Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 779/14
Data wyroku: 2014-12-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Kamiński –, Wiesław Oksiuta
Podstawa prawna: art. 233§6kk w zw z art 233§1 kk

Sygn. akt VIII Ka 779/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 grudnia 2014 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący-Sędzia SO Krzysztof Kamiński – spr.
Sędziowie: SO Wiesław Oksiuta
Del. SR Krzysztof Wildowicz
Protokolant Teresa Lasota
w obecności prokuratora Elżbiety Korwell, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. sprawyW. K.oskarżonego o czyn zart. 233§6 k.k.w zw. zart. 233§1 k.k.na skutek apelacji obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 30 lipca 2014 r. (sygn. akt VII K 993/13):

I
Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

II. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60-zł. (sześćdziesięciu złotych) tytułem opłaty za drugą instancję i obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi w kwocie 50-zł. (pięćdziesięciu złotych).

UZASADNIENIE
W. K.został oskarżony o to, że w dniu 01 kwietnia 2010 roku w Urzędzie Miejskim wB.po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej przewidzianej wart. 233§1 k.k.złożył fałszywe oświadczenie dotyczące utraty prawa jazdy kat. A.B.T, czym wprowadził w błąd Urzędnika Miejskiego wB., to jest o czyn zart. 233§6 kkw zw. zart. 233§1 kk
Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 30lipca 2014 r. w sprawie sygn. akt VII K 993/13 oskarżonegoW. K.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na mocyart. 233§6 k.k.w zw. zart. 233§1 k.k.skazał go, zaś na mocyart. 233§1 k.k.wymierzył mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności.
Na mocyart. 69§1 i 2 kk,art. 70§1 pkt 1 kkwykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu tytułem próby na okres 2 (dwóch) lat.
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesięciu) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 797,66 (siedmiuset dziewięćdziesięciu siedmiu 66/100) złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych w sprawie.
Powyższy wyrok, na podstawie przepisuart. 425§1-2 k.p.k.i444 k.p.k.zaskarżył w całości obrońca oskarżonego i na zasadzie przepisuart. 438 pkt 1 i 4 k.p.k.powyższemu rozstrzygnięciu zarzucił:
I. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
1. przepisuart. 233§6 kkpolegającego, przy prawidłowym ustaleniu przez Sąd I instancji, że oskarżony złożył przed starostą oświadczenie o utracie prawa jazdy, na przyjęciu, że oskarżony wypełnił znamiona wyżej wskazanego przepisu, podczas gdy przywołane w pisemnym uzasadnieniu przepisyart. 98 ust. 1 i 2 ustawy prawo o ruchu drogowym, wskazane jako przepisy ustawy przewidujące możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej, zostały uchylone przezustawę z dnia 5 stycznia 2011 r o kierujących pojazdami, z dniem 19 stycznia 2013 r, tj. nieobowiązywały w dacie wyrokowania;
ewentualnie:
II. rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu oskarżonemu kary pozbawienia wolności, jakkolwiek z dobrodziejstwem warunkowego jej zawieszenia i niezastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia i wymierzenia oskarżonemu kary grzywny.
Mając powyższe na uwadze, wniósł o zmianę wyroku oraz uniewinnienie oskarżonego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego jest oczywiście bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim nie ma racji apelujący zarzucając Sądowi Rejonowemu obrazę przepisu prawa materialnego, a mianowicieart. 233§6 k.k.poprzez przyjęcie, że oskarżonyW. K.wypełnił znamiona w/w przepisu w sytuacji, w której w dacie wyrokowania (w dniu 30 lipca 2014 roku) nieobowiązywały przepisy warunkujące odpowiedzialność za złożenie fałszywego oświadczenia, tj. przepisy przewidujące możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem nieważności w sytuacji ubiegania się o wydanie wtórnika prawa jazdy.
Faktem jest również, że przepis ustawy art. 98 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku o ruchu drogowym przewidujący taką możliwość został uchylony z dniem 19 stycznia 2013 roku, mocąart. 125 pkt 10b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami(Dz. U. 2011, Nr 30, poz. 150). Jednocześnie jednak treść uchylonego przepisu, co zupełnie pominął obrońca w swojej argumentacji, została „przeniesiona” do art. 18 ust 1 i 2 pkt 1a w/w ustawy, tj.ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami. Zgodnie z jego brzmieniem, m.in. osoba posiadająca prawo jazdy jest obowiązana zawiadomić starostę o utracie tego dokumentu i na jej wniosek, po uiszczeniu stosownych opłat starosta wydaje wtórnik dokumentu, pod warunkiem złożenia oświadczenia o utracie dokumentu pod rygorem odpowiedzialności karnej wynikającej zart. 233 k.k.
Zarówno więc w dacie popełnienia przezW. K.przypisanego mu czynu, jak i w dacie wyrokowania przez Sąd I instancji istniał przepis przewidujący możliwość odebrania od oskarżonego oświadczenia o utracie dokumentu prawa jazdy pod rygorem odpowiedzialności karnej. Dlatego też złożenie w dniu 01 kwietnia 2010 roku fałszywego oświadczenia przezW. K.dotyczącego utraty praw jazdy wyczerpało znamiona przypisanego mu czynu zart. 233§6 k.k.w zw. zart. 233§1 k.k.
Całkowicie chybiony jest też drugi z podniesionych przez obrońcę zarzutów, a mianowicie zarzut rażącej niewspółmierności kary wymierzonejW. K..
Nie każda różnica w ocenie wymiaru kary może uzasadniać zarzut rażącej niewspółmierności w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k., ale tylko taka, która jest natury zasadniczej, to znaczy jest niewspółmierna w stopniu nie dającym się zaakceptować. Niewspółmierność rażąca to znaczna, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną(vide wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2003 r., II AKa 163/03, OSA 2003/11/113 ).
Wbrew zarzutowi apelującego nie sposób uznać, aby kara wymierzonaW. K.za przypisane mu przestępstwo, tj. kara 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat była niewspółmiernie surowa, a zwłaszcza w stopniu rażącym.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wymierzając w/w karę prawidłowo uwzględnił wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia wymiaru kary, właściwe je oceniając (art. 53 k.k.).
Przede wszystkim wziął pod uwagę niewątpliwie wyższy niż znikomy społeczny stopień szkodliwości czynu oskarżonego, zasadnie wskazując, żeW. K.działając świadomie i z premedytacją naruszył pewność obrotu prawnego (pewność wydawania decyzji administracyjnych, w drodze których wydawane są wtórniki prawa jazdy). Przy tym okazał lekceważące podejście do obowiązujących procedur prawnych. Prawidłowo odniósł się także do warunków i właściwości osobistychW. K.uwzględniając jego uprzednią karalność sądową.
W świetle powyższego, w ocenie Sądu Okręgowego, kara 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat, a więc w zdecydowanie dolnym ustawowym wymiarze z zastosowaniem probacji na najkrótszy możliwy okres czasu jest zdecydowanie współmierna do stopnia winyW. K.i społecznej szkodliwości dowiedzionego mu przestępstwa i jest karą sprawiedliwą, która należycie realizuje cele zapobiegawczo – wychowawcze, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Trzeba również podkreślić, że formułując zarzut rażącej niewspółmierności kary, a wiec zarzut przekroczenia granic swobodnego uznania sędziowskiego przy wymiarze kary sam apelujący nie wskazał żadnych okoliczności, których przy wymiarze kary – jego zdaniem – bądź to nie uwzględnił Sąd Rejonowy, bądź uwzględnił je w stopniu niedostatecznym. Nie uzasadniając w żaden sposób podniesionego zarzutu stwierdził jedynie, że rażąca niewspółmierność kary polega na niezastosowaniu przez Sąd Rejonowy nadzwyczajnego złagodzenia i wymierzenia kary grzywny.
Z powyższym twierdzeniem nie sposób się zgodzić, zważywszy, że – jak wyżej wskazano – ocena surowości wymierzonej oskarżonemu kary w aspekcie tzw. ogólnych i szczególnych dyrektyw sądowego wymiaru kary nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego. Nadto, jak wynika z karty karnejW. K., już wykonanie uprzednio wymierzonej temu oskarżonemu kary grzywny (w sprawie o sygn. akt II K 4/10 Sądu Rejonowego w Nowym Targu) było utrudnione (k. 289).
Dlatego, nie podzielając żadnego z dwóch zarzutów apelującego, ani nie stwierdzając żadnych nieprawidłowości podlegających uwzględnieniu z urzędu orzeczono, jak w pkt. I sentencji niniejszego wyroku.
O opłacie za drugą instancję orzeczono na mocyart. 2 ust. 1 pkt 1w zw. zart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tj. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223),natomiast o pozostałych kosztach sądowych na podstawieart. 636§1 k.p.k.Na pozostałe koszty sądowe złożyły się:
- koszt uzyskania informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego w kwocie 30-zł. (art. 618§1 pkt 10 k.p.k.w zw. z §3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego/Dz. U. 2014 r. poz. 861/);
- koszt doręczeń wezwań i innych pism – ryczałt – w kwocie 20-zł. (art. 618§1 pkt 1 k.p.k.w zw. z§1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym/Dz. U. z 2013 r., poz. 663 j.t./).