Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 33/14
Data wyroku: 2014-03-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Kamiński
Podstawa prawna: art. 244 kk

Sygn. akt VIII Ka 33/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 marca 2014 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący-Sędzia SO Krzysztof Kamiński
Protokolant Agnieszka Malewska
w obecności prokuratora Bożeny Romańczuk, po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2014 r. sprawyS. R.oskarżonego o czyn zart. 244 k.k.na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 26 czerwca 2013 r. (sygn. akt XV K 740/13):
I. Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
II. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60-zł. (sześćdziesięciu złotych) tytułem opłaty za drugą instancję i obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze w kwocie 70-zł. (siedemdziesięciu złotych).

UZASADNIENIE
S. R.został oskarżony to, że w dniu 15 maja 2013 roku około godz. 08:50 wB.naul. (...)nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Gdyni sygn. akt IX K 736/12 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obowiązującego w okresie od 03.06.2012 r. do dnia 03.06.2014 r. w ten sposób, że kierował samochodem osobowym markiP.onr rej. (...), tj. o czyn zart. 244 k.k.
Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem zaocznym z dnia 26 czerwca 2013 r w sprawie o sygn. akt XV K 740/13 oskarżonegoS. R.uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie art. 244 skazał go na karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności.
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesięciu) złotych tytułem opłaty i obciążył go pozostałymi kosztami sądowymi w kwocie 90 (dziewięćdziesięciu) złotych.
Powyższy wyrok zaoczny, na podstawieart. 444 k.p.k.zaskarżył w całości obrońca oskarżonego i na podstawie 427§1 i art. 438 pkt 2 k.p.k.wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.poprzez niedokonanie wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji dokonanie błędnego ustalenia, iż w sprawie nie występował stan wyższej konieczności usprawiedliwiający prowadzenie przez oskarżonego wbrew sądowemu zakazowi.
Na podstawieart. 427§1 i 437§2 k.p.k.wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest oczywiście bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Oba sformułowane przez apelującego zarzuty, tj. obrazyart. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.w istocie sprowadzają się do zanegowania sposobu oraz wyników dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny dowodów.
Sąd I instancji poddał w omawianym zakresie logicznej analizie zebrane w sprawie dowody, przedstawiając na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje własne przekonanie (art. 424§1 pkt 1 k.p.k.). Wnioski ocenne wyprowadzone zostały z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego (art. 410 k.p.k.). Tym samym nie wykraczają poza granice ocen zakreślonych dyspozycjąart. 7 k.p.k.i jako takie nie wzbudzały wątpliwości Sądu Okręgowego.
Z uwagi na to, że obrońca oskarżonego nie zawarł w apelacji żadnego uzasadnienia swego stanowiska, przechodząc domeritumzarzutu wskazać należy, że zgodnie zart. 26§1 k.k.(określającym kontratyp stanu wyższej konieczności) nie popełnia przestępstwa ten, kto działa w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć, a dobro poświęcane przedstawia wartość niższą od dobra ratowanego.
Przenosząc powyższe na w realia niniejszej sprawy stwierdzić należy, w zachowaniu oskarżonegoS. R.nie sposób dopatrzyć się żadnego ze „znamion” stanu wyższej konieczności, które – co istotne – muszą ziścić się jednocześnie.
S. R.podczas przesłuchania w toku dochodzenia zeznał: „wiozłem kolegę na Pogotowie, bo rozwalił sobie palec i sam nie był w stanie prowadzić samochodu” (k. 9). Przyjmując nawet hipotetycznie, że tak było w rzeczywistości (chociaż oskarżony nie wspomniał o tej okoliczności legitymującemu go funkcjonariuszowi Policji, k. 1), to – na gruncie niniejszej sprawy – nie sposób przyjąć, iż:
- po pierwsze, z powodu zranienia palca, zachodziło bezpośrednie (rzeczywiste) niebezpieczeństwo zagrażające jego koledze (przeczą temu wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego);
- po drugie, niebezpieczeństwa nie można było uniknąć w żaden inny sposób (jak słusznie zauważył Sąd I instancji, można było skorzystać z innego rodzaju środka lokomocji, jak „taksówka”, skorzystać z pomocy innej osoby, czy też w ostateczności wezwać pogotowie ratunkowe);
- po trzecie, dobro poświęcone przezS. R.(ryzykowanie odbycia kary pozbawienia wolności /zważywszy na jego wielokrotną karalność sądową/ oraz związane z tym negatywne skutki dla jego rodziny) przedstawia wartość niższą od dolegliwości kolegi związanych ze skaleczeniem palca.
Końcowo stwierdzić należy, że nie budzi zastrzeżeń wymiar oraz charakter orzeczonej wobecS. R.kary (zgodnie z treściąart. 447§1 k.p.k.apelację co do winy uważa się za zwróconą przeciwko całości wyroku), zważywszy na wielokrotną karalność sądową oskarżonego (k. 9) i związaną z tym negatywną prognozą kryminologiczną w rozumieniuart. 69§1 i 2 k.k.
O opłacie orzeczono na mocyart. 2 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223), zaś o pozostałych kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze na podstawieart. 636§1 k.p.k.Na pozostałe koszty sądowe złożyły się:
- koszt uzyskania informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego w kwocie 50-zł. (art. 618§1 pkt 10 k.p.k.w zw. z§1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 r. w sprawie określenia wysokości opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego/Dz. U. 2003 r., Nr 151, poz. 1468 ze zm./);
- koszt doręczeń wezwań i innych pism – ryczałt – w kwocie 20 zł. (art. 618§1 pkt 1 k.p.k.w zw. z§1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym/Dz. U. 2003 r., nr 108, poz. 1026 z późn. zm./).