Sąd Apelacyjny w Rzeszowie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 479/14
Data wyroku: 2014-11-12 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marta Pańczyk-Kujawska, Urszula Kocyłowska, Bogumiła Burda
Słowa kluczowe: Renta Z Tytułu Niezdolności Do Pracy W Związku Z Chorobą Zawodową
Podstawa prawna: art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 167 poz. 1322)

Sygn. akt

III AUa 479/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia12 listopada 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Bogumiła Burda (spr.)

Sędziowie:

SSA Urszula Kocyłowska
SSA Marta Pańczyk-Kujawska

Protokolant

st.sekr.sądowy Elżbieta Stachowicz

po rozpoznaniu w dniu12 listopada 2014 r.
na rozprawie
sprawy z wnioskuP. C.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wR.
o rentę
na skutek apelacji pozwanego
od wyrokuSądu Okręgowego w Przemyślu
z dnia30 kwietnia 2014 r.sygn. aktIII U 1238/13

o d d a l a apelację.

Sygn. Akt III AUa 479/14

UZASADNIENIE
Decyzją z 16 sierpnia 2013r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.odmówiłP. C.ustalenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową, na podstawie przepisówustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(Dz. U z 2009r. Nr 167, poz. 1322).
W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że wnioskodawca nie spełnia wszystkich warunków, od których prawo do renty jest uzależnione, gdyż Komisja Lekarska ZUS uznała go za zdolnego do pracy.
P. C.w odwołaniu skierowanym do Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Przemyślu domagał się zmiany decyzji i przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową.
Zarzucając organowi rentowemu oparcie decyzji na błędnym i niezgodnym ze stanem faktycznym orzeczeniu komisji lekarskiej podniósł, że stan jego zdrowia nie poprawił się, a nawet uległ pogorszeniu.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.
Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Przemyślu po rozpoznaniu sprawy wyrokiem z 30 kwietnia 2014r.:
W pkt I. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał wnioskodawcyP. C.prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową w ustawowej wysokości na okres 24 miesięcy począwszy od 1 maja 2013r. tj. od daty wstrzymania wypłaty tego świadczenia,
W pkt II stwierdził, odpowiedzialność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wR.za opóźnienie w ustaleniu prawa do tego świadczenia..
Na podstawie zebranego materiału dowodowego, Sąd Okręgowy ustalił, żeP. C.urodzony (...), z wykształceniem podstawowym, wykonujący w przebiegu zatrudnienia prace tokarza, rdzeniarza, szlifierza i operatora urządzeń skrawających, posiadał prawo do renty w związku z chorobą zawodową od 1 maja 2010r. i pobierał tak określone świadczenie do 30 kwietnia 2013r.
Mając na uwadze opinię biegłych sądowych lekarzy laryngologa i specjalisty medycyny pracy z 19 lutego 2014r., którą w całości podzielił i uznał za wiarygodną, Sąd I instancji ustalił, że wnioskodawca jest w dalszym ciągu częściowo okresowo niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową. Sąd wyjaśnił, że nie podzielił opinii pierwszego zespołu biegłych z 6 listopada 2013r. w zakresie jej wniosków końcowych, co do braku niezdolności do pracy wnioskodawcy ostatnio wykonywanej i zgodnej z kwalifikacjami, z uwagi na sprzeczność pomiędzy tymi wnioskami, a podanymi przez biegłych przeciwwskazaniami do pracy.
Przy tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy stwierdził, że wnioskodawca spełnia przesłanki do zachowania prawa do świadczenia.
W podstawie prawnej rozstrzygnięcia obok przepisów prawa materialnego Sąd powołałart. 47714§ 2 kpc.
Apelację od wyroku Sądu Okręgowego złożył Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR..
Zarzucając:
- naruszenieart. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowychpoprzez przyjęcie, że wnioskodawca spełnił łącznie warunki określone w ww. przepisie, co skutkowało przyznaniem zainteresowanemu prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku chorobą zawodową, podczas gdy uzasadnienie opinii z dnia 19 lutego 2014r. biegłych laryngologa oraz biegłego z zakresu medycyny pracy, która stała się fundamentem wydanego orzeczenia, opiera się na błędnym zrozumieniu przez biegłych ustawowej definicji częściowej niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową,
- naruszenieart. 233 § 1 kpcpolegające na przyjęciu, że opinia biegłych z 19 lutego 2014r. stanowi wiarygodny dowód na okoliczność, że schorzenia wnioskodawcy powodują naruszenie sprawności organizmu w stopniu powodującym częściową niezdolność do pracy, podczas gdy:
- biegli w opinii z 17 października 2013r. wskazali bezspornie, że schorzenia występujące u wnioskodawcy nie powodują częściowej niezdolności do pracy, potwierdzając iż brak jest podstaw do uznania wnioskodawcy za częściowo niezdolnego do pracy w związku z chorobą zawodową,
- opinia nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia dla przyjęcia, że schorzenia wnioskodawcy powodują naruszenie sprawności organizmu w stopniu powodującym częściową niezdolność do pracy w związku z chorobą zawodową.
Przy tak sformułowanych zarzutach organ rentowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
W uzasadnieniu apelacji Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.szczególnie podkreślił, że opinia biegłych jest sprzeczna z opinią specjalisty otolaryngologa konsultanta ZUS, w której nie stwierdził niezdolności do pracy wnioskodawcy w związku z chorobą zawodową, zaś biegła w opinii sporządzonej na polecenie Sądu nie ustosunkowała się do stanowiska lekarza konsultanta. W ocenie organu rentowego sąd nieprawidłowo w tej sytuacji oparł się na ustaleniach opinii biegłej, bez wyjaśnienia rozbieżności.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Apelacja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu.
Wbrew bowiem podniesionym w niej zarzutom i przytoczonym na ich uzasadnienie twierdzeniom, wyrok Sądu Okręgowego jest wyrokiem trafnym i odpowiadającym prawu.
Rozpoznając istotę sporu tj. kwestię uprawnieńP. C.do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową, Sąd Okręgowy, nie naruszając przepisów prawa procesowego i materialnego dokonał prawidłowych ustaleń i trafnie je ocenił, stwierdzając że w okolicznościach tej sprawy zostały spełnione wszystkie przesłanki, od których prawo do zachowania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z chorobą jest uzależnione.
W efekcie rozstrzygnięcie Sądu nie może być skutecznie podważone.
Spór toczy się o prawo do renty z tyłu niezdolności do pracy wywołanej chorobą zawodową.
Stosownie doart. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(Dz. U z 2009r. Nr 167, poz. 1322 ze zmianami) ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługuje renta z tytułu niezdolności do pracy.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy przesądzenia zatem wymagało, czy stwierdzona u wnioskodawcy choroba zawodowa w dalszym ciągu powoduje u niego co najmniej częściową niezdolność do pracy.
Jak prawidłowo ustalił Sąd I instancji,P. C., legitymujący się wykształceniem podstawowym w okresie zatrudnienia wykonywał prace tokarza, rdzeniarza, szlifierza i operatora urządzeń skrawających. Po uzyskaniu decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej, od 1 maja 2010r. pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy do 30 kwietnia 2013r.
U podstaw wydania zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji legło orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS, która uznała wnioskodawcę za zdolnego do pracy.
Sąd Okręgowy dążąc do należytego wyjaśnienia sprawy i w ramach przysługujących mu uprawnień w toku postępowania sądowego poddał kontroli stanowisko lekarzy orzeczników ZUS.
W tym celu przeprowadził dowód z opinii dwóch zespołów biegłych sądowych.
Pierwszy z zespołów, w skład którego weszli: laryngolog, neurolog i okulista, w opinii z 6 listopada 2013r. stwierdził, że wnioskodawca z uwagi na schorzenia takie jak: obustronny niedosłuch czuciowo – nerwowy, praktyczna jednooczność, zez rozbieżny oka prawego i zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa L-S bez objawów neurologicznych ma zakaz pracy w hałasie ponadnormatywnym, na wysokości i przy maszynach w ruchu, i równocześnie uznał skarżącego za zdolnego do pracy.
Z kolei biegli drugiego z zespołów tj. laryngolog i specjalista medycyny pracy, w opinii z 19 lutego 2014r. uznali, że z uwagi na stopień zaawansowania schorzeń wnioskodawca jest w dalszym ciągu częściowo niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową.
Biegły specjalista medycyny pracy, uzasadniając wnioski końcowe opinii wyjaśnił, że wnioskodawca pracował przez 28 lat na stanowisku pracownika wykwalifikowanego, posiada więc kwalifikacje wymagane na stanowiskach pracy, którą wykonywał, a wszystkie one związane są z narażeniem na hałas ponadnormatywny, zatem kontynuowanie takiego zatrudnienia nie jest możliwe. Wskazał taż, że skarżący nie może pracować na wysokości, w charakterze kierowcy, operatora sprzętu, na stanowiskach wymagających komunikacji werbalnej i wymagającej reagowania na sygnały dźwiękowe oraz na wszystkich, gdzie wymagane jest widzenie stereoskopowe.
Dokonując oceny wiarygodności i mocy dowodowej uzyskanych opinii Sąd I instancji ostatecznie uznał, że opinia z 19 lutego 2014r. jest miarodajna i mając na uwadze wnioski końcowe tej opinii dokonał zasadniczego w sprawie ustalenia, że wnioskodawca jest w dalszym ciągu częściowo niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową.
Ustalenia Sądu Okręgowego dokonane na podstawie opinii biegłych z 19 lutego 2014rt. nie budzą zastrzeżeń, stąd też Sąd Apelacyjny w pełni podziela je i akceptuje, uznając, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego została przez Sąd Okręgowy dokonana z zachowaniem zasad wynikających zart. 233 § 1 kpc.
Należy powtórzyć za Sądem I instancji, że w obu opiniach biegli lekarze wskazali na takie same ograniczenia i przeciwwskazania dla wnioskodawcy do wykonywania określonych prac, natomiast ze swoich ustaleń wyciągnęli odmienne wnioski.
Sąd Apelacyjny analizując obie opinie doszedł do przekonania, że jedynie opinia z 19 lutego 2014r. – jak słusznie uznał Sąd Okręgowy - jest w pełni wiarygodna, miarodajna i zasługuje na uwzględnienie.
Pierwszą z opinii należy bowiem uznać za wewnętrznie sprzeczną. W jej części opisowej lekarze wyraźnie wskazują na wręcz zakaz wykonywania przez wnioskodawcę dotychczasowych obowiązków, a następnie stwierdzają brak podstaw do uznania skarżącego za niezdolnego do pracy.
Ta wewnętrzna sprzeczność zdaniem Sądu Apelacyjnego jednoznacznie świadczy o pominięciu przez ten zespół wynikających z obowiązujących przepisów zasad orzekania o niezdolności do pracy, co opinię czy niewiarygodną i pozbawioną mocy dowodowej.
W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny w pełni podzielił ocenę faktyczną i prawną sprawy dokonaną przez Sąd Okręgowy, zaś zarzuty podniesione w apelacji i przytoczone na ich uzasadnienie twierdzenia uznał za nieuprawnioną polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem tego Sądu.
Konsekwencją powyższego jest także podzielenie stanowiska Sądu Okręgowego o istnieniu podstaw do stwierdzenia odpowiedzialności organu rentowego za opóźnienie w ustaleniu prawa do świadczenia.
W tym stanie rzeczy i wobec braku podstaw faktycznych i prawnych apelacji orzeczono jak w sentencji stosownie doart. 385 kpc.

ZARZĄDZENIE
(...)
(...)