Sąd Rejonowy w Olsztynie
XII Zamiejscowy Wydział Karny
Sygnatura akt: XII K 374/13
Data wyroku: 2014-04-25 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Świdwiński

Sygn. akt XII K 374/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJDnia 25 kwietnia 2014 roku.
Sąd Rejonowy w Olsztynie XII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Nidzicy w składzie:
Przewodniczący - SSR Andrzej Świdwiński
Protokolant - sekr. sąd. Alicja Rutka-Fijałkowska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Dariusza Paczkowskiego
po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2014 r., 10 kwietnia 2014 r. i 25 kwietnia 2014 r. sprawy
A. P. (1)ur. (...)wM., s.W.iH.z d.L.,oskarżonego o to, że: w dniu 12 kwietnia 2013 r. nadrodze publicznej nr (...)pomiędzy miejscowościamiJ.iZ.w gminieJ., kierując(...)nr rej. (...)wraz z przyczepą(...)nr rej. (...)umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym przez to, że prowadził pojazd z prędkością nadmierną w stosunku do utrudnionych warunków drogowych, a podczas pokonywania łuku drogi wykonał hamowanie pojazdu ze zjazdem w prawo, podczas którego na skutek znacznej prędkości jazdy oraz działania wywołanych hamowaniem sił bezwładności na jego pojazd i przyczepę, doprowadził do utraty przyczepności kół naczepy do podłoża i wyjechania jej na sąsiedni pas ruchu, którym prawidłowo poruszał się samochodemM. (...)nr rej. (...)T. S. (1), co skutkowało uderzeniem przyczepy pojazduV.wM.i zepchnięcia go do rowu sprowadzając w konsekwencji na skutek zderzenia śmierćT. S. (1)w wyniku obrażeń czaszkowo-mózgowych z masywnym krwiakiem podpajęczynówkowym,
tj. o czyn zart. 177 § 2 kk,
I.oskarżonegoA. P. (1)uznaje za winnego tego, że w dniu 12 kwietnia 2013 r. nadrodze publicznej nr (...)pomiędzy miejscowościamiJ.iZ.w gminieJ., woj.(...)- (...), kierując samochodem ciężarowym markiV.onr rej. (...)wraz z przyczepą(...)onr rej. (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym przez to, że prowadząc pojazd z prędkością niedostosowaną do panujących warunków drogowych, podczas pokonywania łuku drogi wykonał manewr hamowania pojazdu ze zjazdem w prawo, podczas którego na skutek niedostosowanej prędkości jazdy oraz działania wywołanych hamowaniem sił bezwładności na jego pojazd i przyczepę, doprowadził do utraty przyczepności kół przyczepy do podłoża, w następstwie czego przyczepa wjechała na sąsiedni pas ruchu, którym prawidłowo poruszał się samochodem markiM. (...)onr rej. (...)T. S. (1), co skutkowało uderzeniem przyczepy pojazdu markiV.w pojazd markiM.i zepchnięciem go do rowu, sprowadzając w konsekwencji na skutek zderzenia śmierćT. S. (1)w wyniku doznanych obrażeń czaszkowo-mózgowych z masywnym krwiakiem podpajęczynówkowym, tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 177 § 2 kki za to na podstawie tego przepisu skazuje go i wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;
II.na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkorazart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemu tytułem próby na okres 4 (czterech) lat;
III.na podstawieart. 42 § 2 kkorzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. „C” na okres 4 (czterech) lat;
IV. na podstawieart. 63 § 2 kkna poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. „C” zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 22 sierpnia 2013 roku;
V.na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 616 § 1 pkt 2 kpki § 14 ust. 2 pkt 3 i 7 oraz § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z dnia 28 września 2002 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 t.j.), zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych poniesione przez nich koszty procesu z tytułu ustanowionych w sprawie pełnomocników:
- na rzeczS. S. (1)w kwocie 588,00 złotych;
- na rzeczJ. S. (1)w kwocie 588,00 złotych;
VI.na podstawieart. 44 § 1 kkorzeka przepadek z pozostawieniem w aktach sprawy(k. 9)dowodu rzeczowego w postaci tarczy tachografu(...)onr rej. (...);
VII.na podstawieart. 627 kpkorazart. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300,00 złotych tytułem opłaty oraz obciąża go wydatkami w kwocie 7.941,92 złotych poniesionymi przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania.
Sygn. akt XII K 374/13

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
OskarżonyA. P. (1)ma 41 lat, na stałe zamieszkuje w miejscowościK., gm.W.. Żonaty, posiada na utrzymaniu żonę oraz troje dzieci w wieku 10, 11 i 16 lat. Wykształcenie zawodowe - mechanik pojazdów samochodowych. Ostatnio zatrudniony byłfirmie Handel i (...)w miejscowości(...), gm.J., jako kierowca samochodów ciężarowych. Z tego tytułu uzyskiwał wynagrodzenie w wysokości około 1500 zł miesięcznie, obecnie natomiast jest osobą bezrobotną. Posiada prawo jazdy kategorii A, B, C, BE, CE i T, w tym prawo jazdy kategorii C od dnia 04 kwietnia 1997r.A. P. (1)jest osobą niekaraną, zdrowy, nie leczył się psychiatrycznie ani odwykowo.

Dowód:

wyjaśnienia oskarżonegoA. P. (1)(k. 254-254v, 380), kserokopia prawa jazdy (k. 259), karta karna (k. 279).
W dniu 12 kwietnia 2013 r.T. S. (1), mieszkający na stałe wN., około godziny 06:10 wyjechał z domu swoim samochodem dostawczym markiM. (...)koloru białego onr rej. (...)i udał się w drogę do miejscowościR., gm.J., do zamieszkującego tam brataW. S., aby pomóc mu przy pracach w gospodarstwie rolnym. Pojazd, którym poruszał sięT. S. (1), był sprawny technicznie – miał sprawny układ kierowniczy i hamulcowy, prawidłowe oświetlenie i ogumienie. Wymieniony poruszał się m.in.drogą powiatową nr (...), prowadzącą z miejscowościM., gm.J.do miejscowościJ., gm.J.. Około godziny 06:30, kilka kilometrów przed miejscowościąZ.,T. S. (1)ominął stojący na poboczu drogi samochód dostawczy markiP. (...)onr rej. (...), którym podróżowaliA. S. (1)iD. B..A. S. (1)był kierowcą tego pojazdu, aD. B.jego pasażerem i zajmował przednie siedzenie obok kierowcy. Wymienieni zatrzymali się tylko na chwilę aby sprawdzić mapę, po czym ruszyli dalej tą samą trasą, którą poruszał sięT. S. (1).
Około godziny 06:40T. S. (1)przejechał przez miejscowośćZ.i kontynuował jazdędrogą nr (...)w kierunku miejscowościJ., poruszając się z prędkością około 70 km/h. Za miejscowościąZ., tuż za pojazdem markiM. (...)koloru białego onr rej. (...), w odległości około 100 m, poruszali się także jadący samochodem markiP. (...)A. S. (1)iD. B.. Wymienieni jechali z prędkością około 70 km/h i utrzymywali stały kontakt wzrokowy i stałą odległość od poprzedzającego ich pojazdu markiM. (...), poruszając się cały czas ze zbliżoną do niego prędkością.
Tego dnia warunki panujące na drodze były utrudnione - z uwagi na stosunkowo wczesną porę dopiero wstawał świt - niebo był zachmurzone, nawierzchnia drogi była wilgotna, a w powietrzu unosiła się lekka mgła. Natężenie ruchu nadrodze nr (...)w obu jej kierunkach było umiarkowane, praktycznie zerowe.T. S. (1)stopniowo zbliżał się do mieszczącego się za miejscowościąZ.łuku drogi biegnącego w lewo - patrząc od jego kierunku poruszania się - w kierunku miejscowościJ.. W tym miejscu jezdnia ma szerokość 5,6 m i po jednym pasie ruchu dla każdego kierunku poruszania się i nie posiada oznakowania poziomego. Tuż za pasem jezdni znajduje się pobocze o szerokości 1,5 m, a następnie przydrożny rów o szerokości 1,3 m. Na tym odcinku drogi obowiązuje administracyjne ograniczenie prędkości poruszania się do 90 km/h.
W tym samym czasie z przeciwnego kierunku jazdy, tj. od strony miejscowościJ.w kierunku miejscowościZ., poruszał się oskarżonyA. P. (1), który kierował zespołem pojazdów - samochodem ciężarowym markiV. (...)onr rej. (...)wraz z naczepąmarki K. (...)onr rej. (...)przystosowaną do przewozu drewna opałowego, która nie była załadowana. Wraz z nim, w kabinie pojazdu ciężarowego obok kierowcy, zajmował miejsceK. M. (1). Obaj mężczyźni wyjechali po godzinie 06:00 z miejscowości(...)i zamierzali udać się do miejscowościW., celem odbioru drewna opałowego. Równocześnie z nimi z bazy firmy wyjechał drugi samochód ciężarowy, kierowany przezM. B., który również miał udać się do miejscowościW.i przez kilka kilometrów jechał tuż za zespołem pojazdów kierowanych przezA. P. (1). NastępnieM. B.zatrzymał na chwilę swój pojazd i stracił kontakt wzrokowy z oskarżonym poruszającym się przed nim samochodem ciężarowym markiV. (...).
Około godziny 06:40A. P. (1)iK. M. (1)zbliżali się do miejscowościZ., gm.J.i do znajdującego się kilkaset metrów od tej miejscowości - patrząc od ich kierunku poruszania się - łuku drogi w prawo. W momencie zbliżania się do wskazanego łuku drogi w prawo oskarżony poruszał się z prędkością około 76-77 km/h. Samochód ciężarowy markiV. (...)onr rej. (...), którym kierowałA. P. (1)miał prawidłowe oświetlenie, natomiast niesprawny był jego układ kierowniczy i hamulcowy - bieżniki opon przedniej osi były nadmiernie i nierównomiernie zużyte, w związku z czym w czasie jazdy samochód nie utrzymywał kierunku „na wprost”. Z kolei przyczepamarki K. (...)onr rej. (...)była sprawna technicznie, nie posiadała jednak aktualnego przeglądu technicznego. W przyczepie sprawny był układ hamulcowy, było prawidłowe oświetlenie i ogumienie. Zarówno w samochodzie ciężarowym, jak i w naczepie układ hamulcowy wyposażony był w system(...)(AntyB.(...)).
Gdy oskarżonyA. P. (1)dojeżdżał już do łuku drogi w prawo swoim pasem ruchu i poruszał się z prędkością około 76-77 km/h, zauważył jadący z przeciwnego kierunku pasem właściwym dla swojego kierunku poruszania się pojazd dostawczyM. (...), kierowany przezT. S. (1). Oskarżony zaczął wtedy hamować, celem zmniejszenia prędkości kierowanego przez siebie pojazdu i naczepy na poziomym łuku drogi, co na skutek przyhamowania spowodowało zjazd zespołu pojazdów na prawo. Manewr ten, na skutek prędkości jazdy i działania znacznych sił bezwładności i odśrodkowych, a także mokrej nawierzchni, spowodował utratę przyczepności na kołach tylnej osi przyczepy, która wjechała swoją tylną częścią na zewnętrzny łuk i sąsiedni pas ruchu, po którym pojazdem markiM. (...)poruszał sięT. S. (1). W następstwie niekontrolowanego toru jazdy przyczepy doszło do jej zderzenia z pojazdem markiM. (...)onr rej. (...), który to pojazd swoją lewą stroną, a dokładnie lewym przednim narożem uderzył w tylną oś i końcówkę ramy przyczepymarki K. (...)onr rej. (...). W momencie samego zderzenia samochód ciężarowy markiV.poruszał się już z prędkością około 34 km/h. Do zderzenia doszło tuż przy osi jezdni, na prawym pasie ruchu, odnosząc się do kierunku jazdy samochodu markiM., tj. na pasie ruchu właściwym dla jego kierunku poruszania się. Po zderzeniu i wgnieceniu elementów nadwozia - wgnieceniu kabiny i zerwaniu dachu - pojazd markiM. (...)przejechał jeszcze kilkadziesiąt metrów i zatrzymał się częściowo na prawym poboczu, a częściowo w rowie, po stronie właściwej dla jego kierunku poruszania się. Z kolei samochód ciężarowy markiV.przejechał jeszcze kilka metrów i przyczepą uderzył w drzewo (brzozę) rosnące na prawym poboczu drogi, patrząc od jego kierunku poruszania się, zatrzymując się tuż za nim, pozostawiając na tym drzewie ślady rycia. Przyczepa dalej ślizgając się, obróciła się o 90° tarasując przejazd na sąsiednim pasie ruchu, którym poruszali sięA. S. (1)iD. B., jadąc samochodem markiP. (...)onr rej. (...). Kierowca tego auta -A. S. (1)- celem uniknięcia czołowego uderzenia w przyczepę zaczął hamować i zjechał do przydrożnego rowu. W następstwie tego zjazdu ani kierowca ani pasażer samochoduP. (...)nie doznali obrażeń, a uszkodzeniu nie uległ także sam samochód.
Gdy oskarżonyA. P. (1)zatrzymał kierowany przez siebie zespół pojazdów wysiadł z kabiny i podbiegł do uszkodzonego samochodu markiM. (...)próbując udzielić pomocyT. S. (1), który był zaklinowany w aucie. W tym samym czasie od strony miejscowościJ.nadjechaliJ. P.iT. B., którzy zatrzymali swój pojazd i również pobiegli sprawdzić, co wydarzyło się na drodze. W związku z tym, iż w pojeździe markiM. (...)ciągle jeszcze włączony był silnikJ. P.,T. B.i jadący wspólnie z nimiA. K.zdjęli klemy z akumulatora, a w tym czasie oskarżony próbował reanimowaćT. S. (1), który był nieprzytomny. Na miejsce zdarzenia wezwana została karetka pogotowia oraz Policja. Jeszcze przed przyjazdem pogotowiaT. S. (1)zmarł z powodu doznanych rozległych obrażeń czaszkowo-mózgowych z masywnym krwiakiem podpajęczynówkowym.
Bezpośrednio po zdarzeniu oskarżonyA. P. (1)poddany został badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu – pierwsze badanie przeprowadzone zostało o godzinie 07:01 z wynikiem 0,00 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, a kolejne badanie o godzinie 07:49 na urządzeniu stacjonarnym typu Alkometr również z wynikiem 0,00 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu. W pobranej następnie od oskarżonego krwi nie stwierdzono również obecności alkoholu etylowego, środków odurzających ani substancji psychotropowych. Krew pobrana została także od zmarłegoT. S. (1)i nie stwierdzono w niej obecności alkoholu etylowego.
W następstwie zdarzenia drogowego w samochodzie markiM. (...)onr rej. (...)uszkodzeniu uległa przednia ściana i lewa strona pojazdu, w tym: przedni zderzak, przedni pas, wlot powietrza, pokrywa komory silnika, przednie lewe światła, przednia szyba, przedni lewy błotnik i nadkole, przednie lewe zawieszenie koła, przednie lewe koło, lewa strona kabiny, przednie lewe drzwi, podłoga, dach, obudowa skrzyni ładunkowej, tablica wskaźników i wyposażenie kabiny kierowcy, nastąpiło również wyrwanie siedzenia pasażerów. W pojeździe markiV.onr rej. (...)nie ujawniono natomiast uszkodzeń, które miałyby związek z zaistniałym wypadkiem, z kolei w przyczepiemarki K. (...)onr rej. (...)doszło do deformacji obręczy tylnego, lewego koła, a także do uszkodzenia lewego tylnego błotnika, narożnej lewej tylnej kłonicy, do zdeformowania lewej strony tylnej belki, urwania tylnych lamp zespolonych, przesunięcia lewego tylnego koła z jednoczesnym przekoszeniem tylnej osi pod kątem 10°, przegięcia ku tyłowi lewej strony belki podłogowej oraz zarysowania na tylnej lewej stronie części przyczepy na długości ok. 1200 mm.
Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Olsztynie – XII Zamiejscowy Wydział Krany z siedzibą wN.z dnia 24 stycznia 2014 r. w sprawie XII W 601/13 posiadacz pojazdu markiV.onr rej. (...)W. Z.za to, że udostępnił pojazd niesprawny technicznieA. P. (1), a ponadto będąc posiadaczem przyczepymarki K. (...)onr rej. (...)nie dopełnił obowiązku od dnia 17 marca 2013 roku przedstawienia pojazdu do badania technicznego w wyznaczonym terminie, został uznany winnym popełnienie wykroczeń z art. 96 § 1 pkt 5 kw i art. 97 kw w zw. z art. 81 ustawy „Prawo o ruchu drogowym”, za co wymierzona została mu kara grzywny w wysokości 500 zł.
Z kolei także wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Olsztynie – XII Zamiejscowy Wydział Krany z siedzibą wN.z dnia 24 stycznia 2014 r. w sprawie XII W 601/13A. P. (1)uznany został winnym tego, że w dniu 12 kwietnia 2103 r. o godzinie 06:41 koło miejscowościZ., gm.J.kierował pojazdem ciężarowym markiV.onr rej. (...)wraz z przyczepą onr rej. (...), pomimo tego, iż pojazd ten był niesprawny technicznie, tj. wykroczenia z art. 96 § 1 pkt 5 kw, za co wymierzona mu została kara grzywny w wysokości 200 zł.

      Dowód:

     częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. P. (1)(k. 255-255v, 380v, 436v-437),zeznania świadków:

S. S. (1)(127v-128, 380v-381),D. B.(k. 156v-157, 382),A. S. (1)(k. 158v-159, 382v),J. P.(k. 160v-162, 382v),J. S. (1)(k. 175v-176, 381-381v),T. G.(k. 188, 434-434v),T. B.(k. 189v-190v, 382v-383),P. S.(k. 193v, 383),W. S.(k. 400-400v),A. S. (2)(k. 400v-401v),A. C.(k. 401v),M. B.(k. 343v-435),T. S. (2)(k. 435),M. S.(k. 435-435v), częściowo zeznania świadkaK. M. (1)(k. 152v-153, 381v-382), prot. badania stanu trzeźwościA. P. (1)(k. 3, 5), protokół oględzin miejsca wypadku (k. 6-8), tarcza tachografu (k. 9), sprawozdanie z przeprowadzonych badań krwi i protokoły z pobrania krwi (k. 44-45, 48-49, 50), opinia techniczna dot. stanu pojazdów biegłegoA. P.wraz ze zdjęciami i opinią uzupełniającą (k. 59-64, 65-73, 167-170), szkic miejsca wypadku drogowego (k. 76), materiał poglądowy do protokołu oględzin miejsca zdarzenia (k. 77-125), opinia LK KWP wO.dot. tarczy tachografu (k. 181-183), pismo z Powiatowego Zarządu Dróg wN.(k. 195-205), opinia biegłego z zakresu ruchu drogowegoR. A.wraz z ustną opinią uzupełniającą (k. 206-225, 401v-402v), protokół oględzin i otwarcia zwłok (k. 240-242), opinia toksykologiczna Instytutu Sehna w Krakowie (k. 323-325), wyroki nakazowe dot. wykroczeń (k. 404-405), zaświadczenia dot. stanów technicznych pojazdów (K. 420-421), zdjęcia złożone przez oskarżonegoA. P. (1)(k. 422-433).

OskarżonyA. P. (1)nie przyznał się w całości do popełnienia zarzucanego mu czynu. Na etapie postępowania przygotowawczego wyjaśnił, że w dniu 12 kwietnia 2013 r. to samochód markiM.zajechał mu drogę, ściął łuk i zaczepił o przyczepę, czym spowodował to, iż przyczepa „poszła” na prawą stronę w rów i uderzając w drzewo odbiła się na drugą stronę jezdni. Wymieniony wskazał, iż widząc co się dzieje na drodze starał się jak najbardziej odbić na prawo, ale nie mógł ponieważ z przodu miał drzewo. Oskarżony wyjaśnił, iż kierowcaM.jechał prosto na niego, a on do momentu uderzenia przyczepy w drzewo w ogóle nie hamował swoim pojazdem. Dodał, iż kierowcęM.„aż zabujało na zakręcie” i ledwo wyprowadził on swój pojazd, zawadzając jednak o przyczepę a gdy przyczepa „poszła” na drugą stronę jezdni zobaczył on nadjeżdżający z przeciwka inny samochód.
Na etapie postępowania sądowego oskarżony początkowo odmówił składania wyjaśnień w sprawie, podtrzymując jedynie w całości wyjaśnienia złożone poprzednio. Na koniec rozprawy wyjaśnił, że przed miejscowościąZ., dojeżdżając do łuku drogi zauważył jak w łuk ten wchodził biały bus, poruszając się jego pasem. W związku z tym odbił on samochód jak najbardziej na pobocze, a w tym samym czasie kierowcaM.najprawdopodobniej zorientował się, że jedzie jego pasem i gwałtownie odbił na swój pas. Oskarżony stwierdził, iż pomyślał nawet, że kierowcy tego pojazdu uda się uciec i „pójdzie w rów” po swojej stronie jezdni, ale w lusterku zauważył, że najeżdża on jednak na tył jego przyczepy. Za chwilę przyczepa zawadziła o rosnącą przy drodze brzozę i w następstwie tego odbiła na drugą stronę drogi.A. P. (1)wskazał również, że po zatrzymaniu swojego pojazdu pobiegł do kierowcy busa i próbował go reanimować, jednak ten zmarł jeszcze przed przyjazdem pogotowia. Dodał, iż przed zderzeniem poruszał się z prędkością około 70 km/h, a „zbicie’ tej prędkości do około 34 km/h nastąpiło wskutek uderzenia w przyczepę.(vide: wyjaśnienia oskarżonegoA. P. (1)k. 255-255v, 380v, 436v-437).

Sąd zważył co następuje:
W ocenie Sądu, wyjaśnienia złożone w przedmiotowej sprawie przez oskarżonegoA. P. (1), jedynie częściowo zasługują na wiarę.
Sąd podzielił te wyjaśnienia jedynie w odniesieniu do przedstawionych przez oskarżonego okoliczności przedwypadkowych i powypadkowych, w tym dotyczących tego, skąd, gdzie i z kimA. P. (1)jechał w dniu 12 kwietnia 2013 r. kierując zespołem pojazdów – samochodem ciężarowym markiV.onr rej. (...)wraz z naczepąmarki K. (...)onr rej. (...), a także jak zachowywał się tuż po wypadku zatrzymując kierowany przez siebie pojazd i próbując udzielić pomocy zakleszczonemu w samochodzie markiM. (...)T. S. (1). Te twierdzenia oskarżonego w pełni zgodne są z ustalonym przez Sąd stanem faktycznym sprawy, znajdując swoje potwierdzenie zwłaszcza w zeznaniach przesłuchanych w sprawie świadków:K. M. (1),D. B.,A. S. (1),J. P.iT. B.. Sąd podzielił również wyjaśnienia oskarżonego w tej części, w jakiej wskazywał on z jaką prędkością poruszał bezpośrednio przed zdarzeniem, określając ją na około 70 km/h, co z kolei znajduje swoje potwierdzenie w opinii dotyczącej zamontowanej w samochodzie markiV.tarczy tachografu, sporządzonej przez biegłego z zakresu wypadków drogowych z Laboratorium Kryminalistycznego KWP wO., a z której jednoznacznie wynika, iż prędkość pojazdu markiV.w czasie dojeżdżania do miejsca zdarzenia wynosiła 76-77 km/h.
W pozostałym natomiast zakresie, a odnoszącym się do istoty sprawy, w tym do ustalenia przyczyn zaistnienia wypadku drogowego i jego przebiegu, Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego uznając, iż stanowią one przyjętą przez niego linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej za popełniony czyn. Pomimo tego, iż oskarżony zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak również w postępowaniu sądowym stanowczo i konsekwentnie wskazywał, iż do zaistnienia wypadku, o spowodowanie którego został on oskarżony, przyczynił się w rzeczywistości kierowca jadącego z przeciwnego kierunku pojazdu markiM. (...)T. S. (1), który wyjeżdżając zza łuku drogi, zjechał na jego pas ruchu „ścinając” łuk i jechał wprost na niego, co skutkowało koniecznością odbicia w prawo zespołem kierowanych przez niego pojazdów, a jego twierdzenia w tym zakresie potwierdzone zostały z kolei przez przesłuchanego w charakterze świadka poruszającego się wspólnie z nimK. M. (1), to podnieść należy, iż twierdzenia te pozostają w opozycji do reszty zgromadzonych w sprawie dowodów. Oskarżony zaprzeczył również, aby zaczął gwałtownie hamować widząc nadjeżdżający z przeciwnego kierunku pojazd wskazując, iż jechał z prędkością dostosowaną do panujących warunków drogowych – które jego zdaniem były dobre - natomiast to kierowcaM. (...)jechał zbyt szybko a on sam z kolei, widząc to co się dzieje na drodze, zjechał na tyle, na ile mógł na jej prawą stronę.
Tymczasem zauważyć należy, iż z zeznańA. S. (1)iD. B.- którzy poruszali się w odległości około kilkudziesięciu metrów za pojazdem markiM. (...)kierowanym przezT. S. (1)- wynika, że kierowca tego pojazdu poruszał się z prędkością dopuszczalną na tym odcinku drogi, zbliżoną do ich prędkości poruszania się, którą określili na około 70 km/h, o czym ich zdaniem świadczyła stała utrzymywana pomiędzy nimi odległość, a zbliżając się od łuku drogi w prawo, patrząc od jego kierunku poruszania się, jechał on swoim pasem ruchu. W ocenie świadków, warunki drogowe były natomiast utrudnione z powodu wilgotnej nawierzchni i opadającej mgły. Obaj świadkowie zgodnie wskazali natomiast, iż nie zauważyli, aby poruszający się przed nimi biały bus hamował, albo przekraczał oś jezdni. Szczególnie istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy są zeznania - zdaniem Sądu -D. B., pasażera samochodu markiP. (...), który wskazał:„Już podczas wychodzenia ciężarówki z zakrętu zauważyłem jak przyczepa tego auta nagle stanęła na lewych kołach. Wydaje mi się, że ciężarówka zajmowała swój pas ruchu, a przyczepa stojąc na lewych kołach przekroczyła już oś jezdni i zaczęło ją zarzucać na nasz pas ruchu.”i dalej:„ W pewnym momencie, jak przyczepa ponownie opadła na koła, to zarzuciło nią na lewy pas ruchu (czyli na nasz pas)”.(vide: k. 156v-157).
Z kolei kierowca pojazdu markiP. (...)A. S. (1)zeznał, że:„M.jechał prawą stroną jezdni. Prawe kołaM.były później na poboczu. Nawierzchnia była wilgotna, bo mgła opadała. Kierowca ciężarowego nie trąbił ani nic. To był moment, ja zobaczyłem, jak ta przyczepa uderzyła w drzewo, to było na łuku.”(vide: k. 382v).
Również z opinii sporządzonej przez biegłego z zakresu ruchu drogowegoR. A.wynika, że sprawcą wypadku drogowego z dnia 12 kwietnia 2013 r. był kierujący zespołem pojazdów markiV.wraz z naczepąmarki K.oskarżonyA. P. (1), który na łuku poziomym drogi poruszał się z prędkością graniczną do administracyjnie dopuszczalnej, niedostosowaną jednak do panujących warunków drogowych, co miało wpływ na utratę stabilności ruchu przyczepy. Oskarżony wjeżdżając w łuk drogi zauważył jadący z przeciwnego kierunku samochodów markiM. (...), w związku z czym w celu zmniejszenia prędkości na łuku kierowanego przez siebie zespołu pojazdów zaczął hamować, co spowodowało utratę przyczepności tylnej osi przyczepy i jej wyjechanie na zewnątrz pokonywanego łuku drogi, a co z kolei skutkowało tym, iż poruszający się swoim pasem ruchu samochód dostawczyT. S. (1)zderzył się otarciowo z tą przyczepą w okolicach jej tylnej osi. Oczywistym jest przy tym, że samochód ciężarowy kierowany przez oskarżonego, wyposażony w układ hamulcowy posiadający(...)nie pozostawił po sobie śladów hamowania na jezdni, która dodatkowo była wilgotna.
Biegły wskazał także, iż kierujący pojazdem markiM. (...)bezpośrednio przez wypadkiem poruszał się z prędkością nie mniejszą niż 70 km/h, która to prędkość nie była jednak nadmierna w stosunku do panujących warunków drogowych i zasadniczo nie miała wpływu na zaistnienie wypadku. Kierujący samochodem dostawczymT. S. (1)stosował poprawną technikę jazdy i kierował pojazdem po zewnętrznej stronie łuku. Tym samym to oskarżony swoją taktyką i techniką jazdy miał wpływ na zaistnienie wypadku. Gdyby bowiem prędkość jego jazdy była dostosowana do panujących na drodze warunków (łuk poziomy drogi, wilgotna nawierzchnia i lekkie zamglenie), a dodatkowo oskarżony poruszałyby się jak najbliżej prawej krawędzi swojego pasa ruchu, istniała możliwość uniknięcia zderzenia się pojazdów.
Biegły w swojej ustanej opinii uzupełniającej złożonej na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r., ustosunkowując się do przebiegu wypadku zrelacjonowanego przez oskarżonegoA. P. (1)i świadkaK. M. (1), wskazał, że:„Na k. 215 w opinii, w zeznaniach świadkaK. M. (1)jest zdanie, że samochód dostawczy „ścinał” zakręt. Jeśliby tak rzeczywiście było, to zderzenie busa nastąpiłoby z ciężarówką a nie z końcem przyczepy, w innym miejscu byłyby ślady. Pokrzywdzony nie miał czasu, aby wrócić na inny pas. Nastąpiło gwałtowne przybliżenie. Znalazła się przed nim tylna oś przyczepy. Jest dużo śladów powypadkowych wskazujących, że nie mogło być inaczej. Tak się dzieje, że jeżeli się skręci i złapie się miękkiego pobocza, to ściąga auto bardziej na pobocze a nie odwrotnie. Jadący świadek za busem nic nie widział, ale widział jak się ten samochód poruszał. Z tych materiałów które miałem, nie ma podstaw do takich stwierdzeń, że było inaczej. Możemy też mówić, co by było gdyby i o możliwościach takiego zdarzenia, ja się opieram o fakty a nie piszę rozprawy teoretycznej.”(vide: opinia biegłegoR. A.wraz z opinią uzupełniającą k. 206-225, 401v-402v).
Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym przede wszystkim przeprowadzone oględziny miejsca zdarzenia, bez wątpliwości wskazują na to, że do zderzenia pojazdu markiM. (...)z przyczepąmarki K.doszło na pasie właściwym do kierunku poruszania sięT. S. (1), nie zaś na pasie, po którym poruszał się oskarżony, a o czym świadczą powypadkowe ślady na jezdni – uszkodzone zespoły jezdne pojazdów, porozrzucane części elementów plastikowych i szklanych oraz rozlane płyny eksploatacyjne. Przeczy to zatem podawanej przez oskarżonego wersji, iż toM.zjechał na jego pas ruchu albowiem gdyby tak było, doszłoby do czołowego zderzenia pojazdów, nie zaś do zderzenia bocznego i dodatkowo na pasie właściwym do kierunku poruszania się oskarżonego, a nie odwrotnie, jak to w rzeczywistości miało miejsce. Podkreślenia wymaga również fakt, iż oskarżony nie używał bezpośrednio przed zdarzeniem sygnałów dźwiękowych i świetlnych, co zgodnie potwierdził nie tylko on sam, ale również przesłuchani w sprawie świadkowie, a co byłoby naturalną reakcją w przypadku, gdyby kierowca pojazdu markiM. (...), jak to podaje oskarżony, jechał przez kilka czy kilkanaście metrów nie swoim pasem ruchu, wprost pod kierowany przez niego zespół pojazdów. Ponadto w przypadku, gdyby zgodnie z wersją podawaną przez oskarżonego, samochód markiM. (...)kierowany przezT. S. (1)ścinał łuk poziomy, to zderzenie byłoby nie tylko czołowe, ale również nastąpiłoby z samym samochodem ciężarowym, nie zaś z jego naczepą, a pokrzywdzony nie miałby czasu i miejsca, aby powrócić na swój pas ruchu.
Pomimo tego, iż w samochodzie ciężarowym były usterki układu hamulcowego, to Sąd - zgodnie z opinią biegłego - nie znalazł podstaw, aby stwierdzić, iż miały one negatywny wpływ na hamowanie przyczepy.
W tych okolicznościach uznać należy, że bezpośrednią przyczyną wypadku drogowego w dniu 12 kwietnia 2013 r. było niezachowanie optymalnej prędkości jazdy i należytej ostrożności przez kierującego samochodem markiV.wraz z naczepąmarki K.oskarżonegoA. P. (1). Oskarżony, jako doświadczony kierowca – co przecież zgodnie podkreślali także świadkowie obronyT. S. (2),M. S.iM. B.- powinien był przy tym przewidzieć, jak zachowa się albo jak może zachować się podczas manewru hamowania, nie obciążona ładunkiem przyczepa.
W przedmiotowej sprawie Sąd podzielił w całości zeznania złożone przez najbliższych zmarłego w wypadkuT. S. (1)w osobach jego żonyS. S. (1)oraz ojcaJ. S. (1)uznając, iż są one konsekwentne, logiczne i szczere oraz nie znajdując żadnych podstaw do ich zdyskredytowania. Wymienieni zgodnie podali, kiedy i w jakich okolicznościach, dowiedzieli się o zdarzeniu drogowym z dnia 12 kwietnia 2013 r. przyznając, iż nie byli jego bezpośrednimi świadkami, a swoją wiedzę na temat tego co wydarzyło się na drodze czerpią z relacji osób, które dojechały na miejsce zdarzenia po jego zaistnieniu, przekazując im następnie swoje spostrzeżenia w tym zakresie. W konsekwencji - zdaniem Sądu - zeznaniaS. S. (1)iJ. S. (1)nie przyczyniły się w sposób istotny do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a przez to do rozstrzygnięcia jej przedmiotu i ustalenia winy sprawcy.(vide: zeznania świadków:S. S. (1)k. 127v-129,J. S. (1)k. 175v-176, 381-381v).
Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania przesłuchanych w charakterze świadkówA. S. (1)orazD. B., uznając je za konsekwentne, logiczne i szczere, korespondujące ze sobą wzajemnie i wzajemnie się uzupełniające. Zeznania wymienionych osób z kolei w sposób istotny przyczyniły się do ustalenia stanu faktycznego sprawy, albowiem wymieni w dniu zdarzenia poruszali się bezpośrednio za busem markiM. (...), którym kierowałT. S. (1). Obaj świadkowie przekazali swoje spostrzeżenia poczynione na miejscu zdarzenia, zgodnie wskazując, że przyczepę samochodu markiV.zarzuciło na lewy pas ruchu. Ich zeznania w pełni zgodne są z wnioskami na temat przebiegu zdarzenia, wyciągniętymi przez biegłegoR. A..
    (vide: zeznania świadków:A. S. (1)k. 158v-159, 382v,D. B.k. 156v-157, 382).

Z tych samych powodów Sąd podzielił również w całości zeznania osób, które nie były bezpośrednimi świadkami zderzenia się pojazduM. (...)z naczepą pojazdu, która ciągnięta była przez pojazd markiV.kierowany przez oskarżonego, a którzy dojechali na miejsce zdarzenia chwilę później, tj.J. P.,T. B.iM. B.uznając, iż są one konsekwentne i szczere, korespondują ze sobą wzajemnie i wzajemnie się uzupełniają. Wymienione osoby zgodnie podały, co zastały na miejscu zdarzenia, jak w momencie ich przyjazdu usytuowane były biorące w tym zdarzeniu pojazdy, jak zachowywał się oskarżony, który próbował reanimować nieprzytomnego i zakleszczonego w pojeździe markiM. (...)T. S. (1), a także kto i w jakich okolicznościach wyłączył silnikM.. Przekazane w tym zakresie informacje w pełni zgodne są z wyjaśnieniami złożonymi w tym przedmiocie przez samego oskarżonegoA. P. (1)oraz z zeznaniami podróżującego wspólnie z nimK. M. (1). Opisane przez wymienionych świadków ustawienie powypadkowe pojazdów potwierdziły z kolei przeprowadzone na miejscu zdarzenia oględziny i sporządzony szkic miejsca wypadku drogowego oraz dokumentacja fotograficzna.(vide: zeznania świadków:J. P.k. 160v-162, 382v,T. B.k. 189v-190v, 382v-383,M. B.k. 434v-435).
Sąd nie znalazł również podstaw do zakwestionowania zeznań przesłuchanych w charakterze świadków:T. S. (2),M. S.iA. C., uznając je za logiczne i szczere. Wymienione osoby nie były jednak bezpośrednimi świadkami wypadku komunikacyjnego z dnia 12 kwietnia 2013 r., a o jego przebiegu dowiedziały się z relacji innych osób, a w związku z tym przekazane przez nich informacje mają jedynie drugorzędne znaczenie dla rozpoznania istoty sprawy. Z kolei zeznaniaT. S. (2)iM. S.dotyczące ich wiedzy i przekonania dotyczące prawidłowości taktyki i techniki jazdy oskarżonegoA. P. (1)Sąd potraktował jedynie w kategorii subiektywnych odczuć tych świadków, a które oparli oni na swoich spostrzeżeniach poczynionych podczas jazdy we wcześniejszym okresie z oskarżonym. Sąd nie ma podstaw do twierdzenia, iż oskarżony nie był dobrym kierowcą – wręcz przeciwnie - zeznania wymienionych osób, a także świadkaM. B.wskazują, że było inaczej. Nie oznacza to jednak, iż w dniu 12 kwietnia 2013r. kierujący zespołem pojazdówA. P. (1)nie popełnił żadnego błędu, a czego świadkowie nie mogą przecież kategorycznie stwierdzić z uwagi na to, że tego dnia nie podróżowali z oskarżonym i nie widzieli na własne oczy tego, co faktycznie wydarzyło się na drodze.(vide: zeznania świadków:A. C.k. 401v,T. S. (2)k. 435,M. S.k. 435-435v).
Sąd podzielił również w całej rozciągłości zeznania przesłuchanych w charakterze świadków policjantów z KPP wN.w osobachT. G.iP. S., którzy przekazywali swoje spostrzeżenia na temat poczynionych na miejscu zdarzenia ustaleń powypadkowych, a którzy - jako osoby obce dla uczestników wypadku drogowego, a do tego funkcjonariusza prawa - nie mieli żadnych powodów, aby przekazywać nieprawdziwe informacje dotyczące okoliczności samego zdarzenia i zachowania oskarżonegoA. P. (1).(vide: zeznania świadków:T. G.k. 188v, 434-434v,P. S.k. 193v, 383).
Sąd nie znalazł również podstaw do zakwestionowania zeznań barci zmarłegoT. S. (1)W. S.iA. S. (2), uznając je za konsekwentne i szczere. Wymienieni nie byli bezpośrednimi świadkami wypadku drogowego, a pojawili się na miejscu zdarzenia dopiero po jego zaistnieniu, próbując na podstawie własnych spostrzeżeń oraz relacji innych sposób ustalić co wydarzyło się na drodze. Obaj świadkowie bardzo pozytywnie przy tym wypowiadali się na temat umiejętności swojego brata jako kierowcy, wskazując dodatkowo, iż bardzo dobrze znał on trasę, którą się poruszał, a Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować te twierdzenia. Relacja obu świadków odnośnie panujących tego dnia warunków pogodowych oraz ustawienia powypadkowego pojazdów, a także stanu ogumienia samochody markiV., w pełni zgodna jest z kolei z ustalonym przez Sąd stanem faktycznym sprawy. Dodatkowo Sąd nie znalazł również podstaw, aby podważyć zeznaniaW. S.iA. S. (2)odnośnie ich spostrzeżeń co do sposobu prowadzenia pojazdów przez oskarżonego we wcześniejszym okresie, traktując je jednak w kategoriach subiektywnej oceny techniki i taktyki jazdy oskarżonego i uznając jednocześnie, iż twierdzenia te w żadnym razie nie mogą mieć wpływu na rozpoznanie istoty niniejszej sprawy, albowiem nie mają z nią bezpośredniego związku.
    (vide: zeznania świadków:W. S.k. 400-400v,A. S. (2)k. 400v-401v).

Sąd natomiast jedynie częściowo podzielił zeznania przesłuchanego w charakterze świadkaK. M. (1), a mianowicie w zakresie przedstawionych przez niego okoliczności przedwypadkowych i powypadkowych, a które w pełni zgodne są z ustalonym przez Sąd stanem faktycznym sprawy. Sąd nie podzielił natomiast twierdzeń wymienionego świadka odnośnie przyczyn i przebiegu samego wypadku, uznając, iż w tym zakresie zeznania te stanowić mają wsparcie dla przyjętej przez oskarżonego linii obrony, pozostając natomiast w opozycji do reszty zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym przede wszystkim do zeznańA. S. (1)iD. B., a także do wniosków wyciągniętych przez biegłego z zakresu ruchu drogowegoR. A.. Wymieniony świadek składając zeznania wyraźnie próbował - w ocenie Sądu - zmniejszyć rolę oskarżonego w spowodowaniu wypadku drogowym, wskazując między innymi na to, że bus kierowany przezT. S. (1)poruszał się z dużo wyższą niż oni prędkością, wskazując przy tym początkowo, iż on i oskarżony poruszali się w prędkością nie wyższą niż 60 km/h, czemu przeczy pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym opinia dotycząca zainstalowanej w pojeździeV.tarczy tachografu, a także twierdzenia samego oskarżonego.
    (vide: zeznania świadkaK. M. (1)k. 152v-153, 381v-382).

Sąd podzielił w pełni wnioski wypływając z pisemnej opinii sporządzonej przez biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowegoR. A.oraz z wydanej przez niego na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. ustnej opinii uzupełniającej, dotyczącej ustalenia przyczyn i przebiegu wypadku drogowego z dnia 12 kwietnia 2103 r., uznając, iż przedmiotowa opinia wydana została w sposób rzetelny i zgodny z zasadami wiedzy fachowej oraz szczegółowo i konsekwentnie odpowiada na postawione jej pytania. Opinia ta koresponduje również w pełni z zeznaniami świadkówA. S. (1)iD. B.oraz ze zgromadzoną na miejscu zdarzenia dokumentacją oględzinową. Ponadto, wbrew stanowisku oskarżonego, opinia ta uwzględnia opisaną przez niego wersję zdarzenia, a która zasadniczo zbieżna była z wersją przedstawioną przez świadkaK. M. (1). Biegły sporządzając opinię dysponował protokołem przesłuchania tego świadka i ustalając przyczyny wypadku wziął pod uwagę przedstawioną przez niego relację, a z kolei do wersji oskarżonegoA. P. (1)odniósł się w logiczny i wyczerpujący sposób w ustanej opinii uzupełniającej wydanej na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r.(vide: opinia biegłegoR. A.wraz z ustną opinią uzupełniającą k. 206-225, 401v-402v).
Sąd uznał za w pełni wiarygodną opinię sporządzoną przez biegłego sądowego z zakresu badań technicznych i wyceny pojazdówA. P., dotyczącą stanu technicznego pojazdów uczestniczących w zdarzeniu drogowym z dnia 12 kwietnia 2013 r. oraz ujawnionych w następstwie tego zdarzenia uszkodzeń, uznając, iż opinia ta sporządzona została w sposób rzetelny i nie znajdując żadnych podstaw do zdyskredytowania wypływających z niej wniosków. Pomimo tego, iż w pierwszej wersji opinii z dnia 04 maja 2013 r. pojawiły się błędny i nieścisłości, dotyczące zwłaszcza końcowych wniosków tej opinii, które zasadniczo różniły się od ustaleń poczynionych przez biegłego w części wstępnej opinii, to jednak ostatecznie nieścisłości te szczegółowo wyjaśnione zostały przez biegłego w opinii uzupełniającej z dnia 05 czerwca 2013 r. W tych okolicznościach opinii biegłegoA. P.nie można zarzucić braku waloru fachowości, tym bardziej, że wypływając z niej wnioski korespondują w pełni ze sporządzonym na miejscu zdarzenia protokołem oględzin, a zwłaszcza z dołączoną do niego dokumentacją fotograficzną.(vide: opinia biegłegoA. P.wraz z opinią uzupełniającą k. 59-73, 167-170).
Sąd podzielił w całości opinię sporządzoną przez biegłego z zakresu wypadków drogowych z Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji wO.dotyczącą tarczy tachografu, jaka zamontowana była w chwili zdarzenia w pojeździe ciężarowym markiV.onr rej. (...)i ustalenia prędkości poruszania się tego pojazdu w czasie dojeżdżania do miejsca zdarzenia oraz w momencie zderzenia się z przeszkodą, uznając, iż przedmiotowa opinia sporządzona została w sposób rzetelny i zgodny z zasadami wiedzy fachowej.(vide: opinia LK KWP wO.k. 181-183).
Z tych samych co wyżej powodów Sąd podzielił również wnioski wypływające z opinii toksykologicznej sporządzonej przez Instytut Ekspertyz Sądowych im. Jana Sehna w Krakowie dotyczącej badania krwi oskarżonegoA. P. (1)na zawartość środków odurzających i substancji psychotropowych, uznając, iż opinia ta sporządzona została przez specjalistów w tej dziedzinie i nie znajdując żadnych podstaw do podważenia wypływających z tej opinii wniosków.
    (vide: opinia Instytutu Ekspertyz Sądowych k. 323-325).

Te same okoliczność przemawiają również za podzieleniem wniosków wypływających z przeprowadzonych przez Laboratorium Kryminalistyczne KWP wO.sprawozdań z przeprowadzonych badań krwi na zawartość alkoholu, od oskarżonegoA. P. (1)orazT. S. (1)oraz wniosków wyciągniętych przez biegłego lekarza medycyny sądowejB. Z., który po przeprowadzonej czynności otwarcia zwłokT. S. (1)uznał, iż bezpośrednią przyczyną jego śmierci były doznane w następstwie zdarzenia komunikacyjnego z dnia 12 kwietnia 2013 r. obrażenia czaszko—mózgowe, z masywnym krwiakiem podpajęczynówkowym.(vide: sprawozdania z przeprowadzonych badań krwi k. 44-45, 48-50, protokół oględzin i otwarcia zwłok k. 24-242).
W świetle przedstawionych wyżej okoliczności sprawy i analizy zgromadzonych dowodów Sąd uznał, iż wina oskarżonegoA. P. (1), co do popełnienia zarzucanego mu czynu nie budzi żadnych wątpliwości. Jednakże zgromadzony w toku przeprowadzonego postępowania materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw, aby uznać, iż oskarżony, powodując wypadek ze skutkiem śmiertelnym, naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w sposób umyślny. Z umyślnym naruszeniem zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym mamy bowiem do czynienia wtedy, gdy sprawca świadomie postępuje wbrew nakazom lub zakazom, o jakich mowa zwłaszcza wustawie Prawo o ruchu drogowym, co w konsekwencji staje się przyczyną spowodowania skutków określonych wart. 177 kk. Nieumyślne natomiast naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym zachodzi zwłaszcza wtedy, gdy dokonanie przez sprawcę określonego manewru jest wynikiem błędnej oceny istniejącej sytuacji w ruchu. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 października 1970 r. OSNKW 1976, nr 12, poz. 153).
Tymczasem okoliczności przedmiotowej sprawy wskazują na to, że choć oskarżonyA. P. (1)kierował zespołem pojazdów – samochodem ciężarowym wraz z naczepą, która w tamtym czasie była niezaładowana, z prędkością dopuszczalną na tym odcinku drogi, a ustaloną na 76-77 km/h podczas gdy administracyjnie dopuszczalna prędkość wynosiła tam 90 km/h, to jednak prędkość ta była prędkością niedostowaną do panujących warunków drogowych, mając zwłaszcza na uwadze fakt, iż wymieniony zbliżał się do łuku drogi i ciągnął za sobą pustą przyczepą, która z uwagi na niedostosowaną prędkość bądź podjęty manewr hamowania, zachowuje się inaczej niż przyczepa załadowana, dodatkowo na mokrej nawierzchni. Oskarżony, jako wieloletni i doświadczony kierowca samochodów ciężarowych, powinien mieć wiedzę w tym zakresie i winien zachować szczególną ostrożność - zarówno przy doborze prędkości jak i wykonywanych manewrach - której jednak w przedmiotowej sprawie nie zachował. Nie daje to jednak w żadnym razie podstaw do stwierdzenia, iż naruszenie przezA. P. (1)zasad bezpieczeństwa, w tym ostrożnej jazdy, nastąpiło przezeń w sposób umyślny.
Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność, a gdy ustawa tego wymaga, szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Istota ostrożności polega na tym, że działający przy realizacji dozwolonego celu powinien postępować w taki sposób, by nie zwiększać ryzyka ujemnych następstw ponad tę miarę, która jest społecznie adekwatna (zob.Mącior, Przestępstwa nieumyślne, s. 35-36). Ostrożność - jak podkreśla się w doktrynie - to stopień skupienia uwagi i rozwaga w podejmowaniu decyzji (zob.K. Buchała, Przestrzeganie zasad ostrożności - problem bezprawności, czy winy, PiP 1963, Nr 7, s. 91). Sąd Najwyższy wyjaśniał, że: „Rozważne i ostrożne prowadzenie pojazdu polega na przedsięwzięciu przez kierowcę wszystkich czynności, które według obiektywnej oceny są niezbędne do zapewnienia optymalnego bezpieczeństwa ruchu w danej sytuacji oraz na powstrzymaniu się od czynności, które według tejże oceny mogłyby to bezpieczeństwo zmniejszyć"(uchw. SN z 28.2.1975 r., V KZP 2/74 OSNKW 1975, Nr 3-4, poz. 33, teza 6; wyr. SN z 16.7.1976 r., VI KRN 135/76, OSNKW 1976, Nr 10-11, poz. 130).
W przedmiotowej sprawie oskarżonyA. P. (1)ostrożności tej nie zachował - gdyby bowiem prędkość jego jazdy była dostosowana do panujących na drodze warunków (łuk poziomy drogi, wilgotna nawierzchnia i lekkie zamglenie), a dodatkowo poruszałyby się on jak najbliżej prawej krawędzi swojego pasa ruchu, istniała możliwość uniknięcia zderzenia się pojazdów.
W rezultacie Sąd uznał oskarżonego za winnego tego, że w dniu 12 kwietnia 2013 r. nadrodze publicznej nr (...)pomiędzy miejscowościamiJ.iZ.w gminieJ., woj.(...)- (...), kierując samochodem ciężarowym markiV.onr rej. (...)wraz z przyczepą(...)onr rej. (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym przez to, że prowadząc pojazd z prędkością niedostosowaną do panujących warunków drogowych, podczas pokonywania łuku drogi wykonał manewr hamowania pojazdu ze zjazdem w prawo, podczas którego na skutek niedostosowanej prędkości jazdy oraz działania wywołanych hamowaniem sił bezwładności na jego pojazd i przyczepę, doprowadził do utraty przyczepności kół przyczepy do podłoża, w następstwie czego przyczepa wjechała na sąsiedni pas ruchu, którym prawidłowo poruszał się samochodem markiM. (...)onr rej. (...)T. S. (1), co skutkowało uderzeniem przyczepy pojazdu markiV.w pojazd markiM.i zepchnięciem go do rowu, sprowadzając w konsekwencji na skutek zderzenia śmierćT. S. (1)w wyniku doznanych obrażeń czaszkowo-mózgowych z masywnym krwiakiem podpajęczynówkowym, tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 177 § 2 kk.
Skutkiem wypadku określonego wart. 177 § 2 kkjest śmierć, jaką poniósł kierowca samochodu markiM. (...)T. S. (1)w wyniku odniesionych obrażeń czaszkowo-mózgowych, z masywnym krwiakiem podpajęczynówkowym, co bezwzględnie potwierdziła opinia biegłego lekarza medycyny sądowejB. Z..
Wymierzając oskarżonemu karę Sąd kierował się dyrektywami o jakich mowa wart. 53 kk, mając na uwadze stopień winy i społecznej szkodliwości zarzucanego mu czynu. Na niekorzyść oskarżonego w przedmiotowej sprawie przemawiają przede wszystkim niezwykle tragiczne następstwa zdarzenia drogowego, które wymieniony spowodował swoim nieodpowiedzialnym i nieostrożnym zachowaniem, a skutkujące zgonemT. S. (1). Tym samym bez wątpliwości stwierdzić należy, iż społeczna szkodliwość czynu zarzucanego oskarżonemu jest bardzo wysoka.
Na korzyść oskarżonego przemawia natomiast w pierwszym rzędzie fakt, iż jest on osobą niekaraną, a ponadto to, że naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym dopuścił się w sposób nieumyślny. Również postawa oskarżonego, który – chociaż dopiero na etapie postępowania sądowego - wykazał skruchę, są okolicznościami działającymi na jego korzyść. Niewątpliwie bowiem oskarżony musi żyć ze świadomością, iż w następstwie jego nieodpowiedzialnego zachowania śmierć poniósł kierowca innego pojazdu –T. S. (1)pozostawiając po sobie rodzinę, która żyć musi teraz bez jego wsparcia i opieki. Oskarżony podkreślał przy tym, iż skutki tego, co wydarzyło się na drodze w dniu 12 kwietnia 2013 r. odczuwa także do dzisiejszego dnia nie tylko on sam, ale również osoby mu najbliższe, zwłaszcza, że obie rodziny, tj. rodzina oskarżonego i rodzina zmarłegoT. S. (1)znają się.
W ocenie Sądu kara dwóch lat pozbawienia wolności, jaką wymierzono oskarżonemuA. P. (1)w punkcie I wyroku, jest w pełni adekwatna do stopnia winy oskarżonego oraz we właściwym rozmiarze uwzględnia stopień społecznej szkodliwości jego czynu. Kara ta spełni również stawiane przed nią zadania w zakresie prewencji ogólnej, odpowiednio wpływając i kształtując świadomość prawną społeczeństwa. Powinna także powstrzymać oskarżonego od podobnych zachowań w przyszłości.
Jednocześnie Sąd uznał, iż w stosunku do oskarżonego istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna, a zwłaszcza zachodzą wszelkie przesłanki ku temu, aby przypuszczać, iż nie będzie wracał on drogę przestępstwa, zaś jego czyn był mimo wszystko jednorazowym, odosobnionym występkiem. W tych okolicznościach Sąd, mając przede wszystkim na uwadze dotychczasową niekaralność oskarżonego, warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności tytułem próby na okres 4 (czterech) lat, o czym orzeczono odpowiednio w punkcie II wyroku.
W punkcie III wyroku Sąd - na podatnieart. 42 § 2 kk- orzekł w stosunku do oskarżonego środek karny w postaci zakazu pojazdów mechanicznych określonych kategorią „C” prawa jazdy na okres 4 (czterech) lat. W ocenie Sądu orzeczony środek karny w takim właśnie rozmiarze stanowił będzie dla oskarżonego dodatkową dolegliwość, pozbawiając go na ten czas prawa do kierowania pojazdami ciężarowymi, a przez to prawa do wykonywania obecnego zawodu kierowcy pojazdów ciężarowych, odizoluje go także w tym zakresie od ruchu drogowego i skłoni do pozytywnych przemyśleń.
W punkcie IV wyroku Sąd - na podstawieart. 63 § 2 kk- na poczet orzeczonego wyżej wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów kategorii „C” zaliczył mu okres rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy od dnia 22 sierpnia 2013 r.
W punkcie V wyroku Sąd - na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 616 § 1 pkt 2 kpki § 14 ust. 2 pkt 3 i 7 oraz § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z dnia 28 września 2002 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 t.j.) - zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowychS. S. (1)iJ. S. (1)poniesione przez nich koszty procesu z tytułu ustanowionych w sprawie pełnomocników w kwocie po 588,00 złotych na rzecz każdego z nich.
W punkcie VI wyroku Sąd - na podstawieart. 44 § 1 kk- orzekł środek karny w postaci przepadku poprzez pozostawienie w aktach sprawy(k. 9)dowodu rzeczowego w postaci tarczy tachografu(...)onr rej. (...).
W punkcie VII wyroku Sąd - na podstawieart. 627 kpkorazart. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych- zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300,00 złotych tytułem opłaty oraz obciążył go wydatkami w kwocie 7.941,92 złotych poniesionymi przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania.

ZARZĄDZENIE

1
Odnotować,

2
Odp. wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć:

- zainteresowanym stronom

3
Za 14 dni lub z apelacją.

N., dn. 06 maja 2014 r.