Sąd Okręgowy w Słupsku
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 248/14
Data wyroku: 2014-07-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Witold Żyluk

Sygn. akt VI Ka 248/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 lipca 2014 roku
Sąd Okręgowy w Słupsku, w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSO Witold Żyluk
Protokolant Izabela Kowalik
przy udziale oskarżyciela publicznego - - -
po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2014 roku
sprawyA. K.
obwinionego o wykroczenie z art. 96 § 3 k.w.
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Człuchowie
z dnia 19 marca 2014 r., w sprawie II W 2162/13

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 115 zł (sto piętnaście złotych) tytułem kosztów postępowania za II instancję.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 19 marca 2014 roku, sygn. akt II W 2162/13, Sąd Rejonowy w Człuchowie uznałA. K.za winnego tego, że:
- w dniu 7 marca 2013 roku na żądanie(...)wC., wbrew obowiązkowi, nie wskazał komu powierzył pojazd onr rej. (...)do kierowania lub używania, w dniu 17 listopada 2012 roku,
tj. popełnienia wykroczenia z art. 96 § 3 k.w.
za co na podstawie art. 96 § 3 k.w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w. wymierzył mu karę grzywny w kwocie 650 zł, oraz zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 165 zł kosztów postępowania.
A p e l a c j ę złożył obwiniony, który zaskarżył wyrok w całości, stawiając mu zarzut:
1.obrazy przepisów postępowania, tj.art. 5 § 1 pkt 9 k.p.w.w zw. zart. 17 § 3 k.p.w.polegającą na ukaraniu obwinionego za popełnione wykroczenia stypizowanego wart. 96 § 3k.w. podczas gdy w niniejszej sprawie zachodzi negatywna przesłanka procesowa w postaci braku skargi uprawnionego oskarżyciela;
2.obrazę przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 96 § 3 k.w., poprzez przyjęcie, iż zachowanie obwinionego, polegające na niewskazaniu osoby która prowadziła pojazd stanowiący własnośćKancelarii (...),K.Sp.p.Kancelaria (...)i Radców Prawnych, w realiach braku świadomości obwinionego kto w dniu 17 listopada 2012 roku prowadził pojazd onumerze rejestracyjnym (...), wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 96 § 3 k.w.
i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja nie jest zasadna.
Na wstępie stwierdzić należy, że zarzut naruszenia prawa procesowego wynikający z apelacji nie zasługiwał na uwzględnienie.
W obecnie obowiązującej regulacji prawnej, będącej następstwem wejścia w życie ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianieustawy Prawo o ruchu drogowymoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 225, poz. 1466), straże gminne (miejskie) mają kwestionowane przez skarżącego uprawnienia oskarżycielskie.
Wskazana nowelizacja dotyczyła m. in.art.17 § 3 k.p.w.iart. 129b ustawy Prawo o ruchu drogowym, nadając strażom gminnym (miejskim) szersze uprawnienia oskarżyciela publicznego, obejmujące właśnie sprawy o czyny zart. 96 § 3k.w..
Interpretację obecnie obowiązującego stanu prawnego w zakresie omawianego zagadnienia, która winna mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, zawiera też uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt V KK 378/13 (opublikowane na stronie: www.sn.pl./orzecznictwo).
Wbrew stanowisku skarżącego, zgodnie zart. 17 § 3 k.p.w., straży gminnej(miejskiej) przysługują uprawnienia oskarżyciela nie tylko wówczas gdy w zakresie swojego działania, ale też gdyw trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających, ujawniła wykroczenia i wystąpiła z wnioskiem o ukaranie. Taka treść tego przepisu jest właśnie następstwem sygnalizowanej wyżej nowelizacji. Zwrócić należy uwagę, że swoje stanowisko co do braku uprawnień oskarżycielskich straży gminnych (miejskich) w omawianym przypadku, skarżący uzasadniał powołując się na stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uzasadnieniu do wyroku z dnia 12 grudnia 2013 roku, sygn. akt III KK 431/13. Z jego treści wynika, że pomimo wskazania w nim następstw nowelizacji prawa wprowadzonej ustawą z dnia 29 października 2010 r. o zmianieustawy Prawo o ruchu drogowymoraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 225, poz. 1466), to za podstawę rozważań Sąd Najwyższy przyjął cytowaną w apelacji treśćart. 17 § 3 k.p.w.z przed jego nowelizacji – zdanie trzecie rozważań. Na dokonaną zmianę w treściart. 17 § 3 k.p.w.(podkreślenie własne) zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w cytowanym na wstępie orzeczeniu z dnia 2 kwietnia 2014 r., uznając w efekcie - co akceptuje Sąd Okręgowy rozpoznający niniejszą sprawę - żestraży gminnej(miejskiej) przysługują uprawnienia oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenie zart. 96 § 3k.w., popełnione od dnia 31 grudnia 2010 r., jeśli w zakresie swojego działania, w tym w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających ujawniły to wykroczenie i wystąpiły z wnioskiem o ukaranie za owo wykroczenie.
Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego podniesiony w apelacji.
Stwierdzić należy, że ustalony w stanie faktycznym czyn obwinionego, podlegał kwalifikacji z przepisuart. 96 § 3k.w.. Rzeczywiście, obwiniony wezwany do spełnienia obowiązku ustawowego określonego wart. 78 ust. 4 i 5 Prawa o ruchu drogowymnie udzielił w swoim piśmie skierowanym do(...)wC.(k.8) odpowiedzi na prawidłowo zadane pytanie -komu powierzył pojazd onr rej. (...)do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, tj. w dniu 17 listopada 2012 roku o godz. 13:41:22(k.4). Słusznie skonstatował Sąd I instancji, że odpowiedź obwinionego nie zawierała informacji umożliwiającej oskarżycielowi publicznemu podjęcie czynności zmierzających do ustalenia sprawcy ujawnionego wykroczenia drogowego. Zgodzić się należy też z SądemI instancji, że skoro obwiniony twierdził, iż samochód należący do spółki, której jest uczestnikiem, był używany przez pracowników spółki, przy czym z uwagi na brak prowadzenia ewidencji pojazdów nie był w stanie oznaczyć, który z nich dysponował pojazdem w oznaczonym dniu, to winien był podać(...)dane wszystkich tych osób. Nie jest bowiem przedmiotem wskazanego obowiązku ustawowego – tak jak to ujmuje skarżący w apelacji (str. 3) – udzielenie odpowiedzi tylko na pytaniekomu powierzony był pojazd do kierowania w oznaczonym czasie,ale także udzielenie odpowiedzi na pytaniekomu powierzony był pojazd do używania w oznaczonym czasie.Zatem, w omawianym przypadku, gdy obwiniony z obiektywnych wskazywanych przez siebie przyczyn, nie mógł udzielić odpowiedzi na pierwsze z pytań, to był zobowiązany do udzielenia odpowiedzi na drugie i mógł zrealizować ten obowiązek bez przeszkód, podając dane wszystkich osób, które w oznaczonym czasie mogły używać pojazd należący do spółki. Zaniechanie w taki sposób realizacji ustawowego obowiązku przez obwinionego jest umyślnym i prawidłowo zostało zakwalifikowane przez Sąd I instancji jako wykroczenie z art. 96 § 3 k.w..
Z tych to powodów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia apelacji, gdy nadto orzeczona wobec obwinionego kara grzywny, nie ma cech rażącej niewspółmierności (w rozumieniu nadmiernej jej surowości), Sąd Okręgowy – na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.– utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze, którymi obciążono obwinionego, orzeczono w oparciu o dyspozycję zart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.orazart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych/jedn. tekst – Dz. U. Nr 49 z 1983 r., poz. 223 z późn. zm./.