Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 100/14
Data wyroku: 2014-05-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Zdziarska, del) Monika Niezabitowska-Nowakowska, Krzysztof Karpiński
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art.280§2 kk. art.191§2 kk

Sygn.akt. II Aka 100/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 maja 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie w Wydziale II Karnym w składzie:

Przewodniczący: SSA Krzysztof Karpiński
Sędziowie:   SA Anna Zdziarska
SO (del) Monika Niezabitowska-Nowakowska /spr/
Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Rucińska
przy udziale Prokuratora Jerzego Mierzewskiego
po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2014 r.
sprawy
1.K. K. (1)
oskarżonego o czyny zart. 191 § 2 kk,art. 224 § 2 kk, zart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
2.R. M. (1)
oskarżonego o czynart. 191 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa- Praga w Warszawie
z dnia 16 września 2013 r. sygn. V K 170/11

•

utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobecR. M. (1), oraz w zaskarżonej części wobecK. K. (1);

zwalnia oskarżonychK. K. (1)iR. M. (1)od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa;

zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.Ł. C.i adw.M. K.– Kancelarie Adwokackie wW.kwoty po 738 zł w tym 23% VAT, z tytułu nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
K. K. (1)iR. M. (1)oskarżeni zostali o to, że:
w dniu 21 marca 2011r. wW., działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali rozboju i pobiciaR. S. (1)w ten sposób, że używając niebezpiecznego przedmiotu w postaci noża, demonstrując go i grożąc natychmiastowym użyciem, nadto okazując przedmiot przypominający broń palną oraz uderzając pięściami po głowie i kopiąc pokrzywdzonego pocałym ciele narażając go w ten sposób co najmniej na bezpośrednie niebezpieczeństwo naruszenia czynności narządów ciała na okresprzekraczający siedem dni, zabrali w celu przywłaszczenia pieniądzew wysokości 900 zł. działając w ten sposób na szkodęR. S. (1),tj. o czyn zart. 280 § 2 kkw zb. zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.
NadtoK. K. (1)oskarżony został o to że:
w dniu 22 marca 2011roku wW.stosował przemoc wobec funkcjonariuszy(...)(...), w postaci szarpania za mundury oraz popychania na podłoże, działając w celu zmuszenia ich do zaniechania prawnych czynności służbowych polegających na jego zatrzymaniu i przeszukaniu, tj. o czyn zart. 224 § 2 kk.
K. K. (1)orazP. K. (1)zostali oskarżeni o to, że:
w okresie od 16 do 18 marca 2010 roku wW., działając w celu uzyskania dla siebie i innych osób kredytu oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi nieustalonymi osobami doprowadzili(...) Bank S.A.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, w ten sposób, że wprowadzili w błąd pracowników banku, działających w jego imieniui na jego rzecz, co do możliwości i zamiaru wywiązania się z umowy kredytugotówkowego z 17.03.2010 r. nr(...)przedkładając uprzednio uzyskane od nieustalonej osoby, podrobionei nierzetelne zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości wynagrodzeniaz 12.03.2010 r. i 16.03.2010 r. wfirmie (...)W. W.,które miały istotne znaczenie dla uzyskania wymienionej pożyczki, uzyskując w efekcie kwotę 20000 zł i działając na szkodę(...) Banku S.A., tj. o czynzart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zb. zart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11§ 2 kk.
Wyrokiem z dnia 16 września 2013r. sygn. akt VK 170/11 Sąd OkręgowyWarszawa Praga w Warszawie:

I
W granicach czynu zarzucanego w pkt I aktu oskarżenia uznałK. K. (1)iR. M. (1)za winnych tego, że w dniu 21 marca 2011 roku wW., działając wspólnie i w porozumieniu, w celu wymuszenia odR. S. (1)wierzytelności w kwocie 150 zł, stosowali wobec niego przemoc polegającą na szarpaniu oraz nie mniej niż dwukrotnym uderzeniu go z otwartej ręki w twarz, tj. przestępstwa zart. 191 § 2 kki za czyn ten z mocy zart. 191 § 2 kkwymierzył każdemu z oskarżonych karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
w granicach czynu zarzucanego w pkt II aktu oskarżenia, uznałK. K. (1)za winnego tego, że w dniu 22 marca2011 roku wW.stosował wobec funkcjonariuszy(...)W.(...)st. sierż.A. B.oraz sierż. sztab.M. F.przemoc, polegającą na szarpaniu za mundury, w celu zmuszenia ich do zaniechania prawnej czynności służbowej zatrzymania, tj. przestępstwa zart. 224 § 2 kki na podstawieart. 224 § 2 kkskazał go i wymierzyłK. K. (1)karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

III
K. K. (1)iP. K. (1)uznał za winnych dokonania czynu zarzucanego im w pkt III aktu oskarżenia, przyjmując, iż wyczerpuje on znamiona przestępstwaart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za przypisany czyn na podstawieart. 286 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkskazał każdego z oskarżonych, zaś na podstawieart. 286§ 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzyłK. K. (1)karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawieart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 60 § 3 kkw zw. zart. 60 § 6 pkt 4 kkwymierzyłP. K. (1)karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 24 godzin w stosunku miesięcznym;

IV
na podstawieart. 85 kk,86 § 1 kkłącząc jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt I, II i III wyroku wymierzyłK. K. (1)karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

V
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył:

•

oskarżonemuR. M. (1)okres od dnia 22 marca 2011 roku do dnia 4 sierpnia 2011 roku,

oskarżonemuK. K. (1)okres od dnia22 marca 2011 roku do dnia 5 sierpnia 2011 roku oraz od dnia28 marca 2012 roku do dnia 7 września 2012 roku;

I
na postawieart. 230 § 2 kpknakazał zwrócić oskarżonemuR. M. (1)dowód rzeczowy w postaci noża,opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr(...)na k. 154;

II
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz:

•

adw.M. K.- Kancelaria Adwokacka wW.kwotę 2140,20 zł w tym kwotę 400,20 zł podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu;

adw.Ł. C.- Kancelaria Adwokacka wW.kwotę 2287,80 zł w tym kwotę 427,80 zł podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu;

adw.M. H.- Kancelaria AdwokackawW., kwotę 1476 zł, w tym kwotę 276 zł podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu;

I
na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił oskarżonychK. K. (1)iR. M. (1)w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, zaś na podstawieart. 633 kpkobciążył oskarżonegoP. K. (1)kosztami sądowymi w kwocie 513 zł, w tym kwotą 120 zł tytułem opłaty,zaś w pozostałym zakresie koszty procesu należne od tego oskarżonego przejął na rachunek Skarbu Państwa.

Wyrok powyższy zaskarżyli na korzyść oskarżonych ich obrońcy.
Obrońca oskarżonegoR. M. (1)zaskarżył wyrok w części dotyczącej pkt I tenor wyroku.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

•

w oparciu oart. 438 pkt 3 kpkbłąd w ustaleniach faktycznychprzyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który miał wpływna jego treść, polegający na błędnym ustaleniu, że oskarżonyR. M.dopuścił się użycia przemocy wobecR. S.,czyniąc to w celu wymuszenia od ww. wierzytelności, atym samym dopuścił się przestępstwa określonego wart. 191§ 2 kk, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na przyjęcie takiego ustalenia;

w oparciu oart. 438 pkt 2 kpkobrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

•

naruszenieart. 4 kpk,7 kpkoraz410 kpkpoprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, niezgodną z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a także zasadą obiektywizmu, w postaci dowodu z wyjaśnień oskarżonegoM.i nie danie im wiary w zakresie, w jakim oskarżony wskazywał na brak intencjonalności uderzenia pokrzywdzonego i brak jego związku z wyegzekwowaniem wierzytelności,

naruszenieart. 4 kpk,7 kpkoraz410 kpkpoprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, niezgodną z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a także zasadą obiektywizmu, w postaci dowodu z wyjaśnień oskarżonegoM.złożonych na rozprawie w zakresie, w jakim oskarżony wskazywał na pojawienie się kwestii zniszczonych spodni w trakcie zdarzenia 21.03.2011 r.,

naruszenieart. 4 kpk,7 kpkoraz410 kpkpoprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, niezgodną z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a także zasadą obiektywizmu, w postaci dowodu z wyjaśnień oskarżonegoM.złożonych na rozprawie i uznanie, że zachowanie oskarżonego w trakcie zdarzenia miało na celu wyegzekwowanie od pokrzywdzonego wierzytelności, nie danie wiary wyjaśnieniom oskarżonego, iż jego zachowanie miało charakter wymuszonej reakcji obronnej na agresywne zachowanie pokrzywdzonego.

W konkluzji obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego.
Obrońca oskarżonegoK. K. (1)zaskarżył Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa Praga w punkcie I oraz IV sentencji wyroku, gdzie w pkt I Sąd uznał oskarżonegoK.za winnego popełnienia przestępstwa zart. 191 § 2 kki wymierzył mu karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności, a wpkt IVwymierzył mu karę łączną jednego roku pozbawienia wolności łącząc kary jednostkowe pozbawienia wolności orzeczone wpkt I, II i III.
Obrońca zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

•

w zakresie czynu z pkt I sentencji zaskarżonego orzeczenia obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia poprzez naruszenie przepisu:

•

art. 7 kpki dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodówi przyjęcie, iż zachowanie oskarżonegoK. K. (1)miało na celu wymuszenie na pokrzywdzonym zwrotu pieniędzyR. M.,

art. 5 § 1 kpki przyjęcie, iż zebrany materiał dowodowy pozwala przypisać winęK. K..

Nadto obrońca zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu w zakresie czynu objętego pkt I sentencji obrazę przepisów prawa materialnego tj.art. 192 § 2 kkpoprzez przyjęcie, iż zachowanieK. K.wypełnia znamiona czynu zabronionego określonego w tym przepisie skoro wierzytelność przysługującaR. M. (1)od pokrzywdzonego nie jest w żaden sposób udokumentowana i udowodniona;

•

w zakresie czynu objętego pkt IV sentencji zaskarżonego wyroku obrońca zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego tj.art. 86 § 1 kkpoprzez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej bez uwzględnienia zasady asperacji.

W konkluzji obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonegoK. K.od popełnienia czynu objętego pkt I zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności za czyny określone w pkt II i III przy zastosowaniu zasady asperacji tj. w wymiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności, ewentualnie w przypadku oddalenia wniosku, o uniewinnienie - wymierzenie oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności za czyny określone w pkt I, II i III przy zastosowaniu zasady asperacji tj. w wymiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Apelacje obrońców oskarżonych są niezasadne, podniesione w nich zarzuty nietrafne, a tym samym ich wnioski nie mogły być uwzględnione.
Na wstępie stwierdzić należy, że Sąd Apelacyjny podzielił ocenę dowodów dokonaną przez Sąd orzekający, jak też wnioski z oceny tej wysnute co do zawinienia oskarżonych w kształcie przypisanym im zaskarżonym wyrokiem. Sąd Apelacyjny podzielił też stanowisko Sądu I instancji w kwestii oceny prawnej czynu, jak też w kwestii wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonych.
Sąd Okręgowy prawidłowo uznał, iż zeznania pokrzywdzonegoR. S.nie mogą być wiarygodnym dowodem na winę oskarżonych w zakresie zarzucanego im czynu zart. 280 § 2 kk, gdyż są niekonsekwentne i niespójne.
Prawidłowo Sąd Okręgowy oparł swoje ustalenia w głównej mierzena wyjaśnieniach oskarżonegoR. M. (1), który od początku konsekwentnie kwestionował dokonanie rozboju na osobie pokrzywdzonego, przyznając, że między nim,K. K.iR. S.doszło do kłótnio pieniądze za spodnie od dresu zniszczone przezR. S..
Wobec powyższego prawidłowo Sąd I instancji ustalił, iż oskarżonym należało przypisać popełnienie czynu zart. 191 § 2 kk.
Odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonegoR. M. (1)wskazać należy, iż apelacja wprawdzie zawiera dwa odrębne zarzuty – błęduw ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia oraz obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia - jednakże ich wymowa musi prowadzić do wniosku, że skarżący generalnie podnosi, iż na skutek dowolnej i nieobiektywnej oceny dowodów Sąd poczynił nieprawidłowe ustalenia faktyczne, skutkujące uznaniem winy oskarżonego w zaskarżonym wyroku.
W związku z czym oba zarzuty apelacji obrońcy oskarżonegoM.oraz zarzut zpkt 1apelacji w zakresie naruszeniaart. 7 kpkobrońcyK. K.zostaną omówione łącznie.
Do takiego wniosku upoważnia treść zarzutów i ich uzasadnienie, albowiem obie apelacje w tym zakresie odnoszą się do niewłaściwej, zdaniem skarżących, oceny wyjaśnień oskarżonegoM..
Na wstępie wskazać należy, iż dla skutecznego postawienia zarzutu błęduw ustaleniach faktycznych, skarżący musiałby wykazać, iż Sąd w rozważaniach swoich nie uwzględnił wszystkich dowodów zebranych w sprawie albo ocena ta była dokonana wbrew zasadom logicznego rozumowania albo niezgodnie z wiedzą lub doświadczeniem życiowym.
Natomiast obrazaart. 410 kpkpolega nie na tym, że Sąd odmówił wiary poszczególnym dowodom lecz na tym, że Sąd niektórych dowodów w ogólenie ocenił, bądź oparł swoje ustalenia na dowodach nieujawnionych.
Analiza uzasadnienia obu apelacji nie daje podstaw do przyjęcia, aby skarżący wskazywali na dowody, których Sąd nie przeprowadził albo na dowody, które pominął w rozważaniach jako podstawę ustaleń faktycznych.
Skarżący polemizują jedynie z oceną dowodów, a właściwie z oceną dowodu w postaci wyjaśnień oskarżonegoR. M., twierdząc, że złożone przez oskarżonegoM.wyjaśnienia powinny zostać uznane za wiarygodnew całości, a więc również w zakresie twierdzeń wskazujących na brak motywacjii zamiaru działania oskarżonych, w trakcie zdarzenia z dnia 21.03.2011 r. w celu zwrotu wierzytelności.
ObrońcaR. M.zarzuca, iż Sąd I instancji w znakomitej większości uznał wyjaśnieniaR. M.za wiarygodne i konsekwentne oraz w głównej mierze na nich oparł poczynione ustalenia faktyczne, nie dał jednakżewiary wyjaśnieniom oskarżonego złożonym na rozprawie w dniu 7.09.2012 r.w zakresie, w jakim ten wskazywał na brak intencjonalności uderzeniaR. S.i brak związku tego uderzenia z wyegzekwowaniem wierzytelności. W ocenie skarżącego reakcjaR. M.była odpowiedzią na agresywne zachowanie pokrzywdzonego i nie stanowiła wypełnienia znamion przestępstwa zart. 191 § 2 kk. Na poparcie swojej tezy obrońca odwołuje się do treści wyjaśnień oskarżonego złożonych na rozprawie oraz w trakcie postępowania przygotowawczego w dniu 20.06.2011 r., wskazując, że potwierdzają one przypadkowość uderzenia pokrzywdzonego, który zaczął zachowywać się agresywnie.
Zmiana wyjaśnień przez oskarżonego w procesie karnym jest bardzo częsta. Obowiązkiem Sądu w takiej sytuacji jest ustosunkowanie się, którą ze sprzecznych wersji uznaje za wiarygodną, a decyzja w tej kwestii powinna być opartana rozważeniu konkretnych okoliczności danej sprawy.
Wbrew zarzutom apelującego Sąd Okręgowy nie przeoczył odmienności wyjaśnień obu oskarżonych z postępowania przygotowawczego i rozprawyw odniesieniu do okoliczności związanych z przebiegiem zajścia i udziału w nim oskarżonych.
Sąd dokładnie rozważył i ocenił wszystkie wyjaśnienia jakie składałw niniejszej sprawie oskarżonyM.. Sąd Okręgowy słusznie wskazał,że oskarżony w toku swoich wyjaśnień nie kwestionował, że doszło do awantury, uderzenia i szarpania pokrzywdzonego. Jego wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego, co podkreślił Sąd w uzasadnieniu, stanowiły podstawę ustaleń Sądu.
R. M.był trzykrotnie przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym, tj. w dniu 23.03.2011 r., 21.04.2011 r. i 20.06.2011 r. Już w pierwszych wyjaśnieniach przyznał, że pokrzywdzony dostał od niego w twarz, gdyż był mu winien pieniądze (150 zł) za spodnie. Podał, żeR. S.„dostałz plaskacza tylko dlatego, że za długo zwlekał z oddaniem długu. UderzyłR. S., a gdy to zrobił, ten zobowiązał się, że odda pieniądze.”
W kolejnych wyjaśnieniach oskarżony konsekwentnie, co podkreślił Sąd Okręgowy, potwierdzał tę wersję. Dopiero wyjaśniając przed Sądem na rozprawie głównej oskarżony zaprzeczył, aby celowo uderzył pokrzywdzonego. Twierdził,iż jedynie próbował uspokoićR. S., który zachowywał się agresywniew stosunku doK. K..
Sąd Okręgowy dokonał wnikliwej i rzetelnej analizy wyjaśnieńR. M.i w powiązaniu z analizą wyjaśnień współoskarżonego oraz zeznań świadków prawidłowo ustalił, iż powodem zdarzenia, do którego doszło między oskarżonymi, a pokrzywdzonym były nie zwrócone pieniądze przez pokrzywdzonego za zniszczone spodnie.
Sąd odniósł się do zmienionych w części wyjaśnień oskarżonegoM., złożonych na rozprawie, w których kwestionował sposób uderzenia pokrzywdzonego i jego związek z wymuszeniem na pokrzywdzonym szybszego zwrotu tych pieniędzy. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w tej części i swoje stanowisko w sposób prawidłowy uzasadnił.
Sąd Okręgowy zasadnie obdarzył wyjaśnieniaR. M.z postępowania przygotowawczego walorem wiarygodności, słusznie wskazując,iż korespondują one z wyjaśnieniamiK. K.zeznaniami świadków,w szczególnościD. K.iP. K., którzy potwierdzili fakt awantury pomiędzy oskarżonym, aR. S..P. K.zeznał ponadto,iż była to awantura dotycząca zniszczonych spodni dresowych i zwrotu pieniędzy.
ObrońcaR. M.natomiast, przywołując treść wyjaśnieńz 20.06.2011 r. pomija, iż oskarżony wyjaśniając w dniu 20.06.2011 r. podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego, podał nadto,że bezpośrednio po przyjściu doD. K.rozpoczął rozmowęz pokrzywdzonym dotyczącą zwrotu długu.
Oskarżony istotnie stwierdził, żeR. S.się zdenerwował i „zaczął się rzucać”. Oskarżony wyjaśnił, że zK. K.zaczęli go szarpać, oskarżony przyznał, że uderzyłR. S.w twarz.
Obrońca wyraźnie podkreśla agresywne zachowanie pokrzywdzonego wskazując, że zmusiło ono oskarżonego do obrony. Pomija natomiast wyraźne stwierdzenieR. M.zawarte w przywołanych w treści apelacji wyjaśnieniach, iż po zapewnieniu pokrzywdzonego, że na drugi dzień przyniesie pieniądze, oskarżeni przestali go bić, gdyż to im wystarczyło.
W tym stanie rzeczy słusznie Sąd I instancji, mając na względzie nadto treść wyjaśnień współoskarżonego oraz zeznań świadków, co szczegółowo omówiłw pisemnych motywach wyroku, nie dał wiary tej wersji zaprezentowanej przez oskarżonegoM.na rozprawie, a oparł się - uznając je za wiarygodne - na wyjaśnieniachR. M.z postępowania przygotowawczego, wyjaśnieniach współoskarżonego oraz zeznaniach świadków. Swoje stanowisko w tej kwestii, jak już wspomniano, Sąd Okręgowy szczegółowo i logicznie uzasadnił wskazując dlaczego dał wiarę tym dowodom, a dlaczego odmówił jej dowodom przeciwnym.
Pogląd ten wywiedziony zgodnie z regułami oceny dowodów pozostaje pod ochronąart. 7 kpk. Jego kwestionowanie przez obrońcę, w sposób, w jaki uczyniono to w apelacji, nie może być w tej sytuacji skuteczne, albowiem twierdzenie,iż uderzenieR. S.przezR. M.w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności nie zostało przez Sąd udowodnione jest polemiką z ustaleniami dowodowymi, nie znajdującą oparcia w materiale dowodowym uznanymza wiarygodny.
Równie wnikliwie Sąd orzekający ocenił pozostałe dowody, w tym wyjaśnienia oskarżonegoK. K. (1).
Faktem jest, czego nie pominął w swoich rozważaniach Sąd orzekający,iż wyjaśnienia oskarżonegoK. K.składane w trakcie całego postępowania, nie były spójne i nie odnosiły się do jednolitej wersji zdarzenia.
Mając to na uwadze Sąd orzekający poddał je wnikliwej analizie i zasadnie przyjął, że są one wiarygodne w części, w jakiej wspierają, uznane za wiarygodne, wyjaśnieniaR. M.co do okoliczności stosowania przemocy wobec pokrzywdzonego w celu wymuszenia wierzytelności.
I tak oskarżonyK.w swoich wyjaśnieniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym (k. 259-265) przyznał, że uderzył pokrzywdzonegoR. S., przyznał, że była pomiędzy oskarżonymi, a pokrzywdzonym rozmowa dotycząca zwrotu pieniędzy za dres.
W wyjaśnieniach złożonych jeszcze w postępowaniu przygotowawczym(k. 710) oskarżony jednoznacznie podał, że motywem zachowania jegoiR. M.w dniu zdarzenia była chęć uzyskania pieniędzy za dres.
Sąd Okręgowy oceniając wyjaśnieniaK. K.w powiązaniuz wyjaśnieniamiR. M.i pozostałym materiałem dowodowym, zasadnie przyjął, że zachowanie oskarżonegoK. K.wyczerpało dyspozycjęart. 191 § 2 kk.
Przedstawiona przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku analiza dowodów i wynikających z nich okoliczności prowadzących do ustalenia,że oskarżonyK. K.popełnił przypisany mu czyn, jest logiczna, zgodnaz zasadami rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, pozostaje więc pod ochronąart. 7 kpk.
Tożsama argumentacja przesądza o bezzasadności zarzutów naruszeniaart. 4, 7 i 410 kpkwskazanych wpkt IIapelacji obrońcy oskarżonegoR. M.i pkt I apelacji obrońcy oskarżonegoK. K.(w zakresie zarzutu naruszeniaart. 7 kpk).
Sąd I instancji, wbrew stanowisku skarżących, w oparciu o prawidłowoi wyczerpująco przeprowadzone postępowanie dowodowe dokonał ustaleń faktycznych, opierając się na materiale dowodowym, który został poddany rzetelneji wnikliwej analizie z uwzględnieniem swobodnej oceny dowodów. Był to przy tym materiał kompletny i nie wymagający uzupełnienia o dalsze dowody.
Kontrola odwoławcza potwierdziła również, że Sąd meriti rozważył wszelkie okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk), co też zostało wyczerpująco i logicznie, z uwzględnieniem wiedzyi doświadczenia życiowego przedstawione w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia.
Dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi bowiem naruszenia wymienionych w apelacjach obrońców przepisów postępowania.
Odnosząc się do pkt I apelacji obrońcy oskarżonegoK. K. (1)dotyczącego naruszeniaart. 5 § 2 kpk, wskazać należy, iż nietrafne jest podnoszenie przez obrońcę w apelacji zarzutu naruszenia reguły dowodowej in dubio pro reo.
Naruszenieart. 5 § 2 kpkjest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji,gdy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec niemożności ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Jeżeli natomiast ustalenia faktyczne zależne są od np. dania wiary lub odmówienia jej zeznaniom świadków lub wyjaśnieniom oskarżonych - co nastąpiło w niniejszej sprawie - to nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności dowodów rozstrzygane mogą być jedynie w kontekście swobodnej oceny dowodów wynikającej z treściart. 7 kpk(postanowienie SN z 14.12.2010 r. IIIKK 378/10 LEX 736756).
Sąd Okręgowy na podstawie zebranego materiału dowodowego wykazał winę oskarżonegoK. K.co do czynu z pkt I aktu oskarżenia. Przedstawiona przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku analiza dowodów i wynikających z nich okoliczności prowadzących do ustalenia, żeK. K. (1)popełnił przypisany mu czyn zart. 191 § 2 kkjest logiczna, zgodna z zasadami rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, pozostaje więc, pod ochronąart. 7 kpk.
Skarżący w uzasadnieniu zarzutu obrazy przepisów postępowania w postaciart. 5 §2 kpkodnosi się de facto do oceny dowodów dokonanej przez Sąd orzekający.
Jak wyżej wykazano zarzuty zart. 438 pkt 2 i 3 kpksą chybione. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie ujawniły się tego rodzaju wątpliwości, które - jako niedające się usunąć - winny być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonegoK.i skutkować jego uniewinnienie.
Za całkowicie nietrafny w świetle orzecznictwa uznać należy stawiany przez skarżącego zarzut naruszenia prawa materialnego tj.art. 191 § 2 kkpoprzez przyjęcie, iż zachowanie oskarżonegoK.wypełnia znamiona czynu zabronionego określonego w tym przepisie. Stanowisko skarżącego, iż wierzytelność winna być prawnie udokumentowania jest błędne i nie znajduje oparcia w orzecznictwie. Dla przyjęcia odpowiedzialności karnej na gruncie przepisuart. 191 § 2 kkważne jest ustalenie subiektywnego przekonania sprawcy stosującego przemoc wobec pokrzywdzonego, że wierzytelność faktycznie istnieje (SN z 8.05.2012, OSNKW 2012/10/102). Przepisart. 191 § 2 kk. w żaden sposób nie określa, by warunkiem odpowiedzialności było istnienie między sprawcą przestępstwa, a pokrzywdzonym jakiegokolwiek stosunku cywilnoprawnego, rodzącego istnienie wierzytelności. Zarówno sprawca, jak i współsprawca może działać w celu wymuszenia zwrotu czyjejkolwiek wierzytelności, nie tylko własnej.
Sąd Apelacyjny podzielił też stanowisko Sądu I instancji co do wymiaru kary orzeczonej wobecK. K. (1).
Rażąca niewspółmierność kary w rozumieniuart. 438 pkt 4 kpkmoże zajść tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć wpływ na wymiar kary, można przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą, która byłaby prawidłowa w świetle dyrektywart. 53 kk.
W przedmiotowej sprawie taka okoliczność nie zachodzi.
Wymierzone oskarżonemu kary za poszczególne przestępstwa, jak i kara łączna nie noszą w sobie cech nadmiernej surowości i mieszczą się w granicach ustawowego zagrożenia, są wynikiem oceny okoliczności podmiotowychi przedmiotowych czynów oraz danych osobopoznawczych oskarżonego i jako spełniające wymogi zakreślone dyrektywamiart. 53kkuznane być musząza prawidłowo wyważone.
Z tych wszystkich przyczyn Sąd Apelacyjny uznał zarzuty apelacji obrońców oskarżonych za niezasadne. Tym samym wnioski apelacji nie mogły być uwzględnione, a zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy, orzekając nadto stosownie o kosztach i opłatach, w tym kosztach za obronę z urzędu.