Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 556/14
Data wyroku: 2014-07-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Śliwiński

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 lipca 2014 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział IV Karny – Odwoławczyw składzie :
Przewodniczący: SSO Dariusz Śliwiński
Protokolant :
przy udziale
po rozpoznaniu na rozprawie
w sprawieT. M.
obwinionego z art. 86 § 1 kw.
na skutek apelacji obrońcy obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie sygn. akt II W 508/12
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawieart. 5 § 1 pkt 4 kpwumarza postępowanie przeciwko obwinionemuT. M.o czyn z art. 86 § 1 kw
SSO Dariusz Śliwiński

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2014 r. Sąd Rejonowy w Gnieźnie w sprawie sygn. akt II W 508/12 uznał obwinionegoT. M.za winnego tego, że w dniu 1 kwietnia 2012 r. około godz. 21.40 w miejscowościT.przyul. (...), kierując samochodem markiK. (...)nr rej. (...)nie zastosował się do sygnalizacji świetlnej nadającej sygnał czerwony, w wyniku czego nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu i doprowadził do zderzenia z jadącymul. (...).(...)samochodem markiP. (...)nr rej. (...), czynem swym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,
tj. wykroczenia z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierzył mu karę 2500 zł grzywny.
O kosztachart. 119 § 1 kpww zw. zart. 627 kpkzasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów postępowania, a na podstawieart. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. t. jedn. z 1983 r. Nr 49,poz. 223z późn. zm.) wymierzając mu opłatę w kwocie 250 zł.
Apelacjęod powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionego zaskarżając go w całości i zarzucając:

1
naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie:

a
art. 167 kpkiart. 170 § 1 pkt 2, 3, 5 kpkw zw. zart. 41 § 1 kpw,art. 366 § 1 kpkw zw. zart. 70 § 5 kpw,art. 410 kpkiart. 424 § 1 pkt 1 kpkw zw. zart. 82 § 1 kpwpoprzez nie przeprowadzenie w sprawie dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy a wnioskowanych przez obwinionego i jego obrońcę,

b
art. 193 § 1 i 2 kpk,art. 194 pkt 1 kpk, art., 197§ 1 kpk,art. 200 § 2 pkt 6 kpkw zw. zart. 42 § 1 kpw:

⚫

poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dowodzie z opinii „instytucji specjalistycznej”, mimo iż postawą sporządzenia opinii było postanowienie o dopuszczeniu dowodu z opinii dr. inż.W. D.,

poprzez oparcie rozstrzygnięcia na opinii spółki, która nie posiada walorów instytucji naukowej bądź specjalistycznej,

poprzez oparcie rozstrzygnięcia na opinii, której współautorem był dr. inż.K. F., mimo iż postanowienie o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłych nie uwzględnia jego nazwiska jako osoby biegłego, a ponadto nieuwzględnienie faktu, iż dr. inż.K. F.nie jest specjalistą z dziedziny rekonstrukcji wypadków drogowych i ruchu drogowego,

c
art. 201 kpkw zw. zart. 42 § 1 kpwpoprzez niezasadne oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii innych biegłych z dziedziny rekonstrukcji wypadków i ruchu drogowego złożonego pismem z dnia 14 stycznia 2014 r., pomimo że opinia znajdująca się w aktach sprawy jest niepełna, nierzetelna, zawiera wewnętrzne sprzeczności i jest sporządzona przez osoby bez odpowiedniej wiedzy i kwalifikacji,

2
błąd w ustaleniach faktycznych poprzez dowolne, niepoparte materiałem dowodowym przyjęcie, że w aktach sprawy znajduje się informacja mówiąca, iż na przedmiotowym skrzyżowaniu, właśnie w kierunku ruchu, którym poruszał się w dniu zdarzenia obwiniony, w ciągu 3 godzin aż 32 kierowców wjechało na skrzyżowanie podczas wyświetlania dla ich kierunku jazdy sygnału czerwonego, co miało być dodatkowym argumentem za uznaniem winy obwinionego (s. 8 uzasadnienia), podczas gdy z akt sprawy wynika, że ujawniono takie zdarzenia na tym skrzyżowaniu bez wskazania kierunku ruchu, na których do nich dochodziło,

3
błąd w ustaleniach faktycznych sprowadzający się do nieuzasadnionego przyjęcia, że sygnalizacja świetlna na skrzyżowaniu działała w pełni prawidłowo a oskarżony wjechał na skrzyżowanie na czerwonym świetle, po kilkunastu sekundach palenia się tego koloru dla jego kierunku jazdy, co miało wynikać z opinii biegłych opartej w tym zakresie na analizie monitoringu, na którym widoczny był sygnalizator dla kierunku przeciwnego do kierunku jazdy pokrzywdzonego i założeniu pełnej synchronizacji obu sygnalizatorów, tj. sygnalizatora widocznego na monitoringu i sygnalizatora dla przeciwnego kierunku jazdy, pomimo że zebrany materiał dowodowy, ale przede wszystkim dowody wnioskowane przez obronę a niezasadnie oddalone przez Sąd, pozwalają/pozwoliłyby na zaprzeczenie tym twierdzeniom.

W konkluzji obrońca obwinionego wniósł zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od przypisanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Odniesienie się do apelacji obrońcy obwinionego stało się bezprzedmiotowe, gdyż zaskarżony wyrok nie mógł się ostać z uwagi na wystąpienie ujemnej przesłanki procesowej.
Zgodnie z art. 45 § 1 kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu.
Obwinionemu zarzucono popełnienie wykroczenia z art. 86 § 1 kw w dniu 1 kwietnia 2012 r. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2012 r. Stąd też karalność zarzuconego obwinionemu wykroczenia ustała z dniem 1 kwietnia 2014 r.
Wobec powyższego Sąd Okręgowy był zobowiązany na podstawieart. 437 § 2 kpkw zw.art. 109 § 2 kpwi w zw. zart. 5 § 1 pkt 4 kpwuchylić zaskarżony wyrok i postępowanie przeciwko obwinionemuT. M.w sprawie o powyższe wykroczenie umorzyć.
SSO Dariusz Śliwiński