Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Cz 8/14
Data wyroku: 2014-07-31 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Piotr Starosta, Ireneusz Płowaś, Aurelia Pietrzak
Słowa kluczowe: Umorzenie Postępowania
Podstawa prawna: art. 355 k.p.c.

Sygn. akt II Cz 8/14

POSTANOWIENIE
Dnia 31 lipca 2014 roku
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy
w następującym składzie:
Przewodniczący: SSO Ireneusz Płowaś (spr.)
SSO Piotr Starosta
SSO Aurelia Pietrzak
po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2013 roku w Bydgoszczy
na posiedzeniu niejawnym sprawy
z wnioskuA. L.iB. L.reprezentowanych przez przedstawiciela ustawowegoA.L.
przeciwkoW. L.
o egzekucję świadczenia pieniężnego
ze skargi dłużnika na czynność komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w BydgoszczyJ. D.w sprawie Kmp 24/12 w przedmiocie wyznaczenia licytacji zajętych ruchomości w postaci garaży(...)
na skutek zażalenia dłużnika
od postanowienia Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 09.09.2013 roku, sygn. akt XII Co 7557/13
postanawia:

oddalić zażalenie.
Sygn. akt II Cz 8/14

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 09.09.2013 roku umorzył postępowanie w przedmiocie skargi dłużnika.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarga dłużnika z dnia 26.07.2013 roku dotyczyła wyznaczenia licytacji zajętych ruchomości w postaci garaży(...). Z akt sprawy Kmp 24/12 wynika, iż na skutek podjętych czynności egzekucyjnych komornik w dniu 17.07.2013 roku doprowadził do sprzedaży zajętych ruchomości. Sąd wskazał wobec tego, iż w przedmiotowej sprawie nie jest możliwe spełnienie celu, do którego zmierza skarga na czynności komornika. Sąd rozpoznając skargę nie miałby możliwości ochrony praw dłużnika, nawet gdyby komornik dopuścił się naruszeń. W niniejszej sprawie orzekanie w kwestii zajęcia ruchomość i wyznaczenia terminu ich licytacji wobec ich sprzedaży jest, zatem w ocenie Sądu Rejonowego bezprzedmiotowe. Sąd dodatkowo zaznaczył, że z treści skargi nie wynika, aby istniały podstawy do wyłączenia spod zajęcia wskazanych ruchomości. Jednocześnie w postępowaniu ze skargi na czynności komornika Sąd nie ma możliwości przywrócenia stanu sprzed licytacji, czego ewentualnie domaga się dłużnik.
Mając powyższe na uwadze Sąd Rejonowy na mocyart. 355 kpcw zw. zart. 13 § 2 kpcumorzył postępowanie w przedmiocie wniesionej skargi uznając, iż wydanie orzeczenia wobec sprzedaży zajętych ruchomości stało się bezprzedmiotowe.
Zażalenie na to postanowienie wniósł dłużnik nie precyzując jego wniosków i zarzutów i ograniczając się jedynie do powołania na argumenty zawarte w dokumentach znajdujących się w innych aktach spraw rozpoznawanych w tym samym wydziale Sądu Rejonowego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie dłużnika należało uznać za bezzasadne.
Choć dłużnik nie sprecyzował swoich zarzutów, bowiem nie można uznać za nie powołania się na bliżej nieokreślone dokumenty znajdujące się w aktach innych spraw, uznać należy, że wydane przez Sąd Postanowienie jest prawidłowe.
Oczywistym jest, że w dniu 17.07.2013 roku tj. pierwszym terminie licytacji wskazanym w obwieszczeniu doszło do sprzedaży zajętych ruchomości. Oznacza to, że w dniu wniesienia skargi tj. 26.07.2013 roku była ona bezprzedmiotowa. Rację ma Sąd Rejonowy, iż skarga na czynności komornika jest formalnym środkiem obrony dłużnika i ma służyć usunięciu ewentualnych uchybień w pracy komornika sądowego.
Wobec sprzedaży zajętych ruchomości badanie wcześniejszej czynności komornika polegającej na wyznaczeniu licytacji zajętych ruchomości jest oczywiście zbędne, bowiem nie służyłoby celowi, dla którego ustawodawca wprowadził możliwość składania skarg na czynności komornika. Ten środek, jak słusznie uznał Sąd I instancji nie może, bowiem nigdy prowadzić do naprawienia szkód wyrządzonych przez komornika przy egzekucji sądowej a do tego zmierzał dłużnik wnosząc skargę. Dłużnik dopuszczając możliwość sprzedaży garaży na I terminie licytacji wnosił o przywrócenie poprzedniego stanu, co jak w/w nie byłoby możliwe w trybie skargi na czynności komornika.
Na marginesie sprawy wskazać należy, że rzeczywiście argumenty jakimi posługiwała się dłużnik w skardze nie mogłyby stanowić podstawy do jej uwzględnienia.
Dlatego też na mocyart. 385 kpcw zw. zart. 13 § 2 kpciart. 397 § 1 i 2 kpczażalenie dłużnika jako bezzasadne należało oddalić.