Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 1644/13
Data wyroku: 2014-07-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Korzeniewski
Teza: skazujący

Sygnatura akt VI W 1644/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 lipca 2014r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w składzie:
PrzewodniczącySSR Krzysztof Korzeniewski
Protokolant:  Aleksandra Duczemińska
po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2014r.
sprawy przeciwkoJ. M.synowiJ.iL.z domuK.
urodzonemu (...)w miejscowościW.
obwinionemu o to, że
W dniu 16.07.2012 r. około godz. 17:00 weW.kierując pojazdem m-kiV. (...)nr rej. (...)wykonując manewr cofania na jezdniul. (...)na wysokości nr 19 nie zachował szczególnej ostrożności w wyniku czego uderzył w zaparkowany samochód osobowy m-kiC. (...)onr rej. (...). Po zdarzeniu kierujący pojazdem m-kiV. (...)onr rej. (...)odjechał z miejsca zdarzenia.
tj. o czyn z art. 97 kw w związku z art. 23 pkt 3 ust. 1 prd
******************

I
uznaje obwinionegoJ. M.za winnego czynów opisanych w części wstępnej wyroku, stanowiących wykroczenia z art. 86 § 1 kw i art. 97 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw i art. 9 § 2 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych.

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 616 § 2 kpkw zw. zart. 119 kpwobciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł.

UZASADNIENIE
W dniu 16 lipca 2012 r.J. M.zaparkował swój samochód markiV. (...)nr rej. (...)na chodnikuul. (...)weW.na wysokościposesji nr (...). NastępnieJ. M.opuścił samochód. Około godz. 17.00 w tym samym miejscu samochód należący doA. O.markiC. (...)nr rej. (...)zaparkowałP. O.. Wjechał on również na chodnik w ten sposób, iż przód samochodu markiC. (...)znajdował się w odległości nie mniejszej niż 1 m od tyłu samochodu markiV. (...)nr rej. (...). GdyP. O.oddalał się nadszedłJ. M..J. M.w sposób niekulturalny wyrażał pretensje doP. O.z powodu utrudnień wyjazdu spowodowanych zaparkowanym w bliskiej odległości samochodem markiC. (...). NastępnieJ. M.wsiadł do swojego samochodu, uruchomił go a następnie wycofał, po czym odjechał. W trakcie cofania nie zachował należytej ostrożności i uderzył hakiem holowniczym swojego samochodu w przednią tablicę rejestracyjną samochodu markiC. (...), nieznacznie uszkadzając ją.P. O.spytał się obecnych osób czy będą jego świadkami. Wyraził na to zgodęK. P..P. O.pojechał domu a następnie do siedziby Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji weW.gdzie złożył pisemne zawiadomienie o wykroczeniu.
dowód: notatka urzędowa k. 3;
zawiadomienie o wykroczeniu k. 4;
notatka służbowa k. 5;
dokumentacja fotograficzna k. 14;
zeznaniaA. O.k. 36-37;
zeznaniaK. P.k. 37;
opinia biegłegoD. K.k. 76-85, 92, 93;
J. M.nie był karany. Osiąga dochód w kwocie około 500 zł miesięcznie.
dowód: karta karna k. 12;
informacja k. 13;
dane osobopoznawcze k. 34;
J. M.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.
W dniu 20 sierpnia 2012 r. wyjaśnił, iż na miejsce zdarzenia przyjechał ze znajomymB. M.. Po zaparkowaniu samochoduB. M.wyszedł do sklepu mięsnego zaśJ. M.udał się do swojego mieszkania po pieniądze na zakup pieczywa. GdyJ. M.wracając wsiadł do swego samochodu krzyknął doB. M.by ten udał się do piekarni. W tym czasie na chodnik wjechał samochód markiC. (...)utrudniającJ. M.wyjazd.J. M.zwrócił uwagę kierowcy samochodu markiC. (...), po czym odjechał. Jego samochód w trakcie manewru wyjazdu nie pozostawał w kontakcie z samochodem markiC. (...). Zdarzenie to miał obserwowaćB. M., który wystawił głowę ze sklepu.
W dniu 17 czerwca 2013 r. wyjaśnił, iż gdy zaparkował swój samochód naul. (...)udał się do swojego mieszkania. W tym czasieB. M.poszedł do sklepu zająć kolejkę. Gdy po powrocie wsiadł do swojego samochodu uruchomił go. Wtedy podjechał samochód markiC. (...).J. M.przez otwarte drzwi podał pieniądzeB. M., który stał w odległości około 2 m przy wejściu do sklepu. Następnie podjął dyskusję z kierowcą samochodem markiC. (...)samochodu markiC. (...), po czym odjechał w kierunku sklepu z bułkami. Odnosząc się do rozbieżności względem wcześniejszych wyjaśnień stwierdził, iż poprzednio mógł być niewłaściwie przesłuchiwany.
vide: wyjaśnieniaJ. M.k. 9-10, 34-35;
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na zeznaniachP. O., zeznaniachA. O., zeznaniachK. P., zawiadomieniu o wykroczeniu, dokumentacji fotograficznej, notatkach urzędowych oraz opinii biegłegoD. K..
ZeznaniaP. O.w przedmiocie przebiegu zdarzenia a także dalszych czynności znajdują odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym oraz zasadach doświadczenia życiowego.
Uszkodzenia opisane przez niego zostały uwidocznione w dokumentacji fotograficznej. Sposób ich powstania został analogicznie opisany przez bezpośredniego świadka zdarzeniaK. P.. Również biegłyD. K.przyjął możliwość zaistnienia mechanizmu opisanego przezP. O.. Z kolei czynności świadka już po kolizji odpowiadają zapisom notatki urzędowej, zawiadomienia o wykroczeniu oraz notatki służbowej.
Jak ustalono, uszkodzenia samochodu markiC. (...)można uznać za nieistotne. Dlatego też nie sposób przyjąć by celem działaniaP. O.było ewentualne dochodzenie nienależnego odszkodowania. Natomiast mógł się on poczuć urażony arogancjąJ. M.. Ta właśnie w pełni tłumaczy zadanie trudu w postaci ustalenia świadka zdarzenia a następnie udania się do siedziby Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji weW..
Z tych samych powodów, co zeznaniomP. O.dano wiarę jego zawiadomieniu o wykroczeniu.
Jako zbieżnym z zeznaniamiP. O.w przedmiocie zdarzenia dano wiarę zeznaniomK. P.. Opisany w nich sposób zachowaniaJ. M.także nie został zakwestionowany przez biegłegoD. K..
ZeznaniaA. O.dotyczące własności samochodu markiC. (...), jako niewątpliwe również stały się podstawą ustaleń.
Sąd dał wiarę notatce urzędowej oraz notatce służbowej, co do okoliczności ich sporządzenia, gdyż dokonano tego w sposób niebudzący wątpliwości. Z tego samego powodu, jako podstawę ustaleń, uznano dokumentację fotograficzną.
Opinii biegłegoD. K., jako rzetelnej i komplementarnej nadano walor przydatności.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniomJ. M.. Są one sprzeczne z materiałem, który został uznany za wiarygodny z przyczyn omówionych powyżej. Nadto przeciw wiarygodności tych wyjaśnień przemawiają rozbieżności między nimi. Tłumaczenie nieprawidłowościami przesłuchiwania jawi się irracjonalnym.
Jako niewiarygodne uznano pismo opatrzone podpisemB. M.a nazwane oświadczeniem (k. 11).B. M.został wezwany do udziału w postępowaniu w charakterze świadka. Zeznając w tej właśnie roli zaprzeczył by był świadkiem zdarzenia. Zaprzeczenie to podtrzymał również z trakcie konfrontacji zJ. M.. To nakazuje nie uwzględnić pisemnego oświadczenia, w którym opisano przebieg zdarzenia w sposób analogiczny do wyjaśnieńJ. M..
Sąd pominął zdjęcie przedłożone przezP. O.jako, iż nie ilustruje ono zdarzenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania.
Zeznania świadkaB. M.także nie wniosły jakiegokolwiek materiału dowodowego. Natomiast uznano ich przydatność w zakresie weryfikacji wyjaśnieńJ. M..B. M.zakwestionował fakt swojej obecności w miejscu zdarzenia, co podkreślałJ. M.. W tym zakresie zeznania świadkaM.odpowiadają zeznaniomP. O., który nie dostrzegł byJ. M.z kimkolwiek się miał kontaktować.
Sąd zważył
Jest niewątpliwym, iż do zdarzenia doszło w ramach ruchu drogowego. Zdarzenie odbywało się na części drogi, jaką był chodnik, jeden z samochodów poruszał się zaś drugi właśnie się zatrzymał.
Znamię spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu w myśl art. 86 § 1 kw oznacza takie zakłócenie w ruchu, które może doprowadzić do kolizji na drodze, czyli zagrożenia sytuacyjnego. Przy czym zagrożenie to musi być realne i konkretne (por. W.Radecki /w/: Kodeks wykroczeń. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK Warszawa 2005, s. 507). Dlatego teżJ. M.uderzając swoim samochodem samochód markiC. (...), w wyniku czego powstały drobne uszkodzenia, spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym skutkujące zaistnienie kolizji to jest uderzenia hakiem holowniczym swojego samochodu w tablicę rejestracyjną samochodu markiC. (...). Tym samym dopuścił się wybryku z art. 86 § 1 kw.
Natomiast odjeżdżając z miejsca kolizji niezwłocznie po kolizji uchybił powinności wynikającej zart. 44 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.). Przez to wypełnił znamiona czynu zart. 97kw.
Wymierzając karę Sąd miał na uwadze jej społeczne oddziaływanie, aspekt wychowawczy względem obwinionego oraz jego sytuację.
Jako okoliczność łagodzącą przyjęto minimalny rozmiar szkody.
Okoliczności obciążających nie dostrzeżono.
O kosztach orzeczono nie znajdując podstaw do zwolnienia obwinionego od tych należności.