Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 513/14
Data wyroku: 2014-07-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Grzesiak, Aleksandra Babilon-Domagała, Klaudiusz Senator
Teza: wyrok utrzymany w mocy apelacja bezzasadna

Sygn. akt IX Ka 513/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 lipca 2014 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Klaudiusz Senator
Sędziowie: SSO Aleksandra Babilon- Domagała
SSO Leszek Grzesiak (spr.)
Protokolant: sekr.sądowy Katarzyna Komosa
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Andrzeja Kędziory
po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2014 roku
sprawyD. G. (1)iA. L. (1)
oskarżonych o przestępstwo zart.158 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonegoD. G. (1)i obrońcę oskarżonegoA. L. (1)
od wyroku Sądu Rejonowego w Jędrzejowie VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we Włoszczowie
z dnia 10 grudnia 2013 roku sygn. akt II K 398/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne;

II
zasądza od oskarżonychD. G. (1)iA. L. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 170 (sto siedemdziesiąt) złotych tytułem kosztów sądowych należnych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt IX Ka 513/14

UZASADNIENIE
D. G. (1)iA. L. (1)oskarżeni zostali o to, że:
w dniu 11 listopada 2012 r. w miejscowościB., gm.(...), woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu z nieustalonymi dotychczas osobami, co do których materiały wyłączono do odrębnego postępowania, wzięli udział w pobiciuM. K.w ten sposób, że po uprzednim wyciągnięciu pokrzywdzonego z samochodu markiV. (...)zaparkowanego w rejonie budynku OSP, przewrócili go na ziemię, a następnie kopali nogami po całym ciele w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci: rany tłuczonej wargi górnej, złamania zębów 1, 2, 3 górnych prawych skutkujących naruszeniem czynności narządu jego ciała na okres powyżej dni siedmiu
tj. o przestępstwo zart. 158 § 1 kk
Sąd Rejonowy w Jędrzejowie VII Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą we Włoszczowie, wyrokiem z dnia 10 grudnia 2013, orzekł o tym, że:

I
oskarżonychD. G. (1)iA. L. (2)uznał za winnych popełnienia zarzucanego im czynu, w którego opisie przyjął, że pokrzywdzony był narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kktj. uznał ich winnymi popełnienia występku zart. 158 § 1 kki za to na podstawieart. 158 § 1 kkwymierzył im kary po 6 miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 i 2 kkwykonanie orzeczonej wobecD. G. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 lata, oddając go w tym czasie, na podstawieart. 73 § 2 kk, pod dozór kuratora;

III
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej wobecA. L. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 lata;

IV
na podstawieart. 71 § 1 kkw zw.zart. 33 § 1 i 3 kkorzekł wobec oskarżonychD. G. (1)iA. L. (1)grzywny w rozmiarze po 40 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawku dziennej na kwotę 10 złotych;

V
na podstawieart. 46 § 1 kkorzekł od oskarżonychD. G. (1)iA. L. (1)na rzecz pokrzywdzonegoM. K.kwoty po 500 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

VI
na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił oskarżonychD. G. (1)iA. L. (2)od ponoszenia kosztów sądowych w całości.

Wyrok powyższy zaskarżyli obrońca oskarżonegoA. L. (1)i oskarżonyD. G. (1)osobiście.
Wskazany obrońca na podstawieart. 425 § 1 i 2 kpkw zw. zart. 444 kpkzaskarżył powyższy wyrok w zakresie dotyczącym oskarżonegoA. L. (1)w całości, zarzucając:

1
naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na jego treść, a toart. 7 kpk,art. 5 § 1 i 2 kpk,art. 410 kpk, polegające na dokonaniu dowolnej oceny materiału dowodowego, wykraczającej poza ramy prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, z pominięciem okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, poprzez bezkrytyczne przyjęcie w całości za wiarygodne zeznań świadkaP. M. (1), które są niespójne oraz nie zostały pozytywnie zweryfikowane na tle całokształtu zebranego materiału dowodowego,

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a wyrażający się w ustaleniu, ze w inkryminowanym czasie oskarżony wziął udział w pobiciuM. K., podczas gdy wszechstronnie oceniony materiał dowodowy nie pozwala przypisać oskarżonemu sprawstwa w/w czynu

i wnosił o:
zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie odmiennie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu
ewentualnie
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
OskarżonyD. G. (1)działając w imieniu własnym zaskarżył w całości wyrok, na podstawieart. 438 pkt 3 kpkzarzucając błąd ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść zapadłego orzeczenia, polegający na:
- sprzeczność w zeznaniach świadkaP. M. (2)
- przyjęcie, że skarżony popełnił czyn mimo zeznań świadków, którzy potwierdzili, że nie brał on udziału w pobiciuM. K.
i nosił o:
uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył co następuje :
Apelacje skarżących nie zasługują na uwzględnienie, a zważywszy na treść podnoszonych w nich argumentów, stwierdzić należy, iż nie zasługują na uwzględnienie w stopniu oczywistym. Skoro tak, skoro zarzuty skarżących słuszności rozważań Sądu I instancji i argumentów przywołanych na ich poparcie,a zaprezentowanych w pisemnym uzasadnieniu, w żaden sposób nie podważają,a jednocześnie nie ma okoliczności które Sąd Odwoławczy uwzględniać winienz urzędu, nie ma podstaw do ingerowania w zaskarżone orzeczenie.
- co do apelacji obrońcy oskarżonegoA. L. (1)
Jako całkowicie chybiony należy uznać zarzut obrazy prawa procesowego,a to w szczególności norm zawartych wart.7, 5§2 i 410 kpk./pkt 1skargi/.
Co do zarzutu obrazyart. 7 kpki błędu w ustaleniach faktycznych /pkt 2 skargi/, generalnie stwierdzić należy, że zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona wart. 7 kpknakazuje sądowi, oceniać znaczenie, moc i wiarygodność materiału dowodowego na podstawie wewnętrznego przekonania z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia życiowego, nie będąc przy tym związanymi żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi. W orzecznictwie sądów ugruntowany jest pogląd, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów , niewiarygodności innych, pozostaje pod ochroną przepisuart.7 kpkwtedy, gdy – jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy /art.410 kpk/i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy /art.2§2 kpk/, stanowi sposób rozważenia wszelkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego /art.4 kpk/, - jest wystarczająco i logicznie,z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia życiowego, umotywowane w wyroku /art.424 kpk/ ( OSNKW 3-4/1975, OSNKW 2/1975/28, OSNKW 7-9/1991/41/ ). Konsekwencją obowiązywania tej zasady jest nieprzywiązywanie w orzecznictwie żadnej wagi do kategorii ilościowych w odniesieniu do źródeł dowodowych.
Wbrew zarzutom skarżącego orzeczenie w niniejszej sprawie wydane zostało w oparciu o wszystkie dowody w niej zgromadzone /art.410 kpk/. Dowody ocenione zostały we wzajemnym powiązaniu, ocenione wnikliwie, przekonywująco wskazano które dowody, w jakiej części, obdarzone zostały przymiotem wiarygodności, którym, w jakim zakresie i dla jakich przyczyn, tego przymiotu odmówiono, a wątpliwości, o ile w sprawie występowały, rozstrzygnięte zostały po myśliart.5§2 kpk. Fakt iż uzasadnienie orzeczenia nie przekonuje skarżącego świadczy jedynie o wybiórczym i tendencyjnym ocenianiu przez niego dowodów zgromadzonych w sprawie.
Sąd Rejonowy dostrzegł drobne rozbieżności występujące w zeznaniach świadkaP. M. (1). Zrozumiałym jest, wskazują na to zasady doświadczenia życiowego, iż wraz z upływem czasu pewne zdarzenia ulegają zatarciu w ludzkiej pamięci. Słusznie zauważa Sąd, iż przy pierwszej czynności z nim wykonywanej – przesłuchanie w dniu 13.11.2012 roku /k.9/, zdarzenie 11.11.2012 roku - świadek twierdził, iż byłby w stanie rozpoznać trzech napastników z grona kilkunastu osób.W czasie okazywania osób – w dniach 7.03 2013 k.54 i 14.04.2013 roku k.76 – świadek nie miał wątpliwości co do rozpoznania wśród okazanych muD. G.iA. L., natomiast nie rozpoznawał innych z okazywanych – 16.04.2013 k.78. Rozwaga z jaką uczestniczył świadek we wskazanych czynnościach niewątpliwie przemawiają za wiarygodnością jego twierdzeń, mimo iż na rozprawie w dniu 20.08.2013 roku k.135-136 świadek co do niektórych okoliczności nie był pewien, podtrzymywał jednak jako zgodne z prawda swoje wcześniejsze twierdzenia.
Zasadnie również Sąd wskazał, iż wiarygodnością, oraz dla jakich przyczyn, należy obdarzyć twierdzenia świadkaO. W./k.21-22,45,136/ która jednak nie widziała całości zdarzenia, a obserwowała jedynie ostatni jego fragment.
Reasumując, zarzuty skarżącego słuszności rozumowania Sądu, oraz przywołanych na poparcie wyciągniętych wniosków, nie podważają. Nie ma zatem podstaw do ingerowania w zaskarżone orzeczenie zarówno co do uniewinnieniaA. L.od dokonania zarzucanego mu czynu jak i uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Działając zatem na mocyart.437§1kpki456 kpkSąd Odwoławczy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na mocyart.634 kpk,636§1 kpki627 kpk.
/SSO Leszek Grzesiak/ /SSO Klaudiusz Senator/ /SSO Aleksandra Babilon-Domagała/