Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 895/14
Data wyroku: 2014-10-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Firkowski, Małgorzata Tomkiewicz, Remigiusz Chmielewski
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437§1kpk, art. 438 pkt.4 kpk

Sygn. akt VII Ka 895/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 października 2014 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:
Przewodniczący:  SSO Dariusz Firkowski (spr.),
Sędziowie:  SO Małgorzata Tomkiewicz
SO Remigiusz Chmielewski
Protokolant  st. sekr. sądowy Monika Tymosiewicz
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Marii Kuleszy-Chaleckiej
po rozpoznaniu w dniu 29 października 2014 r.
sprawyM. D.
oskarżonego o przestępstwo zart. 178a§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 18 lipca 2014r., sygn. akt II K 378/14
I uznając apelację za oczywiście bezzasadną zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,
II zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym opłatę w kwocie 30 ( trzydzieści ) zł.
Sygn. akt VII Ka 895/14

UZASADNIENIE
M. D.oskarżony został o to, że w dniu 6 kwietnia 2014 r. wO.naul. (...)około godziny 19.00, znajdując się w stanie nietrzeźwości 2,56 ‰ i 2,37 ‰ zawartości alkoholu we krwi, prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...)
tj. o czyn zart. 178 a § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Olsztynie w II Wydziale Karnym wyrokiem z dnia 18 lipca 2014 r. w sprawie II K 378/14
orzekł:
I oskarżonegoM. D.uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to z mocyart. 178 a § 1 k.k.skazał go i wymierzył mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności.
II na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k., wykonanie wymierzonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 2 (dwóch) lat.
III na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wysokości64 (sześćdziesięciu czterech) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na50 (pięćdziesiąt) złotych.
IV na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w dniach 06-07.04.2014 r., tj. dwa dni i przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny, uznał tę karę za wykonaną do wysokości 4 (czterech) stawek dziennych;
V na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat;
VI na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 3 ust. 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.), zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości, w tym opłatę w wysokości 380 (trzystu osiemdziesięciu) złotych.
Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonegoM. D.zaskarżając przedmiotowe orzeczenie w części, tj. w punkcie V i VI dotyczących orzeczenia środka karnego prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat.
Skarżący wyrokowi temu na podstawieart. 438 pkt 4 k.p.k.zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w wymiarze 3 lat, który to okres pozostaje w dysproporcji do stopnia społecznej szkodliwości czynu, postawy oskarżonego w toku procesu, a przede wszystkim do celów jakie ten środek powinien spełniać w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania .
Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w niższym wymiarze.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie stwierdzić należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi wart. 4 k.p.k.Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi zart. 7 kpki przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach skarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji wnikliwe zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia winy i kwalifikacji prawnej zarzucanego oskarżonemu czynu. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody rozstrzygnięcia o winie oskarżonego, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację.W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, którą Sąd Okręgowy podziela i należy jedynie zaakcentować niektóre elementy, które przemawiają za odmową podzielania stanowiska obrońcy oskarżonego.
Stwierdzić zatem należy, że Sąd Rejonowy w sposób jak najbardziej prawidłowy ocenił zeznania świadkaR. F., jak i wyjaśnienia oskarżonego i odniósł się szczegółowo do tychże zeznań i wyjaśnień w sporządzonym uzasadnieniu. Poza osobowymi źródłami dowodowymi sprawstwo oskarżonego zostało także potwierdzone w dokumentach takich jak protokół zatrzymania osoby, protokół pobrania krwi z wynikami, które Sąd uznał za wiarygodne. (k.2, 4, 13, 21-25, 64, 64v, 67).
Odnosząc się do zarzutu apelacji stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie zachodzą takie okoliczności, które nakazywałyby podzielenie wniosku obrońcy oskarżonego o zmianie wyroku w zaskarżonej części poprzez orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w niższym wymiarze.
Mając na uwadze zarzuty sformułowane przez stronę dotyczące rażącej niewspółmierności orzeczonej kary przedstawić należy stanowisko doktryny wypowiedziane na gruncieart. 438 pkt 4 kpk: że „...niewspółmierność zachodzi wówczas, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzona za przypisane przestępstwa, nie odzwierciedla należycie stopnia szkodliwości społecznej czynu i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary (zob. w. SN z 30 listopada 1990 r., Wr 363/90, OSNKW 7-9/1991, poz. 39). Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę co do jej wymiaru, ale o
    "różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - »rażąco« niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować"(w. SN z 2 lutego 1995 r., II KRN 198/94, OSNPP 6/1995, poz. 18)” – por. Komentarz doart. 438 kodeksu postępowania karnego(Dz.U.97.89.555), [w:] T. Grzegorczyk,Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Zakamycze, 2003, wyd. III
    .Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy zauważyć należy, iż zarzuty podniesione przez skarżącego nie mogą być rozpatrywane w kategoriach rażącej niewspółmierności kary. Tym samym na uwzględnienie nie zasługuje wniosek skarżącego postulujący zmianę wyroku poprzez orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w niższym wymiarze. W ocenie Sądu Okręgowego orzeczenie przez Sąd Rejonowy wymienionego środka karnego na okres trzech lat jest słuszne i zasadne. Zwrócić bowiem należy uwagę, iż
    ratio legis zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych stanowi wykluczenie z ruchu drogowego takich kierowców, którzy wykazali, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji. (por. Wyrok SN, z 13 października 2011 r., sygn. IV KK 201/11, Prok.i Pr.-wkł. 2012/2/2).
Tak też było w niniejszej sprawie,M. D.wprowadzając się w stan nietrzeźwości postanowił uczestniczyć w ruchu drogowym, prowadząc w dniu 6 kwietnia 2014 r. wO.naul. (...)około godziny 19.00, w ruchu lądowym samochód osobowy markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Podczas tego zdarzenia jego stan nietrzeźwości został określony jako 2,56 ‰ i 2,37 ‰ zawartości alkoholu we krwi i ponad trzykrotnie przekroczył dopuszczalne normy. Zwrócić przy tym trzeba uwagę na okoliczności w jakich doszło do ustalenia, żeM. D.znajduje się w stanie nietrzeźwości. Otóż samochód kierowany przez oskarżonego zauważył świadekR. F.na skrzyżowaniuul. (...)wO., którego uwagę zwróciła niepewna technika jazdy kierującego wskazująca na nietrzeźwość kierowcyT. (...)onr rej. (...). Nadto, gdy oskarżony zaparkował samochód naul. (...), zaś R.F.podszedł i zabrał oskarżonemu kluczyki od pojazdu, M.D.wysiadł z samochodu zataczając się i wpadając na przechodniów. (k.4,67). Swoim zachowaniem oskarżony dowiódł zatem, iż spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Zatem w sposób bezsporny stwierdzić należy, że trzyletni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony został przez Sąd meriti w sposób wyważony przy uwzględnieniu wszystkich przesłanek jego zastosowania.
W konsekwencji nie zasługuje na podzielenie stanowisko skarżącego, że okres trzech lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych pozostaje w dysproporcji do stopnia społecznej szkodliwości czynu, postawy oskarżonego w toku procesu, a przede wszystkim do celów jakie ten środek powinien spełniać e zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania.
W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy w sposób wyczerpujący i dostateczny wykazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego oparł swoje rozstrzygnięcie dotyczące środka karnego. Należy podkreślić, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd meriti trafnie wskazał okoliczności mające wpływ na wymiar kary zarówno te łagodzące jak uprzednia niekaralność, jak i okoliczności obciążające takie jak przede wszystkim znaczny stopień upojenia alkoholowego, trzykrotnie przekraczający ustawowy próg. Stąd też w ocenie Sądu Okręgowego wymiar kary został wyznaczony na tle przedmiotowej sprawy w sposób jak najbardziej prawidłowy, uwzględniający wszelkie dyrektywy i zasady wymiaru kary oraz cele indywidualno- i generalno- prewencyjne, zaś warunkowe zawieszenie wykonania kary winno zmobilizować oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości. Wprawdzie oskarżony przyznał się do winy i wyraził skruchę z powodu popełnienia zarzuconego mu czynu, jednakże należy mieć na uwadze to, że oskarżony poruszał się po drodze publicznej, często uczęszczanej i swoim zachowaniem stwarzał poważne zagrożenie dla uczestników ruchu. Ponadto zachowanieM. D.jest tym bardziej naganne, że z racji wykonywanego zawodu lekarza i świadomości wpływu alkoholu na zdolność kierowania pojazdami nie powinien dopuścić do takiej sytuacji. Stąd też orzeczony przez Sąd meriti środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres trzech lat jest w pełni adekwatny do wagi popełnionego przezM. D.czynu..
Mając powyższe na uwadze zaskarżony wyrok jako prawidłowy utrzymano w mocy-art.437§1 kpk,art.438 pkt.2-4 kpk.
Sąd Okręgowy na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 11 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.), zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłatę w kwocie 30 (trzydzieści) zł za II instancję.