Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1148/13
Data wyroku: 2014-01-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Tokarczyk
Podstawa prawna: art. 98 kw
Teza: „Wykroczenie z art. 98 kw jest wykroczeniem materialnym. Musi wystąpić skutek w postaci zagrożenia bezpieczeństwa innej osoby, zagrożenie to ma być realne. Chodzi o bezpośrednie zagrożenie spowodowania naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia na okres nieprzekraczający albo przekraczający 7 dni, przy tym nie jest wymagane spowodowanie jakichkolwiek obrażeń ciała.”

Sygnatura akt VI Ka 1148/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia21 stycznia 2014r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący SSO Grażyna Tokarczyk
Protokolant Natalia Skalik-Paś

po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2014 r.

sprawyJ. S., syna(...)
ur. (...)wG.
obwinionego z art. 86§1 kw

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 6 września 2013 r. sygnatura akt IX W 312/13

na zasadzieart. 437 § 1 kpww zw. zart. 109 § 2 kpw,art. 636 § 1 kpww zw. zart. 119 kpw

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesiąt ) złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 30 (trzydzieści) złotych.

sygn. akt VI Ka 1148/13

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 6 września 2013 roku sygnatura akt IX W 312/13 uznał obwinionegoJ. S.za winnego tego, że w dniu 5 lutego 2013 roku wG.poza drogą publiczną, strefą zamieszkania i strefą ruchu, na działce prywatnej znajdującej się przy budynku przyulicy (...), kierując samochodem markiO. (...)o numerze rejestracyjnym(...)nie zachował należytej ostrożności w trakcie wykonywania manewru cofania, w wyniku czego najechał na zaparkowany samochód markiF. (...)o numerze rejestracyjnym(...), powodując jego uszkodzenie, czym zagrażał bezpieczeństwu przewożonych przez siebie osób, to jest popełnienia wykroczenia z art. 98 kw i za to na mocy powołanego przepisu oraz art. 24 § 1 kw wymierzył mu grzywnę w wysokości 300 złotych.
Apelację wniósł obrońca obwinionego, zaskarżając wyrok w całości zarzucając obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a toart. 7 kpkw zw. zart. 8 kkwiart. 424 § 1 pkt. 2 kpk, a nadto Bad w ustaleniach faktycznych.
Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacja obrońcy obwinionego nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd I instancji przeprowadził w niniejszej sprawie pełne postępowanie, szczegółowo przesłuchując obwinionego i świadków, zgromadzone dowody podając ocenie, której nie sposób przypisać dowolności. Poczynione rozważania Sąd przedstawił w stosunkowo obszernych, jak na charakter sprawy, pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia, odnosząc się do wszystkich kwestii następnie poruszonych przez apelującego.
Zaprezentowana ocena dowodów pozostaje pod ochronąart. 7 kpk, jako zgodna z zasadami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, apelujący prócz polemiki z zaprezentowanymi przez Sąd meriti rozważaniami nie przedstawił żadnych rzeczowych argumentów, które skłaniałyby do podważenia trafności rozważań Sądu orzekającego.
W pełni akceptując oceny oraz ustalenia Sądu meriti, podkreślić trzeba najistotniejsze kwestie.
Po pierwsze upada lansowana przez obronę, a wypowiedziana przez żonę obwinionego teza o próbie wyłudzenia przezA. G.odszkodowania. Pokrzywdzona nie tylko przed Sądem, ale już na miejscu zdarzenia nie kwestionowała tego, że stan zewnętrzny jej pojazdu nie był idealny, co więcej w dniu zdarzenia prezentowała postawę wskazującą na brak uświadomienia sobie nowych uszkodzeń. ToB. G., który obserwował zdarzenie tłumaczył matce, co się wydarzyło i w jakim zakresie uszkodzenia są nowe. Takie opisał przybyły na miejsce funkcjonariusz policji, a dotyczyły one tego rejonu w przedzie pojazdu, który korelował z relacją obserwatora.
Wprawdzie nie potwierdziło się, aby nie można było otworzyć prawych drzwi, ale nawet obwiniony nie kwestionował, by świadek wypowiedział takie słowa, co wskazuje, że od początkuB. G.był konsekwentny i prawidłowo wiązał konkretne uszkodzenia z zachowaniem obwinionego. Zresztą drzwi istotnie skrzypiały, a uszkodzenia nawet pokrzywdzona na spokojnie oceniła, jako dalej idące niż te z jakimi samochód kupiła.
O ile wgniecenie pokrywy komory silnika przy prawym reflektorze mogło nie wpływać na użytkowanie pojazdu, to już przesunięty przedni zderzak z wyrwanym zaczepem z prawej bocznej strony przy narożniku, przesunięty do tyłu zachodzący na przednie drzwi prawy przedni błotnik, z pewnością co najmniej dla komfortu użytkowania samochodu miały znaczenie i pokrzywdzona o takich wiedziałaby kupując pojazd.
Prawidłowo też Sąd I instancji ocenił wyjaśnienia obwinionego i przewożonych przez niego pasażerek w zakresie tego, że konsekwencja i korelacja tych relacji sprowadzała się jedynie do zaprzeczenia uderzeniu w samochód pokrzywdzonej, w istocie też co do przebiegu rozmów z pokrzywdzoną i jej synem bezpośrednio po, ale nie co do sposobu zaparkowania samochodu, czy wykonywanych przez obwinionego pojazdem manewrów niezbędnych dla opuszczenia miejsca parkingowego. O ile pasażerki mgły tego nie obserwować, to nie można się zgodzić, aby przypadkowym było kategoryczne zaprzeczanie cofaniu i twierdzenie, iż przed pojazdem było na tyle dużo miejsca, że taki manewr nie był konieczny, co miało po prostu na celu wykazanie, że nie trzeba było cofać. Nie uwzględniłaM. P., decydując się w istocie na złożenie fałszywych zeznań, że obwiniony prawdziwie opisze wykonywane manewry, w tym cofanie, choć zaprzeczy uderzeniu, a to wprost dyskredytuje tego świadka.
Słusznie też Sąd I instancji rozważył zachowanie obwinionego przez pryzmat gabarytów obu pojazdów, z tymi w pełni należało się zgodzić. Przy czym kwestionując miejsce uderzenia w samochód pokrzywdzonej wskazał, że cofanie nastąpiło kiedy już jego samochód znajdował się skręcie, a przecież wedle syna pokrzywdzonej to od cofania obwiniony rozpoczął manewrowanie, czyli tego momentu, gdy samochody stały wzdłuż jednej osi, co odpowiada zasadom logiki i doświadczenia życiowego, gdy weźmie się pod uwagę manewry niezbędne dla opuszczenia parkingu przy niewielkiej ilości miejsca przed i za pojazdem.
Prawidłowo też Sąd I instancji wykazał, jakie przepisyustawy prawo o ruchu drogowymobwiniony naruszył oraz charakter miejsca, na którym doszło do zdarzenia, jak i to, że do odbywającego się tam ruchu pojazdów znajdują zastosowanie zasady ruchu drogowego.
Sąd orzekający prawidłowo też wykazał, że swoim zachowaniem obwiniony zagroził bezpieczeństwu przewożonych pasażerów. Wykroczenie z art. 98 kw jest wykroczeniem materialnym. Musi wystąpić skutek w postaci zagrożenia bezpieczeństwa innej osoby, zagrożenie to ma być realne. Chodzi o bezpośrednie zagrożenie spowodowania naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia na okres nieprzekraczający albo przekraczający 7 dni, przy tym nie jest wymagane spowodowanie jakichkolwiek obrażeń ciała. W realiach sprawy obwiniony decydując się na kontakt prowadzonego przez siebie pojazdu z innym owo zagrożenie na pasażerki sprowadził, bo przecież pomimo niewielkiej prędkości, przy tak nieostrożnym manewrowaniu nie mógł mieć pewności, że uderzenie nie przeniesie się na organizmy kobiet, w takich warunkach najbardziej narażony był kręgosłup.
Podsumowując, apelacja obrońcy obwinionego nie mogła być uwzględniona, na akceptację zasługuje również wymiar orzeczonej kary, odpowiadający okolicznościom zdarzenia, nieumyślności zachowania sprawcy oraz jego właściwościom i warunkom osobistym.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku.