku pomiędzy studentem, a uczelnią podczas trwania odpłatnych studiów. Ten jeden przepis ustawy, wbrew temu co twierdzi apelant, nie może być podstawą do określenia wszelkich istotnych postanowień umowy o płatne studia. Z jego interpretacji wprawdzie wynika, że uczelnie mogły kształcić studentów odpłatnie, jednak brak w ustawie kompleksowej regulacji stosunku prawnego podczas trwania odpłatnych studiów pomiędzy studentem i uczelnią oraz przepisów regulujących istotne postanowienia zawieranej umowy. Przed wejściem w życie ustawy z 2005 roku częstą praktyką było odpłatne studiowanie bez jakiejkolwiek umowy, gdyż żadne przepisy nie nakazywały jej zawierania, nie regulowały zasad dotyczących kontraktu w tym zakresie. Przepisy regulujące zasady studiowania na uczelniach wyższych, zawarte w ustawie z 1990 roku nie można wprost odnieść do umowy o studiowanie odpłatne i nie mogą zastąpić essentialia negotii tejże umowy. Umowa taka zawiera bowiem dodatkowe elementy istotne, których brak w przypadku zasad nieodpłatnego studiowania, o których ustawa z 1990 roku nie wspomina. Nie można takich szczegółowych unormowań wywieźć z wspominanego w apelacji§ 1 ust. 1 i 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 sierpnia 1991 r. w sprawie zasady gospodarki finansowej uczelni, który zawiera jedynie definicję legalną działalności dydaktycznej i stwierdza że koszty tej działalności uczelnia pokrywa z dotacji budżetowej oraz przychodów z tytułu odpłatności za tę działalność. W dalszym ciągu przepisy te nie regulują stosunku uczelnia student w zakresie odpłatnego nauczania.
Nie można więc zgodzić się z powodem, że skoro ustawa definiowała wiele kwestii podstawowych związanych ze studiowaniem na uczelniach wyższych – to także umowa o odpłatne studiowania była w tej ustawie kompleksowo uregulowana. Z uwagi na brak takiej regulacji konieczne było stosowanie do umów zawartych pod rządami poprzedniej ustawyart. 750 k.c.
Jak słusznie podnosi apelant, przepisart. 750 k.c.nie wymaga aby dana umowa musiała precyzyjnie i szczegółowo określać przedmiot umowy i obowiązki stron, stawia jedynie taki warunek, aby na poziomie ogólnym dało się wyprowadzić ogólne obowiązki stron umowy. Z zapisów ustawy o szkolnictwie wyższym z 1990 r. nie da się wyprowadzić nawet tych ogólnych obowiązków stron umowy o nauczanie odpłatnej.
Bezzasadny jest również zarzut, że wyłączone jest zastosowanie w niniejszej sprawieart. 751 pkt 2 k.c.z tego powodu, że ustawa z dnia 12 września 1990 r. definiuje swoiste pojęcie nauki na potrzeby szkolnictwa wyższego, a uczelnia wyższa nie prowadzi działalności gospodarczej. Przepisart. 751 pkt 2 k.c.obejmuje bowiem wszelkie roszczenia z tytułu nauki, jeżeli przysługują osobom trudniącym się zawodowo takimi czynnościami albo osobom utrzymującym zakłady na ten cel przeznaczone. Uczelnia w zakresie, w jakim świadczyła odpłatnie usługi edukacyjne na rzecz studentów studiów niestacjonarnych miała na gruncie stosunków cywilnoprawnych status przedsiębiorcy, jej działalność miała charakter gospodarczy. Stanowisko to potwierdza również orzecznictwo Sądu Najwyższego (wyrok z dnia 7 kwietnia 2004 r., III SK 22/04) oraz orzecznictwo Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (wyroki z dnia 28 września 2005 r. XVII AmC 18/05, z dnia 12 grudnia 2005 r. XVII AmC 80/04). Umowa o odpłatne świadczenie usług edukacyjnych jest umową o charakterze cywilno-prawnym.
Tym samym nie jest także zasadny zarzut naruszeniaart. 118 k.c.Skoro bowiem jak wyżej wyjaśniono Sąd Rejonowy zasadnie zastosował do niniejszego stanu faktycznegoart. 750 k.c.oraz751 pkt 2 k.c.i przyjął słusznie iż termin przedawnienia w stosunku do roszczenia objętego niniejszym postępowaniem, na podstawie w/w przepisów wynosi dwa lata, analiza ostatniego zarzutu jest bezprzedmiotowa.
Zgodnie zart. 117 § 1 k.c., z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Jak zaś stanowi§ 2, po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia. Roszczenia z tytułu nauki, jeżeli przysługują osobom trudniącym się zawodowo takimi czynnościami albo osobom utrzymującym zakłady na ten cel przeznaczone przedawniają się z upływem dwóch lat (art. 751 pkt 2 k.c.).
Ponieważ roszczenie będące podstawą powództwa dotyczy należności z października, listopada i grudnia 2005 roku to na podstawieart. 750 pkt 2 k.c.uległo ono przedawnieniu już w 2007 roku. Pozwany mógł się zatem uchylić od zaspokojenia tego roszczenia, co uczynił, podnosząc w rozpoznawanej sprawie zarzut jego przedawnienia.
Tym samym, zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, dlatego też Sąd Okręgowy oddalił apelację jako bezzasadną na podstawieart. 385 k.p.c.
SSO M. Klesyk
(...)