Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1098/13
Data wyroku: 2014-01-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Adam Sygit
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 109 § 2 kpw w zw. z art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt.IV Ka 1098/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 stycznia 2014 roku

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący SSO Adam Sygit
Protokolant st. sekr. sądowy Aleksandra Deja - Lis

przy udziale oskarżyciela ------

po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2014 roku
sprawyP. M.
obwinionego z art. 86§1 k.w. w zw. z §95 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31.07.2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych
na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 24 września 2013 roku sygn. akt XIV W 1818/13
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania.

Sygn. akt IV Ka 1098/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 24 września 2013 roku, w sprawie o sygnaturze akt XIV W 1818/13, obwinionegoP. M.uniewinniono od popełnienia zarzucanego mu czynu a polegającego na tym, że w dniu 20.09.2012 roku około godziny 14.05 wB., na skrzyżowaniuulic (...), kierując samochodem marki(...)onr rej. (...)poprzez niezachowanie szczególnej ostrożności i wjazd na skrzyżowanie, gdy dla jego kierunku był nadawany sygnał czerwony, doprowadził do zderzenia z samochodem marki(...)onr rej. (...), a czynem swym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. od czynu kwalifikowanego jako wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. w zw. z § 95 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31.07.2002 roku w sprawie znaków i sygnałów drogowych.

Od powyższego orzeczenia apelację wniósł pełnomocnik oskarżyciela posiłkowegoŁ. Ł., zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniósł zarzut dopuszczenia się błędu w ustaleniach faktycznych a polegający na przyjęciu, że obwiniony nie wjechał na skrzyżowanie, gdy dla jego kierunku ruchu było nadawane czerwone światło oraz obrazę prawa procesowego, w szczególnościart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w., mającą bezpośredni wpływ na treść orzeczenia.

Sąd Odwoławczy zważył, co następuje:

Apelacja jako zasadna skutkowała koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do jej ponownego rozpoznania.

Za słuszne uznano zastrzeżenia sformułowane przez skarżącego odnośnie prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji, będących konsekwencją również nieprawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego a skutkujących twierdzeniem, iż obwinionyP. M.nie naruszył zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i tym samym nie ponosi zawinienia w zaistniałej kolizji drogowej. Zdaniem sądu odwoławczego zgromadzony dotychczas materiał dowodowy nie pozwala na wyciągnięcie tak kategorycznego wniosku a ocena materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadkaP. L., zaprezentowana w części motywacyjnej zaskarżonego orzeczenia jest dowolna i przekracza granice swobodnego uznania sądu.
Apelujący podniósł, iż dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego sąd I instancji naruszył zasady ustanowioneart. 7 k.p.k.i w konsekwencji doprowadziło to do błędnych ustaleń faktycznych, skutkujących rozstrzygnięciem uniewinniającym. Stanowisko to należy zaaprobować, gdyż wniosek wyciągnięty przez Sąd Rejonowy z oceny zgromadzonego materiału dowodowego jawi się, przynajmniej na obecnym etapie rozpoznawania sprawy, jako nieuprawniony. Od razu należy jednak zasygnalizować, iż sąd odwoławczy nie przesądza o tym, jakie konsekwencje dla odpowiedzialności obwinionego mają z tej analizy zgromadzonych dowodów ostatecznie wynikać. Byłoby to bowiem rozstrzygnięcie przedwczesne, gdyż oparte na materiale dowodowym zgromadzonym i zweryfikowanym w niedostatecznym jeszcze stopniu.
Prawidłowe rozpoznanie przedmiotowej sprawy było warunkowane właściwą oceną osobowego materiału dowodowego (k. 18v). Poza sporem jest, iż wyjaśnienia obwinionegoP. M.oraz zeznania świadkówŁ.iD. Ł.odnośnie najważniejszej kwestii, tj. wskazania osoby winnej zaistnienia kolizji drogowej są rozbieżne. Sąd Rejonowy – jak wynika z treści sporządzonego uzasadnienia (strony 2-4) – jednakże walor wiarygodności przyznał wszystkim tym dowodom, co już czyni dokonaną ocenę materiału dowodowego wadliwą. Ponadto skoro podkreślono, iż sąd przyjął, że zeznania świadkówŁ.nie pozostawały w sprzeczności z zeznaniamiP. L., to orzeczenie uniewinniające – przy takiej ocenie dowodów - należy uznać za niezrozumiałe. W takiej sytuacji nie byłoby przecież podstaw aby prawidłowo ustalić, że obwiniony kontynuował przejazd przez skrzyżowanie przy zielonym sygnale dla jego kierunku ruchu (strona 1 uzasadnienia).
ŚwiadekP. L.początkowo zeznał, że „pojazd (kierowany przez obwinionego - dopisek S.O.) na skrzyżowanie zul. (...)wjechał przy nadawanym dla swojego kierunku ruchu sygnale czerwonym” (k. 21v) i właśnie taką relację przedstawił interweniującemu po kolizji funkcjonariuszowi Policji. Oczywistym jest, że rodzaj zainstalowanej w miejscu zdarzenia niekolizyjnej sygnalizacji świetlnej wykluczał w takiej sytuacji aby to drugi z kierujących, tj.Ł. Ł., był osobą odpowiedzialną za kolizję. Istotnie powyższa relacja świadka zgodna jest z zeznaniami, jakie - konsekwentnie w toku całego postępowania - składaliD. Ł.iŁ. Ł..
W toku rozprawy doszło do zmiany zeznań świadkaP. L., która dała nawet asumpt sądowi do zawiadomienia prokuratury o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa (k. 80). W/wym. podał bowiem, iż ruchu pojazdu obwinionego nie obserwował, nie obserwował także sygnalizacji świetlnej, a samo zdarzenie widział dopiero parę sekund po jego zaistnieniu. Rozbieżności w treści swoich zeznań tłumaczył własnymi dywagacjami i „zakręceniem się na policji” (k. 80). Sąd Rejonowy dostrzegając zmianę zeznań świadka nie podjął jednakże żadnych a możliwych przecież do wykonania czynności dowodowych aby dążyć do dalszej ich weryfikacji. Uznanie za wiarygodne tłumaczeń świadka w takiej sytuacji należy ocenić jako nieuprawnione a ocena tego dowodu, przedstawiona w uzasadnieniu wyroku, jest nieprzekonująca.
W tym celu przecież możliwe a w realiach przedmiotowej sprawie jawiące się jako konieczne było: czynienie ustaleń poprzez przesłuchanie funkcjonariusza Policji prowadzącego czynność odnośnie przebiegu pierwszego przesłuchania świadkaL.(k. 21-22), w tym: jego zachowania, pewności wypowiedzi, sposobu ich formułowania czy innych okoliczności, nie wynikających z protokołu tej czynności a mogących mieć znaczenie dla oceny wiarygodności jego zeznań czy też przesłuchanie funkcjonariusza PolicjiA. K., sporządzającego notatkę z karty 62 jako osoby z którą - najprawdopodobniej (k. 6) - bezpośrednio po zdarzeniu rozmawiał świadekL.(„ja mówiłem policjantowi, że widziałem jak kierujący pojazdem jadącul. (...)wjechał na skrzyżowanie przy czerwonym świetle” - k. 21v). Dopiero kompleksowa i w wnikliwa ocena zeznań świadkaP. L.może zaowocować prawidłowym rozstrzygnięciem pierwszoinstancyjnym. Ponadto pomocne mogą okazać się ustalenia poczynione w postępowaniu – jak wynika z protokołu rozprawy (k. 80) – zainicjowanym przez Sąd Rejonowy.
Jednocześnie należy podkreślić, iż nawet i treść zmienionych zeznań świadkaP. L., tj. z etapu rozprawy nie pozwala na jednoznaczne zakwestionowanie wiarygodności relacji pokrzywdzonego a sprowadzającej się do twierdzenia, iż obwiniony kontynuował jazdę i wjechał na skrzyżowanie doprowadzając do kolizji w sytuacji, gdy dla jego kierunku ruchu zakazywało tego czerwone światło sygnalizacji świetlnej. W tym zakresie sąd odwoławczy odwołuje się do argumentacji przedstawionej w apelacji a uwzględniającej fakt, jednoznacznie wynikający ze zgromadzonego materiału dowodowego, iż sygnalizator świetlny był trójfazowy, tj. zmiana świateł była poprzedzona światłem pomarańczowym oraz podnoszącej moment, w jakim jazdę kontynuował pokrzywdzony, tj. bezpośrednio po zmianie światła dopuszczającego warunkowy skręt w prawo pojazdów stojących bezpośrednio przed nim na tym samym pasie ruchu, co oznaczałoby zmianę sygnału dla pojazdu markiV.na zielony. Ta ostatnia okoliczność, uwzględniając bezkolizyjność sygnalizacji zainstalowanej na skrzyżowaniu a tym samym niemożliwość aby obaj kierujący wjechali na nie na tym samym (zielonym) świetle, jest argumentem potwierdzającym wiarygodność zeznań świadkaŁ..
Wobec powyższego koniecznym stało się uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, całość materiału dowodowego musi zostać poddana ocenie sądu uwzględniającej wskazaneart. 7 k.p.k., mającym zastosowane zgodnie zart. 8 k.p.w., zasady swobodnej ale nie dowolnej oceny przeprowadzonych dowodów, w tym z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.