Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1500/14
Data wyroku: 2014-12-04 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Postępowanie Wieczystoksięgowe (Przepisy Ogólne)
Podstawa prawna: art. 626^8^ § 2 k.p.c.

Sygn. akt III Ca 1500/14

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 września 2014 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, orzekając na skutek skargiE. P.na postanowienie referendarza sądowego z dnia 28 lipca 2014 roku, w sprawie z jej wniosku, oddalił wniosek o sprostowanie nazwy ulicy w dziale I-Oksięgi wieczystej (...).
Sąd Rejonowy ustalił, żeksięga wieczysta (...)prowadzona jest dlalokalu nr (...)położonego wŁ.przyulicy (...). W dziale II. tej księgi wpisani sąJ.iH.małżonkowieP.we wspólności ustawowej. Lokal położony jest obecnie przyulicy (...), co wynika z załączonego do skargi na orzeczenie referendarza wypisu z rejestru lokali.
Sąd Rejonowy ocenił, żeE. P.nie przysługuje prawo do złożenia wniosku o wpis do działu I-Oksięgi wieczystej (...). Wprawdzie skarżąca jest następcą prawnymJ.iH.małżonkówP., jednakże do chwili obecnej nie ujawniła swoich praw. Tymczasem zgodnie z przepisemart. 6262§ 5 zd. 1 kpcwniosek o dokonanie wpisu może złożyć właściciel nieruchomości, użytkownik wieczysty, osoba, na rzecz której wpis ma nastąpić, albo wierzyciel, jeżeli przysługuje mu prawo, które może być wpisane w księdze wieczystej. Wskazał, że zgodnie z przepisem art. 34 ukwh wpis może nastąpić, gdy osoba, której prawo ma być wpisem dotknięte, jest lub zostaje jednocześnie wpisana do księgi wieczystej jako uprawniona. Skoro jednak warunek ten nie został spełniony, to wniosek podlegał oddaleniu.
Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżyła wnioskodawczyni wnosząc o jego zmianę i uwzględnienie wniosku.
Apelująca zarzuciła Sadowi Rejonowemu naruszenie przepisuart. 233 § 1 kpcw zw. zart. 13 § 2 kpc, skutkujące nie dokonaniem żądanego wpisu i utrzymaniem w księdze wieczystej nazwy ulicy, która jest nieaktualna od ponad 50 lat. Sąd uczynił tak pomimo faktu, że skarżąca uzupełniła braki wskazane w orzeczeniu referendarza sądowego, w tym złożyła odpis z ewidencji lokali. Nadto zarzuciła naruszenie przepisuart. 6269kpcw sytuacji, gdy materiał dowodowy dawał podstawy do uwzględnienia wniosku,art. 62613§ 2 kpcw zw. zart. 6268§ 1 kpcpoprzez uznanie, że nieujawnienie wnioskodawczyni w księdze wieczystej stanowi przeszkodę do dokonania żądanego wpisu iart. 62613§ 1 kpcprzez niedokonanie wpisu chociażby ostrzeżenia o niezgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Skarżąca podniosła także zarzuty naruszenia prawa materialnego, a to przepisów art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 1, 2 i 4, art. 8, art. 34 i art. 241ukwh, a nadto §28 ust. 1 i ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów w zw. z art. 27 ust. 2 i 4 ukwh. Wywodziła, że przepisy te uzasadniały uwzględnienie wniosku, względnie dokonanie wpisu z urzędu. Podnosiła, że w działanie Sądu Rejonowego prowadzi do utrzymywania w treści księgi wieczystej stanu prawnego niezgodnego ze stanem rzeczywistym, zaś nieujawnienie wnioskodawczyni w dziale II. nie stanowi przeszkody do dokonania wpisu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
apelacja nie jest zasadna.
Skarżąca nie kwestionuje ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy, zaś Sąd Okręgowy przyjmuje te ustalenia za własne, czyniąc je podstawą własnego rozstrzygnięcia.
Dla rozstrzygnięcia w przedmiocie apelacji w zasadzie wystarczające jest odniesienie się do zarzutów naruszenia przez Sąd I. instancji przepisówart. 626 2 § 5 zd. 1 kpcoraz art. 34 ukwh. W postępowaniu wieczystoksięgowym ustawodawca zawęził możliwości występowania w charakterze uczestnika postępowania, w porównaniu do ogólnej regulacji postępowania nieprocesowego, zawartej w przepisieart. 510 § 1 kpc. Oznacza to, że zaliczanie się do grona podmiotów zakreślonego przez przepisyart. 626 2 § 5 zd. 1 kpcoraz art. 34 ukwh stanowi wstępny warunek, od którego zależy możliwość badania żądania wniosku co do jego meritum. Nie spełnienie tego warunku skutkuje oddaleniem wniosku. Jest to unormowanie, które Sąd Rejonowy odczytał prawidłowo i którego również sąd odwoławczy nie może zlekceważyć. Podkreślenia wymaga, że wnioskodawczyni była władna jednocześnie z wnioskiem o dokonanie wpisu w dziale I. złożyć wniosek o wpis w dziale II. Skoro jednak tego nie uczyniła, to nie można przyjmować, że posiada legitymację czynną w postępowaniu wieczystoksięgowym. Skoro więc apelująca nie jest osobą, o której mowa wart. 6262§ 5 kpc, to nie przysługuje jej prawo skutecznego składania wniosku, co pociąga za sobą konieczność jego oddalenia.
Dodatkowo należy wskazać, że informacje ujęte w dziale I-O dotyczą opisu nieruchomości a nie jej stanu prawnego. Nie są zatem objęte domniemaniem z przepisu art. 8 ukwh i w razie ich hipotetycznej nieprawidłowości nie można mówić o niezgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Skądinąd nie ma wątpliwości, że instytucja unormowana w przepisie art. 10 ukwh nie może być stosowana w odniesieniu do wpisów w dziale I., właśnie z tej przyczyny. Stąd też w obecnym stanie sprawy nie może być mowy o wpisaniu ostrzeżenia o niezgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Skoro zaś sąd wieczystoksięgowy orzeka w granicach wniosku (art. 6268 § 1 kpc), zaś sąd odwoławczy nadto w granicach apelacji (art. 378 kpcw zw. zart. 13 § 2 kpc), to w obecnym postępowaniu nie może podlegać kontroli prawidłowość działania Sądu Rejonowego w kontekście ewentualnego sprostowania działu I-O z urzędu. Nadmienić przy tym należy, że w ramach systemu ksiąg wieczystych adres jest tylko jednym z elementów identyfikujących nieruchomość, zaś właściciel nieruchomości objętej księgą jest władny w każdym czasie wystąpić ze skutecznym wnioskiem o ujawnienie obecnego prawidłowego adresu, jednak pod warunkiem ujawnienia swojego prawa w tejże księdze.
Z tych wszystkich przyczyn apelacja podlegała oddaleniu, a to na podstawie przepisuart. 385 kpcw zw. zart. 13 § 2 kpc.