Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 11062/13
Data wyroku: 2014-07-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Rozbicki
Teza: o udowodnieniu mówić można nie tylko wtedy, gdy wświetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodonemu jest niepożliwy, ale także wówczas, gdy jest on dalece nieprawdopodobny

Sygn. akt XI W 11062/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 lipca 2014 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Piotr Rozbicki
przy udziale: protokolanta Marty Boratyńskiej
przedstawiciela oskarżyciela publicznego ---
po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2014 w Warszawie
sprawyT. B.
synaT.iA.z domuM.urodz. dnia (...)wC.
obwinionego o to, że:

1
w dniu 21 września 2013 r. około godz. 16:20 wW.naul. (...)naruszył zasady określone w art. 24 ust. 2P.przez to, że kierując samochodem markiP.onr rej. (...)podczas wyprzedzania nie zachował szczególnej ostrożności a zwłaszcza bezpiecznego odstępu od samochodu markiF.onr rej. (...), w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim, powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,

tj. o wykroczenie z 86§ 1kw w związku zart. 24 ust. 2 Ustawa z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, zm.; Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151; Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321; Dz. z 2012 r., poz. 951),

2
w miejscu i czasie jak w punkcie pierwszym wykroczył przeciwko przepisom o porządku w ruchu drogowym określonym w art. 44 ust. 1 Pord w ten sposób, że kierując samochodem markiP.onr rej. (...)i uczestnicząc w wypadku drogowym, w którym brak jest osób rannych, oddalił się z miejsca zdarzenia,

tj. o wykroczenie zart. 97kw w związku zart. 44 ust. 1 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, zm.: Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151; Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321; Dz. U. z 2012 r., poz. 951),

I
T. B.uznaje za winnego tego, że w dniu 21 września 2013 roku około godz. 16:20 wW.naul. (...), kierując samochodem markiP.onr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności podczas wyprzedzania samochodu markiF.onr rej. (...), w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim, powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. popełnienia czynu wyczerpującego znamiona art. 86 § 1 k.w., a także za winnego tego, że w dniu 21 września 2013 r. około godz. 16:20 wW.naul. (...), kierując samochodem markiP.onr rej. (...)i uczestnicząc w wypadku drogowym, w którym brak było osób rannych, oddalił się z miejsca zdarzenia, tj. czynu wyczerpującego znamionaart. 97k.w. w zw. zart. 44 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2012 roku, poz. 1137 ze zm.) i za to na podstawieart. 86 § 1k.w. w zw. zart. 9 § 2k.w. iart. 24 § 1 i 3k.w. skazuje go wymierzając łącznie karę grzywny w wysokości 1.000 (jeden tysiąc) złotych;

II
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 100 (sto) złotych tytułem opłaty.

Sygn. akt XI W 11062/13

UZASADNIENIE
wyroku z dnia 10 lipca 2014 roku
Sąd Rejonowy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 21 września 2013 roku około godziny 16:20 wW.naulicy (...), na odcinku od skrzyżowania zulicą (...)do skrzyżowania zulicą (...)jechał przy prawej krawędzi jezdni samochód osobowy markiF. (...)koloru granatowego onumerze rejestracyjnym (...)VX, prowadzony przezB. K.. W pojeździe tym znajdowała się też pasażerkaS. K.. Pojazd ten poruszał się wolno, ponieważ jego kierowca szukał miejsca postojowego.
Bezpośrednio za nim jechał samochód osobowy markiP.koloru srebrnego onumerze rejestracyjnym (...), prowadzony przezT. B..
Kierowca samochodu markiP.użył sygnału dźwiękowego, a następnie rozpoczął manewr wyprzedzania jadącego przed nim pojazdu i w trakcie przejeżdżania obok niego uderzył w lewy bok jego przedniej części prawym bokiem kierowanego przezeń samochodu.
Po zaistniałej kolizji drogowej nie pozostał na miejscu zdarzenia, oddalając się stamtąd.
W wyniku kolizji samochód markiF. (...)doznał następujących uszkodzeń: zarysowany przedni lewy błotnik oraz zarysowany i przemieszczony na mocowaniu przedni zderzak z lewej strony.
Wskutek przeprowadzonych w dniu 8 listopada 2013 roku oględzin uczestniczącego w ww. kolizji samochodu markiP.stwierdzono następujące uszkodzenia w tym pojeździe: wgniecenie i zarysowanie drzwi prawych, wgniecenie i zarysowanie tylnego prawego błotnika, zarysowanie tylnego zderzaka z prawej strony i pęknięcie z lewej strony, wgniecenie tylnego lewego błotnika i wgniecenie przedniego lewego błotnika.
T. B.jest jedynym właścicielem samochodu markiP.onumerze rejestracyjnym (...). Jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu. Pracuje i mieszka wW.. Jego deklarowany dochód wynosi około 3.000 złotych w stosunku miesięcznym. Nie był karany za przestępstwa. Był karany za wykroczenia drogowe, zarówno w postępowaniach mandatowych, jak i sądowych.
Powyższy stan faktyczny ustalony został na podstawie następujących dowodów:
- zeznań świadkówB. K.(k. 60-61 i 2v) iS. K.(k. 60 i 5v);
- częściowo wyjaśnień obwinionegoT. B.(k. 60, 61, 16 i 52);
- protokołów oględzin (k. 6 i 17);
- danych z bazy(...)(k. 4);
- szkicu (k. 3);
- pisma KPP wC.(k. 11);
- danych z rejestru ukaranych za wykroczenia (k. 19-20 i 56-57);
- protokołu przyjęcia zawiadomienia o wykroczeniu (k. 1).
ObwinionyT. B.zarówno w toku czynności wyjaśniających (k. 16), jak też przed Sądem (k. 59), nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. W toku czynności wyjaśniających będąc przesłuchiwany w charakterze osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia podał, że w dniu przedmiotowego zdarzenia mógł poruszać sięulicą (...), jednak nie wie nic na temat uszkodzenia samochoduF.. Wskazał nadto, że samochódP.onr rej. (...)stanowi jego własność, ale uszkodzenia w tym pojeździe pochodzą z innego zdarzenia. Przed Sądem odmówił złożenia wyjaśnień i odpowiedzi na pytania Przewodniczącego. Odpowiadając na pytania swojego obrońcy wyjaśnił, że ma podejrzenia, kto mógł się poruszać jego samochodem w dniu 21 września 2013 roku, ale nikogo nie oskarży i nie poda żadnych danych. Zapewnił, że gdyby takie zdarzenie miało miejsce z jego udziałem, nie oddalałby się z miejsca kolizji.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje.
Wyjaśnienia obwinionego zasługują na uwzględnienie jedynie w tej części, w której znalazły odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym. Co się tyczy jego wyjaśnień w zakresie odnoszącym się do okoliczności zaistnienia samej kolizji z udziałem samochodu obwinionego w miejscu i czasie objętymi zarzutem, jak też jego sprawstwa, Sąd nie dał im wiary. Pierwsza z tych okoliczności wynika z niebudzących wątpliwości zeznań pokrzywdzonychB. K.iS. K., którzy stanowczo wskazali na to, jaki samochód zderzył się z pojazdem, którym jechali, a druga z wymienionych odnotowała też numer rejestracyjny samochodu sprawcy kolizji, wynika nadto z zestawienia stwierdzonych uszkodzeń w pojeździe pokrzywdzonych z częścią uszkodzeń samochodu obwinionego. Z wyjaśnień obwinionego złożonych na rozprawie wynika zresztą, że nie kwestionował on już na tym etapie postępowania okoliczności uczestnictwa jego samochodu w przedmiotowym zdarzeniu, a jedynie swoją obecność w tym miejscu i czasie. Także jednak i ta część jego wyjaśnień nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślenia bowiem wymaga, że wyjaśnienia obwinionego w toku całego postępowania nie są konsekwentne. Obwiniony podczas czynności wyjaśniających, nie odmówiwszy składania wyjaśnień, nie wskazywał na możliwość kierowania jego samochodem przez inną osobę w miejscu i czasie kolizji będącej przedmiotem tej sprawy, akcentując jednie, że uszkodzenia samochodu pochodzą z innego zdarzenia. W świetle zasad prawidłowego rozumowania i wskazań doświadczenia życiowego przyjąć należy, wobec niewątpliwego uprzedniego stwierdzenia przez obwinionego rzucających się w oczy uszkodzeń, że wiedzę o podnoszonej dopiero na rozprawie okoliczności prowadzenia jego samochodu w dniu zdarzenia przez inną osobę, przy czym co znamienne – bez wskazania tej osoby, musiał mieć już podczas składania pierwszych w sprawie wyjaśnień, mających miejsce około półtora miesiąca od daty kolizji, i gdyby taka okoliczność faktycznie miała miejsce, już wtedy by ją podał, a w każdym razie nie podnosiłby, że on sam mógł w dniu przedmiotowego zdarzenia poruszać sięulicą (...). Tymczasem obwiniony potwierdził możliwość swojej tam obecności w dniu kolizji, natomiast podjął próbę obrony sprowadzającą się do odnoszenia stwierdzonych uszkodzeń pojazdu do innego, nieokreślonego zdarzenia. Mając zatem na względzie całokształt wiarygodnych w sprawie dowodów, a także jakość wyjaśnień obwinionego, Sąd Rejonowy, oceniwszy przeprowadzone dowody swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.), doszedł do przekonania, że sprawcą przedmiotowej kolizji jest jedyny właściciel samochoduP.onumerze rejestracyjnym (...),T. B.. Fakt ten w świetle powyższych rozważań uznać należy w sprawie za udowodniony. W tym miejscu wskazać trzeba, że o udowodnieniu mówić można nie tylko wtedy, gdy w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzonemu jest niemożliwy, ale także wówczas, gdy jest on dalece nieprawdopodobny, a z taką sytuacją mamy właśnie do czynienia w tej sprawie.
Sąd obdarzył wiarą zeznania pokrzywdzonychB. K.(k. 60-61 i 2v) iS. K.(k. 60 i 5v), jako spójne tak wewnętrznie, jak również w zestawieniu z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym, konsekwentne, niezmienne. Pokrzywdzeni zeznawali rzeczowo, możliwie krótko, nie próbując wypełniać luk w wiedzy względnie pamięci własnymi domysłami.
Sąd uwzględnił zebrane w sprawie nieosobowe dowody (wyszczególnione na karcie 61). Dokumenty oficjalne sporządzone zostały one przez powołane do tego osoby, zajmujące się tym służbowo i ich zgodność z prawdą nie była poddawana w wątpliwość w toku postępowania przez strony procesowe. Także szkic sporządzony przez pokrzywdzonegoB. K.(k. 3) nie był kwestionowany i odzwierciedla przebieg zdarzenia ustalony w oparciu o inne wiarygodne dowody.
Przechodząc do oceny prawnej powyższych ustaleń faktycznych, czyny obwinionego zakwalifikować należy zart. 86 § 1k.w. - pierwszy, oraz zart. 97k.w. w zw. zart. 44 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2012 roku, poz. 1137 z późn. zmianami, dalej: „PrRD”) – drugi.
Według art. 86 § 1 k.w., karze za wykroczenie podlega, kto na drodze publicznej, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Obwiniony wypełnił swoim zachowaniem znamiona art. 86 § 1 k.w..
Dla odpowiedzialności z art. 86 k.w. konieczne jest ustalenie, że sprawca nie zachował "należytej ostrożności", a więc takiej, jaka była wymagana w danej sytuacji. Jak słusznie zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 kwietnia 2003 roku (III KK 61/03), każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego, przezornego, stosowania się do sytuacji istniejącej na drodze. W niektórych sytuacjach ustawa wymaga jednak od uczestnika ruchu drogowego ostrożności szczególnej, a więc większej niż zwykle wymagana. Jest to ostrożność polegająca na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestników ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie.
Taka szczególna ostrożność wymagana jest od kierowcy m.in. podczas wyprzedzania. Wedle art. 24 ust. 2 PrRD, kierujący pojazdem jest obowiązany przy wyprzedzaniu zachować szczególną ostrożność, a zwłaszcza bezpieczny odstęp od wyprzedzanego pojazdu lub uczestnika ruchu.
ObwinionyT. B.w miejscu i czasie wskazanych we wniosku o ukaranie nie uczynił zadość powyższemu.
Znamieniem wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. jest ponadto spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Chodzi tutaj o takie zakłócenie ruchu, które grozi zderzeniem pojazdów czy uderzeniem jednego w drugi. W tej sprawie, w świetle ustalonych okoliczności, nie ulega wątpliwości, że obwiniony spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Nie tylko stworzył sytuację, w wyniku której mogło dojść do zderzenia z wyprzedzanym samochodem, ale więcej, tj. stworzył sytuację taką, w której do takiego zderzenia doszło.
Obwiniony swoim późniejszym zachowaniem wyczerpał też znamiona wykroczenia z art. 97 k.w. w zw. z art. 44 ust. 1 PrRD.
Art. 97k.w. stanowi, że karze podlega uczestnik postępowania, który wykracza przeciwko innym, niż ujętym wrozdziale XI Kodeksu wykroczeń, przepisom PrRD.
Stosownie do art. 44 ust. 1 PrRD, kierujący pojazdem w razie uczestniczenia w wypadku drogowym jest obowiązany:
1)zatrzymać pojazd, nie powodując przy tym zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego;
2)przedsięwziąć odpowiednie środki w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu w miejscu wypadku;
3)niezwłocznie usunąć pojazd z miejsca wypadku, aby nie powodował zagrożenia lub tamowania ruchu, jeżeli nie ma zabitego lub rannego;
4)podać swoje dane personalne, dane personalne właściciela lub posiadacza pojazdu oraz dane dotyczące zakładu ubezpieczeń, z którym zawarta jest umowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, na żądanie osoby uczestniczącej w wypadku.
Obwiniony, oddalając się z miejsca zdarzenia, wykroczył przeciwko tym przepisom ustawy.
Sąd zważył, że czyny zarzucone obwinionemu są zawinione, a obwiniony jest osobą zdatną do przypisania mu winy. Zauważyć w tym miejscu wypada, że obwiniony jest człowiekiem dorosłym i poczytalnym. Posiada pełną zdolność rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania swym postępowaniem. Nie zachodziły ponadto w momencie popełnienia czynów inne okoliczności, z uwagi na które nie można byłoby wymagać od niego postępowania zgodnego z nakazem normy prawnej, tj. które usprawiedliwiałyby jego zachowanie i tym samym, uniemożliwiałyby postawienie mu zarzutu w oparciu o art. 86 § 1 k.w. oraz z art. 97 k.w. w zw. z art. 44 ust. 1 PrRD.
Przy wymiarze kary Sąd Rejonowy kierował się dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 k.w., oceniając w szczególności stopień społecznej szkodliwości obu czynów a także cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele, jakie ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego. Wymierzając karę Sąd miał też na względzie, że w wyniku jego zachowania wyrządzona została szkoda, a także właściwości, warunki osobiste i majątkowe obwinionego, jego stosunki rodzinne, wreszcie dotychczasowy sposób życia, w tym dotychczasowe funkcjonowanie jako uczestnika ruchu drogowego, naznaczone karalnością za naruszanie przepisów ruchu drogowego i licznymi uszkodzeniami na jego pojeździe.
Stosownie do treści art. 9 § 2 k.w., jeżeli orzeka się o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń, wymierza się łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę. W tej sprawie przepisem takim jest art. 86 § 1 k.w., który przewiduje karę grzywny, a tę wymierza się, o czym stanowi art. 24 § 1 i 3 k.w., w wysokości od 20 do 5.000 złotych, biorąc pod uwagę sytuację materialną obwinionego, w tym jego możliwości zarobkowe.
W ocenie Sądu, odnosząc ustalone w sprawie okoliczności popełnionych dwóch wykroczeń oraz okoliczności dotyczące osoby obwinionego do przytoczonych dyrektyw wymiaru kary, mając przy tym na względzie cele w zakresie prewencji indywidualnej w stosunku do niejednokrotnie karanego już za wykroczenia drogowe obwinionego, zasadnym było wymierzenie mu łącznie kary grzywny w kwocie 1.000 złotych.
Rozstrzygniecie w punkcie II wyroku zapadło na podstawieart. 21w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz. U z 1983 roku, nr 49, poz. 223 ze zm.) – co do opłaty, a także, co do wydatków postępowania, na podstawieart. 118 § 1 k.p.w., zgodnie z którym, w razie skazania, obwinionego obciąża się zryczałtowanymi wydatkami postępowania, a te wynoszą 100 złotych.
Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów, orzec należało jak w wyroku.