Sąd Rejonowy Katowice-Wschód w Katowicach
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV W 292/14
Data wyroku: 2014-06-04 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Magdalena Rzaska
Słowa kluczowe: Nadużycie, Mienie
Podstawa prawna: 124§1kw

Sygn. akt IV W 292/14

POSTANOWIENIE
Dnia 04 czerwca 2014r.
Sąd Rejonowy Katowice-Wschód w Katowicach Wydział IV Karny w składzie
Przewodniczący: SSR Magdalena Rzaska
Protokolant   -
po rozpoznaniu bez udziału stron
na posiedzeniu w dniu 04 czerwca 2014r.
sprawyM. M.
obwinionego z art. 124§1 kw
w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania

postanawia
na podstawieart. 59§2 kpww zw. zart. 5§1 pkt 2 kpwodmówić wszczęcia postępowania przeciwkoM. M.obwinionemu o wykroczenie z art. 124§1 kw polegające na tym, że w dniu 12 marca 2014r. około godz. 13.00 wK.przyul. (...)będąc pracownikiemfirmy Park- (...), uczynił niezdatnym do użytku pojazd markiM. (...)onr rej. (...), powodując stratę w wartości 150 zł poprzez nieuprawnione założenie blokady na koło tego pojazdu uniemożliwiające swobodne dysponowanie nim przez paniąA. S.

UZASADNIENIE
Komisariat I Policji wK.złożył wniosek o ukaranieM. M.za czyn z art. 124§1 kw, zarzucając wymienionemu, iż we wskazanej wnioskiem dacie wK.naul. (...)będąc pracownikiemfirmy PARK- (...)uczynił niezdatnym do użytku pojazd markiM. (...)onr rej. (...)poprzez nieuprawnione założenie blokady na koło pojazdu powodując stratę w wartości 150 zł na rzecz paniA. S..
Sąd zważył, co następuje:
Warunkiem do uznania, iż doszło do popełnienia czynu zabronionego ustawą jest wypełnienie wszystkich wskazanych przepisem znamion. Stąd też wykluczenie jakiegokolwiek ze znamion czynu zabronionego wyłącza możliwość uznania jego zaistnienia.
Przedmiotem ochrony wykroczenia zart. 124§1kw jest własność i posiadanie rzeczy. Odpowiedzialności za ten czyn podlega m.in. ten kto czyni cudzą rzecz niezdatną do użytku, jeżeli szkoda wynikającą z czynu przestępczego nie przekracza ¼ minimalnego wynagrodzenia. Wykroczenie to posiada swój odpowiednik wkodeksie karnymopisany wart. 288 kk. Strona podmiotowa wykroczenia zart. 124 § 1kw obejmuje umyślność w obu postaciach zamiaru. Możliwość przypisania sprawstwa pozostaje zatem uzależniona od tego, czy sprawca ma zamiar popełnienia czynu zabronionego, to jest chce go popełnić (zamiar bezpośredni) albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi (zamiar ewentualny).
W przedmiotowej sprawie, koniecznym jawi się wyeksponować, iż dla bytu czynu z art. 124 § 1 k.w. koniecznym jest wystąpienie szkody majątkowej. Tak w doktrynie, jak i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że w odniesieniu do zniszczenia, uszkodzenia lub uczynienia niezdatną do użytku cudzej rzeczy, szkodę majątkową należy rozumieć jako sumę rzeczywistego uszczerbku w mieniu (damnum emergens) i utraconych przyszłych korzyści (lucrum cessans).
W zakresie zaś uczynienia rzeczy niezdatną do użytku w literaturze znany jest pogląd, że nie jest ono relewantne prawnokarnie, jeżeli dla przywrócenia normalnej użyteczności rzeczy nie jest potrzebny nakład kosztów ani pracy (Makarewicz,
    Kodeks, s. 439; Dąbrowska-Kardas, Kardas (w:) Zoll III, s. 367-368). Częściowo odmienne stanowisko doktryny w tym zakresie wskazuje, iż jeżeli dla przywrócenia normalnej użyteczności rzeczy nie były potrzebne nakłady (rzutujące na możliwość poniesienia rzeczywistego uszczerbku w mieniu), jednakże właściciel lub posiadacz poniósł szkodę majątkową (np. w postaci utraconych spodziewanych korzyści), brak jest racji dla uznania czynu sprawcy za bezkarny (M. Kulik,
    Z prawnokarnej, s. 84 i n.; tenże,
    Przestępstwo, s. 83 i n.) Podobnie W. Kotowski (
    Komentarz do Kodeksu Wykroczeń,art. 124 k.w.) ogranicza możliwość wystąpienia szkody w tym przypadku tylko do postaci
    lucrum cessans.

Niezależnie od przytoczonych wyżej stanowisk, każdorazowy brak wystąpienia szkody majątkowej jednoznacznie wyklucza możliwość oceny takiego zdarzenia przez pryzmat karnoprawny tak wykroczenia zart. 124kw, jak i występku penalizowanego treściąart. 288 kk.
Wprawdzie w okolicznościach sprawy niniejszej bezsporną pozostaje okoliczność uczynienia przejściowo niezdatnym do użytku pojazdu markiM. (...)onr rej. (...)poprzez założenie blokady na koło tego pojazdu, takkolwiek brak podstaw do uznania prawnokarnego charakteru ustalonego działania obwinionego na szkodę użytkownika rzeczonego pojazdu.
Stanowczo należy zaakcentować, że w związku z zablokowaniem w dniu zdarzenia przez pracownikafirmy PARK- (...)–M. M.za pomocą blokady koła pojazdu użytkowanego przezA. S., czyniąc go przejściowo niezdatnym do użytku z wolą kierującej tym pojazdem, nie powstała żadna szkoda.
Z powyższych względów brak elementarnych podstaw dla przypisania obwinionemu zarzucanego mu wykroczenia, albowiem w jego zachowaniu nie sposób upatrywać znamion wykroczenia z art. 124 § 1 k. i czyn ten pozostaje prawnokarnie obojętny. Samo zdarzenie w ocenie Sądu winno być ewentualnie rozpatrywane na gruncie cywilnoprawnym.
Co wynika wprost z akt sprawy postępowanie związane pozostaje z incydentem polegającym na naruszeniu praw własności poprzez parkowanie w sposób niezgodny z warunkami Regulaminu obowiązującego na terenie(...)przez kierującą pojazdemM.. Niezależnie od uprawnień w ramach skali prawnej reakcji dysponenta terenu wskazać i podkreślić należy, iż to właśnie jego prawo zostało w pierwszej kolejności naruszone przez osobę obecnie występującą w sprawie jako pokrzywdzony.
Działania pracownikafirmy PARK- (...)-M. M.wykonującego wskazane wnioskiem o ukaranie czynności w ramach obowiązków pracowniczych zakreślonych przez pracodawc – pozostają następcze względem ww. naruszenia. W tym właśnie zakresie ujęte jest również żądanie zapłaty za naruszenie warunków parkowania będące w przedmiotowej sprawie wskazaną szkodąA. S..
Nie sposób bowiem w pierwszej kolejności traktować następczego żądania opłaty jako szkody w rozumieniu prawnokarnym – wynikającej z czynu przestępczego, bezprawnego. Po drugie obwinionemu jako pracownikowi– działającemu w zaufaniu do prawidłowości zaleceń pracodawcy i ustaleń dysponenta terenu- na gruncie rozpoznawanej sprawy nie sposób przypisać umyślności zamiaru.
Jedynie na marginesie wskazać przyjdzie, iż tożsame stanowisko zostało zaprezentowane w wielu sprawach o podobnym stanie faktycznym, zainicjowanych w tut. Sądzie, a zapadłe w tych sprawach orzeczenia (w przypadku ich zaskarżenia) zostały utrzymane w mocy przez Sąd Okręgowy w Katowicach.
Mając powyższe na względzie, wobec stwierdzenia przeszkody procesowej opisanej wart. 5 § 1 pkt 2 kpw, Sąd na mocyart. 59 § 2 kpworzekł jak w punkcie 1 sentencji. Brak możliwości stwierdzenia zaistnienia znamion zarzucanego obwinionemu czynu nie wymaga prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie. Sam wniosek o ukaranie należy zaś poczytać za efekt nieprawidłowej interpretacji istoty zarzucanego obwinionemu wykroczenia.
O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z powołanym w punkcie 2 sentencji przepisem.