Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 696/13
Data wyroku: 2014-02-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Wojciechowska-Langda, Michał Chojnowski, Beata Tymoszów
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 87 § 1a k.w.

Sygn. akt VI Ka 696/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 lutego 2014 r.

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Agnieszka Wojciechowska-Langda (spr.)
Sędziowie:  SO Beata Tymoszów
SR del. Michał Chojnowski

protokolant: sekretarz sądowy Joanna Szymańska
przy udziale prokuratora Wojciecha Groszyka
po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2014 r.
sprawyT. W.
oskarżonego o przestępstwo zart. 178a§2kkw zw. zart. 64§1kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie
z dnia 20 marca 2013 r.    sygn. akt II K 915/12

zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że przy zastosowaniuart. 4§1kkw zw. z art. 2 pkt 3 ustawy z 27 września 2013 roku o zmianieustawy Kodeks postępowania karnegooraz niektórych innych ustaw uznaje, iż czyn przypisany oskarżonemu stanowi wykroczenie z art. 87§1a kw i za to, na podstawie art. 87§1a kw w zw. z art. 87§1 kw wymierzaT. W.karę 30 (trzydziestu) dni aresztu; na podstawie art. 87§4 kw w zw. z art. 29§1 i 2 kw orzeka wobecT. W.zakaz prowadzenia rowerów na okres roku; zwalniaT. W.od uiszczenia opłaty oraz kosztów postępowania w sprawie.
VI Ka 696/13

UZASADNIENIE
T. W.został oskarżony o to, że w dniu 6 lipca 2012 r. około godz. 19.00 w msc.W.ul. (...), woj.(...)kierował rowerem po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości: alkomat I – 0,93 mg/l, II – 0,93 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, przy czym podejrzany dopuścił się zarzuconego mu czynu w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne tj. o czyn zart. 178a § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Legionowie wyrokiem z 20 marca 2013 r. w sprawie o sygnaturze akt II K 915/12 uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawieart. 178a § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.skazał go i wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia; na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia rowerów w ruchu lądowym na okres 4 lat; na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył zatrzymanie oskarżonego w dniu 6 lipca 2012 r.; zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa.
Od powyższego orzeczenia wniósł apelację oskarżonyT. W.zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze. Zarzucił wyrokowi, na podstawieart. 438 pkt. 4 k.p.k., rażącą niewspółmierność (surowość) kary przy zastosowaniu wadliwych kryteriów jej wymiaru. W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez złagodzenie wymiaru kary lub wymierzenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Sąd okręgowy zważył, co następuje:
Niezależnie od zakresu zaskarżenia, sąd odwoławczy rozpoznając apelacjęT. W.z urzędu uwzględnił zmiany prawne obowiązujące od 9 listopada 2013 r., co musiało skutkować zmianą zaskarżonego wyroku przez przyjęcie, że czyn przypisany oskarżonemu stanowi wykroczenie z art. 87 § 1a k.w.
W tym kontekście podnieść trzeba, że poczynione przez sąd I instancji ustalenia faktyczne odnośnie objętego aktem oskarżenia zachowaniaT. W.nie budzą wątpliwości i nie są także kwestionowane w apelacji. W ich świetle przypisanieT. W., w dniu wyrokowania przez sąd rejonowy, czynu zart. 178a § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.było prawidłowe. Natomiast zgodnie z art. 2 pkt. 3 ustawy z 27 września 2013 r. o zmianieustawy Kodeks postępowania karnegooraz niektórych innych ustaw, od 9 listopada 2013 r., czyn polegający na prowadzeniu, w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem podobnie działającego środka, po drodze publicznej innego pojazdu niż mechaniczny stanowi wykroczenie z art. 87 § 1a k.w. W tym stanie prawnym sąd odwoławczy, kierując się zasadą wyrażoną wart. 4 § 1 k.k., dokonał zmiany, o której mowa wyżej i na podstawie art. 87 § 1a k.w. w zw. z art. 87 § 1 k.w. wymierzyłT. W.karę 30 dni aresztu. Przy kształtowaniu tejże kary sąd odwoławczy wziął pod uwagę, żeT. W.już po raz kolejny naruszył porządek prawny w podobny sposób tj. prowadząc w stanie nietrzeźwości rower po drodze publicznej, a przy tym stopień tej nietrzeźwości w sprawie niniejszej był bardzo wysoki. Jednocześnie sąd okręgowy nie dopatrzył się żadnych okoliczności łagodzących, a te wskazane w apelacjiT. W.w żadnym razie nie mogą być tak traktowane. Przede wszystkim nie można zgodzić się z zapatrywaniem skarżącego, że rozmiar szkód, które mógł spowodować przez kierowanie w stanie nietrzeźwości rowerem był ograniczony. Podnosząc ten argumentT. W.zdaje się zapominać, że jego zachowanie mogło doprowadzić do bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego, także tych kierujących pojazdami mechanicznymi, czy pieszych. Niejednokrotnie przecież do poważnych w skutkach wypadków dochodzi w sytuacji, gdy kierowca samochodu zmuszony jest do dokonywania nagłych manewrów przy omijaniu pijanego rowerzysty, który nie panuje nad swoim pojazdem. Z kolei podjęcie leczenia odwykowego przez obwinionego nie jest żadnym przeciwwskazaniem do orzeczenia kary aresztu, którego okres nie powinien zakłócić procesu terapii. Biorąc powyższe pod uwagę sąd odwoławczy uznał, że jedynie kara 30 dni aresztu może spełnić pożądane cele wychowawcze i zapobiegawcze wobec sprawcy.
Jednocześnie, zdaniem sądu okręgowego, uzasadnione jest w realiach sprawy niniejszej orzeczenie wobecT. W.– na podstawie art. 84 § 4 k.w. w zw. z art. 29 § 1 i 2 k.w. – rocznego zakazu prowadzenia rowerów. Wyeliminowanie obwinionego, jako kierującego takim pojazdem, z ruchu drogowego na ten okres nie jest rażąco surowe biorąc pod uwagę, że po raz kolejny zdecydował się na naruszenie porządku prawnego przez kierowanie w stanie nietrzeźwym rowerem po drodze publicznej.
Z tych wszystkich względów sąd okręgowy orzekł jak wyroku.