Sąd Okręgowy w Łodzi
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII Pz 146/14
Data wyroku: 2014-12-18 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Sprostowanie
Podstawa prawna: art. 199 § 1 pkt.2 kpc

Sygn. akt VII Pz 146/14

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 października 2014 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił pozewK. Z.przeciwkoPogotowiu (...)wŁ.o sprostowanie świadectwa pracy.
Sąd Rejonowy ustalił, że w dniu 31 grudnia 2013 r zostało wystawione powódce świadectwo pracy za okres zatrudnienia u strony pozwanej, ze wskazaniem, że stosunek pracy ustał za wypowiedzeniem przez pracodawcęart. 30 § 1pk. 2kp(w związku zart. 91 c ustawy Karta Nauczyciela). Powódka otrzymała je w dniu 8 stycznia 2014 r. W dniu 13 stycznia 2014 r powódka wystąpiła z wnioskiem o sprostowanie tego świadectwa pracy do pracodawcy poprzez dodanie w pkt. 1 informacji o zatrudnieniu z mianowania od 1 lipca 2003 r. W dniu 15 stycznia 2014 r zostało wystawione powódce świadectwo pracy za okres zatrudnienia u strony pozwanej, uwzględniające wniosek powódki. Powódka otrzymała je w dniu 22 stycznia 2014 r. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2014 r Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi zasądził na rzecz powódki od strony pozwanej kwotę 11.932,17 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie warunków stosunku pracy na podstawie mianowania. Pozwem z dnia 3 kwietnia 2014 r skierowanym przeciwko stronie pozwanej powódka wniosła o sprostowanie świadectwa pracy z dnia 31 grudnia 2013 r. i 15 stycznia 2014 r., wskazując, że należało zastosować artykuły Karty Nauczyciela, a nie zkodeksu pracy. Wyrokiem wydanym w sprawie X P 390/14, z dnia 24 czerwca 2014 r Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, oddalił powództwo powódki o sprostowanie świadectwa pracy.
W związku z tym, że między stronami o to samo roszczenie postępowanie toczyło się i zostało prawomocnie zakończone w sprawie o sygnaturze akt X P 390/14, Sąd Rejonowy, w oparciu oart. 199 § 1 pkt. 2 kpc, odrzucił pozew.
Zażalenie na powyższe orzeczenie złożyła powódka i wniosła o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia wskazała, iż jej zdaniem rozwiązanie umowy o pracę powinno opierać się o postanowienia ustawy KN.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd pierwszej instancji wydał trafne rozstrzygnięcie znajdujące oparcie w przepisach prawa jak i w poczynionych ustaleniach faktycznych. Zgodnie bowiem z treściąart. 199 § 1 pkt. 2 kpcSąd odrzuci pozew, jeżeli o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa jest w toku albo została już prawomocnie osądzona.
Na mocyart. 366 kpcwyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami.
Z kolei zart. 365 § 1 kpcwynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Utrwalony jest pogląd, że z powagi rzeczy osądzonej korzysta tylko rozstrzygnięcie o żądaniu pozwu i nie obejmuje przesłanek tego rozstrzygnięcia. Powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy sąd wyrokiem rozstrzygnął sprawę merytorycznie (uchwała SN z dnia 24 listopada 1966 r., III CZP 91/66, OSNCP 1967, nr 3, poz. 47).
Ponadto wskazać należy, iż moc wiążąca na podstawieart. 365 § 1przysługuje prawomocnym orzeczeniom sądu wydawanym w postępowaniu cywilnym. Według Sądu Najwyższego, wynikająca zart. 365 kpcmoc wiążąca orzeczenia oznacza, że żaden z podmiotów nią objętych nie może negować faktu istnienia prawomocnego orzeczenia i jego określonej treści, niezależnie od tego, czy był stroną postępowania (wyrok SN z dnia 15 lipca 1998 r., II UKN 129/98, OSNP 1999, nr 13, poz. 437). W wyroku z dnia 12 lipca 2002 r., V CKN 1110/00, Lex nr 74492, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego wyroku jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w procesie późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana. Zachodzi tu zatem ograniczenie dowodzenia faktów, objętych prejudycjalnym orzeczeniem, a nie tylko ograniczenie poszczególnego środka dowodowego.
Bezspornym jest, że w sprawie X P 390/14, przed Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, powódka dochodziła sprostowania tego samego świadectwa pracy przeciwko pozwanemu. Z uwagi na niezasadność roszczenia, wyrokiem z dnia 24 czerwca 2014 roku powództwo zostało oddalone. W pozwie z dnia 5 sierpnia 2014 roku, skarżąca ponownie wniosła przeciwko temu samemu pozwanemu sprawę o sprostowania tego samego świadectwa pracy. Sąd Rejonowy zasadnie więc odrzucił pozew w oparciu oart. 199 § 1 pkt. 2 kpcuznając, iż w sprawie tej zachodzi tożsamość roszczeń, a sprawa toczy się między tymi samymi podmiotami.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 kpcw zw. zart. 397 § 2 kpcorzekł jak w sentencji.
Z./ Odpis postanowienia z uzasadnieniem doręczyć powódce.