Sąd Rejonowy w Brzegu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 981/13
Data wyroku: 2014-06-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Kacan-Skrzyńska
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: 157§1kk w zw.z art. 57a§1kk

Sygn. akt II K 981/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 czerwca 2014 r.
Sąd Rejonowy w Brzegu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Ewa Kacan – Skrzyńska
Protokolant:  st. sek. sąd. Lilianna Kupis
W obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Brzegu – Wojciecha Dudka
Po rozpoznaniu w dniu 29.04.2014., 11.06.2014r. w Brzegu
SprawyM. S.
s.Z.iM.zd.L.
ur. (...)G.
Oskarżonego o to, że:
W dniu 13 września 2013r. wB., woj.(...), działając publicznie, z oczywiście błędnego powodu, okazując rażące lekceważenie porządku prawnego, spowodował uszkodzenie ciałaJ. F., w ten sposób, że uderzył go pięścią w twarz, w wyniku czego pokrzywdzony doznał złamania w okolicy lewego kąta żuchwy a powyższe obrażenia spowodowało naruszenie czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia trwający powyżej dni siedmiu,
tj. o przestępstwo zart. 157 § 1 kkw zw. zart. 57a§ 1 kk

I
uznaje oskarżonegoM. S.za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 157 § 1 kkw zw. zart. 57a § 1 kki za to na podstawieart. 157 § 1 kkw zw. zart. 57a § 1 kkwymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

II
na podstawieart. 69 § 1 i 4 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej w pkt I wyroku kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby 2 (dwóch) lat,

III
na podstawieart. 57a § 2 kkorzeka wobec oskarżonegoM. S.nawiązkę na rzecz pokrzywdzonegoJ. F.w kwocie 1000 (jeden tysiąc zł) złotych,

IV
na podstawieart. 624 § 1 kpkorazart. 17 Ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonego w całości od ponoszenia kosztów sądowych, w tym od opłaty , kosztami tymi obciążając Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 981/13

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W nocy z 12 na 13 września 2013 r. pokrzywdzonyJ. F.udał się do lokalu przyul. (...)wB., gdzie umówił się ze znajomą. Tam spożywał alkohol w postaci piwa . Około godz. 2 w nocy 13 września postanowił pójść do domu. Kiedy wyszedł z lokalu zobaczył idących przed sobą młodych mężczyzn. Byli toM. Ł.,I. O.i oskarżonyM. S.. Wszyscy pozostawali pod wpływem alkoholu. Niespodziewanie oskarżony obrócił się w kierunku pokrzywdzonego i zaczął go wyzywać, pokrzywdzony słownie zareagował na wyzwiska nie będąc jednak przy tym słownie agresywny , po czym oskarżony uderzył go pięścią w twarz. Kiedy pokrzywdzony przewrócił się na ziemię w wyniku uderzenia , oskarżony położył się na nim i zaczął go przyduszać łokciem. W tym momencie na miejsce zdarzenia przyjechali funkcjonariusze policji, którzy patrolowali okolicę i odciągnęli oskarżonego od pokrzywdzonego. Policjanci wylegitymowali również stojących obok, ale nie biorących aktywnego udział w zajściuM. Ł.iI. O.. Następnie, ponieważ nikt nie zgłaszał żadnych roszczeń względem pozostałych, funkcjonariusze nakazali im się rozejść. Pokrzywdzony myśląc, że nic mu się nie stało, nie mówił policjantom o doznanych urazach. Kiedy zaczęła lecieć mu krew, był przekonany, że ma tylko wybity ząb. Funkcjonariusze pouczyli o trybie prywatno – skargowym . Rano jednak postanowił pójść do szpitala. Zgłosił się do Wojewódzkiego Centrum Medycznego wO.i tam okazało się, że ma złamanie okolicy lewego kąta żuchwy ze znacznym stopniem przemieszczenia odłamów. W szpitalu pokrzywdzony przebywał do dnia 20 września 2013 r. Dalej kontynuował leczenie w Poradni Chirurgii Szczękowo – Naczyniowej. Po wyjściu ze szpitala niezwłocznie zgłosił się na policję.
Biegły sądowy stwierdził, iż pokrzywdzony od urazu narzędziem twardym, tępym, tępokrawędzistym, być może w czasie i w okolicznościach przez siebie podanych, doznał złamania okolicy lewego kąta żuchwy, a powyższe obrażenie spowodowało u niego naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia inny niż określony wart. 156 § 1 k.k., trwający dłużej niż 7 dni i stanowi skutek, o jakim mowa wart. 157 § 1 k.k.
Dowód:
-zeznaniaJ. F., k. 104-105, k.2, k.26, k.32
-zeznania świadkaM. Ł., k. 94, k.37
-zeznania świadkaI. O., k. 94-95, k.34
-zeznania świadkaŁ. S., k. 93-94, k.20
-zeznania świadkaB. P., k. 93, k.16
-zeznania świadkaJ. K. (1), k. 104/2
-zeznania świadkaP. L., k.104/2
-dokumentacja medyczna, k.4-6
-opinia biegłego sądowego, k. 18
OskarżonyM. S.nie przyznał się do popełnienia stawianego mu czynu. Wyjaśnił, iż nie uderzył pokrzywdzonego, że chciał tylko rozdzielić bijące się osoby. W postępowaniu przed sądem twierdził, iż dwie osoby biły i przepychały inną osobę, a on położył się na jednym z napastników ( tak wówczas myślał ) i czekał, aż przyjedzie policja. Dalej wyjaśniając twierdził, iż chciał pomóc poszkodowanemu, ale nie wiedział dokładnie kto nim jest. Jednocześnie wskazał, że ofiara była w stosunku do niego agresywna. W postępowaniu przygotowawczym nie potrafił odpowiedzieć na pytanie dlaczego leżał na pokrzywdzonym, kiedy przyjechała policja.
(wyjaśnienia oskarżonego, k.92-93, k.31, k.32)
Oskarżony na wykształcenie średnie, jest technikiem ekonomistą, w chwili obecnej bezrobotny, bez prawa do zasiłku, pozostaje na utrzymaniu rodziców, kawaler, właściciel mieszkania wartości 180 tyś., nie leczony psychiatrycznie, nie karany.
Dowód:
-oświadczenie oskarżonego n rozprawie, k. 92
-notatka o podejrzanym, k. 45
-karta karna, k.88
Sąd zważył, co następuje:
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, zarówno wina jak i sprawstwo oskarżonegoM. S., w ocenie Sądu, nie budzą żadnych wątpliwości.
Ustalenia faktyczne w sprawie, Sąd czynił przede wszystkim w oparciu o wiarygodną relację pokrzywdzonego, która w pełni korespondowała z dokumentacją medyczną, wskazującą na rodzaj doznanych przez niego obrażeń ciała i opinią biegłego sądowego, ustalającą rozmiar i rzeczywisty charakter tych urazów w świetle przepisów prawa karnego. Istotne były również zeznania obiektywnych świadków – osób obcych dla stron , które nie miały powodów aby kreować fałszywy obraz zdarzeń -funkcjonariuszy policji, którzy nadjechali z interwencjąB. P.,Ł. S.,J. K. (1)iP. L.. Sąd uwzględnił także zeznania wiarygodnych - z tych samych względów co wskazane powyżej - świadkówM. Ł.iI. O., którzy choć z uwagi na ilość spożytego w dniu zdarzenia alkoholu, niewiele w sprawie pamiętali, to jednak znajdowali się w miejscu i czasie zdarzenia i razem z oskarżonym i pokrzywdzonym zostali przez policjantów wylegitymowani. Sąd pominął przy tym zeznania świadkówJ. K. (2)iK. S., którzy nie posiadali żadnych istotnych informacji odnośnie okoliczności dotyczących postawionego oskarżonemu zarzutu, a twierdzenia świadków, że znają oskarżonego jako człowieka spokojnego i zrównoważonego w sytuacji, gdy nie widzieli zdarzenia z jego udziałem, w ocenie Sądu, nie mają żadnego znaczenia dla czynionych ustaleń odnośnie przebiegu zdarzenia .
W obliczu wszystkich powołanych wyżej dowodów, zwłaszcza zeznań funkcjonariuszaŁ. S., dokumentacji medycznej pokrzywdzonego i opinii biegłego sądowego, relacja pokrzywdzonego mimo pewnych nieścisłości jawi się jako wiarygodna , tworzy ona spójną i logiczną całość z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym . Występujące rozbieżności w relacjach pokrzywdzonego , które jednak nie dotyczą kluczowych okoliczności dla sprawy są , zdaniem Sądu, wynikiem dynamicznego przebiegu zdarzenia i wielości osób, które znajdowały się w otoczeniu lokalu, przed którym doszło do zdarzenia , są również wynikiem upływu czasu . To samo można odnieść do twierdzenia pokrzywdzonego, iż oskarżony szedł z kolegami, w sytuacji gdy z zeznańM. Ł.iI. O.jasno wynika, iż oskarżonego co najwyżej znają tylko z widzenia. Zdaniem Sądu, pokrzywdzony widząc oskarżonego wśród grupy osób, mógł założyć, iż są to jego znajomi. W ocenie Sądu, istotny jest fakt, że pokrzywdzony nie miał żadnych wątpliwości wskazując osobę sprawcy, stanowczo i wyraźnie zeznał, iż to oskarżony go uderzył - osoba ,która w chwili przyjazdu policji leżała na nim . Co istotne , świadekŁ. S.stwierdził, iż widział, jak właśnie oskarżony leży na pokrzywdzonym, a nawet osobiście go z niego „ściągał”. Okoliczność tą potwierdził również drugi funkcjonariusz policjiB. P.. Do tego z zeznaniami pokrzywdzonego w pełni korelują obrażenia ciała, które jak wyraźnie stwierdził biegły sądowy, mogły powstać w czasie i okolicznościach podanych przez pokrzywdzonego. Oceny sytuacji nie zmienia fakt, że dopiero dnia następnego po zdarzeniu pokrzywdzony zgłosił się do szpitala, a na temat ewentualnych doznanych urazów nic nie mówił obecnym na miejscu zdarzenia policjantom.J. F.logicznie wytłumaczył, że początkowo tylko leciała mu krew i wypadł mu ząb. Dopiero kiedy obudził się dnia następnego uznał, że sprawa jest o wiele poważniejsza. Pamiętajmy również, że pokrzywdzony w dniu zdarzenia spożywał alkohol, który jak powszechnie wiadomo, może zaburzyć i opóźnić wiele reakcji organizmu. Przy tym pokrzywdzony wyjaśnił logicznie dlaczego użył dla określenia koloru kurtki ,w którą był ubrany napastnik zwrotu „ kolorowa kurtka . Jak zeznał, wydawało mu się bowiem, że sprawca miał kurtkę jakiegoś koloru .Brak dokładnego zaobserwowania koloru kurtki wynika, w ocenie Sądu, z wyżej już wskazanego dynamicznego przebiegu zdarzenia oraz pory nocnej . Pokrzywdzony ,któremu sąd dał wiarę w całej rozciągłości, wskazał również , iż mimo wady wzroku wyraźnie widział osobę sprawcy i jest niąM. S.. W ocenie Sądu w sprzeczności z takimi zeznaniami nie stoi w żadnym razie wcześniejsze twierdzenie pokrzywdzonego przesłuchiwanego po raz pierwszy w toku postępowania przygotowawczego gdzie zeznał , że nie jest w stanie opisać wyglądu napastnika . Co najistotniejsze – a co jeszcze raz sąd podkreśla – pokrzywdzony wskazał wyraźnie , że osoba legitymowana przez funkcjonariuszy a leżąca na nim w czasie interwencji była sprawcą zaistniałych u niego obrażeń . Odnosząc się jeszcze raz do zeznań funkcjonariuszy policji , którym sąd dał wiarę , a których zeznania korelują ze sobą ( jak również z relacją samego pokrzywdzonego ) sąd stanął na stanowisku , iż brak poczynienia obserwacji w zakresie obrażeń pokrzywdzonego wynika z braku wskazania na dolegliwości przez samego pokrzywdzonego oraz czasu i miejsca interwencji .
W zestawieniu do wskazanego materiału dowodowego mamy zupełnie niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego, który utrzymuje, iż nie uderzył pokrzywdzonego i chciał tylko rozdzielić bijące się osoby. Taka argumentacja nie znajduje jednak uzasadniania w okolicznościach sprawy. Policjanci którzy niespodziewanie nadjechali, widzieli jak oskarżony leży na pokrzywdzonym. Oskarżony w czasie przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym nie potrafił w żaden logiczny sposób wyjaśnić dlaczego leżał na pokrzywdzonym. Wręcz w ogóle nie umiał odpowiedzieć na zadane pytanie. Dopiero w postępowaniu sądowym, kiedy miał już czas aby ustalić linię obrony stwierdził, iż dwie osoby biły i przepychały inną osobę, a on położył się na jednym z napastników i czekał, aż przyjedzie policja. Co również w świetle zasad logicznego rozumowania i życiowego doświadczenia musi zostać uznane za całkowicie niewiarygodne. Sam oskarżony mówi przecież dodatkowo, że w zasadzie to nie wiedział kto jest osobą pokrzywdzoną, a także dodał, że ofiara była wobec niego agresywna. Zauważmy, że policjanci nie widzieli aby pozostali obecni w grupie tj.I. O.iM. Ł.byli w jakikolwiek sposób aktywni, czy agresywni., a co stoi w sprzeczności z wersją oskarżonego . W ocenie Sądu, odosobnione wyjaśnieniaM. S.stanowią wyłącznie przyjętą przez niego linię obrony, mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej za popełniony czyn i wobec tego nie zasługują na wiarę.
Przechodząc do kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu występku, Sąd uznał, że oskarżony swoim czynem polegającym na uderzeniu pokrzywdzonego pięścią w twarz ,a które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni wyczerpał dyspozycjęart. 157 § 1 kkw zw. zart. 57 a par 1 kk. Nie budzi wątpliwości patrząc przez pryzmat powyższych rozważań , iż obrażenia były wynikiem działania oskarżonego . Zakres obrażeń oraz okres na jaki obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia sąd ustalił w oparciu o jasną , spójną , pełną opinię biegłego powołanego w sprawie .Przy czym z okoliczności sprawy wynika , iż działał on umyślnie, działał ze świadomością możliwości powstania obrażeń w wyniku nagannych działań . Dalej , działanie takie mogło być spostrzeżone przez nie dającą się z góry ściśle określić liczbę bliżej nie zidentyfikowanych osób ,z uwagi na miejsce i czas popełnienia czynu a zatem było również popełnione publicznie . Zachodzi również oczywista nieadekwatność reakcji oskarżonego do przyczyny powodującej jego działanie . Oskarżony bowiem- do czego prowadzą zasady logicznego rozumowania - na skutek odpowiedzi słownej pokrzywdzonego bez towarzyszącej jakiejkolwiek agresji pokrzywdzonego , zresztą odpowiedzi na wcześniejsze wyzwiska kierowane przez oskarżonego pod adresemJ. F.( a co wynika z okoliczności sprawy ) podjął „drastyczne” środki . W żadnym razie nie można przyjąć , iż jest to okoliczność usprawiedliwiająca późniejsze naganne zachowanie oskarżonego . W tym miejscu sąd wyjaśnia , iż przyjął za oskarżycielem - mimo braku wcześniejszych dowodów na tę okoliczność ( dowody raczej wskazywały na brak jakiegokolwiek powodu ) , opierając się na późniejszych bardziej szczegółowych zeznaniach pokrzywdzonego złożonych w sądzie , że działał oskarżony z „ oczywiście błahego powodu”. Przyjął bowiem sąd , iż doszło ze strony pokrzywdzonego do odpowiedzi na wyzwiska oskarżonego, odpowiedzi , której treści z uwagi na upływ czasu pokrzywdzony nie pamięta wskazując iż doszło do „szamotaniny” słownej , jednak co istotne odpowiedzi nie agresywnej ( pokrzywdzony bowiem wyraźnie wskazał , że nie był w żadnym razie w czasie zdarzenia agresywny w stosunku do pokrzywdzonego , zresztą oskarżony przedstawiając swoją wersję zdarzeń również na agresję słowną pokrzywdzonego nie wskazywał) . Dlatego też choć materiał zgromadzony na etapie postępowania przygotowawczego wskazywał początkowo , iż oskarżony „ bez powodu” dopuścił się aktu przemocy , to po szczegółowej analizie dalszych zeznań pokrzywdzonego Sąd uznał , iż opis czynu skonstruowany przez oskarżyciela odpowiada ostatecznym ustaleniom . I w końcu działanie sprawcy było obiektywnie zdatne do wywołania oburzenia u nieuprzedzonego obserwatora mającego właściwą postawę względem podstawowych zasad porządku prawnego , swoim czynem oskarżony wyraził lekceważenie porządku prawnego .A wszystko to sprawca -co wywieść można z okoliczności sprawy -obejmował swoją świadomością .
Wymierzając karę Sąd miał na uwadze dyrektywy sędziowskiego wymiaru kary zawarte w dyspozycjiart. 53 kk. Baczył bowiem by dolegliwość kary nie przekraczała stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu z drugiej zaś strony by spełniła swoje cele wychowawcze, zapobiegawcze wobec oskarżonego a nadto swoje cele w zakresie prewencji ogólnej . Adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości oraz spełniająca cele jakie stawia karzeart. 53 kkzdaniem Sądu jest kara 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając karę w powyższym wymiarze Sąd wziął pod uwagę okoliczności sprawy, działanie pod wpływem alkoholu ,sposób działania oskarżonego , obrażenia jakie powstały. Z drugiej strony Sąd wziął pod uwagę niekaralność sprawcy . Wymiar kary kształtuje również przyjęta kwalifikacja prawna czynu , przy której dolna granica ustawowego zagrożenia ulega zwiększeniu o połowę . Stąd uznać należy, iż kara we wskazanym wymiarze jest adekwatne do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu , pozwoli na zrozumienie błędnego postępowania i uniknięcia w przyszłości podobnych czynów.
Zarazem Sąd uznał, iż wobec oskarżonego zachodzą przesłanki warunkowego zawieszenia wykonania kary , i zastosował tenże środek probacyjny. Treśćart. 58 §1 kkpodpowiada ,iż kara bezwzględna pozbawienia wolności ma stanowić ostateczność , gdy inna nie jest w stanie swej roli spełnić . To co determinuje zastosowanie instytucji dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary w niniejszej sprawie to przekonanie Sądu, iż dla wdrożenia sprawcy do przestrzegania porządku prawnego- choć po myśliart. 69 par 4 kkwarunkowe zawieszenie do sprawcy występku o charakterze chuligańskim stosuje się w szczególnie uzasadnionych wypadkach - nie jest konieczne wymierzenie kary izolacyjnej , przeciwnie, cel ten zrealizuje danie oskarżonemu szansy na poprawę swojego zachowania w warunkach wolnościowych . Oskarżony nie był poprzednio karany . Ta okoliczność a także warunki i właściwości oskarżonego , dotychczasowy sposób życia,uzasadniają sięgnięcie po dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania kary. Wymierzając oskarżonemu 2-letni okres próby, Sąd uznał , iż okres ten będzie odpowiednim czasem weryfikacji postawionej wobec niego pozytywnej prognozy kryminologicznej .
Wobec obligatoryjnego charakteru sąd po myśliart. 57a par 2 kkorzekł na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę w kwocie 1000 zł .
Orzeczenie o kosztach uzasadnia sytuacja majątkowa oskarżonego..