Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Kp 280/14
Data wyroku: 2014-09-16 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Marta Błaszkiewicz
Słowa kluczowe: Zażalenie Na Postanowienie O Odmowie Wszczęcia Dochodzenia
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k, art. 465 § 2 k.p.k w zw. z art. 329 § 1 k.p.k

Sygn. akt II Kp 280/14

POSTANOWIENIE
Dnia 16 września 2014 roku
Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie Wydział II Karny w składzie:
Przewodnicząca: SSR Marta Błaszkiewicz
Protokolant: Ewelina Zachilska
po rozpoznaniu w sprawie o czyn zart. 190 § 1 k.k.
na skutek zażaleniaS. F. (1)
na postanowienie z dnia 22 lipca 2013 roku zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej wD.w dniu 29 lipca 2013 roku, sygn. akt(...), w przedmiocie odmowy wszczęcia dochodzenia
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.,art. 465 § 2 k.p.k.w zw. zart. 329 § 1 k.p.k.

postanowił:
nie uwzględnić zażaleniaS. F. (1)i utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 22 lipca 2013 roku, zatwierdzonym przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej wD.w dniu 29 lipca 2013 roku, w sprawie o sygn. akt(...), odmówiono wszczęcia dochodzenia m. in. w sprawie kierowanych w dniu 23 kwietnia 2013 roku wD.gróźb karalnych wobecS. F. (1), które wzbudziły w nim uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu. Tym samym postanowieniem odmówiono również wszczęcia dochodzenia w sprawie o pozostałe wskazywane w zawiadomieniu o popełnieniu przestępstwa czyny zart. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.oraz dwa czyny zart. 278 § 1 k.k.– także wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia w/w czynów.
Na powyższe postanowienie w ustawowym terminie zażalenie wniósłS. F. (1)zaskarżając je w całości i zarzucając wydanie go z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na jego treść, a to przepisów:art. 297 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez zaniechanie rzetelnego ustalenia czy został popełniony czyn zabroniony i czy stanowi on przestępstwo,art. 297 § 1 pkt 4 k.p.k.poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy orazart. 297 § 1 pkt 5 k.p.k.poprzez niezebranie, niezabezpieczenie i nieutrwalenie w niezbędnym zakresie dowodów dla Sądu, w tym m. in. nieskorzystanie ze wszystkich dostępnych osobowych źródeł dowodowych: świadków, biegłych i osób trzecich.
W uzasadnieniu zażalenia, w zakresie dotyczącym czynu zart. 190 § 1 k.k.,S. F. (1)wskazał, iż siostraL. T.uniemożliwia mu kontakt z mamą, zaś ostatnia próba podjęcia przez niego takiego kontaktu zakończyła się – tak jak podawał w zawiadomieniu o popełnieniu przestępstwa – kierowaniem pod jego adresem poważnych gróźb i napaścią fizyczną, na skutek których nie jest on w stanie na bieżąco kontrolować warunków, w których przebywa jego matka. Podniósł, iż obawia się zarówno o swoje bezpieczeństwo, jak i o bezpieczeństwo rodziców i w związku z tym wnosi o podjęcie odpowiednich działań mających na celu ustalenie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy oraz rzetelne sprawdzenie okoliczności przestępstw, o których popełnieniu zawiadamiał. W ocenie skarżącego przeprowadzenie przez policję postępowania przygotowawczego jest nieodzowne. Zarzucając powyższe skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, przekazanie postępowania przygotowawczego do dalszego prowadzenia oraz ponowne, rzetelne wykonanie czynności sprawdzających, w szczególności przesłuchanie paniJ. F. (1)na okoliczności wskazane w zawiadomieniu.
Zarządzeniem z dnia 15 listopada 2013 roku Prokurator Prokuratury Rejonowej wD.odmówił przyjęcia zażaleniaS. F. (2)w części dotyczącej czynów zart. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.oraz w zakresie dwóch czynów zart. 278 § 1 k.k.jako wniesionego w tym zakresie przez osobę nieuprawnioną. Wskazał, iż pokrzywdzonymi w zakresie w/w czynów sąJ.iJ. F. (2)i to im właśnie przysługuje prawo do zaskarżenia decyzji procesowej w tej części. Zaznaczył, żeJ.iJ. F. (2)z prawa tego nie skorzystali i w związku z tym postanowienie z dnia 29 lipca 2013 roku uprawomocniło się co do czynów popełnionych na ich szkodę.
Zarządzenie z dnia 15 listopada 2013 roku zostało doręczoneS. F. (1)w dniu 26 listopada 2013 roku i nie zostało przez niego zaskarżone.
Prokurator Rejonowy wD., przekazując do rozpoznania tut. Sądowi zażalenieS. F. (1)wniesione na postanowienie z dnia 22 lipca 2013 roku o odmowie wszczęcia dochodzenia, wniósł o utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy wskazując, iż zarzuty podniesione przez skarżącego nie zasługują na uwzględnienie.
W ocenie Sądu podniesione w zażaleniu argumenty nie zasługują na aprobatę i – wbrew stanowisku skarżącego – nie mogą spowodować uwzględnienia wniesionego przez niego zażalenia, a tym samym wszczęcia postępowania przygotowawczego. Analiza akt sprawy wskazuje jednoznacznie, że decyzję procesową podjętą przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej wD.o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie o czyn zart. 190 § 1 k.k.należy uznać za słuszną. W toku czynności wyjaśniających podjętych przez funkcjonariuszy policji wskutek złożonego przez pokrzywdzonegoS. F. (1)zawiadomienia o popełnieniu przestępstw na okoliczność m. in. realizacji znamion czynu zabronionego zart. 190 § 1 k.k., który popełniony miał zostać na jego szkodę przez jego siostręL. T.i jej partneraM. G., dokonano rozpytaniaM. G.,J. F. (1),J. F. (3)iL. G.. Z zebranych w toku tych czynności informacji wynika, że między pokrzywdzonym oraz jego siostrąL. T.niewątpliwie istnieje konflikt na tle opieki nad ich rodzicami, swobody kontaktowania się z rodzicami, a także konflikt wynikający z przekazania przezJ. F. (1)iJ. F. (3)praw własności do należącej do nich wcześniej nieruchomości na rzecz córkiL. G.w drodze umowy darowizny w zamian za ustanowienie na ich rzecz dożywotniej służebności mieszkania (prawo korzystania przez nich z całego domu mieszkalnego będącego przedmiotem umowy) i sposobu wypełniania przezL. T.w stosunku do rodziców obowiązków wynikających z w/w umowy. Co się zaś tyczy zdarzenia, o którym zawiadamiał pokrzywdzony, to ewentualnymi świadkami popełnienia na jego szkodę czynu zabronionego mieli byćM. G.,J. F. (1)iJ. F. (3). Z dokonanych rozpytań wynika natomiast, żeM. G.nie był świadkiem sytuacji, w którejL. T.miałaby grozić pokrzywdzonemu, sam zaś zaprzeczył jakoby kiedykolwiek wypowiadać miał groźby pozbawienia życia w stosunku do pokrzywdzonego. Podobnie matka pokrzywdzonego,J. F. (1), zaprzeczyła jakoby w jej obecności dojść miało do popełnienia przedmiotowych czynów przezL. T., bądźM. G.. Ponadto zakwestionowała ona również prawdziwość innych podnoszonych przezS. F. (1)w zawiadomieniu o popełnieniu przestępstwa zarzutów jak choćby to, żeL. T.bezprawnie pobierać miała należne jej świadczenia emerytalne, bądź kiedykolwiek ograniczać miała rozpytywanej lub jej mężowi dostęp do któregokolwiek z pomieszczeń w zajmowanym przez nich domu. Z koleiJ. F. (3)potwierdził, że miało miejsce zdarzenie, w którymS. F. (1)„szarpał się” zM. G., jednakże – jak podał – obaj mężczyźni nawzajem się wówczas wyzywali i krzyczeli na siebie. Odnośnie gróźb, które kierować miałaL. T.wobecS. F. (1), jakkolwiekJ. F. (3)twierdził, że wielokrotnie był świadkiem takich sytuacji, to jednak nie był w stanie wskazać ani kiedy, ani w jakich okolicznościach dochodzić miało do takich zdarzeń, ani też nie potrafił podać jakich słów używać miała wówczasL. T.w stosunku do swego brata.L. G.potwierdziła wprawdzie, że kilkukrotnie pokłóciła się z pokrzywdzonym, niemniej jednak zaprzeczyła jakoby opisywana przez niego sytuacja, w czasie której miała mu grozić, była prawdziwa. Przyznała, że doszło wtedy między nimi do wymiany zdań, z obu stron padały wzajemne oskarżenia (m. in. pokrzywdzony pomówić ją miał o to, że jest złodziejką), nie pamiętała co mówiła do pokrzywdzonego, ale twierdziła, że nie miała zamiaru zrobić mu krzywdy, ani grozić śmiercią. W tej sytuacji – w oparciu o tak zebrane, wszelkie dostępne i możliwe do uzyskania informacje – istotnie podzielić należało ocenę Prokuratora Prokuratury Rejonowej wD., iż brak jest uzasadnionych podstaw do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania przygotowawczego w przedmiotowej sprawie, albowiem nie zostały zebrane dane dostatecznie uzasadniające podejrzenie popełnienia czynu zart. 190 § 1 k.k.na szkodę zawiadamiającego. Ponadto podkreślenia wymaga, że argumenty podniesione przezS. F. (1)w złożonym zażaleniu na postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia stanowią jedynie powielenie okoliczności, które wskazywał on w zawiadomieniu o podejrzeniu popełnienia przestępstwa.S. F. (1)nie wskazywał w zażaleniu na potrzebę przeprowadzenia konkretnych czynności, które dałyby podstawę do dokonania odmiennej oceny i nie przytoczył żadnych argumentów pozwalających podważyć słuszność wydanej decyzji. Ogólne jedynie zarzuty, iż nie skorzystano ze „wszystkich dostępnych osobowych źródeł dowodowych: świadków, biegłych i osób trzecich”, bez wskazania danych osób, które wedługS. F. (1)posiadałyby jakiekolwiek wiadomości na powyższy temat, nie zasługują na podzielenie. Osoby, które zgodnie z treścią zawiadomienia miały (lub mogły mieć) jakąkolwiek wiedzę w tym zakresie, w toku czynności wyjaśniających zostały przez funkcjonariuszy policji rozpytane, w tym równieżJ. F. (1), która jednak – wbrew oczekiwaniom skarżącego – nie potwierdziła podawanych przez niego okoliczności.
Na marginesie jedynie zaznaczyć trzeba, że pozostałe zawarte w zażaleniu zarzuty pozostawały poza zakresem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie, albowiem dotyczyły one czynów zart. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.oraz dwóch czynów zart. 278 § 1 k.k., co do których postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia uprawomocniło się wobec wydania przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej wD.w dniu 15 listopada 2013 roku zarządzenia o odmowie przyjęcia zażaleniaS. F. (2)i wobec niezaskarżenia przez niego tego zarządzenia.
W konsekwencji powyższego wniesione przezS. F. (1)zażalenie ocenić trzeba było jako niezasadne, co obligowało Sąd do orzeczenia jak w sentencji postanowienia.
(...)
(...)