Sąd Okręgowy w Gliwicach
IX Zamiejscowy Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IX U 1041/14
Data wyroku: 2014-08-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Kużdrzał-Kiermaszek
Słowa kluczowe: Wysokość Świadczenia
Podstawa prawna: art. 133 ust.1 pkt 2 ustawy z 17.12.1998r. o emeryturach i rentach  z FUS

Sygn. akt IX U 1041/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 sierpnia 2014 r.
Sąd Okręgowy___________________w Gliwicach Wydział IX

    Sąd Pracy i Ubezpieczeń SpołecznychOśrodek Zamiejscowy w Rybniku

w składzie:

Przewodniczący:

SSO Barbara Kużdrzał-Kiermaszek

Protokolant:

Monika Holona

przy udziale:
po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2014 r. w Rybniku
sprawy z odwołaniaJ. P.(P.)
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.
o wysokość renty i emerytury
na skutek odwołaniaJ. P.
od dwóch decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.
z dnia 17 marca 2014r. Znak(...)oraz znak(...)

oddala odwołanie.
Sędzia
Sygn. akt IX U 1041/14

UZASADNIENIE
Zaskarżonymi decyzjami z dnia 17.03.2014r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.przeliczył ubezpieczonemuJ. P.(P.) wysokość emerytury oraz renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową od 01.08.2010r., tj. za okres 3 lat poprzedzających bezpośrednio miesiąc zgłoszenia wniosku i przekazał wraz ze świadczeniem za miesiąc kwiecień wynikającą z powyższego przeliczenia należność wraz z odsetkami ustawowymi.
Ubezpieczony w odwołaniu od decyzji domagał się wyrównania emerytury za wcześniejszy okres podnosząc, iż wniosek o przeliczenie świadczenia złożył w dniu 13.01.2009r., zatem świadczenie ustalone we właściwej wysokości powinno zostać wypłacone za okres od 01.01.2009r.
Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie z przyczyn podanych w zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę Sąd ustalił, co następuje.
UbezpieczonyJ. P.urodził się w dniu (...)
Od dnia 11.10.1998r. uprawniony jest do stałej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową, która począwszy od dnia 07.10.2002r. jest wypłacana w zbiegu z emeryturą. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru świadczeń wyniósł 130,34%.
W dniu 13.01.2009r. ubezpieczony wystąpił z wnioskiem o przeliczenie świadczeń na podstawie przepisów ustawy z dnia 04.09.2008r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach FUS poprzez przeliczenie podstawy ich wymiaru z uwzględnieniem minimalnego wynagrodzenia za okresy pozostawania w stosunku pracy, za które nie można ustalić podstawy wymiaru składek oraz ustalenie wysokości świadczenia w sposób najbardziej korzystny.
Decyzjami z dnia 13.03.2009r. Oddział ZUS dokonał przeliczeń podstawy wymiaru świadczenia począwszy od dnia 01.01.2009r. ustalając wskaźnik wysokości podstawy wymiary na poziomie 132,90 %.
W dniu 10.12.2013r. ubezpieczony ponownie wystąpił z wnioskiem o przeliczenie świadczeń w rozpoznaniu, którego organ rentowy stwierdzając błąd w dotychczasowych wyliczeniach dokonał korekty świadczenia i przekazał należność z tego tytułu za okres trzech lat od daty złożenia wniosku.
Ubezpieczony nie zgodził się z decyzją wnioskując o wypłatę przeliczonego świadczenia od miesiąca złożenia pierwszego wniosku o przeliczenie tj. od 01.01.2009r.
Powyższe ustalił Sąd na podstawie akt organu rentowego jako okoliczności bezsporne w sprawie.
Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd zważył co następuje.
Odwołanie ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie.
Bezsporny pomiędzy stronami jest fakt, że świadczenie, które ubezpieczony otrzymywał do dnia wydania zaskarżonych decyzji z dnia 17.03.2014r. było ustalone w błędnej wysokość. Organ rentowy uznając swój błąd w tym zakresie, dokonał stosownej korekty i wypłacił należność z tego tytułu poczynając od dnia 01.08.2010r.
Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do ustalenia czy ubezpieczony może domagać się wypłaty wyrównania świadczenia od miesiąca złożenia pierwszego wniosku o przeliczenie tj. od stycznia 2009r., czy jedynie za trzy lata od złożenia przez niego wniosku z dnia 30.08.2013r.
W świetle zgromadzonego materiału dowodowego oraz obowiązujących przepisów prawa nie ulega wątpliwości, iż brak jest możliwości zrekompensowania ubezpieczonemu strat poniesionych w związku z pobieraniem zaniżonego świadczenia w inny sposób niż tylko wypłacenie mu zgodnie z przepisem art.133 ust.1 pkt.2 wyrównania za okres trzech lat poprzedzających datę złożenia wniosku w rozpoznaniu, którego stwierdzono błąd w dotychczasowych ustaleniach.
Jak wynika bowiem z treściart. 133 ust. 1 ustawy z dnia 17.12.1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(j.t. Dz.U. z 2013 poz.1140 ze zm.) w razie ponownego ustalenia przez organ rentowy prawa do świadczeń lub ich wysokości, przyznane lub podwyższone świadczenia wypłaca się, poczynając od miesiąca, w którym powstało prawo do tych świadczeń lub do ich podwyższenia, jednak nie wcześniej niż:
1)od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wydano decyzję z urzędu, z zastrzeżeniem art. 107a ust. 3;
2)za okres 3 lat poprzedzających bezpośrednio miesiąc, o którym mowa w pkt.1, jeżeli odmowa lub przyznanie niższych świadczeń były następstwem błędu organu rentowego lub odwoławczego.
Prawidłowa jest zatem, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja organu rentowego z dnia 17.03.2014r. w sytuacji gdy, w świetle obowiązujących przepisów brak jest możliwości wypłaty ubezpieczonemu wyrównania za okres wcześniejszy.
Mając powyższe na uwadze Sąd z mocyart. 47714§1 kpcoddalił odwołanie nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia.
Sędzia