Sąd Apelacyjny w Lublinie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 472/14
Data wyroku: 2014-08-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Rokicka – Radoniewicz, Barbara Hejwowska, Bogdan Świerk
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt III AUa 472/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 sierpnia 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Małgorzata Rokicka – Radoniewicz (spr.)

Sędziowie:

SA Barbara Hejwowska
SA Bogdan Świerk

Protokolant: protokolant sądowyK. S.

po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2014 r. w Lublinie
sprawyS. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wL.
o prawo do emerytury
na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wL.
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt VII U 227/13

I
oddala apelację;

II
zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wL.na rzeczS. M.kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

III AUa 472/14

UZASADNIENIE
Organ rentowy - Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział wL.decyzją z dnia 19 grudnia 2012 roku odmówiłS. M.przyznania emerytury na podstawie przepisówustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychoraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983 r. gdyż ubezpieczony nie osiągnął 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych oraz 15 lat pracy w szczególnych warunkach, bądź szczególnym charakterze. W odniesieniu do obydwu wskazanych wymogów organ rentowy nie uwzględnił okresu pracy wnioskodawcy od 29.10.1974 r. do 30.06.1993 r. wSpółdzielni Pracy Usługowo- (...)((...)) wK.. Zdaniem ZUS ten okres zatrudnienia nie mógł zostać do ogólnego stażu pracy ubezpieczonego, albowiem świadectwo pracy z 30.06.1994 r. zostało wystawione wg wzoru, który obowiązuje dopiero od 1995 roku. Z kolei pochodzące z tego samego dnia świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach określa charakter pracy niezgodnie z powołanym wyżej rozporządzeniem, a stanowisko w nim wymienione nie odpowiada wymogom, określonym we właściwym akcie resortowym.
Od tej decyzji odwołanie do Sądu Okręgowego w Lublinie wniósłS. M., żądając zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzez ustalenie mu prawa do emerytury. Odwołujący wskazał, że w powyższym okresie pracował jako operator pras wulkanizacyjnych w uciążliwych warunkach.
Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 27 lutego 2014 roku zmienił zaskarżoną decyzję i ustaliłS. M.prawo do renty z tytułu pracy w warunkach szczególnych od dnia 19 listopada 2012 roku. Sąd Okręgowy ustalił, żeS. M.urodzony (...), nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego, wniosek o emeryturę złożył dnia 19 listopada 2012 r. i na dzień wydawania zaskarżonej decyzji nie pozostawał w zatrudnieniu. Organ rentowy przyjął, że wnioskodawca legitymuje się sumarycznym stażem emerytalnym, wynoszącym 8 lat, 11 miesięcy i 9 dni
Nieuwzględnionego okresu zatrudnienia dotyczy świadectwo pracy, wystawione przez(...)dnia 30.06.1994 r., zgodnie z którym ubezpieczony był zatrudniony u tego pracodawcy w okresie od 29.10.1974 r. do 30.06.1993 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowiskach: 1. operatora pras, 2. zastępcy kierownika zakładu wyrobów gumowych, stosunek pracy ustał w wyniku likwidacji zakładu, pracownik nie korzystał z urlopu bezpłatnego, ani wychowawczego. W dokumencie tym znalazła się również wzmianka, żeS. M.pobierał dodatek szkodliwy za pracę przy wulkanizacji wyrobów gumowych na prasach hydraulicznych w okresie od 29.10.1974 r. do 31.12.1991 r. oraz pochodzące z tego samego dnia świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach, zgodnie z którymS. M., będąc zatrudnionym w(...)w okresie od 29.10.1974 r. do 30.06.1993 r. stalei w pełnym wymiarze wykonywał pracę operatora pras do wulkanizacji wyrobów gumowych przy produkcji i przetwórstwie wyrobów gumowych oraz półproduktów i wyrobów pomocniczych do tych wyrobów na stanowisku: operator pras hydraulicznych wulkanizacyjnych, wymienionym „w wykazie A, dziale IV, poz. 21, załączonym do zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego z dnia 07.02.1983 r.” i opatrzone tą samą datą, lecz przedłożone ZUS w późniejszym terminie świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach, zgodnie z którymS. M., będąc zatrudnionym w(...)w okresie od 29.10.1974 r. do 31.12.1991 r. stale i w pełnym wymiarze wykonywał pracę operatora pras wulkanizacyjnych wyrobów gumowych – produkcja i przetwórstwo wyrobów gumowych, ebonitowych oraz półproduktów i wyrobów pomocniczych do tych wyrobów, produkcja sadzy na stanowisku: operator pras wulkanizacyjnych, wymienionym w wykazie A, dziale IV, poz. 21, załączonym do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983 r. Legitymacja ubezpieczeniowa zawiera wpisy o zatrudnieniu wnioskodawcy w(...), sporządzone w datach 29.10.1974 r. – 03.05.1992 r.
S. M., we wskazanym wyżej okresie, był zatrudniony wSpółdzielni Pracy Usługowo- (...)wK., filii wZ.. Spółdzielnia początkowo nosiła nazwę PowiatowejSpółdzielni Pracy Usług (...). Stanowiła oddział Wojewódzkiej Usługowej Spółdzielni Pracy wL.. Filia wZ.mieściła zakład wulkanizacyjny, produkujący gumowe uszczelki. Produkcja była prowadzona w jednym pomieszczeniu, o powierzchni około 25 m. kw., zaopatrzonym w cztery prasy hydrauliczne, każdą obsługiwaną przez innego pracownika. Praca odbywała się w wymiarze ośmiu godzin dziennie, w systemie trójzmianowym. Od początku zatrudnienia wnioskodawca pracował przy prasie – na podstawie skierowania do pracy z dnia 29.10.1974 r., na wolne miejsce wulkanizatora. Formalny angaż uzyskał w dniu 01.10.1974 r.
Na teren zakładu przywożono gumę w proszku, która następnie była walcowana przez walcownika, po czym operatorzy pras ją cięli, wkładali w matrycę i z podgrzanego materiału wykonywali uszczelki. Praca ta była wykonywana w ruchu ciągłym, bez przestojów, co wynikało ze specyfiki procesu technologicznego. Zatrzymanie maszyny spowodowałoby bowiem zniszczenie gumy, a włączonej prasy nie można było zostawić bez opieki.
Z dniem 1.03.1975 r.S. M.powierzono dodatkowo obowiązki rozdzielcy wyrobów gotowych z gumy, następnie – od 1.11.1975 r. – kontrolera – rozdzielcy takich wyrobów. Praca ta polegała na wydawaniu uszczelek chałupniczkom, które zakład zatrudniał w liczbie dwudziestu. Wnioskodawca wykonywał te czynności przez dwie godziny w tygodniu, przed pracą, albo po pracy, ewentualnie odpracowywał ten czas przy obsłudze prasy. Kontrola polegała na przeliczaniu uszczelek podczas ich wydawania. W tym zakresie ubezpieczony wykonywał w stosunku do swoich pracowników obowiązki pracującego brygadzisty.
Skarżący od dnia 2.05.1981 r. miał dodatkowo powierzone także obowiązki nadzoru mienia na terenie zakładu, a nadto - od 28.10.1981 r. – obowiązki palacza c. o. Obydwa rodzaje prac miał za zadanie wykonywać w dni wolne i święta.
Ponadto ubezpieczonemu, z dniem 1.03.1984 r., na czas zwolnienia lekarskiego walcowników, powierzono wykonywane przez nich czynności.
Pracy przy prasowaniu i walcowaniu gumy towarzyszyły duszące i szkodliwe opary podgrzanego surowca oraz używanych do jego zmiękczania przyśpieszaczy. Czynniki te oddziaływały w trakcie całej zmiany roboczej, że względu na ciągły ruch prac. Wnioskodawca pracował bez maski ochronnej, jedynie w rękawicach roboczych.
W 1991 roku rozpoczął się proces likwidacji Spółdzielni. W związku z tym wnioskodawcy powierzono nowe obowiązki. Od dnia 2.12.1991 r. zatrudniony został w charakterze pełnomocnika i jego praca polegała na uczestniczeniu w sprzedaży majątku likwidowanego zakładu. Produkcja jeszcze trwała, jednak od wskazanej daty wnioskodawca nie był już przy niej zatrudniony.
Okoliczności powyższe Sąd Okręgowy ustalił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach osobowych wnioskodawcy z tego okresu zatrudnienia - skierowani do pracy z 29.10.1974 r., angażu z 1.10.1974 r., pisma z 26.03.1975 r. o powierzeniu obowiązków rozdzielcy kontrolera, częściowo umów o pracę z 1.08.1975 r. i 14.10.1975 r. na to stanowisko, pism z 2.05.1981 r. o powierzeniu obowiązków dozoru mienia, z 28.10.1981 r. o powierzeniu obowiązków palacza, z 1.03.1984 r. o powierzeniu obowiązków walcownika, umowa o pracę z 2.07.1991 r. na stanowisko pełnomocnika oraz zeznań świadków:Z. I.,J. K.,Z. L.i wnioskodawcy. Sąd Okręgowy w całości uznał za wiarygodne wszystkie z powołanych dowodów osobowych, przy czym dokumenty z akt osobowych sąd uznał co do zasady za wiarygodne, jako sporządzone w przepisanej formie, przez upoważnione do tego osoby, w czasie, kiedy miały miejsce stwierdzone nimi okoliczności, ale nie dał wiary umowom o pracę z 01.08.1975 r. i 14.10.1975 r. w zakresie, w jakim wynikało z nich, że wnioskodawca został zatrudniony na stanowisku rozdzielcy w pełnym wymiarze czasu pracy. Zgodnie z dowodami osobowymi wykonywał on bowiem to zatrudnienie dodatkowo, obok pracy operatora prasy, bez uszczerbku dla zakresu czasowego tego głównego zatrudnienia.
Przedłożone do akt rentowych świadectwa pracy i wykonywania prac w szczególnych warunkach sąd uznał za wiarygodne jedynie w zakresie, w jakim ich treść pokrywała się z tym, co wynikało z pozostałych dowodów. Świadectwo pracy nie wyszczególniało, w jakim okresie wnioskodawca zajmował każde z wyszczególnionych w nim stanowisk, natomiast świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach różniły się co do okresu, w jakim miało to miejsce. Dlatego też dokumenty te nie mogły stanowić samoistnej podstawy ustaleń co do spornej okoliczności.
Sam fakt zatrudnienia wnioskodawcy w okresie wskazanym w świadectwie pracy był możliwy do ustalenia w oparciu o treść tego dokumentu oraz wpisy w legitymacji ubezpieczeniowej.
Sąd Okręgowy orzekł, że w oparciu o przepisart. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 Nr 153, poz. 1227 j.t.) wnioskodawca urodzony po dniu 31 grudnia 1948 roku mógłby uzyskać prawo do emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego wart.32– czyli 60 roku życia, pod warunkiem osiągnięcia w dniu wejścia w życie ustawy 15 letniego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat - dla mężczyzn oraz okresu składkowy i nieskładkowego wynoszącego 25 lat. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że wnioskodawca osiągnął wiek 60 lat i udowodnił wymagany 25 letni okres zatrudnienia, nie przystąpił również do otwartego funduszu emerytalnego.
Zgodnie z§ 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
W ocenie Sądu OkręgowegoS. M., stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, w okresie od 1.11.1974 r. do 1.12.1991 r., a więc przez okres 17 lat i jednego miesiąca, wykonywał w szczególnych warunkach pracę przy produkcji i przetwórstwie wyrobów gumowych, o jakiej mowa w załączonym do powołanego rozporządzenia wykazie A, dziale IV, pozycji 21. Pracę tą wnioskodawca wykonywał na stanowisku operatora pras, a okresowo także na stanowisku walcownika. Oba z tych stanowisk są wskazane w zarządzeniu nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 7 lipca 1987 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego (Dz. Urz. MGz dnia 3 sierpnia 1987 r.) – załącznik: wykaz A, dz. IV, poz. 21 – odpowiednio – pkt 15 i 19.
Ponadto cały okres zatrudnienia wnioskodawcy wSpółdzielni Pracy Usługowo- (...)wK., tj. od 29.10.1974 r. do 30.06.1993 r. podlega zaliczeniu do jego stażu emerytalnego jako okres składkowy.
Co prawda dotyczące tego okresu świadectwo pracy rodzi wątpliwości co do daty jego wystawienia, albowiem w dniu 30.06.1994 r.Kodeks pracywart. 92nie przewidywał jeszcze wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy – wówczas przepis ten stanowił jedynie o zasiłku, określonym w odrębnych przepisach (Dz.U. z 1974, nr 24, poz. 141). Niemniej jednak wątpliwości tenie mogą w całości dyskwalifikować treści tego dokumentu. Podobnie rzecz się ma ze świadectwem wykonywania prac w szczególnych warunkach, które wnioskodawca przedłożył ZUS w terminie późniejszym i różni się ono w treści od świadectwa pierwotnego, a opatrzone jest tą samą datą (30.06.1994 r.). Dokumenty te zostały więc antydatowane – prawdopodobnie datę 30.06.1994 r. zamiast: 30.06.1993, mylnie wpisaną w „ogólnym” świadectwie pracy, postanowiono wpisywać w późniejszych dokumentach. Nie przekreśla to jednak możliwości ustalenia okoliczności, stwierdzonych we wskazanych dokumentach, zwłaszcza, że sam okres zatrudnienia wnioskodawcy wynikał również z wpisów w jego legitymacji ubezpieczeniowej, a charakter tego zatrudnienia – z pozostałych dowodów, przeprowadzonych przed sądem.
Biorąc pod uwagę powyższe,S. M., na dzień 1.01.1999 r., osiągnął sumaryczny staż emerytalny, wynoszący 28 lat, 7 miesięcy i 9 dni.
Ponadto ukończył 60 lat, nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego i na dzień wydawania zaskarżonej decyzji nie pozostawał również w zatrudnieniu, przez co spełnił przesłankę nabycia prawa do emerytury, wynikającą z obowiązującego wówczas art. 184 § 2in finepowołanej ustawy.
Wnioskodawca spełnił więc wszystkie przesłanki nabycia prawa do emerytury z art. 184 powołanej ustawy, co daję podstawę do zmiany zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie mu prawa do emerytury od dnia złożenia wniosku, tj. 19.11.2012 r. (art. 129 ust. 1 ustawy emerytalnej).
Od tego wyroku apelację wniósł organ rentowy – Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.zaskarżając wyrok w całości. Wyrokowi zarzucał:

1
naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanieart.184 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychoraz§ 2 i § 4 ust.1 pkt.3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzepoprzez ustalenie prawa do emerytury osobie niespełniającej przesłanki 15 lat pracy w szczególnych warunkach;

2
sprzeczność ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że wnioskodawca wykonywał pracę w szczególnych warunkach przez okres wynoszący ponad 15 lat;

3
naruszenie prawa procesowego przez przekroczenie wyrażonej wart.233 § 1 kpczasady swobodnej oceny dowodów.

Wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Skarżący nie kwestionując ustaleń Sądu w zakresie przyjętego okresu zatrudnienia w Spółdzielni, zarzucał, że nie ma podstaw do uznania, iż Spółdzielnia Pracy podlegała pod Ministerstwo Przemysł Chemicznego i lekkiego. Ponadto zarzucał, że Sąd nie odniósł się do wadliwie wystawionego świadectwa pracy na druku obowiązującym dopiero po dacie jego wystawienia.
Sąd Apelacyjny ustalił i zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna.
Sąd Apelacyjny nie stwierdza zarzucanego naruszenia przepisów prawa materialnego ani sprzeczności w ustaleniach faktycznych i wadliwości w ocenie materiału dowodowego.
Sąd Apelacyjny nie stwierdza zarzucanego w apelacji naruszenia przepisówart.184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity - Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227), ani też przepisów§2 i §4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Przepisy te znajdują zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym i na ich podstawie słusznie Sąd Okręgowy przyjął, że wnioskodawca spełnił wymagane warunki do nabycia emerytury w niższym wieku emerytalnym.
Okoliczności te Sąd ustalił w oparciu o zebrany w toku postępowania materiał dowodowy, w tym również o dokumenty z akt osobowych wnioskodawcy oraz zeznania świadków, którzy w sposób stanowczy i przekonywujący potwierdzili, że w czasie zatrudnienia wSpółdzielni Pracy Usługowo- (...)wK.wnioskodawca wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracy pracę w szczególnych warunkach - produkcja i przetwórstwo wyrobów gumowych, ebonitowych oraz półproduktów i środków pomocniczych do tych wyrobów; produkcja sadzy, co odpowiada pracom opisanym w wykazie A, dziale IV, pozycji 21 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Sąd Okręgowy wnikliwie zgromadził materiał dowodowy i przeanalizował dokładnie każdą okoliczność podnoszoną przez wnioskodawcę w odwołaniu a organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie. Sąd Okręgowy powołał się przy ocenie pracy na akt resortowy – zarządzenie Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego, który zawiera wykaz prac uznawanych za prace w warunkach szczególnych w chemii, z czym nie zgadza się organ rentowy, zarzucając, ze Spółdzielnia, w której pracował wnioskodawca nie podlegała pod Ministerstwo Przemysłu Chemicznego, co jest oczywiste, ponieważ Minister nie był organem założycielskim spółdzielni. Okoliczność ta jednakże nie wyklucza uznania, że prace, będące w istocie pracami wymienionymi przemyśle chemicznym, były wykonywane również w spółdzielniach produkujących wyroby chemiczne, jak na przykład gumę. Przyporządkowanie danego rodzaju pracy do określonej branży ma istotne znaczenie dla jej kwalifikacji jako pracy w szczególnych warunkach. Usystematyzowanie prac o znacznej szkodliwości i uciążliwości do oddzielnych działów oraz poszczególnych stanowisk w ramach gałęzi gospodarki nie jest przypadkowe, gdyż należy przyjąć, że konkretne stanowisko narażone jest na ekspozycję na czynniki szkodliwe w stopniu mniejszym lub większym w zależności od tego, w którym dziale przemysłu jest umiejscowione. Konieczny jest bezpośredni związek wykonywanej pracy z procesem technologicznym właściwym dla danego działu gospodarki (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2009 r., I UK 20/09 i I UK 24/09, niepublikowane).Spółdzielnia Pracy Usługowo- (...), w której pracował wnioskodawca zajmowała się wytwarzaniem wyrobów gumowych, a zatem jej produkcja należała do branży chemicznej. Przynależność pracodawcy do określonej gałęzi przemysłu ma znaczenie istotne, co oznacza, że należy powiązać konkretne stanowisko pracy z branżami, do której zostały przypisane (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2011 r., III UK 174/10, niepublikowany). Spółdzielnie wielobranżowe zajmujące się różnymi rodzajami produkcji, należały w swej istocie do różnych branż gospodarki, podobnie jako przedsiębiorstwa wielobranżowe, w których wykonywane są prace z różnych dziedzin przemysłu. Wykazy stanowisk zamieszczone w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.), obowiązują w każdym podmiocie, w którym jest wykonywana wskazana w nich praca. Natomiast wykazy pochodzące od poszczególnych ministrów zachowują wartość, lecz jedynie informacyjną i uściślającą, także w każdym podmiocie zatrudniającym pracowników na takich stanowiskach. Prace, jakie wykonywał wnioskodawca mieszczą się zarówno w wykazie A załącznika do rozporządzenia rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku, jak i w wykazie A, dział IV, pozycja 21 stanowiącego załącznik nr 2 do uchwały nr 80 Zarządu Centralnego Związku Spółdzielczości Pracy z 30 czerwca 1983 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w jednostkach organizacyjnych spółdzielczości pracy.
A zatem wbrew zarzutom apelacji Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i ocenił materiał dowodowy zgodnie z zasadami proceduralnymi, nie przekraczając granic zakreślonych wart.233 § 1 KPC. Niezrozumiałe natomiast są zarzuty podnoszone w apelacji, a odnoszące się do świadectwa pracy wnioskodawcy zakwestionowanego przez organ rentowy. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wypowiedział się co do tej okoliczności i zarzut ten wskazuje, że skarżący nie zapoznał się z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy ustalając okres składkowy wnioskodawcy – okres pracy w Spółdzielni, oparł się na oryginalnych dokumentach z okresu zatrudnienia, a świadectwo pracy było tylko jednym z dowodów, zresztą krytycznie ocenionym przez Sąd, który uznał wprawdzie prawdziwość danych w nim zawartych, ale przyjął, że zostało ono wystawione w innej dacie niż w nim wskazana.
Sąd Apelacyjny w całej rozciągłości podziela zarówno ustalenia faktyczne, jak i wnioskowania prawnicze zawarte w motywach zaskarżonego wyroku. W tej sytuacji nie zachodzi potrzeba ich powtarzania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 22 kwietnia 1997 roku II UKN 61/97 – OSNAPiUS 1998/3/104, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1998 roku I PKN 339/98 – OSNAPiUS 1998/24/776).
W tej sytuacji Sąd Apelacyjny uznał, że zaskarżony wyrok w pełni odpowiada przepisom prawa, dlatego apelacja nie może być uwzględniona.
Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny na podstawieart.385 KPCorzekł, jak w sentencji.
Orzeczenie o kosztach Sąd Apelacyjny oparł naart.98 KPCoraz przepisach§ 12 ust.2 i § 13 ust.1 pkt.2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz.1348).