Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 1034/14
Data wyroku: 2014-11-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogna Kuczyńska, Zbigniew Karamara, Andrzej Ślusarczyk

Sygn. akt IX Ka 1034/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 listopada 2014 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Zbigniew Karamara (spr.)
Sędziowie: SSO Bogna Kuczyńska
SSO Andrzej Ślusarczyk
Protokolant: starszy protokolant sądowy Anna Wołowiec - Piłat
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Andrzeja Kędziory
po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2014 roku
sprawyM. F. (1)
oskarżonego o przestępstwo zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 6 maja 2014 roku sygn. akt II K 351/05

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że jako podstawę prawną warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności w punkcie II wskazuje przepisart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od oskarżonegoM. F. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem kosztów sądowych za II instancję.

Sygn. akt IX Ka 1034/14

UZASADNIENIE
M. F. (1)został oskarżony o to, że:
w dniu 21 kwietnia 2004r. wK.woj.(...)usiłował dokonać rozboju na osobieZ. S. (1)w ten sposób, że używając przemocy polegającej na uderzaniu pięściami w głowę spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci sińca z otarciem naskórka na obu powiekach oka lewego i częściowo na czole, otarcia naskórka na powiece górnej oka prawego i części donosowej, otarcia naskórka na policzku prawym i podbiegnięcia krwawego na wardze górnej po stronie prawej z uszkodzeniem śluzówki na wardze górnej, skutkujących naruszeniem czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni po czym usiłował zabrać w celu przywłaszczenia saszetkę o wartości ok. 10 zł, oraz ze znajdującymi się w niej pieniędzmi w kwocie 50 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na skuteczny opór pokrzywdzonego
tj. o przestępstwo zart. 13 § l kkw zw. zart. 280 § l kk
Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 6 maja 2014 roku w sprawie II K 351/05 orzekł, co następuje:

I
oskarżonegoM. F. (1)w ramach czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu 21 kwietnia 2004r. wK.używając wobecZ. S. (1)przemocy polegającej na uderzaniu pięściami w głowę, czym spowodował u niego obrażenia ciała w postaci sińca z otarciem naskórka na obu powiekach oka lewego i częściowo na czole, otarcia naskórka na powiece górnej oka prawego i części donosowej, otarcia naskórka na policzku prawym i podbiegnięcia krwawego na wardze górnej po stronie prawej z uszkodzeniem śluzowki na wardze górnej, skutkujące naruszeniem czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni, usiłował zabrać w celu przywłaszczenia saszetkęZ. S. (1)o wartości ok. 10 zł wraz ze znajdującymi się w niej pieniędzmi w kwocie 50 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na skuteczny opór pokrzywdzonego, co stanowiło przestępstwo zart. 13 § l kkw zw. zart. 280 § l kki za to na podstawieart. 14 § l kkw zw. zart. 280 § l kkorazart. 33§l,§2i§3kkwymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych po 20 złotych każda;

II. na podstawieart. 69 § l i § 2 kkiart. 70 § 2 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoM. F. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 lat;
III. na podstawieart. 63 § l kkzaliczył oskarżonemuM. F. (1)na poczet orzeczonej kary grzywny okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w postaci zatrzymania i tymczasowego aresztowania w okresie od 27 kwietnia 2005r. do 5 czerwca 2005r., uznając tę karę za wykonaną w całości;
IV. na podstawieart. 627 kpkzasądził od oskarżonegoM. F. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 złotych tytułem opłaty od kary pozbawienia wolności, zwalniając go jednocześnie na podstawieart. 624 § l kpkod ponoszenia pozostałych kosztów sądowych.
Powyższy wyrok został zaskarżony przez obrońcę oskarżonegoM. F. (2)i prokuratora.
Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok na jego korzyść i w oparciu o przepisyart. 427 k.p.k.iart. 438 pkt 1 i 3 k.p.k.zarzucił:
1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na pominięciu, że z dowodu z zeznań świadkaR. F.wynika, iż oskarżony podczas darzenia w żaden sposób nie próbował dokonać zaboru saszetki należącej doZ. S. (1), co mogło mieć wpływ na treść wyroku w zakresie przyjętej kwalifikacji prawnej czynu zart. 13 § l k.k.w zw. zart. 280 § l k.k, zamiast zart. 157 § 2 k.k.
2) obrazę prawa materialnego poprzez przyjęcie kwalifikacji prawnej czynu zart. 280 § l k.k.w sytuacji, gdy ustalenia faktyczne zawarte w opisie przypisanego czynu wskazują, że oskarżonyM. F. (1)swoim zachowaniem wypełnił dyspozycję zart. 157 § 2 k.k.
Mając na względzie postawione wyżej zarzuty, na podstawieart. 427 § l k.p.k.iart. 437 § l k.p.k.skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zakwalifikowanie przepisywanego oskarżonemuM. F. (1), czynu jako przestępstwo zart. 157 § 2 k.k., a tym samym uniewinnienie oskarżonego od dokonania przypisanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Prokurator zaskarżył wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze na niekorzyść oskarżonego i w oparciu o przepisart. 438 pkt 2 k.p.k.zarzucił:
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, to jestartykułu 413 § l pkt. 6 kpkpolegającą na niewłaściwym wskazaniu w pkt. II zaskarżonego wyrokuartykułu 70 § 2 kkjako podstawy prawnej zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w stosunku do oskarżonegoM. F. (1)zamiast zastosowania w tym przypadkuartykułu 70 § l pkt. l kpk.
Na podstawieart. 437 kpkskarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie II poprzez wskazanie jako podstawy prawnej warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności orzeczonej wobecM. F. (1)artykułu 70 § l pkt. l kpk.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Jedynie apelacja prokuratora zasługuje na uwzględnienie.
Co do apelacji obrońcy oskarżonego w pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o rzeczową analizę całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności opierając się na kryteriach określonych wart. 7 k.p.k.. Swoje stanowisko odnośnie wskazania jakie fakty uznał za udowodnione lub nieudowodnione na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, w tym dlaczego tylko częściowo dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoM. F. (1), Sąd I instancji szczegółowo umotywował w odpowiadającym wymogom procesowym uzasadnieniu wyroku, gdy tymczasem apelacja w istocie sprowadza się do przeciwstawienia tym ustaleniom własnego, subiektywnego poglądu. Apelujący w swej argumentacji odwołuje się bowiem jedynie do stanowiska jakie prezentował w toku postępowania sam oskarżonyM. F. (1)i do zeznań jego żonyR. F.pomijając całkowicie pozostałe dowody, w tym zeznania pokrzywdzonego w sprawie. Już więc z racji tak selektywnego potraktowania materiału dowodowego w sprawie, gdzie przecież skarżący nie dostrzega, iż poza wyjaśnieniami oskarżonego istnieją inne dowody, apelację należy uznać jako prezentującą odmienny, dowolny pogląd przeciwstawiający się trafnym ustaleniom Sądu. Faktem jest, na co powołuje się skarżący, iż oskarżony w swoich wyjaśnieniach wskazywał, że jego zamiarem, gdy podszedł doZ. S. (2), była chęć jego uderzenia w związku z urazą jaką żywił do niego za zdarzenie z przeszłości. Podnieść jednak należy, iż tego rodzaju deklaracje oskarżonego w żadnym razie nie stoją w sprzeczności z przyjętymi przez Sąd ustaleniami wynikającymi z zeznań pokrzywdzonego co do przebiegu zajścia. Nie można przecież nie zauważyć, że oskarżony podchodząc doZ. S. (2)nawet jeśli początkowo miał zamiar jedynie go uderzyć, co przecież faktycznie miało miejsce, tym niemniej apelujący pomija, iż zdarzenie na tym się nie zakończyło, a z jego przebiegu w sposób oczywisty wynika, co najmniej, że w jego trakcie oskarżony zamierzał też wejść w posiadanie mienia pokrzywdzonego właśnie stosując przemoc wobec jego osoby. Z zeznań bowiem pokrzywdzonego w sposób stanowczy wynika, że po otrzymaniu uderzenia od oskarżonego zerwał mu saszetkę zapiętą przy pasku, dalej stosował przemoc, pokrzywdzony bronił się przed ciosami w sytuacji gdy cały czas saszetka znajdowała się w posiadaniu oskarżonego. Już więc ta okoliczność świadczy, że oskarżony manifestował chęć utrzymania się w jej posiadaniu, a to dopiero zachowanie pokrzywdzonego pozbawiło go jej posiadania. Słusznie Sąd analizując zeznania pokrzywdzonego wskazał na wewnętrzną spójność i konsekwencję jego zeznań ale też wykazał, że ta jego reakcja znajduje swoje adekwatne wsparcie w relacji żony pokrzywdzonego i świadkaB. S., przy czym relacja tej ostatniej co do okoliczności zerwania pokrzywdzonemu saszetki wpełni koresponduje właśnie z relacją pokrzywdzonego. Słusznie przy tym Sąd I instancji akcentuje, iż świadkaB. S.nie łączyły z pokrzywdzonym tego rodzaju relacje, które miałyby rzutować na jej obiektywizm w przedstawieniu faktów w odróżnieniu od sytuacji łączącej oskarżonego z żonąR. F., która już z tej racji motywowana była do relacjonowania w sposób korzystny dla niego. Niezależnie od tego to przecież Sąd wskazał (vide k. 454v), iż pomiędzy jej depozycjami, a wyjaśnieniami oskarżonego zachodzą tego rodzaju sprzeczności, które wprost wskazują, iż stara się ona zmniejszyć negatywne zachowania oskarżonego wobec pokrzywdzonego.
W konsekwencji Sąd Rejonowy trafnie uznał, że wyjaśnienia oskarżonego w części gdzie zaprzeczał by zerwał pokrzywdzonemu saszetkę z paska, w celu jej zabrania są niewiarygodne, a przemawia za tą oceną i to trafnie podniesiona okoliczność w postaci zachowania się pokrzywdzonego po zajściu z udziałem oskarżonego, kiedy to zawiadomił organy ścigania i w sposób szczegółowy i spontaniczny przedstawił jego przebieg. Stąd i ta okoliczność sprzeciwia się przyjęciu by pokrzywdzony w sposób tendencyjny i złośliwy przypisywał oskarżonemu zachowania, które by nie zaistniały faktycznie.
Sąd I instancji nie dopuścił się więc błędu w ustaleniach faktycznych, jako, że są one zgodne z zebranymi w sprawie dowodami, należycie ocenionymi w ramach zakreślonych przepisemart. 7 k.p.k., a skoro tak to odnośnie drugiego z przedstawionych zarzutów – tj. obrazy prawa materialnego zart. 280 § 1 k.k.– stwierdzić należy, że prawidłowym było zakwalifikowanie zachowania oskarżonego jako usiłowania zart. 13 § 1 k.k.popełnienia przestępstwa zart. 280 § 1 k.k..
Reasumując Sąd Okręgowy w całości podziela stanowisko Sądu I instancji, co do winy, kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu jak również w zakresie wymierzonej mu dolegliwości karnej.
Odnosząc się do apelacji prokuratora, stwierdzić należy, iż podniesiony w niej zarzut zasługuje w pełni na uwzględnienie, zwłaszcza, że przecież i Sąd w pisemnych motywach swego wyroku dostrzegł, iż w sposób nieprawidłowy, jak to określił, przez oczywistą omyłkę pisarską powołał przepisart. 70 § 2 k.k., jako podstawę prawną warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Wspomniany przepis stosuje się do sprawców młodocianych lub odpowiadających w warunkach powrotu do przestępstwa określonego wart. 64 § 2 k.k.. Tymczasem jak trafnie to wskazał Sąd oskarżonyM. F. (1)nie spełnia tych przesłanek to znaczy nie jest sprawcą młodocianym (w dacie czynu miał ukończone 34 lata), ani też określonym wart. 64 § 2 k.k.. Stąd też słusznie podnosi skarżący, iż właściwym przepisem wskazującym podstawę prawną warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na stosowny okres próby jestart. 70 § 1 pkt 1 k.k.i dlatego w oparciu o przepisart. 437 § 1 k.p.k.należało zaskarżony wyrok zmienić w sposób wskazany w sentencji.
Orzeczenie o kosztach sądowych za instancję odwoławczą oparto na podstawieart. 633 k.p.k.w zw. zart. 636 § 2 k.p.k..
SSO B. Kuczyńska  SSO Z. Karamara  SSO A. Ślusarczyk
A.W