Sąd Okręgowy w Gliwicach
XII Wydział Cywilny
Sygnatura akt: XII C 203/13
Data wyroku: 2014-01-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Katarzyna Sznajder
Słowa kluczowe: Weksel In Blanco
Podstawa prawna: 101ustawy prawo wekslowe,485 w zw.z 496kpc,108kpc

Sygn. akt: XII C 203/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 stycznia 2014 roku

Sąd Okręgowy w Gliwicach XII Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSO Katarzyna Sznajder

Protokolant:

sekr. sądowy Mirela Słowik

po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2014 roku w Gliwicach
sprawy z powództwaŁ. G. (1)
przeciwkoJ. B.
oroszczenia z weksla

1
Utrzymuje w mocy nakaz zapłaty wydany w Sądzie Okręgowym w Gliwicach w dniu 17 września 2013 roku w sprawie o sygnaturze XII Nc 35/13 w części dotyczącej zasądzenia od pozwanej na rzecz powoda ustawowych odsetek od kwoty 90.211,52 zł (dziewięćdziesiąt tysięcy dwieście jedenaście złotych 52/100) liczonych w ten sposób, że dla:

- kwoty 90.211, 52 zł (dziewięćdziesiąt tysięcy dwieście jedenaście złotych 52/100) za okres od dnia 10 września 2013 roku do dnia 13 grudnia 2013 roku,
- kwoty 40.211, 52 zł (czterdzieści tysięcy dwieście jedenaście złotych 52/100) za okres od dnia 14 grudnia 2013 roku do dnia 30 grudnia 2013 roku
- kwoty 20.211,52 zł (dwadzieścia tysięcy dwieście jedenaście złotych 52/100) za okres od dnia 31 grudnia 2013 roku do 7 stycznia 2014 roku
w pozostałym zakresie uchyla nakaz zapłaty i postępowanie umarza;

2
Zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 4745 zł (cztery tysiące siedemset czterdzieści pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt XII C 203/13

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 10 września 2013 roku powódŁ. G. (2), przedstawiając weksel własny podpisany przez pozwanąJ. B.wniósł o wydanie nakazu zapłaty zasądzającego od pozwanej kwoty 90.211,52 wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu wskazał, że pozwana celem zabezpieczenia spłaty pożyczki z dnia 5 maja 2006 roku złożyła u powoda weksel własny in blanco. Umowa pożyczki była przez strony ponawiana poprzez pożyczanie pozwanej kolejnych kwot w dniach 5 maja 2006 roku, 27 listopada 2007 roku, 28 marca 2009 i 1 lipca 2010 roku. Dnia 8 sierpnia 2007 roku pozwana złożyła oświadczenie w którym przyznała że zawarła z powodem umowę pożyczki. Ostatecznie strony ustaliły w dniu 1 lipca 2010 roku, że zadłużenie pozwanej z tytułu zawartych pożyczek wynosi 66.332 zł, oprocentowanie zaś wynosi 12 % w stosunku rocznym. W oparciu o umowę pozwana obowiązana była wpłacać na rzecz powoda co najmniej kwotę odsetek, tj. co najmniej 663,32 zł. Kwotę należności głównej pozwana miała regulować dowolnie w zależności od środków, którymi dysponowała. Pismem z dnia 20 czerwca 2013 roku powód wypowiedział umowę pożyczki i wezwał pozwaną do zwrotu w ustawowym terminie wynikającym zart. 723 k.c.Pozwana odebrała pismo w dniu 21 czerwca 2013 roku. Na dochodzoną przez powoda kwotę składa się kwota należności głównej 66.332 zł oraz kwota 23.879,52 zł tytułem odsetek /12% odsetek w skali roku za okres 3 lat (k.2-4).
Dnia 17 września 2013 roku Sąd wydał w postępowaniu nakazowym (z weksla) nakaz zapłaty, w którym nakazał aby pozwana zapłaciła powodowi kwotę 90.211,52 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 10 września 2013 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 4.745,00 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, a to w terminie dwóch tygodni od doręczenia nakazu albo wniosła w tymże terminie do tutejszego Sądu zarzuty (k.21).
W złożonych prawidłowo zarzutach pozwana zaskarżyła w całości wydany nakaz zapłaty i wniosła o jego uchylenie i oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenia od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania. Pozwana kwestionowała roszczenie powoda zarówno co do zasady, jak i co do wysokości podnosząc, że nigdy nie zawierała z powodem umowy pożyczki, a wystawiony przez nią weksel in blanco wręczony zostałfirmie (...) sp. z o.o.z siedzibą wT.jako zabezpieczenie zaliczek pobieranych na wyjazdy służbowe oraz spłatę samochodu osobowego, który pozwana kupiła od spółki. Oświadczyła, że weksel in blanco był zwyczajowo stosowanym narzędziem zabezpieczenia interesów spółki i wykorzystywano go jako gwarancja prawidłowej realizacji roszczeń z tytułu wyjazdów służbowych. Podniosła również, że przyjętą praktyką w spółce było składanie przez pracowników spółki oświadczeń o zobowiązaniu do spłaty pożyczki, która w rzeczywistości miała zobowiązywać pracownika do spłaty samochodu osobowego. Oświadczyła, że w związku z zapłatą ostatniej raty za samochód spółka przyznała, że pozwana spełniła wobec niej świadczenia, a tym samym odpadła podstawa wystawienia weksla na zabezpieczenie spłaty samochodu. Dodała, że żądanie powoda nie znajduje uzasadnienia z uwagi na brak istnienia stosunku podstawowego. Podniosła również zarzut rażącego nadużycia prawa podmiotowego albowiem kwota, której zasądzenia domaga się powód została przez niego jednostronnie określona, a takie wykonywanie prawa podmiotowego jest traktowane jako sprzeczne z jego społeczno – gospodarczym przeznaczeniem lub zasadami współżycia społecznego i tym samym nie może korzystać z ochrony prawnej (k.32-35.)
Ostatecznie powód cofnął powództwo w zakresie należności głównej i domagał się zasądzenia ustawowych odsetek liczonych:
-od kwoty 90.211,52 zł od dnia 10 września 2013 roku do dnia 13 grudnia 2013 roku,
- od kwoty 40.211,52 zł od dnia 14 grudnia 2013 roku do dnia 30 grudnia 2013 roku,
- od kwoty 20.211,52 zł od dnia 31 grudnia 2013 roku do dnia 7 stycznia 2013 roku,
tj. zasądzenia od pozwanej kwoty 2.579,55 zł oraz o zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa prawnego liczonych jak od pierwotnej wartości przedmiotu sporu. Oświadczył, że dnia 7 stycznia 2013 roku pozwana wpłaciła niezaspokojoną część roszczenia dochodzonego przez powoda /pismo z dnia 7 stycznia 2014 roku, k.60, zapis protokołu rozprawy z dnia 16 stycznia 2013 roku, 00:01:13/.
Pozwana wyraziła zgodę na cofnięcie pozwu.
Stan faktyczny przedstawiał się następująco:
Dnia 8 sierpnia 2007 roku pozwana zobowiązała się spłacić pożyczkę wraz z odsetkami według ustaleń zŁ.G.(k.9-11).
Pismem z dnia 20 czerwca 2013 roku powód wypowiedział pozwanej umowę pożyczki z dnia 5 maja 2006 roku, 27 listopada 2007 roku, 28 marca 2009 i 1 lipca 2010 roku w łącznej kwocie 66.332 oprocentowanej w stosunku 12% w stosunku rocznym i wezwał pozwaną do zwrotu w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wypowiedzenia kwoty pożyczki wraz z odsetkami w łącznej kwocie 90.211,52 zł. Jednocześnie powód poinformował pozwaną, że wypisał weksel in blanco na kwotę 90.211,52 zł i przedstawił do pozwanej do zapłaty (k.4-6). Pozwana odebrała wezwanie osobiście dnia 21 czerwca 2013 roku (k.7)
Dnia 13 grudnia 2013 roku pozwana wpłaciła na konto powoda kwotę 50.000 zł (k.61), a w dniu 30 grudnia 2013 kwotę 20.000 zł (k.61). Dnia 7 stycznia 2014 roku pozwana uiściła na rzecz powodaŁ. G. (1)kwotę 20.211,52 zł (k.65).
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.
Nie ulega wątpliwości, że pozwana zawarła z powodem umowę pożyczki i podpisała weksel in blanco upoważniając tym samym powoda do jego wypełnienia, Stosownie do treściart. 1 i art. 10 ustawy prawo wekslowezobowiązanie z weksla ma charakter abstrakcyjnyi ucieleśnia bezwarunkowe zobowiązanie pieniężne osoby na wekslu podpisanej. Początkowo pozwana próbowała podważyć zasadność wypełnienia weksla kwestionując istnienie i wysokość stosunku podstawowego, na zabezpieczenie którego weksel został wystawiony, jednakże ostatecznie w toku procesu uiściła należność główną, zasądzenia której powód się domagał. Dodatkowo wskazać należy, że za przyjęciem twierdzeń powoda za prawdziwe świadczy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci podpisanego przez pozwaną zobowiązania do spłaty pożyczki. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego które w zasadzie ostatecznie ograniczyło się do ustalenia czy i kiedy pozwana zapłaciła powodowi dochodzoną pozwem kwotę Sąd uwzględnił w całości aktualne i ostateczne żądanie strony powodowej przy przyjęciu cofnięcia powództwa w takim zakresie w jakim zostało ono cofnięte (przy wyraźnej zgodzie pozwanej) i utrzymanie w mocy nakazu zapłaty w zakresie, w jakim nakaz ten miałby być utrzymany.
Powód dochodził w postępowaniu nakazowym zapłaty z weksla w związku z czym Sąd – przed wydaniem nakazu - dokonał oceny tego dokumentu pod kątem prawidłowości formalnej stwierdzając, iż spełnia on wymogi określone wart. 1 i 101 prawa wekslowego. Konsekwencją powyższego, było wydanie, w oparciu o treśćart. 485 k.p.c., nakazu zapłaty uwzględniającego w całości żądanie powoda. Stosownie do treściart. 496 k.p.c.po przeprowadzeniu rozprawy sąd wydaje wyrok, w którym nakaz zapłaty w całości lub w części utrzymuje w mocy albo go uchyla i orzeka o żądaniu pozwu, bądź też postanowieniem pozew odrzuca lub postępowanie umarza. Rozwiązanie to jest konsekwencją tego, iż nakaz zapłaty wydany w postępowaniu nakazowym stanowi tytuł zabezpieczający i nie traci mocy na skutek wniesienia przez pozwanego zarzutów. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uchylił nakaz zapłaty w części dotyczącej cofniętego powództwa i w tym zakresie umorzył postępowanie. Natomiast wydany nakaz zapłaty został utrzymany w mocy co do odsetek ustawowych i Sąd opisowo określił, jakie to są odsetki, tak aby miało to odniesienie do treści wydanego nakazu zapłaty. W wydanym nakazie zapłaty odsetki nie zostały określone kwotowo, dlatego też w wyroku Sąd wskazał daty od których odsetki te winny być liczone, nie określając ich kwotowo. Faktem jest, że pozwana zapłaciła należność główną w toku procesu i na raty. Zgodnie natomiast z treściąart. 481 k.c.jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe. Ostatecznie powód domagał się zasądzenia odsetek ustawowych liczonych od dnia wniesienia pozwu i od poszczególnych kwot które były wpłacane przez pozwaną w toku procesu. W związku z powyższym kwoty od których odsetki te winny zostać liczone ulegały sukcesywnemu zmniejszeniu. Niemniej jednak ostatnia rata została wpłacona przez pozwaną dopiero dnia 7 stycznia 2014 roku i te odsetki należą się stronie powodowej jako odsetki ustawowe od niezapłaconej części należności głównej.
Jednocześnie Sąd, w oparciu oart. 108 k.p.c., zasądził od pozwanej na rzecz powoda całość kosztów procesu, na które składa się opłata od pozwu oraz koszty zastępstwa procesowego oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Uiszczenie należności głównej w toku postępowania równoznaczne jest z przegraniem przez pozwaną procesu i dlatego stronie powodowej, w oparciu oart. 98 k.p.c.należy się zwrot poniesionych przez nią kosztów procesu.
/-/ Katarzyna Sznajder