Sąd Okręgowy w Rzeszowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 264/14
Data wyroku: 2014-09-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marzena Ossolińska-Plęs, do Alicja Kuroń, Mariusz Sztorc
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt II Ka 264/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 września 2014 r.
Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Marzena Ossolińska-Plęs
Sędziowie:  SSO Mariusz Sztorc (spr.)
SSR del. do SO Alicja Kuroń
Protokolant:  protokolant Aleksandra Baczyńska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie - Mariusza Kowala
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2014 r.
sprawyR. D.
oskarżonego o przestępstwo zart. 178a § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie
z dnia 26 lutego 2014 r., sygnatura akt X K 1307/13

I
utrzymujew mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną,

II
zwalniaoskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II Ka 264/14

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Ropczycach wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt X K 1307/13 uznał oskarżonegoR. D.za winnego tego, że w dniu14 października 2013 roku około godziny 00:10 wR.naul. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości (I badanie 0,74 mg/l, II badanie 0,68 mg/l,III badanie 1,67 promila i IV badanie 1,53 promila alkoholu w wydychanym powietrzu) prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny motorowermarki L. (...)onr rej. (...)tj. przestępstwa zart. 178 a § 1 kki na tejpodstawie skazał go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Na mocyart. 42 § 2 kkorzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat.
Na mocyart. 50 kkorzekł podanie do publicznej wiadomości wyroku poprzez publikację jego treści wGazecie (...)na koszt oskarżonego.
Na mocyart. 627 kpkiart. 624§1 kpkzasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa częściowe koszty sądowe w kwocie 350 zł.
Apelacje od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonego zarzucającmu obrazę przez Sąd przepisów postepowania, a mianowicie naruszenieart. 4,art. 5, art. 7, art. 410 oraz art. 366§1 kpk, co skutkowało błędnym ustaleniemstanu faktycznego, a w konsekwencji uznaniemR. D.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu.
Wskazując na powyższe wniósł o:
- zmianę zaskarżonego wyroku oraz uniewinnienie w/w oskarżonego,
- ewentualnie o uchylenie w/w wyroku i przekazanie sprawy doponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy miał na uwadze, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Wskazać należy, że ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie nasuwa zastrzeżeń. Wniosek ten uprawnia konfrontacja zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z treścią pisemnychmotywów zaskarżonego orzeczenia, w których Sąd Rejonowy zaprezentował, którym dowodom oraz w jakim zakresie i dlaczego dał wiarę, a którym w jakiej części i z jakich powodów przymiotu tego odmówił. Tokowi rozumowania SąduI instancji nie sposób odmówić logiki, zarzucić sprzeczności, czy dowolności wnioskowania. Analiza oraz ocena zgromadzonych dowodów została przeprowadzona przez Sąd merytoryczny zgodnie ze wskazaniami wiedzyi doświadczenia życiowego oraz zasadami prawidłowego rozumowania. Ocena materiału dowodowego czyni zadość wymogom przepisuart. 7 kpk, dlatego też korzysta on z ochrony tego przepisu.
Wbrew twierdzeniom apelacji Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zeznań świadkaT. H.w zestawieniu z pozostałymi dowodami, na podstawie tych zeznań wykazał, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn. Nie zachodzi też – podnoszona w apelacji – sprzeczność w zeznaniach tego świadka pomiędzy zeznaniami składanymi w postępowaniu przygotowawczym (k.8),a zeznaniami składanymi przed sądem, w obu tych stadiach postępowania świadek spójnie i jednoznacznie zeznał, że słyszał jadący motor typu skuterz włączonym klaksonem. To spostrzeżenie świadka pozostaje w tokupostępowania niezmienne i jest ono wymowne, gdyż jednoznacznie dowodzi,że uwagę świadka zwrócił odgłos poruszającego się motoru, który następnie przemienił się w spostrzeżony słuchowo przez świadka odgłos przewracającegosię motoroweru, przy czym świadek nie ma wątpliwości, że dźwięki tedotyczyły jednego i tego samego motorowera. Od tego momentu świadekrozpoczął już obserwację motoroweru i dostrzegł oskarżonego, który próbował wydostać się spod przewróconego pojazdu. W zeznaniach świadka zachodzizatem ciąg logicznych wypowiedzi oddający w sposób wiarygodny przyczynę zainteresowania się świadka odgłosem jadącego pojazdu oraz nietypowym zakończeniem jego poruszania się, któremu towarzyszył odgłos jegoprzewracania się. Odgłosy takie są charakterystyczne dla pojazdów motorowychi rozpoznawalne przez co zeznanie świadka należy ocenić jako będącewynikiem dostępnego zmysłowo spostrzegania dla każdego przeciętnego człowieka. Zdarzenia, które relacjonuje świadek miały swój ciągły przebieg i jednoznacznie pozwoliły Sądowi Rejonowemu na ustalenie sytuacji drogowej, a także roli jaką odegrał w niej oskarżony. Istotną konstatacją świadkaT. H.jest stwierdzenie, iż oskarżony chciał ponownie kontynuować jazdę na motorowerze, którym uprzednio jechał. Logicznie opisuje też świadek swoje zachowanie mające prowadzić do uniemożliwienia oskarżonemu dalszej jazdy. Świadek podaje przy tym, że zorientował się, iż oskarżony jest nietrzeźwyi dlatego stanowczo zabraniał mu dalszej jazdy. To spostrzeżenie świadkazostało potwierdzone wprost badaniem stanu oskarżonego, które wykazało jego nietrzeźwość. Dowód z tego badania wspiera ocenę wiarygodności zeznańświadka, gdyż świadek również i w tej kwestii się nie mylił. Nie miał zatem Sąd Rejonowy żadnych podstaw do tego, aby odrzucać w procesie dowodzenia wiarygodność zeznań świadkaT. H.. W zakresie podstawowych okoliczności zderzenia, i spostrzeżenia przez świadka najpierw zmysłem słuchu,a potem także poprzez obserwację, że oskarżony wstaje po przewróceniu się motoroweru nie zmienia okoliczność, że świadek przed Sądem Rejonowymswoje zeznania składał posługując się liczbą mnogą. Już z pierwszych zeznań
wynikało bowiem, że na miejscu zdarzenia znalazły się także inne osoby.Zmiana sposobu relacji polegająca na tym, że świadek wskazuje, iż zachowanie oskarżonego obserwował również z innymi osobami nie przeczy zasadniczej obserwacji co do jazdy oskarżonego w stanie nietrzeźwości na motorowerze.Nie dyskwalifikuje ustaleń Sądu I instancji twierdzenie obrońcy apelacji,że na miejscu musieli być jeszcze inni świadkowie zdarzenia. Ponieważ świadkowie ci nie zostali ustaleni i z racji tego, że na miejscu zdarzenia znalazłysię osoby przypadkowe nie można wyprowadzać wniosku, że zeznania świadka, który tak jakT. H.pierwszy reagował na zdarzenie i podjął się uniemożliwienia oskarżonemu dalszej jazdy są niewiarygodne tylko z tegopowodu, iż o zdarzeniu mogliby składać zeznania inni świadkowie.W odniesieniu do prostego zdarzenia drogowego, którym było zachowanie oskarżonego spójne i konsekwentne zeznania świadkaT. H.były wystarczające dla poczynienia wyczerpujących ustaleń faktycznych. Trafnie Sąd Rejonowy zauważa, że świadek jest osobą obcą dla oskarżonego i nigdy nie pozostawali między sobą w żadnej relacji społecznej, a tym bardziej w relacji o charakterze konfliktu. Nie ma zatem żadnego powodu, aby zeznania świadka traktować jako nieprzychylne dla oskarżonego i mające być wytworem jego wyobraźni tylko po to, by oskarżonemu szkodzić. Znamienne jest, że świadek podnosi, iż najpierw próbował porozumieć się z oskarżonym i chciał nakłonićgo do pozostawienia motoroweru na parkingu oraz zaoferował mu, żeprzechowa kluczyki, które oskarżony będzie mógł od niego rano odebrać.Dalszy jednak rozwój wydarzeń spowodował, że zaistniała konieczność wezwania policji. Nie ma zatem także z tego względu przesłanek, by zeznaniaświadka traktować jako nieobiektywne. Lansowana w apelacji w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego wersja, że jedynie prowadził motorower, który chciał przestawić z miejsca na miejsce nie znajduje oparcia w materiale dowodowym. Prawidłowych ustaleń Sąd I instancji nie zmienia kierowanie przez apelującego uwagi na wątek pojawienia się na miejscu zdarzenia innych osób, które miały
zacząć bić oskarżonego. Okoliczność ta mogła nastąpić po zdarzeniu będącym przedmiotem rozpoznania w tej sprawie i wiarygodność dowodów na ten temat nie ma znaczenia w odniesieniu do prawidłowo ustalonych przez Sąd Rejonowy przesłanek popełnienia przez oskarżonego przestępstwa zart. 178 a § 1 kkw ramach badania treści zarzutu aktu oskarżenia.
Na podstawie prawidłowo wykonanych ustaleń faktycznych uznać należy,że kwalifikacja prawna czynu oskarżonego jest prawidłowa.
Sąd Rejonowy wymierzając oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności uwzględnił dyrektywy wymiaru kary zart. 53 kk, a swoje stanowiskow tym względnie przekonująco uzasadnia. W ocenie Sądu Okręgowego wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności odpowiada kryminalnej zawartości jego czynu oraz jego społecznej szkodliwości, a także celom zapobiegawczym i wychowawczym kary, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego i jego środowiska społecznego. Słusznie Sąd I instancji zwracauwagę na uprzednią karalność oskarżonego i brak efektów resocjalizacji wpostaci nie przestrzegania przez oskarżonego porządku prawnego, czegowyrazem był popełniony przez oskarżonego czyn zart. 178 a § 1 kk.Przestępstwa tego rodzaju są przestępstwami popełnianymi na terenie kraju zbyt często. Niosą z sobą najpoważniejsze zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dlatego też sprawcy popełnienia tego typu przestępstw muszą być traktowani w sposób poważny, tak aby kara mogła odnieść rzeczywisty skutekw postaci poprawy ich zachowania oraz wpływa na postawę osób, któredowiadują się o popełnionym przestępstwie i orzeczonej karze. Z tychwzględów również trafnie Sąd I instancji orzekł na podstawieart. 42 § 2 kkwobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres trzech lat oraz podanie wyroku do publicznej wiadomości poprzez publikację jego treści w prasie na koszt oskarżonego.
Ze względu na to, że oskarżony jest bezrobotny, posiada czworo dzieci,Sąd Okręgowy zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Z przedstawionych wyżej względów Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku na podstawieart. 437 § 1 kpk,art. 444 kpk,art. 449 kpk,art. 456 kpkiart. 624§ 1 kpk.