Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 179/14
Data wyroku: 2014-07-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Masłowski, Klara Łukaszewska, Edyta Gajgał
Słowa kluczowe: Przestępstwo Komputerowe
Podstawa prawna: art. 437§2 kpk

Sygn. akt VI Ka 179/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 lipca 2014 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Waldemar Masłowski (spr.)
Sędziowie   SO Edyta Gajgał
SO Klara Łukaszewska
Protokolant Anna Potaczek
po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2014 r.
sprawyI. D.
oskarżonego zart. 107 § 1 kksw zw. zart. 9 § 3 kks
z powodu apelacji, wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu
z dnia 20 grudnia 2013 r.  sygn. akt II K 1282/12
zmienia zaskarżony wyrok wobecI. D.w ten sposób, że uniewinnia go od popełnienia zarzucanego mu czynu, a kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt VIKa 179/14

UZASADNIENIE
I. D.oskarżony został o to, że będąc prezesem spółki z o.o.(...)z siedzibą(...)-(...) J.ul. (...)i będąc na podstawie prawa uprawnionym i zobowiązanym do prowadzenia spraw gospodarczych tej spółki, prowadził w okresie od 27.07.2010r. do dnia 17.09.2010 r. w lokalu „PHU (...):(...)-(...) B.,ul. (...), gry na urządzeniu komputerowym typu „(...)” z wykorzystaniem sieci internetowej wbrew przepisomUstawy z dnia 19.11.2009r. o grach hazardowych(Dz. U. Nr 201, poz. 1540), tj. o czyn zart. 107 § 1 k.k.s.w zw. zart. 9 § 3 k.k.s.
Sąd Rejonowy w Bolesławcu wyrokiem z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt IIK 1282/12:

I
na podstawieart. 17 § 1 pkt. 3 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.i w zw. zart. 1 § 2 k.k.s.postępowanie w sprawie umarzył,

II
na podstawieart. 632 pkt. 2 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.

Apelację od powyższego wyroku złożył oskarżyciel publiczny Urząd Celny wL., który zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść (art. 438 pkt 3 kpk), polegający na:
- niesłusznym przyjęciu, że zgromadzony materiał dowodowy nie wykazał, aby na zajętym do sprawy automacie (terminalu) były urządzane gry hazardowe, podczas gdy prawidłowa analiza całości zebranego materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego,
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść (art. 438 pkt 3 kpk), polegający na:
- niesłusznym przyjęciu, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwolił przypisać oskarżonemu winy za zarzucany aktem oskarżenia czyn, gdyż wg uznania sądu oskarżonyI. D.nie prowadził gier hazardowych a tylko umożliwił prowadzenie takich gier na terminalu internetowym, podczas gdy prawidłowa analiza całości zebranego materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego,
- obrazę przepisów prawa materialnego (art. 438 pkt 1 kpk), tj.art. 107 § kks, przez uznanie, iż zarzucany czyn nie może być skutecznie przypisany oskarżonemuI. D., który wg uznania sądu nie prowadził gier hazardowych a tylko umożliwił prowadzenie takich gier na terminalu internetowym, podczas gdy prawidłowa analiza całości zebranego materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego.
Stawiając powyższe zarzuty oskarżyciel publiczny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Bolesławcu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna chociaż przyznać należy, że podniesione w niej zarzuty są częściowo zasadne bowiem Sąd Rejonowy popadł w swoich ustaleniach faktycznych w takie sprzeczności, które dyskredytują zaskarżony wyrok w całości. Z jednej strony Sąd I instancji stwierdza, że oskarżonyI. D.nie „prowadził gier hazardowych ale tylko umożliwiał prowadzenie takich gier na terminalu internetowym” z czego wnioskować należy, że gier na tym terminalu także nie urządzał a z drugiej strony ten sam Sąd zdanie dalej stwierdza, że „postępowanie dowodowe nie wykazało też ile osób korzystało z gier, jaką korzyść majątkową uzyskałafirma (...)dlatego też Sąd ten uznał, że stopień społecznej szkodliwości czynu jest znikomy i postępowanie umorzył. Z takim stanowiskiem Sądu I instancji zgodzić się nie można bowiem jeśli za prawdziwe i trafne przyjąć pierwsze z przytoczonych zdań to zachowanie oskarżonego nie wyczerpywałoby znamion przestępstwa zart. 107 § 1 kksi winien zapaść wyrok uniewinniający.
Druga istotna sprzeczność w rozważaniach Sądu Rejonowego dotyczy obowiązującego stanu prawnego. Sąd ten stwierdza, że przepisart. 29a ust. 1 ustawy o grach hazardowychzakazujący urządzania gier hazardowych przez sieć internet wszedł w życie z dniem 14.07.2011 roku a więc w okresie objętym aktem oskarżenia urządzanie takich gier przez sieć internet nie było zakazane prawem. Stwierdzając powyższe Sąd Rejonowy nie uniewinnił oskarżonego lecz umorzył postępowanie z przyczyn wskazanych wyżej tak jakby oskarżony wyczerpał ustawowe znamiona zarzucanego mu przestępstwa co jest oczywistym absurdem.
Sąd Okręgowy stwierdza co następuje:
Materiał dowodowy zebrany w sprawie bez żadnych wątpliwości pozwala na przyjęcie, żefirma (...) Sp. z o. o.z siedzibą wJ.wstawiła na terenPHU (...)H. K.wB.w okresie od 27.07.2010 roku do 17.09.2010 roku terminal internetowy pozwalający urządzać i prowadzić gry losowe o których mowa wustawie o grach hazardowych z dnia 19.11.2009 rokuprzy czym urządzanie i prowadzenie tych gier było możliwe przez sieć internet. Podstawową więc rzeczą było rozważenie czy nawet gdyby przyjąć, że oskarżony urządzał lub prowadził gry hazardowe (a takich ustaleń Sąd odwoławczy nie czyni gdyż wymagałoby to przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego) to czy było to zabronione prawem i czy w zarzuconym okresie zachowanie oskarżonego wyczerpywałoby ustawowe znamiona przestępstwa zart. 107 kks.
Sąd odwoławczy stwierdza, że apelujący przywołując treść normy zawartej wart. 2 pkt 5 ustawy o grach hazardowychnie ma racji, iż oskarżony zachowaniem zarzucanym mu naruszył normyustawy o grach hazardowych. Oczywistym jest, że gdyby czytać normę określoną art. 2 pkt 5 w/w ustawy w oderwaniu od pozostałych norm ustawy to stanowisko skarżącego byłoby słuszne. Tak jednak nie jest.Ustawa o grach hazardowychstanowi jedną całość obejmującą m. in. określane zakazy i nakazy dotyczące urządzania gier w niej określonych. Nie można więc, co jest oczywiste czytać poszczególnych zawartych w niej norm w oderwaniu od innych norm z niej wynikających. Ustawodawca nowelą z dnia 26.05.2011 roku wprowadziłartykułem 29azakaz urządzania gier hazardowych przez sieć internet (ust. 1) i zakaz uczestniczenia w grach hazardowych urządzanych przez sieć internet(ust. 2). W ust. 3 art. 29a stwierdził też, że zakazy z ust. 1 i 2 nie dotyczą urządzania zakładów wzajemnych przez sieć internet na podstawie udzielonego zezwolenia. Zakazy te zaczęły obowiązywać z dniem 14 lipca 2011 roku. Skoro przywołaną nowelą zakazy wskazane wyżej zaczęły obowiązywać od dnia 14 lipca 2011 roku to nasuwa się jeden oczywisty wniosek, że urządzanie, prowadzenie i uczestniczenie w grachprzez sieć internetdo dnia wejścia w życie wskazanej normy zart. 29a ustawy o grach hazardowychnie było zakazane a więc co za tym idzie nie mogło wypełniać znamionart. 107 § 1 kks.(...), którego dotyczył zarzut aktu oskarżenia, umożliwiał prowadzenie gier wyłącznie przez sieć internet a skoro tak to zaskarżony wyrok należało zmienić (art. 437 § 2 kpk) i uniewinnić oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu.
AP