Sąd Rejonowy w Giżycku
V Zamiejscowy Wydział Karny w Węgorzewie
Sygnatura akt: V K 177/14
Data wyroku: 2014-10-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Sienkiel
Teza: skazany za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości

Sygn. akt V K 177/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 października 2014 r.
Sąd Rejonowy w Giżycku w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą wW.w składzie:

Przewodniczący – SSR Dorota Sienkiel
Protokolant – st. sekr. sąd. Danuta Betlej
w obecności Prokuratora -------------------
po rozpoznaniu w dniu 29 września 2014 r. 13 października 2014 r., na rozprawie
sprawyW. K. (1)
urodzonego (...)w m.K.
synaA.iE.z d.M.
oskarżonego o to, że: w dniu 24 czerwca 2014 roku około godz. 09:35 wW.naul. (...)na drodze publicznej wojewódzkiej W 650 kierował samochodem osobowym markiR. (...)onr rej. (...)w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości o stężeniu 0,62 i 0,65 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu przy czym był uprzednio skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego będąc w stanie nietrzeźwości (wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku V Wydział Grodzki sygn. akt VK 691/04),

tj. o czyn zart. 178 a §4 kk

1
OskarżonegoW. K. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym, że z jego opisu eliminuje stwierdzenie, że był on uprzednio skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i tym samym czyn kwalifikuje zart. 178 a §1 kki za to na podstawieart. 178 a §1 kkw zw. zart. 33 §1 i 3 kkskazuje go na karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, przy przyjęciu, iż wysokość jednej stawki dziennej równa jest kwocie 20,00 (dwadzieścia) złotych.

2
Na podstawieart. 42 §2 kkorzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 (dwa) lat.

3
Na podstawieart. 63 §2 kkna poczet orzeczonego w pkt 2 środka karnego zalicza okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 24 czerwca 2014 r.

4
Na podstawieart. 49 §2 kkorzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 200,00 (dwieście) złotych.

5
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem

opłaty i pozostałe koszty sądowe w kwocie 70,00 (siedemdziesiąt) złotych.
Sygn. akt V K 177/14

UZASADNIENIE
Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 24 czerwca 2014r. funkcjonariusze z Komendy Powiatowej Policji wW.–P. D. (1)iR. K. (1)pełnili służbę w patrolu zmotoryzowanym. Po godzinie 9 jechaliul. (...)wW., a następnie skręcili w prawo wul. (...). Na ulicy tej zobaczyli zaparkowany w pobliżu liceum samochód osobowy markiR. (...)onr rej. (...). Pojazd stał po prawej stronie, na chodniku. Policjanci podjechali do auta, otworzyli okno i poprosili osobę w nim siedzącą o przestawienie pojazdu. Na miejscu kierowcy siedziałW. K. (1), który obiecał, że pojazd zostanie przeparkowany, gdy tylko wróci jego kolega. Gdy policjanci odjechali w kierunku centrum,W. K. (1)zjechał z chodnika i wjechał na posesję, znajdującą się po drugiej stronie ulicy. Policjanci dojechali do podwórka naul. (...), wycofali samochód i zawrócili, po czym zaparkowali przy wyjeździe z podwórka, gdzie zatrzymał sięW. K. (1). NastępnieP. D. (1)wysiadł z samochodu i podszedł do pojazdu. W tym czasie zaobserwował, żeW. K. (1)przesiadł się z miejsca kierowcy na miejsce pasażera.W. K. (1)stwierdził, że on nie kierował pojazdem, podawał nadto, że samochód prowadził jego kolega.W. K. (1)został poddany badaniu urządzeniem alcoblow, które wskazało wysokie stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu. Przeprowadzone następnie w Komendzie Powiatowej Policji wW.badanie urządzeniem alkometr A 2.0 badania dały wyniki: 0,62 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu o godz. 9:44 oraz 0,65 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu o godz. 9:45.
W dniu 22 sierpnia 2014 roku do tut. Sądu wpłynął akt oskarżenia przeciwkoW. K. (2), którym został oskarżony o to, że w dniu 24 czerwca 2014 roku o godz. 9:35 wW.naul. (...)na drodze publicznej wojewódzkiej W650 kierował samochodem osobowym markiR. (...)onr rej. (...)w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości o stężeniu 0,62 i 0,65 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu przy czym był uprzednio skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego będąc w stanie nietrzeźwości (wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku V Wydział Grodzki sygn. akt V K 691/04), tj. o czyn zart. 178a §4 kk).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: częściowo wyjaśnienia oskarżonegoW. K. (1)(k. 76v, 5-6, 19-20, 49-50), a także zeznania świadków:P. D. (1)(k. 77,10),R. K. (2)(k. 77v, 27),T. S. (1)(k. 77v-78, 11),W. W. (1)(k. 78, 26) oraz częściowo świadkaW. W. (2)(k. 78) i dokumenty: notatkę urzędową k. 1, protokół użycia alcometru k. 2, protokół zatrzymania rzeczy k. 28-29, spis i opis rzeczy k. 30, protokół oględzin rzeczy k. 32-33.
OskarżonyW. K. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. W tej sytuacji odczytano mu jego wyjaśnienia, które złożył w toku dochodzenia. W dniu 25 czerwca 2014r. wyjaśnił, że w dniu zdarzenia o godzinie 9 rano pracował jako stróż na terenieOśrodka (...)wW.. Przebywał tam wraz zW. W. (2). W pewnej chwili obaj stwierdzili awarię wodociągu. Chcieli naprawić usterkę, ale na miejscu nie mieli klucza hydraulicznego.W. W. (2)skontaktował się więc telefonicznie ze swoim znajomymT. S. (1)z prośbą o udostępnienie potrzebnego mu narzędzia.T. S. (1)zgodził się pożyczyć klucz, ale należało pojechać po niego do jego mieszkania wW..W. W. (2)zgodził się wówczas być kierowcą, gdyżW. K. (1)poinformował go, że poprzedniego wieczoru spożywał alkohol i nie czuje się pewnie. Razem pojechali samochodem markiR. (...)onr rej. (...)doW., w trakcie jazdyW. K. (1)zajmował miejsce pasażera. Udali się naul. (...). TamW. W. (2)zaparkował przed wejściem do liceum, po prawej stronie jezdni, po czym poszedł do domu wyprowadzić psa, zaśW. K. (1)czekał w samochodzie naT. S. (1). W pewnej chwili od strony miejscowościB.nadjechał radiowóz. Policjant otworzył szybę w samochodzie i zwrócił uwagęW. K. (1), że pojazd w którym siedzi nie jest prawidłowo zaparkowany. Oskarżony powiedział im wtedy, że usunie pojazd. Gdy policjanci odjechali, do samochodu podszedłT. S. (1). Powiedział, że klucz jest w mieszkaniu jego kolegiW.. Następnie wsiadł do samochodu, podjechał nim na posesję kolegi i tam zaparkował, po czym wraz ze swoim znajomym poszedł do jego domu. W tym czasieW. K. (1)nadal siedział na miejscu pasażera. Wówczas do samochodu, w którym siedział, ponownie podjechali ci sami policjanci, zabrali mu dokumenty i kazali przejść do radiowozu.W. K. (1)podał, że tłumaczył policjantom, że to nie on kierował samochodem, że zrobił to jego kolegaT. S. (1), zaś wcześniejW. W. (2). Mimo tego został przebadany na trzeźwość i zabrano mu prawo jazdy. Pojazd zabezpieczyłT. S. (1).
W toku rozprawyW. K. (1)nie potwierdził tych wyjaśnień. Podał, że istotnie mówił policjantom, że pojazd zostanie przepakowany i miał to zrobićT. S. (1). Jednak kiedy wyszedł z domu, nie zatrzymał się przy samochodzie, tylko przeszedł na drugą stronę ulicy idąc po klucz do kolegi. Jednocześnie w tym momencie podszedł do samochoduW. W. (2). Wrócił on do auta, gdyż zapomniał plecaka, w którym miał klucze do mieszkania.W. K. (1)poprosił go wówczas, żeby przestawił samochód, gdyż policjanci zwrócili mu uwagę, że jest źle zaparkowany. WtedyW. W. (2)wsiadł do samochodu i przejechał 15-20 metrów do prywatnej posesji. Oskarżony podał nadto, że wyjaśniając w dniu 25 czerwca 2014r. był zmęczony i zdenerwowany, więc nie wiedział co mówił. Dlatego też w dniu 6 sierpnia 2014r. złożył kolejne wyjaśnienia, w których sprostował wcześniejszą relację.
Oskarżonemu odczytano nadto jego wyjaśnienia z dnia 7 lipca 2014r. kiedy to odwołał swoją wcześniejszą relację i odmówił składania wyjaśnień. Nowe wyjaśnienia istotnie złożył w dniu 6 sierpnia 2014r. Wtedy podał, że samochód przestawiłW. W. (2). Te wyjaśnienia zostały potwierdzone przezW. K. (1). (wyjaśnienia oskarżonegoW. K.k.76v, 5-6, 19-20, 49-50).
WyjaśnieniomW. K. (1)nie można dać wiary w zakresie, w jakim twierdził, iż w dniu zdarzenia nie kierował pojazdem markiR. (...)onr rej. (...). Jego relacja pozostaje w sprzeczności z zeznaniami funkcjonariuszy Policji, którzy tego dnia z nim rozmawiali. Wynika z nich, żeW. K. (1)siedział w samochodzie na miejscu kierowcy, gdy pojazd stał zaparkowany przy liceum. Byli również świadkami tego, jak oskarżony jechał samochodem w stronę pobliskiej posesji. Gdy jechali w kierunku centrumR. K. (2)widział ten manewr z lusterku wstecznym samochodu, zaśP. D. (1)dojeżdżając do parkingu naul. (...), obrócił się do tyłu i zobaczył wjeżdżający pojazd na podwórko. ZeznaniaP. D. (1)iR. K. (1)są jasne, logiczne, wzajemnie się uzupełniają, stanowiły więc podstawę dla dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Zeznania świadków znajdują nadto potwierdzenie w nagraniu z wideorejestratora, znajdującego się pojeździe, którym w dniu 24 czerwca 2014r. jechali policjanci. Widać na nim istotnie, że w czasie gdy policjanci podjeżdżali do nieprawidłowo zaparkowanego samochodu markiR. (...), nikt nie siedział na miejscu pasażera, zatemW. K. (1)musiał zajmować miejsce kierowcy, wbrew temu co sam twierdzi. Policjanci niewątpliwie mieli możliwość dokładnego obserwowania zachowania oskarżonego w czasie, gdy odjeżdżali w kierunku centrum. Odcinek, który pokonali w czasie, gdy oskarżony przestawiał samochód, był krótki i prosty, więc widoczność była dobra, a nadto jechali z niewielką prędkością. Gdyby zatem istotnie ktokolwiek inny wsiadł do samochodu i następnie nim jechał, nie umknęłoby to ich uwadze(zeznaniaP. D. (1)k. 77,10,R. K. (2), k. 77v, 27).
Mając na uwadze powyższe nie można było dać wiary zeznaniomW. W. (2), który zeznał, że to on kierował samochodem, choć zbieżne są z wersją zdarzeń przedstawioną przez oskarżonego na rozprawie. Świadek twierdził, że widział, jak policjanci rozmawiali zW. K. (1)a kiedy odjechali, przejechał samochodem markiR. (...)na teren pobliskiej posesji. Następnie wysiadł z samochodu i tą samą drogą wrócił naul. (...), po czym przeszedł przez furtkę prowadzącą na teren liceum.W. W. (2)twierdził, że gdy jechał samochodem, to nie widział w pobliżu radiowozu. Zauważyć należy, że policjanci nie widzieliW. W. (2)w miejscu zdarzenia. Jednocześnie nie jest możliwie, byW. W. (2)nie widział radiowozu w chwili, gdy samochód był przestawiany skoro z nagrania wideorejestratora wyraźnie widać, że radiowóz porusza się bardzo wolno, zaś gdy skręcił wul. (...)celem zawrócenia, pozostawał w zasięgu wzroku osoby, która siedziała w pojeździe.W. W. (2)sam wskazał, że ulica jest dobrze widoczna od miejsca, gdzie pojazd był zaparkowany, aż do parkingu naul. (...). (zeznaniaW. W.k. 78-78v).Relacja tego świadka w ocenie Sądu jest podyktowana opacznie rozumianą chęcią pomocy koledze. Zmierza do potwierdzenia linii obrony przyjętej przez oskarżonego, a w rezultacie do uniknięcia przez niego odpowiedzialności karnej.
Wyjaśnienia oskarżonego nie zasługują na danie im wiary również z uwagi na zasadnicze zmiany w ich treści, które nie znalazły potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. W pierwszych wyjaśnieniach złożonych następnego dnia po zdarzeniuW. K. (1)twierdził bowiem, że pojazdem jechałT. S. (1), przy czym jednocześnie opisał przebieg całego zajścia w sposób bardzo precyzyjny. Następnie w dniu 7 lipca 2014r. odwołał te wyjaśnienia, by miesiąc później złożyć kolejne, w których znów bardzo dokładnie opisał przebieg zdarzenia, podając jednak tym razem, że pojazdem kierowałW. W. (2). Tłumaczył, że w pierwszych wyjaśnieniach błędnie wskazał naT. S. (1)jako kierowcę, gdyż był zdenerwowany, przestraszony i przemęczony po nieprzespanej nocy, więc nawet nie wiedział, co mówił w czasie składania wyjaśnień. Zdaniem Sądu nie można dać wiary tym tłumaczeniom oskarżonego.W. K. (1)od początku wskazywał, że samochodem kierował ktoś inny(zeznaniaP. D.k. 77),jednak gdyby tak istotnie było, mógł tę okoliczność wyjaśnić na miejscu. Gdyby osobą tą byłW. W. (2), jak twierdziW. K. (1), mógł skontaktować się z kolegą choćby telefonicznie i poprosić go na rozmowę z policjantami. Niewiarygodne są również twierdzenia, żeW. K. (1)składając wyjaśnienia dzień później nie wiedział co mówi, gdyż był zdenerwowany. Jego relacja z tego dnia jest spójna i bardzo dokładna. Oskarżony wyraźnie wskazywał, kto miał kierować pojazdem i w jakich okolicznościach do tego doszło. Protokół wyjaśnień został mu odczytany i podpisany przez niego własnoręcznie. Nadto zdaniem Sądu, gdyby błąd oskarżonego polegał jedynie na tym, że wskazał niewłaściwą osobę jako kierowcę pojazdu, to mógł to sprostować w chwili odwoływania wyjaśnień w dniu 7 lipca 2014r., czego jednak nie uczynił.W. K. (1)dopiero miesiąc później wskazał, kto był kierowcą, precyzyjnie opisując przebieg zdarzenia, który całkowicie różnił się od opisu zajścia przedstawionego przez oskarżonego w dniu 25 czerwca 2014r.
Sąd dał wiarę zeznaniomT. S. (1)iW. W. (1), którzy zeznali, że widzieliW. K. (1)siedzącego na miejscu pasażera, gdy pojazd był zaparkowany na podwórku. Zeznania te nie odbiegają od relacji policjantów, którzy twierdzili że oskarżony po przeparkowaniu samochodu widząc ich, szybko przesiadł się na miejsce pasażera(zeznaniaT. S.k. 77v-78, 11,W. W.k. 78, 26)
Zart. 115§16 kkwynika, iż stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm3wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Już sam zatem tylko fakt prowadzenia pojazdu w takim stanie pociąga za sobą wypełnienie znamion przestępstwa, chociażby pojazd był prowadzony całkowicie prawidłowo, sprawca nie naruszył żadnej innej zasady bezpieczeństwa w ruchu i nie sprowadził konkretnego niebezpieczeństwa. Jest ono dokonane w momencie uruchomienia pojazdu i podjęcia jazdy.
Sąd nie przyjął wskazywanej przez oskarżyciela publicznego kwalifikacji prawnej czynu popełnionego przez oskarżonego (art. 178a§4 kk), albowiem z ustaleń dokonanych w przedmiotowej sprawie wynika, że w świetle przepisów prawaW. K. (1)w chwili popełnienia czynu, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie był niekarany, choć co innego wynika z danych o karalności wymienionego.
W toku postępowania przygotowawczego skierowano zapytanie do Krajowego Rejestru Karnego. Z nadesłanej informacji wynikało, żeW. K. (1)był skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Giżycku V Wydział Grodzki z dnia 5 stycznia 2005 roku w sprawie VK 691/04 za czyn zart. 178a§1 kk. Wymierzona została mu kara 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat. Jednocześnie orzeczono środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat i świadczenia pieniężnego na cel społeczny w kwocie 200 złotych. Wyrok uprawomocnił się w dniu 13 stycznia 2005r.
Z akt sprawy sygn VK 691/04 wynika, żeW. K. (1)uiścił świadczenie pieniężne w kwocie 200 złotych zasądzone na rzecz Stowarzyszenia Pomocy Ofiarom Wypadków Drogowych „Ratunek” wG.w dniu 16.02.2005r. (informacja k. 48). Ponieważ skazany wykonał w całości środek karny, to zgodnie z treściąart. 76§1 kkskazanie powinno ulec zatarciu z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby, czyli w dniu 13.07.2008r., gdyż przepisart. 76 k.k.stanowi lex specialis w stosunku doart. 108 k.k.określającego ogólne terminy zatarcia skazania.
Powyższe wskazuje, że wobecW. K. (1)nastąpiło zatarcie skazania z mocy prawa, co jednak nie znalazło odzwierciedlenia w rejestrze skazanych prowadzonym przez Krajowy Rejestr Karny. Usunięcie wpisu ma jednak charakter deklaratoryjny i stanowi jedynie techniczną konsekwencję zatarcia skazania, czynność przewidzianą przezart. 106 zdanie drugie k.k.jako tę, którą należy wykonać w razie zatarcia. Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że sąd orzekający w sprawie (chodziło o sprawę pracowniczą, lecz nie ma przeszkód, żeby stanowisko to rozciągnąć na wszystkie sądy) jest władny samodzielnie stwierdzić zatarcie skazania, choć wpisu nie usunięto, jeśli nastąpiło już zatarcie skazania z mocy prawa[uchwała SN z dnia 20 czerwca 1980 r., I PZP 13/80, OSNC 1981, nr 1, poz. 2, z glosą przychylną A. Świątkowskiego i A. Zolla, Palestra 1982, nr 6-7, s. 106-110].
Mając to wszystko na uwadze należało uznać, że swoim zachowaniem oskarżonyW. K. (1)wyczerpał ustawowe znamiona występku opisanego wart. 178a § 1 kk, którego istota polega na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości.
Przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowo- przedmiotowe sprawy, a więc znaczny stopień nietrzeźwości oskarżonego, porę dnia (ranek, kiedy odbywa się normalny ruch drogowy) i jednocześnie brak w motywacji oskarżonego okoliczności łagodzących. Jednocześnie Sąd wziął od uwagę niewielki odcinek drogi, jaką pokonał w tym czasie oskarżony.
Analizując okoliczności przedmiotowej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że karą adekwatną do okoliczności czynu będzie kara grzywny wymiarze 50 stawek dziennych. Powinna spełnić w stosunku do oskarżonego funkcję prewencyjną i wychowawczą, by powstrzymać go od popełniania kolejnych przestępstw.
Wysokość stawki dziennej Sąd określił kierując się wskazaniami wymienionymi wart. 33§3 kk, a więc uwzględnił, że oskarżony jest emerytem i utrzymuje się z emerytury w wysokości 1800 złotych miesięcznie, przy czym nikogo nie ma na utrzymaniu. Zdaniem Sądu stawka dzienna w kwocie 20 zł uwzględnia wszystkie przytoczone wyżej okoliczności.
Nadto na zasadzie 42§ 2 kkSąd orzekł środek karny w postaci obligatoryjnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, na okres 2 lat. Orzekając ten środek karny Sąd baczył na stopień zawartości alkoholu w organizmie sprawcy oraz inne wymienione wyżej okoliczności popełnienia przestępstwa. Zdaniem Sądu zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w orzeczonym rozmiarze będzie wystarczający do osiągnięcia wobec sprawcy celów oraz funkcji wymienionego środka karnego.
Stosownie do treściart. 63 § 2 kkna poczet orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego Sąd zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 24 czerwca 2014r.
Dla wzmocnienia funkcji kary na zasadzieart. 49 § 2 kkSąd orzekł ponadto środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 200 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
O kosztach orzeczono stosownie do treściart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych( Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) iart. 627 kpk.
.