Sąd Rejonowy w Lubaniu
VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Lwówku Śląskim
Sygnatura akt: VII W 688/14
Data wyroku: 2014-11-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Justyna Krzysztofik-Skrzydłowska
Słowa kluczowe: Areszt
Podstawa prawna: 140 kw
Teza: Sankcja 15 dni aresztu stanowić będzie realną i zasłużoną dotkliwość dla obwinionego, a na taki cel ukierunkowana jest kara mająca stanowić sprawiedliwą odpłatę za naruszenie porządku prawnego.

Sygn. akt VII W 688/14

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 listopada 2014 r.
Sąd Rejonowy w Lubaniu VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą wL.w składzie:
PrzewodniczącySSR Justyna Krzysztofik - Skrzydłowska
Protokolant Karolina Birulo
bez udziału oskarżyciela publicznego
po rozpoznaniu w dniu 20.11.2014r.
sprawyR. B.
urodz. (...)wL.
synaH.iH.zd.O.
obwinionego o to, że:
w dniu 22 lipca 2014 roku o godzinie 11:10 wL.przyulicy (...)będąc po spożyciu alkoholu leżał na chodniku, czym dopuścił się nieobyczajnego wybryku,

tj. o czyn z art. 140 kw

I
obwinionegoR. B.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku stanowiącego wykroczenie z art. 140 kw i za to na podstawie art. 140 kw wymierza mu karę 15 (piętnastu) dni aresztu;

II
na podstawieart. 624§1 kpkw zw. zart. 119 kpwzwalnia obwinionego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania i nie wymierza opłaty.

Sygn. akt VII W 688/14

UZASADNIENIE

SĄD REJONOWY USTALIŁ NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY:
W dniu 22 lipca 2014r.R. B.– mieszkaniecL.po spożyciu alkoholu, o godzinie 11.10 leżał na chodniku przyul. (...). Wymieniony zwrócił uwagę przechodzącej grupy zagranicznych turystów, którzy to zawiadomili patrol Straży Miejskiej. Przybyli strażnicy w osobachR. P.iJ. K.obudziliR. B., po czym odwieźli do miejsca zamieszkania. Od wymienionego czuć było silną woń alkoholu, był w nieświeżym, brudnym ubraniu.
( dowód: wyjaśnienia obwinionegoR. B.– k. 6-8, zeznania świadkaJ. K.- k. 3, 34 verte, zeznania świadkaR. P.- k. 11,34 verte-35 notatka urzędowa –k. 1)
R. B.ma obecnie 47 lat. Nie pracuje, utrzymuje się z zasiłku uzyskiwanego z opieki społecznej w kwocie około 200 zł miesięcznie. Jest kawalerem, ojcem pełnoletnich dzieci, nie posiada żadnych osób na utrzymaniu.
( dowód: wyjaśnienia obwinionegoR. B.–k. 6-7 )
WobecR. B.na przestrzeni 2013r. i 2014r. przed Sądem Rejonowym w Lubaniu VII Zamiejscowym Wydziałem Karnym z siedzibą wL.zapadło siedem wyroków za wykroczenia przeciwko obyczajności publicznej, porządkowi i spokojowi publicznemu oraz spożywanie alkoholu w miejscach objętych zakazem. Nadto zapadł jeden wyrok za wykroczenie przeciwko mieniu.
Z danych Krajowego Rejestru Karnego wynika poza tym, że obwiniony wyrokiem tego Sądu z dnia 18 stycznia 2014r. skazany został za przestępstwo zart. 244 k.k.oraz czyn zart. 178a § 2 k.k.
( dowód: dane o karalności-k. 31-32, odpisy wyroków –k. 17-25 )
Na etapie czynności wyjaśniającychR. B.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.
Prawidłowo wezwany na termin rozprawy nie stawił się bez usprawiedliwienia, co skutkowało wydaniem wyroku zaocznego.

SĄD ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, choć nie obszerny, dał wystarczające podstawy do poczynienia prawidłowych ustaleń w zakresie winy i sprawstwaR. B..
Wprawdzie sam obwiniony nie kwestionując zdarzenia, jego przebiegu, ani okoliczności nie wskazał, ale opis w tym przedmiocie zawierają zeznania świadkówJ. K.iR. P.. Wymienieni świadkowie przedstawili własne spostrzeżenia i przebieg interwencji w sposób zborny, spontaniczny i wzajemnie ze sobą korespondujący. Nie doszukał się Sąd żadnych obiektywnych powodów, dla których wiary tymże świadków należałoby odmówić. Zeznania te wespół z treścią notatki urzędowej oraz danymi co uprzedniej karalności obwinionego stanowią pełnowartościowy materiał dowodowy w sprawie.
Sąd uznał, żeR. B.leżąc po spożyciu alkoholu na chodniku przyulicy (...)wL.dopuścił się nieobyczajnego wybryku w rozumieniu art. 140 k.w.
Stopień społecznej szkodliwości wykroczenia jest znaczny. Obwiniony został spostrzeżony przez bliżej nieokreśloną liczbę przechodniów, jak wynika z relacji świadków takim zachowaniem, swoim stanem szerzył zgorszenie. Turyści, którzy zawiadomili Straż Miejską byli widokiem obwinionego zniesmaczeni.
Z okoliczność obciążającą wymiar kary Sąd przyjął dopuszczenie się przedmiotowego czynu na jednej z głównych ulic miasta oraz godzinę popełnienia czynu, kiedy to panuje ruch o istotnym natężeniu. Obwiniony takiego rodzaju wykroczeń dopuszcza się notorycznie.
Za łagodzącą okoliczność Sąd przyjął przyznanie się obwinionego do popełnienia zarzucanego mu czynu.
Ilość wykroczeń popełnionych przezR. B.w ciągu ostatnich dwóch lat będących czynami społecznie uciążliwymi, nieefektywność kar uprzednio orzekanych a to w postaci grzywny, czy kary ograniczenia wolności, brak po stronie obwinionego poprawy zachowania pomimo poprzednich spraw sądowych decydowały o orzeczeniu w przedmiotowym postępowaniu kary izolacyjnej-15 dni aresztu.
Przy tak kształtujących się okolicznościach leżących po stronie obwinionego, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz dyrektywy wymiaru kary z art. 33 § 1 i 2 k.w. Sąd uznał, że kara w takim wymiarze jest sprawiedliwa i słuszna w odczuciu społecznym. Kary wolnościowe dla realizacji wychowawczych i ogóloprewencyjnych celów okazały się niewystarczające. Wykroczenie zarzucone obwinionemu jest zagrożone karą aresztu i tego rodzaju kara stanowi zasłużoną odpłatę za popełnienie przedmiotowego czynu.
R. B.prowadzi nieustabilizowany tryb życia, nie pracuje, często wchodzi w konflikt z prawem, poprzednie wyroki nie wpływają na jego osobę dyscyplinująco, wobec czego Sąd wyraża przeświadczenie, że kolejna kara wolnościowa nie przyniesie oczekiwanego od postępowania efektu wychowawczego i mobilizującego obwinionego do dbałości o poszanowanie zasad prawa w przyszłości.
Sankcja 15 dni aresztu stanowić będzie realną i zasłużoną dotkliwość dla obwinionego, a na taki cel ukierunkowana jest kara mająca stanowić sprawiedliwą odpłatę za naruszenie porządku prawnego.
Wobec trudnej sytuacji finansowej obwinionego Sąd na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.zwolnił go w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania i nie wymierzył opłaty.