Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 363/14
Data wyroku: 2014-12-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Pośpiech, Robert Kirejew, Beata Basiura
Słowa kluczowe: Przywłaszczenie
Podstawa prawna: art. 284§2 kk

Sygn. akt : II AKa 363/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 grudnia 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Beata Basiura

Sędziowie

SSA Robert Kirejew (spr.)
SSA Piotr Pośpiech

Protokolant

Agnieszka Przewoźnik

przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Andrzeja Kuklisa
po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2014 r. sprawy

1
R. M. (1)s.J.iT.,ur. (...)wW.

2
R. M. (2)s.H.iJ.,ur. (...)wP.

oskarżonych zart. 284 § 2 kkw zw. zart. 294 § 1 kkprzy zast.art. 12 kk.
na skutek apelacji obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 4 marca 2014 r.
sygn. akt. XVI K 21/10

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa opłatę za II instancję w kwocie po 300 (trzysta) złotych i wydatki postępowania odwoławczego w częściach im odpowiadających.

Sygn. akt II AKa 363/14

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt XVI K 21/10, uznał oskarżonychR. M. (1)iR. M. (2)za winnych tego, że w okresie od listopada 2008 r. do 11 sierpnia 2009 r. wC., działając wspólnie i w porozumieniu, będąc pracownikami(...) Sp. z o.o.z siedzibą wP., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru przywłaszczyli powierzone im mienie znacznej wartości w postaci różnego rodzaju towarów znajdujących się w magazynie tej spółki oraz pieniędzy pochodzących ze sprzedaży towarów stanowiących własność tej spółki, powodując straty w łącznej wartości nie mniej niż 288 654,51 zł na szkodę(...) Sp. z o.o., czym wyczerpali znamionaart. 284 § 2 kkw zw. zart. 294 § 1 kkprzy zastosowaniuart. 12 kki za to na mocyart. 294 § 1 kkwymierzył im kary po 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym na mocyart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesił oskarżonym wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności na okres próby wynoszący po 3 lata. Ponadto na mocyart. 46 § 1 kkzobowiązał solidarnie oskarżonych do naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonej(...) sp. z o.o.z siedzibą wP.poprzez zapłacenie kwoty 288 654,51 zł, a także obciążył oskarżonych kosztami procesu za I instancję.
Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońcy obu oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoR. M. (2)zaskarżył wyrok w całości zarzucając:

I
obrazę przepisów postępowania, a to m.in.art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpk,art. 410 kpkorazart. 424 § 1 kpk, polegającą w szczególności na uznaniu oskarżonegoR. M. (2)za winnego, podczas gdy w sprawie występowały nie dające się usunąć wątpliwości, które wobec braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zebranego w sprawie zostały rozstrzygnięte na niekorzyść oskarżonego, co miało istotny wpływ na treść wyroku oraz na nieprawidłowym sporządzeniu uzasadnienia wyroku uniemożliwiającego analizę motywów rozstrzygnięcia w sprawie;

II
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na:

-

-

ustaleniu, że oskarżonyR. M. (2)w dniu 19 marca 2009 roku przyjął do kasy spółki kwotę 5.700 zł odfirmy (...)tytułem wpłaty na poczet zaległości i potwierdził otrzymanie tej kwoty przez złożenie podpisu na dokumencieKp, a następnie usunął dokument wpłaty z systemu(...), co spowodowało nie ujęcie tej wpłaty w raporcie kasowym i zwiększyło kwotę niedoboru gotówki w kasie,

ustaleniu, że w okresie od listopada 2008 roku do dnia 11 sierpnia 2009 roku oskarżeni korzystając z dostępu do systemu(...)wystawili fikcyjne faktury, wykasowywali dokumenty wpłaty z systemu, nie odnotowywali przyjęcia zamówionych towarów,

brak ustalenia, że pomimo powierzenia oskarżonym odpowiedzialności materialnej za powierzone im mienie nie były przeprowadzane inwentaryzacje, od których przepisy, w szczególnościrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 października 1974 roku w sprawie wspólnej odpowiedzialności materialnej pracowników za powierzone mienie, uzależnia przypisanie odpowiedzialności za to mienie,

brak ustalenia kto i do jakiego momentu był obecny przy inwentaryzacji towaru na magazynie w OddzialeSpółki (...)wC.oraz kiedy i przez kogo został on następnie przewieziony doP.,

brak ustalenia kto i kiedy miał dostęp do komputera z Oddziału Spółki wC.po 11 sierpnia 2009 roku,

brak ustalenia osób, które miały dostęp do magazynu oddziałufirmy (...) sp. z o.o.podczas nieobecności obu oskarżonych,

które to błędy w ustaleniach faktycznych, w tym błędy braku, stały się podstawą przypisania oskarżonemu popełnienia zarzucanych mu czynów, podczas gdy nie znajduje to potwierdzenia w treści materiału dowodowego zebranego w sprawie.
Na tej podstawie obrońca oskarżonegoR. M. (2)wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie tego oskarżonego od zarzuconych mu czynów w całości, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoR. M. (1)zaskarżył opisany wyrok w całości i zarzucił:

I
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia, mogący mieć wpływ na jego treść, a wyrażający się w przyjęciu, żeR. M. (1)dopuścił się zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu w sytuacji, gdy materiał dowodowy sprawy tego nie potwierdza, w szczególności nie pozwala na ustalenie, by doszło do powierzenia mienia;

II
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia, mogący mieć wpływ na jego treść, a wyrażający się w rekonstrukcji stanu faktycznego sprawy w oparciu o spis inwentaryzacyjny sporządzony w listopadzie 2008 r. pomimo nieprawidłowości w jego sporządzeniu wykluczających możliwość czynienia na jego podstawie ustaleń;

III
obrazę przepisów postępowania, a toart. 7 k.p.k.mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, a wyrażającą się w pominięciu wyjaśnień oskarżonegoR. M. (2), świadkówM. W.,K. J.,R. M. (1)wskazujących, że do powstania niedoboru doszło wskutek działania oskarżonegoR. M. (2);

IV
obrazę przepisów postępowania, a toart. 7 § 1 k.p.k.mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, polegającą na braku przeprowadzenia dowodu z zeznań świadkaM. R.na okoliczność opisania przezR. M. (2)sposobu powstania niedoboru,R. S.na okoliczność modyfikacji zapisów w programie(...),

V
obrazę przepisów postępowania, a toart. 7 § 1 k.p.k.mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia polegającą na całkowicie dowolnym przyjęciu sposobu działań oskarżonych, poprzez brak odnotowania przyjętego towaru w systemie i wystawianie fikcyjnych faktur, które miały doprowadzić do powstania niedoboru w postaci nieznajdującego oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym;

VI
obrazę przepisów postępowania, a toart. 7 § 1 k.p.k.mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia polegającą na przyjęciu, iż zaistnienie niedoboru jest jednoznaczne z możliwością przypisaniaR. M. (1)przywłaszczenia rzeczy pomimo braku ustalenia zamiaru zatrzymania konkretnych rzeczy przez oskarżonego we własnym władaniu bez żadnego tytułu prawnego;

VII
obrazę przepisów postępowania, a toart. 201 k.p.k.mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia polegającą na poczynieniu ustaleń stanu faktycznego w oparciu o niepełną opinię biegłych sądowych z zakresu księgowości;

VIII
obrazę przepisów postępowania, a toart. 5 § 2 k.p.k.mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia polegającą na interpretacji nie dających się usunąć wątpliwości co do tożsamości osób dokonujących modyfikacji w programie(...)i możliwości modyfikacji programu po dniu 11 sierpnia 2009 r., wobec zniszczenia zapisów na komputerze przez pokrzywdzoną Spółkę, na niekorzyść oskarżonego.

Powołując się na te zarzuty obrońca oskarżonegoR. M. (1)wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia wskazanego w akcie oskarżenia czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w I instancji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Apelacje obrońców obu oskarżonych nie okazały się zasadne i nie zostały uwzględnione.
Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia doprowadziła do stwierdzenia, że sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, opartych na całokształcie właściwie ocenionego materiału dowodowego. Sąd meriti wziął przy tym pod uwagę wyjaśnienia samych oskarżonych, którym częściowo dał wiarę – w zakresie potwierdzonym innymi, wiarygodnymi dowodami. Podkreślić należy, że już w pierwszych swych wyjaśnieniach (k. 26)R. M. (2)przyznał, że zabrał z kasy hurtowni, bez żadnego ku temu tytułu prawnego, kwotę 15.000 złotych, co samo w sobie wyczerpywało znamiona występku sprzeniewierzenia cudzego mienia. W tych samych wyjaśnieniach oskarżony przyznał, że zauważył braki towarów w magazynie podejrzewając, że chodzi o duże kwoty – w jego ocenie około 150.000 złotych – oraz że powiedział o tym oskarżonemuR. M. (1). W kolejnych wyjaśnieniach (k. 61-64)R. M. (2)stwierdził m.in., że zdarzało mu się wydawać towar klientom bez faktur, a także, iż zR. M. (1)uzgodnił, że braki magazynowe trzeba będzie jakoś „wyprowadzić”, tzn. uczynić tak, aby stany magazynowe prowadzonej hurtowni „były w porządku”. Z koleiR. M. (2)opisał w swoich procesowych wypowiedziach (k. 87) m.in. wystawianie przez siebie tzw. faktur buforowych w sytuacji, gdy klient nie płacił od razu za całość wydawanego towaru. Przytoczone twierdzenia oskarżonych w zestawieniu z wiarygodnymi zeznaniami świadków – pracownikówcentrali spółki (...), przedstawioną przez tę spółkę dokumentacją dotyczącą chorzowskiej hurtowni, w której pracowali oskarżeni, a także z zeznaniami pozostałych świadków oraz wydanymi w tej sprawie opiniami, w pełni uprawniały sąd I instancji do poczynienia ustaleń faktycznych wskazujących na popełnienie wspólnie i w porozumieniu przez oskarżonych przypisanych im przestępstw.
Podkreślić także trzeba, że wartość przywłaszczonego mienia została przez sąd zweryfikowana i ograniczona w stosunku do wysokości szkody podawanej przez pokrzywdzoną spółkę oraz widniejącej w zarzucie zawartym w akcie oskarżenia, a to w oparciu o opinię biegłej z zakresu rachunkowości, która wszelkie wątpliwości oraz braki w dokumentacji uwzględniała na korzyść oskarżonych. W odniesieniu do pozostałych elementów stanu faktycznego sąd orzekający nie stwierdził natomiast takich wątpliwości, których nie mógłby racjonalnie rozstrzygnąć w drodze oceny dowodów, mieszczącej się w ramach sędziowskiej swobody i pozostającej w zgodzie z regułami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami płynącymi z doświadczenia życiowego.
Przyznać należy, że sporządzone w tej sprawie pisemne uzasadnienie wyroku sądu I instancji nie było wolne od mankamentów, w postaci np. zbiorczego powołania nie opisanych dowodów po całości przedstawionego stanu faktycznego, obszernego opisania zeznań świadków przy nader skąpej ocenie ich wartości dowodowej, czy braku pogłębionej analizy prawnej czynów obu oskarżonych. Jednakże pisemne motywy wyroku pozwalały stwierdzić, dlaczego sąd I instancji wydał orzeczenie takiej, a nie innej treści, na jakich w tej mierze w istocie oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. W oparciu o pisemne uzasadnienie kwestionowanego wyroku możliwa była kontrola odwoławcza pierwszoinstancyjnych rozstrzygnięć, a uchybienia w zakresie pisemnych motywów orzeczenia, jako zaistniałe po wydaniu wyroku, nie miały wpływu na jego treść.
Przedstawione rozważania wskazują zatem, że nie można było stwierdzić naruszenia przy rozpoznawaniu sprawy w I instancji przepisów postępowania, tj.art. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.iart. 424 § 1 k.p.k., o których mowa w pierwszym punkcie apelacji obrońcy oskarżonegoR. M. (2).
Sąd Okręgowy w Katowicach nie popełnił zarzucanego w tym samym środku odwoławczym błędu w ustaleniach faktycznych w odniesieniu do przyjęcia w dniu 19 marca 2009 r. odfirmy (...)kwoty 5.700 złotych, a następnie usunięcia dowodu wpłaty z księgowego programu(...). Na fakt dokonania takiej wpłaty wskazywał w piśmie z dnia 28.10.2009 r. (k. 399) właścicielfirmy (...), dokumentKp z 19.03.2009 r.w kopii trafił do akt sprawy (k. 1054, 1062), a szczegółowa analiza w tym zakresie potwierdzająca usunięcie dowodu tej wpłaty z programu(...), na podstawie którego prowadzono księgowość w chorzowskiej hurtowni, znalazła się w uzupełniającej opinii z zakresu rachunkowości (k. 1112). Były więc pełne, wiarygodne podstawy do przyjęcia przez sąd meriti, że rzeczona kwota 5.700 złotych powiększała wartość mienia, którego przywłaszczenie przypisanoR. M. (2).
Za równie ewidentne należy uznać stwierdzenie, że w czasie objętym zarzutem dochodziło do manipulacji w księgowym programie(...), za co odpowiedzialni byli oskarżeni. Wynikało to chociażby z okoliczności przytoczonych w powołanej opinii z zakresu rachunkowości, np. w odniesieniu do dokumentuKp z 19.03.2009 r., a także z zeznań świadków zfirmy (...)–M. W.iM. K., a przede wszystkim z opinii biegłych informatyków (k. 823-829 z zestawieniami na dołączonej płycie DVD – k. 822), którzy stanowczo stwierdzili, że dokonywane były modyfikacje w tym programie przez użytkownika o loginie(...)(osk.R. M. (2)), w zakresie dokumentów sprzedaży, dokumentów magazynowych i dokumentów płatności. Okoliczności te potwierdziły nawet zeznania świadkaH. N.(k. 337-338) pracującego w tym samym miejscu, co oskarżeni i relacjonującego celowe wyprowadzanie przez oskarżonych zapisów o towarze z ewidencji komputerowej, aby zgadzały się z nimi rezultaty remanentu. Wszystko to przemawia za trafnością ustaleń sądu I instancji oraz wyłącznie polemicznym charakterze zarzutów podniesionych w tym zakresie przez apelującego.
Dla rozstrzygnięcia, że w rozpatrywanym przypadku doszło do „powierzenia” mienia oskarżonym w rozumieniuart. 284 § 2 k.k.nie miała decydującego znaczenia podnoszona w apelacjach obu obrońców konieczność spełnienia wymogów w zakresie formalnej czynności powierzenia oraz dokonywanych przy tym inwentaryzacji. Wymagania te, wynikające z przepisówrozdziału II działu piątego Kodeksu pracyi wydanych na ich podstawie przepisów wykonawczych, dotyczą bowiem instytucji z zakresu prawa pracy, statuującej odpowiedzialność materialną pracowników za mienie powierzone. Spełnienie tych wymogów odnoszących się do formy powierzenia mienia oraz sposobu i trybów przeprowadzania inwentaryzacji jest niezbędne, aby można było orzec o odpowiedzialności materialnej pracownika w trybieart. 124 i nast. k.p., co nie było wszakże przedmiotem sprawy karnej prowadzonej przez sąd I instancji. Dla uznania, że doszło do powierzenia mienia w rozumieniu przepisów prawa karnego wystarczające jest wykazanie, że doszło do faktycznego, nawet niesformalizowanego przekazania sprawcy władztwa nad rzeczą przez właściciela bądź osobę posiadającą inne prawo do rzeczy, bez prawa rozporządzania nią jak swoją własnością. Stanowisko takie zgodne jest z poglądami wyrażanymi w literaturze (np. Małgorzata Dąbrowska-Kardas i Piotr Kardas w: Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz. pod red. A. Zolla, Tom III, Zakamycze 2006, str. 230, teza 80 do art. 284 k.k. i powołana tam literatura) oraz orzecznictwie (np. wyrok SN z 26 sierpnia 1981 r., sygn. Rw 254/81, OSNPG 1982/12/159, w zakresie dot.art. 204 § 2 k.k. z 1969 r.). W rozpoznawanej sprawie było oczywiste, że oskarżonym przekazano mienie w postaci towarów i sum uzyskiwanych z ich sprzedaży, stanowiące własnośćspółki (...), bez prawa dysponowania nimi w sposób niezgodny z wolą właściciela.
Podnoszone w apelacji obrońcy oskarżonegoR. M. (2)oraz w ostatnim punkcie apelacji obrońcy oskarżonegoR. M. (1)braki w ustaleniach sądu meriti, czy też naruszenie przepisuart. 5 § 2 k.p.k., były bądź iluzoryczne, bądź nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy karnej. W świetle zgodnych i przekonujących zeznań świadków pracowników centralifirmy (...)nie było podstaw do negowania rzetelności przeprowadzenia inwentaryzacji z dnia 11 sierpnia 2009 r., jak również inwentaryzacji z końca 2008 r., której wyników sami oskarżeni nie kwestionowali. Brak także przesłanek mogących wskazywać na potrzebę szczegółowych ustaleń, kto miał dostęp do komputera z Oddziału spółki wC.po dniu 11 sierpnia 2009 r., skoro stwierdzono dokonywanie wcześniejszych zapisów w programie(...)i ich zmian z konta należącego do oskarżonegoR. M. (2), natomiast przekonujące zeznania świadków pracowników centrali(...), wzajemnie zgodne i znajdujące odzwierciedlenie w zebranych dokumentach oraz opiniach biegłych z zakresu informatyki i rachunkowości, pozwalały wykluczyć, aby dokonywano z poziomu centrali firmy jakichkolwiek manipulacji co do ilości towarów na magazynie lub zapisów komputerowych mogących narazić oskarżonych na bezpodstawne poniesienie lub zwiększenie odpowiedzialności karnej. Z przeprowadzonych dowodów, w tym zwłaszcza z przekonujących zeznań świadkaH. N.nie wynikało, aby poza oskarżonymi i tym świadkiem ktoś jeszcze miał dostęp do pomieszczeń magazynowych chorzowskiego oddziałuspółki (...), przy czym brak jest najmniejszych podstaw do przypuszczeń, żeH. N.dokonywał jakichkolwiek czynności związanych z dysponowaniem towarami lub pieniędzmi tejże spółki.
Apelacja złożona przez obrońcę oskarżonegoR. M. (1)w głównej mierze zarzucała błędne ustalenie, że ten oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu w sytuacji, gdy zgromadzone dowody mogły ewentualnie wskazywać na odpowiedzialność jedynieR. M. (2)za powstały niedobór. W ocenie sądu odwoławczego sąd I instancji nie popełnił jednak błędu w ustaleniach faktycznych, ani nie naruszył przepisuart. 7 k.p.k.przypisującR. M. (1)współodpowiedzialność za opisane w wyroku przestępstwo sprzeniewierzenia czynem ciągłym mienia znacznej wartości.
Co prawda dowody wskazywały na wiodącą rolę w całym zdarzeniuR. M. (2), lecz trafnie sąd meriti przyjął, że dokonując przypisanego przestępstwa oskarżeni musieli działać wspólnie i w porozumieniu, co zgodnie zart. 18 § 1 k.k.uzasadnia odpowiedzialność karną każdego ze współsprawców za całość czynu przestępnego.
O świadomym współdziałaniu oskarżonych przy sprzeniewierzaniu powierzonego im w oddziale chorzowskimmienia spółki (...)świadczyły nie tylko powoływane już fragmenty wyjaśnień oskarżonegoR. M. (2), czy nawet samegoR. M. (1)przyznającego, że otrzymywał systematycznie wydruki stanów magazynowych hurtowni i mógł sprawdzić, czy odpowiadają one rzeczywistości, ale także dowody wskazujące na podpisywanie przezR. M. (1)faktur płatnych gotówkowo, z których płatności nie trafiały dospółki (...)(k. 1111 – opinia uzupełniająca z zakresu rachunkowości) oraz wystawianie przezR. M. (1)faktur tzw. buforowych (wyjaśnieniaR. M. (1)k. 84-88, zeznania św.J. Ł.k. 725-7). Nadto wskazać należy na dokumenty wykazujące udzielenie obu oskarżonym w maju 2009 r. nagany za niewłaściwe prowadzenie gospodarki magazynowej (k. 237 i nast.) oraz przekonujące zeznania świadkaH. N.(k. 337-8) opisującego wspólne działania obu oskarżonych. Z kolei z zeznań świadkaK. G.(k. 727-729) i dokumentów z inwentaryzacji z 11 sierpnia 2009 r. (k. 15-23) wynikało, że skala braków magazynowych była bardzo znaczna, sięgała około ¾ wartości towarów, które powinny tam się znajdować i nie było możliwe nie dostrzeżenie oraz nie akceptowanie tak spektakularnego niedoboru przez prowadzącego magazynR. M. (1). Wszystkie te okoliczności uprawniały sąd I instancji do przyjęcia, że oskarżonyR. M. (1)obejmował swoją świadomością i akceptował działania polegające na systematycznym sprzeniewierzaniu towarów i uzyskiwanych za nie płatności, należących dospółki z o.o. (...). Słusznie też sąd I instancji przyjął, że brak jest podstaw do różnicowania stopnia odpowiedzialności karnej między współsprawcami, a wymierzonych im kar, wziąwszy pod uwagę warunkowe zawieszenie wykonania kar pozbawienia wolności, nie sposób uznać za niewspółmiernie surowe.
Sąd odwoławczy nie dopatrzył się również powoływanej w dalszych punktach apelacji obrońcy oskarżonegoR. M. (1)obrazy przepisów postępowania w postaciart. 7 § 1 k.p.k.i to nie tylko z tego względu, że nie istnieje jednostka redakcyjna przepisu przywoływanego przez obrońcę (art. 7 k.p.k.nie dzieli się na paragrafy). Nie da się bowiem naruszyćart. 7 k.p.k., zawierającego reguły oceny dowodów, poprzez nie przeprowadzenie jakiegoś dowodu (punkt IV apelacji), zaś punkty V i VI dotyczą raczej sugerowanych błędnych ustaleń faktycznych, aniżeli obrazy przepisów proceduralnych. Ponadto, jak już wskazano wyżej, ustalenia faktyczne sądu meriti prowadzące do stwierdzenia, że obaj oskarżeni działając wspólnie i w porozumieniu zrealizowali znamiona przedmiotowe i podmiotowe przypisanych im przestępstw znajdowały należyte oparcie w prawidłowo ocenionych jako wiarygodne, licznych dowodach przeprowadzonych w toku postępowania. Strona podmiotowa czynu oskarżonegoR. M. (1)nie musiała natomiast wyrażać się w zamiarze zatrzymania konkretnych rzeczy w swoim władaniu, natomiast wystarczające było wykazanie, czemu sprostał sąd I instancji, żeR. M. (1)chciał, aby on lub współdziałający z nim współsprawca rozporządził cudzym mieniem jak właściciel, wbrew woli spółki, do której w tym przypadku pieniądze i towary należały.
Sąd Apelacyjny nie stwierdził naruszenia przepisuart. 201 k.p.k., gdyż wydana w tej sprawie opinia z zakresu rachunkowości, wraz z opinią uzupełniającą i wypowiedziami biegłejA. J.na rozprawie jawiła się jako wyczerpująca, jasna i rzetelna. Oparta została na całokształcie materiału dowodowego, jaki był dostępny, a braki w zakresie dowodów źródłowych uwzględniane były przez biegłych na korzyść oskarżonych.
Z wszystkich przedstawionych powodów nie uwzględniono apelacji obrońców oskarżonych i utrzymano zaskarżony wyrok w mocy.
Rozstrzygniecie o kosztach postępowania odwoławczego oparte zostało na przepisachart. 627, 633 i 634 k.p.k., przy czym należną opłatę określono w zgodzie z przepisamiart. 2 ust. 1 pkt 4) oraz art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(j.t. Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223, z późn. zm.).