Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 519/14
Data wyroku: 2014-10-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Rafał Sadowski
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 97 kw w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 1 prd

Sygn. akt – IX Ka 519/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28. października 2014 r.
Sąd Okręgowy w Toruniu w składzie:
Przewodniczący – S.S.O. Rafał Sadowski
Protokolant – staż. Marzena Chojnacka
po rozpoznaniu w dniu 28. października 2014 r.
sprawyŁ. K.– obwinionego z art. 97 kw w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy „Prawo o ruchu drogowym”,
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego,
od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 23. lipca 2014 r.,sygn. akt XII W 1482/14,

I
zaskarżony wyrok w całości utrzymuje w mocy;

II
obciąża obwinionego kosztami procesu w postępowaniu odwoławczym, w tym opłatą w kwocie 30 (trzydziestu) zł.

Sygn. akt IX Ka 519/14

UZASADNIENIE
Ł. K.został obwiniony o to, że w dniu 29 marca 2014 r. ok. godz. 14:30 wT.naul. (...)w pobliżuul. (...), kierując pojazdem marki(...)onr rej. (...), wykonał manewr wyprzedzania bezpośrednio przed przejściem dla pieszych
-  tj. o wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym
Wyrokiem z dnia 23 lipca 2014r.Sąd Rejonowy w Toruniu, sygn. akt XIIW 1482/14, uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu tj. wykroczenia zart. 97kw w zw. zart. 26 ust. 3 pkt 1 Ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o Ruchu Drogowym(Dz. U. z 2012r. Nr 1137) i za to, na podstawieart. 97kw, wymierzył mu karę 300 złotych grzywny.
Zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 złotych tytułem opłaty sądowej i obciążył go zryczałtowanymi wydatkami poniesionymi w toku postępowania w kwocie 100 złotych.
Wyrok ten zaskarżyłw całości obrońca obwinionego, zarzucając mu:

1
Obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj.art. 2 § 2 kpk,art. 4 kpk,art. 5 § 1 i 2 kpk,art. 7 kpkw zw. zart. 8kpsw poprzez dowolną ocenę zeznań policjantów na okoliczność czynu zarzucanego obwinionemu oraz przebiegu zdarzenia i przyznanie im waloru wiarygodności, mimo, że występują w nich istotne sprzeczności, rozbieżności oraz niejasności, uległy one zmianie przed sądem i nie w zakresie opisu przebiegu interwencji nie zostały zweryfikowane poprzez przesłuchanie matki obwinionego

2
Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający istotny wpływ na jego treść sprowadzający się do uznania obwinionego za sprawcę czynu, mimo, że brak jest obiektywnych dowodów jego winy i nie wykazano ponad wszelką wątpliwość, że obwiniony wykonał manewr wyprzedzania bezpośrednio przed przejściem dla pieszych lub już na nim, bowiem inne niż zeznania policjantów dowody wskazują, że wykonał go prawidłowo i w istocie występują uzasadnione wątpliwości co do przebiegu zdarzenia, którego sąd szczegółowo nie odtworzył

W oparciu o powyższe skarżący domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie uchylenie go i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy obwinionego nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zdaniem sądu odwoławczego, sąd I instancji prawidłowo przeprowadził przewód sądowy, zgodnie z zasadami wynikającymi zart. 7 kpkw zw. zart. 8kpsw ocenił wszystkie zebrane dowody, a na ich podstawie poczynił właściwe ustalenia faktyczne i trafnie orzekł o odpowiedzialności obwinionego.
Argumentacja apelacji – sprowadzająca się do kwestionowania zeznań policjantów i wskazywania, że zdaniem skarżącego to nie im, lecz wyjaśnieniom obwinionego należało dać wiarę - stanowiła w istocie jedynie polemikę ze stanowiskiem sądu w przedmiocie oceny wiarygodności poszczególnych dowodów i jako taka nie mogła skutecznie prowadzić do wzruszenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Poprzez dokonanie wnikliwej analizy całokształtu zebranego materiału dowodowego, sąd przekonująco – tj. odwołując się do kryteriów relewantnych z punktu widzenia zasad oceny dowodów określonych w przywołanych w apelacji przepisach - wykazał, dlaczego przyjąć należało, że to wersja wydarzeń wyłaniająca się z zeznańR. K.iA. K.była zgodna z prawdą.
Sugestie skarżącego, jakoby w/w policjanci mieli interes w tym, by fałszywie pomawiać obwinionego o naruszenie przepisów ruchu drogowego, nie zostały wsparte wskazaniem na żadne okoliczności, które - oceniane rozsądnie – czyniłby uzasadnionym podejrzenie, że obaj funkcjonariusze, dla których obwiniony był osobą obcą, tak samo anonimową, jak pozostali uczestnicy ruch drogowego, których obserwowali w czasie wykonywanego patrolu, mogliby się zdecydować na złożenie niekorzystnych dla niego, niezgodnych z prawdą zeznań. Absurdalne byłoby przyjęcie, że narażaliby się na dolegliwe konsekwencje prawne (odpowiedzialność za złożenie fałszywych zeznań i odpowiedzialność dyscyplinarną), pomawiając go o niezgodne z prawem zachowanie w sytuacji, którą obserwowało również szereg postronnych osób, tylko dlatego, że matka obwinionego, występując w charakterze pokrzywdzonej, pół roku wcześniej wyraziła swą dezaprobatę dla postępowania przeprowadzonego przez zupełnie innych funkcjonariuszy, w zupełnie innej sprawie.
Prawdą jest, żeR. K.iA. K.nie określili identycznie miejsca, w którym obwiniony zakończył manewr wyprzedzania. Skoro jednak obaj stanowczo utrzymywali, że wykonał on go bezpośrednio przy przejściu dla pieszych (żaden z funkcjonariuszy nie miał najmniejszych wątpliwości, że obwiniony wyprzedzał zbyt blisko przejścia dla pieszych), nie mogło być mowy o tym, że na wniesieniu wniosku o ukaranie zaważyło błędne oszacowanie przez nich odległości samochodu obwinionego od przejścia dla pieszych. Niewątpliwa niedokładność w określeniu tejże odległości była wszak w istocie w realiach sprawy okolicznością irrelewantną z punktu widzenia odpowiedzialności obwinionego za zarzucany mu czyn. Wykonywanie manewru wyprzedzania zabronione jest przecież zarówno na samym przejściu dla pieszych, jak i w odległości pół, czy nawet metra od niego. Z racji tego, że brak aptekarskiej precyzji w określeniu odległości nie jest wcale niczym nadzwyczajnym w relacjach osób, które obserwują tego rodzaju dynamiczną sytuację, jaką jest wykonywanie manewru drogowego, a każda określa miejsce zakończenia jego wykonania, wykorzystując właściwą swej osobie zdolność szacowania odległości, omawiana rozbieżność w zeznaniach funkcjonariuszy nie stwarzała też wątpliwości co do ich rzetelności jako świadków. Gdyby, działając w zmowie, policjanci chcieli doprowadzić do niesłusznego ukarania obwinionego, spodziewać należałoby się zresztą, że odległość tą określą obaj identycznie.
Niespójne z wyjaśnieniami samego obwinionego, który twierdził, że manewr wyprzedzania zakończył 25 metrów przed przejściem, zeznania świadkaŁ. T.nie stanowiły wystarczającej podstawy do podważenia rzeczowych, spójnych co do okoliczności kluczowych dla orzeczenia o odpowiedzialności obwinionego, zeznań pochodzących od osób zupełnie dla obwinionego obcych, jakimi byli policjanci. Tak wyraźnej – nie dotyczącej bynajmniej jednego, czy dwóch, lecz aż 10 metrów - rozbieżności w określeniu odległości przez osobę mającą idealne, identyczne, jak kierowca, warunki do obserwowania drogi, nie sposób zbagatelizować jako prostej niedokładności wynikającej z subiektywnych własności w/w świadka jako obserwatora, jak chce tego skarżący. Stwierdzenie, że ma on tak słabą zdolność szacowania odległości, jak mowa w apelacji, i tak poddawałoby zresztą w wątpliwość możliwość potraktowania, w zgodzie ze standardami oceny dowodów obowiązującymi w procesie, jego zeznań jako miarodajnej podstawy ustaleń w kluczowej dla orzeczenia o odpowiedzialności obwinionego kwestii.
ZeznaniaF. D., który w ogóle nie potrafił - nawet w przybliżeniu – określić, w jakiej odległości od przejścia dla pieszych zakończył on wykonywanie manewru wyprzedzania, nie były zaś w ogóle przydatne dla weryfikacji wiarygodności pozostałych dowodów.
Skoro niekwestionowanym faktem było zarówno to, że obwiniony w czasie objętym wnioskiem o ukaranie przejeżdżał w miejscu, o którym mówili policjanci, jak i to, że sama kontrola drogowa odbyła się na parkingu, zbędne było przeprowadzanie dodatkowych dowodów w celu wyjaśnienia przebiegu rozmowy, która miała wówczas miejsce.
Całkowicie chybiona była też w tej sytuacji próba podważenia prawidłowości rozstrzygnięcia o odpowiedzialności obwinionego opartego o niekorzystne dla niego zeznania policjantów poprzez wskazywanie na to, w jaki sposób policjanci opisali przebieg przeprowadzonej kontroli.
W trakcie analizy akt sprawy pod kątem zaistnienia przesłanek zart. 104 kpwiart. 440 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpw, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień, które skutkować musiały uchyleniem zaskarżonego orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów.
Na podstawieart. 119kpsw w zw. zart. 636 kpkw zw. zart. 627 kpkiart. 21 ust. 2w zw.art. 8, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983, nr 49, poz. 223 ze zm.) oraz§ 3 rozporządzenia ministra sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz. U. z dnia 15 października 2001 r.), sąd odwoławczy obciążył obwinionego kosztami procesu w postępowaniu odwoławczym, w tym opłatą w kwocie 30 zł.