Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 366/14
Data wyroku: 2014-07-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Włodzimierz Śpiewla, Arkadiusz Śmiech, Elżbieta Kowalska
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt XI Ka 366/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 lipca 2014 roku

Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSO Arkadiusz Śmiech (spr.)
Sędziowie  SO Elżbieta Kowalska
SO Włodzimierz Śpiewla
Protokolant Małgorzata Dubiel
przy udziale Prokuratora Ewy Stelmach
po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2014 roku
sprawyD. Z. (1)
oskarżonego zart. 177 § 1 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k.i in.
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego i jego obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Puławach
z dnia 16 grudnia 2013 roku    sygn. akt II K 550/09

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. B.- Kancelaria Adwokacka wP.516 (pięćset szesnaście) zł 60 gr, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za drugą instancję, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

XI Ka 366/14

UZASADNIENIE
D. Z. (1)oskarżony został o to, że:

I
w dniu 30 listopada 2006 roku w miejscowościJ.umyślnie naruszył przepisy i zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że będąc w stanie nietrzeźwości, posiadając 1,62 promila alkoholu we krwi, kierował samochodem markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)jadąc od strony miejscowościG.w kierunkuL.i wykonując manewr wyprzedzania samochodu ciężarowego markiM.onumerze rejestracyjnym (...)z naczepą onumerze rejestracyjnym (...)nie zachował szczególnej ostrożności w ten sposób, że nie upewnił się, czy ma dostateczną widoczność i wystarczająco miejsca do wyprzedzania, nie zachował bezpiecznego odstępu od innego uczestnika ruchu, w wyniku czego doprowadził do czołowego zderzenia z samochodem markiA.onumerze rejestracyjnym (...), który poruszał się w przeciwnym kierunku, następnie zjechał na prawy pas ruchu doprowadzając do zderzenia z samochodem ciężarowym markiM.onumerze rejestracyjnym (...), zaś po zderzeniu pojazd markiA.onumerze rejestracyjnym (...)zatrzymał się na pasie ruchu dla poruszających się w kierunkuG., na który następnie najechał samochód markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...), a w wyniku zaistniałego wypadku obrażeń ciała doznali pasażerowie pojazdów markiF. (...)–T. R.w postaci złamania szczęki i lewej kości udowej, które to obrażenia spowodowały rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na czas dłuższy niż siedem dni orazA.onumerze rejestracyjnym (...)I. V.(kierowca) w postaci stłuczenia głowy, złamania kości prawej goleni i kostki przyśrodkowej, które to obrażenia spowodowały rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na czas dłuższy niż siedem dni i pasażer tego samochoduN. S.w postaci wieloodłamowego złamania obu kości udowych, złamania lewego obojczyka, ran lewej powieki i lewego policzka, które to obrażenia spowodowały rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na czas dłuższy niż siedem dni, to jest o czyn zart. 177 § 1 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k.;

II
w dniu 30 listopada 2006 roku w miejscowościJ.będąc w stanie nietrzeźwości, posiadając 1,62 promila alkoholu we krwi, kierował samochodem markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...), czym jednocześnie nie stosował się do orzeczonego w dniu 9 czerwca 2006 roku przez Sąd Rejonowy w Puławach w sprawie o sygnaturze akt VI K 236 / 06 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, to jest o czyn zart. 178a § 1 k.k.w zb. zart. 244 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

Sąd Rejonowy w Puławach wyrokiem z dnia 16 grudnia 2013 r. oskarżonegoD. Z. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia, wyczerpującego dyspozycjęart. 177§ 1 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 177 § 1 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k.skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonegoD. Z. (1)zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięciu) lat;
nadto oskarżonegoD. Z. (1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia, z tym, że przyjął, iż prowadził on samochód markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)w ruchu lądowym, to jest czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 178a § 1 k.k.w zb. zart. 244 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.i za to na podstawieart. 244 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.skazał go na karę roku pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonegoD. Z. (1)zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat; na podstawieart. 85 k.k.,art. 86 § 1 k.k.tak orzeczone w punktach I i II wyroku kary pozbawienia wolności połączył i jako karę łączną wymierzył oskarżonemuD. Z. (1)karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet tak orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuD. Z. (1)okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 4 czerwca 2010 roku do dnia 22 czerwca 2010 roku, przyjmując dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny dniowi kary pozbawienia wolności; na podstawieart. 90 § 2 k.k.w zw. zart. 85 k.k.orazart. 90 § 2 k.k.w zw. zart. 86 § 1 k.k.tak orzeczone w punktach I i II wyroku środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych połączył i jako środek karny łączny wymierzył oskarżonemuD. Z. (1)środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 7 (siedmiu) lat;
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataR. B.kwotę 2169 (dwa tysiące sto sześćdziesiąt dziewięć) złotych 72 (siedemdziesiąt dwa) grosze tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu; zwolnił oskarżonegoD. Z. (1)od ponoszenia kosztów sądowych ustalając, iż wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.
Od wyroku tego apelacje złożylioskarżony i jego obrońca.
Oskarżonynie precyzując zarzutów odwoławczych wniósł o złagodzenie kary i wymierzenie mu dwóch lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na pięcioletni okres próby.
Obrońcazaskarżając rozstrzygnięcie w całości zarzucił wyrokowi obrazę przepisów postępowania mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.:

a
art. 4 k.p.k.,art. 5 § 1 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 92 k.p.k.,art. 410 k.p.k.przez sprzeczną z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a to przez całkowite pominięcie w postępowaniu dowodowym faktu, iż sprowadzony na miejsce wypadku pies tropiący zwęszył ślad osoby, która od pojazduF. (...)oddaliła się w nieznanym kierunku co w efekcie doprowadziło do uznania oskarżonego winnym zarzucanego mu czynu;

b
art. 167 k.p.k.w zw. zart. 366 § 1 k.p.k.- nie dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań lekarza zajmującego sięD. Z. (1)iT. R.w sytuacji, gdy przesłuchana w sprawieJ. Z.zeznała, iż opiekująca się oskarżonym lekarka stwierdziła, iżD. Z. (1)siedział z tyłu, a ,,kierujący pojazdem wyskoczył i uciekł co go uratowało”, które to zeznania mogły by w sposób istotny przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności sprawy, ewentualnie w sytuacji nie uwzględnienia tego zarzutu (z ostrożności procesowej) podniósł zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności.

Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie go Sądowi Rejonowemu w Puławach do ponownego rozpoznania, ewentualnie wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje;
obie apelacje w toku instancyjnej kontroli prawidłowości zaskarżonego wyroku uznane zostały za niezasadne w stopniu oczywistym. Za taką oceną środków odwoławczych przemawiało to, że postawione w apelacji obrońcy zarzuty, jak też przytoczona na ich poparcie argumentacja oraz twierdzenia oskarżonego zawarte w złożonej przez niego osobiście apelacji okazały się być całkowicie chybione.
Wbrew twierdzeniom i wywodom obrońcy Sąd Rejonowy przy rozpoznaniu sprawy nie dopuścił się, mogącej mieć wpływ na treść wyroku, obrazy wskazanych w apelacji przepisów postępowania, jak też nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia.
Sąd pierwszej instancji dokonał bezbłędnej oceny materiału dowodowego, w tym wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań przesłuchanych świadków. Obdarzył wiarą zeznania świadków, które wykluczają twierdzeniaD. Z. (1), jakoby to nie on prowadził swój samochódF. (...)w czasie wypadku. Odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w którym prezentuje stan swojej wiedzy co do przebiegu wypadku będącego przedmiotem osądu. Stanowisko swoje w tym względzie wyczerpująco umotywował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stanowisko to spotyka się z całkowitą aprobatą Sądu odwoławczego. Sąd Rejonowy podstawę zaskarżonego wyroku w głównej mierze opał na zeznaniach, jadącego razem z oskarżonym jako pasażer, świadkaT. R.. W tym miejscu nie ma potrzeby ponownego przytaczania racji świadczących o słuszności tego poglądu, a wystarczy odesłanie do lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku (vide; k.1273v.-1278 akt). Skarżący, poza zakwestionowaniem trafności, dokonanej oceny materiału dowodowego, nie wykazuje błędów w toku rozumowania Sądu orzekającego, które mogłyby skutecznie podważyć prawidłowość zajętego stanowiska. Podnosi jedynie pominięcie przez Sąd pierwszej instancji faktu, że sprowadzony na miejsce wypadku pies tropiący zwęszył ślad osoby, która od pojazduF. (...)oddaliła się w nieznanym kierunku. Okoliczność ta słusznie została pominięta przez Sąd Rejonowy w procesie myślowym prowadzącym do przekonania, że kierującym pojazdemF. (...)był oskarżony. Fakt podjęcia przez psa policyjnego tropu z miejsca wypadku bowiem niczego nie dowodzi, a już na pewno nie potwierdza insynuacji oskarżonego, że jego samochodem kierowałD. Z. (2). Niezależnie od wniosków wynikających z zeznań świadkówT. R.iD. Z. (2), o tym że w chwili wypadku kierującymF. (...)był oskarżony dowodzą obrażenia ciała jakich doznał w wyniku zdarzenia, na co wskazuje opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej. Według biegłego lekarzaK. W.obrażenia ciała, jakich doznałD. Z. (1), w postaci odmy opłucnej, stłuczenia głowy oraz złamania kości piętowej są obrażeniami charakterystycznymi dla kierującego pojazdem, który uczestniczył w zderzeniu czołowym z przeszkodą. (vide; opinia k. 268-270, 273-4, 296-7 akt).
Całkowicie chybiony jest również zarzut obrazyart. 167 k.p.k.w zw. zart. 366 § 1 k.p.k.polegający na nie przeprowadzeniu dowodu z zeznań lekarza zajmującego sięD. Z. (1)iT. R.po przewiezieniu ich do szpitala po wypadku. Okoliczności na które miałby zeznawać ten świadek, a więc twierdzeń oskarżonego na temat przebiegu wypadku po jego przewiezieniu do szpitala, wynikają z zeznań świadkaT. R.. W takiej sytuacji nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia z urzędu dowodu, o którym mowa. Wniosku o przeprowadzenie tego dowodu nie złożył uczestniczący w postępowaniu dowodowym w pierwszej instancji obrońca oskarżonego. A nawet gdyby taki wniosek dowodowy złożył, to w świetle twierdzeń wynikających z zeznań świadkaT. R.Sąd orzekający powinien byłby oddalić taki wniosek na podstawieart. 170 § 1 pkt 2in finek.p.k.
Podobnie rzecz się ma z apelacją oskarżonego i zarzutem rażącej surowości orzeczonej kary pozbawienia wolności postawionym w apelacji obrońcy, bowiem zaskarżony wyrok jest również prawidłowy w części dotyczącej orzeczenia o karze.
Wymiar i rodzaj orzeczonych kar, jednostkowych za zbiegające się przestępstwa oraz łącznej pozbawienia wolności, świadczy o tym, że Sąd pierwszej instancji miał w polu widzenia wszystkie najistotniejsze okoliczności decydujące o karze, w tym także te łagodzące, we właściwych proporcjach je uwzględnił, czym sprostał wymaganiom dyrektyw sędziowskiego wymiaru kary przewidzianym wart. 53 k.k.Tym samym dolegliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia nie razi swoją surowością w rozumieniuart. 438kpt. 4k.p.k., a tylko wówczas byłaby podstawa do korekty tej części wyroku na korzyść oskarżonego. Nawet gdyby wymiar łącznej kary pozbawienia wolności (dwa lata i sześć miesięcy), określony w wyniku prawidłowego zastosowania reguł łączenia kar, pozwalał na możliwość zastosowania dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary (do dwóch lat-art. 69 § 1 k.k.), to w przypadku oskarżonego, w ogóle nie może być mowy o pozytywnej prognozie kryminologicznej. Dotychczasowa karalność oskarżonego, zarówno przed popełnieniem przestępstw, będących przedmiotem osądu w niniejszej sprawie, jak też po ich popełnieniu (vide; dane o karalności k.1336-1339 akt) wyklucza przyjęcie takiej prognozy.
Mając na uwadze zaprezentowaną motywację, nie dostrzegając uchybień z art.art. 439 i 440 k.p.k., które należałoby uwzględnić z urzędu, Sąd odwoławczy na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.orzekł jak w wyroku.
Wobec tego, że w toku postępowania odwoławczego oskarżony był reprezentowany przez obrońcę wyznaczonego z urzędu należało zasądzić od Skarbu Państwa na jego rzecz wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną na podstawie§ 14 ust. 2 pkt 4w zw. z§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. Nr 163 poz.1348 z 2002 r. ze zm.).
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych za drugą instancję uzasadnia przepisart. 624 § 1 k.p.k.-oskarżony odbywa karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym i nie posiada żadnego majątku.