Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 556/14
Data wyroku: 2014-12-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Masłowski Tomasz Skowron, Barbara Żukowska
Słowa kluczowe: Paserstwo
Podstawa prawna: art. 291§1 kk

Sygn. akt VI Ka 556/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 grudnia 2014 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Barbara Żukowska  (spr.)
Sędziowie  SO Waldemar Masłowski SO Tomasz Skowron
Protokolant  Jolanta Kopeć
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Zbigniewa Jaworskiego
po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014r.
sprawyA. H.
oskarżonego zart. 291 § 1 kk
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu
z dnia 23 czerwca 2014 r. sygn. akt II K 693/13
I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoA. H.uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną,
II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. J.kwotę 516,60 zł w tym 96,60 zł podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym,
III. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.
Sygn. akt VI Ka 556/14

UZASADNIENIE
A. H.został oskarżony o to, że w dniu 20 grudnia 2012 roku weW., rejonu(...), na terenieposesji nr (...)pomógł w ukryciu samochodu osobowego markiV. (...)onr rej. (...)wartości około 50.000 zł, pochodzącego z kradzieży z włamaniem dokonanej w nocy 19/20 grudnia 2012 roku wZ., czym działał na szkodęP. S., tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Zgorzelcu wyrokiem z dnia 23 czerwca 2014 roku w sprawie II K 693/13:

1
uznał oskarżonegoA. H.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 291 § 1 k.k.i za to na podstawie cytowanego przepisu wymierzał mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności,

2
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoA. H.kary pozbawienia wolności zaliczył okres zatrzymania w dniach 20.12.2012 r. i 21.12.2012 r.,

3
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 17 ust 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. Nr 49, poz. 223 z 1983 r. z późn. zm.) zwolnił oskarżonegoA. H.w całości od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, w tym odstąpił od wymierzenia opłaty,

4
na podstawieart. 29 ust 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze(Dz. U. z 2002 r., nr 123, poz. 1058 ze zm.) w zw. z§ 14 ust 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. J.kwotę 924 zł tytułem nieopłaconej obrony z urzędu oraz dalsze 212,52 zł z tytułu podatku VAT.

Powyższy wyrok zaskarżony został w całości apelacją wywiedzioną przez obrońcę oskarżonego. Obrońca w apelacji zarzucił „błąd w ustaleniach stanu faktycznego przyjętego za podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia, mający wpływ na jego treść, w związku z niewłaściwą oceną materiału dowodowego i ukształtowaniem przekonania Sądu na podstawie wybranych a nie wszystkich dowodów, ocenionych dowolnie a nie swobodnie, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia, jak również rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego przez przyjęcie, że oskarżonyA. H.dopuścił się popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w postępowaniu w postaci wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań funkcjonariuszy PolicjiJ. K.,M. S.iJ. Z.a także zeznań świadkaR. P.nie pozwalają w żaden sposób uznać oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu zart. 291 § 1 k.k.”
Stawiając powyższy zarzut apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wywiedziona apelacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
Wbrew postawionemu zarzutowi rozpoznający przedmiotową sprawę Sąd Rejonowy nie dopuścił się mogącej mieć wpływ na treść wyroku obrazy przepisów postępowania, w szczególnościart. 7 kpk, a w konsekwencji błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zapadłego wobecA. H.wyroku.
Treść zarzutu i wywody zawarte w uzasadnieniu apelacji świadczą, iż apelujący bezpodstawnie polemizuje z ustaleniami Sądu Rejonowego dokonanymi w wyniku realizacji uprawnień do swobodnej oceny dowodów.
Skarżący, powtarzając w apelacji okoliczności składające się na linię obrony oskarżonego prezentowaną w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, nie przedstawił argumentów, które świadczyłyby o dowolności wniosków Sądu meriti i które mogłyby skutecznie podważyć trafne ustalenia faktyczne. Obrońca zaprezentował w apelacji wyłącznie własną ocenę poszczególnych dowodów (przede wszystkim wyjaśnień oskarżonego), własne wnioski a nie wykazał, iż przy ocenie dowodów dokonanej przez Sąd Rejonowy doszło do błędów natury faktycznej lub logicznej, albo iż ocena ta jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy.
Co więcej, obrońca ignoruje całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, przytacza w apelacji wyłącznie w sposób wybiórczy fragmenty dowodów, pomijając iż Sąd Rejonowy dowody ocenił w ich całokształcie, we wzajemnym powiązaniu, rozważając zarówno okoliczności przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego.
Obrońca nie odnosi się w apelacji do argumentów zaprezentowanych w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w którym Sąd Rejonowy poddał poprawnej analizie logicznej całokształt okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego i wysnutych - wyniku tejże analizy - wniosków.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku tymczasem przekonująco wyjaśnia, które dowody i dlaczego, stały się podstawą przypisania oskarżonemuA. H.sprawstwa i winy w zakresie zarzucanego mu występku, dlaczego Sąd ten odrzucił – jako niewiarygodne – wyjaśnienia oskarżonego twierdzącego, iż nie wiedział, że w jego garażu znajduje się pochodzący z kradzieży samochód, który jest demontowany.
Przedstawionej przez Sąd Rejonowy analizie dowodów, wyprowadzonym wnioskom obrońca nie zarzucił w przekonujący sposób braku logiki, niespójności, sprzeczności z treścią dowodów. Podkreślić należy, iż dowody oceniane były przez Sąd Rejonowy nie tylko pod względem ich spójności wewnętrznej ale także w kontekście ich wzajemnych relacji, zachodzących między nimi powiązań, z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego.
Nie są w stanie podważyć słuszności ocen Sądu Rejonowego uwypuklane w apelacji zeznania przybyłych do miejsca zamieszkania oskarżonego rano, w dniu 20.XII.2012r. funkcjonariuszy Policji potwierdzających wyjaśnienia oskarżonego, iż w momencie tej interwencji przebywał w mieszkaniu, było widać, że jest chory, był zaspany. Sąd Rejonowy nie zakwestionował prawdziwości zeznań funkcjonariuszy, jednakże wskazane okoliczności w żadnym razie nie świadczą o wadliwości wysnutych przez ten Sąd wniosków.
Z wyjaśnień oskarżonego i zeznańR. P.wynika, iż żaden z nich nie wiedział nic o okolicznościach, w jakich skradziony na szkodęP. S.samochódV. (...)znalazł się w garażuA. H., w którym - w momencie przybycia Policji- znajdował sięR. P..
Wyjaśnienia złożone przez oskarżonego bezpośrednio po odnalezieniu w jego garażu skradzionego samochodu różniły się jednak od wyjaśnień złożonych w toku rozprawy głównej, były nadto sprzeczne z zeznaniami złożonymi przezR. P.. Sprzeczności te dostrzegł i przeanalizował Sąd Rejonowy.
W momencie przybycia funkcjonariuszy Policji oskarżony mógł istotnie przebywać w domu, spać, być chorym, jednakże powyższe nie wykluczało, by krytycznej nocy wspólnie zR. P.opuszczał teren swojej posesji, co potwierdził dopiero skonfrontowany zR. P..
Z najwcześniejszych wyjaśnień oskarżonego wynika, iż około północy 20.XII.2012r. oznajmiłR. P., że jego auto jest „prawie naprawione”, trzeba je tylko sprawdzić, a ponieważ źle się czuł udał się do domu spać (k.33).
W toku rozprawy głównej oskarżony podał, iż krytycznej nocy poszedł spać ok. 2-3 w nocy, w tym czasie „R.miał praktycznie auto skończone” (k.114v.). W toku kolejnej rozprawy oskarżony przyznał, iż owej krytycznej nocy jeździł zR. P.„ tylko na(...)wL.” (k.170v.)
Z zeznańR. P.wynika tymczasem, iż tejże nocy „nad ranem wrócili zA.z przejażdżki”, a po powrocie nie zauważyli w garażu „nowych rzeczy, których wcześniej tam nie było”, a nadto, iż „nas nie było wtedy w nocy,A.poszedł spać, jak przyjechaliśmy” (k.170v).
Sąd Rejonowy w żadnym razie nie przekroczył dozwolonych granic oceny swobodnej uznając, iż zeznaniaR. P.są nieprzekonujące, świadczą o „manipulacji” zmierzającej do wykazania, że „w chwili, gdy skradziony samochód został wstawiony do garażu nie było na terenie posesji aniR. P.aniA. H.– co sugeruje brak wiedzy obu mężczyzn o takim zdarzeniu” (cyt. z uzasadnienia Sądu Rejonowego).
Obrońca stwierdził w apelacji, iż „dziwi fakt, że (R. P.) nie widział tych (pochodzących ze skradzionego samochodu) przedmiotów, skoro przybyli na miejsce funkcjonariusze od razu je zauważyli”, a zatem „oczywistym jest, żeR. P.zasłaniał się niepamięcią tych faktów, nie składałby bowiem zeznań, które miałyby w jakiś sposób temu świadkowi zaszkodzić”.
Sprzeczności i nielogiczności w wyjaśnieniach oskarżonego i zeznaniachR. P.dostrzeżone i ocenione przez Sąd Rejonowy zasadnie przesądziły o uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego, iż „nie miał (oskarżony) wiedzy, skąd znalazł się skradziony tej samej nocy samochód w należącym do niego garażu”.
R. P.nie miał żadnego powodu, by relacjonując przebieg zdarzeń krytycznej nocy, przyznać, iż „nad ranem” udał się zA. H.na przejażdżkę jeśli fakt taki nie miałby miejsca.
Skoro – zdaniem obrońcy- świadekR. P.świadomie „zasłaniał się niepamięcią” (a faktycznie zaprzeczał) by po powrocie z przejażdżki zA. H.widział w garażu „przedmioty, których wcześniej tam nie było”, obawiając się, że mogłoby to „w jakiś sposób mu zaszkodzić,” to taki sam argument, jest możliwy przy dokonywaniu oceny z wyjaśnień oskarżonego.
Nie wykazał obrońca w jaki sposób treść zeznań świadkaM. M.i ocena tegoż dowodu dokonana przez Sąd Rejonowy mogłyby przesądzać o wadliwości ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wydanego wobecA. H.wyroku. Obrońca sformułował w apelacji wyłącznie zarzut, iż Sąd Rejonowy „w żaden sposób nie próbował wyjaśnić wątku” wynikającego z wyjaśnień oskarżonego, iż krytycznej nocy dzwonił do niego niejaki „Ś.” i pytał, czy może przyprowadzić auto… .
Zeznania złożone przezM. M.w toku rozprawy sądowej nie zostały w żaden sposób podważone wyjaśnieniami oskarżonego, niezrozumiałym jest zatem lakonicznie sformułowany zarzut, iż „Sąd I instancji nie próbował w żaden sposób wyjaśnić tego wątku”, nie wykazał obrońca, by „niewyjaśnienie tego wątku”; mogło mieć (i jakie) znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.
OskarżonyA. H.zaprzeczył by wiedział, iż w jego garażu znajduje się skradziony samochód, by wyraził zgodę na umieszczenie w tym garażu skradzionego samochodu, twierdził, że w momencie przybycia funkcjonariuszy Policji przebywał w domu, spał, jednakże analiza przeprowadzonych w toku rozprawy głównej dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i wnioskowania oraz doświadczenia życiowego zaprezentowana w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku świadczy w sposób pewny o sprawstwie i winie oskarżonegoA. H.w popełnieniu przypisanego mu przestępstwa.
Nie świadczy o dowolności oceny dowodów dokonanej przez Sąd Rejonowy wyrażone przez obrońcę przekonanie, iż oskarżony w przeszłości karany za podobny czyn … „starałby się ukryć wszelkie przedmioty wyjęte ze skradzionego samochodu a nie roznosić je po całej posesji, starałby się aby skradziony samochód jak najszybciej zniknął z jego posesji i garażu, z całą pewnością, nie poszedłby spokojnie spać…”
Z „Protokołu oględzin” (k.20-22) nie wynika by pochodzące z samochodu skradzionego na szkodęP. S.przedmioty zostały ujawnione na terenie „całej posesji”, znajdowały się w garażu, a „bezpośrednio przy pojeździe, na podwórzu” ujawniono tylko gumowe wycieraczki-dywaniki pochodzące z tego samochodu; samochód w należącym do oskarżonego garażu ujawniony został w bardzo krótkim czasie po dokonanej jego kradzieży i nie zdążył jeszcze „zniknąć” z posesji oskarżonego, gdzie został ukryty na czas demontażu a fakt, iż oskarżony „poszedł spokojnie spać” / nad ranem/ nie podważa skutecznie prawidłowości ustaleń Sądu Rejonowego.
Reasumując Sąd Okręgowy stwierdza, że ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny, wbrew twierdzeniom zawartym w apelacji obrońcy oskarżonego, znajduje oparcie w prawidłowo dokonanej analizie i ocenie przeprowadzonych w sprawie dowodów. Sąd Rejonowy w ramach swobodnej oceny dowodów miał podstawy, by oskarżonegoA. H.uznać za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu. Raz jeszcze wskazać należy, iż obrońca nie wykazał w apelacji, poprzez przytoczenie konkretnych, rzeczowych i przekonujących argumentów, wad postępowania Sądu Rejonowego i –w konsekwencji- błędu w ustaleniach faktycznych. Wywody apelacji sprowadzają się do bezpodstawnej polemiki z ustaleniami Sądu Rejonowego, obrońca przeciwstawia ocenom tegoż Sądu własną ocenę przeprowadzonych dowodów, przy czym czyni to nieprzekonująco, nie wykazując, jakich to konkretnych uchybień miałby dopuścić się Sąd Rejonowy w zakresie zasad logicznego rozumowania i wnioskowania dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Prawidłową jest przyjęta w wyroku kwalifikacja prawna przypisanego oskarżonemu przestępstwa. Nie znajduje Sąd Okręgowy także podstaw do kwestionowania rodzaju i wymiaru wymierzonej oskarżonemu kary, której w żadnym razie nie sposób uznać za niewspółmiernie surową.
Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił i ocenił najważniejsze okoliczności wpływające na rodzaj i wymiar tej kary, jak - przede wszystkim - uprzednią karalność oskarżonego za przestępstwo tego samego rodzaju i tym samym słusznie stwierdził brak pozytywnej prognozy kryminologicznej wobec oskarżonego.
Nie znajdując w apelacji, jak również i z urzędu, jakichkolwiek podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku, Sąd Okręgowy orzekł o jego utrzymaniu w mocy (art. 437 § 1 kpk) uznając zarazem wniesioną przez obrońcę apelację za niezasadną w stopniu oczywistym.
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd Okręgowy wydał w oparciu o przepisyart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 634 kpk, albowiem ich uiszczenie przezA. H.byłoby zbyt uciążliwe z uwagi na jego trudną sytuacje materialną, fakt, iż aktualnie przebywa w zakładzie karnym, gdzie odbywa karę pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz ustanowionego oskarżonemu obrońcy z urzędu kwoty wynikające z nieopłaconej obrony oskarżonego w postępowaniu odwoławczym (wraz z podatkiem VAT) w oparciu o przepisyart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturzew zw. z§ 14 ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.IX.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.