Sąd Okręgowy w Białymstoku
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 194/13
Data wyroku: 2014-05-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wiesław Żywolewski, Jan Gierasimiuk
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 280 § 2 k.k. i inne

Sygn. akt III K 194/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 maja 2014 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku w III Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący : SSO Wiesław Żywolewski
Ławnicy:  Jan Gierasimiuk
Jerzy Godlewski
Protokolant  Justyna Szmurło
Przy udziale Prokuratora Andrzeja Purymskiego
po rozpoznaniu w dniach: 28.01.2014r, 27.02.2014r, 04.04.2014r., 24.04.2014r.,
22.05. 2014r. sprawy:
1.M. W. (1), s.T.iD.z d.S.,urodz. (...)wB.,2.M. K. (1)s.J.iJ.z d.G.,urodz. (...)wB.,
3.J. K. (1), c.Z.iZ.z d.Ż.,urodz. (...)wW.,oskarżonych o to, że:
I. w dniu 22.09.2013r.W., działając wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim wejściu do domu przyulicy (...), dokonali rozboju na osobieS. H. (1),J. F. (1),A. G.orazE. H., w ten sposób, iż posługując się nożem oraz stosując przemoc w postaci biciaS. H. (1)pięścią po twarzy oraz kopaniu go po żebrach i piersi, grożąc pozbawieniem życia, biciem pięściami po twarzy oraz kopnięciu w głowęJ. F. (1), uderzeniu w twarz, biciu paskiem od spodni po głowie i tułowiuE. H., grożąc natychmiastowym użyciem przemocy w postaci obcięcia palca dlaA. G., zabrali wcelu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 105 zł na szkodęS. H. (1), telefon komórkowy marki(...)o wartości 120 zł na szkodęJ. F. (1), srebrną obrączkę o wartości 49 zł na szkodęA. G., a także dwa srebrne łańcuszki o łącznej wartości 50 zł oraz telefon komórkowy marki(...)o wartości 90 zł na szkodęE. H., przy czym w wyniku działaniaM. W. (1)S. H. (1)doznał obrażeń ciała w postaci złamania krętarza większego prawej kości udowej, co skutkowało naruszeniem czynności narządu ciała na czas przekraczający dni 7, zaśJ. F. (1)doznał obrażeń w postaci obrzęku twarzy skutkującego naruszeniem czynności powłok miękkich na czas nie przekraczający dni 7, przy czymM. W. (1)czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 280§2 kk- wobecM. K. (1)iJ. K. (1)oraz o czyn zart.280§2 kkw zb. zart. 157§1 kkw zb. zart. 157§2 kkw zw. zart. 64§1 kk- w stosunku doM. W. (1),
a nadtoJ. K. (1), oskarżonej o to, że:
II. w dniu 22.09.2013 roku wW.w mieszkaniu przyul. (...)użyła groźby bezprawnej wobecS. H. (1),J. F. (1),A. G.iE. H., celem wywarcia wpływu na nich jako świadków w ten sposób, iż zagroziła im pozbawieniem życia i spaleniem domu w przypadku powiadamiania Policji o dokonanym na ich osobach rozboju,
tj. o czyn zart. 245 kk,
a nadtoM. W. (1), oskarżonego o to, że:
III. w dniu 22.09.2013r. wW.w mieszkaniu przyul. (...)poprzez przecięcie nożem dokonał zniszczenia dokumentu w postaci dowodu osobistego należącego doE. H.,
tj. o czyn zart. 276 kk,
IV. w dniu 22.09.2013 roku wW.w mieszkaniu przyul. (...)użył groźby bezprawnej wobecS. H. (1),J. F. (1),A. G.iE. H., celem wywarcia wpływu na nich jako świadków w ten sposób, iż zagroził im pozbawieniem życia i spaleniem domu w przypadku powiadamiania Policji o dokonanym na ich osobach rozboju,
tj. o czyn zart. 245 kk,
V. w dniu 23.09.2013r. wW.naul. (...)dokonał zaboru mienia w ten sposób, iż wyrwałC. K.torebkę wraz z zawartością pieniędzy w kwocie 560 zł, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 278§1 kkw zw. zart. 64§1 kk.

1
OskarżonychM. W. (1),J. K. (1)M. K. (1)w ramach czynu zarzucanego im w pkt. I aktu oskarżenia uznaje za winnych tego, że w dniu 22.09.2013r.W., działając wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim wejściu do domu przyulicy (...), dokonali rozboju na osobieS. H. (1),J. F. (1),A. G.orazE. H., w ten sposób, iż posługiwali się nożem oraz stosowali przemoc i grozili natychmiastowym użyciem przemocy, żądając wydania pieniędzy oraz wartościowych przedmiotów, przy czym w czasie tego zdarzenia:

M. W. (1)pobiłS. H. (1), uderzając go pięścią po twarzy oraz kopał go nogami w okolice żeber i klatki piersiowej, żądając wydania pieniędzy, jak też uderzył kilkukrotnie pięścią w twarzJ. F. (1)i oraz kopnął nogą w głowę, wyrażał groźby pozbawienia życia wobecJ. F. (1)posługując się przy tym trzymanym w ręku nożem, używał przemocy wobecA. G.uderzając ją ręką w twarz, żądając wydania pieniędzy oraz używał przemocy wobecE. H.uderzając ją ręką w twarz,
J. K. (1)używała przemocy wobecE. H.bijąc ją w twarz i zerwała jej z szyi dwa łańcuszki z medalikiem, groziła natychmiastowym użyciem przemocy w postaci obcięcia palca dlaA. G., żądając wydania obrączki i pieniędzy,
M. K. (1)używał przemocy wobecE. H.bijąc ją po żebrach, po czym oskarżeni zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 105 zł na szkodęS. H. (1), telefon komórkowy marki(...)o wartości 120 zł na szkodęJ. F. (1), srebrną obrączkę o wartości 49 zł na szkodęA. G., a także łańcuszki z medalikiem o łącznej wartości 50 zł oraz telefon komórkowy marki(...)o wartości 90 zł na szkodęE. H., przy czym w wyniku działaniaM. W. (1)S. H. (1)doznał obrażeń ciała w postaci złamania krętarza większego prawej kości udowej, co skutkowało naruszeniem czynności narządu ciała na czas przekraczający dni 7, zaśJ. F. (1)doznał obrażeń w postaci obrzęku twarzy skutkującego naruszeniem czynności powłok miękkich na czas nie przekraczający dni 7, przy czymM. W. (1)czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. popełnienia czynu zart. 280§2 kkprzez oskarżonychM. K. (1)iJ. K. (1)oraz popełnienia czynu zart.280 § 2 kkw zb. zart. 157 § 1 kkw zb. zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 64§1 kkprzez oskarżonegoM. W. (1)i za to:
- oskarżonegoM. K. (1)na podstawieart. 280 § 2 kkskazuje go, zaś na podstawieart. 280 § 2 kkw zw. zart. 60 § 2 kkw zw. zart. 60 § 6 pkt 2 kkwymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
- oskarżonąJ. K. (1)na podstawieart. 280 § 2 kkskazuje na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;
- oskarżonegoM. W. (1)na podstawieart. 280 § 2 kkw zb. zart. 157 § 1 kkw zb. zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkskazuje go, zaś na mocyart. 280 § 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierza temu oskarżonemu karę 4(czterech) lat pozbawienia wolności;

2
Na podstawieart. 46 § 1 kkzobowiązuje oskarżonychM. W. (1),J. K. (1),M. K. (1)solidarnie do naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonejE. H.kwoty 90,- zł (dziewięćdziesiąt złotych ).

3
Na podstawieart. 46 § 1 kkzobowiązuje oskarżonegoM. W. (1)do zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoS. H. (1)kwoty 2000,- zł (dwa tysiące złotych).

4
OskarżonąJ. K. (1)uznaje za winną popełnienia czynu zarzucanego jej w pkt. II aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 245 kkskazuje ją na karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności.

5
OskarżonegoM. W. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. III aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 276 kkskazuje go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności.

6
OskarżonegoM. W. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. IV aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 245 kkskazuje go na karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności.

7
OskarżonegoM. W. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. V aktu oskarżenia, przyjmując, iż dokonał on zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w łącznej kwocie 530,- złotych na szkodę pokrzywdzonej i za to na podstawieart. 278§1 kkw zw. zart. 64§1 kkskazuje tego oskarżonego na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności.

8
Na podstawieart. 46 § 1 kkzobowiązuje oskarżonegoM. W. (1)do naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonejC. K.kwoty 142,91- zł (sto czterdzieści dwa złote dziewięćdziesiąt jeden groszy).

9
Na podstawieart. 85 kk,art. 86 § 1 kkorzeka wobec oskarżonych kary łączne:

-M. W. (1)w wymiarze 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
-J. K. (1)w wymiarze 3 (trzech) lat pozbawienia wolności.

10
Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonym:

-M. W. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 23.09.2013r. do dnia 27.05.2014r.
-J. K. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 23.09.2013r. do dnia 27.05.2014r.
-M. K. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 23.09.2013r. do dnia 27.05.2014r.

11
Na podstawieart. 230 § 2 kpkzwraca na rzecz pokrzywdzonejC. K.pieniądze w kwocie 387,09 zł stanowiące dowód rzeczowy opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr 1/104/13 poz. 2. na k. 156 akt sprawy (depozyt wartościowy w NBP).

12
Na podstawieart. 230 § 2 kpkzwraca na rzecz pokrzywdzonegoS. H. (1)dowód rzeczowy w postaci noża z rączką kol. czarnego - opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr 1/104/13 poz. 1 na k. 156 akt sprawy, znajdujący się w aktach sprawy na k. 155.

13
Na podstawieart. 230 § 2 kpkzwraca na rzecz wystawcy tj. BurmistrzaW.dowód rzeczowy w postaci zniszczonegodowodu osobistego nr (...)- opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr 1/104/13 poz. 12 na k. 156 akt sprawy, znajdujący się w aktach sprawy na k. 152.

14
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.E. K. (1)kwotę 1380,- zł (jeden tysiąc trzysta osiemdziesiąt złotych) oraz 23 % podatku VAT od tej kwoty tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu oskarżonemuM. W. (1).

15
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.E. M.kwotę 1080,- zł (jeden tysiąc osiemdziesiąt złotych) oraz 23 % podatku VAT od tej kwoty tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu oskarżonemuM. K. (1).

16
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. Z.kwotę 1080,- zł (jeden tysiąc osiemdziesiąt złotych) oraz 23 % podatku VAT od tej kwoty tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu oskarżonejJ. K. (1).

17
Zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych.

Sygn. akt III K 194/13

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W domu stanowiącym własnośćS. H. (1)przyul. (...)wW.22 września 2013 r. przebywali, oprócz właściciela, takżeE. H.,A. G.orazJ. F. (1). Tego dnia wszyscy zgromadzeni spożywali alkohol. Tego samego dnia wieczoremJ. K. (1),M. W. (1)orazM. K. (1)postanowili udać się do domuS. H. (1), aby zdobyć pieniądze i inne wartościowe przedmioty. Dotarli w okolice domu przyul. (...)wW.ok. godz. 21.00. Początkowo głośno dobijali się do drzwi domu, lecz domownicy nie zamierzali otwierać. Po pewnym czasie, kiedy nikt spośród przebywających w domu nie zareagował, szyba znajdująca się w kuchni została wybita, a do pomieszczenia wtargnęły trzy osoby –J. K. (1),M. W. (1)orazM. K. (1).
Podchodząc do pokoju znajdującego się tuż przy kuchni, w którym to leżał właściciel domu,M. W. (1)zażądał wydania pieniędzy.S. H. (1)wyjął z kieszeni spodni dresowych 5 złotych i wręczył napastnikowi. Gdy ten jednak zorientował się, że mężczyzna posiada jeszcze więcej pieniędzy nakazał mu wydanie całości.S. H. (1)sprzeciwił się.M. W. (1)użył wobec niego przemocy - bił go pięścią po twarzy oraz kopał go nogami w okolice żeber i klatki piersiowej, używał wulgarnych słów wobec bitego mężczyzny, następnie zabierał mężczyźnie całą gotówkę, jaką miał przy sobie, a więc 100 zł. W czasie tego wydarzenia w pomieszczeniu tym przebywali takżeJ. K. (1)iM. K. (1), którzy m.in. przewracali wyposażenie pokoju, zaglądali do szafek przeszukując je, wyjadali jedzenie z lodówki.
Po odebraniu pieniędzyS. H. (1)M. W. (1),J. K. (1)orazM. K. (1)przeszli do drugiego pokoju, w którym przebywaliJ. F. (1),A. G.orazE. H.. Od razu po wejściu do pomieszczenia zażądali od obecnych tam osób wydania pieniędzy i wszelkich wartościowych przedmiotów. GdyJ. F. (1)oświadczył, że nie ma żadnych pieniędzyM. W. (1)uderzył go kilkukrotnie pięścią w twarz i oraz kopnął nogą w głowę, w wyniku czego ten spadł z zajmowanej przez siebie kanapy.M. W. (1)zabrał mu wówczas telefon komórkowy(...)o wartości 120 złotych, który to wypadł mężczyźnie z kieszeni.
W tym samym czasieJ. K. (1)podeszła do siedzącej na foteluE. H.. Biła ją po twarzy oraz zerwała jej dwa srebrne łańcuszki o łącznej wartości 50 zł, które to kobieta miała zawieszone na szyi. Dołączył również do niejM. K. (1), który zaczął bićE. H.po żebrach. PonadtoM. W. (1)zabrał znajdujący się w jej kieszeni telefon komórkowy o wartości 90 złotych.
M. W. (1), wziął nóż kuchenny znajdujący się w wyposażeniu domu i posługując się nim trzymając go w ręku, groziłJ. F. (1)pozbawieniem życia, przykładając nóż do głowy mężczyzny i grożąc wbiciem noża w głowę.J. K. (1)natomiast groziłaA. G.obcięciem palca, jeżeli ta nie odda znajdującej się na nim obrączki.J. K. (1)zabrała obrączkę odA. G.o wartości 49 zł. WówczasM. W. (1)uderzył ją jeszcze ręką w twarz, żądając wydania pieniędzy, podobne żądania wyraziła teżJ. K. (1).
M. W. (1)przeszukującE. H.znalazł w kieszeni jej spodni etui z dokumentami. Po zapoznaniu się z jego zawartością przeciął całość na pół posiadanym przez siebie nożem. Wszystkie znajdujące się tam dokumenty, w tym dowód osobisty kobiety zostały zniszczone.
Po przeszukaniu mieszkania napastnicy udali się w stronę wyjścia, zabierając uzyskane pieniądze i przedmioty. WychodzącJ. K. (1)orazM. W. (1)zagrozili wszystkim przebywającym w domuS. H. (1)pozbawieniem życia oraz spaleniem tego domu, w przypadku, gdy ktokolwiek powiadomi policję o zdarzeniu, które miało miejsce.
W wyniku działańM. W. (1)J. F. (1)doznał obrażeń w postaci obrzęku twarzy skutkującego naruszeniem czynności powłok miękkich na czas nieprzekraczający dni 7, natomiastS. H. (1)doznał obrażeń ciała w postaci złamania krętarza większego prawej kości udowej, co skutkowało naruszeniem czynności narządu ciała na czas przekraczający dni 7.
Następnego dnia, tj. 23 września 2013 r., 80-letniaC. K.zamierzała wypłacić pieniądze z bankomatu znajdującego się przy Banku(...)wW.naul. (...). W rejonie tego bankomatu przebywałM. W. (1), który zamierzał zdobyć pieniądze. Zajął on miejsce w pobliżu bankomatu, oparł się o ścianę i korzystał z telefonu komórkowego, obserwując rejon bankomatu i osoby korzystające z urządzenia. Mężczyznę dostrzegła takżeC. K., która korzystała wówczas z bankomatu. Gdy upadła jej karta bankomatowa,M. W. (1)podszedł do niej, podniósł kartę i podał kobiecie.C. K.wypłaciła kwotę 500 zł i udała się do pobliskiego sklepu mięsnego.M. W. (1)udał się za kobietą, wypatrując dogodnego momentu, aby ją okraść. Po zrobieniu drobnych zakupów i opuszczeniu sklepuC. K.zauważyła pod stojącym nieopodal kioskiem tego samego mężczyznę, którego widziała w okolicach bankomatu i który podał jej kartę tj.M. W. (1). Nie przeczuwając niczego złego udała się w stronę apteki. Gdy znalazła się na ul.(...),M. W. (1)podbiegł do niej i wyrwał torebkę, w której znajdowały się pieniądze w kwocie 500 zł, wypłacone uprzednio z bankomatu oraz dodatkowo około 30 złotych, które pozostały jej po zrobieniu zakupów w sklepie mięsnym.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: częściowe zeznania pokrzywdzonych:S. H. (1)(k. 6-8v, k. 340v-342v, k. 506v-507v),E. H.(k.66-67, k. 138-139, k. 467-468v),A. G.(k. 10-11v, k. 115-116) orazJ. F. (1)(k. 40-41, k. 464-467), zeznania pokrzywdzonejC. K.(k. 176-177, k. 190-191, k. 195-196, k. 339v-340v), zeznaniaM. K. (3)(k.185-186), zeznaniaE. K. (2)(k. 135-136, k. 468v-469), protokół oględzin mieszkania naul. (...)wW.(k. 13-15), materiał poglądowy (k. 126-127v), protokół przeszukaniaM. W. (1)(k. 26-27), protokół oględzin noża (k.130-132), protokół oględzin łańcuszków (k. 133-134), protokół okazania przedmiotu (k. 140-141v) protokół oględzin etui na dokumenty (k. 143-144), protokół oględzin płyty z monitoringu (k. 188-189), dokumentację medyczną dotyczącąS. H. (1)(k. 43-48), sprawozdania sądowo – lekarskie wraz z opiniami (k. 55-59), opinię ustną (k. 398-398v), opinię sądową psychiatryczno – psychologiczną (k. 531-535) oraz inne dowody zgromadzone w sprawie.
OskarżonaJ. K. (1)przesłuchana po raz pierwszy w charakterze podejrzanej (k. 61-62) nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów. Wyjaśniła, iż dnia 22 września 2013 r. po godzinie 22: 00 wyszła z domu w poszukiwaniu swojego synaM.. Udała się wówczas do domuS. H. (1)naul. (...)wW.. Właściciel leżał na łóżku, prawdopodobnie spał, natomiast w pokoju znajdowały się jeszcze 2 inne osoby –A.iJ., których nazwisk nie pamięta. Po stwierdzeniu, że jej syna nie ma pod tym adresem wróciła do domu, gdzie zastałaM.leżącego już w łóżku. Zaprzeczyła jakoby tego dnia w ogóle widziałaM. W. (1)iM. K. (1).
Podczas kolejnego przesłuchania (k. 79-80) w dalszym ciągu nie przyznawała się do popełnienia zarzucanych jej czynów i odmówiła składania wyjaśnień, jednak dodała, iż wtedy, gdy była w domu przyul. (...)to aniA.aniJ.nie byli pobici, nic złego się nie działo. W trakcie posiedzenia w przedmiocie tymczasowego aresztowania (k. 88-88v) oskarżona podtrzymała swoje wcześniejsze wyjaśnienia. Zaznaczyła, że nie wie nic na temat noża, ani zabranych przedmiotów. Wskazała, że weszli drzwiami i nie groziła nikomu oraz że znaS. H. (1), a pozostałe osoby zna jedynie z widzenia i nie ma z nimi żadnego konfliktu. Odpowiadając na pytanie prokuratora wyjaśniła, że po godzinie 22: 00 sama wchodziła do domu przyul. (...). Po tym, jak zauważyła, żeS. H. (1)leży odwrócony twarzą do ściany, pozostałe osoby są bardzo pijane, a jej syna tam nie ma wróciła do domu.
Wyjaśniając na rozprawie głównej (k. 338-339)J. K. (1)przyznała, że 22 września 2013 r. była obecna w domuS. H. (1), jednak nie dopuściła się czynów jej zarzucanych. Opisała również przebieg dnia 21 września, o którym to nie informowała rozmawiających z nią później policjantów, gdyż ci pytali wyłącznie o 22 września. Wyjaśniła, iż 21 września 2013 r. była w domuS. H. (1)zM. W. (1)iM. K. (1). Wchodząc przez otwarte drzwi nie zwróciła uwagi na szybę. Wówczas, przy stole w pokoju siedziałaE. H.,A. G.,J. F. (1)i właściciel domu.E. H., gdy zobaczyłaM. W. (1)uciekła na górę, a za nią pobiegłS. H. (1). Po pewnym czasie kobieta zbiegła na dół i powiedziała, że mężczyzna dobiera się do niej. To wywołało złośćM. W. (1), który stanął w obronie kobiety i zaczął szarpać się i kłócić zeS. H. (1). Odpowiadając na pytanie własnego obrońcy doprecyzowała również, że żadnego noża podczas tej szarpaniny nie widziała i że właściciel domu podczas przepychanki przewrócił się. Wyjaśniła również, iżE. H.sama wręczyła łańcuszkiM. W. (1), aby ten ewentualnie kupił za nie alkohol. Odnosząc się do obrączki należącej doA. G.wskazała, że owszem wzięła ją od niej, ale tylko w celu przymiarki, po dokonaniu której obrączkę oddała.
Około godziny 20: 00 – 21: 00 cała trójka opuściła dom przyul. (...). Wtedy też nie widziała żadnych obrażeń ciała u pokrzywdzonych. Gdy następnego dnia ona,M. W. (1)iM. K. (1)wrócili do domuS. H. (1)zobaczyli, żeE. H.leży na materacu zJ. F. (1), konkubentemA. G.. Rozwścieczyło to oskarżoną i spoliczkowała kobietę, za co później przeprosiła. Do czasu aż zrobiło się ciemno wszyscy razem spożywali alkohol i nie doszło do żadnej awantury. Następnie oskarżona wróciła do domu i zobaczyła, że jej syna tam nie ma, więc ponownie udała się naul. (...)w poszukiwaniu go.
Dodała również, że 21 września 2013 r. w domu przyul. (...)była zM. W. (1)iM. K. (1), natomiast nie pamięta, czy 22 września był z nimi również ten ostatni. Wskazała ponadto, że nie widziała, aby 22 września 2013 r.M. W. (1)kogokolwiek kopał lub bił.
OskarżonyM. W. (1)przesłuchany po raz pierwszy w sprawie (k. 71-72) nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił, iż 21 września 2013 r. około godziny 13: 00, gdy wracał do domu od kolegi, z którym spożywał alkohol, spotkałM. K. (1)iJ. K. (1). Oskarżony kupił wódkę i wszyscy udali się naul. (...). Zastali tamJ. F. (1),A. G.,E. H.orazS. H. (1). Zaczęli wspólnie spożywać alkohol, a gdy się kończył to albo on sam, albo razem zJ. K. (1)wychodził, aby go kupić. W domu tym byli do czasu, aż zrobiło się ciemno. Wskazał, że w trakcie piciaS. H. (1)był bardzo pijany, przewracał się po podłodze, raz nawet upadł i uderzył się twarzą w stół, a następnie w stołek. Oskarżony podniósł go i zaprowadził do łóżka. Dnia 22 września 2013 r. wieczorem, kiedy było już ciemno w parku spotkałM. K. (1)iJ. K. (1), kupili wódkę i razem udali się do domuS. H. (1)zastając tam te same osoby co poprzedniego dnia. Gdy skończyła się przyniesiona wódkaJ. F. (1)zaproponował, aby kolejną butelkę kupić na jego koszt. Nie miał jednak pieniędzy, więc dał w zastaw swój telefon komórkowy(...). Kiedy i ta wódka się skończyła,E. H.zaproponowała, żeby spróbował kupić następną za jej łańcuszki. Oskarżony łańcuszki schował do portfela, jednak alkohol kupił na kreskę od znajomego. Zaprzeczył jakoby kogokolwiek uderzył, groził i okradł. Rzeczy, które przy nim znaleziono były mu oddane w zamian za alkohol, a obrączkę którą miał na palcu kupił wcześniej ze swoją dziewczyną.
Przesłuchany po raz kolejny (k. 83-85) podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia. Doprecyzował, iż 21 września 2013 r. w domu przyul. (...)byli do godziny 23:00. W trakcie tego wieczora nic się szczególnego nie wydarzyło, nie było kłótni. Gdy następnego dnia, gdy w trójkę udali się doS. H. (1), również spożywali tam alkohol. Właściciel domu był strasznie pijany i próbując wstać z krzesła upadł na stół uderzając się lewą stroną głowy. Oskarżony wziął go wówczas pod pachy i próbował podnieść do góry, ale przez to że sam był pijany upuścił mężczyznę, który spadł na mały stołek drewniany, uderzając klatką piersiową. Gdy podnosił go po raz kolejny zauważył na jego twarzy siniaka na lewym policzku koło ucha. Po położeniuS. H. (1)do łóżka w dalszym ciągu spożywali alkohol, a około północy on,M. K. (1)iJ. K. (1)wyszli. Zaznaczył, że rozstali się w zgodzie i nic nikomu nie ukradł. Razem zM. K. (1)nocował u kolegi o pseudonimie(...), który na imię maM..
W trakcie posiedzenia dotyczącego zastosowania tymczasowego aresztowania (k.99-99v) w dalszym ciągu nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia i po raz kolejny zaprzeczył, jakoby kogos pobił lub okradł.
Podczas kolejnego przesłuchania (k. 206-207) nie przyznał się do zarzucanych mu czynów. Odniósł się do czynu zarzucanego mu w pkt IV postanowienia o uzupełnieniu zarzutów stwierdzając, że jest to „chory” zarzut. Nie znaC. K.i choć wie, gdzie jestul. (...)wW.czynu tego nie popełnił.
Przesłuchany na rozprawie głównej (k. 337-338) odmówił składania wyjaśnień. Zgodził się odpowiadać jedynie na pytania obrońcy i wyjaśnił, iż obecną na sali pokrzywdzonąC. K.poznaje, ponieważ podawał jej kartę do bankomatu, jednak nie okradł jej. Co prawda stał przy bankomacie kiedy ta wypłacała pieniądze, jednak to nie jest zabronione. Wskazał, że pisał sms do kolegi z prośbą o spotkanie przy cerkwi, gdyż czekanie na umówionego z nim wcześniejJ. F. (1)trwało za długo.
Wyjaśnił ponadto, że gdy pierwszy raz, tj. 21 września 2013 r. przyszedł do mieszkania pokrzywdzonych nie zauważył u nich żadnych obrażeń. Nie przyniósł również, ani nie posługiwał się żadnym nożem, a wchodząc do tego domu 22 września drzwi otworzył imJ. F. (1). Zaznaczył, żeJ. K. (1)jest kobietą spokojną, nikomu nie groziła. PodobnieM. K. (1), który w jego obecności zachowywał się spokojnie i nie miał przy sobie noża. Odpowiadając na pytanie przewodniczącego dodatkowo wyjaśnił, iż pieniądze, które przy nim zatrzymano były jego pieniędzmi. Miał swoje 200 zł, a pozostałe 200 zł pożyczył od kolegi, a następnie część z tych pieniędzy wydał.
OskarżonyM. K. (1)przesłuchany po raz pierwszy w sprawie (k. 64-65) nie przyznał się do zarzucanych mu czynów. Wskazał, że 22 września 2013 r. cały dzień spędził naul. (...)uM. R., u którego pomieszkuje. Spożywali alkohol, parę razy zdarzyło mu się usnąć, parę razy wychodził z domu w celu zakupu alkoholu i papierosów. Naul. (...)nie był tego dnia ani razu. Nie spotkał równieżM. W. (1)iJ. K. (1), z pewnością nie przychodzili oni do mieszkania jego kolegi i tam nie nocowali. Zaprzeczył jakoby widział pokrzywdzonych, a nawet nie słyszał o żadnym zdarzeniu naul. (...)wW..
Przesłuchany po raz kolejny (k. 76-77) w dalszym ciągu nie przyznawał się do zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień. Wskazał, że w ogóle nie był obecny przy przedmiotowym zajściu, nic o tym nie wie. W domu naul. (...)był ze swoją siostrą –A. K.oraz zM. R.. Podczas posiedzenia w sprawie zastosowania tymczasowego aresztowania (k. 91-91v) podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia. Dodał, że pokrzywdzonych zna i czasami byli ze sobą skonfliktowani. Jednak tego dnia w ogóle nie był w ich domu. Przesłuchany na rozprawie głównej (k. 337v-338) nie przyznał się do zarzucanych mu czynów oraz odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania.
Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu wyjaśnienia złożone przez oskarżonych stanowią jedynie przyjętą przez nich linię obrony i w dużej mierze są niewiarygodne w najistotniejszej części dotyczącej ich zachowania w omawianym miejscu i czasie. Na wstępie zaznaczyć należy, że są one sprzeczne nie tylko ze sobą, ale również z innymi dowodami zgromadzonymi w niniejszym postępowaniu, przede wszystkim z zeznaniami pokrzywdzonych, jak też tymi uzyskanymi w wyniku czynności procesowych innych niż przesłuchanie świadków.
Wyjaśnienia oskarżonych Sąd uznał za wiarygodne jedynie w niewielkiej części, w której określali oni stopień znajomości z pokrzywdzonymi, swoje wcześniejsze wizyty lub ich brak w domu przyul. (...)wW., jak też, w odniesieniu do wyjaśnieńM. W. (1)iJ. K. (1)to, że 21 września 2013 r. byli w domuS. H. (1)wrazM. K. (1). Ponadto w ocenie Sądu prawdziwe są zeznaniaM. W. (1)dotyczące obecności całej trójki w dniu 22 września 2013 r. przyul. (...)wW..
Obecność wszystkich oskarżonych na miejscu zdarzenia w dniu 22 września 2013 r. nie budzi wątpliwości i w tym zakresie wyjaśnieniaJ. K. (1)orazM. K. (1)są całkowicie niewiarygodne.
Przede wszystkim fakt udziału w zdarzeniuM. W. (1)iJ. K. (1)zgodnie potwierdzają wszyscy pokrzywdzeni. Nie mają oni najmniejszej nawet wątpliwości co do tożsamości tych osób (znanych im wcześniej) oraz co do tego, że wtargnęły do mieszkania, wcześniej wybijając szybę. Pewne rozbieżności powstały jedynie w zeznaniach osób pokrzywdzonych odnoszących się do obecnościM. K. (1). W postępowaniu przygotowawczym wszyscy pokrzywdzeni zgodnie przyznali, że oskarżony ten był na miejscu zdarzenia. W późniejszym jednak etapie postępowaniaS. H. (1)zaprzeczył, jakoby oskarżony ten tam się znajdował. W ocenie Sądu zmiana tych zeznań spowodowana była głównie faktem wieloletniej znajomości pomiędzy tymi osobami i rodzinami, co zresztą sami potwierdzili.S. H. (1)stwierdził wręcz, że nie chciał zgłaszać niczego na policję i nie chciał robić nikomu kłopotów, co wzmocnione wcześniejszą zażyłością obu mężczyzn skutkowało nieudaną próbą wyeliminowania go z kręgu osób, które dopuściły się udziału w przestępstwie. Zmiana zeznań mogła być również spowodowana zacieraniem się w pamięci niektórych faktów wraz z upływem czasu.
W stosunku doS. H. (1)została sporządzona ponadto opinia psychiatryczno – psychologiczna (k. 531-535). Wynika z niej, że u pokrzywdzonego stwierdza się uzależnienie od alkoholu oraz organiczne zaburzenia osobowości z wtórnym obniżeniem sprawności intelektualnej. Potencjalna sprawność poznawczaS. H. (1), nie zakłócona spożywaniem alkoholu umożliwia mu odtwarzanie zdarzeń zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Alkohol spożywany przez długi czas oraz zmiany organiczne w ośrodkowym układzie nerwowym skutkowały u niego zakłóceniami w obrębie sfery poznawczej w zakresie trwałości i gotowości pamięciowej oraz operacji myślowych. Z tego względu zdolność postrzegania i odtwarzania postrzeżeń jest ograniczona. Niektóre szczegóły mogły ulec zatarciu pamięciowemu na skutek upływu czasu, ponadtoS. H. (1)powtarza także treści zasłyszane, nie mając pewności co do własnych doświadczeń. Biegli stwierdzili ponadto, że nie można wykluczyć, że schorzenia opisane w dokumentacji medycznej dotyczącej pokrzywdzonego nadal u niego występują. Mogą pojawiać się okresowo i wówczas w znacznym stopniu ograniczają, a nawet znoszą (w przypadku np. majaczenia drżennego) zdolność postrzegania i odtwarzania spostrzeżeń świadka.
Co istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy, we wnioskach przedstawionych opinii biegli stwierdzili, że rozbieżności w zeznaniachS. H. (1)nie są skutkiem świadomej tendencji do zatajania faktów lub typowej konfabulacji, lecz wynikają z braku zachowanego pełnego śladu pamięciowego. Spożywany od wielu lat alkohol musiał skutkować zakłóceniami w sferze poznawczej, nie do końca znosząc jednak jej potencjalne możliwości.
Sąd podziela wnioski zawarte w opinii. Jest ona jasna, spójna, nie zawiera wewnętrznych sprzeczności. Została sporządzoną przez osoby posiadające fachową wiedzę, popartą dużym doświadczeniem zawodowym. Należy jednak zwrócić uwagę, iż pokrzywdzonyS. H. (1)złożył swoje pierwotne zeznania bezpośrednio po omawianych wydarzeniach – następnego dnia, stąd z pewnością mógł odtworzyć szczegóły rozgrywających się w jego domu wydarzeń z jego udziałem. Wówczas mógł je pamiętać i wydarzenia te nie zatarły się w jego pamięci, taka możliwość odtwarzania wynika także z treści wyżej cytowanej opinii. Natomiast możliwości umysłowe, także w zakresie pamięci pokrzywdzonego, sposowodały, iż z biegiem czasu zdarzenia te zacierały się w jego pamięci, stąd widoczna jest tendencja do zmiany szczegółów odtwarzanych wydarzeń w czasie kolejnych zeznań świadka. Wiarygodność kolejnych zeznań świadka jest zatem niższa, choć nie wynika z celowego działania świadka, lecz z jego możliwości umysłowych - zmian organicznych w ośrodkowym układzie nerwowym i zakłóceniami w obrębie sfery poznawczej.
Warto w tym miejscu wskazać, że zeznania synaJ. K. (1)–B. K. (1)(k. 36-37) nie potwierdziły ani też nie negowały wersji przedstawionej przez oskarżoną. Zeznał on bowiem, że nie widział matki od 21 września 2013 r. od godziny 17: 00 do 23 września 2013 r. do godziny 15:00. Mimo tego, że zeznania te są wiarygodne, to nie można jednak na tej tylko podstawie wynieść, żeJ. K. (1)była wówczas na miejscu przestępstwa. Dopiero konfrontacja jej wyjaśnień z, jak już wskazano powyżej, zgodnymi zeznaniami pokrzywdzonych oraz z potwierdzeniem jej obecności przezM. W. (1)dała podstawę do stwierdzenia ponad wszelką wątpliwość, iż oskarżona brała udział w przedmiotowym zajściu.
Zeznania siostry oskarżonegoM. K. (1),E. K. (2)(k. 135-136, k. 468v-469), potwierdzają, że oskarżony wraz zM. W. (1)iJ. K. (1)opuścił na jakiś czas dom przyul. (...)wW., w którym spożywali alkohol. Mieli oni wyjść w celu „załatwienia kasy”. Zeznania te Sąd uznał za wiarygodne, gdyż mimo bliskiej więzi łączącej rodzeństwo świadek nie starał się zataić okoliczności istotnych z punktu widzenia postępowania.
W tym miejscu warto podkreślić, iż ze względu na okoliczności zajścia w niniejszym postępowaniu niemożliwe było potwierdzenie wersji wydarzeń przez postronnych świadków naocznych. Główną podstawą do ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie była więc konfrontacja wyjaśnień oskarżonych z zeznaniami pokrzywdzonych i porównanie ich z całokształtem pozostałego materiału dowodowego zebranego w sprawie.
Za całkowicie nieprawdziwe Sąd uznał wyjaśnieniaJ. K. (1)iM. W. (1)dotyczące przebiegu zdarzeń z dnia 22 września 2013 r. Są one wzajemnie sprzeczne – oskarżona wskazuje, że w domu przyul. (...)była tylko chwilę i to sama, natomiastM. W. (1)wyjaśnił, iż był razem z nią iM. K. (1)spożywając alkohol, ale również z zeznaniami pokrzywdzonych.
Wszyscy pokrzywdzeni wskazali bowiem, że około godziny 21:00 po bezskutecznym stukaniu do drzwi usłyszeli trzask wybijanej szyby w kuchni. Potwierdza to również protokół oględzin miejsca zdarzenia (k. 13-15) wraz z materiałem poglądowym (k. 126-127v), z których jednoznacznie wynika, iż szyba ta została wybita. Rozbieżności w zeznaniach pokrzywdzonych pojawiają się w odniesieniu do tego, do którego pokoju najpierw udali się oskarżeni.E. H.,A. G.orazJ. F. (1)wskazali bowiem, iż po wejściu oskarżonych do mieszkania to właśnie do pokoju, w którym oni przebywali napastnicy udali się najpierw, grożąc im i stosując przemoc w celu uzyskania pieniędzy i wartościowych przedmiotów.S. H. (1), który wówczas przebywał w pokoju znajdującym się bliżej kuchni twierdzi jednak, iż to właśnie jego oskarżeni odwiedzili najpierw, a dopiero po jego pobiciu przenieśli się do pokoju zajmowanego przez pozostałych. Z uwagi na rozkład mieszkania i wybicie okna w kuchni, a więc obok pokojuS. H. (1), w ocenie Sądu to właśnie wersja przedstawiona przez niego jest prawdziwa i logiczna. Wskazać na marginesie należy, że kwestia kolejności zadawania ciosów i kradzieży kosztowności nie ma w niniejszej sprawie kluczowego znaczenia i nie wpływa na wypełnienie znamion przestępstwa rozboju.
Fakt stosowania przemocy przez oskarżonych w celu zaboru pieniędzy i wartościowych przedmiotów również nie budzi wątpliwości.S. H. (1)pięściami uderzał i kopał nogami w okolice żeber i klatki piersiowejM. W. (1). Z racji tego, że oprócz pokrzywdzonego w pokoju byli wówczas tylko oskarżeni, nie było naocznego świadka zadawania mu ciosów. Zeznania pokrzywdzonego potwierdza natomiastJ. F. (1), który to słyszał krzyki i odgłosy szarpaniny dochodzące z pokoju, w którym znajdował sięS. H. (1). Pokrzywdzony zeznał, żeM. W. (1)zabrał mu wówczas najpierw 5 złotych, a następnie wszystkie pieniądze jakie posiadał, a więc 100 zł.J. F. (1)wskazał, iż po wejściu oskarżonych do drugiego pokoju żądali oni wydania pieniędzy, po czymM. W. (1)uderzył go kilkukrotnie pięścią w twarz i kopnął w głowę. Zeznania te potwierdzają inni pokrzywdzeni –E. H.orazA. G.. Potwierdziły one również, żeM. W. (1)zabrał telefon komórkowy marki(...), który wypadłJ. F. (1)z kieszeni. PonadtoM. W. (1)używał przemocy wobecA. G., na co wskazywała zarówno pokrzywdzona jak i znajdujący się w tym samym pokojuJ. F. (1), jak też zabrał telefon komórkowy marki(...)należący doE. H..
J. K. (1)również brała aktywny udział w dokonywanym rozboju. Przede wszystkim wszyscy pokrzywdzeni wskazali, iż to ona iM. W. (1)wchodząc do domu krzyczeli i żądali wydania kosztowności. Oskarżona biła równieżE. H.ręką w twarz, po czym zerwała znajdujące się na jej szyi dwa srebrne łańcuszki. Wskazała na to nie tylko pokrzywdzona, ale teżA. G.orazJ. F. (1). PonadtoJ. K. (1)groziła obcięciem palcaA. G., jeżeli ta nie wyda jej srebrnej obrączki. Tą okoliczność potwierdzają wszyscy obecni wówczas w pokoju pokrzywdzeni.
M. K. (1)był nieco mniej aktywnym uczestnikiem zajścia, aczkolwiek również stosował przemoc naE. H.poprzez, jak wskazuje pokrzywdzona, bicie jej po żebrach.
Zeznania pokrzywdzonych znajdują potwierdzenie w wydanych przez biegłego sprawozdaniach sądowo lekarskich wraz z opiniami (k. 55-59). Biegły stwierdził, iż na podstawie przestudiowania dostarczonej dokumentacji można przyjąć, iż w dniu 22 wrześniaE. H.mogła zostać pobita i że została naruszona jej nietykalność cielesna. W odniesieniu doJ. F. (1)biegły wskazał, iż w wyniku krytycznego pobicia pokrzywdzony doznał obrzęku twarzy, który mógł powstać w podanych przez niego okolicznościach i spowodował on naruszenie czynności powłok miękkich trwające poniżej 7 dni.S. H. (1)natomiast, zgodnie z opinią biegłego z zakresu medycyny sądowej, wydaną na podstawie dokumentacji medycznej i protokołu przesłuchania świadka, w wyniku krytycznego pobicia doznał złamania krętarza większego prawej kości udowej, które mogło powstać w podanych przez pokrzywdzonego okolicznościach, co spowodowało naruszenie czynności organizmu trwające powyżej 7 dni. Uzupełniając tę opinię na rozprawie biegły wskazał, że złamanie tego rodzaju jest możliwe zarówno na skutek upadku człowieka na okolicę tego biodra, nawet z łóżka, jak również na skutek kopnięcia, tak jak pokrzywdzony podawał. Sąd przychylił się do treści powyższych opinii sporządzonych przez doświadczonego biegłego sądowego. Odnosząc się do okoliczności powstania obrażeń uS. H. (1)należy zauważyć, iż mimo wcześniejszych problemów z poruszeniem się, złamanie kości było świeże i doprowadziło do niemożności poruszania się pokrzywdzonego, udzielenia mu pomocy medycznej i diagnozowania. Nie ulega wątpliwości, iż do opisanego urazu doszło u pokrzywdzonego na skutek działania oskarżonegoM. W. (1), a nie był to uraz samoistny. Bez znaczenie jest przy tym, czy do złamania doszło na skutek kopnięcia oskarżonego, czy też na skutek stosowania przemocy wobec pokrzywdzonego, a w rezultacie jego upadku na podłoże. W obu rozpatrywanych wypadkach istnieje ścisły nierozerwalny związek przyczynowy między działaniem oskarżonego i przemocą skierowaną wobec pokrzywdzonego, a powstałymi obrażeniami u pokrzywdzonego. OskarżonyM. W. (1)używając znaczącego stopnia przemocy wobec znacznie słabszego fizycznieS. H. (1)bezsprzecznie chciał go skrzywdzić i takich obrażeń dokonać.
Ponadto wskazać należy, że po zatrzymaniuM. W. (1)(k. 24) znaleziono przy nim przedmioty należące do pokrzywdzonych. Z protokołu przeszukania osoby (k. 26-28) wynika, iż posiadał on przy sobie m.in. pieniądze w kwocie 387, 09 zł, telefon komórkowy marki(...)oraz dwa porwane łańcuszki koloru białego. Łańcuszki te okazaneE. H.(k. 140-141) okazały się być jej własnością, natomiast telefon komórkowy stanowił własnośćJ. F. (1). Wyjaśnienia oskarżonego na temat pochodzenia tych przedmiotów, niewiarygodne biorąc pod uwagę wcześniej wskazane zeznania osób pokrzywdzonych, nie mogły zyskać uwzględnienia.
Bezsprzeczne jest również, iżM. W. (1)groził mężczyźnie użyciem trzymanego przez siebie noża. Jego zeznania w tej kwestii znalazły potwierdzenie w depozycjachA. G.orazE. H.. RównieżS. H. (1)z sąsiedniego pokoju słyszał, jak oskarżony straszyłJ. F. (1), że wbije mu nóż w czoło.
W tym miejscu odnieść się należy do stwierdzenia przezJ. F. (1), żeJ. K. (1)również posługiwała się nożem. Zważywszy jednak na fakt, iż żaden inny pokrzywdzony nie wskazywał na tą okoliczność, jak również to, żeJ. F. (1)przytoczył ją dopiero w późniejszym etapie postępowania, nie ma podstaw do przyznania tym twierdzeniom waloru prawdziwości. W ocenie Sądu przy tak dynamicznym przebiegu wydarzeń oraz stosowaniu przezJ. K. (1)uprzednio wskazywanych gróźb obcięcia palcaA. G.mogło u pokrzywdzonego zrodzić przekonanie, że oskarżona posługuje się niebezpiecznym narzędziem, co jednak jako nieznajdujące potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym należało wykluczyć.
Przechodząc do analizy materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, a dotyczącego czynów zarzucanychM. W. (1)iJ. K. (1)w pkt II i IV aktu oskarżenia, a wiec użycia groźby bezprawnej wobec pokrzywdzonych w celu wywarcia na nich jako świadków wpływu, grożąc pozbawieniem życia i spaleniem domu w przypadku powiadomienia Policji o dokonanym rozboju, należy stwierdzić, że wyjaśnieniom oskarżonych przeczą przede wszystkim zeznania pokrzywdzonych –S. H. (1),J. F. (1)iA. G..
Wszyscy przywołani powyżej świadkowie jasno stwierdzili, że słyszeli jakM. W. (1)iJ. K. (1)wychodząc z domu przyul. (...)wW.krzyczeli, że gdy zawiadomią o zdarzeniu organy ścigania zabiją ich i spalą dom. To właśnie ich depozycjom Sąd dał wiarę, odmawiając tym samym prawdziwości wyjaśnieniom oskarżonych dotyczących tych zarzutów.
Ponadto, jednym z zarzutów postawionychM. W. (1)był zarzut zniszczenia dokumentu. Na popełnienie przez niego tego czynu wskazują przede wszystkim zeznaniaE. H., która to stwierdziła, że wyjął on z kieszeni jej spodni etui na dokumenty i jak zobaczył co jest w środku przeciął je przy pomocy noża. Zdarzenie te widzieli równieżA. G.iJ. F. (1). Protokół oględzin etui (k. 143-144) oraz materiał poglądowy (k. 149-151) nie pozostawiają wątpliwości, że dowód osobisty znajdujący się w środku został przecięty.
Oceniając wiarygodność zeznań pokrzywdzonych należy stwierdzić, iż były one spójne, pełne i nie posiadały większych rozbieżności, wpływających na ocenę ich wiarygodności. Rozbieżności, które jednak pojawiły się w ich zeznaniach nie były przejawem celowego kłamstwa lub wymyślania przebiegu wydarzeń. Dynamiczny charakter zdarzenia, fakt spożywania alkoholu zarówno przez pokrzywdzonych jak i oskarżonych w dużej mierze mógł wpłynąć na odmienność postrzegania przez nich pewnych okoliczności. Tym bardziej, że za naturalne należy przyjąć, iż poszczególni pokrzywdzeni zapamiętali w szczególności wydarzenia rozgrywające się z ich udziałem, zaś inne zdarzenia, tyczące się innych pokrzywdzonych obserwowali z pewnej perspektywy i nie całościowo. Dopiero kompleksowa analiza zeznań wszystkich pokrzywdzonych mogła więc doprowadzić do odtworzenia całego zachowania oskarżonych, do którego doszło omawianego dnia.
M. W. (1)zarzucono ponadto dopuszczenie się przestępstwa kradzieży. Do ustalenia okoliczności zajścia naul. (...)wW., które miało miejsce w dniu 23 września 2013 r. przyczyniły się zeznania pokrzywdzonej –C. K.(k. 176-177, k. 190-191, k. 195-196, k. 339v-340v), jej bratowej –M. K. (3)(k. 185-186) oraz zapisy monitoringu uzyskanego z banku (k. 187-189). Sąd w pełni dał wiarę zeznaniom wyżej wskazanych świadków. Pokrzywdzona w sposób szczegółowy opisywała przebieg całego zdarzenia. Bez wątpienia w mężczyźnie, który wyrwał jej torebkę rozpoznała tego, który stał najpierw obok bankomatu, a następnie pod kioskiem, gdy ta robiła zakupy spożywcze. Zapisy monitoringu potwierdzają wersję przez pokrzywdzoną przedstawioną, okoliczność podniesienia karty przez mężczyznę stojącego obok i fakt, że mężczyzna podążał za nią. SamM. W. (1)w swoich wyjaśnieniach nie neguje tego, że przy bankomacie stał i pisał sms. W ocenie Sądu pokrzywdzona nawet po tak krótkim kontakcie z oskarżonym jakim było spotkanie pod bankomatem była w stanie rozpoznać go, jako złodzieja torebki. Już sam fakt, że wychodząc ze sklepu zauważyła go ponownie świadczy o tym, ze zapamiętała jego wygląd. Dodać należy, iż oskarżonyM. W. (1)ma charakterystyczny wygląd twarzy i budowę ciała. Te cechy wyglądu, także sylwetki, ubioru, możliwość dłuższego przyglądania się oskarżonemu przy bankomacie (także w czasie podania pokrzywdzonej karty bankomatowej) umożliwiły pokrzywdzonej rozpoznanie oskarżonego jako sprawcy kradzieży na jej szkodę. Marginalnie można dodać, iż zachowanie oskarżonego było tendencyjne i celowe – wyraźnie można określić to jako wybieranie ofiary, która będzie zasobna w gotówkę i właściwie bezbronna. Następnie nie przypadkowe jest oddalenie się oskarżonego bezpośrednio po odejściu pokrzywdzonej od banku. Wyraźnie jest to widoczne na nagraniu monitoringu z rejonu banku. Te jednoznaczne fakty, w powiązaniu z zeznaniami pokrzywdzonej i rozpoznaniu przez nią oskarżonegoM. W. (1)nie pozostawiają wątpliwości, iż to on był sprawcą kradzieży.
Zeznania pokrzywdzonej potwierdzają zresztą zeznania jej bratowej –M. K. (3), która to była pierwszą osobą rozmawiającą z oskarżoną po przedmiotowym zajściu. Wersja wydarzeń przez nią przedstawiona w pełni pokrywa się z ta przedstawianą przezC. K., a jej zeznania Sąd uznał za wiarygodne. Nie są one zbyt obszerne, bowiem kobieta nie była naocznym świadkiem zdarzenia, jednak przyczyniły się one do potwierdzenia wiarygodności zeznań pokrzywdzonej.
Rozpoczynając omawianie zagadnień związanych z kwalifikacją prawną czynów zarzuconych oraz czynów przypisanych ostatecznie w wyroku, zaznaczyć należy, iż Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko prezentowane przez oskarżyciela publicznego. Konieczna okazała się jednak zmiana opisu czynów przypisanych ostatecznie w wyroku oskarżonym. Miała ona charakter w większości redakcyjny. Wyeliminowano jednak z opisu czynu bicieE. H.paskiem, bowiem nie znalazło to jednoznacznego potwierdzenia w materiale dowodowym zebranym w sprawie.
Odnosząc się do czynu zawartego w pkt I wyroku zachowanie oskarżonych wypełniło znamiona rozboju. Rozbój jest przestępstwem złożonym, który traktowany jest jako jeden czyn dopiero po realizacji wypełniających go znamion. Jest przestępstwem skierowanym jednocześnie przeciwko osobie i mieniu, stanowiącym kwalifikowaną postać kradzieży. Przemoc wobec osoby jest środkiem do celu, jakim jest zawładnięcie rzeczą. Między zamachem skierowanym na osobę w rozumieniuart. 280 k.k., a zaborem rzeczy musi istnieć związek bezpośredni, a zatem wydanie rzeczy musi nastąpić niezwłocznie. Zabór rzeczy musi być poprzedzony bezpośrednim użyciem przez sprawcę przemocy albo następować równocześnie z nią. Niewątpliwe więc jest, że zamach na osobę (w tym wypadku dodatkowo w postaci posłużenia się niebezpiecznym przedmiotem) jest środkiem do realizacji celu, jakim jest zawładnięcie cudzą rzeczą i przywłaszczenie jej. Jednocześnie jest warunkiem koniecznym przypisania sprawcy odpowiedzialności za występek zart. 280 § 2 k.k.
Odnosząc powyższe na kanwę niniejszej sprawy wątpliwości nie ulega, że sprawcy działali w celu zaboru pieniędzy i innych wartościowych rzeczy. Od razu po wejściu do domuS. H. (1)krzyczeli i żądali wydania kosztowności. Zaczęli bić, okładać pięściami i straszyć nożem tylko i wyłącznie w celu wymuszenia na pokrzywdzonych oddania przedmiotów. Nie miało znaczenia, kto wypowiada jakie słowa, czy też kto posługiwał się przy tym niebezpiecznym przedmiotem, bowiemJ. K. (1),M. W. (1)orazM. K. (1)działali wspólnie i w porozumieniu.
Współsprawstwo jako jedna z postaci sprawstwa oznacza wykonanie czynu zabronionego wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, a to z kolei oznacza zachowanie zgodne z podziałem ról, co sprawia, że nie każdy ze współsprawców musi osobiście realizować wszystkie znamiona przestępstwa, lecz wystarczy takie jego zachowanie, które łącznie z działaniem innego uczestnika porozumienia zmierza do dokonania przestępstwa. W orzecznictwie trafnie zwraca się uwagę na to, że działania poszczególnych współsprawców muszą mieć istotny, dopełniający się charakter, wspólnej realizacji znamion konkretnego czynu, zgodnie z przyjętym podziałem ról, przy czym podział tych ról, oparty na porozumieniu, może nastąpić per facta concludentia. Dla przyjęcia współsprawstwa ważne jest, aby każdy ze wspólników utożsamiał się z działaniami pozostałych, traktując takie zachowanie jako swoje, nawet wówczas, gdy osobiście nie wykonywał żadnych czynności czasownikowych przestępstwa. O wspólnym działaniu w takich warunkach stanowi brak stanowczego sprzeciwu oskarżonego przeciw przestępczym działaniom, a co za tym idzie, aprobata takiego zachowania, popełnionego na wspólny rachunek ( wyrok z dnia 19 czerwca 2008 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach, II AKa 147/08, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 15.01.2003 r., II Aka 353/02, publ. w KZS 2003/3/36).
W ocenie Sądu wątpliwości nie ulega, że forma współpracyJ. K. (1),M. W. (1)iM. K. (1)przybrała formę współsprawstwa. Na gruncie przytoczonych powyżej argumentów należy stwierdzić, iż nie zmienia tego również fakt mniejszej aktywnościM. K. (1), jego nieco spokojniejszego i łagodniejszego zachowania, która to okoliczność ma wpływ na wymiar kary, a nie na przypisanie bądź nie popełnienia przestępstwa rozboju wspólnie i w porozumieniu. Oskarżeni do domu przyul. (...)wW.wtargnęli wspólnie, z zamiarem zaboru kosztowności należących do pokrzywdzonych. Od razu zażądali wydania pieniędzy, używali przemocy w celu realizacji swojego zamiaru, po czym wspólnie wyszli. Wszyscy trzej działali z zamiarem bezpośrednim, a zamiar ten zrodził się w nich już przed udaniem się do domu, w którym znajdowali się pokrzywdzeni. Wszystkim oskarżonym przypisane zostało popełnienie przestępstwa rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia, bowiem nie miało znaczenia, że tylko jeden z rzeczywiście używał noża. Podkreślić należy, że aniJ. K. (1)aniM. K. (1)nie sprzeciwili się stanowczo używaniu noża przezM. W. (1), a nadal uczestniczyli w przestępnym zachowaniu akceptując taką formę działania – z użyciem noża.
Z racji tego, że toM. W. (1)był osobą najbardziej agresywną i bijącJ. F. (1)iS. H. (1)spowodował obrażenia ciała w postaci obrzęku twarzy skutkującego naruszeniem czynności powłok miękkich na czas nieprzekraczający dni 7 uJ. F. (1), natomiast uS. H. (1)w postaci złamania krętarza większego prawej kości udowej, co skutkowało naruszeniem czynności narządu ciała na czas przekraczający dni 7, należało zastosować kumulatywna kwalifikację prawną zart. 280 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.kw zb. zart. 157 § 2 k.k.
M. W. (1)działał ponadto w warunkach recydywy specjalnej. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Wołominie z dnia. 30.03.2006 r., w sprawie(...)został on skazany m.in. za czyn zart. 280 § 1 k.k.,art. 279 § 1 k.k.i278 § 1 k.k.na karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, która to odbywał w okresie od 07.06.2007 r. do 06.01.2010 r. i od 04.04.2011r. do 04.09.2011 r. Przestępstwa przypisanego mu w pkt 1 wyroku dopuścił się on więc w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, co znalazło odzwierciedlenie w przyjętej kwalifikacji prawnej.
M. W. (1)przypisano ponadto czyn zart. 276 k.k.Polega on na niszczeniu, uszkadzaniu, czynieniu bezużytecznym, ukrywaniu lub usuwaniu dokumentu, którym nie ma prawa wyłącznie rozporządzać. Aby możliwe było przypisanie odpowiedzialności za ten czyn, niezbędne jest wykazanie, że osoba m.in. niszcząca dokument zdawała sobie sprawę z tego, iż niszczy czy tez uszkadza właśnie dokument urzędowy. W niniejszej sprawieM. W. (1)posiadał pełną świadomości, że przecinając etui z dokumentami przetnie znajdujący się tam dowód osobisty. Po odebraniuE. H.etui otworzył je, zobaczył co znajduje się w środku, a dopiero później, widząc dokument przeciął je.
Ponadto zachowanieM. W. (1)iJ. K. (1), polegające na używaniu wobecJ. F. (1),S. H. (1),A. G.orazE. H.groźby bezprawnej w postaci groźby zabójstwa i spalenia domu żądając, aby ci nie zawiadomili organów ścigania o popełnionych na ich szkodę czynie wyczerpało znamionaart. 245 k.k.
Przestępstwo określone w tym przepisie polega na użyciu przemocy lub groźby bezprawnej w celu wywarcia wpływu na świadka, biegłego, tłumacza, oskarżyciela albo oskarżonego lub w związku z tym naruszaniu jego nietykalności cielesnej. Należy wskazać, że charakter świadka jako przedmiotu czynności wykonawczej w rozumieniu przepisuart. 245 k.k.nadaje danej osobie już sam fakt spostrzeżenia pewnych okoliczności, a nie dopiero jej formalny status w procesie, który z takich, czy innych względów może być oddalony w czasie. Przepisart. 245 k.k.chroni nie tylko świadków w ujęciu formalnym, ale i materialnym, mających informacje o zdarzeniu będącym przedmiotem oceny w danym postępowaniu i którzy mogą być dopiero wezwani w charakterze świadka w celu złożenia zeznań. (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 9 kwietnia 2013 r. II AKa 27/13, LEX nr 1305975)
Przepisart. 245 k.k.posługuje się znamieniem groźby bezprawnej w rozumieniu definicji zawartej wart. 115 § 12 k.k., która nie zawiera wyrażonego wprost wymagania, aby każde z wymienionych tam zachowań wywołało w zagrożonym uzasadnioną obawę spełnienia groźby; natomiast ten ostatni skutek, ustawodawca związał - i to pośrednio - z postacią groźby opisaną wart. 190 k.k.(I KZP 2/14 postanowienie SN z 27 marca 2014 r. LEX nr 1441244)
Oskarżeni czyny przypisane w pkt 4 i pkt 6 wyroku popełnili z zamiarem bezpośrednim kierunkowym. Grozili oni pokrzywdzonym w konkretnym celu – chcieli zmusić ich, aby ci nie złożyli zawiadomienia na policję o całym zajściu. Nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia, że ostatecznie pokrzywdzeni podjęli współpracę z organami ścigania. Przestępstwo zart. 245 k.k.jest przestępstwem formalnym i dla wyczerpania jego znamion nie ma decydującego znaczenia czy zachowanie sprawcy osiągnęło zamierzony przez niego skutek - odstąpienie od złożenia zeznań czy od zawiadomienia Policji.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje ponadto, żeM. W. (1)dopuścił się przestępstwa kradzieży. Wiedząc, że pokrzywdzonaC. K.wypłaciła z bankomatu dużą kwotę poszedł za nią i gdy nadarzyła się okazja wyrwał niesioną przez nią torebkę. Po zabraniu 530 złotych torebkę wraz z pozostałą zawartością wyrzucił. W ocenie Sądu wątpliwości nie ulega działanieM. W. (1)w celu przywłaszczenia pieniędzy. Przez zabór należy rozumieć wyjęcie rzeczy spod władztwa osoby nią władającej (właściciela, posiadacza lub dzierżyciela) i objęcie we własne władanie. Chodzi tutaj o faktyczne władztwo nad rzeczą, które w wyniku zaboru zostaje wbrew woli posiadacza naruszone. W swych konsekwencjach jednak zabór taki godzi w prawo własności, gdyż sprawca zaboru działa w celu przywłaszczenia zabranej rzeczy, tj. włączenia jej do swego stanu posiadania lub bezprawnego rozporządzenia nią na rzecz innej osoby. Należy podkreślić, że stanowiący istotę kradzieży zabór następuje bezprawnie, bez żadnej ku temu podstawy i bez zgody właściciela lub osoby, której mienie (rzecz) zabrano (wyrok SN z dnia 18 grudnia 1998 r., IV KKN 98/98, Orz. Prok. i Pr. 1999, nr 7-8). Również w przypadku tego czynuM. W. (1)działał w ramach recydywy specjalnej, w związku z czym kwalifikacja prawna zachowania zawiera równieżart. 64 § 1 k.k.Sąd przypisując oskarżonemu popełnienie czynu zart. 278 § 1 kk(pkt. 7 sentencji wyroku) sprecyzował kwotę pieniędzy, którą ukradł oskarżony na 530 złotych, gdyż pokrzywdzona w swoich zeznaniach w trakcie rozprawy sprecyzowała kwotę, którą dysponowała.
Wymierzając oskarżonym kary Sąd kierował się dyrektywami o jakich mowa wRozdziale VI Kodeksu Karnego, bacząc by dolegliwość w postaci kary nie przekraczała stopnia winy, uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynów, a nadto była karą w odczuciu społecznym sprawiedliwą.
W odniesieniu wszystkich oskarżonych Sąd, jako okoliczność obciążającą wziął pod uwagę wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu. Oskarżeni zaatakowali pokrzywdzonych w porze wieczorowej, wtargnęli do ich mieszkania wybijając szybę, a następnie krzycząc, grożąc i bijąc dokonali zaboru pieniędzy i innych przedmiotów, godząc tym samym nie tylko w ochronę mienia, ale również zdrowia a nawet życia.
Wysoka brutalność oskarżonegoM. W. (1)oraz spowodowanie przez niego uszczerbków na zdrowiu pokrzywdzonych z pewnością działała na jego niekorzyść. W stosunku do tego oskarżonego Sąd wziął pod uwagę również, jako oczywiście okoliczność silnie obciążającą, iż był on już wielokrotnie karany sądownie (k. 111-111v) za przestępstwa z użyciem przemocy i działał w warunkach recydywy specjalnej. Wszystko to razem w ocenie Sądu świadczy o braku poszanowania ze strony oskarżonego nie tylko dla porządku prawnego, ale także, a może przede wszystkim, o jego stosunku do praw innego człowieka takich, jak prawo do wolności, nietykalności osobistej, ochrony życia i zdrowia, nacechowanym pogardą i lekceważeniem dla tych wartości. Stąd konieczne było wymierzenie mu kary surowszej niż pozostałym. Popełnienie przezM. W. (1)przestępstwa kradzieży już następnego dnia po dokonaniu rozboju w jeszcze większym stopniu wykazuje jego brak poszanowania dla obowiązujących norm prawnych.
Okolicznością przemawiającą na korzyśćJ. K. (1)iM. K. (1)była z pewnością ich wcześniejsza niekaralność. Sąd uznał ponadto, że w przypadkuM. K. (1)nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo byłaby niewspółmiernie surowa. Wpływ na to miał przede wszystkim sposób zachowania podczas popełniania przedmiotowego przestępstwa. Nie był on tak bardzo agresywny, raczej trzymał się z boku. Te fakty i wcześniejsza niekaralność sprawiły, iż Sąd zastosował wobec tego oskarżonego instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary.
Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary w stosunku doJ. K. (1). Podczas zajścia była ona agresywna, krzyczała i groziła pokrzywdzonym. Godziła nawet obcięciem palcaA. G.. Z tego też względu kara wymierzona oskarżonej w wyroku jest karą adekwatną do popełnionego przez nią czynu i jest karą w społecznym odczuciu sprawiedliwą.
Stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanegoJ. K. (1)iM. W. (1)w pkt 2 i 4 wyroku był dość znaczny, jak też ich wina, lecz czyn ten był w ścisłym związku z uprzednio dokonanym przestępstwem, co może być pewnego rodzaju okolicznością działającą na korzyść oskarżonych, a biorąc pod uwagę warunki osobiste sprawców kara wymierzona w wyroku jest odpowiednio ukształtowana.
Na podstawieart. 85 k.k.w zw. zart. 86 § 1 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonychJ. K. (1)iM. W. (1)kary łączne pozbawienia wolności. W stosunku doJ. K. (1)Sąd zastosował zasadę pełnej absorpcji, a więc pochłonięcia przez najwyższą karę pozostałych. Zasada absorpcji przy wymierzaniu kary łącznej może być zastosowana, gdy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami zachodzi bliski związek przedmiotowy i podmiotowy, a przesłanka prognostyczna pozwala na stwierdzenie, że kara łączna w wysokości najwyższej z wymierzonych kar jednostkowych jest wystarczającą oceną zachowania się sprawcy (por. wyrok SA w Gdańsku z dnia 23 stycznia 1997 r., II AKa 321/96).
Wymierzając karę łącznąM. W. (1)Sąd zastosował zasadę mieszaną ukierunkowaną na absorpcję. Tyko tak wymierzona kara odegra istotną rolę z punktu widzenia kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, umacniając przekonanie, że zaatakowane przestępstwem dobro prawne jest rzeczywiście chronione.
Na podstawieart. 46§ 1 k.k., wskutek wniosku pokrzywdzonych o naprawienie szkody, Sąd zobowiązał wszystkich oskarżonych solidarnie do zapłaty na rzeczE. H.kwoty dziewięćdziesięciu złotych oraz zobowiązałM. W. (1)do zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoS. H. (1)kwoty 2000 złotych. W ocenie Sądu zasądzona kwota tytułem zadośćuczynienia zrekompensuje, choć w części, cierpienia fizyczne i moralne, których doznał pokrzywdzony na skutek działania oskarżonego. Wpływ na ustalenie wysokości tej kwoty miały dość poważne obrażenia pokrzywdzonego, utrudniające mu możliwości samodzielnego poruszania się, konieczność dłuższego leczenia i rehabilitacji, fakt pobicia go we własnym domu. Zasądzona kwota, zdaniem Sądu jest odpowiednia do opisywanych przez pokrzywdzonego cierpień moralnych związanych z popełnionym na jego szkodę czynem i nie przekracza aktualnych społecznych uwarunkowań majątkowych. PonadtoM. W. (1)został zobowiązany również do zapłaty 142,91 złotych tytułem naprawienia szkody wyrządzonejC. K.– przy czym jest to część kwoty wynikająca z różnicy odzyskanej od oskarżonego sumy pieniężnej w czasie zatrzymania, która w ocenie Sądu bezsprzecznie należała do pokrzywdzonej, co wynika z analizy czasowej od czasu kradzieży do czasu zatrzymania oskarżonego .
Na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności Sąd, na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonym okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, czyli od dnia zatrzymania do dnia wydania wyroku, a więc od 23.09.2013 r. do 27.05.2013 r. w stosunku do każdego z oskarżonych.
Na podstawie art. 230 § 1 Sąd orzekł o dowodach rzeczowych zgromadzonych w sprawie i zwrócił pokrzywdzonejC. K.pieniądze w kwocie 387, 09 zł, które zostały zabezpieczone po zatrzymaniuM. W. (1). Jak wyżej wskazano pieniądze te pochodzą bezsprzecznie z kradzieży na jej szkodę i należało je zwrócić pokrzywdzonej.S. H. (1)Sąd zwrócił nóż zabezpieczony podczas oględzin miejsca popełnienia przestępstwa rozboju, a stanowiący jego własność, natomiast zniszczony dowód osobisty wystawiony naE. H.Sąd zwrócił wystawcy, tj. BurmistrzowiW., jako podmiotowi uprawnionemu.
Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.E. K. (1)wynagrodzenie za obronę z urzędu w kwocie 1380 złotych oraz 23 % podatku VAT od tej kwoty oraz na rzecz adw.E. M.i adw.M. Z.kwoty po 1080 zł oraz 23 % podatku VAT od tej kwoty uznając, iż wynagrodzenie to jest adekwatne do nakładu pracy obrońców oraz zgodne z§ 14 ust 2 pkt 5 i § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163 poz. 1348 z późn. zm.).
Na mocyart. 626 § 1 k.p.k.,art. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) rozstrzygnięto o kosztach procesu, zwalniając oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych uznając, że ich uiszczenie byłoby dla nich zbyt uciążliwe, z uwagi na ich trudną sytuację majątkową oraz orzeczoną karę pozbawienia wolności.