Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 539/14
Data wyroku: 2014-10-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Arkadiusz Łata, Krzysztof Ficek, Marcin Mierz
Słowa kluczowe: Fałszywe Zeznania
Podstawa prawna: art. 233 § 1 kk

Sygnatura akt VI Ka 539/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia3 października 2014r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Arkadiusz Łata
Sędziowie SSO Marcin Mierz
SSO Krzysztof Ficek (spr.)
Protokolant Agata Lipke
przy udziale Andrzeja Zięby
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 3 października 2014 r.
sprawyP. B.ur. (...)wG.,
synaJ.iB.
oskarżonego zart. 233§1 kkprzy zast.art. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygnatura akt IX K 654/12
na mocyart. 437 § 1 kpkiart. 636 § 1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataR. W.kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

3
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 536,60 zł (pięćset trzydzieści sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 220 zł (dwieście dwadzieścia złotych złotych).

Sygn. akt VI Ka 539/14

UZASADNIENIE
Od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2014 roku sygn. akt IX K 654/12 apelację wywiódł obrońca oskarżonegoP. B.. Zaskarżył przedmiotowe orzeczenie w całości i zarzucił:

1
obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść wydanego w sprawie wyroku, polegającą na uwzględnieniu wbrewart.4 kpkjedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, natomiast pominięciu okoliczności i faktów przemawiających na korzyść oskarżonego;

2
obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść wydanego w sprawie wyroku, a toart.7 kpk, polegającą na wyciąganiu wniosków przez Sąd I instancji wbrew wskazaniom doświadczenia życiowego;

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który mógł mieć istotny wpływ na treść tego orzeczenia, polegający na przyjęciu przez Sąd I instancji, że oskarżony w dniach 25 maja 2011 roku i 22 czerwca 2011 roku zeznawał nieprawdę, pomimo wiedzy, iż jego zeznania miały służyć za dowód w postępowaniu sądowym.

Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa zart.233 § 1 kkw zw. zart.12 kk, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje :
Wywiedziona apelacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym, gdyż sprowadza się wyłącznie do polemiki ze stanowczymi i logicznymi ustaleniami Sądu I instancji.
Sąd Rejonowy przeprowadził w sposób prawidłowy pełne postępowanie dowodowe, a następnie zebrany materiał dowodowy poddał ocenie, która nie uchybia zasadom prawidłowego rozumowania czy też wskazaniom doświadczenia życiowego. Stąd ustalenia faktyczne Sądu meriti przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku zasługiwały na pełną akceptację. Co się zaś tyczy zarzutu naruszeniaart.4 kpk, to przypomnieć trzeba trafne stanowisko judykatury, że naruszenie tego przepisu nie może "stanowić samodzielnej, autonomicznej podstawy kasacyjnej" (czy apelacyjnej). Przepis ten określa ogólną dyrektywę postępowania i dopiero wskazanie tych przepisów ustawy procesowej, które miał sąd naruszyć, wbrew zasadzie obiektywizmu, czyniłoby taki zarzut (chociażby) formalnie poprawnym (postanowienie SN z 09.07.2014r., II KK 140/14).
Przechodząc do szczegółowej analizy zarzutów środka odwoławczego na samym początku zauważyć trzeba, że Sąd Rejonowy był uprawniony do dania wiary jedynie dowodom przemawiającym na niekorzyść oskarżonego i pominięcia dowodów przeciwnych, wspierających linię obronyP. B., gdyż wersja oskarżonego wsparta zeznaniamiJ. B.nie wytrzymuje krytyki. Sam fakt, że oskarżony i świadekJ. B.są kuzynami nie jest decydujący do odrzucenia wersji obrony, choć powinien skutkować wzmożoną ostrożnością przy analizowaniu relacji obu mężczyzn. Oceniając to co powiedzieliP. B.iJ. B.trzeba pamiętać nie tylko o sprawie niniejszej, ale i o tej, w której zostały złożone przezP. B.zeznania, w zamierzeniu mające uwolnić od odpowiedzialnościJ. B.za przestępstwo zart.284 § 2 kk. Sprawa z leasingowanymi pojazdami, w której oskarżony w dniu 25 maja i 22 czerwca 2011 roku przed Sądem Okręgowym w Gliwicach zeznawał, czyni oczywistym motyw złożenia przezP. B.fałszywych zeznań. Poza sporem bowiem było, pomijając odpowiedzialność karną, żeJ. B.miał problemy z firmami leasingowymi, które domagały się zwrotu swoich pojazdów i czyniły wiele, by samochody te namierzyć. Składając zeznaniaP. B.dawał zatem alibiJ. B., że w czasie wizyty przedstawiciela firmy leasingowejM. M.ten nie zastałJ. B.aP. B..
Sąd Rejonowy zasadnie oparł się na zeznaniachM. M., który konsekwentnie wskazywał, że w mieszkaniu, w którym nota bene miał zamieszkiwaćJ. B., nie zastałP. B., ale właśnieJ. B., który nie tylko był ubrany po domowemu, ale raz do obecnej kobiety zwrócił się „mamo” (z całą pewnością nie mógł tak do niej zwrócić sięP. B.). Prawdą jest, że świadekM. M.zeznawał, że tylko raz widziałJ. B., ale jednocześnie podał, iżP. B.poza salą sądową uprzednio nigdy nie widział. Co więcej, w miejscu zamieszkaniaJ. B.był około 20 listopada 2009 roku, zaś zeznania o tej wizycie złożył stosunkowo wcześnie po niej, bo 18 grudnia 2009 roku. Doszło też w niedługim czasie po tej wizycie do czynności okazania wizerunków, kiedy toM. M.rozpoznał bez wahaniaJ. B.jako osobę, która otworzyła mu drzwi i z nim rozmawiała. W ocenie Sądu odwoławczego czas i wyniki tych czynności przeczą tezie apelacji, by świadek nie mógł z uwagi na wielość wizyt w domu dłużników zapamiętać dokładnie jak wygląda określona osoba, a widział ją tylko raz. Dodać trzeba, że zeznaniaM. M.opisujące co działo się w mieszkaniuJ. B.i jego matki są szczegółowe i wskazują na szereg okoliczności, które z pewnością sprzyjały zapamiętaniu jej przebiegu i wyglądu w niej uczestniczących osób (np. zwrócenie się do kobiety „mamo”, opis wyglądu obu osób i ich ubioru, zgodność tego co świadek zaobserwował z opisemJ. B.uzyskanym w siedzibiefirmy (...)należącej doJ. B.). Nadto Sąd odwoławczy nie znalazł powodów, nie naprowadza ich również apelujący, dlaczegoM. M.miałby zeznawać nieprawdę. Motyw do takiego działania z całą pewnością istniał po stronie oskarżonego iJ. B.. Gołosłowne przy tym są twierdzenia apelującego, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że świadek popełnił błąd, ale nie chciał się do tego przyznać, jak pisze obrońca, z bliżej nieznanych powodów. Dodać trzeba, żeM. M.jako pracownikfirmy (...) Sp. z o.o.zajmujący się odnajdywaniem i odzyskiwaniem pojazdów od osób, które nie wywiązują się ze zobowiązań wynikających z zawartych umów, był i jest szczególnie uwrażliwiony na podstępne zachowania klientów, którzy robią wiele, by pojazdu nie oddać oraz na to, co osoby te mówią i jak się zachowują. W takiej sytuacji nie dziwi dobra pamięć świadka. Nie ulega też wątpliwości, żeJ. B.i jego matka byli wizytąM. M.zaskoczeni, nie przygotowani na taki obrót zdarzeń i stąd nie dziwi, żeJ. B.improwizując nie zauważył, że do będącej w domu kobiety jeden raz zwrócił się „mamo”.
Na marginesie zauważyć trzeba, co także pokazuje po czyjej stronie wystąpił interes w mówieniu nieprawdy i zwodzeniu przedstawiciela firmy leasingowej, że reprezentującyJ. B.jego ojciecA. B.został prawomocnie skazany za czyn zart.270 § 1 kk, polegający na podrobieniu potwierdzenia gotówkowej wpłaty i przesłaniu go faxemfirmie (...) Sp. z o.o.Chodziło o rzekomą wpłatę tytułem zaległości rat leasingowychJ. B.(k.121).
Z powyższych powodów Sąd odwoławczy nie miał wątpliwości, że rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego ustalające winę i sprawstwo oskarżonego w zakresie czynu zart.233 § 1 kkw zw. zart.12 kkjest prawidłowe.
Zastrzeżeń nie budziła również kara. Niska kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na najkrótszy z możliwych okresów próby 2 lat oraz grzywna w sumie 1000 złotych, to kary adekwatne do społecznej szkodliwości czynu i stopnia zawinienia oskarżonego. Jednocześnie Sąd Rejonowy zasadnie uwzględnił dotychczasową niekaralnośćP. B.. Kara jako całość powinna wpłynąć na oskarżonego zapobiegawczo i wychowawczo, a także prawidłowo kształtować świadomość prawną społeczeństwa.
Zwrócić trzeba uwagę Sądowi Rejonowemu, który zasadnie obciążył oskarżonego kosztami sądowymi, że wydatki postępowania to również koszty obrony udzielonej z urzędu. Tej kwoty, niemałej, bo opiewającej na 723,24 złotych, Sąd I instancji nie doliczył zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa tytułem wydatków jedynie 140 złotych.
Z tych wszystkich powodów Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Na rzecz obrońcy zasądził kwotę 516,60 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduP. B.w postępowaniu odwoławczym. Konsekwencją nieuwzględnienia apelacji wniesionej na korzyść oskarżonego jest obciążenie go kosztami sądowymi za II instancję (opłata 220 złotych i wydatki 536,60 złotych – 20 złotych ryczałt za doręczenia i 516,60 złotych koszty obrońcy z urzędu).