Sąd Okręgowy w Warszawie
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X Ka 142/14
Data wyroku: 2014-05-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Chmielewski, Katarzyna Wróblewska, Urszula Myśliwska
Słowa kluczowe: Apelacja
Podstawa prawna: art. 427 § kpk
Teza: Wobec braku stosownych i rzetelnie sformułowanych zarzutów przez apelującego, zaskarżone orzeczenie nie podlegało ani zmianie ani też uchyleniu

X Ka 142/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 maja 2014 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie X Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:SSO Katarzyna Wróblewska
Sędziowie:SO Urszula Myśliwska
SO Krzysztof Chmielewski (spr.)
Protokolant: sekretarz sądowy Monika Matuszczak
przy udziale Prokuratora Stanisława Wieśniakowskiego
po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014 r.
sprawyB. G.
oskarżonego o przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kk,art. 288 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Pruszkowie
z dnia 2 grudnia 2013 r., sygn. akt V K 536/13

orzeka:

1
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. Z.wynagrodzenie w wysokości 420 (czterysta dwadzieścia) złotych plus VAT za pomoc prawną udzieloną oskarżonemuz urzędu w postępowaniu odwoławczym;

3
kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt X Ka 142/14

UZASADNIENIE
B. G.zostałoskarżony o to, że:

1
w dniu 03 lipca 2011 r. wB.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma nieletnimiA. K. (1)iS. W.przy użyciu kilofa wyłamał drzwi wejściowe do budynku z którego usiłował dokonać kradzieży elementów metalowych o łącznej wartości 1000 zł na szkodęA. K. (2)jednakże zamierzonego czynu nie dokonał z uwagi na postawę sąsiadów, tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.,

2
w tym samym miejscu i czasie co w punkcie pierwszym działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma nieletnimiA. K. (1)iS. W.w budynku do którego się włamał, przyul. (...)wB.dokonał uszkodzenia ścian oraz mebli, gdzie łączna wartość strat wyniosła 15000 zł na szkodęA. K. (2), tj. o czyn zart. 288 § 1 k.k.,

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt V K 536/13:

1
oskarżonegoB. G.od popełnienia zarzuconych mu czynów uniewinnił,

2
na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. Z.z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu kwitę 1440 (tysiąc czterysta czterdzieści) zł, powiększoną o podatek od towarów i usług;

3
poniesionymi w sprawie wydatkami obciążył Skarb Państwa.

Powyższy wyrok a podstawieart. 425 § 1 i 2 kpk,434 § 1 kpkiart. 444 kpkzostał zaskarżony przez prokuratora w całości na niekorzyść oskarżonegoB. G..
Na podstawieart. 427 § 1 i 2 i art. 438 pkt 3 kpkwyrokowi temu zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż brak jest jednoznacznych dowodów potwierdzających fakt, żeB. G.dokonał zniszczenia mienia w postaci wnętrza domu mieszkalnego położonego przyul. (...)wB.oraz działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma nieletnimi sprawcami usiłował dokonać kradzieży z włamaniem do wskazanej posesji i przyjęciu przez Sąd odmiennych założeń, co w konsekwencji skutkowało uniewinnieniem oskarżonego od zarzuconego mu aktem oskarżenia czynu.
Skarżący na mocyart. 427 § 1 i 2 kpkiart. 437 § 1 kpk. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I  instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżyciela publicznego nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesiony w niej zarzut – jako wewnętrznie sprzeczny – uznać należy za bezzasadny w stopniu oczywistym.
Zgodnie zart. 433 § 1 k.p.k., sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach środka odwoławczego, a w zakresie szerszym, o ile ustawa to przewiduje. Granice środka odwoławczego są wyznaczane przez cztery elementy: zakres zaskarżenia, zarzuty odwoławcze, wnioski odwoławcze oraz kierunek środka odwoławczego.
W przedmiotowej sprawie prokurator zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, iż brak jest jednoznacznych dowodów potwierdzających sprawstwo oskarżonego.
Błąd ustaleń faktycznych stanowiący trzecią podstawę odwoławczą zachodzi, gdy treść dokonanych ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd nie odpowiada zasadom rozumowania, a błąd mógł mieć wpływ na treść orzeczenia. Zarzut nie jest uzasadniony, gdy sprowadza się do samego kwestionowania stanowiska sądu czy do polemiki z ustaleniami sądu. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie wystarcza do stwierdzenia, że sąd popełnił istotny błąd ustaleń faktycznych. Zarzut taki powinien wskazywać nieprawidłowości w rozumowaniu sądu w zakresie istotnych ustaleń. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zasadniczo zarzut apelacji sprowadza się wyłącznie do wskazywania, iż istnieją dowody świadczące o sprawstwie oskarżonego, które nie zostały prawidłowo przez Sąd Rejonowy zinterpretowane i ocenione. Niemniej jednak tak uzasadniony zarzut nie może skutkować podważeniem wyroku Sądu Rejonowego. Rozważając tak poczynioną argumentację skarżącego w kontekście argumentacji sądu orzekającego, zawartej w pisemnych motywach wyroku, Sąd Okręgowy uznał, że tak sformułowana apelacja stanowi jedynie polemikę z rozstrzygnięciem.
Stosownie do treściart. 434 § 1 zd. 2 k.p.k., jeżeli środek odwoławczy pochodzi od oskarżyciela publicznego lub pełnomocnika, sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego jedynie w razie stwierdzenia uchybień podniesionych w środku odwoławczym lub podlegających uwzględnieniu z urzędu. Gdy więc środek odwoławczy pochodzi od tzw. podmiotu fachowego, w tym od oskarżyciela publicznego, to jeśli nie stwierdzone zostaną uchybienia podlegające uwzględnieniu z urzędu (bezwzględne przyczyny odwoławcze zart. 439 § 1 k.p.k., powody uzasadniające wniosek o rażącej niesprawiedliwości orzeczenia –art. 440 k.p.k., czy potrzeba poprawienia kwalifikacji prawnej czynu –art. 455 k.p.k.), sąd odwoławczy związany jest w orzekaniu na niekorzyść oskarżonego nie tylko granicami zaskarżenia, ale nadto musi baczyć na to, jakie uchybienie lub uchybienia podniesione zostały w środku odwoławczym. Jeśli uchybienia podniesione w środku odwoławczym nie zostaną potwierdzone, to nawet występowanie innych, ale nie podlegających uwzględnieniu z urzędu, czyniło będzie niemożliwym orzekanie na ich podstawie na niekorzyść oskarżonego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia z dnia 18 grudnia 2002 r., III KKN 423 / 00, opubl: Legalis; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2004 r. IV KK 250 / 04, opubl: Legalis).
W realiach niniejszej sprawy na powyżej wskazany problem należało zwrócić szczególną uwagę, ponieważ oskarżyciel publiczny nie zakwestionował w żadnej części swojej apelacji ani oceny dowodów dokonanej przez Sąd Rejonowy, ani przyjętej kwalifikacji prawnej. Tymczasem – co wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia – uniewinnienie oskarżonego oparte zostało przede wszystkim na tym, że „postępowanie dowodowe nie doprowadziło do wykazania ponad wszelką wątpliwość, abyB. G.popełnił przestępstwa (…)”. Ten fragment uzasadnienia w zestawieniu z pozostałą jego treścią jasno wskazuje na to, że u podstaw takiego rozstrzygnięcia legły ustalenia faktyczne o braku po jego stronie zamiaru bezpośredniego popełnienia czynów opisanych w akcie oskarżenia, jak i braku działania wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w ich dokonaniu.
Tymczasem ustalenia Sądu Rejonowego dotyczące strony podmiotowej i przedmiotowej czynów nie zostały zakwestionowane stosownym zarzutem mającym oparcie wart. 438 pkt. 1 i pkt. 2 k.p.k.Lektura całości wniesionego środka odwoławczego nie potwierdziła, że skarżący pomimo tak zredagowanego zarzutu w petitum apelacji, w dalszej jej części odniósł się do obrazy przepisów prawa procesowego poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów czy też prawa materialnego.
Sąd Okregowy dokonując kontroli odwoławczej zaskarżonego orzeczenia dostrzegł błędy w procedowaniu, które mogły skutkować obrazą przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, ewentualnie także obrazę przepisów prawa materialnego. Wobec braku stosownych i rzetelnie sformułowanych zarzutów przez apelującego, zaskarżone orzeczenie nie podlegało ani zmianie ani też uchyleniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji.