Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny
Sygnatura akt: V Ka 293/14
Data wyroku: 2014-07-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Janusz Chmiel, Sławomir Klekocki, Lucyna Pradelska-Staniczek

Sygn. akt V  Ka 293/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  24 lipca 2014  r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach

     V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

w składzie:
Przewodniczący:SSO Janusz Chmiel
Sędziowie:SSO Sławomir Klekocki
SSO Lucyna Pradelska- Staniczek (spr.)
Protokolant:  Monika Brzoza
w obecności Wandy Ostrowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2014 r.
sprawy:

T. G./G./

synaO.iA.

ur. (...)wR.

oskarżonego o przestępstwo zart. 207 § 1 kk,art. 157 § 2 kk

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu
z dnia 10 marca 2014r. sygn. akt II K 688/13
I. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 2 w ten sposób, iż ustala, że oskarżony zarzucanego mu czynu dopuścił się w miejscowościR.;
II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
III. zasądza od oskarżonegoT. G.na rzecz oskarżycielki posiłkowejL. G.kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu odwoławczym;
IV. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 /dwadzieścia/ złotych i obciąża go opłatą za II instancję w kwocie 70 /siedemdziesiąt/ złotych.
Sygn. akt V Ka 293/14

UZASADNIENIE
T. G.został oskarżony o to, że

1
w okresie od lutego 2012 roku do maja 2013 roku wR., poprzez wywoływanie awantur, wyzywanie słowami obelżywymi, zastraszanie, słowne poniżanie, kontrolowanie, utrudnianie wejścia do domu, zakłócanie ciszy nocnej, znęcał się psychicznie nad żonąL. G., tj. o czyn zart. 207 § 1 k.k.,

2
w dniu 6 maja 2013 roku wR.poprzez ujęcie za przedramiona i odepchnięcie spowodował uL. G.obrażenia w postaci zasinienia na powierzchni bocznej ramienia lewego oraz stłuczenia okolicy lędźwiowej, co naruszyło czynności narządów ciała u pokrzywdzonej na okres nie przekraczający 7 dni, tj. o czyn zart. 157 § 2 k.k.

Sąd Rejonowy w Raciborzu wyrokiem z dnia 10 marca 2014 roku w sprawie o sygn. II K 688/13 w punkcie I uniewinnił oskarżonego w oparciu oart. 414 § 1 k.p.k.w zw. zart. 17 § 1 punkt 3 k.p.k.od popełnienia występku zart. 207 § 1 k.k.
Nadto w punkcie II uznał oskarżonegoT. G.za winnego popełnienia czynu opisanego powyżej wpunkcie 2 awyczerpującego znamiona występku zart. 157 § 2 k.k.i za to na mocyart. 157 § 2 k.k.wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 70 stawek dziennych, przy przyjęciu, iż wysokość jednej stawki wynosi 10 złotych.
Oskarżony został obciążony kosztami postępowania, w tym wydatkami w kwocie 370 złotych oraz opłatą w kwocie 70 złotych.
Od wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, który działając na zasadzieart. 444 k.p.k.w zw. zart. 425 § 1 i 2 k.p.k.zaskarżył wyrok w części co do punktu II. Wyrokowi na podstawieart. 427§ i 2k.p.k.orazart. 438 punkt 2 i 3 k.p.k.zarzucił:
- naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, a toart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.przez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów i oparcie treści orzeczenia na zeznaniach świadków oskarżenia, mimo, iż wiedzę o rzekomym zachowaniu oskarżonego posiadali jedynie od pokrzywdzonej oraz na treści zeznań samej pokrzywdzonej i małoletniej córkiJ., których treść obrazująca przebieg zdarzenia w żaden sposób nie przystaje do obrażeń ciała doznanych przez pokrzywdzoną,
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia przez przyjęcie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, mimo, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy
oceniony zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania nie daje podstaw do uznania winy oskarżonego,
- naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, a toart. 167 k.p.k.w zw. zart. 193 k.p.k.poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza celem ustalenia czy obrażenia ciała pokrzywdzonej mogły powstać w okolicznościach przez nią podawanych mających miejsce w dniu 6 maja 2013 roku.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
apelacja okazała się bezzasadna. Skutkiem wniesionej apelacji okazała się jednakże konieczność zmiany zaskarżonego wyroku, poprzez ustalenie, że oskarżony czynu dopuścił się w miejscowościR.. Jak bowiem wynika z całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego miejscem popełnienia czynu zart. 157 § 2 k.k.jestR., a nieR., jak to błędnie wskazano w zarzucie aktu oskarżenia. Sąd Rejonowy uznając winę oskarżonego nie skorygował owego błędu, na co zresztą sam zwrócił uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, stąd konieczność zmiany wyroku we wskazanym wyżej zakresie.
Wbrew zarzutom skarżącego wskazać należy, iż Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny, dokonując oceny zebranego materiału dowodowego w sposób odpowiadający zasadom wiedzy i doświadczenia życiowego. Jak wynika z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazał Sąd, którym dowodom i dlaczego dał wiarę, a z jakich powodów odmówił waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego. Rozważania Sądu Rejonowego co do oceny przeprowadzanych w sprawie dowodów należy w pełni podzielić i zaakceptować, nie zawiera bowiem w sobie błędu, nie jest w żadnym razie oceną dowolną, ponieważ poparta została wszechstronną analizą całokształtu okoliczności sprawy. Sąd I instancji dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny, poddał analizie wszystkie przeprowadzone i ujawnione dowody, zaś ich ocena nie przekracza granic określonych wart. 7 k.p.k.Ocena materiału dowodowego, dokonana przez Sąd Okręgowy, nie wykazuje błędów logicznych i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów.
Zgodnie z utrwalonym już w tej mierze orzecznictwem zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Stawiając ten zarzut należy wykazać, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd I instancji dokonując oceny zebranego materiału dowodowego. Możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego w konkretnej sprawie odmiennej oceny materiału dowodowego nie może prowadzić do wniosku, że sąd ten dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku nie może bowiem sprowadzać się do samej tylko odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien się odwoływać do konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, których miałby dopuścić się sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego. Apelacja takich zarzutów w zakresie wyżej wymienionym konkretnych uchybień nie zawiera.
Sąd Okręgowy w pełni się zgadza z dokonaną przez Sąd I instancji oceną zeznań pokrzywdzonejL. G.orazJ.G.a także korespondujących z tą częścią materiału dowodowego zeznaniami świadkówA. B.,J. K. (1),J. K. (2),J. K. (3),P. S.. Rzecz jasna najistotniejszym materiałem dowodowym są zeznania samej pokrzywdzonej i naocznego świadka zdarzenia. Pozostali świadkowie wiedzę na temat zdarzenia posiadali jedynie w oparciu o relację przekazaną im przez pokrzywdzoną, co jednak istotne ich zeznania są spójne i zbieżne z zeznaniamiL. G.i potwierdzają podawany przez nią przebieg zdarzenia z dnia 6 maja 2013 roku.
Słusznie Sądmeritiwskazał, iż w trakcie zdarzenia z dnia 6 maja 2013 roku zarówno oskarżony jak i pokrzywdzona kierowali wobec siebie wzajemne wyzwiska, obie strony w kłótni były bardzo aktywne, co wynika z treści nagrania zarejestrowanego przez córkę stron.
ŚwiadekJ.G.– córka stron zeznała „tata zauważył, że ja nagrywam i rzucił się na mamę i popchnął ją na drzwi i mama miała siniaka. Tata najpierw poleciał za mną ale mama go zatrzymała i wtedy tata ją popchnął”. Taki przebieg zdarzeń przedstawiła także pokrzywdzona słuchana w toku rozprawy głównej zeznając, iż kiedy mąż się zorientował, że córka nagrywa awanturę, chciał jej zabrać telefon, ona stanęła w obronie córki, chwyciła męża z tyłu za sweter, oskarżony wówczas ją odepchnął, po czym przedramieniem uderzyła o drzwi. Dodała, iż oskarżony ją odepchnął, nie ścisnął jej za przedramiona. W protokole przesłuchania pokrzywdzonej z postępowania przygotowawczego jest zapis, iż oskarżony ścisnął ją za przedramiona a następnie odepchnął.L. G.na rozprawie głównej zeznała, iż jest pewna, że mąż ją odepchnął i nie wie dlaczego w protokole z dnia 24 czerwca 2013 roku znalazł się zapis, iż mąż ją ścisnął. Zwrócić należy uwagę na fakt, iż w toku konfrontacji zT. G.przeprowadzonej w trakcie dochodzenia (k-88v)L. G.zeznała (a zeznania te podtrzymała w toku przewodu sądowego), iż w trakcie zdarzenia z dnia 6 maja 2013 roku została przez męża chwycona (nie ściśnięta) za ramiona i rzucona w stronę drzwi. Stąd też posiada zasinienia ramienia lewego i stłuczenie okolicy lędźwiowej.
Doznane przez pokrzywdzoną obrażenia ilustruje załączona do akt dokumentacja fotograficzna (k-48). Z kolei z opinii biegłego sądowego specjalisty chirurgii urazowej i ortopediiZ. P.(k-59) wynika wprost, iż w wyniku zdarzenia z dnia 6 maja 2013 roku pokrzywdzona doznała zasinienia na powierzchni bocznej ramienia lewego oraz stłuczenia okolicy lędźwiowej. Obrażenia te mogły powstać w okolicznościach podawanych w protokole przesłuchania świadka, tj. w wyniku ujęcia za ramię i odepchnięcia. Widoczne obrażenia w obrębie lewego ramienia jak i zgłaszane stłuczenie okolicy lędźwiowej spowodowały naruszenie czynności ciała pokrzywdzonej na czas poniżej dni siedmiu.
Ze sprawozdania znajdującego się w opinii biegłego wynika, iż biegły wydając opinię miał na uwadze, iż z dokumentacji zawartej aktach sprawy wynika, iżL. G.została w trakcie awantury domowej ujęta za kończyny górne i odepchnięta w stronę drzwi przez swojego męża. Biegły zapoznał się także z załączoną dokumentacją fotograficzną.
Stwierdzić zatem należy, iż podniesiony w apelacji zarzut naruszenia prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, a toart. 167 k.p.k.w zw. zart. 193 k.p.k.jest niezasadny. Biegły wydając opinię, jak to już wyżej wskazano miał na względzie fakt, iż pokrzywdzona została ujęta (nie ściśnięta) za ramiona. Pokrzywdzona w toku konfrontacji (wbrew twierdzeniom apelacji) zeznała, iż została najpierw „chwycona przez męża” a następnie popchnięta.
Istotnie pokrzywdzona bezpośrednio po zdarzeniu nie skorzystała z pomocy lekarskiej, nie można jednak z tego wyprowadzać wniosku, iż do opisywanej przez nią i jej córkę sytuacji nie doszło. Jak wynika z akt sprawy doznane przez pokrzywdzoną obrażenia ciała nie wymagały natychmiastowej pomocy lekarskiej, stanowiły tzw. lekkie naruszenie czynności narządów ciała w rozumieniuart. 157 § 2 k.k.
Wbrew twierdzeniom skarżącego zasługują na wiarę zeznania małoletniego świadkaJ.G.. Ma rację autor apelacji, iż na treść wypowiedzi świadka mają wpływ czynniki emocjonalne oraz silna identyfikacja z osobą matki, utożsamianie się z odczuciami matki, co wynika wprost w opinii psychologicznej zawartej w aktach sprawy. Należy jednakże także mieć na względzie, iż z opinii tej wynika ponadto, iż świadek jest w stanie w sposób poprawny odtworzyć sytuacje w której uczestniczyła, potrafi opisać osoby i ich działanie, dokonać oceny moralnej czynów, wskazać relacje przyczynowo-skutkowe. UJ.G.nie stwierdzono tendencji do konfabulacji oraz mikrodysfunkcji w obrębie(...). Co istotne z opinii wynika, iż w trakcie wypowiedzi świadek silnie kontrolowała się, by nie przedstawić swojej rodziny w zbyt negatywnym świetle. W wypowiedziach świadka biegły nie dopatrzył się cech mogących świadczyć o świadomym fałszowaniu relacji zdarzeń zapamiętanych, indywidualna interpretacja faktów nie jest wyuczona i nie wynika z sugestii innych osób.
Zgodzić należy się zatem z poglądemsądu meriti, iż zeznania tego świadka należy uznać za wiarygodne. Sąd I instancji czyniąc ustalenia faktyczne w oparciu o te zeznania nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów. Reasumując oceniony zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego materiał dowodowy prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu zart. 157 § 2 k.k.
Odnosząc się z kolei do wymierzonej kary pozbawienia wolności za czyn zart. 157 § 2 k.k.– zważywszy na kwestionowanie w apelacji winy oskarżonego i brzmieniaart. 447 § 1 k.p.k.- należy przyjąć, że kara została wymierzona po rozważeniu przez Sąd I instancji szeregu okoliczności mających wpływ na jej rodzaj i w żadnej mierze nie można jej uznać za rażąco surową. Dlatego i w tej części brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku. Wymierzona kara samoistnej grzywny w wymierz 70 stawek dziennych, przy przyjęciu, iż wysokość jednej stawki wynosi 10 złotych jest współmierna, odpowiednia do stopnia winy i społecznej szkodliwości, uwzględnia te wszystkie elementy jakie są istotne dla jej wymiaru, jest karą odpowiednią i sprawiedliwą, nie uzasadniającą ingerencji sądu odwoławczego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku, zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 złotych i obciążając go opłatą za II instancję w kwocie 70 złotych. Jednocześnie zasądzono od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowejL. G.kwotę 420 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu odwoławczym.