Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 220/14
Data wyroku: 2014-07-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Tokarczyk, Marcin Schoenborn, Ewa Trzeja-Wagner
Słowa kluczowe: Samodzielność Jurysdykcyjna Sądu, Współsprawstwo
Podstawa prawna: art. 438 kpk

Sygnatura akt VI Ka 220/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia11 lipca 2014r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Ewa Trzeja-Wagner
Sędziowie SSR del. Marcin Schoenborn
SSO Grażyna Tokarczyk (spr.)
Protokolant Marzena Mocek
przy udziale Andrzeja Zięby
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2014 r.
sprawyW. S.ur. (...)wB.,
synaK.iD.
oskarżonego zart. 242§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 22 listopada 2013 r. sygnatura akt IX K 135/13
na mocyart. 437 § 1 kpk,art. 624 § 1 kpk
1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. C.kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
3. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.
sygn. akt VI Ka 220/14

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 listopada 2013 roku sygn. akt IX K 135/13 uznałW. S.za winnego tego, że w dniu 07 stycznia 2011r wspólnie z innymi ustalonymi osobami wbrew zakazowi sądowemu zbiegł z(...)OddziałuSzpitala (...)wT., gdzie był osadzony na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Brzesku z dnia 13.08.2008r., sygn. akt II K 154/08 ustalając, że oskarżony działał w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami i czyn zakwalifikował jako przestępstwo zart. 242 § 4 kki za to skazał go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Obrońca oskarżonego zaskarżając wyrok w całości na jego korzyść zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wydanego orzeczenia poprzez ustalenie na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, iż oskarżonyW. S.dopuścił się przestępstwa zart. 242 § 4 kpk, podczas, gdy z materiału dowodowego wynika, że oskarżony nie działał w porozumieniu z innymi osobami lecz samodzielnie; obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a w szczególnościart. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpk, nadtoart. 410 kpkorazart. 424 § 1 kpk; ponadto zarzut kary niewspółmierności kary, a z ostrożności procesowej naruszenieart. 242 § 4 kkpoprzez jego błędne zastosowanie.
Apelująca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez poprawienie błędnej kwalifikacji prawnej i przyjęcie, że czyn oskarżonego stanowi przestępstwo zart. 242 § 1 kkoraz złagodzenie wymierzonej kary ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje.

Apelacja obrońcy oskarżonegoW. S.nie zasługuje na uwzględnienie, a kontrola odwoławcza przeprowadzonego przez Sąd I instancji postępowania dowodowego, zaskarżonego orzeczenia, jego uzasadnienia oraz analiza uzasadnienia środka odwoławczego wskazuje na trafność rozstrzygnięcia Sądu I instancji, co więcej, rozpoznając ten środek odwoławczy Sąd Okręgowy uznał apelację za bezzasadną i to w stopniu oczywistym. Sąd I instancji w sposób wyczerpujący uzasadnił również z jakich względów uznał, iżW. S.wyczerpał znamiona czynu zabronionego zart. 242 § 4 kk, o karze orzekając w sposób właściwy uwzględniający dyrektywyart. 53 kki nast.
Odnosząc się do zarzutów apelacji wypada przypomnieć, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu a quo wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, lecz musi zmierzać do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10.05.2005 roku sygn. WA 12/05 OSNwSK 2005/1/949).
Z kolei przekonanie sądu o wiarygodności lub niewiarygodności określonych dowodów pozostaje pod ochroną zasady wyrażonej wart. 7 k.p.k.wtedy tylko, kiedy spełnione są warunki: ujawnienia całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) w granicach respektujących zasadę prawdy obiektywnej (art. 2 § 2 k.p.k.), rozważenia wszystkich okoliczności zgodnie z zasadą określoną wart. 4 k.p.k.oraz wyczerpującego i logicznego - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uzasadnienia przekonania sądu (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.) (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14.12.2006 roku w sprawie III KK 415/06 OSNwSK 2006/1/2452).
Przepisart. 5 § 2 k.p.k.dotyczy z kolei wątpliwości, jakie może powziąć sąd orzekający (a nie strona) i dopiero gdyby sąd je powziął, a nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego, zasadny byłby zarzut naruszenia tego przepisu. (...). Zarzut naruszeniaart. 7 k.p.k.wymaga wykazania wad w ocenie konkretnych dowodów dokonanej przez sądy orzekające, prowadzących do wniosku, iż ocena ta przekracza granice swobodnej (wyrok SN z 20.04.2004 r. sygn.  V KK 332/03, OSNwSK 2004/1/751). W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień oskarżonego, nie wiadomo jakie wątpliwości miałby powziąć Sąd meriti, bo przecież nie może chodzić o odmienność zeznań i wyjaśnień, gdy stan faktyczny można ustalić w wyniku prawidłowej oceny dowodów, a taką przeprowadził Sąd orzekający.
Obraza prawa materialnego, do czego sprowadza się zarzut naruszeniaart. 242 § 4 kk, polega na wadliwym jego zastosowaniu (lub niezastosowaniu) w orzeczeniu opartym na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych (wyrok SN z dnia 2007.11.28, sygn. II KK 172/07, LEX nr 351223). Skoro zatem obrońca w istocie kwestionuje ustalenia faktyczne, błędny jest w ten sposób zredagowany zarzut środka odwoławczego.
Podstawową dyrektywą wyrażonej wart. 410 kpkzasady bezpośredniości procesu karnego jest opieranie wyroku bezpośrednio i tylko na materiale przeprowadzonym - choćby i pośrednio - na rozprawie, co przecież nie oznacza, że Sąd ma opierać się na dowodach ocenionych krytycznie.
Z koleiart. 424 kpkreguluje zakres uzasadnienia wyroku, przy tym pamiętać trzeba, że fakt, iż podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie oznacza, iż w treści uzasadnienia wyroku powinny być wyliczone wszystkie dowody. Podważanie tak dokonanej oceny sądu byłoby uzasadnione w wypadku stwierdzenia, że wśród zeznań świadków oraz innych dowodów, niewymienionych przez ten sąd konkretnie, były takie, których treść nie odpowiada tej ogólnej ocenie i mogłaby prowadzić do odmiennych wniosków ( w. SN z 20 kwietnia 1985 r., III KR 66/85, OSPiKA 11-12/1986, poz. 233). Takich argumentów w środku odwoławczym trudno się doszukać.
W zakresie dotyczącym globalnego powołania przez Sąd I instancji dowodów w oparciu, o które ustalił stan faktyczny, stwierdzić trzeba, że w sprawach o większym stopniu złożoności, znacznej liczbie dowodów, oczywista jest niedopuszczalność sumarycznego powoływania dowodów. W niniejszej sprawie materiał dowodowy był jednak nieobszerny i przejrzysty, stan faktyczny również jasny, zatem globalne przywołanie dowodów, których ocenę Sąd przedstawił w dalszej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nie uniemożliwił Sądowi Okręgowemu przeprowadzenia kontroli odwoławczej.
Zatem naruszenia powołanych w środku odwoławczym zasad nie można się dopatrzeć się analizując przebieg postępowania, zapadły wyrok oraz pisemne motywy zaskarżonego orzeczenia.
Sąd I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, dokonując wszechstronnej, skrupulatnej oceny zebranych dowodów, nie uchybiając zasadom wiedzy, logicznego rozumowania, ani doświadczenia życiowego, rzetelnie i szczegółowo ocenę tę przedstawiając w pisemnych obszernych motywach zaskarżonego orzeczenia.
W istocie apelacja sprowadza się do forsowania tezy, iż oskarżonemu przypisać można jedynie wypełnienie znamionart. 242 § 1 kk, co oderwane jest nawet od wyjaśnieńW. S.. Na rozprawie w dniu 9 września 2013 r. w obecności obrońcy oskarżony wyjaśnił przecież: „Wyszliśmy ze szpitala w trzech, poszliśmy się zważyć, kolega pchnął drzwi i uciekliśmy.To było zaplanowane”.
Takie wyjaśnienia korelują z relacjąA. W.. Wedle zeznań tego świadka pobyt oskarżonego i towarzyszy w części korytarza, gdzie stała waga, pomiędzy dwojgiem drzwi zabezpieczających Oddział był stosunkowo długi, świadek nawet wyszedł na chwilę, a sprawcy pozostali z pielęgniarką. Kiedy wrócił zauważył, że mężczyźni mieli ubrane buty i rękawiczki, co przekonuje o wcześniejszym planowaniu. Podobnie, jak i to, że oskarżony zażądał wydania karty magnetycznej, aby otworzyć zewnętrzne drzwi, a gdy świadek odmówił toR. S.popchnął silnie drzwi otwierając je naporem ciała. Wreszcie wspólne opuszczenie terenu Szpitala, podróż doG.tą sama taksówka przekonują o trafności ustaleń Sądu meriti. Z takimi korelują nawet wyjaśniania oraz zeznaniaR. S.iS. M., pomimo zaprzeczania porozumieniu. Nie uchybił przy tym Sąd orzekający regułom oceny dowodów odwołując się do zasad doświadczenia życiowego, które wskazane oceny wsparły.
Żadnego znaczenia dla dokonania ustaleń o porozumieniu sprawców nie ma fakt uprzedniego skazania pozostałych dwóch wedle kwalifikacji zart. 242 § 1 kk, obrońca zapomina o podstawowej zasadzie samodzielności jurysdykcyjnej Sądu, opartej o przepisart. 8 § 1 kpk. Nieprawidłowe orzeczenie w zakresie innego sprawcy nie tylko nie wiąże Sądu w niniejszej sprawie, ale nawet nie ma żadnej mocy dowodowej dla ustaleń w niniejszym postępowaniu, prócz faktu skazania konkretnych osób, za określone czyny.
Dlatego Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że oskarżony działał również w porozumieniu z innymi osobami, takie właśnie zachowanie jest znamieniem typu kwalifikowanego.
Słusznie Sąd meriti wykazał, że uprzednia zmowa nie stanowi warunku koniecznego współsprawstwa, a wystarczy porozumienie osiągnięte w czasie wykonywania czynu wspólnymi siłami i świadome współdziałanie sprawców w realizacji znamion przestępstwa.
Podsumowując Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego, ani wywodów uzasadnienia środka odwoławczego, uznając, że Sąd I instancji przeprowadził pełne postępowanie dowodowe, dokonując prawidłowej, zgodnej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, która doprowadziła do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji trafnej oceny prawnej zachowania oskarżonego, który dopuścił się występku zart. 242 § 4 kk.
Sąd Okręgowy ocenił również, iż na akceptację zasługuje wymiar kary orzeczonej wobecW. S., pomimo wyartykułowania zarzutu apelacji w uzasadnieniu środka nie sposób doszukać się argumentów na jego poparcie, co wydaje się prowadzić do wniosku, że ową surowość wiąże obrońca jedynie z surowszą, niż życzenie apelacji kwalifikacją. Sąd I instancji prawidłowo wykazał, że kara 8 miesięcy pozbawienia wolności jest współmierna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, na którego niekorzyść przemawia min. wielokrotna karalność, co istotne również za takie samo przestępstwo. Wprawdzie wyrok w tamtej sprawie zapadł i uprawomocnił się już po dokonaniu obecnie osądzonego przestępstwa, ale odnosił się do przestępstwa popełnionego w dniu 29 maja 2010 r.- zatem kilka miesięcy wcześniej, a co więcej również wspólnie i w porozumieniu zR. S.. Kara 8 miesięcy pozbawienia wolności nadal pozostaje w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, nie może zatem uchodzić za surową, szczególnie w świetle negatywnej prognozy społeczno kryminologicznej oskarżonego, który wielokrotnie naruszał porządek prawny, lekceważył wyroki Sądów, nadużywał zaufania związanego ze stosowaniem środków probacyjnych, a wreszcie dwukrotnie samo uwolnił się.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.