Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny
Sygnatura akt: V Ka 222/14
Data wyroku: 2014-06-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Myśliwiec, Olga Nocoń, Sławomir Klekocki
Słowa kluczowe: Fałszerstwo (Przepisy Ogólne)
Podstawa prawna: 437 kpk

Sygn. akt V  Ka 222/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  9 czerwca 2014  r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach

     V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

w składzie:
Przewodniczący:SSO Jacek Myśliwiec (spr.)
Sędziowie:SSO Sławomir Klekocki
SSO Olga Nocoń
Protokolant: Monika Szymik
w obecności Wandy Ostrowskiej  Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2014 r.
sprawy:

W. D./D./

córkiT.iE.

ur. (...)wR.

oskarżonej o przestępstwo zart. 18 § 3 kkw związku zart. 286 § 1 kk

iart. 297 § 1 kkiart. 270 § 1 kkw związku zart. 11 § 2 kk

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu
z dnia 11 marca 2014 r. sygn. akt II K 173/11

I
zmienia zaskarżony wyrok, w ten sposób, iż ustala że oskarżona w dniu

14 listopada 2008 roku wR.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i zamiarze aby inna osoba dokonała czynu zabronionego pomogłaS. K.w uzyskaniu z(...) Bank (...) S.A.OddziałwR.przyul. (...)pożyczki pieniężnej w kwocie 20.000 złotych,w ten sposób, że w rozmowie telefonicznej z pracownikiem tego banku wprowadziła go w błąd potwierdzając fakt zatrudnieniaS. K.w swojejfirmie (...)D. W.w siedzibie wR.przyul. (...)i uzyskiwania zarobków w wysokości 2.500 złotych, które to dane były nieprawdziwe i przyczyniły się do uzyskania przezS. K.pożyczki w kwocie 20.000 złotych, której wymieniony nie spłacał czym wyczerpała znamiona przestępstwa zart. 18 § 3 kkw związku zart. 286 § 1 kkiart. 297 § 1 kkw związku zart. 11§ 2 kk;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
obciąża oskarżoną na rzecz Skarbu Państwa opłatą za II instancję w kwocie

280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych i zasądza od niej wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych.
sygn. akt V Ka 222/14

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Raciborzu wyrokiem z dnia 11 marca 2014 roku sygn. akt II K 173/11 uznał oskarżonąW. D.za winną tego, że w dniu14 listopada 2008 r. wR.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkoweji w zamiarze aby inna osoba dokonała czynu zabronionego pomogłaS. K.w uzyskaniu z(...) Bank (...) S.A.Oddział wR.przyul. (...)pożyczki pieniężnej w kwocie 20.000 złotych przy użyciu podrobionego dokumentu, w ten sposób, że w rozmowie telefonicznej z pracownikiem tego banku wprowadziła go w błąd potwierdzając fakt zatrudnieniaS. K.w swojejfirmie (...)D. W.z siedzibą wR., przyul. (...)i uzyskiwania zarobków w wysokości 2.500 złotych, które to dane były nieprawdziwe i przyczyniły się do uzyskiwania przezS. K.pożyczkiw kwocie 20.000 złotych, której wymieniony nie spłacał tj. popełnienia czynu zart. 18 § 3 kkw związku zart. 286 § 1 kkiart. 297 § 1 kkorazart. 270 § 1 kkw związku zart. 11 § 2 kki za to na podstawieart. 286 § 1 kkw związku zart. 11 § 3 kkiart. 19 § 1 kkskazał ją na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata.
Na mocyart. 33 § 1, 2 i 3 kkwymierzył oskarżonej karę grzywnyw wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10,00 (dziesięciu) złotych.
Na podstawieart. 627 kpkzasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące wydatki w kwocie 76,00 (siedemdziesiąt sześć) złotych i opłatę w kwocie 280,00 (dwieście osiemdziesiąt) złotych.
Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonej zaskarżając niniejszy wyrok w całości, co do winy i kary i orzeczeniu temu zarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżonaW. D.popełniła zarzucany jej czyn poprzez potwierdzeniew rozmowie telefonicznej z pracownikiem banku faktu zatrudnieniaS. K.we własnej firmie, gdzie w rzeczywistościW. D.takiej okoliczności nie potwierdziła w czasie rozmowy telefonicznej, gdyż w jej ocenie telefon odebrała zupełnie inna osoba, która działała w porozumieniu ze świadkiemW.też współoskarżonymw niniejszej sprawie, oskarżonej nie można przypisać jakiegokolwiek zamiaru działania w celu udzielenia pomocy w oparciu o którą wyłudzono kredyt bankowy;

2
obrazę prawa procesowego, a toart. 3, 4 kpkw związku zart. 424 kpkpoprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego,a to w szczególności wyjaśnień oskarżonej, a także zeznań świadkaW.,a przede wszystkim rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości, które pojawiły się w sprawie na niekorzyść oskarżonej, a to w szczególności dlatego, że brak jest jakichkolwiek dowodów, iż pracownica banku rozmawiała z oskarżoną,a nadto nie można przypisać winy oskarżonej za rozmowę telefoniczną, gdyż w żadnej mierze tego typu działanie nawet gdyby było oparte o fakty nie może być penalizowane, bo nie przewidziane to jest stosownymi przepisamiw oparciu o które przyjęto sprawstwo oskarżonej.

Wskazując na powyższe wnosił o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu oraz obciążenie kosztami postępowania Skarbu Państwa;

2
jedynie z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego wyrokui przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania w innym składzie.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
apelacja obrońcy oskarżonej, co do zasady na uwzględnienie nie zasługiwała.
Podniesiony w tej apelacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść nie był zasadny. Powyższy zarzut byłby słuszny tylko wtedy gdyby Sąd I Instancji oparł swój wyrok na faktach które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego albo teżz faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.
Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem sąd ten wskazał dowody na których oparł swoje ustalenia faktyczne,a jednocześnie wskazał przesłanki którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym. Sąd I instancji – mając do wyboru przeciwstawne w swej treści oświadczenia - poczynił ustalenia opierając się na zeznaniach świadków:G. M.,K. P., a nade wszystko złożonych w toku postępowania przygotowawczego wyjaśnieniach oskarżonej uznając je za wiarygodne, zaś wyjaśnieniom oskarżonej złożonym w toku postępowania jurysdykcyjnego tego waloru odmówił . Z faktu, że sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów – do czego z resztą był zobowiązany – nie wynika samo przez się, że poczynione ustalenia faktyczne są błędne, jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania, zgłasza zaś wart. 4i 7 kpk.
W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny nie przekroczył granic oceny swobodnej, a przy tym uwzględnił zasady wiedzyi doświadczenia życiowego, zaś swój pogląd na ostateczne wyniku przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Odnośnie wyjaśnień oskarżonej złożonych w toku postępowania sądowego na które w swojej apelacji powołuje się obrońca oskarżonej, to wypada tylko zauważyć, że te wyjaśnienia oskarżonej zostały poddane przez Sąd I instancji wnikliwej analiziei konfrontując je z całokształtem ujawnionych okoliczności Sąd Rejonowy uznał je za niewiarygodne. Teza oskarżonej, iż nie rozmawiała w ogóle z pracownikami banku  w sprawie zatrudnienia  oskarżonegoS. K.stoi  w  oczywistej
opozycji z tymi jej wyjaśnieniami w których konsekwentnie fakt ten potwierdzała. Oceniając pod kątem zasad logiki obydwie te przeciwstawne wypowiedzi jako oczywiście wiarygodne jawią się te wyjaśnienia, które oskarżona złożyła w toku postępowania przygotowawczego. Trudno bowiem sobie nawet wyobrazić aby pracownik banku weryfikując oświadczenie wnioskującego o kredyt zwracał się do osoby, która tylko podszywa się pod oskarżoną. Z resztą skąd osoba ta mogła znać odpowiedzi na pytania odnośnie charakteru zatrudnienia i wysokości zarobków deklarowanych przezS. K.. Taka zatem ocena tych dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy nie zawiera w sobie ani błędu ani nie jest oceną dowolną skoro została poparta wszechstronną analizą całokształtu okoliczności sprawy.
Tym samym za całkowicie nietrafne należy uznać zarzut obrazy prawa procesowego mający polegać na naruszeniu norm procesowych prowadzącyw efekcie do błędu w ustaleniach faktycznych.
Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter czysto polemiczny, sprowadziły się do negowania ocen i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenamii wnioskami własnymi, w żadnym zaś razie nie podważyły one trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I Instancji materiału dowodnego nie ulega wątpliwości, że oskarżona dopuściła się przypisanego jej przestępstwa .
Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy za prawidłową, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy, ani też podstaw do jego uchyleniai przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Nie wątpliwie jednak sąd meriti dopuścił się obrazy prawa materialnego , a toart. 270§ 1 kk. Na wstępie wskazać należy, iżart. 270 § 1 kkprzewiduje 2 postacie fałszowania dokumentów – podrobienie i przerobienie. Dokument jest podrobiony wówczas, gdy nie pochodzi od osoby w imieniu której został sporządzony, zaś przerobiony jest wówczas gdy osoba nieupoważniona zmienia dokument autentyczny. Przez podrobienie dokumentu należy rozumieć sporządzenie dokumentu polegającego na zachowaniu pozorów, że dokument pochodzi od innej osoby, przerobienie dokumentu zachodzi wówczas gdy na dano mu inną treść od autentycznej. Dla realizacji znamion podrobienia czy przerobienia dokumentu nie ma
znaczenia czy jego treść odpowiada stwierdzonemu w nim stanowi faktycznemu. Okoliczność ta ma znaczenie wyłącznie w przypadku tzw. fałszu intelektualnego, który przewidujeart. 271§ 1 kk.
Tymczasem w przedmiotowej sprawie oskarżonyS. K.nie podrabiał ani nie przerabiał swojego oświadczenia o osiąganych zarobkach, albowiem dokument ten pochodził od niego i nie ingerował on w jego materię - nie mamy zatem do czynienia z tzw. fałszem materialnym (art. 270 § 1 kk). Fakt, iż jego oświadczenie zawierało nieprawdę można rozpatrywać wyłącznie na gruncie tzw. fałszu intelektualnego (art. 271 § 1kk) lecz w tym wypadku oskarżony nie ma waloru podmiotu mogącego dopuścić się tego przestępstwa. Dlatego też sam, nie kwestionowany fakt ustalenia, iż oskarżony w swoim oświadczeniu o stanie majątkowym potwierdził nieprawdę nie przesądza o tym, że używając je jako autentyczne działaniem swym zrealizował znamiona przestępstwa określonego wart. 270 § 1 kk. Tym samym również oskarżona nie mogła się dopuścić pomocnictwa do popełnienia tego przestępstwa.
Z tych powodów Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok eliminując z opisu przypisanego oskarżonej czynu określenie „podrobionego dokumentu” zaśz kwalifikacji prawnej czynu art. 270§ 1.
Wymierzonej oskarżonej kary pozbawienia wolności nie można uznać za rażąco niewspółmiernie surową uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, wysokość szkody oraz fakt, iż orzeczono ją z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Z tych powodów Sąd Okręgowy orzekł jak w części dyspozytywnej.