Sąd Rejonowy w Mrągowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 117/14
Data wyroku: 2015-01-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Połomski

Sygn. akt: I C 117/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 stycznia 2015 roku
Sąd Rejonowy w Mrągowie I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Krzysztof Połomski

Protokolant:

protokolant Milena Urbanowicz

po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2015 roku w Mrągowie
na rozprawie
sprawy z powództwaK. S.
przeciwkoR. M.iJ. B.
o zapłatę

I
powództwo oddala,

II
zasądza od powodaK. S.na rzecz pozwanegoR. M.kwotę 1.340,41 zł (jeden tysiąc trzysta czterdzieści złotych czterdzieści jeden groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 1.200 zł (jeden tysiąc dwieście złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. aktI C 117/14

UZASADNIENIE
K. S.wystąpił przeciwkoR. M.z powództwem o zapłatę kwoty 3.500 złotych tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia następnego po dniu doręczeniu odpisu niniejszego pozwu do dnia zapłaty, kwoty1.544 złotych tytułem odszkodowania za koszty opieki i pomocy wraz z ustawowymi odsetkami od dnia następnego po dniu doręczeniu odpisu niniejszego pozwu do dnia zapłaty oraz kwoty 100 złotych tytułem odszkodowania za poniesione koszty leczenia wrazz ustawowymi odsetkami od dnia następnego po dniu doręczeniu odpisu niniejszego pozwu do dnia zapłaty. Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Uzasadniając zgłoszone powództwo wskazał, że w dniu 3 kwietnia 2013 roku idąc przejściem prowadzącym do drzwi wejściowych do budynku przyulicy (...)wM., poślizgnął się na oblodzonym, niezabezpieczonym, nieodśnieżonym i niczym nie posypanym chodniku, w wyniku czego doznał obrażeń ciała w postaci złamania nasady dalszej kości piszczelowej lewej oraz złamania nasady dalszej kości strzałkowej. Doznany uraz skutkował koniecznością leczenia, najpierw w Szpitalnym Oddziale RatunkowymwM., gdzie założono mu gips, a następnie w(...) Szpitalu WojewódzkimwP.. Powód wskazał na szereg negatywnych konsekwencji doznanego urazu, w tym dolegliwości bólowych. Podniósł, że wzywał pozwanego do zapłaty kwoty 30.000 złotych tytułem zadośćuczynienia oraz 1.360 złotych tytułem odszkodowania, jednakże wezwanie to pozostało bez odpowiedzi.
W odpowiedzi na pozew pozwanyR. M.wniósł o oddalenie powództwaw całości, a także o obciążenie powoda kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu pozwany podniósł, iż powód nigdy nie był jego klientem i nie zgłaszał mu żadnego wypadku, jakiemu miał ulec na jego posesji. Wskazał, że z relacji powoda trudno jednoznacznie ustalić, gdzie miał miejsce jego wypadek. Nadto podniósł,że we wskazanym przez powoda okresie pozwany wynajmował swój budynekJ. B.i to on był odpowiedzialny za utrzymanie porządku na terenie nieruchomości. Wątpliwości pozwanego budzą też roszczenia powoda, które w pewnym momencie wynosiły nawet 101.260 złotych.
Na wniosek powoda postanowieniem z dnia 19 maja 2014 roku dopozwano do udziału w sprawie w charakterze pozwanegoJ. B..
Nie przedłożył on odpowiedzi na pozew, natomiast na rozprawie w dniu 24 września 2014 roku wniósł on o oddalenie powództwa w całości.
Przyznał, że wynajmował odR. M.nieruchomość przyul. (...)wM.na potrzeby noclegu swoich pracowników, zatrudnionych przy pracachwHotelu (...). Podał, że powód przez okres około 1,5 tygodnia był również jego pracownikiem, jednakże został zwolniony i w chwili wypadku już u niego nie pracował.Z relacji innych pracowników słyszał, że faktycznie powód miał ulec wypadkowi, jednakże nastąpiło to na skutek jego stanu nietrzeźwości i przebywania pod wpływem narkotyków.
Sąd ustalił, co następuje:
W dniu 3 kwietnia 2013 roku o godzinie 13:40K. S.został przyjęty przez Szpitalny Oddział Ratunkowy wM.z powodu doznanego w godzinach rannych tego dnia urazu podudzia lewego. Rozpoznano u niego izolowane złamanie strzałkii zastosowano leczenie w postaci unieruchomienia podudzia szyną gipsową. Skierowanogo na dalsze leczenie do poradni ortopedycznej.
(dowód: karta informacyjna pacjenta(...)k. 7, skierowanie do poradni specjalistycznej –k. 10)
K. S.kontynuował leczenie w Szpitalnym Oddziale RatunkowymwP., gdzie podał, że przyczyną urazu było poślizgnięcie się koło domu. Wówczas stwierdzono u niego złamanie kostki bocznej i tylnej krawędzi nasady dalszej kości piszczelowej podudzia lewego.
(dowód: historia zdrowia i choroby – k. 8)
W dniach od 8 kwietnia 2013 roku do 12 kwietnia 2013 rokuK. S.przebywał na leczeniu szpitalnym na Oddziale Urazowo-Ortopedycznym(...) Szpitala WojewódzkiegowP., gdzie dokonano u niego otwartej repozycji ze stabilizacją wewnętrzną złamania kostki bocznej lewej płytą i śrubami.
(dowód: karta informacyjna leczenia szpitalnego – k. 9)
LeczenieK. S.zostało zrefundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia w oparciu o ubezpieczenie zdrowotne z tytułu zgłoszenia do ubezpieczenia jego żony.
(dowód: informacja z NFZ – k. 108)
W dniu 31 maja 2013 rokuK. S.wystosował doR. M.wezwanie do zapłaty kwoty 30.000 złotych tytułem zadośćuczynienia oraz 1.360 złotych tytułem odszkodowania, twierdząc, że do urazu z dnia 3 kwietnia 2013 roku doszłona podejściu prowadzącym od drzwi wejściowych do budynku przyul. (...)wM..
(dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 31 maja 2013 roku – k. 11-12)
R. M.odmówił uwzględnienia roszczeńK. S., wskazując, że nie zgłaszał mu wypadku na jego posesji, nie był on jego klientem, a nadto że wezwaniedo zapłaty stanowi w jego ocenie próbę wyłudzenia.
(dowód: pismo z dnia 11 lipca 2013 roku – k. 14)
W dniu 15 kwietnia 2013 rokuK. S.złożył pisemne oświadczenie,iż w dniu 3 kwietnia 2013 roku przed drzwiami wejściowymi do budynku przyulicy (...)wM.poślizgnął się na oblodzonym, nieodśnieżonym i nieposypanym chodniku. Oświadczył, że wypadek ten miał mieć miejsce w drodze do pracy, a posesję wynajmował wówczas jego szef.
(dowód: oświadczenie z dnia 15 kwietnia 2013 roku – k. 46)
W dniu 3 kwietnia 2013 rokuA. Ż.złożył pisemne oświadczenie,iż w dniu 3 kwietnia 2013 rokuK. S.poślizgnął się na nieodśnieżonym, oblodzonym i niczym nieposypanym przejściu prowadzącym do furtki budynku przyulicy (...)wM..
(dowód: oświadczenie z dnia 3 kwietnia 2013 roku – k. 47)
W dniu 2 grudnia 2013 rokuK. S.wystąpił do Sądu RejonowegowM.z wnioskiem o zawezwanie do próby ugodowej, oczekując odR. M.zapłaty kwoty 100.000 złotych tytułem zadośćuczynienia oraz 1.360 złotych tytułem odszkodowania w związku z urazem doznanym przez niego w dniu 3 kwietnia 2013 roku.Do ugody nie doszło, gdyżR. M.odmówił jej zawarcia na jakichkolwiek warunkach, twierdząc, że nie znaK. S.i nie był on nigdy jego klientem.
(dowód: wniosek o zawezwanie do próby ugodowej – k. 2-3 akt sprawy I Co 1037/13, protokół posiedzenia z dnia 15 stycznia 2014 roku – k. 28 akt sprawy I Co 1037/13)
R. M.prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wynajmie pokoiw budynku przyulicy (...)wM.. Jego klientem nie był nigdyK. S.. W okresie od dnia 1 marca 2013 roku do dnia 20 czerwca 2013 rokuR. M.wynajął cały budynekJ. B.. Prowadził on w tym czasie prace remontowo-budowlane wHotelu (...)wM.i potrzebował miejsca noclegu dla swoich pracowników. Sam tam nie nocował.J. B.nie zgłaszałR. M.żadnego wypadku na terenie jego posesji w okresie trwania umowy najmu.K. S.również nie zgłaszałR. M.żadnego wypadku z jego udziałemna terenie posesji przyulicy (...)wM..R. M.nie znaK. S., nie miał z nim osobistego kontaktu.
(dowód: przesłuchanieR. M.– k. 87, k. 128, przesłuchanieJ. B.–k. 87-88, k. 128)
K. S.był przez okres około 1,5 tygodnia pracownikiemJ. B., jednakże miało to miejsce w okresie około miesiąca przed zdarzeniem z dnia3 kwietnia 2013 roku.J. B.zrezygnował z dalszego zatrudnianiaK. S.z uwagi na to, że przejawiał on agresję wobec współpracowników, zastraszał ich. Około dwóch tygodni od dnia 3 kwietnia 2013 roku pracownicyJ. B.poinformowali go, że odwiedził ichK. S., który miał być wówczas w stanie nietrzeźwości i pod wpływem narkotyków. Wedle ich relacji, gdy pukał do drzwi, to miał już jakieś problemy z nogą. Odwiedziny miały mieć miejsce około północy.
(dowód: przesłuchanieJ. B.– k. 87-88, k. 128)
Przez krótki czas pracownikiemJ. B.był równieżA. Ż., przy czym współpraca ta została zakończona wobec braku porozumienia co do warunków finansowych zatrudnienia.
(dowód: przesłuchanieJ. B.– k. 87-88, k. 128)
Sąd zważył, co następuje:
Zgłoszone powództwo jest bezzasadne i jako takie podlegało oddaleniu.
Podstawę prawną roszczeń powoda stanowiart. 415 kc, zgodnie z którego treścią ktoz winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.
Zgodnie z mającą generalny charakter regułą dowodową wyrażoną wart. 6 kcciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Występujący z powództwem powód winien zatem wykazać zasadność swojego żądaniai udowodnić jego istnienie. Na poparcie swojego roszczenia w zakresie jego podstaw faktycznych, tj. wykazania okoliczności, które lec miały u podstaw odpowiedzialności pozwanych, przedstawił on przede wszystkim środki dowodowe w postaci dowoduz przesłuchania go w charakterze strony oraz dowodu z przesłuchania świadkaA. Ż., który miał towarzyszyć mu w chwili wypadku z dnia 3 kwietnia 2013 roku. Żadnego ze wskazanych dowodów nie udało się przeprowadzić w ramach niniejszego procesu, a przyczyny takiego stanu rzeczy leżały niewątpliwie po stronie powodowej.
Nie ulega wątpliwości, że w świetle wskazanych w pozwie okoliczności przebiegui przyczyn wypadku powoda, to on sam winien dysponować najpełniejszą wiedzą w tym zakresie. Z tych też przyczyn Sąd wezwał go na rozprawę celem uzyskania posiadanych przez niego informacji. Powód nie stawił się na termin rozprawy w dniu 24 września 2014 roku, pomimo tego, że wezwanie do stawiennictwa na rozprawę zostało przez niego odebrane osobiście (vide: zpo na k. 83) i nie zgłaszał on jakichkolwiek okoliczności, które uniemożliwiałyby mu stawiennictwo na rozprawie. Okoliczności takowych nie zgłaszał również jego pełnomocnik oświadczając, że nic mu nie wiadomo na temat przyczyn jego nieobecności (vide: protokół rozprawy z dnia 24 września 2014 roku – k. 86). Sytuacja powtórzyła się podczas dwóch kolejnych terminów rozpraw w dniach 19 listopada 2014 roku i 12 stycznia 2015 roku, gdy również wezwanie dla powoda zostało skutecznie doręczone (vide: zpo na k. 99 i k. 121). Również w tych przypadkach ani powód, ani jego pełnomocnik nie wskazywali na ewentualne nadzwyczajne okoliczności, które uniemożliwiałyby stawiennictwo powoda na rozprawie. Sugestia pełnomocnika powoda wyrażona na rozprawie w dniu 12 stycznia 2015 roku o wyjeździe powoda za granicę nie znalazła potwierdzenia, gdyż jeszcze w dniu 24 listopada 2014 roku powód osobiście odebrał trzecie z kolei wezwanie na termin rozprawy (vide: zpo na k. 121). Nadto pełnomocnik powoda na żadnymz trzech terminów rozpraw nie zgłosił wniosku o jej odroczenie celem przeprowadzenia dowodu z przesłuchania powoda w innym terminie.
Takie zachowanie powoda należało traktować jako uniemożliwienie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron w części dotyczącej przesłuchania powoda, o co wnosiła zarówno strona powodowa, jak również pozwanyR. M..
Wskazać w tym miejscu należy, iż w judykaturze od lat przyjmuje się jednolicie,że przy uwzględnieniu ogólnej zasady procesowej, iż strony obowiązane są zaofiarować sądowi dowody potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy, a przy tym dawać wyjaśnienia zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek (art. 3 § 1 i art. 232 kpc) – nieuzasadniona odmowa strony, stwarzająca przeszkodę stawianą przez nią w przeprowadzeniu dopuszczalnego dowodu – może być przez sąd ocenionabardzo negatywniedla strony odmawiającej przy analizowaniu w sprawie ostatecznego wyniku postępowania dowodowego (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 1996 roku sygn. akt II CRN 197/95, publ. Prok.i Pr.-wkł. 1996/7-8/43). W oparciu o wprowadzone wart. 233 § 2 kpcunormowanie, zgodnie z którym Sąd na podstawie własnego przekonania oceni, jakie znaczenie nada przeszkodom stawianym przez stronę w przeprowadzeniu dopuszczalnego dowodu, Sąd ten może w szczególnościuznać twierdzenie tej strony za nieudowodnione lub przyjąć za prawdziwe twierdzenia strony przeciwnej(vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 1975 roku sygn. aktII CR 844/74). Zaniechanie obowiązku przedstawienia dowodu podlega ocenie przez pryzmatart. 233 § 2 kpc; Sąd powinien zatem ocenić – na podstawie własnego przekonaniai wszechstronnego rozważenia zebranego materiału – jakie znaczenie należy nadać odmowie przedstawienia przez stronę dowodu, uwzględniając również dyrektywy wynikającezart. 3 kpc, nakazującego stronom dawanie wyjaśnienia okoliczności sprawy zgodniez prawdą oraz przedstawianie dowodów (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2010 roku sygn. akt III CSK 119/09).
Mając na uwadze powyższe wytyczne, Sąd w niniejszym postępowaniu dokonał oceny materiału dowodowego w sprawie przy uwzględnieniu negatywnych konsekwencji dla powoda spowodowanych jego zachowaniem w toku procesu, przy czym zakres tych konsekwencji różnił się w zależności od możliwości przeprowadzenia poszczególnych dowodów bez jego udziału. Kluczową konsekwencją było przeprowadzenie dowoduz przesłuchania stron z ograniczeniem go do stron obecnych na rozprawie, tj. obu pozwanych.
Nie udało się przeprowadzić w sprawie innego istotnego z punktu widzenia samego powoda dowodu w postaci zeznań świadkaA. Ż.. Świadek ten nie odbierał wielokrotnie kierowanej do niego korespondencji na adres wskazany przez powoda. Skoro zaś to powód zgłosił taki dowód, to niewątpliwie jego rzeczą było dołożenie wszelkich starań, by taki dowód udało się przeprowadzić. Tymczasem strona powodowa wykazała w tym zakresie całkowitą bierność, a wobec informacji (niepotwierdzonej), iż świadek może przebywać czasowo za granicą, nie podjął żadnych czynności pozwalających na ustalenie czy to jego miejsca aktualnego pobytu, czy też informacji o spodziewanym terminie powrotudo kraju, co umożliwiłoby dostosowanie terminu rozprawy do czasu jego przyjazdu. Taka praktyka jest powszechnie stosowana nie tylko przez tutejszy Sąd celem umożliwienia przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków przebywających czasowo poza granicami kraju.
Powyżej opisanych dowodów nie mogły zastąpić oświadczenia powoda iA. Ż.dotyczące przebiegu zdarzenia z dnia 3 kwietnia 2013 roku. Abstrahującod oceny ich wiarygodności, stwierdzić należy, iż w myślart. 245 kpcsą one jedynie dokumentami prywatnymi, stanowią więc jedynie dowód tego, że osoby, które je podpisały, złożyły oświadczenia zawarte w dokumencie. W oczywisty sposób oświadczenia te nie mogą zatem zastępować dowodu czy to z zeznań świadka, czy przesłuchania strony, nie posiadają one bowiem takiego samego waloru procesowego.
W okolicznościach sprawy – w oparciu o przeprowadzone w sprawie dowody – wysnuć można jedynie wniosek, iż powód uległ wypadkowi polegającemu na urazie podudzia lewego ze złamaniem i w związku z tym urazem był leczony w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym wM.w dniu 3 kwietnia 2013 roku, a następnie kontynuował leczeniew Szpitalnym Oddziale Ratunkowym wP.oraz w dniachod 8 kwietnia 2013 roku do 12 kwietnia 2013 roku przebywał na leczeniu szpitalnymna Oddziale Urazowo-Ortopedycznym(...) Szpitala WojewódzkiegowP., gdzie dokonano u niego otwartej repozycji ze stabilizacją wewnętrzną złamania kostki bocznej lewej płytą i śrubami.
Brak natomiast podstaw do dokonania ustaleń, kiedy i gdzie dokładnie doszłodo wypadku powoda, a także w jakich okolicznościach. Powód – nie stawiając się na trzy terminy rozpraw, na które był wzywany do osobistego stawiennictwa – pozbawił się bezpowrotnie szansy ustosunkowania się do zarzutów stawianych mu przez pozwanegoJ. B.dotyczących uzyskanych przez niego informacji odnośnie okoliczności wypadku (stan nietrzeźwości powoda i pozostawanie przez niego pod wpływem narkotyków).
W obliczu zaś dowodów zaoferowanych przez stronę pozwaną stwierdzić zaś należy, iż okoliczności wypadku powoda faktycznie mogą budzić wątpliwości. Powód był bowiem byłym pracownikiem pozwanegoJ. B., który zrezygnował z dalszegogo zatrudniania już po okresie około 1,5 tygodnia. Poza tym w niejasnych okolicznościachpo utracie pracy miał przebywać tak na terenieM., jak i samej posesji pozwanegoR. M.. Nadto formułował pierwotnie wobec niego żądania wykraczające ponad kwotę 100.000 złotych, podczas gdy żądanie pozwu opiewało na niewiele ponad5.000 złotych. Takiego stanowiska nie sposób zaś uzasadnić wyłącznie względami obawyo wysokie koszty sądowe, skoro powód został od nich w zdecydowanej części zwolniony.
Wobec powyższego bezprzedmiotowymi były dalej idące wnioski dowodowe zgłoszone przez stronę powodową, tj. wnioski o przesłuchanie w charakterze świadkaA. S., czy przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu ortopedii. Z uwagina okoliczności, na jakie miałyby być przeprowadzone te dowody, kontynuacja postępowania dowodowego w tym zakresie byłaby nie uzasadniona z punktu widzenia ekonomiki procesowej, tak w znaczeniu mnożenia niekoniecznych kosztów procesu, jak i bezzasadnego wydłużania czasu jego trwania.
Skoro bowiem strona powodowa nie wykazała w toku niniejszego procesu podstaw odpowiedzialności strony pozwanej, to zupełnie bezzasadnym i niczym nieuzasadnionym byłoby badanie następstw wypadku powoda dla jego zdrowia i sytuacji życiowej. Z tego też względu wnioski o przesłuchanie w charakterze świadkaA. S.orazo przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii podlegały oddaleniu. Bez znaczenia w tej sytuacji był wniosek o przesłuchanie świadkaA. S.w drodze pomocy prawnej, skoro jej zeznania – w określonej sytuacji dowodowej – nie mogły wpłynąć na treść rozstrzygnięcia w sprawie.
Mając powyższe na uwadze – na podstawieart. 415acontrariokcw zw. zart. 6 kc– orzeczono jak w punkcie I wyroku.
O kosztach procesu (pkt II wyroku) orzeczono w oparciu o ogólną regułęzart. 98 § 1 i 3 kpcw zw. zart. 99 kpcw zw. z § 2 ust. 1 i 2 w zw. z§ 6 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłatza czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zasądzając od powoda na rzecz pozwanegoR. M.kwotę 1.340,41 złotych, na którą składa się kwota 1.200 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 140,41 złotych tytułem kosztów dojazdu pełnomocnika (168 kmx 0,8358 zł). W kosztach tych uwzględniono koszty trzykrotnych dojazdów pełnomocnika pozwanegoR. M.do Sądu Rejonowego w Mrągowie na rozprawy w dniach24 września 2014 roku, 19 listopada 2014 roku i 12 stycznia 2015 roku, uznając, iż kosztyte stanowiły celowe i niezbędne koszty procesu poniesione przez pozwanego (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 10 września 2014 roku sygn. akt I ACa 288/14, publ. LEX nr 1511706, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2013 roku sygn. aktV CZ 82/12, publ. LEX nr 1293865).
W ocenie Sądu – pomimo nienajlepszej sytuacji finansowej powoda – brak byłow sprawie podstaw do orzeczenia o kosztach procesu w myślart. 102 kpc. To powód swoim zachowaniem spowodował bowiem powstanie tych kosztów, a pozwani zaangażowaniw proces przez powoda – w przeciwieństwie do niego – stawiali się osobiście na dwukrotne wezwanie Sądu.
/-/ SSR Krzysztof Połomski