Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 190/14
Data wyroku: 2014-09-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Wilczewska-, Robert Rafał Kwieciński, Waldemar Cytrowski

Sygn. akt II Ka 190/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 września 2014r.
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący : SSO Waldemar Cytrowski
Sędziowie : SSO Agata Wilczewska - spr.
SSO Robert Rafał Kwieciński
Protokolant : st. sekr. sąd. Arleta Wiśniewska
przy udziale Haliny Lewandowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 19 września 2014r.
sprawyM. Z.
oskarżonego z art.289§1,2i3k.k. i art.157§1k.k. i art.157§2k.k. w zw. z art.11§2k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora oraz przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Turku
z dnia 28.05.2014r. sygn. akt II K 63/14
uchyla zaskarżony wyrok w całości i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Turku do ponownego rozpoznania.
Robert Rafał Kwieciński Waldemar Cytrowski Agata Wilczewska

Sygn. akt II Ka 190/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 28 maja 2014r. w sprawie o sygn. akt IIK63/14 Sąd Rejonowy w Turku uznał oskarżonegoA. Z.za winnego tego, że w dniu 29 grudnia 2013r. wT.w woj.(...)dokonał zaboru w celu krótkotrwałego użycia pojazdu mechanicznego markiH. (...)nr rej. (...)w ten sposób, że podszedł do pojazdu od strony kierowcy i po otwarciu drzwi uderzył jeden raz pięścią w twarzP. M., a następnie siłą wyciągnął go z pojazdu powodując u niego obrażenia w postaci sińca i otarcia naskórka twarzy, które spowodowały rozstrój zdrowia na czas poniżej 7 dni, po czym zaatakowałT. R., który chciał uniemożliwić zabór pojazdu, odpychając go przewrócił na ziemię i kopnął obuta stopą w udo, czym spowodował u niego obrażenia w postaci złamania piątej kości śródręcza prawego, które spowodowało rozstrój zdrowia na czas powyżej 7 dni, następie wsiadł do pojazdu, uruchomi go i odjechał, uderzając pojazdem w drzewo i mur, czym spowodował jego uszkodzenie, a następnie zbiegł, porzucając pojazd w stanie uszkodzonym, czym działał na szkodęD. S. (1), to jest występku z art.289§1,2i3k.k. i art.157§1k.k. i art.157§2k.k. w zw. z art.11§2k.k. i za przestępstwo to na podstawie art.289§3k.k. w zw. z art.11§3k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz na podstawie art.289§4k.k. wymierzył mu karę 184 stawek dziennych grzywny po 20zł., na poczet której zaliczył okres tymczasowego aresztowania oskarżonego i uznał karę grzywny za wykonana w całości.
Na podstawie art. 69§1i2k.k. w zw. z art.70§1pkt1k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności Sąd warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 lat i oddał oskarżonego, na podstawie art.73§1k.k., w okresie próby pod dozór kuratora.
Nadto na podstawie art.415§1k.p.k. Sąd zasądził od oskarżonego na rzeczT. R.kwotę 3.000zł, a na rzeczP. M.kwotę 1.000zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, na rzecz zaśD. S. (2)kwotę 5.000zł tytułem wyrównania szkody, w każdym przypadku z ustawowymi odsetkami od dnia 28.05.14r.
Powyższy wyrok zaskarżony został przez prokuratora oraz przez obrońcę oskarżonego.
Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze. Zarzucił wyrokowi dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, wbrew prawidłowości logicznego rozumowania, o której mowa w art.7k.p.k., przez co doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art.53§1i2k.k. w zw. z art.60§2k.k. oraz art.70§1pkt1k.k., a w konsekwencji wpłynęło na wymiar kary, a także okres poddania próbie. W oparciu o ten zarzut obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata oraz zwolnienie oskarżonego od kosztów sądowych i opłat. Ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Prokurator zaskarżył wyrok również w części dotyczącej orzeczenia o karze ale na niekorzyść oskarżonego. Zarzucił wyrokowi orzeczenie wobec oskarżonego kary 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby jako rażąco niewspółmiernej do stopnia społecznej szkodliwości zarzucanego oskarżonemu czynu. W oparciu o ten zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy.
Sąd odwoławczy zważył, co następuje.
Apelacja prokuratora okazała się celowa, jednak ustosunkowanie się do podniesionego w niej zarzutu jest przedwczesne. Również przedwczesne jest ustosunkowanie się do apelacji obrońcy oskarżonego. Zaskarżony wyrok musiał bowiem zostać uchylony niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych w apelacji prokuratora zarzutów, a to na podstawie art.440k.p.k.
Sąd Rejonowy przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy dopuścił się bowiem uchybień, które skutkować musiały uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy Sądowi Rejonowemu w Turku do ponownego rozpoznania. Sąd Rejonowy dopuścił się błędów w ustaleniach faktycznych noszących przymiot zarówno błędów braku jak i błędów dowolności.
Sąd I instancji poczynił bowiem bądź to dalece dowolne ustalenia faktyczne, bądź to nie poczynił ich wcale.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd I instancji przypisując oskarżonemu czyn z art.289§2i3k.k. czyli popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, nie ustalił wartości pojazdu mechanicznego markiH. (...), będącego przedmiotem przestępstwa. Nadto Sąd nie ustalił też wartości szkody jaka powstała w tym pojeździe w wyniku przypisanego oskarżonemu uszkodzenia pojazdu i porzucenia go w stanie uszkodzonym, co miało o tyle istotne znaczenie, że w punkcie 7 zaskarżonego wyroku Sąd I instancji zasądził od oskarżonego na rzeczD. S. (2)kwotę 5.000zł z ustawowymi odsetkami od dnia 28.05.14r. tytułem wyrównania szkody. Sąd odwoławczy zauważa zaś, że w aktach sprawy na k. 149-150 znajduje się wyliczenie kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu na kwotę 4.140zł.
Nadto Sąd I instancji przypisał oskarżonemu umyślne spowodowanie uT. R.obrażeń ciała w postaci złamania kości śródręcza prawego, które spowodowało rozstrój zdrowia pokrzywdzonego na czas powyżej 7 dni, to jest dopuszczenie się czynu z art.157§1k.k., podczas gdy z ustaleń faktycznych wynika, że sposobem działania oskarżonego wobec tego pokrzywdzonego było odepchnięcie go i kopnięcie w lewe udo. Nie jest więc w żaden sposób wyjaśnione, w ocenie Sądu odwoławczego, w którym momencie, w jakich okolicznościach pokrzywdzony doznał przedmiotowego złamania kości śródręcza prawego i czy spowodowanie tego obrażenia było objęte umyślnością oskarżonego.
Już z uwagi chociażby na powyższe braki w ustaleniach faktycznych będące wynikiem również bardzo powierzchownej oceny dowodów zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wyrok ten nie mógł się ostać.
Na marginesie Sąd odwoławczy zauważa też, że z uwagi na kwalifikowane formy popełnienia przestępstwa z art.289§1k.k. stypizowane w art.289§2 i 3k.k. nie jest możliwa kumulatywna kwalifikacja typów kwalifikowanych z typem podstawowym tego przestępstwa.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji uzupełni materiał dowodowy poprzez ustalenie wartości mienia stanowiącego przedmiot zarzucanego oskarżonemu przestępstwa z art.289§2i3k.k., ustali wartość powstałej w pojeździe szkody, przeprowadzone dowody oceni z uwzględnieniem zasad wynikających z art.7k.p.k. i na ich podstawie poczyni prawdziwe ustalenia faktyczne, w oparciu o tak poczynione ustalenia faktyczne rozstrzygnie czy i za co oskarżonemu można przypisać winę, a następnie swoje stanowisko przekonująco uzasadni w przypadku takiej konieczności.
Mając powyższe na uwadze w oparciu o przepis art.437§1i2k.p.k. w zw. z art.440k.p.k. Sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku.
Robert Rafał Kwieciński Waldemar Cytrowski Agata Wilczewska