Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny
Sygnatura akt: V Ka 417/14
Data wyroku: 2014-11-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anita Ossak, Katarzyna Gozdawa-Grajewska, Sławomir Klekocki
Słowa kluczowe: Swobodna Ocena Dowodów
Podstawa prawna: 437 § 1 kpk

Sygn. akt V .2 Ka 417/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  13 listopada 2014  r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach

    V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

w składzie:
Przewodniczący:SSO Sławomir Klekocki
Sędziowie:SSO Anita Ossak
SSR del. Katarzyna Gozdawa-Grajewska (spr.)
Protokolant:  Roman Czarnacki
w obecności Wandy Ostrowskiej  Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2014 r.
sprawy:

H. G./G./

synaB.iT.

ur. (...)wR.

oskarżonego o przestępstwo zart.190§1 kk

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 23 kwietnia 2014r. sygn. akt III K 588/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 /dwadzieścia/ złotych i obciąża go opłatą za II instancję w kwocie 60 /sześćdziesiąt/ złotych.

Sygn. akt V.2 Ka 417/14

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Rybniku wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt III K 588/13, uznał oskarżonegoH. G.za winnego popełnienia przestępstwa zart. 190 § 1 kkpolegającego na tym, że w dniu 10 sierpnia 2011r. wC., kierował wobec swojej córkiJ. M.słowne groźby spalenia domu, w którym mieszka, które wzbudziły w zagrożonej uzasadnione podejrzenie że zostaną spełnione. Za ten występek Sąd Rejonowy skazał oskarżonego na podstawieart. 190 § 1 kkna karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat. Sąd orzekł też o kosztach postępowania obciążając nimi oskarżonego.
Powyższy wyrok zaskarżony został apelacją obrońcy oskarżonego. Apelujący zaskarżył wyrok w całości i zarzucił skarżonemu wyrokowi:

1
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a toart. 4, 7 i 410 kpkpoprzez oparcie ustaleń faktycznych wyłącznie na zeznaniachT. G.iJ. M., zmienianych w toku postępowania, z pominięciem okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego w tym zeznańJ. G., przez co przeprowadzona ocena dowodów jest niepełna i przekracza granice swobodnej oceny dowodów i doprowadziła do błędu w ustaleniach faktycznych;

2
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku a to art. 7 poprzez ustalenie iż przypisane oskarżonemu słowa wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego ocenianego w świetle zasad doświadczenia życiowego nie można wyciągnąć takiego wniosku;

Stawiając powyższe zarzuty autor apelacji wniósł o zmianę wyroku przez uniewinnienie go od stawianego mu zarzutu względnie o uchylenie zapadłego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy stwierdził co następuje:
apelacja nie zasługuje na uwzględnienie, a stawiane w niej zarzuty okazały się w sposób oczywisty bezzasadne.
Nie ma racji skarżący, gdy zarzuca Sądowi Rejonowemu naruszenie przepisów prawa procesowego, a toart.4, 7 i 410 k.p.k., ani też rzekomo błędne ustalenia faktyczne.
Sąd Rejonowy ocenił wnikliwie i skrupulatnie zebrane w sprawie dowody, w sposób zgodny z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, a w uzasadnieniu skarżonego wyroku dał wyraz temu z jakich powodów i którym dowodom dał wiarę, a jakie dowody odrzucił i co było powodem takiej decyzji. Nie ma także racji skarżący gdy zarzuca, że Sąd wyrokując w sprawie oparł się wyłącznie na dowodach obciążających oskarżonego przy zupełnym pominięciu dowodów przemawiających na jego korzyść.
Otóż słusznie opiera się Sąd Rejonowy w swym rozstrzygnięciu na dowodach w postaci zeznańJ. M.iT. G.co do faktu, że słowa zawierające groźbę spalenia domu skierowane do pokrzywdzonej padły z ust oskarżonego gdy odjeżdżał on swoim samochodem w dniu 10 sierpnia 2011r. Zeznania pokrzywdzonej i jej matki są w tym zakresie zgodne i uzupełniają się wzajemnie w szczegółach. Wyżej wskazani świadkowie potwierdzili, że działo się to tuż przed tym jak oskarżony odjechał autem, a po sprzeczce słownej z pokrzywdzoną. Zgodna jest też relacja w/w świadków odnośnie tego jakiego rodzaju była to groźba. Jak wykazał eksperyment procesowy, a więc dowód bezstronny, świadekB. R.nie mogła słyszeć słów wypowiadanych przez oskarżonego z okna swojego domu. Dlatego też słusznie Sąd Rejonowy jej relacji odmówił wiary i nie uznał za stosowne czynić na podstawie jej zeznań ustaleń faktycznych. Jednakże zasadny jest pogląd Sądu I instancji, że relacjaJ. M.iT. G.jest wiarygodna i jako taka może być podstawą czynienia ustaleń faktycznych w sprawie. Równocześnie za wiarygodne należy uznać słowa pokrzywdzonejJ. M.w tym zakresie, że bała się ona słów wypowiedzianych przez oskarżonego. Nie ulega przecież wątpliwości, że strony są w ostrym konflikcie ze sobą, ich relacje nacechowane są wzajemną niechęcią i agresją. Groźba podpalenia domu wypowiedziana przy kolejnej awanturze mogła wzbudzić w pokrzywdzonej obawę jej spełnienia. Bynajmniej nie jest to ustalenie – jak sugeruje to obrońca- niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Wręcz przeciwnie subiektywny odbiór tych słów ze stronyJ. M.był wysoce prawdopodobny i nie można go podważać. Okoliczności tej nie może też przekreślać fakt, iż to pokrzywdzona wybiegła z domu na widok ojca wynoszącego rzeczy z garażu.
Zaś obiektywnie należy uznać, że groźba również była realna- możliwa do spełnienia – zważywszy na fakt że oskarżony musiał wyprowadzić się ze swojego domu. Ustalenia Sądu I instancji w tym zakresie są jak najbardziej zasadne.
Prawidłowo też Sąd Rejonowy odmówił wiarygodności zeznaniomJ. G.– obecnej żony oskarżonego. Sąd Rejonowy wskazał powody dlaczego uznał za nieprawdziwe zeznania tegoż świadka. Słusznie Sąd Rejonowy zauważył, że oskarżony pierwotnie nic nie wspominał o tym, że na miejscu zdarzenia miałaby by być obecna jeszczeJ. G.. Już samo to stawia w wątpliwość jej obecność w inkryminowanym miejscu. Uwypukla się nadto okoliczność, że świadek ta nie była widziana przez nikogo poza oskarżonym. Jej wersja, że była ukryta za drzewem podczas awantury jest pozbawiona sensu i nielogiczna. Dlaczego miałaby się chować? Nadto nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że oskarżony odjechał z miejsca zdarzenia sam, nie było pasażera w jego aucie, czyżby zostawił swą obecną żonę pod domem pokrzywdzonej i byłej żony? Sytuacja ta kłóci się z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Dlatego też prawidłowo Sąd Rejonowy uznał za niewiarygodne zeznaniaJ. G.. Jej relacja była ewidentnie nakierowana na wzmocnienie linii obrony oskarżonego i słusznie za taką została uznana przez Organ orzekający I instancji. Analiza dowodów przeprowadzona przez Sąd Rejonowy jest rzetelna i bezstronna, czego wyrazem jest wyciągnięcie logicznych wniosków z przeprowadzonego eksperymentu procesowego i nieuznanie za wiarygodne zeznańB. R..
W tym stanie rzeczy nie sposób mówić także o błędzie w ustaleniach faktycznych, jakich miałby się dopuścić Sąd Rejonowy, a argumentacja zawarta w apelacji jest wyłącznie niczym nieuzasadnioną polemiką z prawidłowymi ocenami i ustaleniami Sądu I instancji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy, ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, należało zatem zaskarżony wyrok jako słuszny utrzymać w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Odnosząc się - zważywszy na kwestionowanie w apelacji winy oskarżonego i brzmienia przepisuart. 447 § 1 k.p.k.- do orzeczonej kary 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres próby 3 lat, należy przyjąć, że wymierzona została po prawidłowym ustaleniu przez Sąd pierwszej instancji zarówno stopnia zawinienia a także stopnia  społecznej  szkodliwości  czynu i nie można uznać  jej  za rażąco
surową, dlatego i w tej części brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku.
O kosztach sądowych orzeczono po myśliart. 636 § 1 i 3 k.p.k., obciążając nimi oskarżonego, jako że wniesiony przez niego środek odwoławczy nie został uwzględniony.