Sąd Apelacyjny w Krakowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 148/13
Data wyroku: 2014-02-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Lucyna Juszczyk, Jacek Polański, Anna Grabczyńska-Mikocka
Słowa kluczowe: Nadzwyczajne Złagodzenie Kary
Podstawa prawna: art. 60§ 3kk

Sygn. akt II AKa 148/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 lutego 2014 roku
Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Anna Grabczyńska-Mikocka

Sędziowie:

SSA Jacek Polański (spr.)
SSA Lucyna Juszczyk

Protokolant:

st. prot. sądowy Konrad Kraszewski

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Woźniaka
po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2014 roku w sprawie
L. K.s.E.
oskarżonego zart.18§1 kk-art.280§1 kk-art.65§1 kki inne;
J. S. (1)s.F.
oskarżonego zart.280§2 kkiart.157§1 kkiart.157§2 kki inne;
K. S.
oskarżonego zart. 13§1 kk-art.280§2 kkiart.157§2 kk-art.11§2 kk-art.65§1 kki inne;
T. M.
oskarżonego zart.280§2 kkiart.157§1 kkiart.157§2 kk,art.11§2 kk,art.65§1 kki inne;
D. M.
oskarżonego zart.280§2 kkiart.157§1 kkiart.157§2 kk,art.11§2 kk,art.65§1 kki inne;

I. M.
oskarżonego zart.279§1 kk,art.65§1 kki inne;
R. D.
oskarżonego zart.13§1 kk,art.280§2 kkiart.157§2 kk,art.11§2 kk;
P. G. (1)
oskarżonego zart.279§1 kk,art.65§1 kk,art.91§1 kki inne;
M. P. (1)
oskarżonego zart.279§1 kk,art.64§1 kk,art.31§2 kkinne;
M. K.
oskarżonego zart.18§3 kkw zw. zart.279§1 kk;
Ł. M.
oskarżonego zart.279§1 kki inne;
L. L.
oskarżonego zart.18§3 kkw zw. zart.280§2 kkiart.157§2 kkw zw. zart.11§2 kk;
apelacji obrońców
od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 10 sierpnia 2012 roku sygn. akt III K 108/10
I. uchyla pkt VII zaskarżonego wyroku i na zasadzieart. 414 § 1 k.p.k.w zw. zart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.w zw. zart. 45 § 1k.w. umarza postępowanie o czyny zarzucone oskarżonemuL. K.w pkt XII aktu oskarżenia;
II. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
1) w pkt VIII:
a) określenie „w pkt I-VIII” zastępuje określeniem „w pkt I-VI”,
b) kary łączne orzeczone oskarżonemuL. K.obniża do 9 (dziewięciu) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz do 490 (czterystu dziewięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 40 (czterdzieści) zł każda;
2) za podstawę prawną nadzwyczajnego złagodzenia kar wymierzonych oskarżonemuJ. S. (1)przyjmuje:
a) wpunktach IX, XII i XXV- „art. 60 § 3 i § 6 pkt 3 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianieustawy Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw” zamiast „art. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.”,
b) wpunktach X, XI, XIII, XIV, XV, XVII, XVIII, XXI, XXIV i XXVI - „art. 60 § 3 i § 6 pkt 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianieustawy Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw” zamiast „art. 60 § 3 i § 6 pkt 3 k.k.”,
c) wpunktach XX, XXII i XXIII„art. 60 § 3 i § 6 pkt 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianieustawy Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw” zamiast „art. 60 § 3 i § 6 pkt 2 k.k.”
3) w pkt XXVII:
a) określenie „w pkt X-XXVII” zastępuje określeniem „w pkt „X-XVIII i XX-XXVI”;
b) kary łączne orzeczone oskarżonemuJ. S. (1)obniża do 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny po 40 (czterdzieści) zł każda;
4) w pkt XXXVIII określenie „w pkt XXVIII-XXXVII” zastępuje określeniem „w pkt XXVIII-XXXI i XXXIII-XXXVII”;
5) w pkt XL określenie „w pkt XXXIII” zastępuje określeniem „w pkt XXIII”;
6) w pkt XLVI określenie „w pkt XXXIX-XLV” zastępuje określeniem „w pkt XXIX-XLII, XLIV i XLV”;
7) w pkt XLVIII określenie „w pkt XXII” zastępuje określeniem „w pkt XXIV”;
8) w pkt LXI określenie „w pkt XLVIII-LX” zastępuje określeniem „w pkt XLVIII-LII i LIV-LX”;
9) w pkt LXXXVI określenie „w pkt XI” zastępuje określeniem „w pkt X”, a określenie „w pkt L” zastępuje określeniem „w pkt XLIX”;
III. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
IV. zwalnia wszystkich oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze;
V. zasądza od Skarbu Państwa po 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym podatek od towarów i usług wg stawki 23 %, na rzecz:
- adw.R. C.za obronę z urzędu przed sądem apelacyjnym oskarżonegoJ. S. (1);
- adw.M. P. (2)za obronę z urzędu przed sądem apelacyjnym oskarżonegoT. M.;
- adw.M. P. (3)za obronę z urzędu przed sądem apelacyjnym oskarżonegoD. M.;
- adw.M. W.za obronę z urzędu przed sądem apelacyjnym oskarżonegoI. M.;
- adw.K. K. (1)za obronę z urzędu przed sądem apelacyjnym oskarżonegoM. P. (1);
- adw.F. G.za obronę z urzędu przed sądem apelacyjnym oskarżonegoŁ. M..
Sygn. akt II AKa 148/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2012 r. sygn. akt III K 108/10 Sąd Okręgowy w Kielcach:

I
oskarżonegoL. K.uznał za winnego popełnienia zarzuconych mu w pkt I, II, III, IV, V, VI aktu oskarżenia czynów, z tym, iż w opisie każdego z tych czynów zamienił stwierdzenie „kierował dokonaniem” na ustalenie „wykorzystując uzależnienie od siebie, polecił wykonanie” oraz po ustaleniu, iż czynów tych dopuścił się w krótkich odstępach czasu, zakwalifikował je jako ciąg przestępstw zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 93, poz. 889) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 6 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 40 złotych każda;

II
oskarżonegoL. K.uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu w pkt VII aktu oskarżenia czynu, z tym, iż w opisie czynu zamienił stwierdzenie „kierował dokonaniem” na ustalenie „wykorzystując uzależnienie od siebie, polecił wykonanie”, stanowiącego przestępstwo zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k., i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda;

III
oskarżonegoL. K.uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu w pkt VIII aktu oskarżenia czynu, z tym, iż w opisie czynu zamienił stwierdzenie „kierował dokonaniem” na ustalenie „wykorzystując uzależnienie od siebie, polecił wykonanie”, stanowiącego przestępstwo zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 93, poz. 889) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 288 § 1 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 1 roku pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 30 złotych każda;

IV
oskarżonegoL. K.uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu w pkt IX aktu oskarżenia czynu, z tym, iż w opisie czynu zamienił stwierdzenie „kierował dokonaniem” na ustalenie „wykorzystując uzależnienie od siebie, polecił wykonanie”, stanowiącego przestępstwo zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k., i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda;

V
oskarżonegoL. K.uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu w pkt X aktu oskarżenia ciągu przestępstw, z tym, iż w jego opisie zamienił stwierdzenie „w okresie od 26 lipca 2000 roku do 21 lutego 2008 roku” na ustalenie „w okresie od 18 marca 2002 roku do października 2003 roku”, stanowiący ciąg przestępstw zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.iart.279 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 4 lata pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 40 złotych każda;

VI
oskarżonegoL. K.uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu w pkt XI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 263 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;

VII
oskarżonegoL. K.uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu w pkt XII aktu oskarżenia ciągu przestępstw, kwalifikując go zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 291 § 1 k.k.wymierzył mu kary 1 roku pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 40 złotych każda;

VIII
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.orazart. 91 § 2 k.k.wymierzone oskarżonemuL. K.w pkt. I-VIII wyroku kary połączył i jako kary łączne orzekł wobec niego 10 lat pozbawienia wolności oraz 500 stawek dziennych, po przyjęciu, że jedna stawka wynosi 40 złotych;

IX
oskarżonegoJ. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XIII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 258 § 2 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 2 kk, stosując dyspozycjęart. 60 § 3 i § 6 pkt. 4 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 kk, wymierzył mu karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych po 40 złotych każda;

X
oskarżonegoJ. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XIV aktu oskarżenia ciągu przestępstw i kwalifikując je zart. 279 § 1 k.k.w zw.art. 64 § 1 k.k.i w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k., stosując dyspozycjęart. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k.w zw. zart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 80 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XI
oskarżonegoJ. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XV aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.iart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw.art. 64 § 1 k.k.i w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., stosując dyspozycjęart. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k.w zw. zart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XII
oskarżonegoJ. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XVI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 288 § 1 k.k.w zw.art. 64 § 1 k.k.i w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 288 § 1 k.k., stosując dyspozycjęart. 60 § 3 i § 6 pkt. 4 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k., wymierzył mu karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XIII
oskarżonegoJ. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XVII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 279 § 1 k.k.w zw.art. 64 § 1 k.k.i w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k., stosując dyspozycjęart. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k.w zw. zart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XIV
oskarżonegoJ. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XVIII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 279 § 1 k.k.w zw.art. 64 § 1 k.k.i w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k., stosując dyspozycjęart. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k.w zw. zart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 8 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 80 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XV
oskarżonegoJ. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XIX aktu oskarżenia ciągu przestępstw zart. 263 § 1 k.k.w zw.art. 64 § 1 k.k.i w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 1 k.k., stosując dyspozycjęart. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k.wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;

XVI
oskarżonegoJ. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XX aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 263 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 263 § 2 k.k., wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

XVII
oskarżonegoJ. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXXIX aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k., stosując dyspozycjęart. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k.w zw. zart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XVIII
oskarżonegoJ. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XL aktu oskarżenia ciągu przestępstw i zakwalifikował je zart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., stosując dyspozycjęart. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k.w zw. zart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 1 roku pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 90 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XIX
na podstawieart. 46 § 2 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 listopada 2009 roku o zmianieustaw Kodeks karny,Kodeks postępowania karnego,Kodeks karny wykonawczy,Kodeks karny skarbowyoraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 206 poz. 1589), w związku ze skazaniem za czyn z pkt XL aktu oskarżenia, orzekł od oskarżonegoJ. S. (1)na rzecz pokrzywdzonegoP. D.600 złotych tytułem nawiązki;

XX
oskarżonegoJ. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 2 k.k., art., 157§ 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., stosując dyspozycjęart. 60 § 3 i § 6 pkt. 2 k.k.w zw. zart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 70 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XXI
oskarżonegoJ. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLII aktu oskarżenia ciągu przestępstw i zakwalifikował je zart. 280 § 1 k.k.iart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., stosując dyspozycjęart. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k.w zw. zart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 90 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XXII
oskarżonegoJ. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLIII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 2 k.k., stosując dyspozycjęart. 60 § 3 i § 6 pkt. 2 k.k.w zw. zart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 60 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XXIII
oskarżonegoJ. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLIV aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., stosując dyspozycjęart. 60 § 3 i § 6 pkt. 2 k.k.w zw. zart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 1 roku pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 80 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XXIV
oskarżonegoJ. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLV aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.iart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., stosując dyspozycjęart. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k.w zw. zart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 1 roku pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XXV
oskarżonegoJ. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLVI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 288 § 1 k.k., stosując dyspozycjęart. 60 § 3 i § 6 pkt. 4 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k., wymierzył mu karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XXVI
oskarżonegoJ. S. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLVII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.iart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., stosując dyspozycjęart. 60 § 3 i § 6 pkt. 3 k.k.w zw. zart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 1 roku pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XXVII
na podstawieart. 85 k.k.,art. 86 § 1 i 2 k.k.iart. 91 § 2 k.k.wymierzone oskarżonemuJ. S. (1)w pkt X-XXVII wyroku kary połączył i jako kary łączne orzekł wobec niego 3 lata pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 500 stawek dziennych, po przyjęciu, że jedna stawka wynosi 40 złotych;

XXVIII
oskarżonegoK. S.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 258 § 2 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

XXIX
oskarżonegoK. S.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXXVIII aktu oskarżenia czynu, z tym, iż ustalił, że czas naruszenia czynności narządów ciała pokrzywdzonego trwał powyżej dni siedmiu, co stanowi przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.iart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 40 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XXX
oskarżonegoK. S.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXXIX aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.iart. 33 § 1,2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XXXI
oskarżonegoK. S.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XL aktu oskarżenia ciągu przestępstw i zakwalifikował je zart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 80 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XXXII
na podstawieart. 46 § 2 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 listopada 2009 roku o zmianieustaw Kodeks karny,Kodeks postępowania karnego,Kodeks karny wykonawczy,Kodeks karny skarbowyoraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 206 poz. 1589 ), w związku ze skazaniem za czyn z pkt XL aktu oskarżenia, orzekł od oskarżonegoK. S.na rzecz pokrzywdzonegoP. D.600 złotych tytułem nawiązki;

XXXIII
oskarżonegoK. S.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.,art. 157 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XXXIV
oskarżonegoK. S.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLII aktu oskarżenia ciągu przestępstw, zakwalifikował je zart. 280 § 1 k.k.iart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 80 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XXXV
oskarżonegoK. S.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLIII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 2 k.k.iart. 33 § 1,2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 4 lata pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XXXVI
oskarżonegoK. S.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLIV aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XXXVII
oskarżonegoK. S.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLV aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.iart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XXXVIII
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.orazart. 91 § 2 k.k.wymierzone oskarżonemuK. S.w pkt. XXVIII - XXXVII wyroku kary połączył i jako kary łączne orzekł wobec niego 9 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 400 stawek dziennych, po przyjęciu, że jedna stawka wynosi 40 złotych;

XXXIX
w ramach zarzuconego oskarżonemuT. M.czynu w pkt XXII aktu oskarżenia, uznał go za winnego tego, że w okresie co najmniej od daty bliżej nieustalonej przed 21 lutego 2000 roku do 24 czerwca 2000 roku w miejscowościach:W.,S.,A.,M.,G.,K., brał udział w zorganizowanej grupie, kierowanej przezL. K., mającej na celu popełnianie m.in. kradzieży z włamaniem do obiektów handlowych, napadów rabunkowych przy posługiwaniu się z bronią palną lub innymi podobnie niebezpiecznymi przedmiotami lub środkiem obezwładniającym, zniszczenia mienia przez podpalenie, w ten sposób, że akceptując cele, dla których grupa została zorganizowana wykonywał zlecone mu w ramach grupy czynności, co stanowi przestępstwo zart. 258 § 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na mocyart. 258 § 1 k.k.wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;

XL
oskarżonegoT. M.uznał za winnego zarzucanego mu w pkt XXXIII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 275 § 1 k.k.i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 2 miesięcy pozbawienia wolności;

XLI
oskarżonegoT. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXXIX aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.iart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XLII
oskarżonegoT. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XL aktu oskarżenia ciągu przestępstw, i zakwalifikował je zart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 80 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XLIII
na podstawieart. 46 § 2 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 listopada 2009 roku o zmianieustaw Kodeks karny,Kodeks postępowania karnego,Kodeks karny wykonawczy,Kodeks karny skarbowyoraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 206 poz. 1589 ), w związku ze skazaniem za czyn z pkt. XL aktu oskarżenia, orzekł od oskarżonegoT. M.na rzecz pokrzywdzonegoP. D.600 złotych tytułem nawiązki;

XLIV
oskarżonegoT. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.,art. 157 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XLV
oskarżonegoT. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLII aktu oskarżenia ciągu przestępstw, i zakwalifikował je zart. 280 § 1 k.k.iart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych po 40 złotych każda;

XLVI
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.orazart. 91 § 2 k.k.wymierzone oskarżonemuT. M.w pkt. XXXIX - XLV wyroku kary połączył i jako kary łączne orzekł wobec niego 6 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 200 stawek dziennych, po przyjęciu, że jedna stawka wynosi 40 złotych;

XLVII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemuT. M.kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od 13 stycznia 2010 roku do 26 października 2011 roku;

XLVIII
w ramach zarzuconego oskarżonemuD. M.czynu w pkt XXII aktu oskarżenia, uznał go za winnego tego, że w okresie co najmniej od daty bliżej nieustalonej przed 21 lutego 2000 roku do 28 maja 2002 roku w miejscowościach:W.,S.,A.,M.,G.,K.,K.,C.,C.brał udział w zorganizowanej grupie, kierowanej przezL. K., mającej na celu popełnianie m.in. kradzieży z włamaniem do obiektów handlowych, napadów rabunkowych przy posługiwaniu się z bronią palną lub innymi podobnie niebezpiecznymi przedmiotami lub środkiem obezwładniającym, zniszczenia mienia przez podpalenie, w ten sposób, że akceptując cele, dla których grupa została zorganizowana wykonywał zlecone mu w ramach grupy czynności, co stanowi przestępstwo zart. 258 § 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na mocyart. 258 § 1 k.k.wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;

XLIX
oskarżonegoD. M.uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu w pkt XXV aktu oskarżenia ciągu przestępstw, zakwalifikował je zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k.iart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 40 złotych każda;

L
oskarżonegoD. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXVI aktu oskarżenia czynu, z tym, iż wyeliminował z jego opisu stwierdzenie „czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu”, stanowiącego przestępstwo zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na mocyart. 279 § 1 k.k.iart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 70 stawek dziennych po 40 złotych każda;

LI
oskarżonegoD. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXXIX aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.iart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda;

LII
oskarżonegoD. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XL aktu oskarżenia ciągu przestępstw, zakwalifikował je zart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 80 stawek dziennych po 40 złotych każda;

LIII
na podstawieart. 46 § 2 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 listopada 2009 roku o zmianieustaw Kodeks karny,Kodeks postępowania karnego,Kodeks karny wykonawczy,Kodeks karny skarbowyoraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 206 poz. 1589 ), w związku ze skazaniem za czyn z pkt XL aktu oskarżenia, orzekł od oskarżonegoD. M.na rzecz pokrzywdzonegoP. D.600 złotych tytułem nawiązki;

LIV
oskarżonegoD. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.,art. 157 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda;

LV
oskarżonegoD. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. XLII aktu oskarżenia ciągu przestępstw, zakwalifikował je zart. 280 § 1 k.k.iart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 4 lata i 3 miesiące pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych po 40 złotych każda;

LVI
oskarżonegoD. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLIII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 2 k.k.iart. 33 § 1,2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 4 lata pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda;

LVII
oskarżonegoD. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLIV aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych po 40 złotych każda;

LVIII
oskarżonegoD. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLV aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.iart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda;

LIX
oskarżonegoD. M.uznał za winnego zarzucanego mu w pkt XLVI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 288 § 1 k.k.iart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 1 roku pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 30 stawek dziennych po 40 złotych każda;

LX
oskarżonegoD. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XLVII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.iart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k., wymierzył mu kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 40 stawek dziennych po 40 złotych każda;

LXI
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.orazart. 91 § 2 k.k.wymierzone oskarżonemuD. M.w pkt. XLVIII-LX wyroku kary połączył i jako kary łączne orzekł wobec niego 9 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 400 stawek dziennych, po przyjęciu, że jedna stawka wynosi 40 złotych;

LXII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemuD. M.kary łącznej pozbawienia wolności zalicza okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od 13 stycznia 2010 roku do 26 października 2011 roku;

LXIII
oskarżonegoI. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXVII aktu oskarżenia ciągu przestępstw, zakwalifikował je zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k.iart. 33 § 1 , 2 i 3 k.k.wymierzył u kary 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 60 stawek dziennych po 40 złotych każda;

LXIV
oskarżonegoI. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXVIII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.i zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.iart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 60 stawek dziennych po 40 złotych każda;

LXV
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.orazart. 91 § 2 k.k.wymierzone oskarżonemuI. M.w pkt. LXIII-LXIV wyroku kary połączył i jako kary łączne orzekł wobec niego 3 lata pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych, po przyjęciu, że jedna stawka wynosi 40 złotych;

LXVI
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemuI. M.kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od 10 marca 2010 roku do 21 marca 2011 roku;

LXVII
oskarżonegoR. D.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXIX aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 70 stawek dziennych po 40 złotych każda;

LXVIII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemuR. D.kary pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od 10 marca 2010 roku do 4 kwietnia 2011 roku;

LXIX
oskarżonegoP. G. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia w pkt XXX ciągu przestępstw, zakwalifikował je zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawie 279§ 1 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 60 stawek dziennych po 40 złotych każda;

LXX
oskarżonegoP. G. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXXI aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.i zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw( Dz. U. Nr 93, poz. 889 ) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.iart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda;

LXXI
podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.orazart. 91 § 2 k.k.wymierzone oskarżonemuP. G. (1)w pkt LXIX-LXX wyroku kary połączył i jako kary łączne orzekł wobec niego 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 80 stawek dziennych, po przyjęciu, że jedna stawka wynosi 40 złotych;

LXXII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemuP. G. (1)kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od 10 marca 2010 roku do 21 marca 2011 roku;

LXXIII
oskarżonegoM. P. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXXII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i w zw. zart. 31 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k.iart. 33 § 1,2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, po 20 złotych każda;

LXXIV
oskarżonegoM. P. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXXIII aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.iart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i w zw. zart. 31 § 2 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.iart. 33 § 1,2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 20 złotych każda;

LXXV
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.wymierzone oskarżonemuM. P. (1)w pkt. LXXIII-LXXIV wyroku kary połączył i jako kary łączne orzekł wobec niego 2 lata pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych, po przyjęciu, że jedna stawka wynosi 20 złotych;

LXXVI
w ramach zarzuconego oskarżonemuM. K.w pkt XXXIV aktu oskarżenia czynu uznał go za winnego tego, że w dacie bliżej nieustalonej przed 15 października 2004 roku w miejscowościS.woj.(...), udzieliłD. M.,J. S. (1)i innej ustalonej osobie, co do której jest prowadzone odrębne postępowanie, pomocy w ten sposób, że udzielił im istotnych informacji dotyczących okoliczności związanych ze sposobem przedostania się na teren i do pomieszczeń biurowych firmy „(...)N.(...)przyul. (...), przewożeniem gotówki tej firmy i miejscem przechowywania metalowej kasetki z pieniędzmi oraz przekazałD. M.klucz do zamka do drzwi pomieszczenia, wiedząc o tym, że w/w osoby dokonają przestępstwa kradzieży z włamaniem, w następstwie czego w nocy z 15 na 16 października 2004 roku, po uprzednim wyrwaniu kłódki z kraty zabezpieczającej okno, a następnie po otwarciu przy pomocy podrobionego klucza zamka w drzwiach pomieszczenia biurowego,D. M.iJ. S. (1)oraz inna ustalona osoba, włamali się do pomieszczenia biurowego w/w firmy oraz po wyrwaniu drewnianych drzwiczek włamali się do szafki, skąd zabrali w celu przywłaszczenia metalową kasetkę zawierającą pieniądze w kwocie 48.008,42 złotych, działając na szkodę(...)N.(...), co stanowi przestępstwo zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.orazart. 33 § 1,2 i 3 k.k.wymierzył mu karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 40 złotych każda;

LXXVII
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie wymierzonej oskarżonemuM. K.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby;

LXXVIII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemuM. K.kary grzywny zaliczył okres jego zatrzymania w sprawie w dniu 10 marca 2010 roku i uznał tę karę za wykonaną do wysokości dwóch stawek dziennych;

LXXIX
oskarżonegoŁ. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. XXXV aktu oskarżenia czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 279 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k.iart. 33 § 1,2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 30 złotych każda;

LXXX
oskarżonegoŁ. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. XXXVI aktu oskarżenia czynu, z tym, iż ustalił, że stanowi on wypadek mniejszej wagi, co stanowi przestępstwo zart. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii( Dz.U. z 2005 roku Nr 179, poz.1485 z późn. zm. ) i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 2 miesięcy pozbawienia wolności;

LXXXI
oskarżonegoŁ. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt XXXVIII aktu oskarżenia czynu, z tym, iż ustalił, że czas naruszenia czynności narządów ciała pokrzywdzonego trwał powyżej dni siedmiu, co stanowi przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.iart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.orazart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 30 złotych każda;

LXXXII
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.wymierzone oskarżonemuŁ. M.w pkt LXXIX-LXXXI wyroku kary połączył i jako kary łączne orzekł wobec niego 3 lata i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych, po przyjęciu, że jedna stawka wynosi 30 złotych;

LXXXIII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemuŁ. M.kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od 10 marca 2010 roku do 7 kwietnia 2011 roku;

LXXXIV
oskarżonegoL. L.w ramach zarzuconego mu w pkt XXXVII aktu oskarżenia czynu, uznał za winnego tego, że w dacie bliżej nieustalonej przed 10 kwietnia 2000 roku wK., udzieliłL. K.,J. S. (1),K. S.,D. M.iR. D.oraz dwóm ustalonym osobom, co do których prowadzone jest odrębne postępowanie, istotnych informacji na temat pokrzywdzonychM. M. (1)iS. W., prowadzonej przez nich działalności i wskazał miejsce zamieszkania jednego z nich, wiedząc o tym, iż w/w osoby na polecenieL. K., dokonają przestępstwa rozboju na osobieM. M. (1)iS. W., w następstwie czegoJ. S. (1),T. C. (1),Ł. S.,R. D.,K. S.iD. M.posługując się innym niebezpiecznym przedmiotem w postaci kija bejsbolowego, użyli przemocy wobecM. M. (1)polegającej na uderzaniu go tym kijem w głowę, skutkiem czego doznał on obrażeń ciała w postaci: stłuczenia głowy, rany tłuczonej głowy, naruszających czynność narządów jego ciała na czas trwający nie dłużej niż dni 7, a następnie usiłowali zabrać w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 5.000,00 zł i samochód osobowy marki(...)wartości 40,000,00 zł na szkodęS. W., lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na postawęM. M. (1), co stanowi przestępstwo zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.i za to na mocyart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.iart. 33 § 1,2 i 3 k.k.wymierzył mu kary 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 70 stawek dziennych po 40 złotych każda;

LXXXV
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemuL. L.kary pozbawienia wolności zaliczył okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od 10 marca 2010 roku do 4 kwietnia 2011 roku;

LXXXVI
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę solidarnie na rzeczI.J.przez oskarżonychJ. S. (1)(w związku ze skazaniem w pkt. XI wyroku) iD. M.(w związku ze skazaniem w pkt. L wyroku) kwoty 17.000 złotych;

LXXXVII
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę solidarnie na rzeczT. K.przez oskarżonychL. K.,J. S. (1),K. S.,D. M.,T. M.kwoty 8.000 złotych;

LXXXVIII
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.T. C. (2)kwotę 4.649,40 złotych tytułem udzielenia oskarżonemuJ. S. (1)nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu;

LXXXIX
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. P. (2)kwotę 4.280,40 złotych tytułem udzielenia oskarżonemuT. M.nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu;

XC
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. P. (3)kwotę 4.280,40 złotych tytułem udzielenia oskarżonemuD. M.nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu;

XCI
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. W.kwotę 4.649,40 złotych tytułem udzielenia oskarżonemuI. M.nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu;

XCII
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. K. (1)kwotę 4.649,40 złotych tytułem udzielenia oskarżonemuM. P. (1)nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu;

XCIII
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.F. G.kwotę 3.837,60 złotych tytułem udzielenia oskarżonemuŁ. M.nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu;

XCIV
na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 633 k.p.k.iart. 624 § 1 k.p.k.zasądził na rzecz Skarbu Państwa od:

- oskarżonegoL. K.kwotę 4.600 złotych tytułem opłaty oraz 499,37 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa;
- oskarżonegoJ. S. (1)4.400 złotych tytułem opłaty oraz 4.899,40 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa;
- oskarżonegoK. S.3.800 złotych tytułem opłaty oraz 250 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa;
- oskarżonegoT. M.2.200 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 4.530,40 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa;
- oskarżonegoD. M.3.800 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 4.530,40 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa;
- oskarżonegoI. M.1.200 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 4.899,40 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa;
- oskarżonegoR. D.960 złotych tytułem opłaty oraz 250 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa;
- oskarżonegoP. G. (1)1.040 złotych tytułem opłaty oraz 250 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa;
- oskarżonegoM. P. (1)580 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 5.104,40 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa;
- oskarżonegoŁ. M.820 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 5.478,40 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa;
- oskarżonegoL. L.820 złotych tytułem opłaty oraz 250 złotych tytułem zwrotu części wydatków Skarbu Państwa;
- oskarżonegoM. K.700 złotych tytułem opłaty,
zwalniając wszystkich oskarżonych od obowiązku ponoszenia pozostałych wydatków w sprawie.

Wyrok powyższy zaskarżyli apelacjami obrońcy wszystkich oskarżonych.

Obrońca oskarżonegoL. K., adw.P. G. (2), zaskarżył wyrok w całości - w zakresie dotyczącymL. K., na korzyść oskarżonego, zarzucając:
I. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wyroku, a mianowicie:

1
art. 97w zw. zart. 4 k.p.k.polegające na rezygnacji przez Sąd ze sprawdzenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a konkretnie daty i miejsca przesłuchiwaniaJ. S. (1)iK. S., o którym oskarżeni wyjaśnili podczas rozprawy w dniu 14 maja 2012 r. i podczas któregoK. S.miał być nakłaniany przezJ. S. (1)oraz funkcjonariuszy policji do potwierdzenia wyjaśnień swego brata składanych w niniejszej sprawie, następnie ustalenia tożsamości funkcjonariuszy policji, którzy zorganizowali przedmiotowe przesłuchanie oraz uczestniczyli w tym przesłuchaniu, co umożliwiłoby obronie oskarżonegoK.zawnioskowanie o wezwanie na rozprawę i przesłuchanie w charakterze świadków funkcjonariuszy Policji biorących udział w przedmiotowym przesłuchaniu, ewentualnie umożliwiłoby Sądowi przeprowadzenie takiego dowodu z urzędu na okoliczności istotne w sprawie to jest ocenę wiarygodnościJ.iK. S.;

2
art. 4 oraz art. 7 k.p.k.poprzez orzeczenie z naruszeniem zasady obiektywizmu oraz poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem zasady prawidłowego rozumowania w zakresie oceny zeznań oskarżonegoJ. S. (1)iZ. W.dotyczących rzekomego założenia przez oskarżonegoL. K.zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, decydowania o przynależności do tej grupy, przewodzenia tej grupie, kierowania wykonywaniem przestępstw przez członków tej grupy, w sytuacji gdyJ. S. (1)iZ. W.deklarując chęć skorzystania z dobrodziejstw jakie niosą przepisyart. 60 k.k.w sposób ewidentny dostosowywali strategię swoich zeznań do warunków jakim powinny zeznania te spełniać, aby skorzystać z nadzwyczajnego złagodzenia kary, a treść wyjaśnień innych współoskarżonych przeczy stawianym przez nich tezom, aby istniała opisywana przezJ. S. (1)iZ. W.grupa przestępcza pod kierownictwemL. K.;

3
art. 4 oraz art. 7 k.p.k.poprzez orzeczenie z naruszeniem zasady obiektywizmu oraz poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem zasady prawidłowego rozumowania w zakresie oceny wiarygodności zeznań oskarżonegoJ. S. (1)i świadkaZ. W., gdy zeznania te są ze sobą sprzeczne w zakresie okoliczności poznanie się wyżej wskazanych oraz okoliczności dotyczących udziału wyżej wskazanych w zabójstwieT. P., co powinno podważać w całości wiarygodność oskarżonegoJ. S. (1)i świadkaZ. W.;

II. mający wpływ na treść rozstrzygnięcia błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a polegający na niesłusznej, jednostronnej i wybiórczej ocenie materiału dowodowego w sprawie i uznaniu winyL. K.praktycznie wyłącznie na podstawie pomówień ze stronyJ. S. (1),Z. W.i odwołanych wyjaśnieńK. S., do których oceny należało podejść ze szczególną ostrożnością, a które w swej treści i korelacji z innymi dowodami w sprawie nasuwają szereg wątpliwości co do ich wiarygodności, a co za tym idzie faktycznego udziałuL. K.w zarzuconych mu przestępstwach kradzieży z włamaniem, rozbojów, paserstw, niszczenia mienia oraz handlu bronią.
Obrońca oskarżonegoL. K., adw.P. G. (2), wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości w zakresie dotyczącym oskarżonegoL. K.i przekazanie sprawy w całości Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Drugi obrońca oskarżonegoL. K., adw.J. S., zaskarżył wyrok w całości co do oskarżonegoL. K., zarzucając:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.:

a
art.7 k.p.k.poprzez:

- dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny wyjaśnieńJ. S. (1)bez analizy historii złożenia tychże wyjaśnień, ich pełnej treści, jego postawy na rozprawie, co w konsekwencji powoduje, że ukształtowanie przekonania o pełnej wiarygodności tego dowodu było nieuzasadnione;
- nieuwzględnienie interesu procesowego jakim wyłącznie kierował sięJ. S. (1), który wyraźnie uzewnętrznił się już na etapie śledztwa poprzez wpływanie na brataK. S.;
- potraktowanie wyjaśnieńJ. S. (1)jako wystarczającego dowodu pozwalającego na czynienie ustaleń co do winyL. K., mimo iż jest to dowód „z pomówienia” jako szczególny i przy jego przeprowadzeniu wymagana była ponadprzeciętna skrupulatność i ocena tak aby nie nasuwały one żadnych zastrzeżeń;
- nierozważenie wyjaśnieńJ. S. (1)we wzajemnym ze sobą powiązaniu, wynikającego z każdego z zebranych w sprawie dowodów oraz wszystkich okoliczności, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co powoduje, że rozstrzygnięcie nie zostało oparte na całokształcie materiału dowodowego;
- hierarchizowanie dowodów osobowych poprzez traktowanie wyjaśnieńJ. S. (1)jako ważniejszego niż wyjaśnień pozostałych współoskarżonych, a nawet zeznań świadków;
- przyznanie określonej niekorzystnej dlaL. K.wartości dowodowej wyjaśnieniomK. S., w których przyznał się do winy na pewnym etapie postępowania przygotowawczego, a które niezwłocznie zostały odwołane bez uwzględnienia szczególnych okoliczności w jakich zostały złożone (nakłanianie ze strony brataJ. S. (1), umożliwienie przez organy ścigania bezpośredniego im kontaktu), co w konsekwencji przy uwzględnieniu zasad doświadczenia życiowego wymagało głębszej analizy uchybień procesowych w tym zakresie i ich wpływu na wiarygodność poszczególnych dowodów;
- hierarchizowanie dowodów w zależności od tego czy są korzystne dla oskarżonego czy nie oraz preferowania dowodów ze śledztwa nad dowodami z rozprawy bez głębszej wszechstronnej analizy kryminalistycznej zachowań sięJ. S. (1)iZ. W.;
- dowolną ocenę wyjaśnieńT. M.iD. M., którzy przyznając się do popełnienia zarzucanych im niektórych rozbojów w sposób logiczny wskazali rolę w tych przestępstwachJ. S. (1)przy jednoczesnym wyeliminowaniu z tych przestępstwL. K.;

b
art. 172 k.p.k.poprzez nieskompletowanie wszystkich dowodów osobowych w celu wyjaśnienia istotnych sprzeczności, co mogłoby rzutować na ocenę wiarygodności pomówieńJ. S. (1);

c
art. 366 § 1 k.p.k.poprzez niebaczenie, by zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, a w szczególności czy możliwym jest abyJ. S. (1)przy uwzględnieniu jego przeszłości, wykształcenia, uzależnienia od narkotyków był w stanie podać takie szczegóły zdarzeń z okresu około 10 lat zwłaszcza przy uwzględnieniu treści poszczególnych dowodów z jego udziałem w porównaniu z datami w jakich organy ścigania pozyskiwały kolejne materiały - akta umorzonych postępowań karnych z powodu niewykrycia sprawców;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść, żeL. K.stworzył „grupę”, w ramach której istniał podział jej członków na „podgrupy”, które specjalizowały się w konkretnych rodzajach przestępstw, a jedna z nich zajmowała się głównie kradzieżami z włamaniem, napadami rozbójniczymi i podpaleniami, a kierując się motywem rabunkowym, zemstą zlecał napadyJ. S. (1)akceptując skład grupy wyznaczonej przez niego do konkretnego napadu czy popełnienia innego przestępstwa, przy czym „wykorzystując uzależnienie od siebie i polecając wykonanie” popełnił 6 przestępstw (szczegółowo opisanych w punktach I - VI aktu oskarżenia), pomimo, że właściwa ocena całokształtu zebranego materiału dowodowego nie pozwala na takie ustalenia.

Obrońca oskarżonegoL. K., adw.J. S., wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienieL. K.od postawionych mu w akcie oskarżenia zarzutów, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji.

Obrońca oskarżonegoJ. S. (1)zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczonej wobec tego oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności oraz kary grzywny, na jego korzyść i rozstrzygnięciu temu zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku co do orzeczonej kary łącznej grzywny w rozmiarze 500 stawek dziennych przy ustaleniu jednej stawki dziennej na kwotę 40 złotych, polegający na przyjęciu, że sytuacja majątkowa oskarżonegoJ. S. (1)pozwala na jej uiszczenie w tej wysokości, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego w tym zakresie wskazuje, iż oskarżony grzywny w tej wysokości nie uiści i nie będzie można jej ściągnąć w drodze egzekucji;
a z ostrożności procesowej na wypadek nieuwzględnienia powyższego zarzutu:
- surowość orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat oraz kary grzywny w rozmiarze 500 stawek dziennych przy ustaleniu jednej stawki dziennej na kwotę 40 złotych w sytuacji, w której ze względu na postawę oskarżonego w toku procesu, stopień społecznej szkodliwości czynu, występujący po stronie oskarżonego szczególnie uzasadniony przypadek, jak i cele kary, jakie powinna osiągnąć w stosunku do osoby oskarżonego, wystarczającym było wymierzenie kar w mniejszym wymiarze, jak również orzeczonego środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody.
ObrońcaJ. S. (1)wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny w mniejszym wymiarze bądź także orzeczenie kary grzywny z warunkowym jej zawieszeniem na okres próby oraz nieobciążanie kosztami postępowania odwoławczego oskarżonego.

Obrońca oskarżonegoK. S.zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego zarzucając:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść a wyrażający się w uznaniu, że w sprawie nie występują nieusuwalne wątpliwości, które Sąd powinien tłumaczyć na korzyść oskarżonego,

oraz z daleko posuniętej ostrożności obrończej:

2
rażącą niewspółmierność wymierzonejK. S.kary pozbawienia wolności.

ObrońcaK. S.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części zaskarżonej i uniewinnienie oskarżonegoK. S.od popełnienia zarzucanych mu przestępstw, ewentualnie o wydatne złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności.

Obrońca oskarżonegoT. M.zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:

1
naruszenie prawa procesowego , które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególnościart. 7 k.p.k.iart. 5 § 2 k.p.k.poprzez nieuzasadnioną odmowę wiarygodności wyjaśnień oskarżonego i jednostronnie niekorzystną ocenę materiału dowodowego;

2
błąd w ustaleniach faktycznych, który mógł mieć wpływ na treść orzeczenia polegający na uznaniu, iżT. M.dopuścił się zarzucanego mu czynu tj. napadu w zorganizowanej grupie wW.orazK.w ramach zarzucanego mu czynu w pkt XXII aktu oskarżenia, co stanowi przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.oraz dopuścił się zarzucanego mu czynu w pkt XXXIX aktu oskarżenia, stanowiącego przestępstwo zart. 280 § 1w zw. zart. 65 k.k.w zw. zart. 4 § l k.k.oraz dopuścił się zarzucanego mu czynu w pkt XXXIII aktu oskarżenia stanowiącego przestępstwo zart. 275 § 1 k.k., podczas gdy brak jest podstaw do wyciągnięcia takich wniosków.

Obrońca oskarżonegoT. M.wniósł o:
1) zmianę wyroku poprzez:
a) uniewinnienie oskarżonego:
1. od zarzucanych mu czynów, tj. uczestniczenia w napadach wW.iK.;
2. od zarzutu uczestnictwa w zorganizowanej grupie przestępczej;
3. od zarzutu przywłaszczenia dowodu osobistego;
b) wymierzenie oskarżonemu łagodnego wymiaru kary za te przestępstwa, do których oskarżony się przyznaje, tj. udziału w rozbojach i napadach wB.,M.,A.,S.,G.;
2) zwolnienie oskarżonego częściowo od kosztów sądowych, tj. nieobciążanie go kosztami za obronę udzieloną mu z urzędu oraz za postępowanie apelacyjne;
a z ostrożności procesowej:
3) o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonegoD. M.zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:
1) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a toartykułów 4 i 7 k.p.k.przez nieuwzględnienie dowodów korzystnych dla oskarżonego, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów prowadzącej do uznaniaJ. S. (1)za jedyne wiarygodne źródło dowodowe, a w konsekwencji:
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że oskarżonyD. M.dopuścił się popełnienia wszystkich zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, jakkolwiek prawidłowa ocena materiału dowodowego, a w szczególności wyjaśnieńD. M.i pozostałych współoskarżonych winna prowadzić do odmiennych ustaleń;
3. rażącą niewspółmierność kar pozbawienia wolności i grzywny wymierzonych za poszczególne przestępstwa i kary łącznej przez niezastosowanie przy jej wymierzeniu zasady absorpcji.
Obrońca oskarżonegoD. M.wniósł o:
- zmianę wyroku przez uniewinnienie oskarżonegoD. M.od popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, poza czynami z punktów: XL, XLI i XLII aktu oskarżenia, do popełnienia których przyznał się i wymierzenie mu za te przestępstwa łagodnej kary,
ewentualnie o:
- uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,
a z ostrożności procesowej, na wypadek nie uwzględnienia zarzutu ad.1 i 2 apelacji:
- zmianę wyroku przez złagodzenie oskarżonemu wymierzonych jednostkowych kar grzywny i pozbawienia wolności za poszczególne przestępstwa oraz wymierzenie kary łącznej przy zastosowaniu zasady absorpcji.

Obrońca oskarżonegoI. M.zaskarżył wyrok w stosunku do tego oskarżonego w całości, zarzucając:
- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.wynikającą z dokonania ustaleń faktycznych z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, bez uwzględnienia całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie, niepełne uwzględnienie dowodów korzystnych dla oskarżonego przy jednoczesnej odmowie uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego i oparciu rozstrzygnięcia przede wszystkim na dowodzie z wyjaśnień oskarżonegoJ. S. (1), w sytuacji gdy są one niekonsekwentne, częściowo wzajemnie sprzeczne, co czyni niezasadnym czynienie na ich podstawie ustaleń faktycznych odnośnie odpowiedzialnościI. M.;
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść a wyrażający się w ustaleniu, że oskarżonyI. M.dopuścił się czynów zarzuconych mu w akcie oskarżenia, przy jednoczesnym przyjęciu, iż oskarżony z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, podczas gdy brak jest w tym zakresie jednoznacznych i pełnowartościowych dowodów oraz występujące w tym zakresie daleko idące wątpliwości, a analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala działaniom oskarżonego nadać przymiotu stałości uzyskiwanego dochodu;
z ostrożności procesowej:
- rażącą niewspółmierność (surowość) kary zarówno w zakresie kar jednostkowych pozbawienia wolności jak i kary łącznej wynikającą z nadmiernego eksponowania okoliczności obciążających, podczas gdy właściwa ocena okoliczności o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, w szczególności aktualny sposób życia oskarżonego, uzasadniają orzeczenie wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Obrońca oskarżonegoI. M.wniósł o:
- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoI. M.od popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów,
ewentualnie:
- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Kielcach,
a nadto z ostrożności procesowej:
- uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej (pkt LXV wyroku),
- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej i opisu czynów zarzuconych oskarżonemuart. 65 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 16.04.2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 93, poz. 889) i znaczne złagodzenie orzeczonych kar jednostkowych pozbawienia wolności oraz wymierzenie oskarżonemu nowej kary łącznej pozbawienia wolności znacznie łagodniejszej i zastosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia jej wykonania.

Obrońca oskarżonegoR. D.zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego, tj. w zakresie pkt LXVII i LXVIII wyroku, zarzucając obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.art. 5 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 7 k.p.k.oraz424 § 1 pkt 1 k.p.k.polegającą na oparciu rozstrzygnięcia wyłącznie na dowodzie z wyjaśnieńJ. S. (1), które w toku postępowania dowodowego nie zyskały potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, co skutkuje tym, że nie stanowią one dowodu wystarczającego do przełamania zasady domniemania niewinności oskarżonego procesie karnym.
Obrońca oskarżonegoR. D.wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego.

Obrońca oskarżonegoP. G. (1)zaskarżył wyrok odnośnie oskarżonegoP. G. (1)w części, tj. co do pkt LXIX, LXX i LXXI wyroku, zarzucając:
1) obrazę prawa procesowego, mającą wpływ na treść wyroku, tj.art. 7 k.p.k.przez oparcie głównych ustaleń stanu faktycznego sprawy na wyjaśnieniach współoskarżonegoJ. S. (1)i danie im w całości bezkrytycznej wiary, pomawiających oskarżonegoP. G. (1)o współudział we włamaniach i uznaniu w tym zakresie za niezgodnych z prawdą wyjaśnień samego oskarżonego;
2) obrazę prawa materialnego, tj.art. 65 k.k.przez jego zastosowanie i przyjęcie, że oskarżonyP. G. (1)dopuszczając się zarzucanych mu czynów uczynił sobie z nich stałe źródło dochodu;
3) rażącą niewspółmierność orzeczonej kary przez niedostateczne uwzględnienie okoliczności łagodzących oraz dyrektyw wymiaru kary, przemawiających za złagodzeniem wymierzonej oskarżonemu kary.
Obrońca oskarżonegoP. G. (1)wniósł o:
1) zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonegoP. G. (1)od popełnienia zarzucanych mu czynów,
alternatywnie:
2) zmianę zaskarżonego wyroku przez wyeliminowanie z opisu zarzucanych czynów sformułowania: ,,czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu” oraz z kwalifikacji prawnej czynów -art. 65 k.k.oraz znaczne złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary i tym samym ponowne orzeczenie kary łącznej;
alternatywnie, z ostrożności procesowej:
3) uchylenie zaskarżonego wyroku w części, tj. co do pkt LXIX, LXX i LXXI wyroku i przekazanie Sądowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania w tym zakresie.

Obrońca oskarżonegoM. P. (1)zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego, tj. w punktach XXXII, XXXIII, LXXIII, LXXIV, LXXV, zarzucając obrazę przepisów postępowania, a mianowicieart. 7 k.p.k.poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego orazart. 5 § 2 k.p.k.poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i niewytłumaczenie nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego i przyjęcie, iż oskarżonyM. P. (1)jest winny zarzucanych mu aktem oskarżenia przestępstw, w sytuacji gdy jedynym dowodem w sprawie wskazującym na popełnianie tych przestępstw przez oskarżonego są wyjaśnienia współoskarżonegoJ. S. (1), stanowiące dowód odosobniony w konfrontacji z całym pozostałym materiałem dowodowym, które jako takie powinny być interpretowane z dużą dozą ostrożności co wiarygodności twierdzeń w nich zawartych.
Obrońca oskarżonegoM. P. (1)wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoM. P. (1)od stawianych mu zarzutów.

Obrońca oskarżonegoM. K.zaskarżył wyrok w odniesieniu do tego oskarżonego w całości, zarzucając:

1
naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, a toart. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.art. 7 k.p.k., poprzez jednostronną ocenę materiału dowodowego, wbrew zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, bez jego wszechstronnej analizy, a szczególnie bezzasadne danie wiary w całości wyjaśnieniom oskarżonegoJ. S. (1), bez odniesienia ich do całokształtu pozostałych dowodów, z pominięciem wyjaśnień oskarżonegoD. M.(k. 117, t. XXIII) oraz bezpodstawne odmówienie wiary wyjaśnieniom oskarżonegoM. K.i zeznaniom świadkówŁ. K.iM. R.(k. 47, 52, t. XXXIV), a także rozstrzygniecie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego w zakresie ocen wskazanych dowodów oraz wniosków z opinii biegłego (k. 55, t. XII),

a w konsekwencji:

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść, poprzez bezzasadne przyjęcie, że oskarżonyM. K.udzieliłD. M.iJ. S. (1)oraz innej nieustalonej osobie pomocy, poprzez przekazanie istotnych informacji związanych ze sposobem przedostania się do pomieszczeńfirmy (...), przewożeniem gotówki tej firmy i miejscem przechowywania metalowej kasetki z pieniędzmi oraz przekazałD. M.klucz do zamka, wiedząc, iż wskazane osoby dokonają przestępstwa kradzieży z włamaniem na szkodę przedsiębiorstwa.

Obrońca oskarżonegoM. K.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonegoM. K.od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu i obciążenie kosztami postępowania Skarbu Państwa.

Obrońca oskarżonegoŁ. M.zaskarżył wyrok w całości w odniesieniu do tego oskarżonego, zarzucając obrazę prawa procesowego, a to:
- obrazęart. 4, 5 § 2 oraz 7 k.p.k.polegającą na oparciu ustaleń o winie oskarżonego odnośnie do zarzutów z punktów XXXV i XXXVIII aktu oskarżenia li tylko na dowodach w postaci pomówień współoskarżonegoJ. S. (1)i świadkaZ. W., więc jedynie niepotwierdzonym innymi dowodami materiale i nieuwzględnieniu wyjaśnień oskarżonegoŁ. M., co doprowadziło do powstania nieusuniętej wątpliwości, rozstrzygniętej wbrewart. 5 § 2 k.p.k.na niekorzyść oskarżonego;
- przeprowadzenie tych dowodów wbrew treściart. 7 k.p.k.ze złamaniem zasady obiektywizmu;
- obrazęart. 424 § 1 k.p.k.poprzez niewskazanie dlaczego Sąd nie uznał dowodów przeciwnych, tj. wyjaśnień oskarżonegoŁ. M., co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mającego wpływ na jego treść i uznania tego oskarżonego winnym zarzucanych mu czynów;
a nadto:
- wymierzenie rażąco surowej kary pozbawienia wolności za wyżej wskazane czyny;
- nietrafne przyjęcie winy oskarżonego za czyn z pkt XXXVI aktu oskarżenia – posiadania narkotyków – polegające na uznaniu oskarżonego winnym li tylko dlatego, że w mieszkaniu, w którym zamieszkiwał – nie sam zresztą – znaleziono narkotyki, mimo iż brak jednoznacznego dowodu na to, by to oskarżonyŁ. M.był ich właścicielem, czy posiadaczem;
z ostrożności obrończej:
- wymierzenie oskarżonemu rażąco surowo kary łącznej bez wzięcia pod uwagę, że od zarzuconych oskarżonemu czynów – z wyjątkiem zarzutu posiadania narkotyków – upłynęło 10 lat i oskarżony od wielu lat prowadzi uczciwe życie.
Obrońca oskarżonegoŁ. M.wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie tego oskarżonego od stawianych mu zarzutów lub o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

Obrońca oskarżonegoL. L.zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego, zarzucając:
1. obrazę przepisów postępowania, a w szczególności:
-art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.przez dokonanie uzasadnienia w części dotyczącej zamiaru w sposób sprzeczny z treścią orzeczenia,
-art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.przez zaniechanie przedstawienia w uzasadnieniu wyroku jednoznacznych ustaleń dotyczących okoliczności czynu przypisanegoL. L., a w szczególności czasu, miejsca i treści rzekomej rozmowy oraz określenia osób w niej uczestniczących,
-art. 4 k.p.k.iart. 7 k.p.k.przez dokonanie oceny materiału dowodowego (a w szczególności wyjaśnieńJ. S. (1)w części dotyczącej zarzutu wobecL. L.) w sposób nie uwzględniający okoliczności przemawiających na korzyśćL. L., a także z pominięciem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego;
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku przez przyjęcie, że oskarżonyL. L.udzieliłL. K.i innym osobom informacji umożliwiających tym osobom popełnienie przestępstwa rozboju, a zatem że dopuścił się popełnienia przypisanego mu czynu.
Obrońca oskarżonegoL. L.wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części przez uniewinnienie oskarżonegoL. L., ewentualnie uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

I. Uwagi wstępne

1. Zasadna jest jedynie apelacja obrońcy oskarżonegoJ. S. (1), skierowana przeciwko rozstrzygnięciu o karach łącznych. Apelacje pozostałych obrońców oskarżonych są nietrafne, gdyż Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy ocenił wiarygodność poszczególnych dowodów, w tym przede wszystkim wyjaśnieńJ. S. (1)i zeznańZ. W., ustalił prawdziwy stan faktyczny, zastosował właściwą kwalifikację prawną do zachowań oskarżonych i wymierzył im za nie adekwatne kary.
Skarżący nie wykazali, by Sąd Okręgowy popełnił błąd uznając wyjaśnieniaJ. S. (1)za wiarygodne, gdyż:
1) kwestionując takie postąpienie Sądu Okręgowego skarżący nie brali pod uwagę całości ujawnionego materiału dowodowego, lecz odwoływali się tylko do korzystnych dla nich dowodów;
2) chęć skorzystania z nadzwyczajnego złagodzenia nie uzasadnia nieprawdziwości wyjaśnieńJ. S. (1), a to dlatego, że:
a)J. S. (1)nie musiał aż tak bardzo obciążać pozostałych oskarżonych, aby uzyskać nadzwyczajne złagodzenie kary;
b) nie miał on powodów, aby nieprawdziwie pomawiać pozostałych oskarżonych (akcentowany przez Sąd Okręgowy brak konfliktów pomiędzy nim a pozostałymi oskarżonymi);
c) dowolne są twierdzenia jakoby obciążeniem pozostałych oskarżonych zainteresowane były organy ścigania – nie ma żadnych dowodów na to, że w takim kierunku wpływano na oskarżonegoJ. S. (1), w szczególności nic takiego nie wynika z wyjaśnień tego oskarżonego;
d)J. S. (1)przyznał, że niektórych okoliczności nie pamięta – jeżeli dążyłby do bezpodstawnego obciążania pozostałych oskarżonych, to przecież tak by nie twierdził (bo co stałoby na przeszkodzie temu, by i o te dodatkowego zachowania pomówić któregoś z oskarżonych);
e) wyjaśnieniaJ. S. (1)– gdy analizuje się je jako całość – nie są dowodem odosobnionym, lecz – co do niektórych okoliczności – potwierdzone zostały innymi dowodami, a to wyjaśnieniami braciM.,K. S.(k. 23 tom IX/1),M. P. (1), ale też zeznaniamiZ. W.; i tak wersjęJ. S. (1)potwierdziłZ. W.:
- co do istnienia grupy kierowanej przezL. K., w której m.in.K. S.był głównie od podpaleń i spraw „siłowych”, a za braciM.odpowiadaliK. S.pseudonim(...)iJ. S. (1)pseudonim(...)(k. 30-31 tom II);
- co do tego, żeŁ. M.((...)) w latach 1999-2004 działał zJ. S. (1)– brał udział w kradzieżach i włamaniach; od 2004 r.J. S. (1)został odsunięty od grupy z uwagi na współpracę z policjantami CBŚ wR.(k. 150 tom II);
f)J. S. (1)miał za dużo do stracenia, gdyby fałszywie obciążył któregoś z pozostałych oskarżonych, bo straciłby prawo do nadzwyczajnego złagodzenia kary – skoro zaś nie budzi wątpliwości, jak to wskazano powyżej, że przynajmniej co do części obciążające innych oskarżonych jego wyjaśnienia są prawdziwe (bo przyznali to obciążeni), to bezpodstawnie obciążając kogokolwiek musiał się liczyć z ujawnieniem tego, a tym samym zaprzepaszczeniem szansy na nadzwyczajne złagodzenie kary;
g) nie obalono wyjaśnieńJ. S. (1)poprzez wskazanie takiego dowodu (oczywiście poza wyjaśnieniami pomówionych oskarżonych, którzy nie przyznawali się do winy), który jednoznacznie wskazywałby np. na niemożność udziału któregokolwiek z pomówionych oskarżonych w konkretnym czynie – generalnie oskarżeni ograniczali się do prostego zaprzeczenia wyjaśnieniom oskarżonegoJ. S. (1), bez wskazania konkretnych okoliczności, które podważałyby wiarygodnośćJ. S. (1)- do wyjątków zaliczyć należy okoliczności powoływane przez obronęL. K.w zakresie okoliczności poznania się zJ. S. (1)zeZ. W., czy też przez obronęM. K.co do daty ślubu tego oskarżonego w kontekście podawanego przezJ. S. (1)uzasadnienia braku podstaw do fałszywego pomawiania przez niegoM. K., czy też twierdzenia oskarżonegoŁ. M., że w czasie zarzuconych mu czynów przebywał w zakładzie karnym (co okazało się nieprawdą);
h) przyjęta przez większość skarżących koncepcja – jakoby oskarżonyJ. S. (1)częściowo mówił prawdę, a częściowo kłamał, tj. co do tego, kto brał udział w poszczególnych przestępstwach, jest niespójna; większość skarżących przyznaje to, że oskarżonyJ. S. (1)dokonał tych czynów, do których się przyznał, ale też przecież do niektórych z tych czynów przyznała się część oskarżonych (M.,K. S.,M. P. (1));
Ponadto Sąd Okręgowy obalił twierdzenia obrony o:
- nieznajomości przez oskarżonegoL. K.oskarżonegoL. L.,
- rzekomym konflikcie oskarżonegoJ. S. (1)z oskarżonymM. K.,
- nieprawdziwości tezy, iż do włamania do lokalu firmy(...). użyto dorobionego klucza,
- istnieniu wątpliwości co do tego, że gołębnikJ. K.został podpalony.

II. Ocena wiarygodności wyjaśnieńJ. S. (1)
i zeznańZ. W.

1. Błędne jest rozumowanie większości skarżących, iż o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonegoJ. S. (1)(a wg niektórych skarżących także zeznańZ. W.) przesądza to, iżJ. S. (1)iZ. W.zależało na skorzystaniu z nadzwyczajnego złagodzenia kary. Okoliczność ta nie przekreśla bowiem w sposób jednoznaczny wiarygodności wyjaśnieńJ. S. (1), ani też zeznańZ. W.. Gdyby tak było, to z tego samego powodu – tj. chęci pozostałych oskarżonych osiągnięcia korzystnego dla nich rozstrzygnięcia sądu – z góry należałoby przyjąć, że i oni nie podali prawdy, gdy nie przyznawali się do zarzuconych im czynów. Taki sposób rozumowania prowadziłby zatem do zakwestionowania potrzeby przesłuchiwania tych osób, które byłyby zainteresowane wynikiem rozstrzygnięcia sprawy, tj. oskarżonych i np. pokrzywdzonych, czy też krewnych, powinowatych, przyjaciół i znajomych stron, itd.
Dopuszczając taką metodę oceny dowodów skarżący postąpili zatem nielogicznie, gdy starając się obalić wyjaśnieniaJ. S. (1)powoływali się na wyjaśnienia współoskarżonych, które w takim sam sposób „skażone” były ich interesem procesowym, jak i wyjaśnieniaJ. S. (1).
O ile więc dokonując oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków, mogących mieć interes w określonym rozstrzygnięciu sprawy, nie można tracić z pola widzenia istnienia tego interesu, to jednak samo przez się nie podważa to jeszcze wiarygodności procesowych wypowiedzi osób zainteresowanych określonym rozstrzygnięciem sprawy. Tymczasem większość skarżących ograniczyła się do stwierdzenia, że skoroJ. S. (1)chciał skorzystać z nadzwyczajnego złagodzenia kary, to musiał w sposób nieprawdziwy obciążyć pozostałych oskarżonych. Prawidłowa ocena wiarygodności tych wyjaśnień wymagała natomiast uwzględnienia nie tylko tego faktu, ale wszystkich ujawnionych w sprawie okoliczności. Sąd Okręgowy wskazał zaś wiele takich okoliczności, które eliminują wątpliwości co do wiarygodności obciążających pozostałych współoskarżonych wyjaśnieńJ. S. (1). Skarżący istnienia i wymowy tych okoliczności jako wspierających wiarygodność wyjaśnieńJ. S. (1)nie obalili.

2. Nie wzięli też skarżący pod uwagę tego, że oskarżonyJ. S. (1)bezpodstawnie obciążając pozostałych oskarżonych musiałby się liczyć z dużym prawdopodobieństwem tego, iż w sposób bezsporny zostanie wykazana fałszywość jego wyjaśnień pomawiających współoskarżonych, a to przekreślić by mogło możliwość skorzystania przez niego z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary. Oczywiste jest przecież, iż pomówieni niezgodnie z prawdą oskarżeni mogliby przedstawić dowody wskazujące na to, że czynów zarzucanych im na podstawie wyjaśnieńJ. S. (1)popełnić nie mogli. Tymczasem pomimo tego żaden z pomówionych oskarżonych takich dowodów w niniejszej sprawie nie wskazał. Nie można tego tłumaczyć tym, że od popełnienia tych czynów upłynął znaczny okres czasu, jeśli się weźmie pod uwagę, że chodzi o kilkadziesiąt zdarzeń. Nie jest więc dziełem przypadku, że żaden z pomówionych przezJ. S. (1)oskarżonych nie potrafił podać obiektywnego alibi.

3. Koncepcja skarżących jakobyJ. S. (1)iZ. W.pomawiali pozostałych oskarżonych, aby skorzystać z nadzwyczajnego złagodzenia kary, wymagałaby też wykazania, dlaczego obciążyli oni akurat właśnie tych oskarżonych, a w szczególności oskarżonegoL. K.rolą organizatora i przywódcy grupy. Tego jednak skarżący nie uczynili, a przede wszystkim nie wykazali istnienia motywów, którymi mogliby się kierowaćJ. S. (1)iZ. W.nieprawdziwie obciążając pozostałych oskarżonych.

4. Nieprawdziwe jest twierdzenie obrońcyP. G. (1), żeJ. S. (1)składając wyjaśnienia dążył do jak największego zmniejszenia stopnia swojej winy. Obala to twierdzenie już samo to, żeJ. S. (1)obciążył samego siebie udziałem w takich przestępstwach, o których związku z tym oskarżonym organy ścigania nie miały żadnych informacji. Gdyby zaniechał tego nie musiałby się więc w ogóle obawiać wysokiej kary z uwagi na skalę i wagę popełnionych przestępstw, bo nie zostałby o nie oskarżony.

5. Jeżeli obrońcaL. L.twierdził, że oskarżonyJ. S. (1)obciążając pozostałych oskarżonych chciał wyłącznie spełnić oczekiwania przesłuchujących, by skorzystać z nadzwyczajnego złagodzenia kary, to powinien też wyjaśnić, dlaczego organy ścigania chciały, byJ. S. (1)obciążył oskarżonych, a nie inne osoby.

6. Nie ma racji obrońca oskarżonegoL. K., adw.P. G. (2), zarzucając, że Sąd Okręgowy nie ustalił okoliczności przesłuchaniaJ.iK. S., podczas któregoK. S.miał być – jak stwierdził ten skarżący – „nakłaniany przezJ. S. (1)oraz funkcjonariuszy Policji do potwierdzenia wyjaśnień swego brata składanych w niniejszej sprawie” i nie przesłuchał na tę okoliczność funkcjonariuszy Policji biorących udział w tym przesłuchaniu. Po pierwsze, o zaistnieniu spotkaniaK.iJ. S. (1)w toku postępowania zgodnie wyjaśniali ci oskarżeni. Obrońca oskarżonegoL. K., adw.P. G. (2), stwierdził w apelacji, żeJ.iK. S.potwierdzili fakt spotkania „zaaranżowanego przez funkcjonariuszy Policji”, treść rozmowy i jej skutek, zatem muszą te okoliczności zostać uznane za bezsporne. Nie było zatem potrzeby, by jeszcze ktoś dodatkowo je potwierdzał. Po drugie, nawet gdyby przyjąć, że takie spotkanie zostało umożliwione przez policjantów prowadzących postępowanie, nie sposób wyciągać jednoznacznych wniosków co do wiarygodności poszczególnych wyjaśnień oskarżonychJ.iK. S.. Zauważyć przecież należy, że nie ma żadnych podstaw do wnioskowania, że chodziło w tym przypadku o nakłanianie do składania fałszywych wyjaśnień –J. S. (1)wyraźnie podał, że mówił bratu, aby ten powiedział prawdę. Nadużyciem jest więc twierdzenie przez obrońcę jakoby chodziło w tym przypadku o nakłanianie do „potwierdzenia wyjaśnień”, w sytuacji gdy Sąd Okręgowy wykazał, że wyjaśnieniaK. S.w tym zakresie nie są wiarygodne, (str. 210-211 uzasadnienia wyroku), trafnie wskazując na rozbieżności w wyjaśnieniachK. S.co do przyczyn przyznania się (początkowo twierdził, że to policjanci sami stworzyli treść jego wyjaśnień, a potem, że był nakłaniany przezJ. S. (1), by potwierdził jego wyjaśnienia). Dodać zresztą należy, że w tych wyjaśnieniachK. S., w których przyznał się on do winy, znajdują się też takie fragmenty, które nie mogły stanowić potwierdzenia wyjaśnieńJ. S. (1), bo dotyczyły przestępstw, w których nie brał on udziału i o których nie wiedział, a więc i nie wyjaśniał (usiłowanie rozboju, mającego na celu kradzież samochodu). Okoliczność ta potwierdza prawdziwość słówJ. S. (1), iż nie nakłaniał brataK. S.do potwierdzenia nieprawdy, lecz chciał, aby jego bratK.także skorzystał z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary. Podanie przezK. S.okoliczności przestępstw, w których nie brał udziału i o których nie wyjaśniałJ. S. (1)nie mogło stanowić potwierdzenia prawdziwości wyjaśnień tego oskarżonego. Staje się ono natomiast w pełni zrozumiałe, gdy przyjmie się założenie, iżK. S.zdecydował się – o czym poinformowałJ. S. (1), stwierdzając, że zgadza się „zeznawać” - na współpracę z organami ścigania, z której się potem jednak wycofał.
Nie wiadomo też na jakiej podstawie obrońca oskarżonegoL. K.twierdzi, że niedopuszczalne było spotkanie pomiędzyJ.iK. S.. Do takich kontaktów procesowych może przecież dochodzić podczas konfrontacji, ale także widzeń między osobami najbliższymi, a nawet jeżeli – tak jak w niniejszej sprawie – kontakty te miały charakter nieformalny, to same w sobie nie stanowią jeszcze naruszenia przepisów postępowania. O odizolowaniu od siebie osób zatrzymanych w danej sprawie decydują przecież organy prowadzące postępowanie karne i wcale nie muszą one takiej izolacji ściśle przestrzegać. Nawet jeżeli w czasie nieformalnego spotkania braciS.w obecności policjantów mogło dojść do rozmowy dotyczącej linii obrony, to przecież nie jest to uchybienie. Do takich spotkań może przecież dochodzić i z pewnością dochodzi w sytuacjach, gdy oskarżeni nie są aresztowani, a przecież nie oznacza to jeszcze, że nie daje się takim oskarżonym wiary.
Organy procesowe mają też możliwość informowania podejrzanych – o ile uznają to za stosowne – o stanie dowodów, np. aby zachęcić ich do złożenia prawdziwych wyjaśnień. Taka możliwość istnieje też poprzez umożliwienie spotkania podejrzanym, szczególnie gdy są to osoby najbliższe, aby mogły one wpłynąć na siebie w celu zmiany linii obrony poprzez podjęcie współpracy z organami ścigania. Nie ma w tym nic niestosownego.
Nietrafne jest stanowisko, jakoby ewentualne zeznania policjantów mogły przynieść dodatkowy materiał dowodowy pozwalający na bardziej wnikliwą ocenę wiarygodności wyjaśnieńJ. S. (1). Chodziłoby przecież w tym przypadku o wykazanie niewłaściwego postępowania prowadzących postępowanie, co wcale nie przekłada się na niewiarygodność wyjaśnieńJ. S. (1). Jeżeli nawet prowadzący postępowanie przygotowawcze chcieli w sposób wadliwy uzyskać potwierdzenie tych dowodów, to ta wadliwość nie dotyczyłaby przecież wyjaśnieńJ. S. (1).

7. Błędne jest też wywodzenie przez obrońcę oskarżonegoL. K.niewiarygodności całości wyjaśnieńJ. S. (1)i zeznańZ. W.na tej podstawie, że ich relacje nie są zbieżne co do okoliczności, w jakich się poznali, a także co do ich udziału w zabójstwieT. P..
Gdyby zastosować podobną metodę do wyjaśnień oskarżonegoL. K.– to też można byłoby stwierdzić niewiarygodność całości wyjaśnień tego oskarżonego, tylko na podstawie tego, że jego stwierdzenie, iżD. M.był jego znajomym i to na tyle bliskim, że podzielił się z nim wiedzą o tym, żeJ. S. (1)ma bardzo dobre znajomości i że nikogo się nie boi (k. 669 tom LVIII), nie jest zbieżne z wyjaśnieniamiD. M., żeL. K.zna, jedynie dlatego, że jeździł do dyskotekiL. K.wC.(k. 37, 116 tom XXIII).

8. Okoliczności poznania sięJ. S. (1)iZ. W.zaliczyć należy do drugorzędnych z punktu widzenia przedmiotu niniejszej sprawy. Brak zbieżności w tym zakresie ich twierdzeń nie powoduje też wątpliwości co do rzetelności ich relacji w zakresie tego co jest w sprawie istotne. Nie można wnioskować, że skoroJ. S. (1)nie pamięta okoliczności, w jakich poznałZ. W., to wątpliwe jest, czy mógł dobrze zapamiętać okoliczności popełnionych przestępstw, a w szczególności osoby, z którymi ich dokonywał. Zauważyć należy, iż kontakty pomiędzyJ. S. (1)aZ. W.były bardzo ograniczone, spotykali się sporadycznie, tylko w jednym przypadku mieli wspólnie popełnić przestępstwo, poza tym tylko w ogólnych zarysach wiedzieli nawzajem o roli jaką odgrywali w grupieL. K.. Nie może więc dziwić, że mogli różnie kojarzyć okoliczności, w jakich się poznali. Rozbieżność w tym zakresie nie może więc rzutować na ocenę wiarygodności całości wyjaśnieńJ. S. (1)i zeznańZ. W..

9. Przedmiotem niniejszego postępowania nie było zabójstwoT. P.. Badanie więc zbieżności wyjaśnieńJ. S. (1)i zeznańZ. W.w tym zakresie wykraczałoby znacznie poza zakres niniejszego postępowania.

10. Wręcz nawet istnienie rozbieżności pomiędzy twierdzeniamiJ. S. (1)iZ. W.może wskazywać na to, że nie uzgadniali oni ze sobą wersji wydarzeń, a nawet, że ich interesy są - w pewnym zakresie – sprzeczne, co stanowi dodatkowy argument przemawiający za prawdziwością tych ich twierdzeń (np. na temat właśnie tego, że grupą kierowałL. K.), które są zbieżne.

11. Rozważyć w tym miejscu należy też kwestię zakresu, w jakim pomawiające wyjaśnieniaJ. S. (1)powinny mieć potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, aby można było uznać je za wiarygodne. Obrońcy zdają się sugerować, iż potwierdzenie to powinno obejmować wszelkie okoliczności. Tak jednak nie jest. Wystarczy, że potwierdzone zostaną tylko niektóre z okoliczności podanych przez pomawiającego, aby można było już wnioskować o prawdziwości jego pomówienia. Nie można też przyjmować, że zakres potwierdzenia musi obejmować wszelkiego rodzaju okoliczności, zarówno w danej sprawie, jak i w jakiejkolwiek innej sprawie. Dotyczy to w szczególności okoliczności będących przedmiotem toczącego się równolegle postępowania m.in. przeciwko oskarżonymL. K.iJ. S. (1)(a takżeZ. W.) obejmującego zarzut zabójstwaT. P.. Przyjęcie odmiennej koncepcji – na której opierają się zarzuty obrońcy oskarżonegoL. K., iż nie zbadano w niniejszej sprawie wiarygodności wyjaśnieńJ. S. (1)iZ. W.złożonych w tej drugiej sprawie – oznaczałoby konieczność prowadzenia dowodów na okoliczności, które nie mają znaczenia dla kwestii odpowiedzialności karnej w niniejszej sprawie. Nie chodzi przecież o ustalenie abstrakcyjnej wiarygodności oskarżonego lub świadka, ale o stwierdzenie ich wiarygodności bądź jej braku w odniesieniu do konkretnych, istotnych w danej sprawie, faktów.
Nawet w sytuacji, gdy dwie sprawy pozostają w ścisłym związku, bo tak jak w niniejszej sprawie dotyczą tej samej grupy przestępczej, nie oznacza to jeszcze, że w obu tych sprawach należy prowadzić postępowania i oceniać dowody w odniesieniu do pełnego zakresu działalności tej grupy. Wystarczy dokonanie oceny wiarygodności dowodów tylko w odniesieniu do tych faktów, które są przedmiotem badania w danej sprawie.

12. Nie mają zatem racji obrońcaL. K., adw.P. G. (2), i obrońcaŁ. M.jakoby wyjaśnieniaJ. S. (1)nie zostały potwierdzone innymi dowodami. Zostały one potwierdzone zeznaniamiZ. W., tymi wyjaśnieniamiK. S.z postępowania przygotowawczego, w których przyznawał się do zarzuconych mu czynów, ale także wyjaśnieniamiM.. Nawet jeżeli dowody te charakteryzują się pewnymi „ułomnościami” (wynikającymi np. z akcentowanego przez skarżących interesu w uzyskaniu korzystnego rozstrzygnięcia), to przecież waga tych „ułomności” ulega pomniejszeniu z tego chociażby właśnie powodu, że nie są to dowody odosobnione, lecz wzajemnie się wspierające. Błędem skarżących (adw.P. G. (2)) jest zatem analizowanie poszczególnych dowodów obciążających oskarżonych w oderwaniu od całokształtu materiału dowodowego, a więc pomijanie tego, że występujące w każdym postępowaniu karnym wątpliwości co do wiarygodności wyjaśnień oskarżonego (zawsze przecież zainteresowanego w korzystnym dla niego orzeczeniu) zniwelowane zostały w niniejszej sprawie tym, że wiarygodnośćJ. S. (1)potwierdziły inne dowody.
Zwrócić przy tym należy uwagę na błędność zarzutu obrońcyŁ. M., iż Sąd Okręgowy oparł się tylko na dowodach w postaci pomówieńJ. S. (1)i świadkaZ. W.. Wbrew stanowisku tego skarżącego wystarczającym potwierdzeniem wyjaśnień pomawiających innego oskarżonego może być pomówienie tego samego oskarżonego przez inną jeszcze osobę. Tak więc potwierdzeniem wyjaśnieńJ. S. (1)mogą być zeznaniaZ. W..

13. Nie ma też jednak racji obrońca oskarżonegoL. K., adw.J. S., gdy zarzuca Sądowi Okręgowemu dowolną ocenę wyjaśnieńT.iD. M., którzy przyznając się do popełnienia rozbojów, wskazali na rolę w nichJ. S. (1)i brak ich związku zL. K.. I w tym zakresie skarżący ten ograniczył się do ogólnikowego zarzutu, nie wykazując wadliwości rozumowania Sądu Okręgowego.

14. Nietrafnie obrońcaM. P. (1)przeciwstawił wyjaśnienia tego oskarżonego wyjaśnieniomJ. S. (1). Skarżący ten pominął zupełnym milczeniem argumentację Sądu Okręgowego, stanowiącą podstawę stwierdzenia, że wycofanie sięM. P. (1)z wcześniejszych wyjaśnień, w których przyznał się do zarzuconych mu czynów, jest niewiarygodne (str. 251-254 uzasadnienia wyroku). Tymczasem w argumentacji tej wskazano przekonujące argumenty, jak choćby to, że wyjaśnieniaM. P. (1), w których przyznał się do zarzutu, zbieżne są z wyjaśnieniamiJ. S. (1)co do tego, kto brał udział w przestępstwie, w jaki sposób sprawcy dostali się do hurtowni i że zabrali papierosy do samochodu dostawczego, ale także i to, że za taką oceną wyjaśnieńM. P. (1)przemawia treść opinii sądowo-psychologicznej.
WersjaM. P. (1), jakoby odczytano mu co innego niż mówił, nie może być prawdziwa, jeśli uwzględni się twierdzenia tego oskarżonego, że nie umie czytać. Po raz pierwszy stwierdzenie o „sfałszowaniu” protokołów jego wyjaśnieńM. P. (1)podał podczas przesłuchania w dniu 28 czerwca 2010 r. (k. 94 tom XXXIII), już na samym jego początku, stwierdzając, że nie podtrzymuje wyjaśnień, w których przyznał się do popełnienia przestępstw. Uczynił to zanim jeszcze okazano mu protokoły tych jego przesłuchań z dnia 1 kwietnia 2010 r. Oskarżony nie mógł więc wiedzieć, że treść tych protokołów sprzeczna jest z tym, co mówił, bo nawet gdyby mu je okazano, to nie byłby w stanie – z powodu problemów z czytaniem – tego stwierdzić. Wynika z tego, że oskarżony od początku musiał wiedzieć, że podczas przesłuchań w dniu 1 kwietnia 2010 r. przyznał się do winy, co wskazuje, że – wbrew jego twierdzeniom – odczytano mu treść tych protokołów zgodnie z ich rzeczywistą treścią.
Odwołując się do opinii psychologicznej obrońcaM. P. (1)pominął to, że w opinii tej wskazano, iż oskarżony ten prezentował bardzo silną postawę obronną przed przyznaniem się do podstawowych operacji umysłowych, co jednoznacznie wskazuje, iż twierdzenia jakoby nie był w stanie zrozumieć treści odczytanych mu jego wyjaśnień są nieprawdziwe.
W takiej sytuacji nie tylko wyjaśnieniaJ. S. (1)obciążająM. P. (1), ale także te wyjaśnienia tego ostatniego, w których przyznał się do zarzuconych mu czynów. Nie jest więc zasadny zarzut obrońcyM. P. (1)jakoby jedynym dowodem wskazującym na sprawstwo tego oskarżonego były wyjaśnieniaJ. S. (1).

15. Nie ma racji obrońca oskarżonegoL. K., adw.P. G. (2), iż zeznania niektórych pokrzywdzonych nie stanowiły potwierdzenia wyjaśnieńJ. S. (1). Powyższy zarzut został sformułowany w apelacji w sposób bardzo ogólnikowy. Tymczasem Sąd Okręgowy – konkretnie – wykazał zgodność relacjiJ. S. (1)z zeznaniami niektórych pokrzywdzonych co do motywów, którymi kierował sięL. K.zlecając dokonanie przestępstw na szkodę określonych pokrzywdzonych. Bagatelizowanie tej zgodności przez obrońcęL. K., przy braku jakiejkolwiek argumentacji, która by je uzasadniała, musi być uznane za bezpodstawną polemikę z postąpieniem Sądu Okręgowego. Zwrócić przecież należy uwagę, że nie może być uznane za zbieg okoliczności to, że podane przezJ. S. (1)motywy zlecania niektórych przestępstw przezL. K.zostały uwiarygodnione zeznaniami pokrzywdzonych. Nie tylko bowiem potwierdza to prawdziwość wyjaśnieńJ. S. (1)co do istnienia okoliczności uzasadniających takie motywy (skłócenieL. K.zJ. K.na tle gołębi, skazanie braciL. K.za kradzież dokonaną w lesie), ale też potwierdza spójność logiczną jego relacji. Nie sposób bowiem wytłumaczyć w inny sposób niż ten podany przezJ. S. (1), skąd i dlaczego miałby on wiedzieć o powyższych okolicznościach i je zapamiętać. Nawet zaś gdyby rozważać taką możliwość, iż dowiedział się o nich – przypadkowo - odL. K.(z uwagi na utrzymywanie bliskich z nim relacji), to zupełnie nieprawdopodobne jest, by w taki sposób planował dokonanie przestępstw, by potem odpowiedzialność za ich zlecenie zrzucić na oskarżonegoL. K.. Gdyby tak było, to uczyniłby tak już przy pierwszej sposobności, a więc wtedy, gdy został zatrzymany do poprzedniej sprawy. Dodać nadto należy, że – wbrew twierdzeniom obrońcyL. K., adw.J. S.–J. S. (1)nie twierdził, że wszystkie przestępstwa, które popełnił, zostały zlecone przez oskarżonegoL. K., co też ma istotne znaczenie w kontekście oceny wiarygodnościJ. S. (1). Jeżeli więc skarżący zarzucali, żeJ. S. (1)fałszywie obciążyłL. K., to powinni też wyjaśnić, dlaczego uczynił to w odniesieniu do części tylko czynów, a nie wszystkich, w których brał udział. Można w tym miejscu powołać się na argument obrońcyL. K., adw.J. S., iż skoro oskarżony ten nie brał udziału w zarzuconych mu przestępstwach, to nie mógł odnieść się do ich przebiegu. Argument ten ma przecież zastosowanie do wszystkich czynów, które popełniłJ. S. (1), a nie tylko tych, których zlecenie zarzucił w swoich wyjaśnieniach oskarżonemuL. K.. W takiej sytuacji nie można zrozumieć, dlaczegoJ. S. (1)obciążyłL. K.tylko co do niektórych czynów, gdy mógł to uczynić co do wszystkich, nie obawiając się tego, że zostanie wykazane jego kłamstwo (bo pomówieni nie będą w stanie odnieść do jego twierdzeń), a mógłby – konsekwentnie stosując rozumowanie skarżących – zyskać jeszcze więcej przy nadzwyczajnym złagodzeniu kary. Do tego argumentu – użytego już przez Sąd Okręgowy – skarżący w ogóle się nie odnieśli, co uzasadnia uznanie ich apelacji za dowolną, bo nie uwzględniającą całej argumentacji, polemikę z postąpieniem Sądu Okręgowego.

16. Niesłuszny jest zarzut obrońcy oskarżonegoL. K., adw.J. S., iż przeciwko wiarygodności wyjaśnieńJ. S. (1)przemawia to, że pomimo upływu czasu pamiętał on szczegóły wydarzeń. Po pierwsze, niezależnie od tego, że niektórzy inny skarżący zarzucali z koleiJ. S. (1)niepamięć co do pewnych okoliczności, Sąd Okręgowy wskazał, iż z powodu upływu czasuJ. S. (1)nie był w stanie podać dokładnych dat przestępstw, miał też wątpliwości co do udziału w nich niektórych osób lub szczegółowych okoliczności (str. 70 uzasadnienia wyroku). Po drugie, nie dziwi, żeJ. S. (1)pamiętał dużo szczegółów dotyczących poszczególnych czynów, gdy się zważy, iż popełnianie przestępstw stanowiło jego główne zajęcie.

17. Nie można zgodzić się z obrońcą oskarżonegoL. K., adw.J. S.i obrońcąP. G. (1), iż używanie przezJ. S. (1)narkotyków wyklucza możliwość uznania jego wyjaśnień za wiarygodne. Nie budzi wszak wątpliwości, bo i ten skarżący to przyznał w swojej apelacji, żeJ. S. (1)- za wyjątkiem faktu zlecenia przestępstw przez oskarżonegoL. K., czy też udziału w nich niektórych oskarżonych - zgodnie z prawdą opisał szczegóły przestępstw, w których brał udział. Już samo to wskazuje, że pomimo używania narkotyków jego zdolność do czynienia spostrzeżeń, ich zapamiętywania i odtwarzania nie została w istotny sposób ograniczona.
Nie jest przy tym zasadny zarzut obrońcy oskarżonegoL. K., adw.J. S., iżJ. S. (1)nie byłby w stanie podać szczegółów zdarzeń sprzed 10 lat oraz sugestia tego skarżącego, jakoby na treść wyjaśnieńJ. S. (1)miały wpływ pozyskiwane przez organy ścigania akta umorzonych postępowań karnych. Skarżący ten nie wykazał – na konkretnych przykładach – aby wyjaśnieniaJ. S. (1)zostały złożone na podstawie takich akt. W szczególności nie podał takich sytuacji, w których uzyskanie takich akt poprzedzało wyjaśnienia oskarżonego. Tymczasem z protokołu przesłuchaniaJ. S. (1)z dnia 7 grudnia 2009 r. (k. 151-152 tom XI(1)) wynika, że dopiero w tym dniu organy prowadzące postępowanie przygotowawcze okazały temu oskarżonemu część akt „umorzonych” spraw, a nadto spośród akt spraw dotyczących czynów zarzuconychL. K.:
- analizy akt sprawy dotyczącej usiłowania rozboju na szkodęM. M. (1)iS. W.w dniu 10 kwietnia 2000 r. wK.(4 Ds 1379/00 Prokuratury Rejonowej wK.dokonano dopiero 1 grudnia 2009 r. (k. 1 tom XIII), podczas gdy wyjaśnienia na temat tego zdarzeniaJ. S. (1)złożył już 18 listopada 2009 r. (k. 112v tom XI(1));
- analizy akt sprawy rozboju na szkodęM.iM.M.w nocy z 4/5 maja 2000 r. wA.(Ds 665/00 Prokuratury Rejonowej wK.dokonano dopiero 12 stycznia 2010 r. (k. 2 tom XV), gdyJ. S. (1)wyjaśniał o tym czynie już 17 listopada 2009 r. (k. 111v tom XI(1));
- analizy akt sprawy rozboju na szkodęK. A.w nocy z 29/30 maja 2000 r. wM.(Ds. 448/00 Prokuratury Rejonowej wK.) dokonano 1 grudnia 2009 r. (k. 1 tom XIX), podczas gdyJ. S. (1)wyjaśniał o tym czynie już 13 listopada 2009 r. (k. 92 tom XI(1));
- analizy akt sprawy rozboju na szkodęA.iP. D.w dniu 15 czerwca 2000 r. wS.(Ds. 1773/00 Prokuratury Rejonowej wS.) dokonano 8 stycznia 2010 r. (k. 1 tom XXIV), podczas gdyJ. S. (1)wyjaśniał o tym czynie już 17 listopada 2009 r. (k. 108 tom XI(1));
- analizy akt sprawy rozboju na szkodęT.iT. K.w dniu 24 czerwca 2000 r. wG.(3 Ds. 87/01 Prokuratury Rejonowej wK.) dokonano 8 grudnia 2009 r. (k. 1 tom V(1)), podczas gdyJ. S. (1)wyjaśniał o tym czynie już 17 listopada 2009 r. (k. 106 tom XI(1));
- analizy akt sprawy rozboju na szkodęJ.iP. S.w dniu 22 sierpnia 2001 r. wG.(3 Ds. 1440/01 Prokuratury Rejonowej wK.) dokonano 1 grudnia 2009 r. (k. 3 tom IV), podczas gdyJ. S. (1)wyjaśniał o tym czynie już 17 listopada 2009 r. (k. 107 tom XI(1));
- analizy akt sprawy podpalenia gołębnika na szkodęJ. K.w dniu 19 listopada 2001 r. wC.(Ds. 1260/01 Prokuratury Rejonowej wS.) dokonano 8 grudnia 2009 r. (k. 1 tom XXIX), podczas gdyJ. S. (1)wyjaśniał o tym czynie już 23 listopada 2009 r. (k. 138-139 tom XI(1));
- analizy akt sprawy rozboju na szkodęM. Z.w nocy z 27/28 maja 2002 r. wC.(Ds. 484/02 Prokuratury Rejonowej wS.) dokonano 18 grudnia 2009 r. (k. 1 tom XVIII), podczas gdyJ. S. (1)wyjaśniał o tym czynie już 17 listopada 2009 r. (k. 112 tom XI(1));
- analizy akt sprawy kradzieży z włamaniem do hurtowni(...)w dniu 18 marca 2002 r. wP.(Ds. 217/02 Prokuratury Rejonowej wP.) dokonano 22 lutego 2010 r. (k. 1 tom XXV), podczas gdyJ. S. (1)wyjaśniał o tym czynie już 23 listopada 2009 r. (k. 135-136 tom XI(1));
- analizy akt sprawy kradzieży z włamaniem do kantoru wymiany walut(...)w nocy z 9/10 października 2003 r. wS.(Ds. 991/03 Prokuratury Rejonowej wP.) dokonano 1 grudnia 2009 r. (k. 1 tom XXIX), podczas gdyJ. S. (1)wyjaśniał o tym czynie już 13 listopada 2009 r. (k. 88-91 tom XI(1)).
Z kolei akta sprawy dotyczącej rozboju na szkodęZ.iW. J.w dniu 21 lutego 2000 r. wW.zostały zniszczone (k. 3 tom XXXVIII), co nie dziwi biorąc pod uwagę upływ czasu od dokonania tego przestępstwa.
Wprawdzie przed dokonaniem wskazanych wyżej analiz akt byli przesłuchiwani w poszczególnych sprawach pokrzywdzeni, ale nawet daty tych przesłuchań (najczęściej na początku grudnia 2009 r.) nie były wcześniejsze od przesłuchańJ. S. (1), w których opisywał on okoliczności popełnienia przestępstw, zatem i te przesłuchania pokrzywdzonych nie wskazują na to, by prowadzący postępowanie przygotowawcze w niniejszej sprawie dysponowali aktami spraw „umorzonych” zanim na objęte nimi okoliczności złożył wyjaśnieniaJ. S. (1).
Zresztą taki sposób kwestionowania wiarygodności wyjaśnieńJ. S. (1)przez obrońcę oskarżonegoL. K., adw.J. S., pozostaje w sprzeczności ze stwierdzeniem tego skarżącego, że bezspornym jest, żeJ. S. (1)brał udział w zarzuconych mu czynach (co wg niego ma tłumaczyć spójność materiału dowodowego w zakresie przebiegu wydarzeń).

18. O ile nawet rację ma obrońcaP. G. (1), że na wartość dowodową wyjaśnieńJ. S. (1)musi mieć wpływ znaczny upływ czasu, to jednak nie powoduje on jeszcze całkowitej niewiarygodności tych wyjaśnień, tym bardziej, że przecież większość skarżących przyznawała, żeJ. S. (1)prawidłowo podawał okoliczności poszczególnych czynów, tłumacząc to tym, że brał w nich udział. Znaczny upływ czasu tłumaczy natomiast to, żeJ. S. (1)pewnych okoliczności – które zresztą jednoznacznie wskazywał – nie pamiętał, co także wskazuje na wiarygodność jego wyjaśnień.

19. Skorzystanie przez oskarżonegoJ. S. (1)na rozprawie z prawa do milczenia nie podważa wiarygodności jego wyjaśnień.J. S. (1)podtrzymał na rozprawie swoje wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego. Skarżący nie wykazali, aby w wyjaśnieniach tych zachodziły jakieś takie sprzeczności, które dyskredytowałyby te wyjaśnienia, a więc wymagały ich rozwiania przez samego oskarżonego. Poza tym, gdyby przyjąć, że samo tylko wykorzystanie przez oskarżonego prawa do milczenia oznaczałoby możliwość odmówienia mu wiary, to odnosiłoby się to też do innych oskarżonych, którzy przed sądem także odmówili składania wyjaśnień. Zauważyć zresztą należy, iż oskarżonyJ. S. (1)był konfrontowany z pozostałymi oskarżonymi w toku postępowania przygotowawczego. Już zatem wówczas mogli oni wykazać nieprawdziwość obciążających ich wyjaśnieńJ. S. (1), a nie tylko ograniczyć się do zwykłego zaprzeczenia jego wyjaśnieniom. Jednakże nawet znając już wyjaśnieniaJ. S. (1)obciążeni przez niego oskarżeni, ani też ich obrońcy nie byli w stanie wykazać innymi dowodami – poza swoimi wyjaśnieniami – żeJ. S. (1)bezpodstawnie ich obciążył.
Odnotować w tym miejscu należy, że obrońcaM. P. (1)nie wykazał, by poprzez odmowę złożenia wyjaśnień przed sądemJ. S. (1)ukrył jakieś znane mu okoliczności o istotnym charakterze, dozował informacje, czy też odwołał swoje wcześniejsze wyjaśnienia, bądź też, by, doszło do sytuacji, w której wyjaśnieniaJ. S. (1)pozostały niejednolite, bo na skutek odmowy złożenia wyjaśnień nie usunięto zachodzących w nim sprzeczności.
Uznać zatem należy, iż skorzystanie z prawa do milczenia nie przekreśla możliwości uznania wcześniej złożonych wyjaśnień za wiarygodne, o ile nie ma innych powodów do odrzucenia ich wiarygodności (np. nierozstrzygnięte istotne sprzeczności wewnętrzne, czy też z „obiektywnymi” dowodami).
Istnienia takich sprzeczności nie wykazał w szczególności obrońca oskarżonegoI. M.. Zarzucił on bowiem tylko, bez wskazania konkretów, że wyjaśnieniaJ. S. (1)w przypadku zdarzeń, w których miał uczestniczyćI. M., są zbyt ogólnikowe, różnią się od rzeczywistego przebiegu pod względem czasu, tożsamości osób biorących w nim udział i zabranego mienia. Wyjaśnić więc należy, że rozbieżności w tym zakresie, czy też wyraźnie zaakcentowany przezJ. S. (1)brak pamięci co do niektórych okoliczności w pełni usprawiedliwia te braki jego wyjaśnień, nie podważając ich wiarygodności jako całości. Oczywiste jest przecież, że z powodu upływu czasu każda osoba część okoliczności zapomina, co nie znaczy, że to co pamięta musi być nieprawdą. Mógł więc oskarżonyJ. S. (1)nie pamiętać daty kradzieży z włamaniem do sklepu wędliniarskiego(...)oraz tego, kto w nim - oprócz niego iI. M.- brał udział, co nie znaczy, że nieprawdziwy jest podany przez niego fakt, że dokonał go właśnie zI. M..

20. Zarzucając, że Sąd Okręgowy dokonał „wybiórczej oceny” wyjaśnieńJ. S. (1)obrońca oskarżonegoL. K., adw.J. S., nie wskazał konkretnie, których fragmentów tych wyjaśnień Sąd Okręgowy nie wziął pod uwagę dokonując oceny tych wyjaśnień, nie wskazał też dokładnie, których dowodów, bądź okoliczności nie wziął pod uwagę Sąd Okręgowy.
Taka krytyka oceny wiarygodnościJ. S. (1)dokonanej przez Sąd Okręgowy musi być uznana za dowolną.

21. Wbrew też stanowisku obrońcy oskarżonegoL. K., adw.J. S.oraz obrońcy oskarżonegoR. D., Sąd Okręgowy dokonał takiej oceny wiarygodności wyjaśnieńJ. S. (1), która uwzględniała to, że były to pomówienia, skoro Sąd ten wskazał, żeJ. S. (1)obciążył też samego siebie, jego wyjaśnienia – przynajmniej częściowo – zostały poparte innymi dowodami, w tym także wyjaśnieniami niektórych pomówionych oskarżonych, były one niesprzeczne i konsekwentne w toku całego postępowania. Zauważyć przy tym należy, że obrońca oskarżonegoR. D., ograniczył się do zarzutu nieuwzględnienia wytycznych w zakresie oceny dowodów z pomówienia, nie wykazując, że wyjaśnieniaJ. S. (1)rzeczywiście tych wytycznych nie spełniają. Skarżący ten nie mógłby zresztą tego wykazać, bo jak wskazano wyżej – wyjaśnieniaJ. S. (1)spełniają większość wskazanych powyższej kryteriów. Odnotować przy tym należy, iż do uznania za wiarygodne wyjaśnień tego oskarżonego nie jest konieczne, by spełnione zostały wszystkie warunki, o których mowa choćby w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 sierpnia 1998 r. sygn. akt II AKa 187/98. Wystarczy, że spełniona została większość z nich. Nie można też wymogu potwierdzenia pomówienia innymi dowodami rozumieć w ten sposób, że wszystkie okoliczności podane przez pomawiającego muszą znajdować potwierdzenie w innych dowodach. Taka interpretacja byłaby nielogiczna, bo oznaczałaby założeniea prioriniewiarygodności pomówienia, skoro za prawdziwe mogłoby ono zostać uznane tylko wówczas, gdy zostało potwierdzone – w całości – innymi dowodami. Kłóciłaby się też taka interpretacja z sensem instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary zart. 60 § 3 k.k., bo możliwość jej zastosowania ograniczałaby się do tylko takich sytuacji, w których pomówienie mogłoby zostać potwierdzone innymi dowodami, a to przecież – jak wynika z praktyki sądowej – nie zawsze jest możliwe.
Absurdalnie w tym kontekście brzmi zarzut obrońcy oskarżonegoD. M.i obrońcyP. G. (1), iżJ. S. (1)jako przestępca doskonale obeznany z mechanizmami procesu karnego wiedział, że jego pomówienia muszą spełniać pewne kryteria, aby zostały uznane za wiarygodne, więc konsekwentne podtrzymywanie swojego stanowiska, podawanie szczegółów dokonanych przestępstw, nie umniejszanie swojej roli i brak konfliktów pomiędzyJ. S. (1)a innymi oskarżonymi świadczy tylko o chęci osiągnięcia nadzwyczajnego złagodzenia. Okazuje się bowiem, że – wg tych skarżących - spełnienie wypracowanych przez orzecznictwo kryteriów wiarygodności nie tylko nie świadczy o takiej wiarygodności, ale wręcz przemawia przeciwko niej. Taki sposób rozumowania jest błędny, gdyż prowadzi do całkowitego zanegowania sensu nadzwyczajnego złagodzenia zart. 60 § 3 k.k., bo nigdy nie pozwalałby wykazać, że wyjaśnienia pomawiające inne osoby są wiarygodne. Tymczasem jednak te, kryteria wiarygodności, które wskazał obrońcaD. M.mają charakter niezależny od oskarżonego, bo przecież:
- przy takiej ilości faktów, jakie podał w swoich wyjaśnieniachJ. S. (1), gdyby były one zmyślone, z pewnością musiałyby się pojawić istotne sprzeczności, a tymczasem żaden ze skarżących takich sprzeczności nie wykazał (wprawdzie obrońcaP. G. (1)podniósł, że wg właścicieli hurtowni(...)wP.po włamaniu dokonanym w dniu 18 marca 2002 r. miało już nie być włamań, ale zwrócić należy uwagę, żeJ. N.iA. F.wyraźnie zastrzegli w swoich zeznaniach, że nie pamiętają dat włamań (k. 85 i 94 tom XXVI), więc nie można ich zeznań w tym zakresie traktować jako dowód pewny, zaś jednocześnie z akt sprawy wynika w sposób niezbity, że włamanie do hurtowni zostało też dokonane w nocy z 2/3 czerwca 2002 r. (protokół oględzin miejsca kradzieży z dnia 3 czerwca 2002 r. – k. 14-17 tom XXVI, postanowienie o umorzeniu dochodzenia – k. 76 tom XXVI);
- podawanie szczegółów przestępstw – jak sam zresztą obrońcaD. M.przyznał w dalszej części apelacji – świadczy o prawdziwości wyjaśnieńJ. S. (1)przynajmniej co do tego, że brał w nich udział, więc już choćby z tego powodu nie mogą być one w całości nieprawdziwe – zarzut ich nieprawdziwości skarżący ograniczają tylko do wskazania przezJ. S. (1)– i to nie we wszystkich przypadkach - współsprawców;
- nie chodzi tylko o brak konfliktówJ. S. (1)ze współoskarżonymi, ale o to, że brak jest jakichkolwiek motywów, które uzasadniałyby pomówienie przez niego któregokolwiek ze współoskarżonych;
- przyznanie się współoskarżonych, w tym iD. M., do części czynów, którymi obciążył ichJ. S. (1)nie pasuje do tezy, żeJ. S. (1)chciał bezpodstawnie obciążyć współoskarżonych – gdy bez obawy o możliwość ujawnienia jego kłamstwa mógł obciążyć ich tylko tymi czynami, do których się przyznali.

22. Bezpodstawny jest zarzut obrońcy oskarżonegoL. K., adw.J. S., jakoby Sąd Okręgowy „zhierarchizował” dowody, uznając wyjaśnieniaJ. S. (1)za „ważniejsze” niż wyjaśnienia pozostałych współoskarżonych, gdyż Sąd Okręgowy – jak tego wymagają przepisy procesowe - dokonał oceny wiarygodności każdego z tych dowodów, wskazując, dlaczego dał wiarę wyjaśnieniomJ. S. (1), a odmówił jej – zasadniczo – pozostałym oskarżonym.

23. Uprzednia karalnośćJ. S. (1)– inaczej niż uważa obrońca oskarżonegoR. D.- nie przekreśla możliwości uznania jego wyjaśnień za wiarygodne. O nielogiczności powołania się przez tego skarżącego na bogatą przeszłość kryminalnąJ. S. (1)jako przesłanki wnioskowania o niewiarygodności jego wyjaśnień świadczy chociażby już to, że tenże sam skarżący nie powstrzymał się od wskazania, że wersjiJ. S. (1)nie potwierdzili wszyscy oskarżeni, choć – niezależnie od tego, że nie jest to prawdą, bo niektórzy z oskarżonych przyznali się do czynów, którymi obciążył ichJ. S. (1)– niemal wszyscy ci oskarżeni, którzy usiłowali dokonać rozboju na szkodęM. M. (1)iS. W., a toR. D.,L. K.,K. S.iD. M.byli już skazani, tak jakJ. S. (1).

24. Wprawdzie, na co powołał się obrońcaT. M.,K. S.nie pamiętał, czy w rozboju wW.brał udziałT. M.(k. 30 t. IX), jednakże jednoznaczne w tym zakresie są obciążająceT. M.wyjaśnieniaJ. S. (1)(k. 109 tom XI(1)), których wiarygodności nie podważa – co omówiono powyżej – chęć skorzystania przez tego oskarżonego z nadzwyczajnego złagodzenia kary. Kilkakrotne powtarzanie przez obrońcę oskarżonegoT. M., że jedynym dowodem obciążającym w tym zakresie tego oskarżonego są wyjaśnienia oskarżonego, który chce skorzystać z nadzwyczajnego złagodzenia kary, nie może zastąpić rzetelnej krytyki argumentacji Sądu Okręgowego, który wskazał przecież powody uznania wyjaśnieńJ. S. (1)za wiarygodne, do których obrońcaT. M.w ogóle się nie odniósł. W takiej sytuacji jedynie dowolną, bo niezawierającą żadnej przekonującej argumentacji, polemikę z postąpieniem Sądu Okręgowego stanowi zarzut obrońcyT. M.o dokonaniu niewłaściwej oceny dowodów przez Sąd Okręgowy. Z tego tylko, że ocena ta wypadła niekorzystnie dla wyjaśnieńT. M.nie można bowiem wyciągać wniosku o jej wadliwości, zaś kwestię braku potwierdzenia wyjaśnieńJ. S. (1)co do niektórych okoliczności jako niestanowiącego podstawy do odmówienia wiary temu oskarżonemu rozważono już powyżej.

25. OskarżonemuT. M.nie zarzucono, ani też nie przypisano popełnienia rozboju, bądź „napadu” wK., zatem bezprzedmiotowy jest zarzut obrońcy tego oskarżonego, iż jako sprawcy takiego czynu nie wskazała go żadna z osób „słuchana w procesie”. Jeżeli natomiast zarzut ten skarżący odnosił do czynu polegającego na udziale w zorganizowanej grupie przestępczej (pkt XXII aktu oskarżenia), to przypomnieć należy, iż do wykazania takiego udziału nie jest konieczne stwierdzenia popełnienia w ramach takiej grupy jakiegokolwiek przestępstwa, więc stwierdzenie, że oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej także „wK.” nie oznacza też przypisania mu jakiegoś przestępstwa popełnionego w tym mieście przez innych członków tejże grupy.

26. Podważanie wiarygodności zeznańZ. W.poprzez odwołanie się do zeznań tego świadka z innego postępowania karnego, dotyczących innych zdarzeń musi być uznane za nieskuteczne. Nawet bowiem wykazanie, że świadek w innej sprawie i co do innych okoliczności zeznał nieprawdę nie oznacza, że automatycznie muszą być nieprawdziwe jego zeznania także w innych sprawach.

III. Ocena wiarygodności wyjaśnieńK. S.

1. Nie mają racji obrońca oskarżonegoL. K., adw.J. S.i obrońca oskarżonegoK. S., że Sąd Okręgowy nie rozważył zmiany wyjaśnień tego oskarżonego. Sąd Okręgowy dokonał analizy zmiany wyjaśnieńK. S.w sposób bardzo pogłębiony (str. 207-226 uzasadnienia wyroku), uwzględniając zarówno powody przyznania się, jak i brak wiarygodnego wyjaśnienia przezK. S., dlaczego odwołał przyznanie się. Ogólnikowy zarzut obrońcy tego oskarżonego, że Sąd Okręgowy tego nie uczynił, jest więc nieskuteczny.

2. Sąd Okręgowy – wbrew zarzutowi obrońcy oskarżonegoL. K., adw.J. S.- opierając się na niekorzystnych dla tego oskarżonego, ale odwołanych, wyjaśnieniach oskarżonegoK. S., w których przyznał się do winy, wziął pod uwagę i to, żeK. S.spotkał się zJ. S. (1), który nakłaniał go, ale nie do tego, by złożył nieprawdziwe wyjaśnienia, lecz do tego, by powiedział prawdę. Rozważania Sądu Okręgowego na ten temat znajdują się na stronach 210-212 uzasadnienia wyroku. Wadliwości rozumowania Sądu Okręgowego w tym zakresie obrońca oskarżonegoL. K., adw.J. S., nie wykazał, a Sąd Apelacyjny w pełni to rozumowanie akceptuje.

IV. Niewadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku

1. Niezrozumiałe jest zacytowanie przez obrońcę oskarżonegoM. P. (1)orzeczenia wskazującego, iż wadliwe jest generalne powoływanie dowodów, a w uzasadnieniu wyroku należy dokonać oceny wiarygodności dowodów, w sytuacji gdy wymagania w zakresie sporządzenia uzasadnienia wyroku Sąd Okręgowy spełnił (nie powoływał dowodów generalnie i uzasadnił, dlaczego określonym dowodom nie dał wiary), a skarżący nie zechciał uzasadnić powyższego zarzutu.

2. Nie wykazał też trafności zarzutu wadliwości uzasadnienia wyroku obrońca oskarżonegoŁ. M.. Wbrew twierdzeniom tego skarżącego Sąd Okręgowy w pisemnym uzasadnieniu wyroku wskazał, dlaczego oparł się na wyjaśnieniachJ. S. (1)i zeznaniachZ. W., a nie dał wiary wyjaśnieniomŁ. M.(str. 215-218, 263-267 uzasadnienia wyroku), wykazując m.in. nieprawdziwość twierdzeń tego ostatniego, że w datach popełnienia zarzuconych mu czynów miał być on pozbawiony wolności. Uzasadnił też Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku, dlaczego dał wiarę wyjaśnieniomJ. S. (1). Sąd Okręgowy odniósł się też do kwestii poruszonych w pisemnym oświadczeniu oskarżonegoŁ. M.(k. 654-655 tom LVIII), stwierdzając, że:
- brak odcisków palców oskarżonychK. S.iŁ. M.nie jest decydujący, bo mogli oni mieć rękawiczki;
- pokrzywdzonyW. C.nie rozpoznał wZ. W.sprawcy przestępstwa (str. 216 uzasadnienia wyroku), a podany przez pokrzywdzonego opis sylwetki sprawcy mógł być błędny, bo siedział on w samochodzie, a pokrzywdzony działał w stresie i odczuwając skutki użycia przeciw niemu gazu łzawiącego (str. 217 uzasadnienia wyroku).
Nie jest nadto prawdą, że nie przeprowadzono badań porównawczych, skoro uzyskano opinię daktyloskopijną (k. 49-50 tom VI). Natomiast opinia osmologiczna nie mogła zostać przeprowadzona, gdyż nie udało się ustalić, gdzie znajdują się zabezpieczone w sprawie usiłowania rozboju naW. C.(RSD 800/00, Ds. 1341/00) ślady i dowody (k. 54, 56 tom VI). Nie można przy tym wnioskować, jak uczynił toŁ. M., że śladów tych celowo nie zbadano, by chronić świadkaZ. W., gdyż ich utrata może wynikać z upływu znacznego czasu od chwili popełnienia przestępstwa do czasu pozyskania przez organy ścigania informacji na temat sprawców przestępstwa.
Z kolei zgodzić należy się z uzasadnieniem oddalenia wniosku o przeprowadzenie badań oskarżonegoŁ. M.na wariografie, opartym na stwierdzeniu, że byłyby one obarczone zbyt dużym błędem, skoro oskarżony choćby w toku przeprowadzonych z nim czynności procesowych uzyskał już informacje na temat zarzuconych mu czynów.

3. Ma rację obrońca oskarżonegoT. M., że na str. 242 uzasadnienia wyroku omyłkowo Sąd Okręgowy podał, że uznał tego oskarżonego za winnego podpalenia gołębnika dokonanego wC., gdyż z kontekstu, w którym to stwierdzenie się znajduje jednoznacznie wynika, iż chodziło w tym przypadku o oskarżonegoD. M.. Omyłka ta nie ma żadnego wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie.

V. Umorzenie postępowania z powodu przedawnienia wykroczeń
i zmiana wyroku w odniesieniu do oskarżonegoL. K.

Sąd Apelacyjny musiał przyjąć, że czyny zarzucone oskarżonemuL. K.w pkt XII aktu oskarżenia stanowią wykroczenia, gdyż z opisów tych czynów przyjętych przez Sąd Okręgowy wynika, iż:
1. nie da się jednoznacznie wykluczyć tego, iż wartość rzeczy będących przedmiotem tych czynów „nie przekraczała” 250 zł (a więc granicy określonej w art. 122 § 1 k.w. w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia tych czynów),
2. Sąd Okręgowy przyjął koncepcję, iż przedmiotem czynu z art. 122 § 1 k.w. jest także rzecz pochodząca z kradzieży z włamaniem.
Co do pierwszego z powyższych stwierdzeń zwrócić należy uwagę, że użyte w przyjętym przez Sąd Okręgowy za aktem oskarżenia określenie „co najmniej 250 zł” dotyczy też takich rzeczy, których wartość wynosi dokładnie 250 zł. Z kolei jeżeli wartość danej rzeczy wynosi dokładnie 250 zł, to wartość ta „nie przekracza” 250 zł w rozumieniuart. 122 § 1k.w. w brzmieniu obowiązującym poprzednio. Rzeczy warte 250 zł mieszczą się zatem zarówno w kategorii tych, których wartość wynosi co najmniej 250 zł, jak i w kategorii rzeczy, których wartość nie przekracza 250 zł. Z uwagi zatem na regułę interpretacyjną nakazującą niedające się wątpliwości tłumaczyć na korzyść oskarżonego (art. 5 § 2 k.p.k.), należało przyjąć, iż Sąd Okręgowy ustalając, że rzeczy miały wartość wynoszącą „co najmniej 250 zł”, nie wykluczył , że ich wartość „nie przekraczała 250 zł”, a więc, że mogły one stanowić przedmiot wykroczenia zart. 122 § 1k.w., a nie przestępstwa paserstwa zart. 291 § 1 k.k.
Także w przypadku drugiego ze wskazanych powyżej stwierdzeń zastosowanie ma reguła zart. 5 § 2 k.p.k., bowiem z uwzględnienia w opisie czynu wartości rzeczy będących przedmiotem czynu przypisanego oskarżonemu wynika, iż Sąd Okręgowy oparł się na koncepcji, wg której rzeczy pochodzące z kradzieży z włamaniem także mogą być przedmiotem wykroczenia zart. 122 § 1k.w. (choć w przepisie tym mowaexpressis verbistylko o kradzieży). Nie wdając się w rozważania o możliwości przyjęcia koncepcji odmiennej, skoro nie wniesiono w tym zakresie apelacji na niekorzyść oskarżonego z tego powodu, to sąd odwoławczy nie mógłby przyjąć tej odmiennej – ale z oczywistych powodów bardziej niekorzystnej dla oskarżonego – interpretacjiart. 122 § 1k.w.
W takiej sytuacji (gdy należało przyjąć, że wartość rzeczy wynosiła 250 zł) nie było już potrzeby rozważania, czy do czynów oskarżonego należy stosować obecne brzmienieart. 122 § 1kw. (a więc odwołujące się do pojęcia „minimalnego wynagrodzenia”), czy też brzmienie poprzednie (w którym wartość graniczną ustalono właśnie na kwotę 250 zł), bo oczywiste jest, że już w chwili popełnienia tychże czynów przez oskarżonego już wyczerpywały one znamiona wykroczenia, a przyjęcie koncepcji, że należałoby stosowaćkodeks wykroczeńw wersji obowiązującej obecnie (w chwili orzekania przez sąd odwoławczy) prowadzić by mogło do niekorzystnych dla oskarżonego konsekwencji, a mianowicie, że jego czyny stanowiły jednak przestępstwa paserstwa (wprawdzie bowiem obecnie ¼ minimalnego wynagrodzenia jest wyższa od kwoty 250 zł, ale też określenie ¼ minimalnego wynagrodzenia można odnosić nie do chwili orzekania, lecz popełnienia czynu (tak jak wkodeksie karnym skarbowym) za czym przemawia chociażby taki argument, że – z uwagi na możliwe coroczne zmiany kwoty minimalnego wynagrodzenia – oskarżyciel formułując zarzut nie byłby w stanie – w przypadkach „granicznych” – stwierdzić, czy powinien zarzucić sprawcy przestępstwo, czy też wykroczenie, bo nie znałby jeszcze wysokości najniższego wynagrodzenia w chwili orzekania).
Ponieważ zaś od chwili popełnienia tych wykroczeń upłynęło już ponad 2 lata, to zgodnie zart. 45 § 1k.w. nastąpiło ich przedawnienie i dlatego na zasadzieart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.należało w tym zakresie umorzyć postępowanie karne.
Skutkiem powyższego była konieczność wymierzenia na nowo kar łącznych pozbawienia wolności i grzywny w stosunku do oskarżonegoL. K.. Sąd Apelacyjny uznał, że z uwagi na stosunkowo niewielki – w porównaniu do pozostałych czynów przypisanych temu oskarżonemu – stopień społecznej szkodliwości czynów stanowiących wykroczenia, brak jest podstaw do obniżenia kar łącznych o więcej niż 2 miesiące w przypadku kary pozbawienia wolności i 10 stawek dziennych w przypadku kary grzywny.

VI. UdziałT. M.
w zorganizowanej grupie przestępczejL. K.

Sąd Okręgowy miał podstawy dowodowe do uznania, żeT. M.wiedział o tym, że jest członkiem zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przezL. K., a nie „szajki”J. S. (1). Wynika to choćby z wyjaśnieńJ. S. (1), iż oskarżonyT. M.został przezL. K.„odsunięty” od kolejnych rozbojów, gdyż z kolegami zdemolował dyskotekę, gdyL. K.zlecił im tylko pobicie, a potem, gdy był sądzony za ten czyn, przyznał się i złożył wyjaśnienia (k. 107 tom XI(1)), czy też, że „zdali relację”L. K.z przebiegu rozboju dokonanego wS.na szkodę „(...)” (k. 108 tom XI(1)), a choć z wyjaśnieńJ. S. (1)wynika też, żeT. M.nie jeździł z innymi doL. K.(k. 108 tom XI(1)), to jeździł tam jego bratD. M., więc zasady doświadczenia życiowego wskazują, że chociażby z tego powoduT. M.musiał wiedzieć, że przestępstw dokonywał w ramach grupyL. K., a nieJ. S. (1).

VII. Przywłaszczenie dowodu osobistego
przezT. M.

Nie ma racji obrońcaT. M., iż nie można przypisać temu oskarżonemu przywłaszczenia dowodu osobistego. Trafnie Sąd Okręgowy nie dał w tym zakresie wiary wyjaśnieniomT. M., iż przez zapomnienie nie zwrócił dowodu osobistego, a to dlatego, że przeciwko nim przemawia długi, bo kilkuletni okres, przez który oskarżony był w posiadaniu dowodu osobistego. Dodać należy, iż wątpliwe z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego jest, by oskarżony rzeczywiście chciał zwrócić dowód osobisty, skoro nie musiał tego robić osobiście do rąkM., bo skoro znalazł go w banku, w którym pobierał zasiłek dla bezrobotnych, to mógł to oddać pracownikowi tego banku. Takie postępowanie było najbardziej logiczne, bo z zeznańA. M. (1)wynika, że jej mąż tam też – tj. „w okienku, gdzie pobierał zasiłek” „dopytywał się” (k. 1654 tom LXII) o swój utracony dowód osobisty. Jeżeli przy tym oskarżony twierdził, że usłyszał od znajomego, którego pytał oM. M., że pracuje on zagranicą (k. 189 tom XXII), to świadczy to o tym, że nie zapomniał – jak twierdził - iż posiada dowódM. M., bo innego powodu wypytywania o niego oskarżony nie wskazał, a nawet gdyby taki inny powód istniał, to oskarżony wypytując oM. M.powinien był sobie przy okazji skojarzyć, że nie oddał mu znalezionego dowodu osobistego. Ponadto skoro oskarżony dowiedział się, żeM. M.miał przebywać zagranicą, to musiał wówczas uświadomić sobie, że nie może oddać dowodu osobistegoM. M.a zatem, że powinien go oddać do właściwej instytucji. Skoro nawet w takich okolicznościach tego nie uczynił, to Sąd Okręgowy miał pełne podstawy do uznania za niewiarygodne twierdzeńT. M., iż zapomniał oddać znaleziony dowód osobisty.

VIII. Popełnianie przestępstw jako stałe źródło dochodu
I. M.iP. G. (1)

1. Nie ma racji obrońca oskarżonegoP. G. (1), iż nie było podstaw do przypisania temu oskarżonemu, iż z przypisanych mu przestępstw uczynił sobie stałe źródło dochodu. Popełnienie trzech przestępstw przeciwko mieniu w stosunkowo krótkim okresie czasu jest wystarczające do przyjęcia, że popełnienie tych przestępstw stanowiło stałe źródło dochodu, tym bardziej, że przecież oskarżony usiłował popełnić kolejne dwa przestępstwa przeciwko mieniu, z których wprawdzie nie osiągnął dochodów, ale przecież w tym właśnie celu – tj. dla zysku – chciał je popełnić. W świadomości zatem oskarżonego musiała się pojawić myśl, iż popełnianie przestępstw będzie dla niego stałym źródłem dochodu. Nie wyklucza takiej świadomości oskarżonego to, że miał on w tym czasie inne źródła dochodu, bo przecież w ustawie mowa o popełnianiu przestępstw nie jako o „jedynym”, czy też „wyłącznym” źródle dochodu, ale „stałym”. Nie ma też ustawowego wymogu, aby było to „główne”, najważniejsze, czy też nawet istotne dla sprawcy źródło dochodu, więc nie ma znaczenia to, że oskarżony nie osiągnął z przestępstw znacznych zysków.

2. Podobnie też niesłusznie obrońcaI. M.zarzucił, że Sąd Okręgowy wadliwie przypisał temu oskarżonemu, iż uczynił sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu. Także w przypadku tego oskarżonego – ilość popełnionych przestępstw i okres, w jakim zostały one dokonane uzasadnia trafność stanowiska Sądu Okręgowego. Przymiot „stałości” dochodu nie został dokładnie zdefiniowany. Tym niemniej z pewnością popełnienie w ciągu nieco ponad 3 miesięcy 3 kradzieży z włamaniem, a po upływie nie więcej niż 2,5 miesiąca dopuszczenie się usiłowania kolejnej kradzieży z włamaniem wskazuje na to, że popełnianie przestępstw stało się dlaI. M.źródłem stałego dochodu. Nie wyklucza takiego ustalenia to, że popełnianie tych przestępstw nie zawsze było planowane z większym wyprzedzeniem. Istotne jest to, że można w oparciu już tylko o wskazane wyżej okoliczności, a to ilość popełnionych kradzieży i długość okresu, w którym zostały dokonane, przyjąć, iż oskarżony miał zamiar uzyskiwania dochodu właśnie z tych kradzieży, nie jako jednorazowego, ale wielokrotnego.

IX. Przypisanie pomocnictwaM. K.

1. Błędna jest argumentacja obrońcyM. K., jakoby Sąd Okręgowy obowiązany był rozważyć możliwość, iżD. M., mówiąc – niezgodnie z rzeczywistością -J. S. (1), iż otrzymał odM. K.informacje na temat funkcjonowania(...)i klucze, kierował się interesem finansowym polegającym na tym, że otrzymałby podwójną sumę po podzieleniu skradzionej gotówki.
Poza tym, gdybyD. M.liczył na dodatkową „działkę”, to nie ujawniałby tożsamości swojego informatora, a już z pewnością nie twierdziłby, że jest nimM. K., skoroJ. S. (1)znałM. K.i mógł się go zapytać, czy rzeczywiście współpracował on zD. M.. Nie ma przy tym znaczenia, żeJ. S. (1)nie rozmawiał na ten temat zM. K., lecz to, że taka możliwość istniała, więc gdybyD. M.chciał w taki sposób oszukaćJ. S. (1)starałby się ją wyeliminować, a nie narażać się na ujawnienie jego nielojalności wobec kompana.
Sąd Okręgowy wykazał też – wbrew odmiennemu stanowisku obrońcyM. K.– że do otwarcia drzwi został użyty dorobiony klucz. Nic innego – wbrew temu co twierdzi w apelacji obrońcaM. K.– nie wynika z opinii mechanoskopijnej, w której nie stwierdzono przecież z całą pewnością, że ślady na wewnętrznych elementach wkładki pochodzą od wytrychów i że kawałek metalu pozostawiony w zamku stanowił jeden z elementów wytrychu, lecz tylko, że ślady„mogą”pochodzić od wytrychów, a kawałek metalu„mógł”stanowić jeden z elementów wytrychu. Słusznie przy tym Sąd Okręgowy wskazał, że z opinii tej wynika i taki wniosek, że brak jest śladów wskazujących jednoznacznie na otwarcie zamka wytrychami (str. 273 uzasadnienia wyroku). Dodać należy, iż oskarżonyJ. S. (1)nie mógł wiedzieć, że brak jest takich śladów, bo bez dostępu do akt sprawy (wyjaśnienia na temat tej kradzieży z włamaniem złożył 7 grudnia 2009 r. (k. 151 tom XI(1), a analizy akt sprawy umorzonej dokonano 17 grudnia 2009 r. – k. 1 tom XII(1)) nie mógł znać opinii biegłego. Nie sposób zaś przyjmować, aby – nie będąc tego pewnym i, jak to twierdzą skarżący, starając się wszelkimi sposobami zapewnić spójność, a przez to wiarygodność swoich wyjaśnień – ryzykował, że badania mogły wykazać, iż do otwarcia zamka użyto nie klucza, lecz wytrychów.
Dodatkowym potwierdzeniem wyjaśnieńJ. S. (1)jest stwierdzenie na kluczu śladów wykonywania jego kopii.
Nie jest też niemożliwe, by oskarżonyM. K.wyniósł klucz poza budynek, w którym pracował, bo choćby z zeznańA. M. (2),Z. A.iA. L.wynika, że klucz taki nie był pod stałą obserwacją, lecz każdy miał do niego dostęp w godzinach pracy (str. 274 uzasadnienia wyroku).
To, że sprawcy nie ukradli drugiej kasetki z pieniędzmi wcale nie przesądza tego, iż nie udzielił im informacjiM. K.. Tę kwestię rozważył Sąd Okręgowy (str. 276 uzasadnienia wyroku). Przyczyn tego mogło być zresztą wiele (celowe zatajenie tej informacji przezM. K., celowe pozostawienie kasetki przez oskarżonych, by uniknąć skierowania podejrzeń naM. K.). Podobnie też rzecz się ma z faktem, że w innych dniach ilość przechowywanych pieniędzy była większa niż w dniu kradzieży. O ilości przechowywanej gotówki oskarżonyM. K.mógł też po prostu nie wiedzieć. Sąd Okręgowy rozważył i tę okoliczność (str. 282 uzasadnienia). Trafności rozumowania Sądu Okręgowego co do obu powyższych kwestii skarżący nie obalił, więc jego zarzuty w tym zakresie muszą być uznane za nieskuteczne.
Skoro zaś sprawcy dysponowali kluczem i informacjami na temat „funkcjonowania”firmy (...), to musiał z nimi współpracować ktoś posiadający takie informacje i klucz. Taką osobą był oskarżonyM. K., który pracował w tejże firmie. Skarżący nie wskazał żadnej innej osoby – poza tym oskarżonym – która mogła współdziałać z oskarżonymi, w szczególności takiej, która miałaby dostęp do klucza, posiadała informacje, a z drugiej strony kontaktowała się z oskarżonymi. Takie kryteria spełnia zaś na pewno oskarżonyM. K., co także potwierdza wiarygodność wyjaśnieńJ. S. (1).
W sposób nieuprawniony obrońcaM. K.wiąże fakt pozostawienia otwartego okna z dokonanym przez oskarżonych włamaniem. Nie ma żadnych dowodów wskazujących na związek tych dwóch faktów, a nie sposób przecież wykluczyć, że okno nie zostało zamknięte całkiem przypadkowo.
Przeciwko wiarygodności wyjaśnieńJ. S. (1)nie przemawia to, że błędnie podał on, iż po wyjściu z pomieszczenia biurowegoD. M.zamknął zamek tym samym kluczem, podczas gdy drzwi te po kradzieży pozostały otwarte. PomyłkaJ. S. (1)wynika zapewne z upływu czasu, a staje się ona oczywista, gdy się uwzględni to – o czymJ. S. (1)wyjaśniał – że poprzez włożenie kawałka metalu do zamka starał się odsunąć ewentualne podejrzenia odM. K.. Otóż gdyby drzwi zostały zamknięte, to skoro doszło do kradzieży z tego zamkniętego pomieszczenia, od razu pojawiłyby się podejrzenia, że sprawcy dysponowali kluczem, więc potencjalnymi podejrzanymi stałyby się osoby, które miały dostęp do klucza, a więc iM. K.. Nielogiczne byłoby więc zamykanie drzwi na zamek, w sytuacji gdy chodziło o zasugerowanie, że do otwarcia drzwi doszło przy użyciu wytrychów, a nie klucza. Pomyłka powyższa nie podważa więc wiarygodnościJ. S. (1).

2. Nie są przekonujące twierdzenia obrońcyM. K., żeJ. S. (1)miał powody, by bezpodstawnie obciążyćM. K., gdyż ten wskazał Policji, gdzieJ. S. (1)może się ukrywać. Kwestię tę rozważył Sąd Okręgowy (str. 278-282 uzasadnienia wyroku), wskazując chociażby, że informacje uzyskane przez policjantów odM. K.nie miały wpływu na zatrzymanie oskarżonegoJ. S. (1), więc nie mógł on z tego powodu mścić się naM. K..

X. Posiadanie narkotyków przezŁ. M.

Sąd Okręgowy trafnie przypisałŁ. M.posiadanie amfetaminy. Wbrew zarzutom obrońcy tego oskarżonego, ustalenie tego czynu może być oparte na znalezieniu amfetaminy podczas przeszukania mieszkania oskarżonego, gdyż została ona znaleziona w pokoju zajmowanym przez tego oskarżonego, a nie ma żadnych dowodów, które wskazywałyby na to, że przedmiotowa amfetamina była w posiadaniu innej osoby, korzystającej z tego mieszkania, a więc chorującej na stwardnienie rozsiane i poruszającej się tylko po mieszkaniu matki, czy też brata oskarżonego, który w mieszkaniu tym w zasadzie nie przebywał ze względu na to, że pracował w innym mieście (wywiad środowiskowy – k. 153 tom XXXV). Jeżeli obrońca twierdzi inaczej, to powinien taką możliwość wykazać dowodowo, czego jednak nie uczynił.

XI. Przypisanie pomocnictwaL. L.

1. Nie ma racji obrońcaL. L., że zachodzi sprzeczność pomiędzy stwierdzeniem w opisie czynu przypisanego temu oskarżonemu, że udzielił on informacji wiedząc, że zostanie dokonany rozbój a przyjęciem w uzasadnieniu wyroku, żeL. L.działał co najmniej z zamiarem ewentualnym, bo przewidując możliwość dokonania rozboju, godził się na to. Wbrew stanowisku tego skarżącego stwierdzenie, że oskarżony „wiedział” o tym, że ma zostać dokonane przestępstwo rozboju nie jest równoznaczne z przyjęciem, że oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim. O zamiarze bezpośrednim decyduje bowiem nie to, czy sprawca „wiedział” o przestępstwie, czy też tylko „przewidywał” możliwość jego popełnienia, lecz to, czy chce popełnienia przestępstw, czy też jedynie na nie się godzi.
Zwrócić zresztą należy uwagę, że „wiedza” o przestępstwie, które ma dopiero zostać dokonane jest w istocie równoważna „przewidywaniu” możliwości jego popełnienia, ponieważ wiedza o zdarzeniach przyszłych nie jest pewna, a opiera się jedynie na pewnym prawdopodobieństwie, a więc przewidywaniu ich zajścia.

2. Wbrew stanowisku obrońcyL. L.do przypisania temu oskarżonemu przestępstwa nie jest konieczne ustalenie szczegółów rozmowy, podczas której przekazał on informacje dotycząceS. W., wystarczające jest ustalenie, że takie informacje przekazał. Oczywiste jest przy tym, że skoro oskarżonyJ. S. (1)nie był uczestnikiem tej rozmowy, to nie mógł podać jej szczegółów, a więc tego, kiedy i gdzie miała ona miejsce, kto był przy niej obecny, ale też nie są to okoliczności konieczne. Wystarczy stwierdzenie, że do przekazania informacji doszło i że podchodziły one od oskarżonego.

3. Nieprzekonujące są też argumenty obrońcyL. L.przeciwko rozumowaniu Sądu Okręgowego:
- abstrakcyjne rozważania na temat możliwości „polecenia” kogoś do pracy mimo braku znajomości takiej osoby nie mogą podważać jednoznacznie brzmiących, pierwotnych zeznańK. J., żeL. L.iL. K.znali się zanim w latach 90-tychL. L.polecił świadkowiL. K.jako osobę znającą się na hodowli koni (k. 2302 tom LXV); odnotować należy, że skarżący nie podważał trafności uznania przez Sąd Okręgowy za niewiarygodne tych zeznańK. J., w których (tak jak i jego żonaB. J.) starał się wycofać przed sądem z powyższego stwierdzenia (str. 153 uzasadnienia wyroku);
- do dokonania rozboju na szkodęS. W.sprawcy nie musieli znać imienia i nazwiska tego pokrzywdzonego, bo wystarczająca była znajomość miejsca jego zamieszkania; nawet więc jeżeli oskarżonyL. L.znał tego pokrzywdzonego tylko „z widzenia”, to najważniejsze było to, że znał miejsce jego zamieszkania; rację ma zaś Sąd Okręgowy, że skoro pokrzywdzonyS. W.znał oskarżonegoL. L.i także mniej więcej wiedział, gdzie on mieszkał, bo kupował od niego konia (k. 1319-1320 tom LX), to przeczy to twierdzeniomL. L., że nie znał tego pokrzywdzonego (str. 152 uzasadnienia wyroku);
- oczywiste jest, że oskarżeniL. K.iL. L.przeczyli, byL. K.mówił naL. L.(...), skoro oskarżeni ci przyjęli taką linię obrony, zgodnie z którą nie znali się; samo zatem ich zaprzeczenie powyższej okoliczności nie podważa wiarygodności wyjaśnieńJ. S. (1)w tym zakresie, gdy – jak to stwierdzono wyżej – nieprawdziwe są wyjaśnieniaL. K.iL. L., że wcześniej się nie znali;
- samo zdziwienie obrońcyL. L.tym, iżL. L.miał otrzymać część pieniędzy z łupu za wskazanie miejsca zamieszkania pokrzywdzonegoS. W.nie podważa wiarygodności wyjaśnieńJ. S. (1)na ten temat; zresztą zdziwienie to jest nieusprawiedliwione, bo informacje dotyczące pokrzywdzonego były – wbrew zastrzeżeniom tego skarżącego - istotne, gdyż nie tylko dotyczyły adresu pokrzywdzonego (którego możliwości ustalenia w internecie skarżący nie wykazał), ale także zwiększały prawdopodobieństwo osiągnięcia zamierzonego celu przez oskarżonych, bo dotyczyły tego, gdzie pokrzywdzony przechowuje pieniądze.

XII. Kary

1. Sąd Okręgowy wymierzył oskarżonym – z wyjątkiemJ. S. (1)- kary właściwe, zważywszy na:
- ilość czynów przypisanych oskarżonym,
- rodzaj i charakter tych czynów,
- sposób ich popełnienia,
- motywy, którymi kierowali się oskarżeni,
- znaczny upływ czasu od popełnienia przypisanych oskarżonym przestępstw nie uzasadnia łagodniejszego ich potraktowania, skoro oskarżeni do przestępstw tych się nie przyznali, więc nie ma podstaw do uznania, że ich proces resocjalizacji się rozpoczął, bo jego koniecznym warunkiem jest zerwanie związków z przestępczością;
- wymierzenie kar jednostkowych w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a kar łącznych w wysokościach, które nie są zbliżone do sum kar jednostkowych;
- w przypadku oskarżonegoL. K.– przypisane mu w niniejszej sprawie przestępstwa nie wyczerpują całej jego działalności przestępczej,
- przy porównaniu kar wymierzonych oskarżonymK. S.iD. M.uwzględnić należy, że ten drugi popełnił wprawdzie więcej czynów, ale też w znacznie większym zakresie przyznał się do ich popełnienia.

2. Sąd Apelacyjny uwzględnił apelację obrońcyJ. S. (1), obniżając kary łączne wymierzone temu oskarżonemu, gdyż bez postawy tego oskarżonego, który szczerze ujawnił całość swojej działalności przestępczej, a także znany mu udział innych osób w popełnianiu przestępstw, nie byłoby przedmiotowej sprawy. Dlatego Sąd Apelacyjny obniżył wymierzone temu oskarżonemu: karę łączną pozbawienia wolności do lat 2, a karę łączną grzywny do 200 stawek dziennych po 40 zł każda.
Nie było potrzeby obniżania kar jednostkowych orzeczonychJ. S. (1), bo te były niskie.
Jednocześnie Sąd Apelacyjny zmienił podstawę prawną nadzwyczajnego złagodzenia kar wymierzonych oskarżonemuJ. S. (1), gdyż niedopuszczalne jest stosowanie do tego samego czynu różnych stanów prawnych. Jeżeli więc Sąd Okręgowy zakwalifikował dany czyn stosując ustawę poprzednio obowiązującą, to ta sama ustawa musi być brana pod uwagę przy wymierzaniu kary.

3. Kara łączna wymierzonaK. S.nie jest rażąco surowa uwzględniając wysokość kary łącznej wymierzonej oskarżonemuL. K., a to dlatego, że zakres niniejszego postępowania nie objął zarzutu stworzenia i kierowania zorganizowaną grupą przestępczą przezL. K., ani też całej działalności przestępczejL. K., zatem wymierzenie temu oskarżonemu w zaskarżonym wyroku kary łącznej pozbawienia wolności w wysokości zbliżonej do kary łącznej orzeczonej oskarżonemuK. S.nie świadczy o braku „wewnętrznej spójności” wyroku.
Nie jest też prawdą, żeK. S.nie jest osobą zdemoralizowaną. O jego zdemoralizowaniu świadczy już chociażby ilość przypisanych mu w niniejszej sprawie przestępstw, a także ich rodzaj, bo nie były to przestępstwa drobne, lecz poważne, a to przede wszystkim rozboje, dokonywane w domach pokrzywdzonych.

4. Sąd Okręgowy ma rację przyjmując, że oskarżonyD. M.unikał podawania szczegółów i pomniejszał swoją rolę. Te okoliczności, którym przeczyłD. M.są na tyle ważkie, że mimo upływu 10 lat od popełnienia przypisanych mu czynów, powinien je dobrze pamiętać, bo dotyczą one choćby tego, że przestępstw dokonywał na zlecenieL. K.. Nie ujawnienie tych istotnych okoliczności wskazuje, żeD. M.nie kierował się przede wszystkim chęcią uzyskania korzystniejszego rozstrzygnięcia, ale na pierwszym miejscu stawiał ochronę wspólników, a ta możliwa była też poprzez próbę zdyskredytowania wyjaśnieńJ. S. (1)polegającą na zaprzeczeniu ich prawdziwości co do niektórych czynów (przyznanie do części tych czynów mogło wynikać z chęci uwiarygodnienia swoich wyjaśnień w tej części, w której przeczyli wyjaśnieniomJ. S. (1)). Dlatego nieprzekonujący jest argument, że zdawał sobie sprawę, iż tylko częściowe przyznanie się nie przyniesie mu żadnych korzyści procesowych.
Kary wymierzoneD. M.nie są surowe, bo popełnił on przestępstwa poważne. Dlatego też krótki okres czasu, w którym zostały one popełnione i podobny sposób ich popełnienia nie może uzasadniać zastosowania zasady absorpcji przy wymiarze kary łącznej. Podobnie nie równoważy znacznej szkodliwości społecznej czynów oskarżonego, wymagającej surowej represji, pozytywna o nim opinia z miejsca zamieszkania.

5. Przyznanie sięT. M.do niektórych z zarzuconych mu czynów, wyrażenie skruchy i żalu, czy też znaczny upływ czasu od popełnienia przestępstw, prowadzenie w tym okresie uregulowanego i spokojnego trybu życia, założenie rodziny, brak konfliktów z prawem i wykonywanie pracy nie uzasadnia stwierdzenia, że orzeczona temu oskarżonemu przez Sąd Okręgowy kara jest rażąco niewspółmiernie surowa, gdyż przyznanie się tego oskarżonego było tylko częściowe, jego wyjaśnienia nie były w pełni wiarygodne (w szczególności co do udziału w przestępstwach innych osób), a to oznacza, iż szczerość deklarowanej przez niego chęci przestrzegania porządku prawnego w przyszłości musi budzić wątpliwości, bo zerwanie więzi ze środowiskiem przestępczym nie może być jeszcze uznane za definitywne.
Mniejsza rola, jakąT. M.odegrał przy popełnianiu przypisanych mu przestępstw także nie uzasadnia większego złagodzenia kar mu wymierzonych. Choć w większości przypadków nie brał on osobiście udziału w dokonywaniu rozbojów, to jednak jego rola nie była całkowicie marginalna, lecz ważna, bo dzięki niemu współsprawcy mogli szybko uciec z miejsca przestępstwa. Miał przy tym świadomość, jakich przestępstw dopuszczają się współsprawcy, zatem wymierzenie mu kar jednostkowych w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, bądź niewiele od tych granic odbiegających, a przy tym najniższych gdy uwzględnić kary wymierzone oskarżonym skazanym za współudział w przestępstwach przypisanychT. M.(pozaJ. S. (1)), jest postąpieniem sprawiedliwym. Nieosiągnięcie znacznych zysków z popełnionych przestępstw nie przekreśla tego, że stopień ich społecznej szkodliwości był znaczny, choćby z tego powodu, że były to rozboje dokonywane w domach pokrzywdzonych, którymi w większości były osoby starsze.
Także kary łącznej 6 lat pozbawienia wolności nie sposób uznać za rażąco niewspółmiernie surową jeśli się zważy, że kara ta mogła zostać orzeczona w granicach od 4 lat do 13 lat i 8 miesięcy, zatem jest stosunkowo nieznacznie większa od najniższej kary, która mogła zostać wymierzona.
ObrońcaT. M.nie może się powoływać na to, że oskarżony ten uczestniczył tylko w „szajce kierowanej przezJ. S. (1)”. Z ustaleń Sądu Okręgowego wynika, iżT. M.działał w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezL. K.. ObrońcaT. M.nie obalił tych ustaleń Sądu Okręgowego, gdyż nie wykazał błędności argumentacji tego Sądu, iż wyjaśnieniaT. M.są niewiarygodne, bo do tego nie było wystarczające odwołanie się do młodego wieku tego oskarżonego, podrzędnej jego roli przy popełnianiu przestępstw, czy też braku znaczenia w świecie przestępczym jako przesłanek wnioskowania o braku wiedzy oskarżonego na temat organizacji grupy przestępczej kierowanej przezL. K..

6. Również kary wymierzoneI. M.nie są surowe. Zostały one przecież wymierzone w wysokości niewiele większej od dolnych granic ustawowego zagrożenia, a przy tym znacznie niższej nawet od średniej arytmetycznej kar mogących być wymierzonych i to pomimo tego, że w jednym przypadku kara jednostkowa została wymierzona za ciąg aż 3 przestępstw.
Także kara łączna 3 lat pozbawienia wolności nie jest surowa, skoro bardziej zbliżona jest do dolnej (2 lata i 3 miesiące) niż do górnej granicy (3 lata i 11 miesięcy), a biorąc pod uwagę, że oskarżony dopuścił się 3 kradzieży z włamaniem i 1 usiłowania kradzieży z włamaniem, można zaryzykować stwierdzenie, że w istocie za każdy z tych czynów wymierzono mu karę poniżej dolnego ustawowego zagrożenia wynoszącego 1 rok pozbawienia wolności. Nie ma więc racji obrońcaI. M.jakoby kary wymierzone temu oskarżonemu przekraczały stopień jego zawinienia i nie uwzględniały korzystnych dla niego okoliczności, w tym i tego, że oskarżony ten od kilku lat zachowuje się poprawnie, przestrzega porządku prawnego, prowadzi ustabilizowany tryb życia.

7. WymierzoneP. G. (1)kary nie są surowe. Wysokość tych kar – niewiele większych od dolnej granicy ustawowego zagrożenia – niższych w porównaniu do kar wymierzonych pozostałym współsprawcom – wskazuje, że Sąd Okręgowy w sposób właściwy uwzględnił na korzyść oskarżonego, te okoliczności, które wskazane zostały w apelacji tego oskarżonego, a to stopień winy, mniejszą rolę oskarżonego przy popełnianiu przestępstw, wiek oskarżonego w momencie popełnienia przestępstw, sposób działania oskarżonego, mniejszy rozmiar skutków.
Gdyby było inaczej, to kary wymierzoneP. G. (1)oscylowałyby w pobliżu średnich kary możliwych do wymierzenia za przypisane mu przestępstwa.
Skarżący nie może powoływać się na to, że oskarżony pracuje i że założył rodzinę, a pozbawienie wolności oskarżonego spowoduje poważne negatywne skutki dla tej rodziny. Ta ostatnia okoliczność może zostać uwzględniona poprzez zastosowanie odroczenia wykonania kary, natomiast nie może uzasadniać dalszego złagodzenia i tak łagodnych kar wymierzonych oskarżonemu.

8. Kary wymierzoneŁ. M.także nie są surowe, skoro niewiele odbiegają od minimalnych kar, które można było wymierzyć temu oskarżonemu. Dotyczy to również kary łącznej pozbawienia wolności. W związku z tym uznać należało, że w sposób wystarczający uwzględniono przy ich wymierzeniu okoliczności łagodzące, w tym wskazany przez obrońcę upływ czasu od popełnienia przestępstw. Nie sposób natomiast twierdzić, że oskarżony ten od wielu lat zerwał z przestępstwami i prowadzi uczciwe życie, gdy się zważy na wielość popełnionych przez niego przestępstw i to, że od września 2004 r. do 3 grudnia 2009 r. przebywał w zakładzie karnym, potem został warunkowo zwolniony, a tymczasowo aresztowany był w niniejszej sprawie od 10 marca 2010 r. do 7 kwietnia 2011 r.

XIII. Inne rozstrzygnięcia
i podstawa prawna wyroku

1. Sąd Apelacyjny poprawił błędnie wskazane w zaskarżonym wyroku odwołania do niektórych punktów tego wyroku, wynikające bądź to z błędnej numeracji, bądź też podania punktów niezwierających rozstrzygnięć o karach, które podlegałyby łączeniu.

2. Sąd Apelacyjny orzekł na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k., a w zakresie częściowego umorzenia postępowania karnego przeciwkoL. K.także na podstawieart. 414 § 1 k.p.k.w zw. zart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.w zw. zart. 45 § 1k.w.

3. Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze(tekst jednolity Dz.U. z 2009 r., Nr 146, poz. 1188, ostatnia zmiana Dz.U. z 2013 r., poz. 829), a także§ 2 ust. 2 i 3 oraz § 14 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 461) zasądził Sąd Apelacyjny od Skarbu Państwa po 738 zł, w tym podatek od towarów i usług wg stawki 23% w wysokości 138 zł, na rzecz obrońców z urzędu oskarżonych:J. S. (1),T. M.,D. M.,I. M.,M. P. (1)iŁ. M..

4. Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.Sąd Apelacyjny zwolnił wszystkich oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, mając na uwadze, że niezależnie od wymierzenia im dość dużych kar grzywny zostali oni częściowo obciążeni wysokimi kosztami sądowymi za postępowanie przed sądem I instancji.