Sąd Okręgowy w Warszawie
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X Ka 1217/13
Data wyroku: 2014-04-02 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt X Ka 1217 / 13

UZASADNIENIE

K. K.i

A. P.zostali oskarżeni o to, że dnia 20 listopada 2012r. dzia­łając wspólnie i w porozumieniu, w miejscowościP., z altanki mieszczącej się nadziałce nr (...)na terenie Miejskich(...), zabrali w celu przyw­łaszczenia klucze od mieszkania, dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny samo­chodu marki

O. (...)
nr rej. (...)wraz z polisą OC, kartę płatniczą(...) Banku (...) S.A., kluczyki od samochodu, legitymację ZUS, legitymację Poszkodowanego przez(...)i pieniądze w kwocie 400 złotych, a następnie, posługując się uprzednio skradzionymi kluczami, włamali się do mieszkania przyul. (...)wW., skąd dokonali kradzieży portfela z zawartością pieniędzy w kwocie 2300 zł, przy czym łączna wartość strat wynosi 2700 złotych na szkodęB. G., przy czymK. K.czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany w warunkach określonych wart. 64 § 1 kkza umyślne przestępstwo podobne na karę pozbawienia wolności, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 1 roku tej kary, tj. wyrokiem Sądu Rejonowego wR.sygn. VI K 511/07 z dnia 19 lutego 2008r. za czyny zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkna łączną karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 8 października 2010r. do dnia 27 marca 2012r.,
to jestK. K.o czyn zart. 279 § 1 kkw zb. zart. 278 § 1 i § 5 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zb. zart. 276 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kk,
aA. P.o czyn zart. 279 § 1 kkw zb. zart. 278 § 1 i § 5 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zb. zart. 276 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.

Sąd Rejonowy dlaW.wW.wyrokiem z dnia 23 lipca 2013r. (sygn. akt
    V K 143/13):

1
w ramach czynu zarzucanegoA. P.uznał go za winnego tego, że w dniu 20 listopada 2012r. w miejscowościP., działając wspólnie i w porozumieniu zK.K., z altanki mieszczącej się nadziałce nr (...)na terenie Miejskich Ogród­ków Działkowych(...), zabrał w celu przywłaszczenia klucze od mieszka­nia, dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny samochodu markiO. (...)nr rej. (...)wraz z polisą OC, kartę płatniczą(...) Banku (...) S.A., kluczyki od sa­mochodu, legitymację ZUS, legitymację Poszkodowanego przez(...)pieniądze w kwocie 300 złotych na szkodęB. G.iE. G., to jest występku określonego wart. 278 § 1 kkw zb. zart. 278 § 5 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, za który na podstawie tych przepisów skazał go, zaś na podstawieart. 278 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

2
w ramach czynu zarzucanego oskarżonemuA. P.uznał go za winnego te­go, że w dniu 20 listopada 2012r. wW., działając wspólnie i w porozumieniu zK. K.włamał się do mieszkania znajdującego się przyul. (...)wW.w ten sposób, że otworzył zamek w drzwiach korzystając z oryginalne­go, uprzednio skradzionego klucza do tego lokalu, a następnie zabrał w celu przywłasz­czenia portfel z zawartością pieniędzy w kwocie 1300 złotych na szkodęE. G.iB. G., to jest czynu stanowiącego występek określony wart. 279 § 1 kk, za który na podstawie tego przepisu skazał go i wymierzył karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności;

3
w ramach czynu zarzucanego

K. K.
uznał go za winnego tego, że w dniu 20 listopada 2012r. w miejscowościP., działając wspólnie i w porozumieniu zA.
P., z altanki mieszczącej się nadziałce nr (...)na terenie Miejskich(...), zabrał w celu przywłaszczenia klucze od mieszkania, dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny samochodu marki

O. (...)
nr rej. (...)wraz z polisą OC, kartę płatniczą(...) Banku (...) S.A., kluczyki od sa­mochodu, legitymację ZUS, legitymację Poszkodowanego przez III Rzeszę, pieniądze w kwocie 300 złotych na szkodęB. G.orazE. G., przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym w warunkach określonych wart. 64 § 1 kkw ciągu 5 lat po odbyciu łącznie co najmniej roku kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo kradzieży z włamaniem orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego wR.z dnia 19 lutego 2008r. w sprawie o sygn. akt VI K 511/07, to jest występku określonego wart. 278 § 1 kkw zb. zart. 278 § 5 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kk, za który na podstawie tych przepisów skazał go, a na podstawieart. 278 § 1 kkw z w. zart. 11 § 3 kkwymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

4
w ramach czynu zarzucanego

K. K.
uznał go za winnego tego, że w dniu 20 listopada 2012r. wW., działając wspólnie i w porozumieniu zA. P.włamał się do mieszkania znajdującego się przyul. (...)wW.w ten sposób, że otworzył zamek w drzwiach korzystając z oryginalnego, uprzednio skradzionego klucza do tego lokalu, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia portfel z zawartością pieniędzy w kwocie 1300 złotych na szkodęE. G.iB. T.­deuszaG., przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym w warunkach określonych wart. 64 § 1 kkw ciągu 5 lat po odbyciu łącznie co najmniej roku kary poz­bawienia wolności za umyślne przestępstwo kradzieży z włamaniem, orzeczonej wyro­kiem Sądu Rejonowego wR.z dnia 19 lutego 2008r. w sprawie sygn. akt VI K 511/07, to jest czynu stanowiącego występek określony wart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kk, za który na podstawie tych przepisów skazał go, a na podstawieart. 279 § 1 kkwymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

5
na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkw miejsce kar jednostkowych orzeczonych względem oskarżonegoA. P.w pkt 1 i 2 wyroku wymierzył mu karę łączną w rozmiarze 1 roku i 3 pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawieart. 69 § 1 i § 2 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesił na okres 3 lat próby;

6
na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkw miejsce kar jednostkowych orzeczonych względem oskarżonegoK. K.w pkt. 3 i 4 wyroku wymierzył mu karę łącz­ną w rozmiarze 3 lat pozbawienia wolności;

7
na podstawieart. 73 § 1 kkoddał oskarżonegoA. P.w okresie próby pod do­zór kuratora;

8
na podstawieart. 46 § 1 kkzobowiązał oskarżonych do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonychE. G.iB.T. G.kwoty 1600 złotych;

9
na podstawieart. 63 § 1 kkzaliczył oskarżonemuK. K.okres rzeczy­wistego pozbawienia wolności w sprawie w postaci tymczasowego aresztowania od dnia 1 stycznia 2013r. do dnia 18 czerwca 2013r.;

10
na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił oskarżonegoK. K.z kosztów są­dowych, w tym z opłaty w sprawach karnych, wydatkami obciążając Skarb Państwa;

11
na podstawieart. 627 kpkobciążył oskarżonegoA. P.kosztami postępowania w kwocie 440,00 złotych, w tym 300,00 złotych tytułem opłaty w sprawach karnych;

12
na podstawieart. 618 pkt. 11 kpkzasądzuł od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. L.kwotę 1.032,00 złote powiększoną o należny podatek VAT tytułem zwrotu kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemuK. K..

    Przedmiotowe orzeczenie zostało zaskarżone przez Prokuratora i obrońcę oskarżonegoK.K..

    Prokuratorwyrok zaskarżył w części dotyczącej kwalifikacji prawnej czynu z pkt 3 orze­czenia, na korzyść oskarżonegoK. K.na zasadzieart. 427 § 2 kpkiart. 438 pkt. l kpkzarzucając obrazę przepisu prawa materialnego, to jestart. 64 § 2 kk, polegającą na przy­jęciu, że czyn przypisany oskarżonemu w pkt 3 wyroku określony wart. 278 § 1 kkw zb. zart.278 § 5 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkzostał popełniony w warunkach recydywy określonej wart. 64 § 2 kk. Prokurator domagał się zmiany wyroku w zakresie jego pkt 3 poprzez przyjęcie, że czyn przypisanyK. K., wyczerpujący znamionaart. 278 § 1 kkw zb. zart. 278 § 5 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkzostał po­pełniony w warunkach recydywy określonej wart. 64 § 1 kk.
Obrońca oskarżonegoK. K.zaskarżył wyrok na jego korzyść w części doty­czącej orzeczenia o karze; na podstawieart. 438 pkt 4 kpkwyrokowi zarzucił rażącą nie­współmierność kary i wnosił o zmianę wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres 5 lat próby.
W stosunku do oskarżonegoA. P.wyrok uprawomocnił się bez zaskarżenia.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesione apelacje doprowadziły do zmiany zaskarżonego wyroku, przy czym wyłącznie apelacja Prokuratora była zasadna.
Na wstępie należało zauważyć, że Sąd Rejonowy nie dopuścił się żadnych uchybień określo­nych wart. 439 § 1 kpk, których wystąpienie obligowałoby Sąd odwoławczy do uchylenia za­skarżonego wyroku niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów, a także wpły­wu uchybienia na treść orzeczenia.
W ramach kompleksowej kontroli zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy, jak też stanowisko tego Sądu, iż zachowania oskar­żonych ocenione przez Prokuratora jako jedno przestępstwo wyczerpywały znamiona dwóch czynów zabronionych pozostających ze sobą w zbiegu realnym. Sądmeritiprzed wydaniem zaskarżonego wyroku zgromadzi wyczerpujący materiał dowodowy i dokonał jego komplek­sowej oceny, która pozostaje pod ochronąart. 7 kpk. Uzasadnienie wyroku sporządzono zaś zgodnie z zasadami określonymi wart. 424 §§ 1 i 2 kpk.

Wyrok wydany przez Sąd Rejonowy wymagał natomiast zmiany w zakresie opisu i kwalifi­kacji czynu przypisanego oskarżonemuK. K.w punkcie 3., jak też wymiaru kary łącznej.
Prokurator trafnie zarzucił, iż Sąd Rejonowy kwalifikując przedmiotowy czyn dopuścił się obrazyart. 64 § 2 kkpoprzez niezasadne jego zastosowanie i przyjęcie, żeK. K.przestępstwa tego dopuścił się w warunkach recydywy specjalnej wielokrotnej. Rzeczywiście przestępstwo kradzieży zwykłej, zaboru karty bankomatowej i dowodu osobistego nie mogło zostać dokonane w warunkachart. 64 § 2 kk. Przepis ten stanowi, iż

    jeżeli sprawca uprzednio skazany w warunkach określonych w § 1, który odbył łącznie co najmniej rok kary pozba­wienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub części ostatniej kary

      popełnia po­nownie umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przestępstwo zgwałcenia, roz­boju, kradzieży z włamaniem lub inne przestępstwo przeciwko mieniu popełnione z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia

    , sąd wymierza karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a może ją wymierzyć do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. PrzypisaneK. K.w punkcie 3. wyroku przestępstwo nie należało do żadnej kategorii wy­mienionej w przywołanym przepisie. Dlatego wyrok w tym zakresie musiał zostać zmieniony – Sąd Okręgowy przemodelował opis czynu uznając oskarżonegoK. K.za win­nego tego, że w dniu 20 listopada 2012r. wW.działając wspólnie i w porozumieniu zA. P., z altanki mieszczącej się nadziałce nr (...)na terenie Miejskich(...)zabrał w celu przywłaszczenia portfel zawierający dowód osobistyB. G., kartę bankomatową(...)banku (...) S.A., a także inne dokumenty oraz klucze do mieszkania i kluczyki do samochodu, przy czym czynu tego do­puścił się przed upływem 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, to jest występku zart. 278 §§ 1 i 5 kkw zb. zart. 275 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, za który na podstawie po­wołanych przepisów skazał go, a na podstawieart. 278 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwy­mierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. Kara ta jest karą łagodniejszą w stosunku do kary wymierzonej przez Sąd Rejonowy. Zmiana wymiaru kary była wynikiem przypisania działania w warunkach recydywy specjalnej w typie podstawowym (a nie multirecydywy), jak też – o czym za chwilę – wyeliminowania z opisu czynu kradzieży pieniędzy w kwocie 300,00 złotych.

Sąd Okręgowy z opisu analizowanego czynu wyeliminował fragment dotyczący kradzieży pieniędzy w kwocie 300,00 zł. Zmiana wyroku w tym zakresie była wynikiem zmiany stanu prawnego, która zaistniała po dacie orzekania przez Sąd I instancji. Dnia 9 listopada 2013r. weszła w życie (w części) Ustawa z dnia 27 września 2013r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013r., poz. 1247). Na skutek nowelizacji granica rozdzielająca przestępstwo od wykroczenia przy tzw. typach przepoło­wionych (zwykła kradzież mienia, przywłaszczenie mienia, wyręb, kradzież i przywłaszcze­nie drewna, paserstwo umyślne i nieumyślne, zniszczenie mienia) została przesunięta z kwoty 250,00 zł do kwoty stanowiącej równowartość ¼ minimalnego wynagrodzenia za pracę (zmiana art. 119 § 1 kw, art. 120 § 1 kw, art. 122 §§ 1 i 2 kw i art. 124 § 1 kw). Aktualnie gra­nica ta przebiega na poziomie 420,00 zł.
Oskarżonemu w ramach czynu przypisanego w punkcie 3. zaskarżonego wyroku obok zaboru karty bankomatowej i dowodu osobistego przypisano też zabór pieniędzy w kwocie 300,00 złotych. Zachowanie to od dnia 9 listopada 2013r. należało rozpatrywać jako wykroczenie – zatem musiało ono zostać wyeliminowane z opisu przypisanego przestępstwa. Zarazem jed­nak, ponieważ karalność tego wykroczenia nie uległa przedawnieniu (art. 45 § 1 kw) Sąd Ok­ręgowy nie wychodząc poza granicę oskarżenia, przypisał oskarżonemuK. K., że dnia 20 listopada 2012r. wW.działając wspólnie i w porozumieniu zA. P., z altanki mieszczącej się nadziałce nr (...)na terenie(...)

(...)zabrał w celu przywłaszczenia portfel zawierający pieniądze w kwo­cie 300,00 złotych, czym działał na szkodęB. G.iE. G.i na pod­stawieart. 4 § 1 kkw zw. z art. 2 pkt 4 Ustawy z dnia 27 września 2013r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013r., poz. 1247) przyjął, że czyn ten stanowił wykroczenie określone wart. 119 § 1 kk, za które na podstawie tego przepisu skazał go, a na podstawieart. 119 § 1kw w zw. zart. 10 § 1kw wymierzył mu karę 30 (trzydziestu) dni aresztu.
Rozstrzygnięcie to nie przełamywało zakazu orzekania na niekorzyść oskarżonego, gdy śro­dek odwoławczy – tak jak w tej sprawie – został wniesiony wyłącznie na jego korzyść. Art. 10 § 1 kw stanowi, żejeżeli czyn będący wykroczeniem wyczerpuje zarazem znamiona przes­tępstwa, orzeka się za przestępstwo i za wykroczenie,z tym że jeżeli orzeczono za przestęp­stwo i za wykroczenie karę lub środek karny tego samego rodzaju, wykonuje się surowszą karę lub środek karny. W razie uprzedniego wykonania łagodniejszej kary lub środka kar­nego zalicza się je na poczet surowszych. Karę aresztu orzeczoną za wykroczenie uważa się za karę tego samego rodzaju co kara pozbawienia wolności orzeczona za przestępstwo (§ 3).W rezultacie kara 30 dni aresztu wymierzona za wykroczenie nie będzie podlegała wy­konaniu, bowiem do wykonania zostanie skierowana kara 1 roku pozbawienia wolności wymierzona za przestępstwo pozostające w tzw. zbiegu idealnym(a ściślejkara łączna wymierzona za oba przestępstwa).
Modyfikacja kary jednostkowej wymierzonej za jedno z przypisanychK. K.przestępstw została poprzedzona uchyleniem orzeczenia o karze łącznej zawartego w punkcie 6. zaskarżonego wyroku i koniecznością ponownego wymierzenia kary łącznej. Sąd Okręgo­wy wymierzyłK. K.karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności stosując zasadę pełnej absorpcji. Przemawiał za tym bardzo silny związek podmiotowy, przedmiotowy i czasowy przypisanych mu przestępstw. W orzecznictwie wskazuje się, że za­sada absorpcji (najkorzystniejsza z możliwych) znajduje zastosowanie

    właśniew tych wypad­kach, gdy zachodzi

    ścisłyzwiązek podmiotowy i przedmiotowy między pozostającymi w zbiegu przestępstwami sprawiający, że granica pomiędzy zbiegiem pomijalnym i zbiegiem realnym nie jest wyraźnie zarysowana. Przez związek podmiotowo-przedmiotowy rozumie się głównie podobieństwo rodzajowe zbiegających się przestępstw, motywację i czas popeł­nienia każdego z nich (por. wyrok SA w Krakowie z dnia 2.07.1992r., II AKr 117/92, KZS 1992/3-9/50). Charakter więzi zachodzących między pozostającymi w realnym zbiegu przes­tępstwami, objawiającej się zwartością czasową, ale i popełnieniem czynów powiązanych ze sobą wspólnym zamiarem czy ciągiem działań sprawcy sprawia, że przy tego typu sytuacjach zaciera się indywidualny charakter poszczególnych przestępstw, a ponownej oceny wymaga całe zjawisko, na które złożyły się wszystkie przypisane czyny. Taka sytuacja może prowa­dzić do zastosowania pełnej absorpcji (wyrok SA w Gdańsku z dnia 5.11.1998r., II AKa 260/98, Biul. SA w Gdańsku 1999/1/108).

    Zauważyć przy tym należało, że Sąd Rejonowy łącząc kary jednostkowe wymierzoneA. P.zastosował zasadę pełnej absorpcji. W przypadkuK. K.– chociaż przypisane mu czyny pozostawały w identycznej konfiguracji związku podmiotowego, przedmiotowego i czasowego – kary jednostkowe połą­czył stosując tzw. zasadę asperacji. Niezależnie zatem od innych powodów modyfikacji zas­karżonego orzeczenia rozstrzygnięcie o karze łącznej i tak wymagało korekty, gdyż tylko w ten sposób można było zapewnić wewnętrzną sprawiedliwość wyroku.
Na poczet nowo wymierzonej kary łącznej zaliczono oskarżonemuK. K.okres tymczasowego aresztowania.
Przypisanie oskarżonemu wykroczenia obok przestępstwa skutkować musiała uzupełnieniem podstawy prawnej obowiązku naprawienia szkody (punkt 8. wyroku Sądu Rejonowego) o art. 119 § 4 kw.

Sąd Okręgowy w żadnym stopniu nie podzielił zarzutu apelacji o rażącej niewspółmierności (w znaczeniu rażącej surowości) wymierzonej oskarżonemu kary. Apelacja obrońcy miała bardzo ogólny charakter – nie precyzowała, której kary zarzut dotyczy: czy kar jednostko­wych, czy może kary łącznej. Rażąca niewspółmierność kary zachodzi tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart. 53 kkoraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Na gruncieart. 438 pkt 4 kpknie chodzi o każdą, ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – rażąco niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stop­niu niedającym się wręcz zaakceptować (wyrok SN z dnia 2.02.1995r., II KRN 198/94, OSNKW 1995/5-6/33).K. K.jest osobą 6-krotnie karaną za łącznie 10 przes­tępstw (głównie przeciwko mieniu). Czynu zart. 279 § 1 kkdopuścił się w warunkach tzw. multirecydywy (tutajart. 64 § 2 kkzastosowano prawidłowo). Zatem mogła mu zostać wy­mierzona kara od 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności do 15 lat pozbawienia wolności. W opinii Sądu Okręgowego kara 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzona za ten czyn w żadnym razie nie nosi znamion surowości – przeciwnie: oskarżony został potrakto­wany z umiarem, a Sądmeritiwziął pod uwagę wszystkie okoliczności łagodzące i obciąża­jące nadając im właściwą rangę. Obrońca wywodził, że oskarżony nie miał świadomości, że dokonuje przestępstw na szkodę osób w podeszłym wieku. Z argumentem tym nie sposób się zgodzić, gdyż – przykładowo – wystrój mieszkania odzwierciedlony na zdjęciach wykona­nych podczas oględzin musiał sugerować, że lokal zajmują osoby starsze. Ponadto oskarżeni dokonując kradzieży na działce musieli zauważyć osoby tam pracujące.
Obrońca domagała się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenieK. K.kary [należy przyjmować, że łącznej] 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym za­wieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby. Żądaniu temu w żadnym stopniu nie można było zadośćuczynić. Popełnienie przestępstwa w warunkach recydywy świadczy nie tylko o nieskuteczności poprzednio wymierzonej kary, ale również o demoralizacji oskarżonego, który uprzednio był karany, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu. Przestępstw przypisa­nych mu w zaskarżonym wyroku dopuścił się w okresie warunkowego przedterminowego zwolnienia, niewiele ponad pół roku po opuszczeniu zakładu karnego (por. k. 462). Naiwnoś­cią byłoby sądzić, że tym razemK. K.doceni dobrodziejstwo środka probacyjne­go, a kara z warunkowym zawieszeniem wykonania spełni swoje cele, w szczególności cele prewencji indywidualnej i generalnej.
Orzecznictwo, na tleart. 69 §§ 1 i 2 kk, wskazuje m. in., że jeżeli fakt toczenia się postę­powania karnego przeciwko sprawcy nie powoduje zmiany jego postępowania oznacza to ko­nieczność odstąpienia od pobłażliwego podejścia do tego sprawcy i sięgnięcia po radykal­niejsze środki. Sąd ma prawo orzec karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawie­szenia jej wykonania właśnie wtedy, gdy po oznaczeniu celów kary (zapobiegawczych bądź wychowawczych, a także potrzeb kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa -art. 53 § 1 kk) uzna, że ta kara jest niezbędna (w tym duchu wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 12.10.2000r., II AKa 168/00, KZS 2000/11/40). Postulowanie by nie karać oskarżone­go pozbawieniem wolności, bo może to spowodować jego dalszą demoralizację uważane jest za wyraz postawy opacznej. Unikanie karania byle nie ryzykować deterioracji sprawcy przes­tępstwa, jest wręcz sprzeczne z założeniami postępowania karnego (por. wyrok Sądu Apela­cyjnego w Krakowie z dnia 12.11.2003r., II AKa 255/03, OSA 2005/3/18). Tak samo przepisart. 58 § 1 kknie powinien być przyjmowany jako samoistna norma oznaczania kar, ale jako kierunkowa wskazówka wymiaru kary, którą należy stosować wraz z innymi podobnymi dy­rektywami. Obligatoryjność potrzeby szczególnego uzasadnienia, dlaczego sąd musiał orzec karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania (
    ultima ratiotej kary) nie uchyla uznania sędziowskiego (art. 53 § 1 kk), a jest tylko zabiegiem redakcyjnym ustawodawcy, wyrażającym założenia przyjętego systemu wartości

O kosztach sądowych postępowania odwoławczego Sąd orzekł na podstawieart. 634 kpkw zw. zart. 624 § 1 kpk.
O wynagrodzeniu za pomoc prawną udzieloną przez obrońcę ustanowionego z urzędu Sąd orzekł na podstawieart. 29 ust. 1 Ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze(tekst jednolity: Dz. U. z 2002r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.) w zw. z§ 14 ust. 2 pkt 4 i § 2 ust. 3Roz­porządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czyn­ności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy praw­nej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 461).
Tym wszystkim się kierując Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.