Sąd Rejonowy w Olsztynie
IX Wydział Karny
Sygnatura akt: IX W 1828/14
Data wyroku: 2014-12-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON

Sygn. akt IX W 1828/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 grudnia 2014 r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny
w składzie: Przewodniczący: SSR Joanna Sienicka
Protokolant: Kalina Pawełko
bez udziału oskarżyciela publ.
po rozpoznaniu w dniach: 24. 06, 24 .07, 4. 09, 7 .10 , 6.11,18.12. 2014 r.
sprawyA. O. (1)
s.L.iH.z domuZ.
ur. (...)wM.
obwinionego o to, że: w dniu 11 marca 2014r. około godziny 6:35 na drodze(...), km 104, hm 7w miejscowościM.gm.S.kierując pojazdem markiM.onr rej. (...)jadąc z miejscowościO.w kierunku miejscowościO.wykonał manewr wyprzedzania nieustalonych pojazdów nie stosując się do znaku P-4 oraz B-25, a następnie dalej jadąc w tym samym kierunku na drodze(...)99km 9hm gm.S.wykonał manewr wyprzedzania nieustalonych pojazdów na skrzyżowaniu oznaczonym znakiem ostrzegawczym, następnie jadąc dalej lewym pasem ruchu wyprzedzał nieustalone pojazdy na zakręcie w prawo oznaczonym znakiem ostrzegawczym nie stosując się do znaku P- 3 w wyniku czego zmusił nadjeżdżający z naprzeciwka nieustalony pojazd do zjechania na prawe pobocze w celu uniknięcia zderzenia powodując zagrożenie w ruchu drogowym dla tego pojazdu
- tj. za wykroczenia z art. 92 § 1 kw w zw. z § 86 ust 5 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych , art. 92§1 kw w zw. z § 23 ust 1-3, w zw. z § 86 ust 4 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych , art. 97 kw w zw.art. 24 ust 7 pkt 3 i pkt 2 Ustawy prawo o ruchu drogowym, art. 92§1kw w zw z §86 ust 4 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych, art. 86§1kw

ORZEKA:

    I obwinionegoA. O. (1)uznaje za winnego tego, że w dniu 11 marca 2014r. około godziny 6:35 na drodze(...)
(...), km 104, hm 7 w miejscowościM.gm.S.kierując pojazdem markiM.onr rej. (...)jadąc od stronyO.w kierunkuO.wykonał manewr wyprzedzania poprzedzających go pojazdów nie stosując się do znaku P-4 oraz B-25, a następnie jadąc w tym samym kierunku na drodze(...)99km 9hm gm.S.wykonał manewr wyprzedzania nieustalonych pojazdów na skrzyżowaniu oznaczonym znakiem ostrzegawczym, następnie jadąc dalej lewym pasem ruchu wyprzedzał nieustalone pojazdy na zakręcie w prawo oznaczonym znakiem ostrzegawczym nie stosując się do znaku P- 3 w wyniku czego zmusił kierującego nadjeżdżającego z naprzeciwka nieustalonym pojazdem do zjechania na prawe pobocze w celu uniknięcia zderzenia czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym
i za to na podstawie art. 92 § 1 kw w zw. z § 86 ust 5 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych , art. 92§1 kw w zw. z § 23 ust 1-3, w zw. z § 86 ust 4 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych , art. 97 kw w zw.art. 24 ust 7 pkt 3 i pkt 2 Ustawy prawo o ruchu drogowym, art. 92§1kw w zw z §86 ust 4 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych, art. 86§1kw zw. z art. 9 § 2 kw skazuje go , wymierzając na podstawie art. 86§1kw w zw zart9§2kwkarę 800 (osiemset) złotych grzywny;
II na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnychobciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 (sto) złotych i opłatą w kwocie 80 (osiemdziesiąt) złotych.
Sygn akt IX W 1828/14

UZASADNIENIE
ObwinionyA. O. (1)mieszka wO., pracuje zawodowo, osiągając dochód miesięczny w wysokości około(...)złotych, na utrzymaniu ma niepracującą żonę i trójkę dzieci.
M. L. (1)wraz z siostrąA. L. (1)i koleżankąM. R. (1)dojeżdżają wspólnie do pracy zO.doO.pojazdem markiA.należącym doM. L.drogą krajową nr (...). W dniu 11 marca 2014 r. około godz. 06:35M. L. (1)kierowała opisanym pojazdem. Znajdując się w okolicach miejscowościM.na 104 km 7 hmDK (...)zauważyła w lusterku szybko zbliżający się pojazd markiM.onr rej. (...). Kierującym tym pojazdem był obwinionyA. O. (1)-znany jej z widzenia z racji zamieszkiwania w tej samej miejscowości.A. O.rozpoczął manewr wyprzedzania pojazdu kierowanego przezM. L.. Manewr ten wykonał w miejscu obowiązywania znaku P-4 „linia podwójna ciągła” oraz znaku B-25 „zakaz wyprzedzania”. Następnie, pomimo że miał możliwość zakończenia manewru wyprzedzania, wyprzedził jeszcze pojazd poprzedzający samochódM. L.. Następnie w okolicach skrzyżowaniaDK (...)z drogą prowadzącą do miejscowościG.pojazdy poprzedzające samochódM. L.poruszały się w kolumnie z uwagi na jadący wolniej pojazd ciężarowy.M. L.i jej pasażerki miały pojazd obwinionego w zasięgu wzroku, jechał kilka samochodów przed nimi. Na wysokości 99 km 9 hmDK (...), w miejscu gdzie znajduje się skrzyżowanie oznaczone znakiem ostrzegawczym, obwiniony ponownie rozpoczął wykonywanie manewru wyprzedzania pojazdów o nieustalonych nr rej. Obwiniony kontynuował manewr wyprzedzania za skrzyżowaniem na oznaczonym znakiem ostrzegawczym zakręcie w prawo nie stosując się do znaku P-3 „linia jednostronnie przekraczalna”. Pojazd nadjeżdżający z przeciwnego kierunku ruchu, z uwagi na wykonywany przez obwinionego manewr wyprzedzania, zmuszony został do zjechania na pobocze celem uniknięcia zdarzenia. Po zakończeniu manewru wyprzedzania pojazd obwinionego zniknąłM. L.i jej pasażerkom z pola widzenia.
(dowód: notatka urzędowa k. 3, k. 9, informacja zfirmy (...)k. 39, schemat oznakowaniaDK (...)k. 43-45, kopia dowodów osobistych k. 58, kopia artykułu k. 59, zeznaniaM. L.k. 7v.-8, k. 34v.-35v., zeznaniaA. L.k. 10v., k. 35v.-36, zeznaniaM. R.k. 14, k. 49-49v.)
Wobec powyższegoA. O. (1)został obwiniony o popełnienie wykroczeń z art. 92 § 1 kw w zw. z § 86 ust. 5 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych, art. 92 §1 kw w zw. z § 23 ust. 1-3 w zw. z § 86 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych, art. 97 kw w zw. zart. 24 ust. 7 pkt. 3 i pkt. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, art. 92 § 1 kw w zw. z § 86 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych, art. 86 § 1 kw.
Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu wykroczeń, zaprzeczył, iż to on kierował pojazdemM.w dniu 11.03.2014 r. Obwiniony wyjaśnił, iż jego samochód pali zbyt dużo paliwa i nie stać go na dojeżdżanie nim do pracy. Z tego względu do pracy dojeżdża wspólnie z kolegąŁ. J. (1)jego pojazdem markiA.i wspólnie rozliczają się za paliwo. Ponadto wyjaśnił, że z jego pojazdu często korzysta jego brat, który jest do niego podobny. Obwiniony wskazał, iż w dniu 11.03.2014 r. o godz. 06:30 to właśnie jego bratP. O. (1)mógł kierować pojazdemM..A. O.wyjaśnił, że pomiędzy nim a świadkiemA. L., która mieszka w pobliżu kilka razy doszło do utarczek słownych. Obwiniony dodatkowo podkreślił, że nie pamięta zdarzenia opisanego w zarzucie.
Sąd nie podzielił wyjaśnień obwinionego, ponieważ pozostają w sprzeczności z zeznaniami bezpośrednich świadków zdarzenia, którzy wskazali na obwinionego jako na sprawcę przedmiotowych wykroczeń.
Sąd uznał za wiarygodne i w całości dał wiarę zeznaniomM. L. (1). W dniu zdarzenia w/w kierowała pojazdemA., który wyprzedził obwiniony. Będąc zbulwersowana podejmowanymi przez niego manewrami na drodze zawiadomiła policję o zaobserwowanych wykroczeniach.M. L.jednoznacznie wskazała, iż to obwiniony był kierowcą pojazduM.w dniu 11.03.2014 r. Zaznaczyła przy tym, iż nie zna obwinionego osobiście, nie utrzymuje z nim żadnych kontaktów. Zna go natomiast z widzenia, gdyż zamieszkuje w tej samej miejscowości – wO.. Jej pasażerki w czasie podróży również potwierdzały, iż to obwinionyA. O.kierował pojazdemM.. Widziały kierowcęM.podczas wykonywanego manewru wyprzedzania ich pojazdu. .M. L.szczegółowo pisała zachowanie obwinionego na drodze. Zaznaczyła, iż pierwszy z manewrów wyprzedzania jaki podjął obwiniony był to manewr wyprzedzania jej pojazdu , a wykonał go na skrzyżowaniu w miejscowościM.. Podkreśliła iż po wyprzedzeniu jej samochodu obwiniony nie powrócił na prawy pas ruchu, tylko kontynuował manewr wyprzedzania pojazdu jadącego przed nią mimo, iż była tam linia podwójna ciągła i wzniesienie, które znacznie utrudniało widoczność. Dodatkowo w miejscu, gdzie obwiniony wykonywał manewr wyprzedzania drugiego pojazdu obowiązuje znak zakaz wyprzedania, który ustawiony jest za skrzyżowaniem w miejscowościM.. W czasie wyprzedzania jej pojazdu lekko odbiła w prawo gdyż manewr wykonywany przez obwinionego był w jej ocenie niebezpieczny.M. L.wskazała, iż kolejny niebezpieczny manewr wyprzedzania obwiniony wykonał w okolicach skrzyżowania do miejscowościG.. Obwiniony na skrzyżowaniu rozpoczął manewr wyprzedzania innych pojazdów. Jak zaznaczyłaM. L.manewr ten kontynuował na zakręcie, który jest oznaczony znakiem ostrzegawczym, ponadto jest tam linia P-3.M. L.podkreśliła, że w tym miejscu jest znacznie ograniczona widoczność i jest to niebezpieczne miejsce. Ponadto gdy obwiniony wykonywał manewr wyprzedzania jadący z przeciwka pojazd musiał zjechać na pobocze aby uniknąć zderzenia.M. L.podkreśliła, że do zdarzenia doszło w czasie porannego szczytu komunikacyjnego, gdy wiele osób dojeżdża do pracy wO..
W ocenie Sądu zeznaniaM. L.są logiczne, pełne i spójne. Wskazać należy, iżM. L., która jest funkcjonariuszem Policji, nie była podczas przedmiotowego zdarzenia na służbie, nie miała munduru, jechała do pracy. Zachowanie obwinionego było na tyle bulwersujące, że zareagowała na nie. Wskazać należy, iżM. L.wcześniej nie spotkała obwinionego, znała go jedynie z widzenia i nie ma żadnych powodów aby go bezpodstawnie obciążać.M. L.opisała jedynie przebieg zdarzenia, którego była świadkiem. Zareagowała na zauważone wykroczenia, co z racji jej profesji nie może dziwić, zwłaszcza, iż jak zeznała, obwiniony wykonywał manewry wyprzedzania innych pojazdów w miejscach niebezpiecznych, gdzie w znacznym stopniu utrudniona jest widoczność na drodze. Ponadto swoim zachowaniem zmusił innego uczestnika ruchu do zmiany toru jazdy i zjechania na pobocze.
W analogiczny sposób przebieg zdarzenia opisały pasażerki pojazduA.-A. L. (1)iM. R. (1). Obie wskazały, iż kierującym pojazdemM.był obwiniony, potwierdziły to podczas rozprawy w obecności obwinionego.A. L. (1)zajmowała miejsce z przodu pojazdu i miała bardzo dobrą widoczność na drogę. Potwierdziła, iż obwiniony w miejscu niedozwolonym na skrzyżowaniu miejscowościM.wykonał manewr wyprzedzania pojazdu, którym się poruszała.A. L.podkreśliła, że w jej odczuciu był to niebezpieczny manewr, gdyż kierująca pojazdemA.musiała odbić w prawo. Przyznała, że manewr wykonany przezM. L.nie był gwałtowny jednak przez to zwróciła uwagę na zachowanie kierującego pojazdemM.. Następnie w okolicach skrzyżowania do miejscowościG.obwiniony ponownie wykonywał manewr wyprzedzania innych samochodów. Manewr ten wykonał na łuku drogi zmuszając kierującego jadącego z przeciwka do zjechania na pobocze.A. L.wskazała, iż miejsca gdzie obwiniony wykonywał manewry wyprzedzania mają znacznie ograniczoną widoczność z uwagi na ukształtowanie ternu i roślinność na poboczach.
M. R. (1)także wskazała, iż to obwiniony był kierującym pojazdemM.w dniu 11.03.2014 r.M. R.podkreśliła, iż zwróciła uwagę na pojazdM., gdy zaczął wyprzedzać samochód, w którym zajmowała miejsce pasażerki. Podkreśliła, że manewr ten obwiniony wykonał na wzniesieniu, w miejscu gdzie obowiązuje zakaz wyprzedzania i jest linia podwójna ciągła. Ponadto kierująca pojazdemA.zjechała na prawo w czasie wyprzedzania. Obserwując pojazdM.zauważyła, ze kierujący nim obwiniony w okolicach skrzyżowania do miejscowościG.iŁ.ponownie wykonywał manewr wyprzedzania w miejscu niedozwolonym- na skrzyżowaniu.M. R.podkreśliła, że widziała ten manewr gdyż pojazd obwinionego miała w zasięgu wzroku, jechał on kilka samochodów przed pojazdem, którym się poruszała, pojazdy jechały w kolumnie.
W świetle zeznańM. L. (1),A. L. (1)iM. R. (1)nie mogą się zatem ostać jako prawdziwe twierdzenia obwinionego, iż w dniu 11.03.2014 r. nie kierował pojazdemM.. Świadkowie wskazali, iż widziały twarz kierującego, gdy wykonywał manewr wyprzedzania pojazdu, którym się poruszały. Zwróciły na niego uwagę, gdyż wykonywał ten manewr w miejscu niedozwolonym i stwarzał zagrożenie dla innych uczestników ruchu.
Zeznania świadków podróżujących pojazdemA.korespondują również ze schematem oznakowania(...)nadesłanym przez(...). Wynika z niej iż za skrzyżowaniem w miejscowościM.ustawiony jest znak B-25 – zakaz wyprzedzania i jest tam linia podwójna ciągła P-4. Zaś za skrzyżowaniem(...)z drogą do miejscowościG.umieszczona jest znak P-3 linia jednostronnie przekraczalna.
Relacji w/w świadków , które są rzeczowe, konkretne i jednoznacznie wskazują na obwinionego jako na sprawcę przedmiotowych wykroczeń, nie sposób zakwestionować na podstawie zeznań pozostałych świadków .A. O. (3)zeznała, że brat jej męża-P. O. (1), pożyczał ich samochód markiM., jednak zdarzało się to bardzo rzadko, na krótko i w godzinach południowych, nigdy wcześnie rano. Oświadczyła, iż nie pamięta już dnia 11 marca 2014r . Jej zdaniemP. O. (1)jeździł ichM.tylko na terenieO., bo kluczyki oddawał po około pół godzinie. Zeznania w/w stoją w sprzeczności z relacją obwinionego , który wskazywał, iż w dniu 11.03.2014 r. około 6.30, a zatem we wczesnych godzinach porannych, jego samochodem kierował jego brat na drodze pomiędzyO.aO..
Sąd podobnie ocenił zeznaniaP. O. (1), brata obwinionego. Zeznał on, iż korzysta z samochoduM.należącego do brata, co prawda rzadko, lecz w marcu 2014r miało to miejsce 3-5 razy. Jeździł nim w tygodniu około 11 marca, ale nie pamięta czy także w dniu 11.03.2014 r. Oświadczył, iż mieszkał wówczas wM., a brat wO.. ZM.nie ma autobusów doO., podwoził go samochodem kolega. Jego pojazd był wówczas uszkodzony po wypadku. Z zeznań w/w wynika, iż zdarzyło mu się pożyczać opisany samochód także w godzinach porannych, podczas nieobecności brata kluczyki otrzymywał od jego żony. Zauważyć należy, iż w tej części relacja w/w świadka stoi w sprzeczności z omówionymi wyżej zeznaniamiA. O. (3), która zaprzeczyła by pojazd był pożyczany przezP. O.w godzinach porannych. Świadek dodatkowo zeznał, iż jest podobny do brata . Z analizy zdjęć obu mężczyzn z ich dowodów osobistych a także po osobistej styczności z obwinionym i świadkiem na rozprawie Sąd doszedł do przekonania , iż podobieństwo istniejące pomiędzy nimi, a wynikające z pokrewieństwa, nie uniemożliwia ich identyfikacji .
Dokonując oceny zeznańA. O.iP. O.Sąd miał na uwadze iż są to osoby z najbliższej rodziny obwinionego, będące zainteresowane rozstrzygnięciem w sprawie. Na podstawie ich relacji nie można w sposób nie budzący wątpliwości wskazać, że toP. O. (1)kierował samochodem markiM.w czasie zdarzenia, jak twierdzi obwiniony. Jednocześnie z zeznań kierowcy i pasażerek samochoduA.jednoznacznie wynika, iż rozpoznały w obwinionym sprawcę wykroczeń .
Sąd nie kwestionował zeznańŁ. J. (2). Świadek nie był w stanie wskazać czy pamięta dzień 11.03.2014 r. Wypowiadał się jedynie ogólnie, iż obwiniony dojeżdża z nim do pracy, nie pamiętał jednak w jakich dniach i czy w dniu 11.03.2014 r. także mógł z nim jechać. Zeznał, że rano jeżdżą przeważnie razem , ale zdarzało się , że obwiniony miał coś do załatwienia i wówczas nie jechali razem.
Sąd podobnie ocenił zeznaniaK. S. (1), znajomegoP. O. (1), który wskazał iż zdarzało się że przywoziłP. O.doO.gdy ten miał zepsuty swój samochód. JednocześnieK. S.nie był w stanie wskazać w jakich dokładnie dniach i godzinach miało to miejsce .
Sąd na podstawie zeznań świadków oraz schematu oznakowaniadrogi krajowej nr (...)sprecyzował opis manewrów podejmowanych przez obwinionego i uznałA. O. (1)za winnego tego, że w dniu 11 marca 2014 r. około godziny 06:35 na drodze(...)km 104 hm 7 w miejscowościM.Gm.S.kierując pojazdem markiM.onr rej. (...)od stronyO.w kierunkuO.wykonał manewr wyprzedzania poprzedzających go pojazdów nie stosując się do znaku P-4 oraz B-25 a następnie jadąc w tym samym kierunku na drodze(...)99 km 9 hm Gm.S.wykonał manewr wyprzedzania nieustalonych pojazdów na skrzyżowaniu oznaczonym znakiem ostrzegawczym, następnie jadąc dalej lewym pasem ruchu wyprzedzał nieustalone pojazdy na zakręcie w prawo oznaczonym znakiem ostrzegawczym nie stosując się do znaku P-3 w wyniku czego zmusił kierującego nadjeżdżającego z przeciwka nieustalonym pojazdem do zjechania na prawe pobocze w celu uniknięcia zderzenia czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Jak wynika zart. 24 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowymkierujący pojazdem jest obowiązany przy wyprzedzaniu zachować szczególną ostrożność, a w szczególności upewnić się czy ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania bez utrudniania komukolwiek ruchu. Szczególna ostrożność jest większa od ostrożności zwykłej. Zgodnie zart. 2 pkt. 22 ustawy Prawo o ruchu drogowymszczególna ostrożność polega na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestników ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze w stopniu, który umożliwia odpowiednio szybkie reagowanie na nie. Sąd Najwyższy uznał, że szczególna ostrożność polega na „rozważnym prowadzeniu pojazdu mechanicznego i przedsiębraniu ze strony kierującego pojazdem czynności, które zgodnie ze sztuką i techniką prowadzenia pojazdów mechanicznych są obiektywnie niezbędne dla zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym” (wyrok z 19.12.1974 r., Rw 53/74, OSNOW 1974, nr 6, poz. 125). Podkreślić należy, iż ustawodawca nie zawsze wymaga od kierujących pojazdami zachowania szczególnej ostrożności, czyni to jedynie w sytuacjach związanych z większym niż przeciętne niebezpieczeństwem.
Nie ulega wątpliwości, że przy wykonywaniu manewru wyprzedzania innego pojazdu wymagane jest zachowanie szczególnej ostrożności, jest to bowiem jeden z najniebezpieczniejszych manewrów. Szczególna ostrożność podczas wyprzedzania to nie tylko zapewnienie pełniej widoczności całego odcinka drogi niezbędnego do wykonania manewru, ale również prawidłowa ocena odległości, w jakiej znajduje się nadjeżdżający z przeciwnego kierunku pojazd. Kierujący przed podjęciem manewru wyprzedzania musi nie tylko ustalić, czy odległość jest wystarczająca, ale również czy pojazd nadjeżdżający z przeciwnego kierunku nie zbliża się z nadmierna prędkością. Podobny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z 18.07.1972 r. gdzie uznał, że „wyprzedzający musi mieć absolutną pewność, że na widocznym i wolnym odcinku drogi zdoła wyprzedzić jadący wolniej pojazd. Powinien przy tym uwzględnić panujące warunki drogowe, stan pogody, szerokość jedni, utrudnienia w ruchu itp.” (V KRN 203/79, niepubl). Koniecznym jest także podkreślenie, że w ust. 7 art., 24 ustawodawca wprowadził zakaz wyprzedzania innych pojazdów przy dojeżdżaniu do wierzchołka wzniesienia, na zakręcie oznaczonym znakami ostrzegawczymi, na skrzyżowaniu.
Przypisanie odpowiedzialności z art. 86 § 1 kw jest związane z ustaleniem, że kierujący spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez niezachowanie szczególnej ostrożności. Sąd Najwyższy w wyroku z 29.04.2003 r. przyjął, że: „dla odpowiedzialności z art. 86 kw konieczne jest ustalenie, że sprawca nie zachował należytej ostrożności, a więc takiej, jaka była wymagana w danej sytuacji” (III KK 61/03, LEX nr 77467).
Mając powyższe na uwadze nie ulega wątpliwości, ze obwiniony nie zachował szczególnej ostrożności jaka nakładają na niego przepisy w związku z podejmowaniem manewru wyprzedzania. Nie upewnił się, czy ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania innych pojazdów w tym pojazduA., którym poruszały sięM. L.,A. L.orazM. R.. Manewry wyprzedzania podejmował w niedozwolonych miejscach, gdzie wyprzedzenia dodatkowo jest zabronione znakiem drogowym, jak to miało miejsce w miejscowościM., czy w miejscach wskazanych we wspomnianymart. 24 ust. 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ponadto w miejscu gdzie obwiniony wykonywał manewry wyprzedzania innych pojazdów umieszczone były znaki poziome linia P-3 i linia P-4.
Znak drogowy P-4 linia podwójna ciągła rozdziela pasy ruchu o przeciwnych kierunkach. Ustawodawca wprowadził bezwzględny zakaz jej przekraczana, a nawet najeżdżania na nią. Znak poziomy P-3 „linia jednostronnie przekraczalna” oznacza zakaz przejeżdżania przez tę linię od strony linii ciągłej i najeżdżania na nią, z wyjątkiem powrotu po wyprzedzaniu na położony przy linii przerywanej pas ruchu zajmowany przed wyprzedzaniem.
W ocenie Sądu wymierzona obwinionemu kara grzywny w wysokości 800 złotych jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu i stopnia zawinienia, ponadto zmotywuje go do przestrzegania obowiązujących przepisów .
Sąd obciążył obwinionego na zasadzieart. 118§1kpwzryczałtowanymi wydatkami postępowania i opłatą uznając, iż osiągane przez niego dochody i jego sytuacja majątkowa pozwalają mu na ich uiszczenie.