Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 1395/12
Data wyroku: 2014-06-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej Jabłoński
Słowa kluczowe: Kradzież
Podstawa prawna: art. 278 § 1 kk
Teza: oskarżony został uznany za winnegodokonania zarzucanego mu czynu

Sygn. akt III K 1395/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 czerwca 2014 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie III Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Maciej Jabłoński
Protokolant sekretarz sądowy Aneta Sobiepanek
Prokurator Iwona Biernacka
po rozpoznaniu w dniach 01.04.2014r., 18.06.2014r.
sprawy
J. G.
ur. (...)wG., s.A.iJ.
oskarżonego o to, że:
w dniu 14.10.2010 r. wW.w autobusie linii 175 na wysokościPl. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zJ. J. (1)dokonał zaboru w celu przywłaszczenia portfela materiałowego koloru niebieskiego o wartości 20 zł, wraz z zawartością pieniędzy w kwocie 550 dolarów USA, 40 euro, oraz karty kredytowejbanku (...), czym spowodował straty w wysokości około 1800 zł na szkodęM. K. (1),
tj. o czyn zart. 278 § 1 i 5 kk;

orzeka:

I
OskarżonegoJ. G.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym, że przyjmuje, iż dokonał go wraz z inną ustaloną osobą i za to na podstawieart. 278 § 1 i 5 kkwymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

II
Na mocyart. 63 § 1 kkzalicza na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoJ. G.kary pozbawienia wolności okres zatrzymania w sprawie w dniach 14.10.2010 r. – 15.10.2010 r;

III
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K. (2)wynagrodzenie za obronę z urzędu w kwocie 504 (pięćset cztery) złote plus VAT;

IV
Na mocyart. 624 § 1 kpkzwalnia oskarżonego z opłaty a koszty postepowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt III K 1395/12

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 18 czerwca 2014 r.

Na podstawie zebranego i ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 14 października 2010 r. około godziny 11:20M. K. (1)wraz ze swoją matkąA. K.wsiadł na przystanku(...)dworzec centralny mieszczącym się przyAl. (...)do autobusu miejskiego linii 175 jadącego w kierunku(...) im. (...). Oboje weszli tylnymi drzwiami pojazdu. W autobusie było dużo osób, panował tłok.M. K. (1)i jego matka mieli ze sobą torbę i walizkę podróżną, gdyż udawali się na lotnisko w celu wylotu doT.Na tym samym przystanku do autobusu wsiedli równieżJ. G.iJ. J. (1), znani z widzenia okolicznej Policji. Czterej funkcjonariusze Policji –N. Z. (1),T. K.,M. G.iT. N.pełnili w tym czasie w okolicy służbę w patrolu nieumundurowanym. Funkcjonariusze widzącJ. G.iJ. J. (1)na przystanku, a następnie wsiadających do autobusu linii 175, weszli za nimi –N. Z. (1)tylnymi drzwiami (bezpośrednio za tamtymi mężczyźni), aT. K.środkowymi; pozostali funkcjonariusze udali się nieoznakowanym radiowozem za autobusem.
Po wejściu do autobusuJ. G.iJ. J. (1)stanęli obokM. K. (1).J. G.zasłaniałJ. J. (1), w taki sposób, aby inni pasażerowie nie zauważyli dokonywanych przez mężczyzn czynności. Podczas gdy autobus znalazł się w odległości około 200 m od dworcaC.,J. J. (1)wyjął z prawej bocznej kieszeni spodni typu „bojówki”, które miał na sobieM. K. (1), niebieski portfel z zawartością pieniędzy (banknoty w kwocie 550 dolarów USA i 40 euro) oraz złotej karty kredytowejbanku (...), a następnie podał goG.. Po chwili autobus zatrzymał się na przystankuPlac (...).G.iJ.opuścili pojazd, a zaraz za nimi wysiedli funkcjonariusze Policji.J. G.iJ. J. (1)zostali zatrzymani przez Policjantów. Dokonano przeszukania zatrzymanych, w wyniku którego ujawniono uJ. G.niebieski portfel z materiału należący doM. K. (1). Mężczyźni zostali przewiezieni do(...)W.III celem przeprowadzenia dalszych czynności.
W tym czasieM. K. (1)nieświadomy, iż nie ma portfela jechał dalej autobusem linii 175. Tuż po wyjściu mężczyzn stojąca obokM. K. (1)kobieta zwróciła mu uwagę, iż właśnie został okradziony. Młody mężczyzna sprawdził kieszeń, w której jeszcze niedawno miał portfel i rzeczywiście była ona pusta. Wysiadł więc na najbliższym przystanku (Plac (...)), gdzie po kilka minutach podjechali Policjanci.
J. G.był wielokrotnie karany, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu (karta karna k. 208).
Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił na podstawie następujących dowodów:wyjaśnień oskarżonego (k. 51-52, 203), wyjaśnieńJ. J. (1)złożonych w charakterze podejrzanego (k. 57-58), zeznań świadkaM. K. (1)(k. 11-12, 213), zeznań świadkaN. Z. (2)(k. 28-29, 203-204), protokołu zatrzymania (k. 3, 7), protokołu przeszukania (k. 4-6, 8-9), protokołu oględzin (k. 16-24, 42-44, 45-57), protokołu okazania (k. 25-26), karty karnej (k. 72, 122, 208).
OskarżonyJ. G.przesłuchany w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Twierdził, iż portfel ukradł sam i do tego, samodzielnie dokonanego czynu się przyznał. Wyjaśnił, iżJ.spotkał przy DworcuC., zaprosił go na piwo i zupę, którą mieli zjeść w barze niedaleko. Planowali na miejsce dojechać autobusem, więc wsiedli tylnymi drzwiami do pojazdu linii 175, który właśnie podjechał na przystanek. W autobusie nie było dużo ludzi, ale stanęli zaraz przy drzwiach, bo na następnym przystanku mieli wychodzić. Oskarżony zobaczył, że stojący obok niego mężczyzna ma w prawej kieszeni spodni portfel. Widząc to, wyciągnął mu ten portfel i schował pod kurtkę. Ukradł go, bo jak sam twierdził „wystawał” i „kusił”. Przekonywał, żeJ. J. (1)nic nie wiedział o tej kradzieży. Zna go krótko i razem nie dokonywali żadnych przestępstw, nie planowali też żadnej kradzieży. Domyśla się tylko, żeJ.był karany, bo był w więzieniu – dostał właśnie przerwę w karze ze względu na chorobę nowotworową. Oskarżony przyznał, że w przeszłości miał konflikty z prawem, ale większość już uległa zatarciu. Wyjaśnił, że wie co było w skradzionym portfelu tylko z treści zarzutu, po kradzieży nie zdążył nawet do niego zajrzeć.
OskarżonyJ. G.przesłuchany na rozprawie głównej nie przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu, odmówił składania wyjaśnień oznajmiając, że będzie odpowiadał na pytania. Po odczytaniu mu w trybieart. 389 § 1 k.p.k.wyjaśnień złożonych w toku postępowania przygotowawczego nie potwierdził ich mówiąc, ze portfel wziąłJ. J. (1)i podał mu jeszcze w autobusie.

Sąd Rejonowy dokonał następującej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego:

Wyjaśnienia oskarżonegoJ. G.Sąd obdarzył walorem wiarygodności w bardzo ograniczonym zakresie. Sąd dał wiarę oskarżonemu w zakresie, w jakim twierdził, że w dniu 14 października 2010 r. spotkał się zJ. J. (1), razem wsiedli tylnymi drzwiami do autobusu linii 175 na przystanku dworzec centralny, wysiadł na następnym przystanku, gdzie został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji, którzy znaleźli u niego skradziony przed chwilą portfel. Wyjaśnienia oskarżonego w tym względzie korelują z zeznaniami świadkaN. Z. (2), funkcjonariusza Policji, który w sposób jasny, rzetelny i szczegółowy opisał przebieg zdarzenia z dnia 14 października 2010 r.
Sąd odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego złożonym w postępowaniu przygotowawczym, w których twierdził, że sam ukradł portfel, aJ.o niczym nie wiedział, że zJ.nie planowali żadnych kradzieży. Twierdzenia, w których oskarżony bierze całą winę na siebie są w ocenie Sądu są nieprawdziwe; miały na celu uchronienieJ. J. (1)przed odpowiedzialnością karną, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, iż odbywał on przerwę w karze pozbawienia wolności. Wyjaśnienia te są tym bardziej niewiarygodne, że wersja przebiegu zdarzeń przedstawiana przez oskarżonego ulegała znacznym zmianom – początkowo, najprawdopodobniej aby chronić kolegę, wziął całą winę na siebie, a gdy dowiedział się o jego śmierci usiłował jego obarczyć całą odpowiedzialnością. Na rozprawie głównejJ. G.twierdził, że portfel ukradłJ., po czym jeszcze w autobusie podał jemu. W ocenie Sądu obie wersje przedstawione przez oskarżonego są jakiejś części nieprawdziwe – bowiem ani czynu nie dokonał sam oskarżony bez jakiegokolwiek udziału i wiedzyJ.(jak twierdził w postępowaniu przygotowawczym), ani nie dokonał tego samJ., bez uprzedniego porozumienia z oskarżonym, później tylko przekazując mu portfel (jak wyjaśniał na rozprawie). Wskazać należy, że było to działanie wspólne, objęte porozumieniem, toteż każdemu ze sprawców przypisać można całość popełnionego czynu.
Zeznania bezpośredniego świadka – funkcjonariusza PolicjaN. Z. (2)Sąd uznał za materiał dowodowy w pełni wiarygodny, stanowiący podstawę czynienia ustaleń stanu faktycznego. Świadek zeznał, iż pełniąc w dniu zdarzenia służbę w patrolu nieumundurowanym wraz z czterema innymi funkcjonariuszami zauważyli na przystanku(...)dworzec centralny dwóch mężczyzn znanych jako złodzieje kieszonkowi –J. G.iJ. J. (1). Mężczyźni ci wsiedli tylnymi drzwiami do autobusu linii 175, a świadek udał się bezpośrednio za nimi. W autobusieG.iJ.stanęli obok młodego mężczyzny ubranego w spodnie typu „bojówki”. W trakcie przejazduJ. G.zasłaniałJ. J. (1). W tym czasieJ.wyciągnął z prawej kieszeni spodni młodego mężczyzny w „bojówkach” portfel, który następnie podałG..J.iG.wysiedli na najbliższym przystanku, gdzie zostali zatrzymani przez świadka i drugiego funkcjonariusza, a następnie przeszukani – uJ. G.znaleziono niebieski portfel należący do młodego mężczyźny z autobusu. Świadek relacjonując przebieg zdarzenia podawał wiele szczegółów, wręcz drobiazgowo opisując jego przebieg. Okoliczności te czynią relację świadka bardzo wiarygodną, świadczą bowiem o tym, że świadek relacjonował i opisywał to, co rzeczywiście widział i w czym uczestniczył. Sąd nie znalazł powodów, aby odmówić wiary zeznaniom świadka, jest on osobą obcą w stosunku do oskarżonego, a nadto zeznawał na okoliczność czynności związanych z wykonywanymi obowiązkami służbowymi.
WyjaśnieniaJ. J. (1)złożone w postępowaniu przygotowawczym po przedstawieniu mu zarzutów, w których nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego czynu zasługują na wiarę jedynie w części, tj. w zakresie w jakim twierdził, że znaJ. G., w dniu zdarzenia spotkał go na przystanku i razem wsiedli do autobusu linii 175, w pojeździe panował tłok, wysiedli na następnym przystanku, gdzie zostali zatrzymaniu przez funkcjonariuszy Policji, a uJ. G.znaleziono portfel z materiału. W tym zakresie wyjaśnienia te korespondują z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, w tym w szczególności z wyjaśnieniami oskarżonego, zeznaniami świadkaN. Z. (2), protokołami przeszukania. TwierdzeniaJ. J. (1), jakoby nie wyjmował portfela z kieszeni spodni mężczyzny z autobusu, aG.zrobił to bez jego wiedzy nie zasługują w ocenie Sądu na wiarę. Wyraźnie przeczą im zeznania świadkaN. Z. (2), który zeznał: „widziałem jakJ.wyciągnął z prawej kieszeni spodni (na wysokości kolana) portfel koloru niebieskiego, który następnie przekazałG.(…) widziałem ruch rękiJ.w kierunkuG.”. Zdaniem SąduJ. J. (1)celowo wyjaśniał nieprawdziwie, gdyż w momencie zdarzenia korzystał z przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności i żywił uzasadniona obawę, że wykazane mu popełnienie przestępstwa spowoduje odwołanie przerwy i natychmiastowy powrót do zakładu karnego.
Sąd walorem wiarygodności obdarzył zeznania świadka – pokrzywdzonegoM. K. (1). Świadek nie widział momentu kradzieży; o tym, że nie ma portfela zorientował się dopiero po chwili, gdy zwróciła mu na to uwagę stojąca obok niego w autobusie kobieta. Zeznania świadka nie miały większego znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego, posłużyły przede wszystkim jako pomoc w ustaleniu okoliczności towarzyszącym zdarzeniu i tła zaistniałej sytuacji.
Ustaleniu stanu faktycznego służyły także dowody w postaci: protokołu zatrzymania, protokołu przeszukania, protokołu oględzin, protokołu okazania, karty karnej. Dokumenty zostały sporządzone w przewidzianej przepisami formie przez uprawnione osoby, a ich wiarygodność nie była kwestionowana przez żadną ze stron.
Karta karna oskarżonego jednoznacznie wskazuje, żeJ. G.jest osobą wielokrotnie karaną. Większość wyroków skazujących dotyczy przy tym przestępstw przeciwko mieniu.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Zachowanie się sprawcy przestępstwa stypizowanego wart. 278 § 1 k.k.polega na zaborze cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia. Przez zabór rozumieć należy bezprawne wyjęcie rzeczy spod władztwa osoby dotychczas nią władającej (jak właściciel, posiadacz lub osoba posiadająca do rzeczy inneprawa rzeczowelub obligacyjne) i objęcie jej we własne władanie przez sprawcę. Zgodnie z dominującą w polskiej doktrynie i orzecznictwie teorią zawładnięcia skutek następuje w momencie zawładnięcia rzeczą przez sprawcę, tj. w chwili, gdy sprawca objął ją w swoje posiadanie (por. wyrok SN z 21 stycznia 1985 r., II KR 311/84, OSNPG 1985, nr 8, poz. 110). Dla zrealizowania znamienia skutku przestępstwa kradzieży muszą więc zostać przesądzone łącznie dwa elementy. Po pierwsze, fakt pozbawienia przez sprawcę osoby uprawnionej władztwa nad rzeczą. Po drugie, objęcie tej rzeczy przez sprawcę we władanie.
Oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa stypizowanego wart. 278 § 1 k.k., albowiem wspólnie i w porozumieniu zJ. J. (3)bezprawnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia portfela należącego doM. K. (1). Przestępstwo określone wart. 278 § 1 k.k.należy do kategorii tzw. przestępstw kierunkowych. Ustawa wymaga, aby zachowanie sprawcy było ukierunkowane na określony cel, którym jest przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej. Konieczne jest zatem działanie sprawcy z tzw.dolus coloratus. Celem działania sprawcy musi być włączenie rzeczy do majątku sprawcy, objęcie jej w posiadanie lub postępowanie z nią jak z własną. Kradzieży od strony podmiotowej musi towarzyszyć tzw.dolus directus coloratusw odniesieniu do znamienia, co do którego ustawa wymaga, by było objęte celem, a więc w odniesieniu do zabrania rzeczy. Do popełnienia przestępstwa zart. 278 § 1 k.k.nie wystarcza, aby sprawca „godził się” na możliwość przywłaszczenia. Niezbędne jest tu więc wykazanie, że sprawca miał świadomość znaczenia swojego działania, tzn. iż zmierzał do przywłaszczenia rzeczy i jednocześnie chciał przywłaszczyć sobie cudzą rzecz (wyrok SN z 5 maja 1999 r., V KKN 406/97, Prok. i Pr. 2000, nr 4, poz. 6).
J. G.działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim ukierunkowanym na cel korzyści majątkowej. Oskarżony realizując znamiona czynu zabronionego miał pełną świadomość tego co robił i chciał tego. W momencie podejmowania przypisanego mu działania przestępnego oskarżony był osobą dojrzałą, w pełni poczytalną. Nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca bezprawność bądź winę oskarżonego. Znajdował się on w normalnej sytuacji motywacyjnej, zatem można było od niego wymagać zachowania zgodnego z prawem, a nie zachowania realizującego znamiona przestępstwa. W związku z tym wina oskarżonego w popełnieniu przypisanego mu występku nie budzi żadnych wątpliwości.
Podnieść w tym miejscu należy, iż oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu zJ. J. (1). Działanie mężczyzn było objęte wspólnym porozumieniem. Ich wspólnym celem było dokonanie zaboru w celu przywłaszczenia portfela należącego doM. K. (1). W najogólniejszym ujęciu współsprawstwem jest „oparte na porozumieniu wspólne wykonanie czynu zabronionego przez dwie co najmniej osoby, z których każda odgrywa istotną rolę w procesie realizacji ustawowych znamion czynu zabronionego” (A. W., Współsprawstwo w polskim prawi karnym; tenże, Kodeks..., s. 235 i n.). Przy czym podkreślić należy, że znamię strony przedmiotowej współsprawstwa „wspólnie” jest realizowane nie tylko wtedy, gdy każdy ze współsprawców własnoręcznie realizuje wszystkie znamiona przestępstwa objętego porozumieniem. Współsprawstwem jest też sytuacja, w której każdy ze współsprawców realizuje objęte porozumieniem czynności, które łącznie składają się na pełen komplet znamion danego typu czynu zabronionego. Wedle powszechnie przyjmowanego w piśmiennictwie i orzecznictwie poglądu jurydyczna istota współsprawstwa zasadza się na stworzeniu podstaw do przypisania każdemu ze współsprawców całości popełnionego wspólnie przez kilka osób przestępstwa, a więc także tego, co zostało realizowane przez innych współdziałających, przy czym każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność tak, jak gdyby sam „wykonał” czyn zabroniony (a więc zrealizował jego znamiona w całości własnoręcznie), niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdziałających (wyrok SA w Krakowie z 15 stycznia 2003 r., II Aka 353/02, Prok. i Pr. 2003, z. 9, poz. 18; wyrok SA w Lublinie z 15 czerwca 2000 r., II Aka 70/00, Prok. i Pr. 2001, z. 5, poz. 24). Nie ma wątpliwości co do tego, że konstrukcja współsprawstwa służy do poszerzenia zakresu odpowiedzialności karnej. Konstrukcja ta stanowi podstawę do przypisania każdemu ze współsprawców także tego, co uczynili pozostali. Należy jednak podkreślić, że mimo tak określonego zakresu odpowiedzialności każdego ze współsprawców, współsprawstwo nie stanowi podstawy do odpowiedzialności zbiorowej, nie ma także charakteru obiektywnego. Do współsprawstwa odnoszą się bowiem podstawowe zasady odpowiedzialności karnej, w tym w szczególności zasada indywidualizacji i niezależności odpowiedzialności (art. 20 k.k.), zasada subiektywizmu (art. 1 § 3 i art. 9 k.k.). Konstytutywnymi elementami współsprawstwa są zatem, poza znamionami wyrażonymi w przepisie części szczególnej lub przepisie pozakodeksowym: element strony przedmiotowej – wspólne wykonanie czynu zabronionego oraz element strony podmiotowej – porozumienie dotyczące wspólnego wykonania tego czynu (wyrok SN z 15 maja 2001 r., V KKN 730/98, OSNPK 2001, z. 10, poz. 1). Charakteryzujące stronę podmiotową współsprawstwa porozumienie stanowi konstytutywny element współsprawstwa, wyznaczający subiektywne granice odpowiedzialności karnej. Decydujący dla odpowiedzialności za współsprawstwo jest zakres porozumienia, które obejmując całość akcji przestępnej spaja zachowania poszczególnych współdziałających w jedność (J. Satko, glosa do wyroku SA w Krakowie z 8 maja 1992 r., II Akr 34/92, s. 112 i n.; J. Satko, glosa do wyroku SA w Krakowie z 4 czerwca 1996 r., II Aka 152/96, s. 205 i n.). Ustawa nie wymaga żadnej szczególnej formy, w jakiej zawarte miałoby być porozumienie, co przesądza, że może mieć ono albo wyraźny albo konkludentny charakter. Trafnie podkreśla Sąd Najwyższy, że „ustawa (art. 18 § 1 k.k.) nie wprowadza żadnych dodatkowych warunków dotyczących formy porozumienia. Może do niego dojść nawet w sposób dorozumiany” (wyrok SN z 12 grudnia 2002 r., III KKN 371/00, Prok. i Pr. 2003, z. 7-8, poz. 2; wyrok SN z 15 maja 2001 r., V KKN 730/98). O porozumieniu można mówić zarówno wówczas, gdy „sprawcy wspólnie realizują wcześniej ustalone przestępne przedsięwzięcie, jak i wtedy, gdy wcześniej ustaleń takich nie podejmowali, a i tak wspólnie realizują znamiona czynu przestępnego”, mając świadomość wspólnego działania (wyrok SA w Łodzi z 12 lipca 2000 r., II Aka 122/00, Prok. i Pr. 2001, z. 5, poz. 25). Przepisart. 18 § 1 k.k.nie określa też wprost czasu, w jakim porozumienie powinno być zawarte, możliwe jest zatem zawarcie porozumienia przed przystąpieniem do realizacji wspólnego wykonania czynu zabronionego, jak i w trakcie wykonywania tego czynu (wyrok SA w Katowicach z 22 marca 2001 r., II Aka 66/01, Prok. i Pr. 2002, z. 3, poz. 17; wyrok SA w Lublinie z 15 czerwca 2000 r., II Aka 70/00, Prok. i Pr. 2001, z. 5, poz. 24). Trafnie podnosi się w orzecznictwie, że z uwagi na normatywne znaczenie porozumienia, wyznaczającego granice odpowiedzialności karnej porozumienie „może nastąpić (...) najpóźniej w momencie realizacji działań sprawczych” (wyrok SA w Krakowie z 15 maja 2001 r., II Aka 353/02). W przypadku przestępstw umyślnych przedmiotem porozumienia jest zamiar wspólnego popełnienia czynu zabronionego.
W niniejszej sprawie kwestia istnienia porozumienia jest bezsprzeczna. Do jego zawarcia doszło tu najpóźniej w momencie dokonania czynu zabronionego. Na porozumienie wskazuje w szczególności sposób zachowania oskarżonego iJ. J. (1), a także kolejno wykonywane przez nich czynności –G.zasłaniałJ.(najprawdopodobniej aby inni pasażerowie nie zobaczyli wykonywanych przez tego drugiego mężczyznę czynności), w tym czasieJ.wyciągnął z kieszeni spodniM. K. (1)portfel, po czym przekazał goG.. Funkcjonariusze Policji, dokonując przeszukania mężczyzn na przystanku bezpośrednio po zdarzeniu, skradziony portfel znaleźli u oskarżonego. Gdyby nie było tu elementu wspólnego porozumieniaJ. J. (1)nie przekazywałby zabranego portfelaJ. G., ale sam go ukrył. Logicznym jest, iż nie chciałby dzielić się „łupem” ze znajomym.
Przy wymiarze kary oskarżonemu Sąd kierował się kryteriami wymienionymi wart. 53 § 1 i 2 k.k.
Stosownie do treści przepisuart. 53 § 1 k.k.sąd wymierza karę wedle swego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć, w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Zgodnie zaś z§ 2wymierzając karę sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa.
Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu Sąd odwołał się do definicji zawartej wart. 115 § 2 k.k.O znacznym stopniu społecznej szkodliwości czynu zabronionego zart. 278 § 1 k.k.przesądza przede wszystkim rodzaj dobra zagrożonego w wyniku jego popełnienia, tj. mienia stanowiącego cudzą własność, cel działania oskarżonego, tj. cel ociągnięcia korzyści majątkowej, a nadto działanie wspólnie i w porozumieniu z inna osobą. Stopień społecznej szkodliwości przedmiotowego czynu jest tym większy, iż jego stronę podmiotową cechujedolus directus coloratus. Także motywacja, jaka kierowała oskarżonym zasługuje na stanowcze potępienie, bowiem niczym nieuzasadniona chęć osiągnięcia korzyści majątkowej kosztem cudzej własności nie znajduje najmniejszego usprawiedliwienia.
Za surowym wymiarem kary przemawia także zupełna niepoprawność oskarżonego.J. G.był już wielokrotnie karany, należy przy tym podkreślić, iż niejednokrotnie były to skazania za przestępstwa przeciwko mieniu. Uprzednia karalność jest niewątpliwie dowodem na to, iż oskarżony – człowiek zupełnie dojrzały i doświadczony życiowo – jest osobą generalnie lekceważącą porządek prawny i zasady współżycia międzyludzkiego, popełniającą kolejne przestępstwa. ZachowanieJ. G.świadczy bowiem jednoznacznie o tym, iż poprzednio orzeczone kary (w tym odbyta kara pozbawienia wolności) nie dały oczekiwanego rezultatu, oskarżony nie skorzystał z możliwości przemyślenia swojego postępowania i podjęcia uczciwego życia. ZachowanieJ. G.wskazuje na to, iż popełniając kolejne przestępstwa po prostu nie zaakceptował normy prawnej zakazującej zaboru cudzego mienia, czemu dał dobitnie wyraz – kilkukrotnie.
Sąd nie znalazł żadnych okoliczności łagodzących, przemawiających na korzyść oskarżonego. Samego bowiem faktu przyznania się do winy nie sposób jako tego rodzaju okoliczności traktować, szczególnie, iż oskarżany został przyłapany na tzw. gorącym uczynku i znaleziono u niego skradziony portfel.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, nadto mając na uwadze indywidualno i ogólnoprwewencyjny cel kary, Sąd uznał za sprawiedliwe orzeczenie w stosunku do oskarżonegoJ. G.kary jednego roku pozbawienia wolności. Kara ta powinna być na tyle długa, aby w warunkach izolacjiJ. G.miał szansę na realną resocjalizację; jednocześnie jest to kara na tyle łagodna, iż w przypadku, kiedy oskarżony nie zdecyduje się jednak wykorzystać tego czasu na odpowiednią refleksję nad swoim dotychczasowym zachowaniem – to tak wyważona kara nie będzie też karą nadmiernie surową. W ocenie Sądu nie jest możliwe warunkowe zawieszenie orzeczonej kary.J. G.karany był w sumie pięcioma wyrokami, w tym za wiele czynów. Wobec tych okoliczności nie jest możliwe kolejny raz stosować wobec niego środków probacyjnych. W ocenie Sądu tylko kara bezwzględnego pozbawienia wolności w określonym w wyroku rozmiarze spełni swoje funkcję w stosunku do oskarżonego, zwłaszcza zapobiegawczą.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemuJ. G.okres zatrzymania w sprawie od dnia 14 października 2010 r. do dnia 15 października 2010 r.
Na podstawieart. 624 § 1 kpkSąd zwolnił oskarżonego od opłat a koszty postępowania przejął na rachunek Skarbu Państwa z uwagi na jego sytuację majątkową i możliwości zarobkowe ograniczone stopniem niepełnosprawności (II grupa inwalidzka) i koniecznością odbycia kary pozbawienia wolności.