Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 219/13
Data wyroku: 2015-01-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Kochan
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 279 kk

Sygn. akt II K 219/13 (1 Ds. 910/13)

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
W., dnia 22 stycznia 2015 r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu w Wydziale II Karnym,
w składzie :
Przewodniczący : SSR Anna Kochan
Protokolant: Magdalena Wujda
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia-Śródmieścia ---
po rozpoznaniu
sprawy karnej z oskarżenia publicznego :
Ł. O.
urodzonego w dniu (...)weW.
synaD.iE.z domuS.
PESEL: (...)
oskarżonego, o to że:
w dniu 19 lutego 2013 roku weW.dokonał włamania do samochodu markiV. (...)onr rej (...), zaparkowanego przyul. (...), poprzez wybicie szyby drzwi prawych, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia kamerę rejestrującą o wartości 200 złotych na szkodęM. H. (1),
tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

I
uznaje oskarżonegoŁ. O.za winnego tego, w dniu 19 lutego 2013 roku weW.dokonał włamania do należącego doA. P.samochodu markiV. (...)onr rej (...), zaparkowanego przyul. (...), poprzez wybicie szyby drzwi prawych, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia kamerę rejestrującą o wartości 200 złotych na szkodęM. H. (1), tj. czynu zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.ki za to, na podstawieart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.wykonanie wymierzonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemu na okres 3 (trzech) lat próby;

III
powództwo cywilne pozostawia bez rozpoznania;

IV
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeka obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę przez oskarżonego na rzeczM. H. (1)kwoty 200 (dwieście) zł;

V
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności w przypadku jej zarządzenia zalicza oskarżonemu okres jego zatrzymania w dniach od 20 i 21 lutego 2013 r.;

VI
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. M.kwotę 1 343,16zł (w tym 23%VAT - 251,16 zł) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu;

VII
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w sprawie, w tym od opłaty.

Sygn. akt II K 219/13 (1 Ds. 910/13)

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 19 lutego 2013 rokuM. H. (1)przyul. (...)pozostawił na pół godziny pojazd, którym się poruszał -V. (...)onr rej (...). Chciał coś wziąć ze swego miejsca zamieszkania.
W tym czasie oskarżonyŁ. O.dokonał włamania doV. (...), wybijając szybę w prawych drzwiach, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia kamerę rejestrującą o wartości 200 złotych na szkodęM. H. (1), właścicielem pojazdu byłaA. P..
Kiedy pokrzywdzony wrócił i zobaczył, co się stało, wezwał Policję. Na miejscu przypadkowy przechodzień poinformował, że sprawcą jest znana mu osoba mieszkająca przyul. (...), która tego dnia ubrana była w żółtą kurtkę. Policjanci udali się pod wskazany adres i okazało się, że jest to lokal, w którym – między innymi – mieszkaŁ. O.. Na miejscu policjanci rozmawiali z ojcem oskarżonego –D., od którego dowiedziano się, że żółtą kurtkę posiada jego syn –Ł., którego w chwili obecnej nie ma w domu.
Dowód:
częściowo wyjaśnienia oskarżonego – k. 16-19, 150
zeznania świadkaM. H.– k. 2-5, 118
notatka urzędowa – k. 1-2
zeznania świadkaR. P.– k. 166
zeznania świadkaW. P.– k. 167
zeznania świadkaD. Z.– k. 174
zeznania świadkaŁ. W.– k. 186
Ł. O.(ur. 1984) posiada wykształcenie podstawowe, nie ma bez zawodu. Jest bezdzietnym kawalerem, leczonym psychiatrycznie i neurologicznie. Został poddany badaniu sądowo-psychiatrycznemu. Nie zachodzą wobec niego okoliczności zart. 31 § 1 lub § 2 k.k.Biegli stwierdzili natomiast u oskarżonego zaburzenia osobowości, o których świadczy linia życiowa oskarżonego, konflikty z prawem, brak dążności do stabilizacji, wzmożona pobudliwość emocjonalna, uzależnienie od alkoholu (w dniu zatrzymania - 1,33mg/l)
Oskarżony był uprzednio karany. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieście (II K 1447/09) z dnia 14 stycznia 2010 r. za czyn zart. 178a § 1 k.k.na karę grzywny z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres próby. Karę zarządzono do wykonania i zmieniono na karę pozbawienia wolności. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieście (II K 1522/11) z dnia 6 kwietnia 2012 r. za czyn zart. 279 § 1 k.k.na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres 2 lat próby. Obecnie odbywa karę z wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieście z dnia 16 października 2013 r. (II K 768/12) – 20 włamań i usiłowań włamań.
Dowód:
karta karna – k. 21-23
wyroki – k. 115-116, 214-222.
dane o oskarżonym – k. 24
opinia sądowo-psychiatryczna – k. 108-110
protokół użycia urządzenia kontrolno –pomiarowego – k. 10
protokół zatrzymania – k. 11
Oskarżony w postępowaniu przygotowawczymprzyznał się do czynui wyjaśnił, że mieszka przyO., nie pracuje. Tego dnia szedł do sklepu przyul. (...)i zauważył samochód –V. (...), w którym na przedniej szybie była zaczepiona mała kamera. Jak podał: „postanowiłem ją ukraść, wybiłem szybę drzwi przednich prawych i z wnętrza zabrałem kamerę”, któranastępnie sprzedałza 30 zł. Pieniądze przeznaczył na własne potrzeby. Wyjaśnił również: „włamałem się dlatego, gdyż nie mam pieniędzy, zobaczyłem okazję i ją wykorzystałem”. Wyraził również wolę dobrowolnego poddania się karze.
W postępowaniu przed Sądemnajpierw podtrzymał swoje wyjaśnieniaw całości, a następnie podał, żejednak się nie przyznajei chce złożyć wyjaśnienia. Podał, że „ten pan, który mnie zatrzymywał powiedział, że mnie walnie w mostek, żebym wziął to na siebie, bo muszą statystykę uzupełnić”. W związku z powyższym stwierdził, że „Jak mam się przyznać do czegoś, czego nie zrobiłem, skoro w postępowaniu karnym liczą się dowody”. Po zmianie wyjaśnień wnosił o powołanie „na świadka tego pana z kryminalnej, lecz nie wiem kogo, bo oni się nie przedstawiają, na okoliczność tego, że zmuszał mnie do składania wyjaśnień”. Podał, że nigdy nie miał żółtej kurtki i nie jest niski.
Ta linia obrony, jak wykazało dalsze postępowanie, okazała się kłamliwa, ale sprawdzenie jej, niestety, wymagało czasu, który – jak wynika wprost z akt − pozwolił oskarżonemu na uniknięcie zarządzenia kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszonej orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieście z dnia 6 kwietnia 2012 r. o sygn. II K 1522/11 za czyn zart. 279 § 1 k.k.Towarzyszyło temu nieusprawiedliwione niestawianie się na rozprawy, na badanie przez biegłe, zwalnianie obrońcy z wyboru, wnioskowanie coraz to nowych świadków - funkcjonariuszy, którzy mieli mieć wiedzę o sprawie i potwierdzić wersję oskarżonego. Jednakże oskarżony, gdy tacy świadkowie zeznawali, nie zadawał pytań, nie odnosił się do zeznań, a jedynie wnioskował o kolejnych, przedstawiając własną ocenę działania organów ścigania.
Pomimo, że Sąd odczytał poprzedni protokół rozprawy, na którą oskarżony nie przyszedł i nie wnosił on zastrzeżeń do przeprowadzonego dowodu ze świadkaH., z biegiem postępowania zmienił zdanie i żądał ponownego przesłuchania tego świadka. Jak wcześniej już wskazano, po zmianie wyjaśnień wnosił o powołanie „pana z kryminalnej, lecz nie wiem kogo, bo oni się nie przedstawiają”. Po przesłuchaniu prowadzącego przesłuchanieW. P. (2)oskarżony zażądał przesłuchania policjanta, który dokonywał jego zatrzymania. Po złożeniu zeznań przezR. Z., zaprzeczającemu wymuszaniu wyjaśnień, oskarżony wycofał się, wnioskując o przesłuchanie drugiego funkcjonariusza, „ale nie wiem kogo”. Oskarżony pod nieobecność funkcjonariuszy wyjaśnił również, że był przesłuchiwany w zupełnie innej sprawie, a mianowicie w sprawie rozboju, funkcjonariusz kazał mi podpisać wyjaśnienia, że się przyznaje, ale chodziło o sprawę rozboju. Uważał, że ma to związek z niniejszą sprawą „ma to z tą sprawą taki, że oni kombinują to na swoją korzyść. Oceniam, że moje przyznanie jest na korzyść policji, bo uzupełnia się statystyka”.
Przede wszystkim jednak oskarżony nie potrafił wyjaśnić, z jakiego powodu przyznawał się zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i przed Sadem, a następnie – nagle – na rozprawie zmienił wyjaśnienia. Kwestię tę zasadniczo skwitował tym, że zmuszono go do zeznań, nie ma żółtej kurtki i jest wysoki.
Zeznania świadków, wyjąwszy zeznaniaD. O.- są dla Sądu całkowicie wiarygodne z powodów niżej wskazanych.
M. H. (1)zeznał, że zazwyczaj trzymał samochód w garażu. Tego dnia wrócił na chwilę do domu, żeby coś zabrać i zostawił samochód na zewnątrz: „trwało to może z pół godziny”. Kiedy zszedł do samochodu, zauważył, że jest wybita szyba i brakuje kamery. Jak zeznał: „zaraz do mnie podszedł starszy człowiek i wskazał mi adres tego pana, co się włamał”. Przyjechała policja i go znaleźli. Świadek nie miał AC, nie odzyskał kamery, nie było sprawy cywilnej. Dodał też, że właścicielem pojazdu jestA. P.. Dodać tylko trzeba, że świadka tego Sąd nie mógł dwukrotnie przesłuchiwać, jak chciał oskarżony, ponieważ świadek wyjechał z Polski do Niemiec (bez danych adresowych), a z polskich adresów został wymeldowany w 2013 r. Trzeba jednak podkreślić, ze świadek samego włamania nie widział, nie znał informatora i kwestie sposobu ustalenia sprawcy były poza świadkiem.
B. T.nie miał wiedzy co do sprawy, więc jej zeznani nie stanowiły podstawy do ustalenia stanu faktycznego. Była kierownikiem lombardu przyH., ale z racji tego, że jest najdłużej pracującą w firmie osobą, nadzoruje również pracę innych lombardów. Kojarzyła nazwiskoŁ. O., ponieważ wcześniej pracowała w lombardzie naB.przyul. (...). Oskarżony przychodził często ze swoim tatą, „zastawiał telefon, a że był miły, sympatyczny, rozmawiał. PanO.przychodził cały czas z jednym, tym samym telefonem”. Nie przychodził do niej z kamerą. Jak powiedziano, zeznania paniŻ.–T.nie mają większego znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego, jednakże zawierają (zeznania złożone w postępowaniu przygotowawczym) znamienne stwierdzenie, że jako pracownica lombardu dostała od przełożonych polecenie, by nie przyjmować odO.rzeczy, gdyż on w większości przynosi rzeczy skradzione.
Funkcjonariusze Policji byli świadkami całkowicie wiarygodnymi. Zeznawali według swej najlepszej wiedzy, rzeczowo, krytycznie odnosząc się do śladów pamięci. Znamienne, że wszyscy kojarzyli oskarżonego ze sprawami prowadzonymi na Policji.
ŚwiadekR. P. (2)rozpoznał oskarżonego i podał, że kojarzy go z wieloma sprawami. Pamiętał sprawę związaną z kamerą rejestrującą z pojazdu. Była to interwencja zlecona przez dyżurnego. Na bocznej ulicy zastał Passata z wybitą prawą przednią szybą. Na miejsce przyszedł właściciel pojazdu i oświadczył, że skradziona została kamera rejestrująca. Jak pamiętał, „ktoś mówił, że najprawdopodobniej zrobiła to osoba, która mieszka naO., a znają ją z widzenia”. Podano funkcjonariuszom dokładny adres i okazało się, że jest to mieszkanie panaO.. Pod tym adresem poza oskarżonym nie mieszkała inna osoba, która byłaby świadkowi znana z czynów karalnych. Sprawca kradzieży miał być ubrany w żółtą kurtkę i prawdopodobnie miał mieć kaptur na głowie. O kurtkę pytano domowników i informacja jest w notatce urzędowej. Świadek nie wykonywał już dalszych czynności w tej sprawie. Nie pamiętał, z kim rozmawiał na miejscu, ale ustalając dane osoby informatora, bierze dokumenty i potwierdza dane w systemie Policji.
ŚwiadekW. P. (2)zeznał, że kojarzy oskarżonego z wieloma czynnościami. Nie pamiętał sprawy dotyczącej Passata i kamery, ale zaprzeczył, „aby była taka sytuacja, aby oskarżony składał wyjaśnienia pod przymusem. Nie przypominam sobie czegoś takiego, aby mówił, że został uderzony i statystyka była uzupełniona”. Jak podał, kiedy prowadził z oskarżonym sprawy, oskarżony zachowywał się różnie: „niekiedy się przyznawał, niekiedy nie. Wygląda to zazwyczaj tak, że wydział kryminalny dokonuje rozpytania, a następnie taka osoba przechodzi do nas, do dochodzeniówki. Nie przypominam sobie, aby oskarżony informował, że ktoś go straszył lub wymuszał na nim przyznanie się.” Po przesłuchaniu prowadzącego przesłuchanieW. P. (2)oskarżony zażądał przesłuchania policjanta, który dokonywał jego zatrzymania.
R. Z. (2)kojarzył oskarżonego, ale sprawy już nie. Jak podał, pracuje wKPW.w wydziale kryminalnym. Pamiętał, że wykonywał jakieś czynności z oskarżonym „coś tam było z kamerą, ale szczegółów nie pamiętam”. Gdy wskazano na twierdzenia oskarżonego odnośnie prowadzących postępowanie, świadek zdecydowanie zeznał „zaprzeczam, aby z moich ust coś takiego padło. Nie zmuszałem nigdy oskarżonego do składania wyjaśnień”. Zamienne, że po złożeniu zeznań przezR. Z.zaprzeczającemu wymuszaniu wyjaśnień oskarżony wycofał się, wnioskując o przesłuchanie drugiego funkcjonariusza, „ale nie wiem kogo”.
Ł. W. (2)kojarzył oskarżonego, którego zatrzymywał „do włamania do samochodu w miejscu zamieszkania. Zatrzymywałem oskarżonego i z kolegą wykonywałem całą procedurę dotyczącą zatrzymania”. Nie przesłuchiwał oskarżonego i nie pamiętał, który z kolegów z komisariatu wykonywał te czynności. Oskarżony nie miał zasadniczo pytań do świadków i nie wzbudziły one u oskarżonego większego zainteresowania.
Całkowicie niewiarygodnyjest dla Sądu świadekD. O.– ojciec oskarżonego, który był osobą informującą funkcjonariuszy, że jego syn chodzi w żółtej kurtce.O.syna jest z punktu widzenia relacji rodzinnych całkowicie usprawiedliwiona, jednakże świadek nie odmówił składania zeznań, lecz zeznawał: w ocenie Sądu kłamliwie. W postępowaniu przed Sądem starał się zignorować ustalenie zawarte w notatce urzędowej i dokonał karkołomnego, a wręcz kuriozalnego wytłumaczenia socjologiczno-kulturowego. Policja miała wpaść do jego domu. Pamiętał, że pytano go, czy syn ma żółtą kurtkę, „bo dokonał włamania ktoś w żółtej kurtce. Powiedziałem, że syn nie ma żółtej kurtki”. Komentując treść notatki urzędowej, stwierdził, że „policjanci mogli napisać tak, jak im pasuje” i jako powód nieprawdy wskazał: „syn nie lubi żółtego koloru i naraziłby się na alienację i pogardę ze strony otoczenia. Kolor ten w moim otoczeniu jest uważany za taki, który nie przystoi mężczyznom”. Odnosząc się do twierdzenia, że świadka, który wskazywał, że była to osoba niskiego wzrostu, świadek podał, że przyO.(...), żadna osoba niskiego wzrostu nie mieszka pod tym adresem: „ja mojego syna oceniam jako osobę wysoką. Syn ma ponad 180 cm wzrostu”. Oskarżony ocenił siebie jako 10 cm niższego, choć do protokołu przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym dodał sobie centymetrów. Sąd miał sposobność ocenić oskarżonego i z pewnością nie jest on – niezależnie od własnych ocen – osobą szczególnie rosłą.
ŚwiadekO.starał się również zdyskredytować sąsiadów, którzy mogli informować Policję o jego synu. Sąsiedzi – podał − nie mogą być źródłem informacji: „widzieli parokrotnie, że policja do nas przyjeżdża, ale konkretów nie znają, czyli twierdzenie, że mogą znać przeszłość kryminalną syna jest dyskusyjne. To jest środowisko plotkarskie, jak się zdarzyło coś na dzielnicy, to było zwalane na mojego syna”.
Wobec tak ustalonego i ocenionego stanu faktycznego Sąd nie miał wątpliwości co do sprawstwa i winy oskarżonego. O jego sprawstwie świadczą przede wszystkim jego wyjaśnienia, wyjaśnienia policjantów, zeznania świadkaH.(które świadczą dobitnie o tym, ze policjanci nie szukali umyślnie właśnieO., lecz udali pod adres wskazany przez przechodnia) i treść notatki urzędowej.
Z uwagi na poczynione ustalenia co do właściciel auta i właściciela kamery Sąd uznał oskarżonego za winnego tego, w dniu 19 lutego 2013 roku weW.dokonał włamania do należącego doA. P.samochodu markiV. (...)onr rej (...), zaparkowanego przyul. (...), poprzez wybicie szyby drzwi prawych, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia kamerę rejestrującą o wartości 200 złotych na szkodęM. H. (1)i za to wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. Włamaniem jest przełamanie zabezpieczeń. Zachowanie polegające na wybiciu szyby i kradzieży przedmiotu z wnętrza samochodu w sposób oczywisty wypełnia znamiona czynu zart. 279 § 1 k.k.Niepotrzebnie natomiast w części dotyczącej przypisania czynu powtórzył Sąd kwalifikację Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieście z wyroku zaocznego.
Z uwagi na to, że w chwili popełnienia przestępstwa oskarżony występował jako osoba, która została skazana na kary wolnościowe, w tym jedną za czyn zupełnie innego rodzaju, a także biorąc pod uwagę wartość skradzionego mienia, Sąd warunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie kary na okres 3 lat próby.
Wniesione powództwo cywilne należało pozostawić bez rozpoznania, ustalenie wysokości szkody na podstawie faktury (inna kwota) wobec odmiennegopetitumpozwu przedłużyłoby to postępowanie, więc w to miejsce na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeczono obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę przez oskarżonego na rzeczM. H. (1)kwoty 200 zł.
Oskarżony był do sprawy zatrzymany, dlatego też na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności w przypadku jej zarządzenia zaliczono oskarżonemu okres jego zatrzymania w dniach od 20 i 21 lutego 2013 r.
Oskarżony miał również obrońcę z urzędu, na którego rzecz należało zasądzić kwotę stanowiącą wysokość stawki minimalnej powiększoną o liczbę odroczeń i VAT.
Oskarżony jest bezrobotny i obecnie nie jest w stanie uiścić kosztów, dlatego też na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychSąd zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych w sprawie.