Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKz 554/14
Data wyroku: 2014-09-03 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Bożena Summer – Brason, Grażyna Wilk, Sędzia Jolanta Śpiechowicz

Sygn. akt II AKz 554/14

POSTANOWIENIE
Dnia 3 września 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący-Sędzia: SA Jolanta Śpiechowicz
Sędziowie: SA Bożena Summer – Brason
SA Grażyna Wilk (spr.)
Protokolant: Magdalena Bauer
przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Krzysztofa Błacha
po rozpoznaniu w sprawie
K. B.(B.)

oskarżonego o popełnienie przestępstw zart. 197 § 1 i 3 pkt 2 k.k.przy zast.art. 11 § 2 k.k.i inne
zażalenia obrońcy oskarżonego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 5 sierpnia 2014 r., V K 82/14
w przedmiocie określenia czasu trwania tymczasowego aresztowania
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.

p o s t a n a w i a
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2014r., V K 82/14, Sąd Okręgowy w Gliwicach przedłużył stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, zastosowany wobec oskarżonegoK. B.na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 21 lutego 2014 r., sygn. akt III Kp 71/14 i określił dalszy czas jego stosowania do dnia 20 listopada 2014 r.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł obrońca oskarżonego zarzucając SądowiI instancji naruszenie:

1
art. 438 pkt 3 k.p.k.w zw. zart. 258 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.k.orazart. 258 § 2 k.p.k.poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą szczególne przesłanki stosowania tymczasowego aresztowania, w szczególności zaś istnieje uzasadniona obawa utrudniania przez oskarżonego postępowania, a także istnieje potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania wynikająca z grożącej oskarżonemu surowej kary,

2
art. 257 § 1 k.p.k.poprzez jego niezastosowanie polegające na nierozważeniu możliwości odstąpienia od stosowania tymczasowego aresztowania na rzecz zastosowania innego środka zapobiegawczego.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia polegającą na uchyleniu tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego i zastosowanie wolnościowego środka zapobiegawczego.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy prawidłowo wskazał, że w przedmiotowej sprawie spełniona została zarówno ogólna przesłanka stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania (art. 249 § 1 k.p.k.), jak również spełnione zostały przesłanki szczególnew postaci zagrożenia surową karą (art. 258 § 2 k.p.k.) oraz obawy podejmowania czynności zmierzających do bezprawnego wpływu na postępowanie (art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.).
Odnosząc się do pierwszej z ww. przesłanek wyjaśnienia wymaga, że wprawdzie ostateczna ocena materiału dowodowego i kategoryczne ustalenia faktów będą miały miejsce na etapie wyrokowania, jednakże na chwilę obecną Sąd Okręgowy prawidłowo wskazał, żez materiału dowodowego w postaci zeznań świadków (pokrzywdzonych)O. S.,A. S.iE. S., a także częściowo wyjaśnień samego oskarżonego wynika, iż w sprawie zachodzi duże prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów. Przesłanka ta nie była zresztą przez skarżącego kwestionowana.
Odnosząc się z kolei do spełnienia przesłanek szczególnych stosowania tymczasowego aresztowania Sąd Okręgowy prawidłowo wskazał, że biorąc pod uwagę zagrożenie ustawowe zarzucanego oskarżonemu przestępstwa zart. 197 § 1 i 3 pkt 2 k.p.k.– od 3 do 12 lat pozbawienia wolności - grozi mu wymierzenie surowej kary (art. 258 § 2 k.p.k). Zagrożenie surową karą jest zaś wystarczającą i samodzielną podstawą do stosowania tymczasowego aresztowania i z mocy prawa rodzi domniemanie, że oskarżony może podejmować działania zakłócające prawidłowy tok postępowania (por. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I KZP 18/11). W konsekwencji oznacza to, że stwierdziwszy zagrożenie surową karą Sąd może stosować ww. środek zapobiegawczy nawet wówczas gdyz materiału dowodowego nie wynika by oskarżony podejmował jakiekolwiek próby destabilizowania toku postępowania.
Niezależnie od powyższego należy wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącego,w sprawie zachodzi również obawa podejmowania czynności zmierzających do bezprawnego wpływu na postępowanie (art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.). Ocena w tym zakresie musi być dokonana przez pryzmat całokształtu okoliczności sprawy. Na obawę matactwa może zatem wskazywać sam charakter przestępstwa i okoliczności towarzyszące jego popełnieniu (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6 sierpnia 2008 roku, II AKp 115/08, OSA 2009/11/36). Słusznie zatem Sąd I instancji zwrócił uwagę, że z uwagi na okoliczności sprawy, zebrany materiał dowodowy niemalże w całości pochodzi od osobowych źródeł dowodowych – znanych oskarżonemu i mieszkających w jego sąsiedztwie – co w sposób oczywisty przekłada się na istnienie możliwości podejmowania prób wpływania na postępowanie dowodowe.
Obawa ta tym bardziej jest realna, jeśli dodatkowo weźmie się pod uwagę, że istnieje duże prawdopodobieństwo, iż w celu wywarcia wpływu na świadkówA. S.iE. S., oskarżony kierował groźby pod ich adresem oraz naruszył nietykalność osobistąA. S..
Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszeniaart. 257 § 1 k.p.k.Biorąc bowiem pod uwagę charakter wskazanych wyżej przyczyny z powodu których istnieje obawa podejmowania przez oskarżonego bezprawnych prób wpływania na postępowanie, środek zapobiegawczy o charakterze nieizolacyjnym – ze swej istoty znaczniej mniej efektywny - nie jest w stanie ich skutecznie wyeliminować. Skoro bowiem celem stosowania środka zapobiegawczego w niniejszej sprawie jest m.in. wyeliminowanie obawy wpływania na postępowanie w sposób, który oskarżony z dużym prawdopodobieństwem już to czynił, to brak jest możliwości realizacji tego celu na skutek stosowania środków o charakterze wolnościowym.
W świetle powyższego brak jest również podstaw do stwierdzenia, że w sprawie doszło do naruszenia wymogu zart. 257 § 1 k.p.k.Stosowany w niniejszej sprawie środek zapobiegawczy nie jest stosowany nadmiernie. W szczególności brak jest podstaw do stwierdzenia, że przerodził się antycypację przyszłej kary; pełni natomiast koniecznąw niniejszej sprawie funkcję zabezpieczającą postępowanie.
Sąd Apelacyjny nie stwierdził okoliczności zart. 259 k.p.k., które mogłyby wskazywać na potrzebę odstąpienia od stosowania tymczasowego aresztowania.
Zażalenie nie zawiera zatem jakichkolwiek argumentów, które mogłyby powodować zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia, a w konsekwencji Sąd Apelacyjny postanowił jak w części dyspozytywnej.
Z./
1. Odpis postanowienia doręczyć:
- oskarżonemuK. B.,
- obrońcy oskarżonegoadw. M. J.,
2. Akta zwrócić.
Katowice, dnia 3 września 2014 r.