Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 1811/13
Data wyroku: 2014-06-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Jarząbek
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art 184 ustawy o emeryturach i rentach z fus

Sygn. akt VII U 1811/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 czerwca 2014 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracyi Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Małgorzata Jarząbek
Protokolant: Paweł Gołaszewski
po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2014 r. w Warszawie
sprawyJ. O.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II OddziałwW.
o wcześniejszą emeryturę (z warunków szczególnych)
na skutek odwołaniaJ. O.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.
z dnia 15 czerwca 2013 r. znak:(...)
- oddala odwołanie.
Sygn. akt VII U 1811/13

UZASADNIENIE
OdwołującyJ. O.w dniu 11 lipca 2013 r. wniósł do Sądu, za pośrednictwem organu rentowego, odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat wL.znak:(...), na mocy której organ rentowy odmówił przyznania mu prawa do wcześniejszej emerytury ze względu na wykonywanie pracy w warunkach szczególnych. W uzasadnieniu ubezpieczony wskazał, iż w okresie od 31 marca 1978 r. do 24 października 1993 r. był zatrudniony wPrzedsiębiorstwie Budownictwa (...)na stanowisku maszynisty żurawi samojezdnych kołowych i w okresie tym wykonywał również pracę kierowcy - operatora dźwigu samochodowego. Wskazał, iż nie ponosi odpowiedzialności za wadliwie wystawione świadectwo pracy (k. 2 a.s.).
Pismem z dnia 22 lipca 2013r.Zakład Ubezpieczeń Społecznych II OddziałwW.w odpowiedzi na odwołanie wniósł o oddalenie odwołania na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c., gdyż odwołujący nie spełnił przesłanek zart. 184w zw. zart. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jedn. Dz. U. z 2009r., nr 53.poz. 1227) orazrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r., nr 8, poz. 43 ze zm.) niezbędnych do przyznania mu wcześniejszej emerytury. Organ rentowy wskazał, że odwołujący nie wykazał żadnego okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych (k. 9-9v a. s.).
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny
OdwołującyJ. O.(urodzony (...)) w dniu 14 marca 2013 r. złożył wniosek o emeryturę do którego dołączył kwestionariusz dotyczący okresów składkowych i nieskładkowych (t. II, k. 1-8 a.e.).
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ rentowy ustalił, że odwołujący na dzień 1 stycznia 1999 r. nie spełnił wymaganego warunku 15 lat stażu pracy w warunkach szczególnych, bowiem nie złożył żadnego świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. ZUS stwoerdził, że odwołujący udowodnił staż pracy w wymiarze 28 lat, 10 miesięcy oraz 11 dni, zaś stażu w pracy w szczególnych warunkach nie udowodnił w ogóle. W oparciu o powyższe ustalenia, organ rentowy decyzją z dnia 15 czerwca 2013r. znak:(...)odmówił odwołującemu prawa do wcześniejszej emerytury (t. II, k.21 a.e.).
Od powyższej decyzji za pośrednictwem organu rentowegoJ. O.wniósł odwołanie do Sądu Okręgowego, inicjując niniejsze postępowanie.
Sąd Okręgowy w toku postępowania dowodowego ustalił, że wPrzedsiębiorstwie Budownictwa (...)J. O.pracował jako kierowca - operator dźwigu, następnie pracował na samochodzie ciężarowym typu(...)o ładowności 6 mᵌ betonu. Jako kierowca operator dźwigu jeździł pojazdemS.- dźwig na samochodzieS.o udźwigu 4 ton. Później pracował na większym dźwigu o udźwigu 32 ton, był to dźwig samojezdny i ubezpieczony wykonywał te same obowiązki. W następnym okresie ubezpieczony jeździł samochodem przewożąc beton. Wykonywał pracę na terenie całego województwa(...),wL.,N.,W.i wW.. Każdego dnia po odebraniu dyspozycji wyjeżdżał na budowę dźwigiem albo betonowozem i tam wykonywał dyspozycje kierownika budowy. Często pracował w godzinach nadliczbowych, 14 - 16 h na dobę, czasami betonował przez 24 godziny na dobę. Na budowie układał płyty alko załadowywał bądź rozładowywał cegłę, beton, pustaki i inne materiały budowlane, robił montaż na budowie. Obowiązki te wnioskodawca wykonywał na stałe, w pełnym wymiarze czasu pracy (zeznania świadkaI. O.k. 31-32 a.s., zeznania świadkaM. W.k. 32 a.s.). Początkowo ubezpieczony pracował jako kierowca operator dźwigu do około 1987 roku,a potem na stałe jeździł betonowozem. Na budowie robił montaż elementów budowlanych, rozładunek sprzętu, montaż sprzętu jak windy budowlane. Robił też rozładunek konstrukcji stalowych. Pracował w godzinach od 7 do 15 - minimum. W okresie kiedy jeździł betonowozem pracował po 12 godzin na dobę. Po pracy musiał umyć betonowóz. W okresach, kiedy nie było pracy na betonowozie to w zastępstwie pracował jako operator dźwiguC.. Zdarzało się to przeciętnie 1 raz w miesiącui trwało przez tydzień. Opisane prace wykonywał na stałe w pełnym wymiarze czasu pracy. W zimie wykonywał te same czynności (przesłuchanie ubezpieczonegoJ. O.k. 37 a.s.).
Wykazany w postępowaniu dowodowym charakter i rodzaj pracy ubezpieczonego wskazuje, że wykonywał on czynności zawodowe przypisane do zawodu: ślusarza remontowego od 31.03.1978r. do 30.06.1979r., maszynisty (operatora) ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych (dźwig) ujętej w Dziale V. „W budownictwie i przemyśle materiałów budowlanych” pod poz. 3 w okresie od 01.07.1979 r. do 31.12.l988r., kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony (betonowóz) ujętej w Dziale VIII. „W transporcie i łączności” pod poz. 2 w okresie od 01.01.1989 r. do 24.10.1993 r.
Istnieją podstawy prawne do uznania pracy odwołującego w okresie od 01.07.1979r. do 24.10.1993r. jako pracy wykonywanej w szczególnych warunkach uprawniającej do niższego wieku emerytalnego zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 07.02.1983r.(opinia biegłego ds. BHPJ. C.k. 40-54 a.s. ).
Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie dowodówz dokumentów zawartych w aktach sprawy, aktach emerytalnych, aktach osobowych oraz zeznań świadków i przesłuchania odwołującego. Zdaniem Sądu, powyżej przytoczone dokumenty, w zakresie w jakim Sąd oparł na nich swoje ustalenia, są wiarygodne, wzajemnie się uzupełniają i tworzą spójny stan faktyczny. Dokumenty nie były przez strony kwestionowane w zakresie ich autentyczności i zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, a zatem wynikające z treści tych dokumentów okoliczności należało uznać za bezsporne i mające wysoki walor dowodowy. Jednocześnie Sąd Okręgowy uznał dowód w postaci opinii biegłego sądowego ds. BHP za stanowiący podstawę do wydania orzeczenia w niniejszej sprawie.
Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że przedstawione w opinii argumenty i wnioski są spójne, jednoznaczne oraz odnoszą się w sposób wnikliwy do spornych kwestii niniejszego postępowania. Dlatego też, przedstawioną przez biegłego argumentację, w zakresie dotyczącym ustalenia czy wnioskodawca faktycznie wykonywał pracę w warunkach szczególnych, Sąd uznał za własną.
W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie należało uznać za kompletny i wystarczający do wydania orzeczenia kończącego postępowanie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
OdwołanieJ. O.od decyzji organu rentowegoz dnia 15 czerwca 2013 r. znak:(...)jest niezasadne i podlega oddaleniu.
Zgodnie z treściąart. 184 ust 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r.o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz.), ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (to jest 1 stycznia 1999 r.) osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz
2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 (to jest co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn)
Zgodnie z ustępem 2 cytowanego przepisu emerytura, o której mowaw ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
Przepisami dotychczasowymi, o których mowa we wskazanych przepisach, są przepisy art.32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS irozporządzenia Rady Ministrówz dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionychw szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983r. Nr 8, poz. 43 ze zm.).
Zgodnie z § 4 tegoż rozporządzenia, pracownik, który wykonywał pracęw szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A nabywa prawo do emerytury, jeżeli osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla mężczyzn i ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
W myśl § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których pracaw szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku. Takie okresy pracy stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w świadectwie pracy. Świadectwo takie powinno wskazywać wymiar czasu pracy, rodzaj prac, wykaz, dział i pozycje załącznika do rozporządzenia.
Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie, w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, warunki nabycia prawa do wcześniejszej emerytury muszą być spełnione łącznie w chwili wydania decyzji przez organ rentowy. W postępowaniu odwoławczym od decyzji odmawiającej prawa do tego świadczenia sąd ubezpieczeń społecznych ocenia legalność decyzji według stanu rzeczy istniejącego w chwili jej wydania (wyrok SN z dnia 7 lutego 2006 r., I UK 154/05). Natomiast wykonywanie pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze powinno być stwierdzone przez pracodawcę w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze lub w świadectwie pracy (wyrok SN z dnia 15 grudnia 1997 roku, II UKN 417/97 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 roku, II UKN 598/00).
W myśl § 21 ust. 4 rozporządzenia w sprawie postępowania, zaświadczenie zakładu pracy powinno stwierdzać charakter i stanowisko pracy w poszczególnych okresach oraz inne okoliczności, od których jest uzależnione przyznanie takiej emerytury.
Sąd w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, a przede wszystkim opinię biegłego sądowego specjalisty ds. BHP z dnia 1 maja 2014 r. oraz w oparciuo uzupełniające dowody osobowe w postaci zeznań świadków, przesłuchanie odwołującego oraz załączone świadectwa pracy uznał, iż odwołujący wykonywał czynności zawodowe przypisane do zawodu: maszynisty (operatora) ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych (dźwig) ujętej w Dziale V. „W budownictwie i przemyśle materiałów budowlanych” pod poz. 3, w okresie od 01.07.1979r. do 31.12.l988r., kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony (betonowóz) ujętej w Dziale VIII. „W transporcie i łączności” pod poz.2 w okresie od 01.01.1989r. do 24.10.1993r. W związku z powyższym, ubezpieczony w okresie 01.07.1979r. do 24.10.1993r. wykonywał pracę w warunkach szczególnych.
Sąd Okręgowy mając na uwadze całokształt materiału dowodowego dokonał zliczenia uwzględnionych okresów pracy w warunkach szczególnych odwołującego oraz stwierdził, iż wynoszą one 14 lat, 3 miesiące i 24 dni.
Działając w oparciu o powyższe Sąd przeanalizował uprawnienia odwołującego do wcześniejszej emerytury i stwierdził, że nie udowodnił on 15-letniego okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych. Zgodnie z treścią w/w przepisów przesłanki tam występujące muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie choć jednej z nich, powoduje odmowę przyznania prawa do wcześniejszej emerytury. W związku z tym, iż ubezpieczony nie wystąpił do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy w części dotyczącej stanowiska pracy w okresie od 31.03.1978 r. do 30.06.1979 r. nie ma podstaw do zaliczenia powyższego okresu jako pracy w warunkach szczególnych.
W związku z powyższym, na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
(...)