Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 710/14
Data wyroku: 2014-10-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Połyniak, Tomasz Wysocki, Krzysztof Płudowski
Słowa kluczowe: Kradzież Z Włamaniem
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k.

Sygnatura akt IV Ka 710/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 października 2014 roku.
Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący :

SSO Agnieszka Połyniak (spr.)

Sędziowie :

SSO Tomasz Wysocki
SSO Krzysztof Płudowski

Protokolant :

Agnieszka Kaczmarek

przy udziale Julity Podlewskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu dnia 31 października 2014 roku
sprawyJ. D.
s.S.iH.z domuW.,ur. (...)wG.
oskarżonego zart. 279§1kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu
z dnia 17 lipca 2014 roku, sygnatura akt II K 174/13
I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;
II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. Ś.z Kancelarii Adwokackiej wW.516,60 złotych tytułem kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa.
Sygnatura akt IV Ka 710/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 17 lipca 2014r. Sąd Rejonowy w Wałbrzychu, w sprawie o sygn. akt II K 174/13, uznałJ. D.za winnego tego, że w okresie od 10 do 12 stycznia 2012r. , daty bliżej nie ustalonej, wG.w województwie(...), po uprzednim wybiciu szyby w oknie altany ogrodowej dostał się do jej wnętrza, skąd zabrał w celu przywłaszczenia piłę spalinowąS., dwie butle na gaz, kuchenkę turystyczną i maszynę do szycia o łącznej wartości 300 złotych, tj. czynu zart. 279§1 k.k.i za to wymierzył mu na podstawie tego przepisu karę roku pozbawienia wolności, zaś jej wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 lata (art. 69§1 k.k.iart. 70§1 pkt 1 k.k.), zaliczając na poczet tej kary, w razie zarządzenia jej wykonania okres zatrzymania 31.01.2013 i 01.02.2013r. (art. 63§1 k.k.).
Z rozstrzygnięciem tym nie pogodził się oskarżony, który za pośrednictwem swego obrońcy zaskarżył wyrok w całości na swoją korzyść, zarzucając na podstawieart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.:

1
mający wpływ na treść wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę polegający na uznaniu, że oskarzony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 279§1 kkpodczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego takiego wniosku wyprowadzić nie można;

2
mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania – przejawiającą się w niewłaściwym zastosowaniuart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpk, a polegającą na zaniechaniu uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy i przekroczeniu dopuszczalnych granic swobodnej oceny dowodów, co znajduje wyraz w szczególności w całkowitym odrzuceniu wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, a także zeznań świadkówP. S.iK. L.i wadliwej ocenie zeznańE. Z.orazK. S.jako pozbawionych dla sprawy znaczenia i w konsekwencji dowolnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że oskarżonyJ. D.dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, pomimo tego, że prawidłowa ocena dowodów zgromadzonych w sprawie prowadzi do przeciwnego wniosku.

Na podstawieart. 427§1 kpkorazart. 437 kpkskarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd odwoławczy zważył co następuje:
Apelacja jest niezasadna w stopniu oczywistym.
Wbrew twierdzeniom apelującego sąd meriti prawidłowo zgromadził i ocenił wszystkie dowody, a wyprowadzone wnioski to konsekwencja jedynie słusznej, bo zgodnej z zasadami logiki i wiedzy, oceny tychże dowodów.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zawiadomienie o przestępstwie złożyłM. D., który doglądał działkiA. S.. Zatem to on miał najpełniejsze i najbardziej aktualne informacje dotyczące stanu zabezpieczeń altany, jak też co do przedmiotów przechowywanych w tej altanie. Świadek ten kategorycznie stwierdził, że w czasie poprzedniej jego bytności w altanie, tj. 10.01.2012r. „wszystko było w porządku”, a o wybiciu szyby powiadomiony został 12.01.2012r. (k. 2v).
Tym samym rację ma sąd a quo, że dokonując ustaleń nie oparł się na zeznaniachK. S.(k. 117), która działkąA. S.nie opiekowała się. Świadek ta w zakresie informacji dotyczących dozorowania działki wykazała się w istocie niewiedzą, ponieważ z jednej strony utrzymywałam, że nie wiedziała kto opiekę tę sprawował, z drugiej zaś określała, że „z tego co wie, to on /M. D./ bardzo rzadko na tej działce przebywał”. Zeznania te w żadnej mierze nie mogą stanowić podstawy dla ustaleń, których oczekuje skarżący, tj. uznania, że szyba w oknie altanki wybita była już wcześniej. Nic takiego z zeznań kobiety nie wynika.
Nie jest prawdą to, żeK. S.miał poddać w wątpliwość okoliczność, iż szyba w oknie altanki wybita została pomiędzy 10 a 12.01.2012r., świadek wprost stwierdziła, że informacje o wybitej szybie miała od sąsiadaJ., a o n „nie mówił kiedy ta szyba mogła być wybita” (k. 118).
Również relacjaE. Z.(k. 97v) nie może stanowić podstawy ustaleń, który wykluczyłyby sprawstwoJ. D., ponieważ są ewidentnie tendencyjne i wewnętrznie niespójne oraz nielogiczne. Z jednej strony kobieta utrzymywała, żeK. S.o włamaniu (wybitej szybie) do altanki powiadomił sąsiadJ., z drugiej zaś twierdziła, że to od niejK. S.dowiedziała się kiedy miało dojść do włamania. Skoro przy tym szyba miała być wybita wcześniej, nie byłoby sensu kontaktować się zA. S.iM. D..
Nie sposób przy tym pominąć i tej okoliczności, która odnosi się do przesłuchaniaJ. D., w trakcie którego przyznał się on do sprawstwa (k. 25). W jego toku oskarżony zmodyfikował pierwotne dane dotyczące okoliczności dokonania przestępstwa, ponieważ pierwotnie pomówił takżeP. S.iK. L.(k. 18). Gdyby więc istotnie wyjaśnienia te miały być wymuszone na oskarżonym, to irracjonalnym byłoby zastraszenieJ. D.„częściowo”, tj. co do niego samego, zaś pozostawienie swobody wypowiedzi w części odnoszącej się do współsprawców. Znamienne jest i to, że już wówczas oskarżony zakwestionował rzetelność notatki urzędowej, co w sytuacji, gdyby rzeczywiście miał tak obawiać się jej autora, będąc tak zastraszonym, to trudno uwierzyć, że tylko na ten moment ów strach go opuścił.
Gdy nadto uwzględni się treść zeznańK. L.iP. S., co słusznie zaakcentował sąd orzekający (k.126 – 127), to nie ulega wątpliwości, żeJ. D.złożył wyjaśnienia dobrowolnie i przedstawił w nich rzeczywisty przebieg wydarzeń. Tym bardziej, że jak sam oskarżony przyznał, wyjaśnienia złożył przed funkcjonariuszem, z którym wcześniej nie miał kontaktu i który nie sporządzał notatki urzędowej.
W pełni zasadnie odmówił zatem sąd a quo wiary wyjaśnieniomJ. D.z postępowania sądowego, ponieważ są nielogiczne i wewnętrznie sprzeczne.
Reasumując, ocena poszczególnych dowodów, którymi dysponował sąd I instancji, jak też wyprowadzone na tej podstawie wnioski są jedynie słusznymi, i nie pozostawiają żadnej wątpliwości co do tego, żeJ. D.jest sprawcą przypisanego mu przestępstwa kradzieży z włamaniem do altankiA. S..
Sugestie obrońcy, że szyba wybita została w innym czasie, a oskarżonemu co najwyżej przypisać by można czyn zart. 278§1 k.k., to niczym nie uzasadnione spekulacje i domniemania, które uzasadnienia w materiale dowodowym nie znajdują. Samo „dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisówart. 7 i 410 k.p.k.” (postanowienie SN z dnia 19.02.2014r. II KK 17/14, LEX nr 1425048).
Z tych też względów uznanie sprawstwa i winy oskarżonego jest oczywiście słuszne, zaś wymierzona kara pozbawienia wolności w wysokości najniższego ustawowego zagrożenia przewidzianego dla sprawców czynu zart. 279§1 k.k., to wynik nader wyważonego potraktowania okoliczności łagodzących i obciążającychJ. D.. Również zastosowanie środka probacji uznać należy uzasadnione z uwagi na właściwości i warunki osobiste oskarżonego.
Mając zatem powyższe na uwadze sąd odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
PonieważJ. D.korzystał z pomocy obrońcy z urzędu, a obrona ta nie została opłacona, sąd II instancji zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy wynagrodzenie, którego wysokość ustalona została zgodnie z brzmieniem§14 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (Dz.U Nr 163, poz. 1348 ze zm.).