Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 57/14
Data wyroku: 2014-03-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Gregajtys –, Marek Motuk, Krzysztof Karpiński
Słowa kluczowe: Narkotyki
Podstawa prawna: art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r.

aSygn. akt II AKa 57/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 marca 2014r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSA – Marek Motuk
Sędziowie: SA – Krzysztof Karpiński
SO (del.) – Ewa Gregajtys – spr.
Protokolant: – st. sekr. sąd. Anna Grajber

przy udziale Prokuratora Gabrieli Marczyńska-Tomala
po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2014 r.
sprawyD. B. (1),D. S. (1),P. J. (1)iD. J. (1)
oskarżonych zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 7 listopada 2013 r. sygn. akt  VIII K 130/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

II
zasądza od oskarżonychD. B. (1),D. S. (1),P. J. (1)iD. J. (1)na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania odwoławczego w częściach na nich przypadających, w tym opłaty po 400 (czterysta) złotych.

UZASADNIENIE

D. B. (1),D. S. (1),P. J. (1)iD. J. (1)zostali oskarżeni o to, że w dniu 13 stycznia 2013 roku na autostradzie(...)gminaG.działając wspólnie i w porozumieniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poruszając się samochodami osobowymi:M.onr rej. (...)orazS. (...)onr rej. (...), uczestniczyli w przewozie z terytoriumH.doP.znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości 5700,117 gram netto o przybliżonej wartości czarnorynkowej około 180000 PLN w ten sposób, że narkotyki przewozili w skrytce samochodu markiM.onr rej. (...)– natomiast samochodem osobowym markiS. (...)onr rej. (...)ubezpieczali nielegalny przewóz narkotyków, tj. o czyn zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

Sąd Okręgowy w Warszawie VIII Wydział Karny wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r. oskarżonychD. B. (1),D. S. (1),P. J. (1)iD. J. (1)uznał za winnych tego, że w okresie od 11 do 13 stycznia 2013r. działając wspólnie i w porozumieniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poruszając się samochodami osobowymi:M.onr rej. (...)orazS. (...)onr rej. (...), dokonali wewnątrzwspólnotowego nabycia, tj. przemieszczenia zH., przezR. F. N.doR. P.znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości 5700,117 gram netto o przybliżonej wartości czarnorynkowej około 180 000 PLN, która stanowi 110 606 jednorazowych porcji w ten sposób, że narkotyki przewozili w skrytce samochodu markiM.onr rej. (...), natomiast samochodem osobowym markiS. (...)onr rej. (...)ubezpieczali nielegalny przewóz narkotyków i zostali zatrzymani naautostradzie (...)gminaG., tj. zbrodni zart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za tę zbrodnię na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył kary:
- oskarżonemuD. B. (1)4 lat pozbawienia wolności,
- oskarżonemuD. S. (1)4 lat pozbawienia wolności,
- oskarżonemuP. J. (1)4 lat pozbawienia wolności,
- oskarżonemuD. J. (1)5 lat pozbawienia wolności.
Sąd, na podstawieart. 63 § 1 kk, na poczet wymierzonych oskarżonym kar pozbawienia wolności zaliczył okresy zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 13 stycznia do 7 listopada 2013 r. uznając w tym zakresie karę za wykonaną a na podstawieart. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych opisanych w wykazie(...)
(...)(...)pod pozycją(...).
Rozstrzygając w przedmiocie kosztów postępowania sąd, powołując się na treśćart. 624 § 1 kpk, obciążył nimi Skarb Państwa.

Apelacje od wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoD. J. (1)zaskarżył wyrok w całości i powołując się na treśćart. 427 § 2 kpkiart. 438 pkt 2 kpkrozstrzygnięciu sądu pierwszej instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia w postaci:

1
obrazyart. 193 § 1 kpkorazart. 7 kpkpoprzez samodzielne rozstrzygnięcie przez Sąd wiadomości specjalnych, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, a w konsekwencji niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logiki uznanie, że samochody marekM.iS. (...)podróżowały razem w niewielkiej odległości na podstawie odczytów stacji(...);

2
art. 2 § 2 kpk,art. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpkwobec naruszenia zasad swobodnej oceny dowodów poprzez niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logiki uznanie, iż samochody musiały pokonać tożsamą trasę jedynie na podstawie kwitów opłat na autostradzie w miejscowościachL.orazS., podczas gdy Sąd wyraźnie wskazał, iż w samochodzieS. (...)znaleziono dodatkowo kwity z miejscowościN.,T./G.-N.,T.-T., których nie znaleziono w samochodzie markiM.;

3
art. 2 § 2 kpk.art. 4 kpk.art. 5 § 2 kpk.art. 7 kpkwobec naruszenia zasad swobodnej oceny dowodów poprzez niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logiki uznanie, iż wyjaśnieniaD. B. (1)wskazują na udział współoskarżonych w zarzucanym im przestępstwie, w szczególności poprzez uznanie, iżD. B. (1)dopasował swoją wersję wydarzeń do wyjaśnień współoskarżonych;

4
art. 2 § 2 kpk.art. 4 kpk.art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpkwobec naruszenia zasad swobodnej oceny dowodów poprzez niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logiki uznanie za okoliczność obciążającą domysłów świadkaD. B. (1), że współoskarżeni mogli dotknąć worków z substancją odurzającą;

5
art. 2 § 2 kpk.art. 4 kpk.art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpkwobec naruszenia zasad swobodnej oceny dowodów poprzez niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logiki uznanie, że skoro z paragonów fiskalnych wynika, że tankowane były dwa pojazdy to na pewno drugim tankowanym pojazdem był samochód prowadzony przezD. B. (1);

6
art. 2 § 2 kpk.art. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpkwobec naruszenia zasad swobodnej oceny dowodów poprzez niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logiki uznanie, iż ślady biologiczne zabezpieczone na puszcze napoju 0,33L(...)zawierają mieszankę DNAD. J. (1)na podstawie opinii wskazującej jedynie na prawdopodobieństwo zawierania DNAD. J. (1),D. S. (1)orazP. J. (1);

7
art. 2 § 2 kpk.art. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpkwobec naruszenia zasad swobodnej oceny dowodów poprzez niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logiki uznanie za niewiarygodne wyjaśnieńD. J. (1)w zakresie chęci kupna samochodu za granicą, jedynie na podstawie tego, że z zeznań oskarżonegoJ.nie wynikały żadne szczegóły transakcji;

8
art. 2 § 2 kpk.art. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpkwobec naruszenia zasad swobodnej oceny dowodów poprzez niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logiki uznanie za niewiarygodne zeznań świadkaN. L., potwierdzającej wyjaśnienia oskarżonegoJ.jedynie na podstawie swobodnej oceny Sądu;

9
art. 2 § 2 kpk.art. 4 kpk.art. 5 § 2 kpk.art. 7 kpkwobec naruszenia zasad swobodnej oceny dowodów poprzez niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logiki uznanie wyjaśnień oskarżonegoS.za niewiarygodne w zakresie podjęcia spontanicznej decyzji o wyjeździe w oparciu o ustalony tydzień wcześniej grafik w pracy;

10
art. 2 § 2 kpk,art. 4 kpk.art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpkwobec naruszenia zasad swobodnej oceny dowodów poprzez niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logiki uznanie za wiarygodne zeznańT. T.w zakresie wytypowania samochodu markiM.do zatrzymania wraz z samochodem markiS.na podstawie informacji od pracowników bramek na autostradzie i nieuwzględnienie w tym zakresie zeznańT. K..

Obrońca oskarżonegoD. J. (1)podnosząc takie zarzuty, na podstawieart. 427 § 1 kpk, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonegoD. S. (1), na podstawieart. 444 kpkiart. 425 § 1, 2 i 3 kpkzaskarżył wyrok na korzyść oskarżonego w zakresie, w jakim sąd uznał oskarżonego winnym czynu zarzuconego mu w akcie oskarżenia. Powołując się na treśćart. 427 § 1 i 2 kpkiart. 438 pkt 1, 2, 3 oraz 4 kpkwyrokowi zarzucił:
I.obrazę przepisów postępowania, które miały wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
1)obrazęart. 4, 7, 92 oraz 410 kpkpoprzez:
- niekonsekwentne i pozostające w sprzeczności z zasadami prawidłowego rozumowania uznanie, że wyjaśnienia oskarżonegoS.oraz pozostałych współoskarżonych złożone przed Sądem nie zasługują na wiarę, nadto poprzez wybiórczą i w istocie dowolną ocenę wyjaśnień złożonych przez oskarżonegoS.w zakresie przyjęcia:
&gt;a prioriprzez Sądmeriti- bez poparcia tego ustalenia faktycznymi, że oskarżeni „wspólnie zaplanowali, że pojadą doH., celem zakupienia narkotyków, zgodnie z planem wyjazd miał się odbyć dwoma wypożyczonymi samochodami."[str. 1 uzasadnienia wyroku],
> że oskarżonyS.wiedział, iż w samochodzie markiM.znajduje się specjalna skrytka pomiędzy tylną kanapą, a częścią bagażową [str. 2 uzasadnienia wyroku],
&gt; że oskarżeni „zakupili narkotyki", podczas gdy oskarżonyB.wyjaśnił (k. 157), że „Narkotyki kupiłem.", a zatem nie sposób przyjąć, że oskarżonyS.mógł być obecny przy zakupie [gdziekolwiek: wH.lub w(...)narkotyków [str. 2 uzasadnienia wyroku],
&gt; że „oba samochody w drodze powrotnej od granicyP.do momentu zatrzymania poruszały się razem" [str. 5 oraz 33 uzasadnienia wyroku], w sytuacji gdy w miejscowościT.: samochódM.znajdował się o godzinie 21.40, a samochódS.o godzinie 21.30, zaś w miejscowościK.: samochódM.znajdował się o godzinie 21.56, a samochódS.o godzinie 21.40, a zatem wskazane różnice czasowe - przy przyjęciu prędkości poruszania się pojazdów na 120 km/h - świadczą o tym, że pojazdy w miejscowościT.jechały w odległości co najmniej 20 km, a w miejscowościK.w odległości co najmniej 30 km, a zatem nie sposób przyjąć, że doszło do „ubezpieczania nielegalnego przewozu narkotyków",
2)obrazę przepisów postępowania, które miały wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:art. 5 § 1 kpkpoprzez naruszenie zasady domniemania niewinności i skazanie oskarżonegoS.przy braku dowodów i dokonaniu ustaleń na pozostawanie w porozumieniu z innymi oskarżonymi, a tym samym by oskarżonyS.dopuścił się zarzuconego czynu wspólnie i w porozumieniu, nadto obrazęart. 4 kpkpoprzez naruszenie zasady obiektywizmu i przyjęcie wszystkich okoliczności sprawy na niekorzyść oskarżonego, pomimo braku rzeczywistych podstaw do przyjęcia winy oskarżonegoS., w szczególności poprzez:
- ustalenie, że„Oskarżeni [wszyscy] dokonali wcześniejszych ustaleń i przygotowań do tych [przestępczych] działań”[str. 42 uzasadnienia wyroku], podczas gdy z żadnego elementu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie okoliczność czynienia wspólnych - przez wszystkich oskarżonych - ustaleń nie wynika,
- przyjęcie, żeoskarżonyS.znał zawartość skrytki w samochodzieM.i mógł pozostawić odciski palców na workach z narkotykami[str. 16 uzasadnienia wyroku], podczas gdy z opinii daktyloskopijnej oraz opinii z zakresu badań genetycznych wynika okoliczność zupełnie przeciwna, a mianowicie brak śladów oskarżonegoS.na tych workach,
- uczynienie oskarżonemuS.de facto„zarzutu" [str. 22 uzasadnienia wyroku], ze złożenia przez niego wyjaśnień przed Sądem, na podstawie spisanego uprzednio oświadczenia, co zupełnie pomija okoliczność, że był to pierwszy kontakt oskarżonego z wymiarem sprawiedliwości, nadto wobec oskarżonych przebywających w Areszcie Śledczym zarządzona była izolacja, a zatem nie mieli oni możliwości osobistej styczności, a gdyby do tego doszło to za uchybienie to winna odpowiadać administracja Aresztu Śledczego, a nie oskarżony,
- odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoJ., w zakresie, w jakim wskazał on na spontaniczność podjęcia decyzji, co do wspólnego wyjazdu doH.z oskarżonymS.[str. 24 uzasadnienia wyroku],
- ustalenie przez Sądmeritizaplanowania z tygodniowym wyprzedzeniem wyjazdu w dniach 11-13 stycznia 2013 roku [str. 25 uzasadnienia wyroku], przy zaniechaniu przeprowadzenia koniecznego postępowania dowodowego w tym zakresie, o czym w dalszej części apelacji,
- uznanie, że oskarżonyB.nie wiedział o awarii samochoduS.[str. 25 uzasadnienia wyroku], podczas gdy z jego wyjaśnień wynika jedynie, że nie wiedział on „czy ich samochód [S.] był sprawny" (k. 158), co w żaden sposób nie wyklucza, że awaria była i oskarżonyB.o niej wiedział, ale nie powodowała ona niesprawności [do jazdy] samochoduS..
II. obrazę przepisów postępowania, które miały wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
3. obrazęart. 167 kpkw zw. zart. 366 kpkpoprzez niedopuszczenie z urzędu dowodu:
- z zeznań drugiego kierowcy (zmiennikaD. S. (1)wbarze (...)), tj.M. K.i ustalenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, na podstawie tylko wyjaśnień oskarżonegoS.tj. żeD. S. (1)dokonywał wcześniejszych ustaleń dotyczących dni wolnych w okresie 11-13 stycznia 2013 roku, celem przygotowań do działań związanych z przewozem narkotyków,
- z zapisu monitoringu zhotelu (...)oraz z książki meldunkowej tego hotelu i stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, na podstawie rachunku z hotelu tj. żeD. S. (1)przebywał w hotelu wspólnie ze wszystkimi pozostałymi oskarżonymi, w tym oskarżonymD. B. (1),
- z zapisu z monitoringu ze stacji paliwR. T.orazR. R.M.znajdujących się wN., na których rzekomo tankowano jednocześnie dwa pojazdy i stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, na podstawie paragonów fiskalnych tj. żeD. S. (1)podróżował wspólnie z oskarżonymD. B. (1),
4. obrazęart. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu, w postaci:
- sprawozdania z analizy połączeń (k.766-769) poprzez bezpodstawne uznanie, żeD. S. (1)działał wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymD. B. (1), w sytuacji, gdy z dowodu sprawozdania z analizy połączeń z lokalizacji(...)dla telefonuD. S. (1)(nr(...)) wynika, że wyjechał on z terytoriumN.w dniu 12 stycznia 2013 roku o godzinie 22.26 i wjechał na terytoriumP.w dniu 12 stycznia 2013 roku o godzinie 22.30, natomiast z lokalizacji(...)dla telefonuD. B. (1)(nr(...)), wynika, że wjechał on na terytoriumP.w dniu 12 stycznia 2013 roku o godzinie 21.12 (k. 768-769),
- protokołu oględzin telefonu oskarżonegoD. S. (1)(nr abonencki(...)) poprzez bezpodstawne uznanie, żeD. S. (1)był w stałym kontakcie z oskarżonymD. B. (1), w sytuacji gdy z protokołu oględzin przedmiotowego telefonu wynika, że w chwili przystąpienia do oględzin, brak było możliwości wejścia do MENU telefonu, bowiem ekran dotykowy nie reagował na dotyk, następnie zaś stwierdzono w protokole, że istnieją na telefonie połączenia oraz wiadomości tekstowe, ale tylko z dnia 13 stycznia 2013 roku,
- protokołu oględzin telefonów(...)(...)(3 sztuki) poprzez bezpodstawne uznanie, że wszystkie trzy telefony zostały aktywowane w tym samym czasie, w sytuacji gdy z protokołów oględzin telefonów wynika, że telefony te zostały aktywowane w innym czasie, ponadto we wszystkich trzech telefonach nie była ustawiona ani data, ani godzina,
- zeznań świadkówD. S. (2)orazŁ. M.i bezpodstawne uznanie, że funkcjonariusze policji od początku mieli wiedzę, że dwa pojazdy poruszają się razem, w sytuacji gdy z zeznań tych świadków wynika, że funkcjonariusze policji mieli informację tylko o jednym pojeździe,
- zeznań świadkaT. T.i bezpodstawne uznanie, że pojazdyS.iM.w drodze od granicyP.do momentu zatrzymania przez policję poruszały się jeden za drugim, w niewielkiej odległości, w sytuacji gdy z zeznań tego świadka wynika, że pojazdy nie poruszały się razem, bowiem funkcjonariusze policji nie byli w stanie ustalić drugiego pojazdu, w związku z czym zmuszeni byli do typowania drugiego pojazdu, kontaktując się w tym celu z pracownikami bramek na autostradzie,
a w konsekwencji obrazy tych przepisów obrońca zarzucił:
5.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżonyD. S. (1)wspólnie i w porozumieniu popełnił zbrodnię z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i w konsekwencji uznanie go winnym, w sytuacji gdy zebrane w sprawie dowody świadczą o jego niewinności.
Obrońca oskarżonegoD. S. (1)zarzucił także obrazę przepisów postępowania, które miały wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
6.art. 174 kpkw zw. zart. 92 i 410 kpkpoprzez dokonanie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, na podstawie notatki pooględzinowej z dnia 13 stycznia 2013r. (k.91),
7.art. 170 § 1 pkt 2 kpkpoprzez oddalenie wniosku o przesłuchanie świadkaK. M.na okoliczność dokonywania przezD. S. (1)wcześniejszych ustaleń dotyczących dni wolnych w okresie 11-13 stycznia 2013 roku celem przygotowań do działań związanych z przewozem narkotyków i uznanie, że wszystkie powyższe okoliczności zostały ustalone, na podstawie wyjaśnień oskarżonego,
8.art. 391 § 1 kpkpoprzez nieodczytanie zeznań świadkaT. K., w sytuacji gdy zaszły okoliczności określone w tym przepisie uzasadniające odczytanie zeznań tego świadka w postępowaniu przygotowawczym, w którym stwierdził, że nie pamięta który pojazd poruszał się pierwszy,S. (...)czyM.,
9.art. 172 kpkw zw. zart. 366 kpkpoprzez nieprzeprowadzenie konfrontacji świadkówD. S. (2)iŁ. M.ze świadkiemT. T., w sytuacji gdy zaszły okoliczności określone w tym przepisie uzasadniające przeprowadzenie konfrontacji w celu wyjaśnienia sprzeczności;
III.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na przyjęciu, żeD. S. (1)przebywał w hotelu wH.wraz z oskarżonymD. B. (1)oraz, że podróżowali oni razem poH., w sytuacji gdy z dowodów w postaci rachunku z hotelu oraz paragonów ze stacji paliw oraz wyjaśnień oskarżonegoP. J. (1)wynika, żeD. B. (1)nie przebywał w hotelu wH.wraz z oskarżonym oraz nie podróżowali razem poH..
W przypadku uznania, że wyrok wydany przez Sąd Okręgowy nie zawiera ani naruszeń przepisów postępowania ani błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, skarżący ten zarzucił:
IV.
10.obrazę przepisów postępowania, które miały wpływ na treść orzeczenia,a mianowicieart. 7 kpkpoprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i bezpodstawne przyjęcie, iż oskarżonyS.był współsprawcą przestępstwa, a nie co najwyżej pomocnikiem w dokonaniu czynu z art. 62 ust. 1 lub 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, pomimo braku dowodów na porozumienie przestępcze, świadomość udziału w przestępstwie i nieustaleniu motywu działania oskarżonego,
11.obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 § 3 w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku przypisania oskarżonemuD. S. (1)odpowiedzialności za pomocnictwo do czynu z art. 62 ust. 1 lub 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w sytuacji gdy opis czynu, którego popełnienie Sąd przypisałD. S. (1)świadczyć może co najwyżej o pomocnictwie.
V. rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemuS.w wymiarze 4 lat pozbawienia wolności, w sytuacji gdy oskarżony jest osobą niekaraną, zaś przedmiotem zarzutu są najlżejsze środki odurzające, tj. marihuana, nadto nie doszło do wprowadzenia tych środków do obrotu.
Obrońca oskarżonegoD. S. (1), podnosząc powyższe zarzuty, na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 1 k.p.k.wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoD. S. (1)od popełnienia zarzuconego mu aktem oskarżenia czynu,

alternatywnie, przy uwzględnieniu działania oskarżonego w formie zjawiskowej pomocnictwa lub uwzględnieniu zarzutu wymierzenia rażąco surowej kary

2
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary i wymierzenie oskarżonemu kary w granicach 1/3 dolnego ustawowego zagrożenia tj. 1 roku pozbawienia wolności, względnie obniżenie wymierzonej kary pozbawienia wolności do lat 3 lub wymierzenie kary 1 roku pozbawienia wolności przy przyjęciu kwalifikacji prawnej czynu z art. 62 ust. 1 lub 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii,

alternatywnie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutów zmierzających do uniewinnienia oskarżonego lub zakwalifikowania jego działania jako pomocnictwa

3
uchylenie zaskarżonego wyroku w odniesieniu do oskarżonegoD. S. (1)i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonegoP. J. (1)na podstawieart. 425§ 1 i 2 k.p.k.iart. 444 k.p.k.zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego. Powołują się na treśćart. 427 § 2 k.p.k.orazart. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k.wyrokowi zarzucił:

I
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia tj.art. 4 k.p.k.,art. 5 k.p.k.,art. 7 k.p.k.orazart. 410 k.p.k., poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie przedmiotowych przepisów, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego oraz odstąpienie od zasady obiektywizmu i budowania przekonań w oparciu o przebieg toczącego się postępowania, na rzecz z góry przyjętej tezy i takiego ukierunkowania procesu oraz doboru materiału dowodowego, aby tezę tą potwierdzić, co znalazło m.in. wyraz w:

1
przyjęciu wbrew dyspozycji przepisówart. 4 k.p.k.iart. 7 k.p.k.całkowicie odmiennych kryteriów dla oceny wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków (funkcjonariuszy Policji dokonujących zatrzymania) w zakresie wiarygodności wypowiedzi z przesłuchań z postępowań przygotowawczego i jurysdykcyjnego, polegających na założeniu, iż zdawkowość wyjaśnień złożonych przez oskarżonych w postępowaniu przygotowawczym w połączeniu z kompleksowością wyjaśnień złożonych na rozprawie głównej jest wynikiem taktyki procesowej i linii obrony przygotowanej po kątem akt ze śledztwa, podczas, gdy analogiczny charakter zeznań świadków - funkcjonariuszy Policji (tj. zdawkowość na etapie postępowania przygotowawczego i obszerność w postępowaniu jurysdykcyjnym), Sąd wyjaśnił tym, iż „pewne elementy zdarzeń świadkowie przedstawili pobieżnie w postępowaniu przygotowawczym dopiero w postępowaniu sądowym odpowiadając na pytania udzielili informacji dotyczących sprawy";

2
dokonywaniu, z obrazą przepisówart. 4 k.p.k.iart. 410 k.p.k., niemalże wszystkich ustaleń w zakresie rzekomego przemieszczania się po terytoriumE.wszystkich oskarżonych razem i ścisłej współpracy pomiędzy nimi w dniach 11-13.01.2013r, w oparciu o porównywanie logowań dwóch telefonów(...)
(...)o numerach(...)oraz(...), przy jednoczesnym całkowitym zaniechaniu dokonania porównania logowań w/w telefonów z prywatnym telefonem oskarżonegoP. J. (1), w sytuacji gdy analiza taka prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż oskarżonyP. J. (1)w dniach od 11.01.2013r. do 12.11.2013r. (godz. ok. 21:10) nie mógł korzystać z telefonu(...)
(...)o numerze(...), a tym samym porozumiewać się za jego pomocą z oskarżonymD. B. (1), gdyż przebywał w innych miejscach niż w/w telefon;

3
dokonaniu, z obrazą przepisuart. 193 k.p.k., samodzielnych ustaleń w zakresie specyfikacji rozmieszczenia i funkcjonowania stacji bazowych(...)i nadajników sieci komórkowych oraz sposobów logowania się i częstotliwości, na których aparaty telefoniczne nawiązują połączenia z w/w urządzeniami, w sytuacji gdy złożoność przedmiotowej tematyki, wymagała posiadania wiedzy specjalistycznej, której na pożądanym dla wyrokowania poziomie Sąd Okręgowy posiadać nie może;

4
wywiedzeniu, wbrew dyspozycji przepisówart. 5 k.p.k.iart. 7 k.p.k., szeregu kluczowych dla rozstrzygnięcia wniosków, w oparciu o własną niepopartą informacjami specjalnymi analizę logowań telefonów oskarżonych do stacji bazowych(...), w sytuacji, gdy zebrane przez Sąd dane (niezweryfikowane i objaśnione przez specjalistę) opatrzone są tak wysoką dawką niedokładności i rozbieżności (dostrzegalną chociażby podczas porównania niejednokrotnie bardzo odległych od siebie logowań prywatnych telefonów oskarżonychP. J. (1)iD. S. (1), którzy w dniach 11-13.01.2013r. podróżowali wspólnie jednym samochodem), iż nie mogą stanowić podstawy dokonywania ustaleń faktycznych i wyrokowania w sprawie;

5
nieobiektywnym ukierunkowywaniu przez Sąd, wbrew dyspozycji przepisówart. 370 § 1 k.p.k.,art. 4 k.p.k.iart. 6 k.p.k., zeznań świadków, w sposób umożliwiający Sądowi potwierdzenie arbitralnie przyjętych przezeń tez, a jednocześnie ograniczający obrońcy możliwość skutecznego reprezentowania interesów oskarżonego, polegające na nierespektowaniu ustawowo określonych zasad w zakresie przesłuchiwania świadków, tj. kolejności zadawania pytań według porządku: oskarżyciel publiczny, obrońca, oskarżony, członkowie składu orzekającego i zastąpienie kodeksowego rozwiązania, własnym modelem, zgodnie z którym wszyscy istotni dla sprawy świadkowie tj.:D. S. (2),Ł. M.,T. T.,M. T. (1),M. F.,M. R.,T. K.,P. Z., bezpośrednio po swobodnej wypowiedzi, odpowiadali na szereg pytań Przewodniczącej, a dopiero po ich wyczerpaniu, w drugiej kolejności głos uzyskiwały strony.

II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który miał istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na nietrafnym i nieuprawnionym przyjęciu, iż:

1
aparat telefoniczny(...)
(...)o numerze(...)w dniach 11-13.01.2013. znajdował się w samochodzie markiS., którym podróżowali oskarżeniP. J. (1)iD. S. (1)i służył do komunikacji z oskarżonymD. B. (1), w sytuacji, gdy porównanie logowań w/w telefonu z prywatnym telefonem oskarżonegoP. J. (1), z którym był on wH., dowodzi, iż telefon(...)
(...)wjechał doN.w dniu 11.01.2013r. o godz. 13.28 tj. w momencie gdyP. J. (1)znajdował się już wH., a powrócił doP.przez przejście graniczne wŚ.podczas, gdyP. J. (1)w drodze powrotnej przekraczał granicę wS., co jednoznacznie dowodzi, iż telefon ten mógł zostać przekazany pasażerom samochoduS.zgodnie z ich wyjaśnieniami dopiero na terenieP..

Doniosłość powyższego błędu w ustaleniach faktycznych jest o tyle istotna, iż stanowił on podstawę dla szeregu kolejnych ustaleń, a tym samym błędów w zakresie odtwarzania przez Sąd stanu faktycznego sprawy i wysnutych przezeń wniosków, jak chociażby ustalenie, iż samochodyS.iM., którymi podróżowali oskarżeni jednocześnie opuściły kraj, jak i jednocześnie powróciły doP., które to twierdzenia w świetle logowań z prywatnych telefonówP. J. (1)iD. S. (1)zestawionych z logowaniami telefonów(...)(...), są całkowicie bezpodstawne;

2
samochodyS.iM., którymi podróżowali oskarżeni jednocześnie tankowały paliwo na stacji benzynowej przy zachodniej granicyN.w dniu 11.01.2013r. o godz. 10:43, co dowodzić ma wspólnego działaniu oskarżonych w popełnianiu przestępstwa przemytu, podczas gdy z lokalizacji(...)telefonu(...)(...)posiadanego przez oskarżonegoD. B. (1)wynika, iż wjechał on na terenN.dopiero przed godz. 14:00;

3
wszyscy czterej oskarżeni podróżowali przez Europę i nocowali wHotelu (...)wH.wspólnie, podczas gdy w sprawie niniejszej zupełnie brak jest materiału dowodowego na potwierdzenie powyższej tezy Sądu oraz wobec bierności Sądu w zakresie zabezpieczenia monitoringu, czy uzyskania wyciągu z ewidencji gości z w/w Hotelu, czy monitoringu ze stacji benzynowej wG., które to dowody po ich przeprowadzeniu mogłyby jednoznacznie rozstrzygnąć powyższą kwestię;

4
w konsekwencji Sąd dokonał arbitralnego, błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, polegającego na przypisaniu oskarżonemuP. J. (2)udziału w zarzucanym mu w a/o przemycie narkotyków, podczas gdy z materiału dowodowego w sprawie nie wynika, abyP. J. (1)podróżował i utrzymywał za granicąP.jakiekolwiek kontakty zD. B. (1)wiozącym narkotyki, ani żeby o fakcie takiego tranzytu posiadał wiedzę, co wobec faktu, iż istotą przemytu jest przewóz przez granicę kraju, nie pozwala na przypisanieP. J. (2)zarzucanego mu a/o czynu.

Obrońca oskarżonegoP. J. (1)podnosząc takie zarzuty na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.orazart. 437 § 2 k.p.k.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej tego oskarżonego i uniewinnienie go od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu.

Obrońca oskarżonegoD. B. (1)na podstawieart. 444 kpkzaskarżył wyrok w całości zarzucając:

1
na podstawieart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkbłędną ocenę dowodów polegającą na przyjęciu, żeD. B. (1)przewoził narkotyki zH., podczas gdy prawidłowa analiza i ocena całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie nie pozwala wykluczyć, że oskarżony przewoził narkotyki z miejscowościT.podP.doW.,

2
na podstawieart. 438 pkt 4 kpkrażącą niewspółmierność orzeczonej kary 4 lat pozbawienia wolności, w sytuacji gdy okoliczności popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, w szczególności stopień jego społecznej szkodliwości oraz stopień jego zawinienia, a także właściwości i warunki osobiste oskarżonego uzasadniają wymierzenie mu kary pozbawienia wolności na okres 3 lat.

Podnosząc takie zarzuty obrońca oskarżonegoD. B. (1)wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmianę kwalifikacji prawnej oraz opisu zarzucanego oskarżonemu czynu i uznanieD. B. (1)za winnego popełnienia przestępstwa posiadania znacznej ilości narkotyków z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzenie mu kary 3 lat pozbawienia wolności.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacje obrońców oskarżonych nie zasługują na uwzględnienie, bowiem ani sformułowane w nich zarzuty, ani argumenty przytoczone na ich poparcie nie są słuszne a tym samym nie mogły skutkować rozstrzygnięciami, o które wnoszą skarżący.
Wbrew stanowisku autorów apelacji sąd pierwszej instancji orzekał w oparciu o materiał dowodowy wystarczający dla prawidłowego rozstrzygania, zgromadzone dowody ocenił z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego i w następstwie tak dokonanej oceny ustalił stan faktyczny nie zawierający błędów. W uzasadnieniu wyroku sąd w sposób wyczerpujący odniósł się do treści każdego dowodu wskazując, czy i w jakim zakresie uznał go za wiarygodny, bądź atrybutu takiego odmówił. Argumentacja sądu w tym zakresie jako rzeczowa i logiczna w pełni zasługuje na aprobatę, tym bardziej, że skarżący pomimo obszerności sformułowanych zarzutów skutecznie jej nie podważyli. Lektura uzasadnienia wyroku, w kontekście treści apelacji, uprawnia do sformułowania zasadniczego wniosku, że sąd rozstrzygał w oparciu o całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, gdy tymczasem skarżący oparli zarzuty na wybiórczej i uproszczonej ocenie materiału dowodowego i choć takie stanowisko jest uprawnione wobec ich roli procesowej to nie sposób oczekiwać, by mogło skutecznie podważyć oceny i ustalenia sądu orzekającego w pierwszej instancji.
I tak, odnosząc się do poszczególnych zarzutów, w pierwszej kolejności należy jednoznacznie stwierdzić, że Sąd Okręgowy dokonując oceny materiału dowodowego sprawy w żadnej mierze nie uchybił wskazaniomart. 7 kpka na obrazę tego przepisu zgodnie wskazują autorzy wszystkich apelacji. W realiach rozpoznawanej sprawy - poza zaprezentowaniem własnej, odmiennej oceny dowodów - obrońcy nie wykazali, aby sąd przekroczył wytyczone tym przepisem granice sędziowskiej swobody ocen i wkroczył w sferę ich dowolności. Nie można wywodzić obrazyart. 7 kpkz samego faktu, że przyjęte przez sąd założenia dowodowe sprzeczne są z oczekiwaniami autorów apelacji. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i jej braku w przypadku innych, pozostaje pod ochroną przepisuart. 7 kpk, jeżeli zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, rozważeniem okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonych, pozostaje zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. W ocenie Sądu Apelacyjnego w rozpoznawanej sprawie warunki te zostały spełnione, a w środkach odwoławczych nie wykazano, aby było inaczej.
Zarzucając rozstrzygnięciu sądu pierwszej instancji obrazęart. 7 kpkobrońcy oskarżonych w pierwszej kolejności podnoszą, że wbrew kryteriom ujętym w tym przepisie sąd ocenił wyjaśnienia oskarżonych złożone na rozprawie. Stanowisko skarżących w tym zakresie jest wadliwe i to w sposób oczywisty. Podzielając w całości rzeczową argumentację Sądu Okręgowego powtórzyć jedynie wypada, że wyjaśnienia oskarżonych składane w toku całego postępowania były niekonsekwentne, pozbawione logiki, sprzeczne wewnętrznie i z pozostałym materiałem dowodowym a jako takie nie mogły stanowić podstawy prawdziwych ustaleń faktycznych. Sąd Okręgowy poddał relacje oskarżonych wnikliwej analizie i wyprowadził z niej trafny wniosek, że w zasadniczym zakresie są niewiarygodne, bowiem oskarżeni nie relacjonują rzeczywistego przebiegu zdarzeń a podają okoliczności adekwatne do stanu dowodowego sprawy tak, by uwolnić się od odpowiedzialności za zarzucone im przestępstwo. W takich właśnie kategoriach należy ocenić pierwsze wyjaśnienia tych oskarżonych, którzy poruszali sięS.. OskarżonyD. S. (1)tuż po zatrzymaniu podał, że wracają bądź jadą na imprezę doP., impreza de facto miała być w samochodzie a właściwie mielitak sobie pojechaćautostradą (k. 152). OskarżonyP. J. (1)przesłuchany wówczas przyznał, że byli we trzech (zS.iJ.) wH., choć nie wskazał powodu wyjazdu, natomiast oskarżonyD. J. (1)negował, by w okresie ujętym w zarzucie wyjechał doH.. Tak rozbieżny sposób relacjonowania co do miejsca wcześniejszego pobytu, trasy przebytej tuż przed zatrzymaniem, jak również jakiegokolwiek związku z oskarżonymD. B. (1), w sposób oczywisty zmierzał do zatajenia informacji o wspólnym działaniu w przestępczym procederze a nie ulega wątpliwości, że działania zmierzające do ukrycia tych informacji miały na celu zapewnienie bezkarności tych oskarżonych, którzy podróżowaliS.i przy których nie znaleziono narkotyków. Nie wymaga wiadomości specjalnych stwierdzenie, że naturalną postawą w zachowaniu ludzi jest udzielanie informacji zgodnych z prawdą a kłamstwo jest odstępstwem od tej normy wymagającym motywacji (tak SA w Krakowie w postanowieniu z dnia 22.06.2006 r. w sprawie AKz 190/06, KZS 2006/6/74). Jeżeli uwzględni się przy tym postawę oskarżonych w trakcie procesu, gdy złożyli wyjaśnienia jeszcze innej treści a de facto odczytali przygotowane oświadczenia, odmawiając jednocześnie odpowiedzi na pytania, to nie ulega wątpliwości, że ich celem nie było zrelacjonowanie przebiegu zdarzenia. Nie negując przy tym prawa oskarżonych do realizacji obrony także w taki sposób, nie można tych okoliczności pominąć przy ocenie wiarygodności wyjaśnień a w tym ustaleniu oczywistych przyczyn, dla których podali nieprawdę. W takich okolicznościach zarzuty skarżących o braku dowodów i tojakichkolwiekna działanie wszystkich oskarżonych w ramach współsprawstwa są bezzasadne i to w stopniu oczywistym. Obrońca oskarżonegoD. S. (1)wskazał przy tym, że sposób składania wyjaśnień przez tego oskarżonego na rozprawie był uwarunkowany jego pierwszym kontaktem z wymiarem sprawiedliwości, jednak niezależnie od tego, że argument ten nie może mieć zastosowania chociażby do karanego wcześniejD. J. (1), zauważyć należy, że przedmiot postępowania dotyczył jednego i to nieodległego w czasie zdarzenia, więc sugerowanie jakichkolwiek trudności w jego odtwarzaniu, jeżeli oskarżony korzysta z prawa do składania wyjaśnień, jest zabiegiem chybionym. Słusznie zatem nie tylko z samej treści wyjaśnień oskarżonych, ale także sposobu ich składania na rozprawie, należy wyprowadzić wniosek, że w zasadniczym zakresie nie są one wiarygodne.
Sąd Okręgowy prawidłowo zatem wskazał – odwołując się do całokształtu okoliczności ujawnionych w toku procesu - że materiał dowodowy sprawy podważa twierdzenia oskarżonych, żeS.T.doH.udali się wyłącznieD. S. (1)iP. J. (1)a celem ich wyprawy było kupno samochodu. Podzielając rzeczową argumentację sądu w tym zakresie, podnieść dodatkowo należy, że prezentując taką wersję zdarzeń, oskarżeni również nie byli konsekwentni. Wystarczy bowiem przywołać chociażby wyjaśnienia oskarżonegoP. J. (1), który pytany o podstawową okoliczność, a to powód planowanego nabycia samochodu wH.wskazał, że samochód miał być kupionydo jeżdżenia przez nas(k. 162), by na rozprawie wyjaśnić, że samochód po zakupie miał być z zyskiem sprzedany (k. 1150). Co więcej, oskarżony podał, że zyskiem tym z oskarżonymJ.mieli się podzielić po połowie, choć jednocześnieD. J. (1)zainwestował w przedsięwzięcie aż 4000 euro a oskarżony zaledwie 1000 euro. Wyjaśnienia oskarżonych w tym zakresie są zatem nielogiczne, stąd słuszną jest ocena sądu w zakresie ich wartości dowodowej także co do tych okoliczności.
Nie sposób także przyznać racji obrońcom, że wyjazd oskarżonych – w szczególnościD. S. (1)– był spontaniczny, wcześniej nie planowany. Skarżący konsekwentnie przy tym podważają słuszność ustaleń sądu, że działania oskarżonych zostały wspólnie zaplanowane i przygotowane. Zarzuty obrońców również w tym zakresie są chybione. Charakter przypisanego oskarżonym przestępstwa w sposób oczywisty determinował jego przygotowanie. Transport substancji, których posiadanie jest zabronione i to z zagranicy, wymaga stosownego zabezpieczenia a w tym, ograniczenia do minimum ryzyka jego ujawnienia. W tym właśnie celu – co słusznie dostrzegł sąd orzekający - oskarżeni poruszali się samochodami, których nie byli właścicielami i których identyfikacja w zasadzie uniemożliwiała ustalenie jakiegokolwiek ich związku z osobami oskarżonych. Przypomnieć wypada, że pojazdS. (...)pochodził z wypożyczalni, ale wypożyczyła go osoba trzecia – świadekM. T. (2)a właściciel samochoduM.od lat przebywa za granicą i miejsce jego pobytu nie jest znane. W konsekwencji, sam dobór środków transportu wyklucza forsowaną przez obrońców „spontaniczność” w podjęciu decyzji o wyjeździe. Słuszności tej oceny nie zmieniają argumenty podniesione w apelacji obrońcyD. S. (1)a sprowadzające się do podważania ustalenia, że oskarżony z wyprzedzeniem ustalił w miejscu pracy, że w okresie 11 – 13 stycznia 2013 r. będzie miał wolne. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że podstawę tego ustalenia stanowią wyjaśnienia samego oskarżonego, w tym zakresie logiczne i zasługujące na wiarę. Zważywszy na zatrudnienie oskarżonego w punkcie gastronomicznym w charakterze kierowcy oczywistym jest, że ustalenie trzech wolnych dni i to weekendowych nie mogło się odbyć bez wcześniejszych uzgodnień z drugim kierowcą. Oskarżony nie porzucił pracy z powodu wyjazdu doH., więc formułowanie zarzutów w tym zakresie jest niezrozumiałe. Sąd Okręgowy prawidłowo również uznał, że wobec poczynienia ustaleń co do tej okoliczności na podstawie wyjaśnień oskarżonego, nie było powodów a tym samym podstawy poszerzania materiału dowodowego w tym zakresie. Uprawniona zatem była decyzja sądu o oddaleniu wniosku dowodowego, stąd podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonegoD. S. (1)zarzut obrazyart. 170 § 1 pkt 2 kpkuznać należy za bezzasadny.
Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił jako niewiarygodne także wyjaśnienia oskarżonegoD. J. (1). W świetle całokształtu okoliczności sprawy słuszne jest ustalenie, że ten oskarżony wraz zD. S. (1)iP. J. (2)samochodem markiS. (...)a takżeD. B. (2)poruszającym sięM., udali się doH., gdzie nabyli a w dniu 13 stycznia 2013 r. przywieźli doP.marihuanę. Sąd Okręgowy w sposób wyczerpujący uzasadnił, z czego wywiódł takie ustalenia a sposób wnioskowania sądu w tym zakresie korzysta z ochronyart. 7 kpk. Wbrew stanowisku obrońcy a także twierdzeniom oskarżonego, trafności ustaleń sądu w tym zakresie nie neguje okoliczność, że telefon oskarżonego w okresie ujętym w zarzucie nie logował się za granicą, co istotne w ogóle się nie logował, bo został – co potwierdza oskarżony - wyłączony. Z faktu tego wynika jednak odmienny wniosek, aniżeli chce skarżący. Telefon komórkowy jest podstawowym narzędziem komunikacji wyłączanym jedynie w szczególnych sytuacjach, bądź okolicznościach, ewentualnie na czas wyjazdów zagranicznych. Uwzględniając czas ostatniego logowania telefonu oskarżonegoD. J. (1)w dniu 11 stycznia i pierwszego w dacie 13 stycznia 2013 r. nie ulega wątpliwości, że oskarżony wyłączył a następnie uruchomił swój telefon tuż przed wyjazdem zP.i zaraz po powrocie. Oskarżony nie wskazał przy tym innego racjonalnego powodu wyłączenia telefonu na tak długi okres.
Sąd Okręgowy szeroko omówił także wyjaśnienia oskarżonegoD. B. (1)wyczerpująco uzasadniając, z jakich powodów nie dał im wiary w zakresie, w jakim oskarżony neguje udział w przestępstwie pozostałych oskarżonych. Niewiarygodne są w szczególności twierdzenia oskarżonych co do przyczyn, dla których poruszali się razem a w konsekwencji razem zostali zatrzymani. WyjaśnieniaD. S. (1)iP. J. (1), że w trasie doszło do awarii samochoduS. (...)i z tego wyłącznie powodu dołączył do nich oskarżonyD. J. (1)przyjeżdżając swoim samochodem z nieustalonym kolegą, który natychmiast musiał wrócić samochodem tego oskarżonego, choć nie zabrał podstawowych dokumentów pojazdu (dowód rejestracyjny i dowód ubezpieczenia), są – jak trafnie wskazał sąd - sprzeczne z logiką. Skoro samochód zaczął się psuć, to obecność w nim dodatkowego pasażera w żaden sposób nie rozwiązywała sytuacji a twierdzenie, że w przypadku unieruchomienia pojazdu pomocą miał służyćD. B. (1)przypadkowo spotkany na parkingu, który zgodnie z relacją współoskarżonych zadeklarował holowanie po autostradzie uszkodzonego pojazdu samochodem, w którym przewoził ponad 5 kg marihuany, razi wręcz brakiem logiki. Uwzględniając przy tym wykazany szereg połączeń telefonicznych pomiędzy osobami poruszającymi się oboma pojazdami, wyjaśnienia oskarżonych co do tej okoliczności, jako sprzeczne z innymi dowodami uznać należy za niewiarygodne a wobec powyższego, zarzuty skarżących, że także w tym zakresie ocena sądu wynika z obrazyart. 7 kpksą bezzasadne i to w stopniu oczywistym.
Sąd Okręgowy czyniąc ustalenia faktyczne słusznie oparł się m.in. na paragonach ze stacji benzynowych i pokwitowaniach uiszczenia opłat za
przejazd po autostradach, które zostały zabezpieczone w obu samochodach, ale co istotne, także przy oskarżonymD. J. (1). Sąd był uprawniony do oceny, że wraz z pozostałymi dowodami paragony i pokwitowania potwierdzają wspólny a więc zorganizowany wyjazd oskarżonych zP., przezN.doH.a po nabyciu tam marihuany – wspólny powrót doP.. Bezzasadny jest zarzut sformułowany przez obrońcę oskarżonegoD. J. (1), że ujawnienie jednego paragonu fiskalnego za tankowanie w dniu 11 stycznia 2013 r. dwóch samochodów na stacji benzynowej wN., nie oznacza, że drugie tankowanie dotyczyłoM.. Podnoszenie, że paragon mógł należeć do innego kierowcy i został zabrany przez nieuwagę jest nielogiczne, skoro to oskarżonyP. J. (1)wskazuje na możliwość przypadkowego zabrania paragonu, a jednocześnie to nie w toku przeszukania jego osoby a uD. J. (2)paragon zabezpieczono. Co ważne, oskarżeni, którzy poruszali sięS.negują, by wspólnie tankowali i płacili za paliwo do samochodu oskarżonegoD. B. (1), gdy jednocześnie ten oskarżony podał, że na jednej ze stacji, ale w Polsce, współoskarżeni zapłacili za paliwo także do jego samochodu a on oddał im pieniądze (k. 157). Takiej treści wyjaśnienia miały wyłącznie jeden cel a to wykazanie braku jakiegokolwiek związku oskarżonych poruszających sięS.zD. B. (1), u którego w samochodzie ujawniono marihuanę.
Nie zasługują na uwzględnienie także te zarzuty apelacji, w których skarżący podważają dokonaną przez sąd pierwszej instancji ocenę dowodów z zeznań funkcjonariuszy policji organizujących, bądź uczestniczących w realizacji czynności zatrzymania oskarżonych. Bezsporną jest okoliczność, że oskarżeni nie zostali zatrzymani przypadkowo, w wyniku kontroli drogowej. Z relacji dowodzącego akcjąT. T.wynika, że w toku działań operacyjnych ustalono, że dojdzie do przemytu marihuany zH.przezN.doP.. Funkcjonariusze posiadali wiedzę co do pojazdu markiS. (...)– jego nr rejestracyjny i dane osób, które będą się nim przemieszczały, ale wiedzieli także, że jedzie drugi samochód, który typowali monitorującS.przy pomocy pracowników bramek autostradowych. Szerokie rozważania obrońców w zakresie ustalenia, od kiedy funkcjonariusze dysponowali wiedzą, żeS.towarzyszy inny pojazd pozostają bez znaczenia dla rozstrzygania, skoro ich wiedza w tym zakresie została pozytywnie zweryfikowana prawidłowym wytypowaniem samochodu kierowanego przez oskarżonegoD. B. (1), w którym ujawniono ukrytą w przystosowanym do tego miejscu marihuanę. Dokonana przez Sąd Okręgowy ocena zeznań uczestniczących w akcji policjantów jest rzeczowa i logiczna a jako taka korzysta z ochrony w instancji odwoławczej. Zapisy protokołów rozpraw, w tym w szczególności z 26 września 2013 r. (k. 1190-1197) i z 31 października 2013r. (k. 1286-1293) nie uzasadniają sformułowanego przez obrońcęP. J. (1)zarzutu obrazyart. 370 § 1 kpkpoprzez

    nieobiektywne ukierunkowanie przez sąd zeznań świadków, w sposób umożliwiający Sądowi potwierdzenie arbitralnie przyjętych przezeń tez a jednocześnie ograniczający obrońcy możliwość skutecznego reprezentowania interesów oskarżonegoprzez nierespektowanie ustawowych zasad co do kolejności zadawania pytań, skoro z treści protokołów jednoznacznie wynika aktywność stron postępowania a w szczególności obrońców przy przeprowadzaniu dowodów z zeznań świadków. Jednocześnie zapisy protokołów nie potwierdzają, by świadkowie wbrew ustawowej kolejności

    odpowiadali na szereg pytań Przewodniczącej.W konsekwencji, zarzut obrońcy w tym zakresie nie wytrzymuje konfrontacji z przebiegiem rozprawy udokumentowanym protokołami, których zapisy nie były kwestionowane.
Podobnie należy ocenić zarzut obrazyart. 391 § 1 kpkzawarty w apelacji obrońcy oskarżonegoD. S. (1)a dotyczący zeznań świadkaT. K.. Skarżący podnosi, że wobec zaistnienia warunków wskazanych w powołanym przepisie – świadek nie pamiętał, który pojazd poruszał się jako pierwszy – sąd miał obowiązek odczytać jego zeznania z postępowania przygotowawczego. Gdyby jednak obrońca najpierw zapoznał się z zeznaniami świadka z postępowania przygotowawczego (k. 445-447), to wiedziałby, że jego relacja nie dotyczyła zatrzymania oskarżonych a wyłącznie przebiegu i skutków czynności przeszukania mieszkaniaS. L.. Ten sam skarżący nie wykazał również, które wypowiedzi świadkówD. S. (2),Ł. M.iT. T.są sprzeczne i powinny zostać wyjaśnione podczas konfrontacji (zarzut obrazyart. 172 kpkw zw. zart. 366 kpk), co podważa skuteczność także tego zarzutu, tym bardziej, że konfrontacja nie ma charakteru obligatoryjnego.
Bezzasadny jest również zarzut obrazyart. 174 kpkw zw. zart. 92 i 410 kpkpodniesiony w tej samej apelacji. Skarżący wywodzi, że sąd poczynił ustalenia faktyczne na podstawie notatki pooględzinowej z k. 91, gdy tymczasem notatka nie stanowiła podstawy ustaleń faktycznych w sprawie a okoliczności, które zdaniem obrońcy na podstawie notatki ustalono wynikają z protokołów przeszukań (k. 21-23, 30-32).
Sąd Apelacyjny nie podzielił także tych zarzutów, w których skarżący podnoszą, że wyrok sądu pierwszej instancji dotknięty jest obrazą prawa procesowego w zakresie, w jakim sąd oparł się na sprawozdaniu z analizy połączeń telefonów oskarżonych, bądź telefonów zabezpieczonych w samochodach, w sytuacji gdy ustalenia w tym zakresie – zdaniem skarżących - wymagają wiadomości specjalnych (zarzut formułowany jako obrazaart. 193 § 1 kklub obrazaart. 7 kpk, ewentualnie obu tych przepisów). Wiadomości specjalne, o jakich stanowi powołany przepis to takie, które wykraczają poza normalną, powszechną w danych warunkach wiedzę, z uwzględnieniem faktu rozwoju i powszechności wiadomości określonego typu w procesie zmian w sferze wiedzy ogólnej. (T. Grzegorczyk, Komentarz do art. 193 kpk). Do wiadomości specjalnych nie należą zatem takie, które są dostępne dla dorosłego człowieka o odpowiednim doświadczeniu życiowym, wykształceniu i zasobie wiedzy. Dokonanie analizy połączeń jest czynnością pracochłonną i czasochłonną, trudno jednak uznać, by wymagało jakichkolwiek wiadomości specjalnych. W aktach sprawy (głównie t. IV) znajdują się w części w formie papierowej, ale przede wszystkim na płytach CD (koperty od k. 772 do k. 776), uzyskane od operatorów sieci komórkowych wykazy połączeń kierunkowych, które potwierdzają logowanie telefonów oskarżonych, lub telefonówS., jakimi dysponowali w obu samochodach, w zbliżonym przedziale czasowym w dniach 11 – 13 stycznia 2013 r. na obszarzeP.,N.iH.. Dane ujęte w sprawozdaniu (k. 762-771), do którego odwołuje się sąd a także autorzy apelacji pochodzą z tych właśnie wykazów, które obejmują również określenie lokalizacji a także wykaz adresów(...). Trudność w dokonaniu analizy połączeń wynika niewątpliwie z konieczności porównywania wielości zapisów ujętych w poszczególnych - zdefiniowanych przez operatorów - kolumnach, co w żadnej mierze nie wymaga jednak wiadomości specjalnych w rozumieniuart. 193 § 1 kpk. Co jednak istotne, obrońcy wskazując na konieczność poddania tych zapisów opinii biegłego popadają w sprzeczność, skoro jednocześnie zapisy te samodzielnie poddają analizie i wyprowadzają z nich stanowiące podstawę zarzutów wnioski. Zgodzić się przy tym należy z obrońcami, że istnieją nieznaczne rozbieżności co do czasu i miejsca logowania telefonów, którymi dysponowali oskarżeni, rozbieżności te wynikają jednak stąd, że telefony działały w różnych sieciach, a jak powszechnie wiadomo, każda sieć komórkowa dysponuje własną infrastrukturą, w tym stacjami(...). Lokalizacje(...)dla poszczególnych operatorów są ujęte w nadesłanych przez nich informacjach, z których wynika, że dla poszczególnych operatorów są różne. Nie sposób w tym miejscu nie odnieść się do treści tych zarzutów obrońców, które zostały oparte na danych zaczerpniętych z udostępnionych przez operatorów wykazów połączeń a które – wbrew twierdzeniom skarżących – nie podważają słuszności ustaleń sądu. Stanowczo należy bowiem stwierdzić, że wnioski wyprowadzane z tej analizy przez obrońców są nieuprawnione, bo sprzeczne z materiałem dowodowym. Dla przykładu, obrońca oskarżonegoP. J. (1)na str. 4 apelacji wywodzi, że porównanie logowań telefonuS.zabezpieczonego w samochodzieS. (...)– nr(...)– z prywatnym telefonem tego oskarżonego wyklucza, by służył on do komunikowania się z oskarżonymD. B. (1), skoro telefonS.„wjechał” doN.11 stycznia 2013 r. o godz. 13.28 a prywatny telefon oskarżonegoP. J. (1)w tym czasie znajdował się wH.. Z dokumentacji nadesłanej przez operatorów rzeczywiście wynika, że telefon oskarżonegoJ.logował się wówczas wH.(k. 772), podobnie (k. 773) jak telefonS.zabezpieczony wS.. Dla wyprowadzenia tych wniosków wystarczy zapoznać się z materiałem dowodowym sprawy, opracowanym dla ułatwienia w formie sprawozdania (k. 762-771). Wskazać przy tym należy, że wnioski zawarte w sprawozdaniu także przeczą argumentom skarżącego, bo z nich wynika, że telefonS.logował się wówczas zagranicą, a nie wN.jak wskazuje obrońca.
Nieuprawnione są również wnioski obrońców, że skoro z analizy logowań telefonów wynikają nieznaczne różnice czasowe np. w przekroczeniu granicy przez oba pojazdy, to ta okoliczność wyklucza, by poruszały się razem. Logika i doświadczenie życiowe wskazują, że samochody jadące razem autostradą a zatem poruszające się ze znaczną prędkością, na skutek chociażby warunków ruchu czy techniki jazdy różnicującej kierowców, mogą się rozdzielić, bądź skutek taki może wynikać ze stylu i prędkości jazdy innych uczestników ruchu, więc nieznaczne różnice w czasie logowania telefonów nie uprawniają – jak chcą skarżący – do formułowania wniosków, że oskarżeni nie wyjechali razem doH.w celu nabycia i przywiezienia doP.marihuany.
W konsekwencji, wszystkie zarzuty procesowe kierowane wobec wartości dowodów z wykazów połączeń i wniosków z nich wynikających, są bezzasadne.
Obrońcy oskarżonych koncentrując się na materiałach nadesłanych przez operatorów sieci komórkowych, pominęli jakże istotne a omówione przez sąd wnioski wypływające z protokołów przeszukania oskarżonych. Z oskarżonych, tylkoD. J. (1)konsekwentnie przyznawał, że znaD. B. (1), oskarżeniP. J. (1)iD. S. (3)zaprzeczyli, by mieli z nim wcześniej kontakt, co podważa chociażby ta okoliczność, że w prywatnym telefonieP. J. (1)miał zapisany numer telefonu oskarżonegoD. B. (1)(k. 16-18 protokół przeszukania).
W zakresie analizy połączeń telefonicznych, nieuprawniony jest zarzut obrońcyD. S. (1), że brak połączeń z telefonu tego oskarżonego wyklucza możliwość przyjęcia, że podczas wyjazdu doH.miał on kontakt z oskarżonymD. B. (1), skoro zgodnie z ustaleniami sądu, oskarżonyS.podróżował samochodem markiS.wspólnie zP. J. (2)iD. J. (1)a w samochodzie tym zabezpieczono telefon, z którego nawiązano szereg połączeń na numer telefonu, którym dysponował kierującyM.. Prawidłowe jest ustalenie, że oskarżeni w każdym z samochodów dysponowali dodatkowymi - poza własnymi - telefonami i to one służyły do kontaktowania się podczas jazdy. W takim stanie dowodowym nie do obronienia jest zarzut obrońcy, że brak połączeń z telefonuD. S. (1)oznacza, że nie był on współsprawcą przypisanego mu przestępstwa.
Nie są również zasadne zarzuty zawarte w apelacji obrońcy oskarżonegoD. S. (1)a oparte na obrazieart. 167 kpkw zw. zart. 366 § 1 kpk. Skarżący podnosi, że sąd rozstrzygał w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, bowiem nie zabezpieczono dla potrzeb postępowania nagrań z monitoringu z hotelu a także tych niemieckich stacji benzynowych, z których rachunki i paragony zabezpieczono przy oskarżonych lub w samochodach. Tego typu zarzut kierowany pod adresem sądu ma rację bytu wówczas, gdy przeprowadzenie dowodu nie tylko było niezbędne dla prawidłowości rozstrzygania, ale także możliwe. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika natomiast (k. 459), że już w marcu 2013 r, a więc 5 miesięcy przed skierowaniem aktu oskarżenia do sądu, ustalono, że nagrania z monitoringu hotelu i jednej ze stacji benzynowych nie zostały zachowane a druga stacja nie była monitorowana, co oznacza, że wskazane dowody nie były możliwe do przeprowadzenia już na etapie postępowania przygotowawczego, więc trudno czynić zarzut w tym przedmiocie sądowi. Natomiast w zakresie braku ustalenia zapisów w książce meldunkowej(...)stwierdzić należy, że przepisart. 167 kpknakłada na sąd obowiązek przeprowadzenia dowodów z urzędu, ale tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla prawidłowego wyrokowania (tak SN w postanowieniu z 11.04.2006, V KK 360/05, OSNwSK 2006/1/819). Sąd orzekający w pierwszej instancji – jak wynika z uzasadnienia wyroku - dokonując oceny materiału dowodowego sprawy uznał, że jest on pełny i nie nasuwa wątpliwości co do stanu faktycznego a w takiej sytuacji nie był zobligowany do przeprowadzenia w tym zakresie dowodu z urzędu. Tym samym nie jest słuszny zarzut, by sąd dopuścił się obrazyart. 167 kpkw zw. zart. 366 § 1 kpk.
Niezrozumiały jest zarzut podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonegoD. J. (1)a odnoszący się do wniosków opinii z zakresu badań genetycznych. Wbrew stanowisku skarżącego, puszka napoju(...)została zabezpieczona w samochodzie markiS.a nie wM., dokładnie pod fotelem pasażera a sąd przyjął, że zabezpieczona na niej mieszanina śladów genetycznych pochodzi od co najmniej 3 osób i z
    prawdopodobieństwemgraniczącym z pewnością zawiera DNA oskarżonegoD. J. (1)(str. 11 uzasadnienia). Zarzut apelacji opiera się na innych ustaleniach, aniżeli poczynione przez sąd, co sprawia, że jest nie tylko bezskuteczny, ale i niezrozumiały.
Mając na względzie te wszystkie okoliczności i podzielając w całości oceny i ustalenia Sądu Okręgowego, sąd odwoławczy nie uwzględnił wniesionych apelacji. Pomimo ich obszerności, skarżący nie byli w stanie wskazać takich argumentów, które mogłyby podważyć ustalenia sądu pierwszej instancji. Dowody zgromadzone w sprawie mają jednoznaczną wymowę i nie pozostawiają wątpliwości w zakresie sprawstwa i winy oskarżonych. Nie ustalono precyzyjnie, gdzie i w jaki sposób oskarżeni nabyli marihuanę, ale te okoliczności są bez znaczenia, skoro wykazano, że w tym celu wyjechali doH.a podczas powrotu zostali zatrzymani ze znaczną ilością marihuany. Wbrew twierdzeniom obrońców ustalenia faktyczne nie zawsze muszą wynikać z konkretnych dowodów, mogą także wypływać z nieodpartej logiki wydarzeń stwierdzonej innymi dowodami, jeżeli owe wydarzenia są tego rodzaju, że stanowią oczywistą przesłankę, na podstawie której doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, że dana okoliczność miała miejsce.
Sąd Okręgowy nie tylko poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, ale dokonał także właściwej prawno-karnej oceny zachowania oskarżonych także poprzez przyjęcie, że działali w ramach współsprawstwa. Argumentacja sądu w tym zakresie zasługuje na aprobatę. Współsprawstwo zachodzi wtedy, gdy dwie lub więcej osób, działając w porozumieniu wspólnie dokonuje czynu zabronionego, przy czym – co należy podkreślić - warunkiem przyjęcia współsprawstwa jest istnienie porozumienia. Z istoty współsprawstwa wynika, że każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność za całość uzgodnionego przestępstwa, a więc także w tej jego części, w której znamiona czynu zabronionego zostały zrealizowane zachowaniem innego lub innych współsprawców. Pomocnictwo natomiast to ułatwienie popełnienia przestępstwa innej osobie. Psychiczny stosunek do przestępstwa różnicuje współsprawcę i pomocnika – dla współsprawcy popełniane przestępstwo zawsze jestjego przestępstwem,dla pomocnika – jestprzestępstwem cudzym. Uwzględniając całokształt okoliczności sprawy a w szczególności, sposób przygotowania i realizacji przestępstwa przez oskarżonych, nie ma podstaw do przyjęcia, by oskarżeniD. S. (1),P. J. (1)iD. J. (1)pomagali – a zatem tylko ułatwiali popełnienie przestępstwaD. B. (1).
Wobec jednoznacznych ustaleń w zakresie kraju nabycia i przemieszczenia zabezpieczonego środka odurzającego i przy uwzględnieniu jego ilości kwalifikowanej jako znaczna, nie może budzić wątpliwości prawidłowość oceny działania oskarżonych jako zbrodni zart. 55 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. W stanie dowodowym sprawy nieuprawnione jest zatem stanowisko skarżących, że czyn oskarżonych powinien zostać zakwalifikowany jako występek z art. 62 ust. 2 ustawy.
Za chybione uznać zatem należy zarzuty skarżących także w tym zakresie.
Wobec skierowania apelacji obrońców również przeciwko rozstrzygnięciom o karach, sąd odwoławczy dokonał kontroli zaskarżonego wyroku także w tej części.
Zgodnie zart. 438 pkt 4 kpk, sąd odwoławczy zmienia lub uchyla orzeczenie w zakresie kary tylko w razie stwierdzenia jej rażącej niewspółmierności. Rażąca niewspółmierność, o której mowa w powołanym przepisie zachodzi tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego (tak SN m.in. w wyroku z dnia 22 października 2007r., SNO 75/07, LEX nr 569073). Oceniając całokształt okoliczności sprawy nie sposób przyjąć, by sytuacja taka zachodziła wobec oskarżonych. Lektura uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji wskazuje, iż sąd ten przy wymiarze kary wobec każdego z oskarżonych uwzględnił okoliczności przedmiotowe i podmiotowe oraz właściwie je ocenił w kontekście dyrektyw wymiaru kary wskazanych wart. 53 § 1 i § 2 kk. Sąd miał na uwadze w szczególności wysoki stopień społecznej szkodliwości zarzuconego im czynu wynikający z woli samego ustawodawcy, który takie zachowanie zakwalifikował jako zbrodnię. Słusznie wskazał Sąd Okręgowy na negatywne a niekiedy tragiczne społeczne skutki dostępności środków odurzających dla zdrowia i życia ludzkiego, w szczególności, że problem ten w dużej mierze dotyka ludzi młodych.
Okoliczności podnoszone przez obrońców – młody wiek, czy dobre opinie z miejsca zamieszkania, nie są tego typu, by mogły skutkować złagodzeniem orzeczonych kar. Nie zasługują na uwzględnienie także te argumenty, które wskazał obrońca oskarżonegoD. B. (1)a odnoszące się do jego sytuacji życiowej i rodzinnej. Nie negując, że choroba matki i zaciągnięte przez rodziców długi czyniły sytuację tego oskarżonego trudną, to jednak te okoliczności nie umniejszają ani winy, ani ciężaru gatunkowego przypisanego mu przestępstwa. Podstawową miarą surowości każdej kary jest stopień wykorzystania sankcji a kierując się tym kryterium zdecydowanie należy stwierdzić, że orzeczone wobec oskarżonych kary oscylują wokół dolnej granicy ustawowego zagrożenia, zatem nie mogą być ocenione jako nazbyt surowe a tym samym rażąco niewspółmierne, co czyni wniesione apelacje także w tym zakresie bezzasadnymi.
Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Rozstrzygając o kosztach sądowych postępowania odwoławczego, sąd zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w częściach na nich przypadających, w tym opłaty po 400 zł.