Sąd Rejonowy w Prudniku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 273/13
Data wyroku: 2014-07-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Ebel
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art. 62 pkt. 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt II K 273/13

WYROK
ZAOCZNY W STOSUNKU DOP. R. (1)
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 lipca 2014 r.
Sąd Rejonowy w Prudniku II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSR Tomasz Ebel

Protokolant:

sekr. sądowy Ewa Mróz

przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Mariusza Łojko
po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2013 r., 25 czerwca 2013 r., 15 lipca 2014 r.
sprawy
1.P. R. (1)
s.J.iW.z domuJ.
ur. (...)wP.
oskarżonego o to, że:

1
W dniu 17 stycznia 2013 roku wP.wbrew przepisom ustawy posiadał środek odurzający w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste o wadze 0,14 grama przy czym czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi.

tj. przestępstwa zart. 62 pkt. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

w zw. z art. 62 ust. 3 Ustawy z dnia29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
2.A. A. (1)
s.J.iA.z domuW.
ur. (...)wP.
oskarżonego o to, że:

2
W marcu 2012 roku wP.wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzieliłP. R. (2)środek odurzający w postaci suszu ziela konopi innych niż włókniste w ilości nie mniejszej niż 0,3 grama za kwotę 10 zł przy czym czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi.

tj. przestępstwa z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 3 Ustawy z dnia29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

I
uznaje oskarżonegoP. R. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 1 części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa zart. 62 ust. 1w zw. zart. 62 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 62 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierza mu karę 20 (dwudziestu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych;

II
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej w punkcie I wyroku kary grzywny zalicza oskarżonemuP. R. (2)okres zatrzymania w dniach 17.01.2013 r. – 18.01.2013 r. przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny;

III
uniewinnia oskarżonegoA. A. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 2 części wstępnej wyroku;

IV
na podstawieart. 70 ust. 2 Ustawy z dn. 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzeka przepadek przez zniszczenie na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego – suszu ziela konopi opisanego w punkcie 1 wykazu dowodów rzeczowych nr I/6/13 - k. 31;

V
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. R.z Kancelarii Adwokackiej wP.kwotę 442,80 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu;

VI
na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 r o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonegoP. R. (1)z obowiązku zapłaty kosztów sądowych, w tym opłaty, obciążając nimi Skarb Państwa;

VII
na podstawieart. 632 pkt 2 kpkkosztami postępowania w sprawie oskarżonegoA. A. (1)obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 273/13

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
17 stycznia 2013 r. w godzinach wieczornych funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji wP.E. P. (1)orazD. K.wylegitymowali w rejonieulicy (...)wP.-P. R. (1). W związku z jego nerwowym zachowaniem się sprawdzono jego odzież. W wewnętrznej kieszeni kurtki ujawniono zwitek folii z zielonym suszem. W KPP wP.substancję przebadano testerem narkotykowym, który wykazał, że zabezpieczony uP. R. (1)susz to marihuana o wadze 0,14 grama. W związku z powyższymP. R. (1)zatrzymano.
Następnego dnia ranoP. R. (2)podczas przesłuchania w charakterze podejrzanego przyznał się do posiadania marihuany. Złożył wyjaśnienia, w których szczegółowo opisał w jaki sposób wszedł w jej posiadanie poprzedniego dnia. Oświadczył więc, że bezpośrednio przed zatrzymaniem spotkał znanego muA. A. (1)o którym wiedział, że tenże handluje środkami odurzającymi. Zapytał go więc czy ma coś do sprzedania.A. A. (1)miał go wtedy zapytać za ile chce kupić tej marihuany, aP. R. (2)odpowiedzieć, że za 10 zł. WtedyA. A. (1)miał udać się do swojego mieszkania, coP. R. (2)obserwował i stamtąd przyniósł mu marihuanę zawiniętą w folię, którą to później ujawnili u niego funkcjonariusze policji. Za narkotykP. R. (2)miał zapłacić 10 zł.P. R. (2)wyjaśnił nadto, że oprócz tego odA. A. (1)kupił łącznie nie mniej niż 6,6 grama marihuany za łączną kwotę 320 zł. Siedmiokrotnie miał ją od niego kupować w marcu 2012 r., za łączną kwotę 140 zł (o wadze 3,5 grama), następnie w kwietniu 2012 r. trzykrotnie, za łączną kwotę 60 zł (o wadze 0,6 grama) oraz w styczniu 2013 r. pięciokrotnie, za łączną kwotę 120 zł (o wadze 2,5 grama).
W związku z takimi wyjaśnieniamiP. R. (1)bezpośrednio po ich złożeniu, przeprowadzono przeszukanie uA. A. (1), nie ujawniając u niego środków odurzających. Podczas przeszukaniaA. A. (1)zaprzeczał, żeby sprzedawałP. R. (2)marihuanę. Tego samego dnia po przedstawianiu zarzutuA. A. (1)kategorycznie zaprzeczył, aby w dniu wczorajszym miał spotkać się zP. R. (2), dodając, że w ogóle nie utrzymuje z nim kontaktów. Zaprzeczył też, aby miał mu wcześniej sprzedawać marihuanę w ilościach wskazanych w zarzucie oraz w okolicznościach (czasie i ilościach) podawanych przezP. R. (1). Przyznał jedynie, że w marcu 2012 r. sprzedałP. R. (2)dwie „kulki” marihuany za 10 zł. W związku z istotnymi rozbieżnościami w wyjaśnieniach oskarżonych zaplanowano z ich udziałem konfrontacje celem ich wyjaśnienia, aleP. R. (2)nie stawiał się na nie.
Końcowo oskarżyciel przyjął, żeA. A. (1)sprzedałP. R. (2)za 10 zł marihuanę o wadze 0,3 grama, co miało mieć miejsce w marcu 2012 r. Zawarł też porozumienie procesowe z tymże oskarżonym odnośnie wydania wyroku bez przeprowadzania rozprawy. Ze względu na brak takiego uzgodnienia z oskarżonymP. R. (2)oraz charakter materiału dowodowego Sąd postanowił o rozpoznaniu sprawy na rozprawie z udziałem obydwóch oskarżonych łącznie. Na rozprawie oskarżonyA. A. (1)oświadczył, że nigdy nie sprzedawałP. R. (2)marihuany, a do pojedynczej z nim transakcji przyznał się w dochodzeniu ponieważ się bał zatrzymania, a funkcjonariusze policji mieli mu mówić ,że tak dla niego będzie lepiej oraz że jak zapłaci 300 zł (uzgodnioną karę grzywny) to „nie będzie sądu”. Chciał też wszystko wyjaśnić podczas konfrontacji zP. R. (2)lub przed sądem.
Dowody:zeznania świadkaE. P.– k. 73,
częściowo wyjaśnieniaosk. P. R.– k.12,
częściowo wyjaśnieniaosk. A. A.– 25,38,44, 64-65,114-115,
protokół oględzin rzeczy – k.6,
protokół zatrzymaniaP. R.– k.2,
protokół zatrzymania rzeczy– k.3-5,
protokół użycia testera narkotykowego – k.7,
wykaz dowodów rzeczowych – k.31,
protokóły przeszukań – k.18-19,21-22,
notatka urzędowa – k. 1,9,40
P. R. (2)ma 23 lata, jest kawalerem, nie ma dzieci. Ma wykształcenie podstawowe, nie posiada majątku, ani źródeł dochodu. Oskarżony był karany sądownie, jest poszukiwany do odbycia kary pozbawienia wolności.
Dowody:wyjaśnienia oskarżonegoP. R.– k. 11-12,
dane osobopoznawcze – k. 13,
informacja – 69,
karta karna – k. 15-16,111-113.
A. A. (1)ma 21 lat, jest kawalerem, nie ma dzieci. Ma wykształcenie gimnazjalne, uczy się w liceum, nie posiada majątku, ani źródeł dochodu. Oskarżony był karany sądownie, odbywa karę pozbawienia wolności.
Dowody:wyjaśnienia oskarżonegoA. A.– k. 24-25, 64-65,114-115,
dane osobopoznawcze – k. 26,
karta karna – k. 28-29,97-98,
odpisy wyroków – k.34-35,36.
Sąd zważył, co następuje:
Wina i sprawstwo oskarżonegoP. R. (1)w zakresie przypisanego wyrokiem czynu nie budzi wątpliwości.
Sąd, dokonując ustaleń faktycznych oparł się przede wszystkim na dowodach o charakterze obiektywnym, a to protokołach zatrzymania rzeczy i oględzin, ekspertyzach kryminalistycznych oraz dowodach rzeczowych. Wyjaśnienia oskarżonegoP. R. (1)w świetle tak zgromadzonego materiału dowodowego, nie miały istotniejszego znaczenia, nie mniej przyznał się on do posiadania środków odurzających, i w złożonych w tym zakresie wyjaśnieniach szczegółowo podał w jaki sposób wszedł w ich posiadanie. W obliczu tych ustaleń zachowanie przypisane oskarżonemuP. R. (2)wypełnia zespół ustawowych znamion przestępstwa z art.62 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w jego uprzywilejowanej, określonej w ust.3 tegoż artykułu postaci. Sąd podzielił bowiem tezę aktu oskarżenia, że zarzucany oskarżonemuP. R. (2)czyn stanowi wypadek mniejszej wagi.
Art.62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w ust.1 stanowi, że, „kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3”, a ust.3 tegoż artykułu, że „w wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku”. Zgodnie z orzecznictwem przy przyjęciu wypadku mniejszej wagi decydują o tym przedmiotowe i podmiotowe znamiona czynu, ze szczególnym uwzględnieniem tych elementów, które są charakterystyczne dla danego rodzaju przestępstw. Wśród znamion strony przedmiotowej istotne znaczenie mają w szczególności: rodzaj dobra, w które godzi przestępstwo; zachowanie się i sposób działania sprawcy; użyte środki; charakter i rozmiar szkody wyrządzonej lub grożącej dobru chronionemu prawem; czas, miejsce i inne okoliczności popełnienia czynu oraz odczucie szkody przez pokrzywdzonego. Wśród elementów strony podmiotowej istotne są: stopień zawinienia oraz motywacja i cel działania sprawcy. Jak podkreśla Sąd Najwyższy, uwzględniać także należy odcienie umyślności, premedytację, dokładność w przygotowaniu przestępstwa, upór w dążeniu do osiągnięcia przestępnego celu, przypadkowość, wpływ innej osoby, obawę przed skutkami działania (por. wyrok SN z 9 października 1996 r., V KKN 79/96, OSNKW 1997, nr 3-4, poz. 27). Mając powyższe na uwadze, w realiach sprawy należało za oskarżeniem przyjąć, że przypisanyP. R. (2)czyn stanowi wypadek mniejszej wagi ze względu na ilość posiadanego środka odurzającego (0,14 g) oraz jego rodzaj (marihuana).
Zgodnie z przepisamiart.53 kksąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (§1);§2stanowi zaś, że wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.
Uwzględniając powyższe dyrektywy oraz priorytet kar nieizolacyjnych Sąd podzielił wniosek oskarżyciela w zakresie wymierzeniaP. R. (2)kary uznając, że kara 20 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokości stawki dziennej na 10 zł, wdrożą oskarżonego do przestrzegania w przyszłości porządku prawnego. Zdaniem Sądu, przy uwzględnieniu stopnia zawinienia, jak i stopnia społecznej szkodliwości czynu, który nie był znaczny, kara ta będzie współmierną odpłatą za jego popełnienie. Oceniając stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, Sąd wziął pod uwagę katalog okoliczności o tym decydujących, wskazanych już w uzasadnieniu przy rozważaniach w zakresie przyjęcia kwalifikacji z art.62 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Ustalając oskarżonemuP. R. (2)wysokość stawki dziennej grzywny Sąd wziął pod uwagę stosownie do treściart.33 §3 kkjego dochody, warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Na poczet wymierzonej kary grzywny, w związku z zatrzymaniemP. R. (1)w toku postępowania przygotowawczego Sąd zaliczył mu jego okres, tj. dwa dni. Sąd orzekł też o przepadku dowodów rzeczowych, tj. środka odurzającego zabezpieczonego uP. R. (1)na podstawie art.70 ust.2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Odnośnie oskarżonegoA. A. (1), przebieg postępowania przygotowawczego oraz analiza skąpego w tym zakresie materiału dowodowego, prowadzą w ocenie Sądu do wniosku, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający dla przyjęcia, żeA. A. (1)w marcu 2012 r. sprzedałP. R. (2)dwie „kulki” marihuany (0,3 g) za 10 zł.
Skierowanie przeciwko temu oskarżonemu postępowania, od początku opierało się wyjaśnieniach oskarżonegoP. R. (1), który podał, że ujawnione u niego środki odurzające w dniu 17 stycznia 2013 r. zakupił tego samego dnia właśnie odA. A. (1).P. R. (2)wyjaśnił przy tym o szczegółach towarzyszących tej transakcji. Pomówił teżA. A. (1)i o dokonywanie innych w tym i w marcu 2012 r., kiedy to miał zakupić odA. A. (1)siedmiokrotnie marihuanę o łącznej wadze 3,5 g za 140 zł. Łącznie w okresie od marca 2012 r. do stycznia 2013 r. miał zakupić od współoskarżonego 6,6 g marihuany za 320 zł (takiej też treści przedstawiono następnie oskarżonemuA. A. (1)zarzut). Dowód w postaci wyjaśnieńP. R. (1)został przez Sąd uznany za całkowicie niewiarygodny, nie mogący stanowić podstawy ustaleń w zakresie orzekania o odpowiedzialności karnejA. A. (1). Co więcej, analiza przebiegu postępowania przygotowawczego wskazuje na to, że i oskarżyciel odmówił im waloru wiarygodności, skoro treść zarzutu aktu oskarżenia została ograniczona do jednokrotnej sprzedażyP. R. (2)marihuany, czegoA. A. (1)dopuścić się miał niemal rok wcześniej, w marcu 2012 r. Tym bardziej, żeP. R. (2)wyjaśnił, że w tym czasie odA. A. (1)marihuanę kupował siedmiokrotnie za łączna kwotę 140 zł. Na dalsze wątpliwości w zakresie wyjaśnień oskarżonegoP. R. (1)wskazuje i to, że na okoliczność transakcji (poza styczniową z 2013 r.) zA. A. (1)nie podał, żadnych, istotnych towarzyszących im okoliczności (miejsca, czasu, sposobu ich dokonywania). W związku z tym i zaprzeczeniem przez oskarżonegoA. A. (1), aby dokonywał transakcji o których wyjaśniałP. R. (2)podejmowano w postępowaniu przygotowawczym próby ich weryfikacji, jednakże na zaplanowane konfrontacje stawiał się jedynie oskarżonyA. A. (1). Próby takie podejmował i Sąd, dążąc do doprowadzenia oskarżonegoP. R. (1)na rozprawę (a nawet rozsyłając za nim list gończy) niemniej zakończyły się one niepowodzeniem. Z powyższych względów wyjaśnieniaP. R. (1), jako gołosłowne, nie potwierdzone żadnym innym dowodem należało w całości odrzucić podczas ustalania stanu faktycznego w zakresie zakupu przez niego środków odurzających odA. A. (1).
W orzecznictwie wskazuje się, że każde pomówienie powinno być oceniane z całą ostrożnością z zachowaniem dużej dozy krytycyzmu, powinno podlegać szczególnie wnikliwej i ostrożnej ocenie ze strony sądu (por. OSNKW 1985, z. 11-12, poz. 103, OSNKW 1976, z. 6, poz. 83). Konieczność szczególnie ostrożnego podejścia do pomówień, powoduje, że dowód z pomówienia może być dowodem winy o ile jest logiczny, stanowczy, konsekwentny, zgodny z logiką wypadków, nie jest wyrazem osobistego zainteresowania pomawiającego, wyrażającym się w przerzucaniu winy na inną osobę czy umniejszaniu swojego stopnia zawinienia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 31 lipca 2008 r., sygn. II AKa 198/08). Ponadto przy ocenie dowodu z wyjaśnień oskarżonego, który obciąża inną osobę, aby mogły być uznane za wystarczający w sprawie dowód, istotna jest nie tylko treść wypowiedzi pomawiającego, ale również ocena osoby, która dane treści wypowiada, jej właściwości charakteru, poziomu intelektualnego i moralnego, stanu emocjonalnego w czasie spostrzegania, zdolności do spostrzegania, zapamiętywania i odtwarzania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2004 r., sygn. Akt WA 6/04). W realiach sprawy wyjaśnienia złożone przezP. R. (1)nie spełniają w/w wymagań, aby zostać uznanymi za pełnoprawny dowód, tym bardziej jako jedyny wskazujący na inkryminowane oskarżonemuA. A. (1)zachowanie.
Należy podkreślić, że oskarżonyA. A. (1)im zaprzeczył, a przeprowadzone u niego przeszukanie pod kątem posiadania przez niego środków odurzających bezpośrednio po ich rzekomej sprzedażyP. R. (2)dało wynik negatywny.
Podobnie, istotnej wartości dowodowej nie można nadać wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonegoA. A. (1). Tenże, dowieziony do KPP wP.początkowo zaprzeczył sprzedaży środków odurzającychP. R. (2), na co wskazał świadekE. P. (1)oraz sporządzona przez niego notatka (k.9). Podczas przesłuchaniaA. A. (1)wyjaśnił, że w marcu 2012 r. jednokrotnie sprzedałP. R. (2)dwie „kulki” (0,3 g) marihuany za 10 zł. Przyznał się więc do czegoś, co istotnie odbiegało od opisu zarzucanego mu wtenczas czynu oraz wyjaśnieńP. R. (1)podającego, jak już wspomniano, że w marcu 2012 kupował od współoskarżonego marihuanę siedmiokrotnie. Swoje wyjaśnieniaA. A. (1)podtrzymywał na konfrontacjach, na które nie stawiał sięP. R. (2).
Zgodnie z zasadą wskazaną wart.74 §1 kpkoskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swojej niewinności. W ramach przysługującego mu prawa do obrony może on odmówić składania wyjaśnień, i sam fakt skorzystania z tego uprawnienia nie może dla niego powodować żadnych negatywnych następstw. Jeżeli jednak na składanie wyjaśnień oskarżony się zdecydował, to wyjaśnienia te podlegają takiej samej ocenie, jak każdy inny dowód. W sytuacji zaś gdy oskarżony przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów, a następnie odwołał swoje przyznanie i podał powody, dla których zadeklarował przyznanie się, to takie przyznanie się oskarżonego niezależnie od tego czy zostało odwołane, może być dowodem winy, pod pewnymi jednak warunkami. Przede wszystkim dowód taki powinien podlegać szczególnie wnikliwej i ostrożnej ocenie, w szczególności zbadaniu czy jest to przyznanie konsekwentne i stanowcze, czy jest zgodne z doświadczeniem życiowym, logiką wypadków oraz czy ma ono potwierdzenie w innych dowodach bądź to bezpośrednich, bądź to pośrednich (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 29 kwietnia 2009 r., II AKa 63/09).
W realiach sprawy odwołane wyjaśnieniaA. A. (1)nie znajdują potwierdzenia ani w dowodach bezpośrednich (wyjaśnieniachP. R. (1), którym to wyjaśnieniom z powodów jak wyżej Sąd nie dał wiary), ani jakikolwiek innych. Wyjaśnienia te są gołosłowne, w ocenie Sądu nakierowane na szybkie zakończenie sprawy bez postępowania sądowego (oskarżony wyraził zgodę na wydanie wyroku w trybieart. 335 kpk). Składając wyjaśnienia przed Sądem oskarżony umotywował swoją linię obrony obraną przez niego w dochodzeniu, szeroko wskazując na okoliczności, które go do tego skłoniły. Zwłaszcza jeżeli zważy się, że oskarżonyA. A. (1)przyznał się do czynu, który miał popełnić niemal rok wcześniej, zaprzeczając pozostałym transakcjom zP. R. (2).
W tym stanie rzeczy, ze względu na niewiarygodność wyjaśnieńP. R. (1)oraz wątpliwościami związanymi z wyjaśnieniami złożonymi w dochodzeniu przezA. A. (1)wobec braku innych dowodów wskazujących na sprawstwo tegoż oskarżonego Sąd uznał, że na podstawie tych dowodów nie można poczynić ustaleń faktycznych na podstawie których, przypisać można by mu było sprawstwo w zakresie zarzucanego czynu.
Art.5 §2 kpk, stanowi że nie dające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść oskarżonego. W ocenie Sądu stopień wątpliwości co do sprawstwa oskarżonegoA. A. (1)w niniejszej sprawie, jest znaczny, a są to przy tym wątpliwości nie dające sie usunąć albowiem możliwości dowodowe zostały w tym wyczerpane (niemożność weryfikacji wyjaśnieńP. R. (1)). Zgodnie z orzecznictwem, w przypadku, jeżeli na rozprawie zachwiana zostanie wersja oskarżenia, gdyż w świetle zebranych dowodów nie da się bez obawy popełnienia pomyłki wykluczyć innej wersji zdarzenia, aniżeli przyjęta w akcie oskarżenia - nie jest dopuszczalne przypisanie oskarżonemu zarzucanego czynu, albowiem w takiej sytuacji chroni go reguła in dubio pro reo (w. SN z 4 grudnia 1992 r., WR 369/90, OSP 102/1992, poz. 12). W realiach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu właśnie taka sytuacja zaszła. Postępowanie przeciwkoA. A. (1)nie wykazało w sposób niewątpliwy, aby miał on sprzedawać środki odurzająceP. R. (2). Zasadą postępowania karnego jest to, że ciężar dowodu obciąża oskarżyciela i to on musi udowodnić zaistnienie czynu wypełniającego znamiona określonego przestępstwa oraz sprawstwo oskarżonego. Sformułowana wart.2 §2 kpkzasada prawdy materialnej wprowadza w procesie karnym wymóg opierania wszelkich rozstrzygnięć na zgodnych z prawdą ustaleniach faktycznych, przez które rozumie się ustalenia udowodnione, czyli takie, gdy w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzonemu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny. Obowiązek udowodnienia odnosić należy jednak tylko do ustaleń niekorzystnych dla oskarżonego, jako, że on sam korzysta z domniemania niewinności (art.5 §1 kpk), a nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na jego korzyść (art.5 §2 kpk). Ze względu na te zasady wydanie wyroku uniewinniającego jest konieczne zarówno wówczas, gdy wykazano niewinność oskarżonego, jak i wtedy gdy nie udowodniono, że jest on winny popełnienia zarzucanego mu czynu przestępnego. W tym ostatnim wypadku wystarczy zatem, że twierdzenia oskarżonego, negujące tezy aktu oskarżenia, zostaną uprawdopodobnione. Wyrok uniewinniający musi jednak zapaść również i w takiej sytuacji, gdy wskazywana przez oskarżonego teza jest co prawda nieuprawdopodobniona, ale też nie zdołano udowodnić mu sprawstwa i winy. Stąd Sąd uniewinnił oskarżonegoA. A. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu. W związku z uniewinnieniem Sąd, na podstawie wskazanych przepisów orzekł jak w pkt. VII wyroku.
Orzeczenie o kosztach odnośnie oskarżonegoP. R. (1), w związku z jego sytuacją majątkową uzasadnia treść przepisów cytowanych w pkt. VI wyroku.
W związku z ustanowieniem oskarżonemuA. A. (1)obrońcy z urzędu Sąd orzekł jak w pkt. V wyroku.