Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 898/13
Data wyroku: 2014-04-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zenon Stankiewicz, Maciej Schulz, Włodzimierz Suwała
Słowa kluczowe: Warunkowe Umorzenie Postępowania
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 898/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 kwietnia 2014 r.

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Maciej Schulz (spr.)
Sędziowie:  SSO Włodzimierz Suwała
SSO Zenon Stankiewicz

Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Szymańska
przy udziale prokuratora Jerzego Kopeć
po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2014 r.
sprawyR. Ś.
oskarżonego o przestępstwa zart. 286§1kkw zw. zart. 12kkw zw. zart. 31§2kk,art. 13§1kkw zw. zart. 286§1kkw zw. zart. 12kkw zw. zart. 31§2kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe wW.
z dnia 22 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV K 115/12

zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego od kosztów sądowychw postępowaniu odwoławczym, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.B. C.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT.
Sygn. akt VI Ka 898/13

UZASADNIENIE
R. Ś.stanął pod zarzutem tego, że w okresie od 6 grudnia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. wW.działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 333,20 złfirmę (...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.przyul. (...)poprzez wprowadzenie w błąd co do rzetelności przeprowadzenia transakcji zawartych za pośrednictwem sklepu internetowego(...).pl tj. nie dokonanie zapłaty za dwa telefony komórkowemarki N. (...)zakupione za pośrednictwem w/wym. sklepu, czym działał na szkodę w/wym. spółki, przy czym w czasie czynu zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i kierowania swoim postępowaniem miał ograniczona w stopniu znacznym, tj. czynu zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k., a także tego, że w okresie czasu od 10 stycznia 2011 r. do 8 marca 2011 r. wW.działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 971,13 złspółkę (...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.przyul. (...)poprzez wprowadzenie w błąd co do rzetelności przeprowadzenia transakcji zawartych za pośrednictwem sklepu internetowego(...).pl, tj. złożenie zamówienia w dniu 10 stycznia 2011 r. na zakup dwóch telefonówmarki N. (...)za łączną kwotę 297,20 zł, złożenie zamówienia w dniu 25 stycznia 2011 r. na zakup golarki męskiejmarki P. (...)za kwotę 144,80 zł, złożenie zamówienia w dniu 28 stycznia 2011 r. na zakup telefonumarki N. (...)za kwotę 149,76 zł, złożenie w dniu 2 lutego 2011 r. zamówienia na zakup dwóch telefonów:marki L. (...)za kwotę 108,98 zł oraz telefonumarki S. (...)za kwotę 120,93 zł, złożenie zamówienia w dniu 8 marca 2011 r. na zakup telefonumarki N. (...)za kwotę 149,76 zł, przy czym zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na wyrycie przez pracowników w/w spółki błędu systemu sprzedaży, przy czym w czasie czynu zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i kierowania swoim postępowaniem miał ograniczoną w stopniu znacznym, tj. czynu zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe wW., IV Wydział Karny wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2013 roku w sprawie o sygn. akt IV K 115/12 ustalając, iż oskarżony dopuścił się tego, że w okresie od 6 grudnia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. wW.działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 333,20 złfirmę (...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.przyul. (...)poprzez wprowadzenie w błąd co do rzetelności przeprowadzenia transakcji zawartych za pośrednictwem sklepu internetowego(...).pl tj. nie dokonanie zapłaty za dwa telefony komórkowemarki N. (...)zakupione za pośrednictwem w/wym. sklepu, czym działał na szkodę w/wym. spółki, przy czym w czasie czynu zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i kierowania swoim postępowaniem miał ograniczona w stopniu znacznym, czyn ten zakwalifikował jako wypadek mniejszej wagi zart. 286 § 3 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k., a także tego, że w okresie czasu od 25 stycznia 2011 r. do 8 marca 2011 r. wW.działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 674,23 złspółkę (...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.przyul. (...)poprzez wprowadzenie w błąd co do rzetelności przeprowadzenia transakcji zawartych za pośrednictwem sklepu internetowego(...).pl, tj. złożenie zamówienia w dniu 25 stycznia 2011 r. na zakup golarki męskiejmarki P. (...)za kwotę 144,80 zł, złożenie zamówienia w dniu 28 stycznia 2011 r. na zakup telefonumarki N. (...)za kwotę 149,76 zł, złożenie w dniu 2 lutego 2011 r. zamówienia na zakup dwóch telefonów:marki L. (...)za kwotę 108,98 zł oraz telefonumarki S. (...)za kwotę 120,93 zł, złożenie zamówienia w dniu 8 marca 2011 r. na zakup telefonumarki N. (...)za kwotę 149,76 zł, przy czym zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na wykrycie przez pracowników w/w spółki błędu systemu sprzedaży, przy czym w czasie czynu zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i kierowania swoim postępowaniem miał ograniczoną w stopniu znacznym, czyn ten zakwalifikował jako wypadek mniejszej wagi zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 3 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.ki ustalając, że wina oskarżonego i społeczna szkodliwość czynów nie są znaczne, postępowanie przeciwko oskarżonemuR. Ś.warunkowo umorzył na okres roku (pkt I wyroku) oddając go w okresie próby pod dozór kuratora (pkt II wyroku). Sąd zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.kwoty 333,20 zł (pkt III wyroku), a także zasądził także na rzecz adw.B. C.koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu (pkt IV wyroku) oraz zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych (pkt V wyroku).
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego zaskarżając go na korzyść oskarżonego w części, tj. w zakresie pkt I, II i III. Na zasadzieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 § 1 pkt 2, 3 k.p.k.obrońca oskarżonego zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

1
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a toart. 4 k.p.k.,art. 5 § 1 i 2 k.p.k.,art. 6 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 167 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.polegającą na:

-

czynieniu ustaleń faktycznych w oparciu o wyselekcjonowany i niekompletny materiał dowodowy w skutek zaniechania inicjatywy dowodowej zmierzającej do ustalenia okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy,

podjęciu w postępowaniu przygotowawczym czynności przesłuchania oskarżonego, a następnie czynieniu ustaleń faktycznych na oparciu o wyjaśnienia podejrzanego, który w trakcie czynności nie miał ustanowionego obrońcy z urzędu, podczas gdy zachodziła konieczność podjęcia obrony obligatoryjnej,

rozstrzygnięciu wątpliwości, które wyłoniły się w toku na niekorzyść oskarżonego, a więc wbrew zasadziein dubio pro reo,

zaniechaniu przeprowadzenia dowodów istotnych dla obrony oskarżonego;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść polegający na uznaniu, żeR. Ś.dopuścił się zarzucanych mu czynów, podczas gdy nie wynika to z dowodów zgromadzonych w sprawie.

Wobec podniesionych zarzutów obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienieR. Ś.od zarzucanych mu czynów.

Sąd zważył, co następuje:

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego apelację obrońcy oskarżonego należało uznać za bezzasadną.
Wbrew argumentacji skarżącego Sąd Odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego. Po wszechstronnym przeanalizowaniu materiałów sprawy, zarówno pod kątem stawianych przez obrońcę oskarżonego zarzutów, jak również okoliczności podlegających badaniu z urzędu, Sąd Odwoławczy uznał, że rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego jest prawidłowe i należy je utrzymać w mocy.

W pierwszej kolejności, niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonego, należy wskazać, że nie ulega wątpliwości, iż Sąd I instancji rozpoznając sprawę oskarżonegoR. Ś.dopuścił się naruszeniaart. 410 k.p.k.polegającego na uczynieniu podstawą wyroku nieujawnionego w toku rozprawy materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonego złożonych w toku postępowania przygotowawczego znajdujących się na k. 75 akt sprawy (videk. 212-213 uzasadnienia wyroku). Należy wskazać, iż wobec regulacji przepisuart. 410 k.p.k., zgodnie z którym podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, za jego obrazę należy uznać nie tylko uczynienie postawą orzeczenia część z ujawnionych w toku rozprawy dowodów, ale także uczynienie podstawą orzeczenia dowodów nieujawnionych w toku rozprawy. Jak wynika z protokołów rozprawy z dnia 14 lutego 2013 roku (k. 190-192) oraz z dnia 17 kwietnia 2013 roku (k. 199-201), Sąd Rejonowy nie odczytał na postawieart. 389 § 1 k.p.k.wyjaśnień złożonych przez oskarżonego w toku postępowania przygotowawczego, a mimo to następnie w uzasadnieniu wyroku powołał się na nie jako część zgromadzonego materiału dowodowego (videk. 212-213), nie obdarzając ich jednak przymiotem wiarygodności w zakresie w jakim oskarżony nie przyznał się popełnienia zarzucanych mu czynów. Należy jednak zaznaczyć, iż pomimo dopuszczenia się przez Sąd I instancji naruszeniaart. 410 k.p.k., zdaniem Sądu Odwoławczego nie mogło mieć ono wpływu na treść wydanego wyroku. Albowiem oskarżony, składając wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym, a następnie w toku rozprawy głównej, analogicznie przedstawił okoliczności faktyczne zamówienia przez niego przedmiotów określonych w zarzutach, w szczególności w zakresie nieuiszczenia przez niego należnej ceny zakupu za zamówione przedmioty. Między wyjaśnieniami oskarżonego złożonymi na etapie postępowania przygotowawczego i w toku rozprawy głównej zachodzi podstawowa sprzeczność w zakresie formalnego przyznania się oskarżonego do popełnienia zarzucanych mu czynów. W postępowaniu przygotowawczym oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, natomiast w toku rozprawy głównej oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Jednocześnie należy zauważyć, iż z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd Rejonowy nie dał wiary wyjaśnieniom złożonym w postępowaniu przygotowawczym w zakresie nie przyznania się oskarżonego do winy, natomiast dał wiarę wyjaśnieniom złożonym na rozprawie. Oznacza to, iż Sąd I instancji ustalając stan faktyczny opierał się na wyjaśnieniach oskarżonego złożonych w toku rozprawy głównej, tym samym fakt powołania się, z naruszeniem przepisuart. 410 k.p.k., na nieujawnione w toku rozprawy wyjaśnienia oskarżonego z postępowania przygotowawczego nie mógł mieć wpływu na treść ustalonego stanu faktycznego, a w konsekwencji także na treść wyroku.
Na marginesie, należy także zauważyć, iż przepisart. 389 § 1 k.p.k.uprawnia sąd do odczytania oskarżonemu w odpowiednim zakresie protokołów poprzednio złożonych wyjaśnień w sytuacji, gdy oskarżony odmawia wyjaśnień, wyjaśnia odmiennie niż poprzednio albo oświadcza, że pewnych okoliczności nie pamięta. Zatem wobec faktu, że wyjaśnienia oskarżonegoR. Ś.z postępowania przygotowawczego oraz postępowania jurysdykcyjnego różnią się wyłącznie w zakresie formalnego przyznania się do winy, natomiast są zbieżne w zakresie przedstawionych okoliczności faktycznych, Sąd rozpoznający sprawę w I instancji mógł odstąpić od odczytania wyjaśnień oskarżonego złożonych w toku postępowania przygotowawczego w trybieart. 389 § 1 k.p.k.

Przechodząc do analizy podniesionego przez obrońcę oskarżonego zarzutu obrazy przepisów postępowania, tj. 4k.p.k.,art. 5 § 1 i 2 k.p.k.,art. 6 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 167 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.należy zaznaczyć, że Sąd Odwoławczy w pełni podziela pogląd Sądu I instancji, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wskazuje na popełnienie przez oskarżonegoR. Ś.zarzucanych mu czynów. W szczególności należy wskazać, iż z wyjaśnień oskarżonego złożonych na rozprawie jednoznacznie wynika, iż samodzielnie dokonywał on zamówień podając należący do niego adres e-mailowy, korzystając przy tym z komputerów umieszczonych w świetlicy Caritas, co znajduje potwierdzenie w informacji otrzymanej z(...) S.A.(videk. 67) oraz z zeznań świadkaA. L.(videk. 46-47, 200). Zatem w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego za niezasadny należy uznać zarzut zaniechania przeprowadzenia dowodów istotnych dla obrony oskarżonego oraz czynienia ustaleń faktycznych na podstawie wyselekcjowanego i niekompletnego materiału. Należy wskazać, iż nieprzeprowadzenie przez Sąd Rejonowy z urzędu dowodu w postaci przesłuchania przedstawiciela Caritas przyul. (...)wK.i osób korzystających z komputerów w świetlicy tej placówki na okoliczność ich udostępniania do użytku, znajduje swoje uzasadnienie we wskazanej wyżej jednoznaczności już zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w postaci wyjaśnień przyznającego się do popełnienia zarzucanych mu czynów oskarżonego i wskazującego, iż dokonywał on zamówień towaru za pośrednictwem komputerów mieszczących się na świetlicy Caritas.
Przede wszystkim należy stwierdzić, iż Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wszechstronny i wyczerpujący mając na uwadze wynikający zart. 2 par. 2 k.p.k.iart. 4 k.p.k.obowiązek oparcia rozstrzygnięcia na prawdziwych ustaleniach faktycznych oraz badania i uwzględniania okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego. Sąd zgromadził wystarczający materiał dowodowy i ocenił go wnikliwie, omawiając szczegółowo wszystkie dowody, nie wykraczając przy tym poza ramy swobodnej oceny dowodów.
Nadto należy podkreślić, iż wątpliwości, o których mowa wart. 5 § 2 k.p.k.odnoszą się do wątpliwości powziętych przez sąd orzekający w sprawie, nie natomiast do wątpliwości powziętych przez strony postępowania. Natomiast w niniejszej sprawie, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd Rejonowy nie powziął żadnych wątpliwości w zakresie ustaleń dotyczących popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów. Co więcej zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na sprawstwo oskarżonego, zatem brak jest jakichkolwiek przesłanek, które miałyby wskazywać, iż Sąd I instancji powinien był podjąć wątpliwości co do poczynionych ustaleń faktycznych. Nie sposób uznać, iż podstawą do powzięcia wątpliwości przez Sąd Rejonowy powinno być nieprzyznanie się przez oskarżonego do winy w toku postępowania przygotowawczego, w szczególności wobec faktu, iż wyjaśniając na rozprawie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów przedstawiając okoliczności ich popełnienia, co potwierdzają pozostałe zgromadzone w sprawie dowody. Dlatego też zarzut rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść oskarżonego należy uznać za niezasadny.
Odnosząc się do zarzutu przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym oskarżonego, który nie posiadał obrońcy z urzędu, a następnie czynieniu ustaleń faktycznych na podstawie wyjaśnień podejrzanego, należy wskazać, iż w świetle rozważań poczynionych na wstępie poza argumentami podniesionymi w apelacji, zarzut ten jest bezzasadny. Albowiem jak zostało już wcześniej wskazane, Sąd I instancji mimo powołania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nieujawnionych w toku rozprawy wyjaśnień oskarżonego złożonych w toku postępowania przygotowawczego, nie oparł na nich ustaleń stanu faktycznego, wobec uznania ich za niewiarygodne w zakresie nieprzyznania się przez oskarżonego do popełnienia zarzucanych mu czynów. Ustalając stan faktyczny, Sąd rozpoznający sprawę w I instancji opierał się na wyjaśnieniach oskarżonego złożonych na rozprawie, które uznał za wiarygodne. Zatem wobec nie oparcie ustaleń faktycznych na wyjaśnieniach oskarżonego z postępowania przygotowawczego, rozpatrywany zarzut jest bezprzedmiotowy i bezzasadny. Nie miej jednak należy wskazać, iż przesłuchanie oskarżonego nie mającego wyznaczonego obrońcy z urzędu, a następnie wykorzystanie wyjaśnień uzyskanych w ten sposób, nie stanowi obrazy przepisów postępowania, jeśli wątpliwości co do poczytalności oskarżonego zostały powzięte podczas tego przesłuchania. Zgodnie zart. 79 § 1 pkt 3 k.p.k.obrońcę w postępowaniu karnym musi mieć oskarżony, jeżeli zachodzi wątpliwość co do jego poczytalności, co oznacza, iż obowiązek wyznaczenia obrońcy z urzędu aktualizuje się w momencie powzięcia wątpliwości, o których mowa w powyższym przepisie. W niniejszej sprawie do powzięcia tych wątpliwości doszło właśnie podczas przesłuchania oskarżonego w toku postępowania przygotowawczego, dlatego też należy zaakceptować możliwość późniejszego wykorzystanie przedmiotowych wyjaśnień jako podstawy ustalenia stanu faktycznego, do czego jednak, jak wskazano wyżej, w niniejszej sprawie nie doszło.

Przechodząc do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na uznaniu, żeR. Ś.dopuścił się zarzucanych mu czynów, należy go także uznać za bezzasadny. Albowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż oskarżonyR. Ś.dopuścił się zarzucanych mu czynów. W szczególności należy wskazać na wyjaśnienia oskarżonego złożone w toku rozprawy głównej, w których przyznał się on do popełnienia zarzucanych mu czynów i opisał okoliczności ich popełnienia. Oskarżony wskazał na fakt zamówienia przez niego przedmiotów ujętych w zarzutach za pośrednictwem komputerów znajdujących się w świetlicy placówki Caritas, do której uczęszczał oskarżony oraz na okoliczność nie uiszczenia przez niego ceny zakupu zamówionych przedmiotów. Zeznania oskarżonego znajdują nadto potwierdzenie w zeznaniach świadkaA. L.(k. 46-47, 200) oraz ujawnionych w toku rozprawy dokumentach (k. 1-39, 50-51, 66, 67). Nadto zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i wystarczający dla przypisania oskarżonemu zarzucanych mu czynów. Należy zważyć, iż w judykaturze panuje jednolity pogląd, zgodnie z którym zarzut błędu w ustaleniach przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku nie może sprowadzać się do samej tylko odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego (wyrok Sądu Najwyższego z 22 stycznia 1975 roku., I KR 197/74, OSNKW 1975/5/58, Lex 18956). W tym kontekście zarzut błędu w ustaleniach faktycznych podniesiony w apelacji przez obrońcę oskarżonego w znaczącym zakresie stanowi polemikę z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd Rejonowy. Skarżący nie podaje jakich konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się Sąd I instancji i nie powołuje on żadnych obiektywnych argumentów mogących wskazywać na niepopełnienie przez oskarżonego przypisanych mu zaskarżonym wyrokiem czynów. Co istotne, autor apelacji w żaden sposób nie podważył ustaleń Sądu Rejonowego. Twierdzenia skarżącego wskazujące na sugestię, że nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z przesłuchania przedstawiciela Caritas oraz osób korzystających z komputerów w świetlicy Cartitas może wskazywać, na fakt, iż to nie oskarżony zamawiał przedmioty objęte aktem oskarżenia, a inna osoba korzystała z jego konta mailowego jest nieuzasadnione w świetle zgromadzonych dowodów, w szczególności przeanalizowanych szczegółowo i z należytą ostrożnością, z uwagi na stan psychiczny oskarżonego, przez Sąd I instancji wyjaśnień oskarżonego złożonych na rozprawie.

Dokonując kontroli instancyjnej w zakresie zastosowanej w stosunku do oskarżonego reakcji prawnokarnej, Sąd Odwoławczy podzielił zapatrywania Sądu Rejonowego co do nieznacznej społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu oraz co do nieznacznej winy oskarżonego, co uzasadniało, w świetle zaistnienia pozostałych przesłanek zart. 66 § 1 i 2 k.k., zastosowanie w stosunku do oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego. Należy wskazać, iż Sąd I instancji prawidłowo uwzględnił stan psychiczny oskarżonego w czasie popełnienia czynów, który ograniczał u niego w stopniu znacznym zdolność rozpoznania ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem oraz niską szkodę poniesioną przez pokrzywdzonego(...) Sp. z o.o.wW., jako kryteria decydujące o nieznacznej winie oskarżonegoR. Ś.oraz o nieznacznej społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów. W konsekwencji za w pełni uzasadnione należy uznać warunkowe umorzenie postępowania karnego przeciwkoR. Ś.. Nadto w ocenie Sądu Odwoławczego, także ustalenie okresu próby na czas roku należy uznać za konieczne i jednocześnie wystarczające dla weryfikacji czy oskarżony będzie postępował zgodnie z obwiązującym porządkiem prawnym oraz potwierdzenia prognozy postawionej wobec oskarżonego. Co więcej Sąd Odwoławczy podziela także stanowisko Sądu Rejonowego, co do konieczności oddania oskarżonego pod dozór kuratora z uwagi na jego stan psychiczny, gdyż z uwag na zaburzenia psychiczne stwierdzone należy uznać, iż pomoc i nadzór kuratora w prowadzeniu przez oskarżonego życia w poszanowaniu dla porządku prawnego będą niezbędne. Nie budzi wątpliwości także zobowiązanie oskarżonego przez Sąd I instancji do naprawienia w całości szkody poprzez zapłatę na rzecz(...) Sp. z o.o.wW.kwoty 333,20 zł, wobec faktu, iż szkoda w tej wysokości powstała na skutek pierwszego z przypisanych oskarżonemu czynów.

Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd Odwoławczy na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.iart. 456 k.p.k.orzekł, jak w wyroku.

O kosztach obrony oskarżonegoR. Ś.w postępowaniu odwoławczym Sąd Odwoławczy rozstrzygnął na mocyart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze(Dz. U. z 1882 r. Nr 16, poz. 124 ze zm.) i § 14 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z dnia 28 września 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348), zasądzając na rzecz adw.B. C.kwotę 516,60 zł, w tym kwotę podatku od towarów i usług.

Na podstawieart. 634 k.p.k.w z. zart. 624 § 1 k.p.k.sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenie kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa, gdyż z uwagi na jego sytuacje rodzinną, majątkową i wysokość osiąganych dochodów – jak podał oskarżony utrzymuje się z renty socjalnej w wysokości 600 zł – wyłożenie kosztów sądowych byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe.