Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 827/13
Data wyroku: 2014-03-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ludmiła Tułaczko, Jacek Matusik, Aleksandra Mazurek
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 280 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 827/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 marca 2014 r.

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Jacek Matusik
Sędziowie:  SO Ludmiła Tułaczko (spr.)
SO Aleksandra Mazurek

protokolant apl. adw. Dawid Tłok
przy udziale prokuratora Wojciecha Groszyka
po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2014 r.
sprawyM. M.
oskarżonego o przestępstwo zart. 280§1kk
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ wW.
z dnia 11 marca 2013 r. sygn. akt IV K 178/12
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonegoM. M.od uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym przejmując je na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. O.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu oskarżonego w II instancji oraz podatek VAT.

Sygn. akt VI Ka 827/13

UZASADNIENIE

M. M.został oskarżony o to, że w dniu 19 listopada 2011 r. wW.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z pięcioma nieustalonymi mężczyznami, dokonał rozboju na osobieA. R.i usiłował dokonać rozboju na osobieM. K.w ten sposób, że używając przemocy w postaci uderzania rękoma po całym ciele, a także butelkami i kamieniami po głowie oraz kopania po całym ciele w/w pokrzywdzonych, w skutek którego to zachowaniaA. R.odniósł obrażenia w postaci urazu głowy z utratą przytomności, urazowego krwotoku podpajęczynówkowego i ran tłuczonych głowy, powodujących u tego pokrzywdzonego naruszenie czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowegom-ki N.o wartości ok.3000 zł oraz portfela z zawartością dokumentów, pieniędzy w kwocie ok.50 zł i monety o nominale 1 dolara na szkodęA. R.oraz usiłował dokonać zaboru telefonu komórkowego na szkodęM. K., przy czym zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonego,
tj. o czyn zart. 280 § l k.k.w zb. zart. l57 § l k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Wyrokiem z dnia 11 marca 2013 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ wW.M. M.w ramach zarzucanego czynu uznał za winnego tego, że w dniu 19 listopada 2011 r. wW.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu z pięcioma nieustalonymi mężczyznami dokonał rozboju na osobieA. R.i usiłował dokonać rozboju na osobieM. K.w ten sposób, że używając przemocy w postaci uderzania rękoma po całym ciele, a także butelkami i kamieniami po głowie oraz kopania po całym ciele w/w pokrzywdzonych dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowegom-ki N.o wartości ok. 300 zł oraz portfela z zawartością dokumentów, pieniędzy w kwocie ok.50 zł i złotej monety 1 dolarowej na szkodęA. R.oraz usiłował dokonać zaboru telefonu komórkowego o wartości około 1000 zł na szkodęM. K., przy czym zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonego i ustalił, iż czyn ten wypełnia kwalifikację zart. 280 § l k.k.i na podstawieart. 280 § l k.k.wymierzyłM. M.karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności. Na podstawieart.63 § l k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego od 19 listopada 2011 r. do 23 listopada 2011 r. Zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych i przejął je na rachunek Skarbu Państwa. Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. O.kwotę brutto 826,56 zł (osiemset dwadzieścia sześć złotych pięćdziesiąt sześć groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Apelacje od powyższego wyroku wnieśli oskarżony i jego obrońca.
Obrońca oskarżonego powołując jako podstawęart. 444 oraz 425 § 1 i 2 k.p.k.wymieniony wyrok zaskarżył w całości na korzyśćM. M.. Na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:
1/ obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na orzeczenie, a w szczególnościart. 7, 410 i 424 § 1 k.p.k., opisaną w dalszym wywodzie apelacji,
2/ błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wydanego orzeczenia, a polegający na uznaniu, że oskarżonyM. M.dopuścił się zarzucanego mu czynu,
3/ wymierzenie oskarżonemu rażąco niewspółmiernie surowej kary.
W konkluzji obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu przestępstwa ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji.
Swoją osobistą apelację wniósł również oskarżony, który zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, iż to oskarżony dokonał zarzuconego mu aktem oskarżenia czynu. Oskarżony wniósł o ponowne, wnikliwe rozpoznanie sprawy i uniewinnienie go odo popełnienia zarzuconego mu czynu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Obie wniesione apelacje nie są zasadne. Wbrew zarzutom skarżących sąd I instancji w sposób prawidłowy przypisał oskarżonemuM. M.popełnienie przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy ocenił zgodnie zart. 7 k.p.k.zaś swoje stanowisko uzasadnił w sposób, zgodny zart. 424 § 1 i 2 k.p.k.w motywach pisemnych zaskarżonego wyroku. Istotnym dowodem obciążającym oskarżonego były zeznaniaM. K.. Drugi z pokrzywdzonych-A. R., na skutek doznanych obrażeń ciała oraz dynamicznego przebiegu zdarzenia, nie rozpoznał oskarżonego. Słusznie zeznaniaM. K.sąd meriti uznał za wiarygodne. Świadek z całą stanowczością rozpoznał oskarżonegoM. M.jako uczestnika zdarzenia z dnia 19 listopada 2011r. Wskazał, że rozpoznaje go po rysach twarzy, w tym po charakterystycznym pieprzyku nad górną wargą. /k-35/ Załączone do akt fotografie oskarżonego /k- 9, 41, 68/ potwierdzają ten szczegół wyglądu. Oznacza to, że pieprzyk był widoczny na twarzy oskarżonego nawet pomimo kilkudniowego zarostu, na co powołuje się skarżący w swojej apelacji. Ponadto świadekM. K.rozpoznał go po jasnej kurtce, w którą oskarżony był ubrany podczas gdy pozostali sprawcy mieli ciemniejsze ubrania. Świadek miał fizyczną możliwość dokonania takich spostrzeżeń bowiem przed pubem w miejscu, w którym doszło do zdarzenia, było widno. Paliły się latarnie uliczne, co potwierdził protokół oględzin miejsca zdarzenia /k-19v/. Dynamika zdarzenia oraz alkohol wypity przez świadka nie wykluczają zapamiętania wyglądu oskarżonego. W pierwszej kolejności został zaatakowanyA. R..M. K.miał więc możliwość przyjrzenia się napastnikom. Stosowanie przemocy wobecA. R., uderzenie cegłą, przewrócenie go na ziemię, kopanie, przeszukanie ubrania i zabór telefonu komórkowego oraz pieniędzy i wartościowej monety, miało miejsce w odległości kilku merów odM. K.. Skoro do agresji naA. R.doszło zanim został zaatakowanyM. K.to nie może budzić wątpliwości, że świadek zapamiętał przede wszystkim te osoby, które zaatakowały kolegę. Opisał udział oskarżonegoM. M.odnosząc się do działań wobecA. R.. Dlatego zeznał, że oskarżonyM. M.był obecny w bezpośredniej bliskościA. R.podczas przeszukania i zaboru cennych przedmiotów. Jego zachowanie opisał jako zagrzewania pozostałych mężczyzn do zadawaniaA. R.ciosów i ubezpieczanie atakujących mężczyzn. W krótkim czasie po zaatakowaniuA. R.został także zaatakowanyM. K.. Po przewróceniu go na ziemię bronił się przed uderzeniami, kopnięciami, zasłaniając twarz, chroniąc się przed zaborem telefonu komórkowego i pieniędzy, które trzymał w kieszeni spodni. Skoro tak to nie mógł już zauważyć kto zadaje mu ciosy i przeszukuje ubranie. Tymczasem, badanie śladów krwi na ubraniu oskarżonegoM. M.wykazało obecność DNAM. K.na rękawach, spodniach i z tyłu kurtki. Rozległość tych plam, ich rozmieszczenie na różnych częściach ubrania, wyklucza przypadkowy kontakt z pokrzywdzonym. Należy więc uznać za niezasadny zarzut zawarty w apelacji oskarżonego aby ślady DNA powstały na skutek kontaktu z pokrzywdzonym, którego podnosił podczas upadku na ulicy. Takie wyjaśnienia są niewiarygodne również z tego powodu, że zarównoM. K.jak iA. R.wykluczyli aby podczas ucieczki któryś z nich się przewrócił. Ponadto oskarżony stwierdził, że mógł podnosićA. R.tymczasem na jego ubraniu znajdowały się ślady DNAM. K.. Oskarżony powołuje się w swojej apelacji na brak śladów krwi na białych podeszwach jego butów, stwierdzając jednocześnie, że na miejscu zdarzenia było dużo takich śladów. Nie można ocenić trafności tego zarzutu bowiem nie zbadano jego obuwia. Natomiast obecność śladów krwi na rękawie i tylnej powierzchni kurtki oraz nogawce spodni /k- 136/ świadczy o bezpośrednim kontakcie oskarżonego z krwiąM. K.. Skoro świadek wykluczył aby przewrócił się na ulicy a oskarżony go podnosił to należy logicznie rozumując stwierdzić, że oskarżony musiał mieć fizyczny kontakt z pokrzywdzonymM. K.podczas tego zdarzenia np. podczas przeszukania jego ubrania w celu zaboru telefonu komórkowego. Współudział w rozboju nie polega tylko na własnoręcznym zadawaniu ciosów i stosowaniu przemocy w celu zaboru rzeczy, ale na podejmowaniu innych czynności, które wspierają czynności pozostałych sprawców i razem z nimi wypełniają znamiona rozboju. Sąd I instancji określił tę rolę jako ubezpieczanie mężczyzn bijących pokrzywdzonych, zagrzewanie do pobicia. Zagrzewanie do stosowania przemocy nie wyklucza także obserwacji czy nie zbliża się patrol policji, co zarzuca obrońca w apelacji. Zdarzenie miało dynamiczny charakter więc role poszczególnych sprawców, w tym oskarżonego, zmieniały się w zależności od rozwoju sytuacji. Zasadnie sąd I instancji stwierdził, że oskarżony uciekał przed interweniującymi policjantami. Potwierdzają to zeznania policjantaA. S./k-264/ oraz pokrzywdzonegoM. K., który uczestniczył w zatrzymaniu oskarżonego. Opis ubrania oskarżonego – szara czy też jasna kurtka nie jest sprzeczny i nie wyklucza się. Pokrzywdzony widział ubranie oskarżonego na tle pozostałych współsprawców. Zeznań pokrzywdzonego i policjanta nie można porównać z zapisem znajdującym się na płycie CD zawierającej obrazy z monitoringu miejskiego bowiem jej odtworzenie na skutek uszkodzenia nie jest możliwe, na co zwrócił uwagę sąd I instancji. Niemniej jednak protokół z odtworzenia tej płyty, sporządzony w postępowaniu przygotowawczym, potwierdza zeznania świadków, że oskarżony uciekał przed policjantami. /k- 97/ Zasadnie więc sąd I instancji dał wiarę świadkom zeznającym o zachowaniu się oskarżonego po zdarzeniu.M. M.został zatrzymany po upływie krótkiego okresu czasu po zdarzeniu i rozpoznany przez pokrzywdzonegoM. K.. W bezpośredniej relacji, którą świadek przedstawił w rozmowie z policjantemE. W.stwierdził, że oskarżony był tym mężczyzną, który rzucał cegłówkami w pokrzywdzonych. Późniejszy brak potwierdzenia tej okoliczności nie świadczy o tym, że zeznaniaM. K.są niewiarygodne. Świadek ten miał możliwość zastanowienia się nad przebiegiem zdarzenia i odpowiedzialnie opisał rolę oskarżonegoM. M.jaką w nim odegrał podczas przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego i przed sądem. Te same argumenty przemawiają za tym, że świadek nie potwierdził udziałuM. Ł.w zdarzeniu, chociaż wskazał na niego podczas interwencji podjętej wspólnie z policjantami, bezpośrednio po zdarzeniu. Sąd I instancji dysponował kompletnym materiałem dowodowym. Zeznania właściciela Pubu(...), pracownika tego pubu oraz sprzedawcy w sklepie nocnym, przy którym pokrzywdzony rozpoznał oskarżonego, nie można już przeprowadzić. Pub został zlikwidowany a jak wynika z zeznań policjantaE. W.i pokrzywdzonych pub był podczas zdarzenia zamknięty. Natomiast zatrzymanie oskarżonego miało miejsce na ulicy, w oddaleniu od sklepu więc sprzedawca znajdujący się w środku, nie mógł widzieć ucieczkiM. M.. Z tych powodów należy stwierdzić, że sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i słusznie przypisał oskarżonemuM. M.popełnienie przestępstwa rozboju. Wymierzona oskarżonemu kara trzech lat pozbawienia wolności, wbrew zarzutom apelacji obrońcy, jest zgodnie zart. 53 § 1 i 2 k.k.dostosowana do zawinienia. Zasadnie, jako okoliczność obciążające oskarżonego sąd I instancji uwzględnił brutalny przebieg zdarzenia, w którym oskarżony brał udział, znaczną przewagę sił po stronie atakujących mężczyzn oraz uprzednią karalność oskarżonego, także za przestępstwo rozboju. Te okoliczności sprawiają, że orzeczona kara nie może być uznana za rażąco niewspółmiernie surową. Prawidłowe są pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w wyroku.
Mając powyższe na uwadze sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku.
Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treściart. 624§ 1 k.p.k.