Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 1433/14
Data wyroku: 2014-12-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Babilon-Domagała

Sygn. akt IX Ka 1433/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 grudnia 2014 r.
Sąd Okręgowy w Kielcach, IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:  SSO Aleksandra Babilon- Domagała
Protokolant: st. sekr. sądowy Iwona Stefańska
przy udziale oskarżyciela publicznego KWP w Kielcach ---
po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r.
sprawyM. K.
obwinionego o wykroczenie zart. 97kw w zw. zart.47 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 14 lipca 2014r. sygn. akt XI W 2542/14
zmienia zaskarżony wyrok w całości w ten sposób, że uniewinnia obwinionegoM. K.od popełnienia zarzucanego mu czynu, a kwalifikowanego jako wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 47 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zaś kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.
Sygn.akt IX Ka 1433/14

UZASADNIENIE
M. K.obwiniony został o to, że:
w dniu 23.06.2013r. wK.naul. (...)ok. godz.11.15 zaparkował pojazdN.onr rej. (...)na chodniku, nie pozostawiając wymaganego 1,5 metra przejścia pieszym, czym naruszył dopuszczalność parkowania na chodniku,
tj. o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 47 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu
drogowym
Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 14 lipca 2014r. w sprawie sygn.akt XI W 2542/14 orzekł, co następuje:

I
obwinionegoM. K.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, stanowiącego wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 47 ust.1 pkt. 2 ustawy z dnia 20.06.1997r.Prawo u ruchu drogowym i za to na podstawieart. 97kw w zw. zart. 24 § 1 i 3kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 100 złotych;

II
na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart.119 kpwzwolnił obwinionegoM. K.od ponoszenia kosztów postępowania na rzecz Skarbu Państwa.

Apelację od powyższego orzeczenie wywiódł osobiście obwiniony
M. K., który, jak wynika z treści tego środka odwoławczego, zaskarżył wyrok w całości i zarzucił, błędne ustalenie przez sąd orzekający, jakoby wymieniony dopuścił się wykroczenia z art. 97 kw podczas, gdy
w istocie, jego zawinienie polegało na spożywaniu alkoholu na ulicy, a więc
w miejscu gdzie tego rodzaju zachowania są zabronione, do czego się przyznał,
i za który to czyn poddał się odpowiedzialności w trybie art. 58 kw.
Nie sprecyzował obwiniony wniosku apelacyjnego, jednakowoż wywodzić należy, iż jego intencją było uniewinnienie go od czynu zarzucanego wnioskiem o ukaranie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja wywiedziona przezM. K.okazała się zasadna, co skutkowało zmianą zaskarżonego wyroku i uniewinnieniem go od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia.
Podnieść wypada, że analiza materiału aktowego sprawy jednoznacznie wskazuje za tym, iż oskarżyciel publiczny skierował przeciwko obwinionemu błędnie sformułowany wniosek o ukaranie, w którym zarzut nie odpowiadał stanowi faktycznemu, tj. w całości opis czynu i jego kwalifikacja prawna nie były zgodne ze zgromadzonymi w sprawie dowodami, bowiem z tych wynika, że w innym miejscu i czasie, niż ten wskazany we wniosku o ukaranie,M. K.spożywał piwo na ulicy, co z całą pewnością nie ma nic wspólnego
z nieprawidłowym parkowaniem pojazdu mechanicznego.
Mimo powyższego, z przyczyn sądowi odwoławczemu nie znanych, wniosek powyższy został przez Sąd Rejonowy przyjęty wobec stwierdzenia, że odpowiada on warunkom formalnym, a następnie przewodniczący wydziału wszczął na jego podstawie postępowanie i skierował sprawę na posiedzenie wobec wystąpienia okoliczności, o których mowa wart. 58 kpw( złożenie wniosku o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy – z tym, że zgoda obwinionego obejmowała skazanie za czyn skrajnie różny od zarzucanego).
W dalszej kolejności, Sąd Rejonowy na posiedzeniu uwzględnił wniosek o skazanie i wydał wyrok o treści przedstawionej wyżej, czym naruszył normęart. 58 § 2 kpw, stosownie do której, sytuacja taka możliwa jest tylko wówczas, gdy w świetle zebranych dowodów wyjaśnienia obwinionego oraz okoliczności popełnienia wykroczenia nie budzą wątpliwości.
Tymczasem wobec jawnej rozbieżności treści dowodów ( w tym wyjaśnień obwinionego), z zarzutem sformułowanym przez oskarżyciela, oczywistym jest, że wniosek o ukaranie wraz z wnioskiem o wydanie wyroku skazującego nie mógł zostać uwzględniony.
Wszystkie wyżej przytoczone argumenty, w połączeniu z faktem braku jakiegokolwiek dowodu wskazującego na winęM. K.co do czynu zarzucanego mu w sprawie niniejszej, skutkować musiały reformatoryjnym orzeczeniem Sądu Okręgowego, który na podstawieart. 437 § 2 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpwzmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił podsądnego od popełnienia zarzucanego mu czynu kwalifikowanego jako wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 47 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zaś na podstawieart. 118 § 2 kpwkosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.
SSO Aleksandra Babilon - Domagała