Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 805/14
Data wyroku: 2014-10-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Arkadiusz Łata
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk, 109 § 2 kpw, 636 § 1 kpk, 119 kpw

Sygnatura akt VI Ka 805/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia31 października 2014r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Arkadiusz Łata
Protokolant Marzena Mocek
przy udziale -
po rozpoznaniu w dniu 31 października 2014 r.
sprawyR. J.ur. (...)wC.,
synaS.iM.
obwinionego zart. 48 ust. 1 Prawo Geodezyjne i Kartograficzne
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 16 czerwca 2014 r. sygnatura akt III W 1068/12
na mocyart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpwiart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpw

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 30 (trzydzieści) złotych.

Sygn.akt VI Ka 805/14

UZASADNIENIE
ObwinionemuR. J.(J.) zarzucono, iż w dniu 20 kwietnia 2012r. o godz. 9.00 w miejscowościS.uniemożliwił wykonanie zleconych przez sąd czynności sporządzenia opinii biegłego na gruncie – tj. wykroczenie zart. 48 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Sąd Rejonowy w Gliwicach – wyrokiem z dnia 16 czerwca 2014r. – sygn. akt III W 1068/12 umorzył na podstawieart. 62 § 2 kpww zw. zart. 5 § 1 pkt 4 kpwiart. 45 § 1kw postępowanie „karne” przeciwkoR. J.o czyn opisany powyżej wobec przedawnienia orzekania. Kosztami postępowania obciążył natomiast w oparciu oart. 118 § 2 kpw– Skarb Państwa.
Apelację w przedmiotowej sprawie wywiódł obwiniony. Wynikało z niej (vide: k-196 oraz 196 verte), a nadto z kolejnego pisma procesowego z dnia 22 października 2014r. (vide: k:203 i 203 verte), iż wymieniony zaskarżył wyłącznie samo uzasadnienie powyższego wyroku.
R. J.podnosił przy tym między innymi, że motywy te nie spełniają szeregu wymogów formalnych określonych wart. 424 kpk, a oparte są – wadliwie – tylko na konstrukcji przepisów prawa „do umorzenia postępowania.” Wedle apelującego brak jest najważniejszego elementu uzasadnienia tegoż wyroku, a to wskazania przez Sąd wszystkich dowodów, na podstawie których prowadził postępowanie, a gdy „nie wyrokował” – dowodów, „jakie ustanowiły mandat do prowadzenia postępowania, a którym w tym przypadku dał wiarę, określając precyzyjnie, że na ich podstawie prowadził legalnie to postępowanie, określając dlaczego w ogóle nie dał wiary dowodom wniesionym przez obwinionego”.
Sąd winien był również wyjaśnić podstawę prawną swego rozstrzygnięcia – tj. „wskazać za jakie przestępstwo chciał obwinionego skazać oraz wyjaśnić dlaczego uznał, że czyn obwinionego stanowi przestępstwo, podczas gdy motywy prowadzenia powyższego postępowania od samego początku były nielogiczne, uzasadniały raczej poniżanie i zastraszanie obwinionego za pomocą organów ścigania, naruszając praworządność, co wręcz uniemożliwia Sądowi II instancji ocenę, czym kierował się Sąd I instancji podczas prowadzenia postępowania karnego.”
R. J.opisowo wystąpił zatem o „rozpatrzenie apelacji na całości materiału dowodowego, rozstrzygając sprawę, co do uzasadnienia wyroku, którego brak. Uzasadnienie powinno naświetlić meritum całego postępowania.” Podawał następnie, że Sąd odwoławczy w konsekwencji apelacji „winien wziąć pod rozwagę, iż w sprawie zachodzi – nieważność tego postępowania.”
Intencją jego jest zatem spowodowanie – „z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy, na całości materiału dowodowego, który nie został przeprowadzony w uzasadnieniu w związku z nieważnością orzeczenia –skierowania braku uzasadnienia I instancji w celu jego wydania.”
Umorzenie postępowania karnego – jak pisze dalej skarżący – ze względu na jego bezprzedmiotowość, nie zwalnia z obowiązku jego uzasadnienia, gdy obwiniony składał wnioski w toku postępowania karnego o jego umorzenie z uwagi na jego niedopuszczalność w związku z faktem, że nie było w nim osoby pokrzywdzonej, poszkodowanej, natomiast to obwinionemu bezprawnie zawłaszczono jego własność.
Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje.
ApelacjaR. J.nie jest zasadna i na uwzględnienie nie zasługuje.
Na wstępie należało stanowczo podkreślić, iż w badanym przypadku zaistniała – ponad wszelką wątpliwość – ujemna przesłanka procesowa w postaci przedawnienia karalności czynu zarzuconego obwinionemu.
Wedle treści zarzutu inkryminowane zdarzenie miało miejsce w dacie 20 kwietnia 2012r. norma art. 45 § 1 kw stanowi tymczasem, że karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, a jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie (jak w kontrolowanym przypadku), karalność ta ustaje z upływem dwóch lat od popełnienia czynu.
W rozpatrywanej sprawie karalność wykroczenia zarzucanegoR. J.ustała zatem z dniem 20 kwietnia 2012r. i po tej dacie czyn ów nie podlegał już ukaraniu. Przedawnienie karalności stanowiło zarazem ujemną przesłankę procesową wykluczającą wprost możliwość prowadzenia postępowania i obligującą do jego niewszczynania, a gdy zostało już wszczęte – do jego umorzenia. Jeżeli przy tym okoliczność powyższa wystąpiła już po rozpoczęciu przewodu sądowego (taka sytuacja miała miejsce w badanym wypadku), sąd orzekający miał obowiązek wydania – stosownie do przepisuart. 62 § 2 kpwwyroku o umorzeniu postępowania. Tak właśnie postąpił (prawidłowo) Sąd I instancji.
Sporządzając z kolei pisemne motywy swego rozstrzygnięcia ograniczył się jednak wyłącznie do omówienia podstaw faktycznych i prawnych umorzenia postępowania (vide: k-193).
Zaskarżenie samego uzasadnienia – jak uczynił toR. J.oznaczało, iż skarżący nie kwestionuje żadnego rozstrzygnięcia zawartego w części dyspozytywnej orzeczenia, lecz dąży do podważenia ogólnego kierunku tychże motywów i sposobu ich redakcji.
Pisemne uzasadnienie przedmiotowego wyroku nie zawiera natomiast oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd Rejonowy nie wypowiedział się którym dowodom dał wiarę, którym zaś i z jakich przyczyn wiarygodności odmówił. W konsekwencji nie przedstawiono tu jakichkolwiek ustaleń faktycznych, a w dalszej kolejności oceny prawnej pod kątem znamion ustawowych wykroczenia wskazanego we wniosku o ukaranie i nie wypowiedziano się, czy obwiniony swym zachowaniem znamiona te wyczerpał.
Konieczność wydania wyroku umarzającego postępowanie w obliczu przedawnienia karalności zarzuconego czynu nie zwalniała Sądu jurysdykcyjnego od powinności sporządzenia części sprawozdawczej wyroku w zgodzie z wymogami formalnymi zakreślonymi regulacją przepisuart. 424 § 1 kpkw zw. zart. 82 § 1 kpw. Tym samym winny się w niej znajdować te wszystkie elementy, o których była mowa wyżej, a dopiero w ostatnim rzędzie należało wytłumaczyć przyczynę i podstawę prawną orzeczenia, czyli to do czego swe pisemne wypowiedzi zawęził Sąd merytoryczny. Uzasadnienie sporządzone w przedmiotowej sprawie nie było zatem pełne i tu w zupełności rację ma apelujący.
Jak już wspomniano, rozstrzygnięcie umarzające postępowanie nie zostało w istocie zaskarżone, zaś obwiniony postulował jedynie spowodowanie spisania motywacji wyroku w sposób odpowiadający regułom proceduralnym.
Podobne wnioski skarżącego nie nadawały się jednakowoż do akceptacji.
Obowiązujące przepisy prawa nie znają instytucji „uchylenia samego uzasadnienia”, czy też „przekazania sprawy Sądowi I instancji celem sporządzenia pisemnych motywów wyroku lub uzupełnienia jego wad lub braków”. Dopuszczalne jest jedynie uchylenie wyroku „w całości” i przekazanie sprawy do rozpoznania ponownego sądowi instancji pierwszej, a zatem – do prowadzenia merytorycznego od początku (vide:art. 437 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpw).
To ostatnie rozstrzygnięcie nie wchodzi jednak w przedmiotowym przypadku w rachubę. I tak – o czym była już mowa – orzeczenie o umorzeniu postępowania wobec przedawnienia karalności czynu zarzuconegoR. J.jest, co do zasady trafne, a co więcej nie było ono przez wymienionego kwestionowane.
Po wtóre, w omówionych okolicznościach nawet ewentualne uchylenie wyroku miałoby jedynie taki skutek, iż Sąd jurysdykcyjny po przekazaniu mu sprawy przez instancję odwoławczą, natknie się już na wstępie na ujemną przesłankę procesową w postaci wspomnianego przedawnienia, obligującą by sprawę tę skierować na posiedzenie – w trybieart. 60 § 1 pkt 3 kpw– celem wydania postanowienia o umorzeniu postępowania (czyli bez badania sprawy, co do istoty).
Braków w zakresie sporządzenia uzasadnienia wyroku pierwszoinstancyjnego nie jest również władny „uzupełnić” Sąd odwoławczy. Byłoby to bowiem związane z koniecznością kompleksowej oceny faktycznej i prawnej zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – „w zastępstwie Sądu Rejonowego”. Rola Sądu odwoławczego jest kontrolna, nie zaś merytoryczna.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w dyspozycji wyroku niniejszego.
Na marginesie, nie istnieje również instytucja „nieważności postępowania”, o jakiej pisze skarżący.
O wydatkach postępowania odwoławczego i o opłacie za II instancję orzeczono jak w pkt 2.