Sąd Rejonowy w Wałbrzychu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 2717/13
Data wyroku: 2014-01-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej Ejsmont
Słowa kluczowe: Przedawnienie Roszczeń
Podstawa prawna: art. 118 k.c.
Teza: Roszczenie o zapłatę odszkodowania za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego podlega trzyletniemu okresowi przedawnienia

Sygnatura akt I C 2717/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
W., dnia 17 stycznia 2014 r.

Sąd Rejonowy w Wałbrzychu I Wydział Cywilny w następującym składzie:
Przewodniczący:SSR Maciej Ejsmont
Protokolant:Justyna Sidorska

po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2014 r. w Wałbrzychu
sprawy z powództwa GminaW.
przeciwkoM. K. (1)
- o zapłatę kwoty 8 408,42 zł, tytułem odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu mieszkalnego

I powództwo oddala;
II zasądza od strony powodowej GminyW.na rzecz pozwanejM. K. (1)kwotę 1340 zł (tysiąc trzysta czterdzieści złotych), tytułem kosztów procesu w tym kwotę 1200 zł, tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt I C 2717/13

UZASADNIENIE
GminaW.wniosła pozew przeciwkoM. K. (1). Zażądała w nim zasądzenia na swoją rzecz od pozwanej kwoty 8.408,42 zł z ustawowymi odsetkami od kwoty 5.013,79 zł od 1 września 2013 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 3.394,63 zł od dnia 3 października 2013 r. do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu pozwu strona powodowa podniosła, że jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego wW.przyulicy (...). Pozwana nie posiada tytułu prawnego do tego lokalu. Wraz zM. K. (2), który zmarł 24 października 2007 r., zamieszkiwała ona w tym lokalu. Na podstawieart. 688 (1) § 1 k.c.odpowiada ona z nim solidarnie za zadłużenie. Powód naliczał pozwanej odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego. Roszczenie objęte pozwem obejmuje zaległości z tego tytułu za okres od 1 listopada 2007 r. do 30 kwietnia 2008 r. wraz z ustawowymi odsetkami wyliczonymi na dzień 31 sierpnia 2013 r.
[k. 1 – 2]

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 10 października 2013 r. tutejszy Sąd uwzględnił w całości opisane wyżej powództwo.
[k. 12]

Pozwana wniosła sprzeciw od wskazanego wyżej nakazu zapłaty. Zaskarżyła go w całości i wniosła o oddalenie powództwa. W pierwszej kolejności pozwana podniosła zarzut przedawnienia dochodzonego pozwem roszczenia. Powołując się na orzecznictwo Sadu Najwyższego pozwana zarzuciła, że odszkodowanie za bezumowne korzystanie z rzeczy jest świadczeniem okresowym i jako takie podlega trzyletniemu przedawnieniu. Ostatnia z należności składających się na kwotę główną roszczenia uległa przedawnieniu 1 maja 2011 r.
Niezależnie od powyższego, pozwana zarzuciła, że nie zamieszkiwała we wskazanym wyżej lokalu w okresie objętym pozwem. Odwiedzała swego ojca zamieszkującego tam do swej śmierci, to jest do dnia 24 października 2007 r. Potem pojawiała się w tym lokalu jedynie w celu załatwienia formalności związanych z opróżnieniem i zdaniem lokalu. Do 2010 roku pozwana zamieszkiwała wS., zaś następnie przeprowadziła się doW.. Nadto, strona powodowa nie wykazała zasadności naliczania żądanych kwot, ani nie sprecyzowała w jaki sposób wyliczono kwotę dochodzoną pozwem.
[k. 16 – 19]

W toku procesu strona powodowa podtrzymała swoje żądania. Podniosła, że pozwana celowo uchylała się od płatności związanych z zajmowaniem lokalu powoda, nie odbierała kierowanych do niej pism i nie zwróciła się z wnioskiem o rozłożenie zaległości na raty albo o jego umorzenie. Nadto zamieszkiwała w lokalu przyulicy (...), także po śmierci swego ojca. Pozwana nie zgłosiła zarządcy, że nie zamieszkuje w tym lokalu, wyrządziła celowo szkodę powódce, nie regulując zadłużenia. W związku z tym w świetleart. 5 k.c.nie może skutecznie podnosić zarzutu przedawnienia.
[k. 30 – 31]

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

M. K. (2)zmarł w dniu 24 października 2007 r. Do śmierci zamieszkiwał w lokalu przyulicy (...)wW.wraz z córkąM. K. (1). Po jego śmierciM. K. (1)wyprowadziła się doS..
Dowód: zeznania świadkaE. Ł.k. 40

Pismem z dnia 12 lutego 2008 r.Miejski Zarząd (...) sp. z o.o.wW.wezwałM. K. (1)do zapłaty odszkodowania za zajmowanie bez tytułu prawnego lokalu położonego wW.przyulicy (...)wW.. Łączna zaległość z tego tytułu wynieść miała 2.560,59 zł, z czego 2.542,30 zł tytułem należności głównej. Wezwanie to skierowano na adres(...)wW.. Pismo to było dwukrotnie awizowane.
Dowód: wezwanie do zapłaty k. 5

GminaW.skierowała pozew w niniejszej sprawie w dniu 3 października 2013 r.
/bezsporne/

Sąd zważył, co następuje:

powództwo podlega oddaleniu.
Strona powodowa opiera swe roszczenie na art. 18 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianieKodeksu cywilnego(tekst jednolity Dz.U.2005.31.266, ze zm.), zwanej dalej ustawą z dnia 21 czerwca 2001 r. Przepis ten stanowi, że osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, ze strona powodowa, wbrew ciążącemu na niej z mocyart. 6 k.c.ciężarowi dowodu, nie wykazała by pozwana zamieszkiwała we wskazanym wyżej lokalu w okresie objętym pozwem, to jest od 1 listopada 2007 r. do 30 kwietnia 2008 r. Nie wskazuje na to żaden element zebranego w sprawie materiału dowodowego. Za oczywiście niewystarczającą w tym zakresie uznać należy notatkę służbową z dnia 4 grudnia 2007 r. sporządzoną przezM. N.. W oparciu o jej treść nie sposób ustalić na podstawie jakich informacji (i od kogo uzyskanych) osoba ta uznała, że pozwana zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu. Nie wiadomo, jakie osoby udzieliły takich informacji, nie wspominając już o tym, że notatka ta nie pozwala na weryfikację wiarygodności twierdzeń tych osób (tej osoby). Podstawą ustalenia, że pozwana zamieszkiwała we wskazanym wyżej okresie w tymże lokalu nie mogło być też niepodjęte wezwanie do zapłaty wysłane do pozwanej na adres(...)wW., czy też zestawienie należności i wpłat.
W oparciu o zeznania świadkaE. Ł.Sąd ustalił, że pozwana wkrótce po śmierci swego ojca wyprowadziła się ze wskazanego wyżej lokalu. Podkreślić należy, że pozwana nie była stroną umowy najmu z powodową Gminą, nie wstąpiła też w stosunek najmu po zmarłym ojcu. Brak zatem podstaw do obciążania jej obowiązkiem informowania wynajmującego o opuszczeniu lokalu.
Niezależnie od powyższego, podstawą oddalenia powództwa jest też skuteczność drugiego z zarzutów podniesionych przez pozwaną, to jest przedawnienia dochodzonego pozwem roszczenia. Roszczenie strony powodowej ma charakter okresowy. Wynika to jasno z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r., w którym mowa jest o płaceniu odszkodowania „co miesiąc”. Należy mieć na uwadze, że świadczeniem okresowym jest świadczenie pieniężne lub rzeczy oznaczonych co do gatunku, powtarzające się w określonych odstępach czasu. Cechą konstytutywną świadczeń okresowych jest to, iż wysokość całości tychże świadczeń okresowych z danego tytułu nie jest od początku znana, lecz owa łączna wielkość wyznaczana jest długością trwania danego stosunku prawnego, w ramach którego realizowane jest świadczenie okresowe. Tytułem przykładu wskazać można, że w ramach umowy najmu, łączna wysokość czynszu (będącego świadczeniem okresowym) płaconego przez najemcę nie jest z góry określona, jest ona tym wyższa, im dłużej trwa stosunek najmu. Poszczególne świadczenia czynszowe nie stanowią spłaty części zadłużenia, jak to ma miejsce w przypadku ceny płaconej w następstwie zawarcia umowy sprzedaży na raty. Cechą wyróżniającą świadczenia okresowe jest zatem samodzielny charakter każdego ze świadczeń okresowych, każde z nich ma własny termin wymagalności i odpowiednio do tego wyznaczony początek biegu przedawnienia. Taki właśnie charakter ma roszczenie o zapłatę przysługujące wynajmującemu na gruncie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. Pogląd ten znajduje oparcie w orzecznictwie (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2012 r. IV CSK 303/12, czy też Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 3 kwietnia 2013 r. I Ca 97/13). Roszczenie takie podlega zatem trzyletniemu przedawnieniu z mocyart. 118 k.c.
W oparciu o powyższe okoliczności przyjąć należy, że ostatnie z miesięcznych roszczeń dochodzonych pozwem przedawniło się w dniu 1 maja 2011 r., zaś pozew w niniejszej sprawie wniesiono dopiero w dniu 3 października 2013 r.
Sąd nie podzielił też poglądu strony powodowej, że uwzględnienie zarzutu przedawnienia doprowadziłoby naruszenia zasad współżycia społecznego. Podkreślić należy, że zastosowanieart. 5 k.c.winno mieć wyjątkowy charakter. Konieczne jest także wskazanie, jaka konkretnie zasada współżycia społecznego w danym wypadku została naruszona. Przyjmuje się, że "zasadniczą podstawę stwierdzenia o wystąpieniu nadużycia prawa stanowić powinna analiza zachowania uprawnionego. Jego negatywna ocena może wynikać m.in. z faktu, że zajście zostało przez niego sprowokowane albo też z faktu wykorzystania położenia drugiej strony" (uzasadnienie wyr. SN z dnia 9 grudnia 2009 r., IV CSK 290/09, LEX nr 560607). Na gruncie niniejszej sprawy brak podstaw do przypisaniu zachowaniu pozwanej cech sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Pozwana nie wyrażała w jakikolwiek sposób, choćby dorozumiany, woli zapłaty odszkodowania za bezumowne korzystanie ze wskazanego wyżej lokalu, a nawet, co już wyżej wskazano, brak podstaw do przyjęcia by zamieszkiwała w tym lokalu w okresie objętym pozwem.
W tym miejscu wskazać należy, że podstawą pominięcia dowodów z notatki służbowej z dnia 24 marca 2006 r. i pismaM. K. (2)z dnia 27 marca 2006 r. był fakt, że dotyczyły one okresu, który nie był objęty pozwem.
W tej sytuacji orzeczono jak w pkt I.
Orzeczenie o kosztach procesu oparto naart. 98 §1 k.p.c.Jako podstawę obliczenia kosztów zastępstwa prawnego przyjęto§ 6 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. z 2013 r. , poz. 461 – tekst jednolity).