Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 890/14
Data wyroku: 2014-10-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Elżbieta Daniluk, Katarzyna Żmigrodzka
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt XI Ka 890/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 października 2014 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym-Odwoławczym
w składzie:Przewodniczący: SSOSławomir Kaczor – spr.
Sędziowie: SOElżbieta Daniluk
SOKatarzyna Żmigrodzka
Protokolant:sekr. sąd. Daniel Dobosz
przy udziale Prokuratora Ireneusza Kuny
po rozpoznaniu w dniu 28 października 2014r.
sprawyL. M.
oskarżonego zart. 190 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Puławach
z dnia 18 czerwca 2014r. sygn. akt II K 1405/13
I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;
II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze 80 (osiemdziesiąt) złotych opłaty oraz 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu wydatków.
XI Ka 890/14 UZASADNIENIE
L. M.oskarżony został o to, że:
I. w dniu 9 listopada 2013r. w miejscowościG., gminaG.woj.(...), wypowiadał pod adresemG. S.groźby karalne pobawienia życia, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione
tj. o czyn zart.190 § 1 k.k.
II. w dniu 9 listopada 2013r. w miejscowościG., gminaG.woj.(...), wypowiadał pod adresemW.H.groźby karalne pobawienia życia, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione
tj. o czyn zart.190 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014r. Sąd Rejonowy w Puławach uznał oskarżonego za winnego tego, że w dniu 9 listopada 2013r. w miejscowościG., gminaG.woj.(...)wypowiadał pod adresemG. S.iW.H.groźby karalne pobawienia życia, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonych uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione tj. czynu wyczerpującego dyspozycjęart.190 § 1 k.k.i za to na podstawie tego przepisu skazał go na karę 80 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł; zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 170 zł tytułem kosztów sądowych.
Od wyroku tego apelację wniósł obrońca oskarżonego. Zaskarżając rozstrzygnięcie w całości zarzucił:
I. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na jego treść, a mianowicie:
-art.5 k.p.k.poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, a mianowicie przyjęcie, iż oskarżony stosował wobec pokrzywdzonych groźby karalne pomimo, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dowodzi tego w sposób bezsporny, bowiem zgodnie z treścią złożonych zeznań przezE. M.zeznał, iż nie wie czy oskarżony jest zdolny spełnić swoje groźby (protokół z 15.12.2013r.), a dla bytu przestępstwa konieczne jest stwierdzenie, że groźba ta wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, iż będzie spełniona;
-art.7 k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, jednostronną i powierzchowną ocenę dowodów, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, skutkiem uznania oskarżonego za winnego popełnienia przypisanego mu czynu, a polegające w szczególności na:
a) orzeczeniu o winieL. M.wyłącznie na podstawie dowodów obciążających i pominięciu dowodów korzystnych dla oskarżonego bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska, a mianowicie obdarzenie walorem wiarygodności zeznańG. S.orazW. H.pomimo, iż pomiędzyG. S.a oskarżonym i jego żona panuje konflikt, co przejawia się między innymi kierowaniem przezG. S.pod adresem oskarżonego i jego żony gróźb stosowania przemocy,
b) obdarzeniu walorem wiarygodności zeznańE. M.pomimo, iż jego zeznania są niekonsekwentne, wewnętrznie sprzeczne, sprzeczne z zeznaniami pokrzywdzonego w części dotyczącej zasadniczych dla sprawy kwestii, a mianowicie używania szpadla oraz kierowania pod adresem pokrzywdzonych gróźb;
-art.424 k.p.k.poprzez sporządzenie przez Sąd I instancji uzasadnienia zawierającego braki, w sposób niezwykle lakoniczny, który odbiera możliwość merytorycznego odniesienia się do ustaleń sądu oraz potwierdzającego fakt nieuwzględnienia przez Sąd całokształtu ujawnionych w toku postępowania okoliczności, m in. w ten sposób, że Sąd I instancji w sposób pobieżny odniósł się do wszystkich dowodów zgromadzonych w postępowaniu oraz nie dokonał ich wnikliwej analizy, jak również nie podał argumentacji dlaczego uznał tę część dowodów, która przemawiała na niekorzyść oskarżonego za wiarygodne, odrzucając przy tym dowody przeciwne;
II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, a polegał na przyjęciu, że oskarżony wypełnił swoim zachowaniem znamiona przestępstwa określonego w przepisieart.190 § 1 k.k.podczas gdy z zebranych dowodów jednoznacznie wynika, że nie groził pozbawieniem życia pokrzywdzonym, a kwestia użycia przez oskarżonego niebezpiecznego narzędzia nie została jednoznacznie potwierdzonaz uwagi na rozbieżności w zeznaniach pokrzywdzonych i świadków.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie, zaś sformułowane w niej zarzuty oraz argumentacja przytoczona na ich poparcie uzasadniają ocenę tego środka odwoławczego jako oczywiście bezzasadnego.
Całkowicie chybiony i będący wyrazem niezrozumienia przez skarżącego istoty przestępstwa zart.190 § 1 k.k., jest pierwszy z zarzutów apelacji. Rzecz bowiem w tym, że zamiar spełnienia formułowanej pod adresem pokrzywdzonego groźby, bądź brak takiego zamiaru, stanowi okoliczność obojętną dla realizacji znamion występku groźby karalnej. Niezależnie od tego całkowitym nieporozumieniem jest odwoływanie się w tej kwestii przez autora apelacji do zeznańE. M.skoro groźby oskarżonego nie wzbudziły w tym świadku obawy, że zostaną spełnione.
Co się tyczy sposobu oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego to zasługuje ona niemal w całości na aprobatę i – co do zasady – jest zgodna z wymogamiart.7 k.p.k.Jedynym zastrzeżeniem jakie można sformułować do wywodów Sądu Rejonowego, uzasadniających niewiarygodność relacji świadkaA. M., a w zasadzie konieczność odniesienia się do nich z dużą ostrożnością, jest uwaga poddająca w wątpliwość sam fakt przebywania przez wymienioną przed domem i czyszczenia samochodu, a to ze względu na chorobę dzieci. Ten oczywiście nietrafny argument, nie stanowiący przy tym istoty wywodów Sądu Rejonowego, w żadnej mierze nie dyskwalifikuje jednak generalnej oceny zeznań żony oskarżonego, która przeprowadzona została w sposób wnikliwy i w pozostałym zakresie wolny od nieprawidłowości.
W sytuacji oczywistego konfliktu istniejącego pomiędzy pokrzywdzonym i małżonkamiM.nie sposób przy tym podzielić stanowiska obrońcy oskarżonego, zgodnie z którym skoroA. M.określiła swojego brata mianem „cygana” i „drania”, który nie lubi jej męża i pod wpływem którego „być może” pozostająE. M.orazW. H., to już tylko to jednoznacznie potwierdza niewiarygodność tych świadków oraz pokrzywdzonego.
Z kolei jednorazowe wynajęcie przez pokrzywdzonego do prac polowychE. M.iW.H., będących osobami obcymi dla oskarżonego, nie pozwala – wbrew stanowisku skarżącego – na określenie ich relacji zG. S.jakoquasisłużbowych, a w konsekwencji na zanegowanie, tylko z tego powodu ich wiarygodności.
Nie ma wreszcie racji obrońca zarzucając obrazęart.424 k.p.k.i określając pisemne motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia jako niezwykle lakoniczne. Wbrew temu stanowisku uzasadnienie zaskarżonego wyroku przedstawia w sposób uporządkowany i logiczny tok rozumowania Sądu Rejonowego, jaki doprowadził ten sąd do przekonania o sprawstwie oskarżonego .
Chybiony jest również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a stanowisko skarżącego jakoby ze zgromadzonych dowodów jednoznacznie wynikało, że oskarżony nie groził pokrzywdzonym jest równie stanowcze co nietrafne. Fakt grożenia przez oskarżonegoG. S.iW. H.znajduje bowiem oparcie w zgromadzonym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym. Co się zaś tyczy podnoszonego w apelacji zagadnienia posługiwania się przez oskarżonego szpadlem należy podkreślić, że poczynione w tym przedmiocie ustalenia Sądu Rejonowego pozostają w całkowitej zgodności z wyjaśnieniami samegoL. M., który przyznał, że zademonstrował ten przedmiot i zagroził jego użyciem w trakcie zdarzenia z udziałemE. M.(k.52v i 74).
Ponieważ wniesiona apelacja kwestionuje winę z uwagi na regulacjęart.447 § 1 k.p.k.zwrócona jest przeciwko całości wyroku, w tym również przeciwko rozstrzygnięciu o karze. Kontrola instancyjna tej części orzeczenia nie pozwala jednak na stwierdzenie by wymierzona oskarżonemu grzywna stanowiła dolegliwość rażąco i niewspółmiernie surową.
Z tych względów, a nadto nie stwierdzając nieprawidłowości skutkującej zaistnieniem bezwzględnych przyczyn odwoławczych, Sąd Okręgowy na podstawieart.437 § 1 k.k.orzekł jak w wyroku.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze nastąpiło na podstawieart.636 § 1 k.p.k.