Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 1183/13
Data wyroku: 2014-05-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Daniluk, Arkadiusz Śmiech, Elżbieta Kowalska
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt XI Ka 1183/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 maja 2014 roku

Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSO Arkadiusz Śmiech (spr.)
Sędziowie  SO Elżbieta Daniluk
SO Elżbieta Kowalska
Protokolant Małgorzata Dubiel
przy udziale Prokuratora Marty Baranowskiej
po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2014 roku
sprawyR. N.
oskarżonego zart. 60 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.i innych
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Puławach VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Rykach
z dnia 19 sierpnia 2013 roku    sygn. akt VII K 450/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych opłaty oraz 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu poniesionych wydatków.

XI Ka 1183/13

UZASADNIENIE
R. N.oskarżony został o to, że:

I
w okresie od dnia 1 stycznia 2007 roku do dnia 31 grudnia 2007 roku prowadząc działalność gospodarczą wD.wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisuart. 24a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznychnie prowadził księgi w postaci podatkowej księgi przychodów i rozchodów za rok 2007 oraz w okresie od dnia 1 stycznia 2008 roku do dnia 31 grudnia 2008 roku prowadząc działalność gospodarczą wD.wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisuart. 24a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznychnie prowadził księgi w postaci podatkowej księgi przychodów i rozchodów za rok 2008 oraz w okresie od dnia 1 stycznia 2009 roku do dnia 31 grudnia 2009 roku prowadząc działalność gospodarczą wD.wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisuart. 24a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznychnie prowadził księgi w postaci podatkowej księgi przychodów i rozchodów za rok 2009 oraz w okresie od dnia 1 stycznia 2010 roku do dnia 31 grudnia 2010 roku prowadząc działalność gospodarczą wD.wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisuart. 24a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznychnie prowadził księgi w postaci podatkowej księgi przychodów i rozchodów za rok 2010, tj. o przestępstwo skarbowe zart. 60 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.;

II
uchylał się od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych w ten sposób, że wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisuart. 45 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznychnie złożył Naczelnikowi Urzędu Skarbowego wR.w terminie do dnia 30 kwietnia 2009 roku zeznania PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2008, przez co naraził na uszczuplenie podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie 11,218 zł (jedenaście tysięcy dwieście osiemnaście), tj. o przestępstwo skarbowe zart. 54 § 2 k.k.s.

III
uchylał się od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych w ten sposób, że wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisuart. 45 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznychnie złożył Naczelnikowi Urzędu Skarbowego wR.w terminie do dnia 2 maja 2011 roku zeznania PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2010, przez co naraził na uszczuplenie podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie 1,009 zł (tysiąc dziewięć),

tj. o przestępstwo skarbowe zart. 54 § 3 k.k.s.;
Sąd Rejonowy w Puławach VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Rykach wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2013 r.R. N.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia czynu, tj. przestępstwa wyczerpującego dyspozycjęart. 60 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.i za to na podstawieart. 60 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.wymierzył mu 100 (sto) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 55 (pięćdziesiąt pięć) złotych;R. N.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia czynu, tj. przestępstwa wyczerpującego dyspozycjęart. 54 § 2 k.k.s.i za to na podstawieart. 54 § 2 k.k.s.wymierzył mu 30 (trzydzieści) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 55 (pięćdziesiąt pięć) złotych; na mocyart. 85 k.k.,art. 86 § 2 k.k.iart. 39 § 1 k.k.s.orzeczone wobec oskarżonego w pkt. I i II jednostkowe kary grzywny połączył i jako karę łączną wymierzył mu 100 (sto) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 55 (pięćdziesiąt pięć) złotych;R. N.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia czynu, tj. wykroczenia wyczerpującego dyspozycjęart. 54 § 3 k.k.s.i za to na podstawieart. 54 § 3 k.k.s.wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych; zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem opłaty, zwolnił natomiast od pozostałej części opłaty i wydatków postępowania, które przyjął na rachunek Skarbu Państwa.
Od wyroku tego apelację złożył oskarżony. Zaskarżając rozstrzygnięcie w całości zarzucił rozstrzygnięciu

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść przez ustalenie, niezgodne z treścią dowodów, że prowadziłem działalność gospodarczą w rozumieniuUstawy o podatku dochodowym od osób fizycznychi byłem w związku z tym zobowiązany do prowadzenia podatkowej książki przychodów i rozchodów oraz składania corocznych zeznań wg określonego wzoru podczas gdy w rzeczywistości działalności takiej nie prowadziłem;

2
obrazę prawa materialnego-art. 60 k.k.s.,art. 6 k.k.s.,art. 54 § 2 k.k.s.w zw. zart. 24a oraz art. 5a pkt. 6, art. 10 ust. 1 pkt. 3 i pkt. 6 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznychpoprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

3
obrazę przepisów postępowania które ma wpływ na treść wyroku-art. 1, art. 2 i art. 3 Ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnychpoprzez faktyczne zastąpienie przez Sąd I instancji w kontroli działania administracji podatkowej właściwego sądu administracyjnego;

4
rażącą surowość kary nieadekwatną do celów kary i pozostałych zasad określonych wart. 13 k.k.s.orazart. 114 k.k.s.

Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Puławach, VII Zamiejscowemu Wydziałowi Karnemu w Rykach.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje;
apelacja w toku instancyjnej kontroli prawidłowości zaskarżonego wyroku uznana została za niezasadną w stopniu oczywistym. Za taką oceną środka odwoławczego przemawiało to, że postawione w nim zarzuty jak też przytoczona na ich poparcie argumentacja okazały się być całkowicie chybione.
Wbrew twierdzeniom i wywodom skarżącego Sąd Rejonowy przy rozpoznaniu sprawy nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, ani żadnych innych uchybień, które mógłby mieć wpływ na treść wyroku.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia może zostać skutecznie postawiony tylko wtedy, kiedy sąd orzekający oparł swoje rozstrzygnięcie na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, albo z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wysnuł wnioski niezgodne z zasadami logicznego rozumowania. Żaden z tych dwóch przypadków nie występuje w rozpoznawanej sprawie.
Trzy pierwsze zarzuty apelacji wskazują, tak naprawdę, na uchybienie, które stanowi błąd w ustaleniach faktycznych, w drugiej z możliwych postaci.
Ustalona przez Sąd pierwszej instancji podstawa faktyczna zaskarżonego wyroku wprost wynika, z bezsprzecznego materiału dowodowego. Zachowanie oskarżonego, wbrew twierdzeniom skarżącego, natomiast zostało właściwie ocenione pod względem prawnym, co znalazło swoje odzwierciedlenie w opisie przypisanych oskarżonemu czynów oraz ich kwalifikacji prawnej. Istota orzekania w niniejszej sprawie sprowadza się do prawidłowego rozumienia, kiedy mamy do czynienia z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Zgodnie zart. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznychprzezdziałalność gospodarcząnależy rozumiećdziałalność zarobkowąwytwórczą, budowlaną,handlową,usługową, polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż oraz działalność polegającą na wykorzystywaniu rzeczy, wartości niematerialnych i prawnychprowadzoną we własnym imieniubez względu na jej rezultat,w sposób zorganizowany i ciągły, z której przychody nie są zaliczone do innych przychodów ze źródeł enumeratywnie wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1,2,4-9 ustawy. Sąd Rejonowy działalność zarobkową oskarżonego, stanowiącą przedmiot osądu w niniejszej sprawie, prawidłowo uznał za prowadzenie działalności gospodarczej, zgodnie z zacytowaną definicją. Oskarżony objażdzał okoliczne wsie i odkupywał od ich mieszkańców zezłomowane maszyny i urządzenia, bądź ich metalowe części a następnie odsprzedał je z zyskiem w punktach skupu złomu. W latach 2007 – 2010 dokonał 141 transakcji sprzedaży złomu na łączną kwotę 88.864,10 zł. Taka ilość transakcji, przy takim przychodzie, w omawianym okresie, jednoznacznie przekonuje, że taka handlowa działalność zarobkowa oskarżonego stanowiła działalność gospodarczą bowiem miała ona charakter zorganizowany i ciągły. Niejednorodna częstotliwość dokonywanych transakcji jest tutaj bez znaczenia. Konsekwencją uznania, że oskarżony prowadził w latach 2007-2010 działalność gospodarczą było przypisanie mu, że nie prowadził podatkowej księgi przychodów i rozchodów za każdy rok w tym okresie oraz, że uchylał się od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
W postępowaniu karno-skarbowym Sąd orzekający zobligowany jest poczynić własne ustalenia faktyczne, które wykażą, czy zostało popełnione przestępstwo, bądź wykroczenie skarbowe. Takich ustaleń właśnie dokonał Sąd orzekający w niniejszej sprawie dlatego zarzut postawiony w punkcie trzecim apelacji jest niezrozumiały.
Zaskarżony wyrok jest również prawidłowy w części dotyczącej orzeczenia o karze.
Ilość stawek dziennych i wysokość (najniższa z możliwych) jednej stawki, orzeczonych kar jednostkowych grzywien za zbiegające się przestępstwa skarbowe, kary łącznej, przy zastosowaniu (najkorzystniejszej dla oskarżonego) zasady pełnej absorpcji oraz wysokość grzywny orzeczonej za wykroczenie skarbowe, świadczą o tym, że Sąd pierwszej instancji miał w polu widzenia wszystkie najistotniejsze okoliczności decydujące o karze, w tym także te łagodzące, we właściwych proporcjach je uwzględnił, czym sprostał wymaganiom dyrektyw sędziowskiego wymiaru kary przewidzianym wart. 53 k.k.Tym samym dolegliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia nie razi swoją surowością w rozumieniuart. 438kpt. 4k.p.k., a tylko wówczas byłaby podstawa do korekty tej części wyroku na korzyść oskarżonego.
Mając na uwadze zaprezentowaną motywację, nie dostrzegając uchybień z art.art. 439 i 440 k.p.k., które należałoby uwzględnić z urzędu, Sąd odwoławczy na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.orzekł jak w wyroku.
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych za drugą instancję uzasadniają przepisyart. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnychorazart. 636 § 1 k.p.k.