Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 955/14
Data wyroku: 2014-10-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech SAWICKI
Teza: ukaranie

Sygn. akt VI W 955/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 października 2014 roku.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Wojciech SAWICKI
Protokolant   Aleksandra DZIAŁAK
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2014 roku,
w obecności osk. publicznego –E. Z.ze Straży MiejskiejW.,
sprawy przeciwkoB. Z. (1)
córceZ.iM.,
urodzonej (...)weW.,
obwinionej o to, że:
do dnia 20 września 2013 roku do godz. 20:30 weW.naul. (...)w siedzibie Straży Miejskiej, będąc właścicielem pojazdu markiT.((...)) nie wskazała na żądanie uprawnionego organu komu powierzyła pojazd, którego kierujący w dniu 16 lipca 2013 roku o godz. 07:58 weW.naul. (...)przekroczył dozwoloną prędkość o 37 km/h,
tj. o wykroczenie z art. 96§3 kw:

I
uznaje obwinionąB. Z. (2)za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. za winną wykroczenia zart. 96§3kw w zw. zart. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowymi za to na podstawieart. 96§3kw wymierza jej karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) złotych;

II
zwalnia obwinioną od ponoszenia kosztów postępowania, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, w tym zwalnia ją od opłaty.

UZASADNIENIE

W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

ObwinionaB. Z. (2)jest właścicielem samochodu osobowego markiT. (...)onumerach rejestracyjnych (...). W dniu 16 lipca 2013 roku o godzinie 07:58 Fotoradar Straży MiejskiejW.nr(...)ustawiony weW.naulicy (...)(na wysokościposesji nr (...)) zarejestrował fakt przekroczenia dozwolonej prędkości przez osobę kierującą wskazanym pojazdem, tj. samochód osobowy markiT. (...)onr rej. (...)w momencie dokonywania pomiaru poruszał się z prędkością 77 km/h przy obowiązującym w tym miejscu ograniczeniu dopuszczalnej prędkości do 40 km/h. Ustalono, iż w dniu 07 sierpnia 2013 roku wystosowano do obwinionej pisemne wezwanie do osobistego stawiennictwa w siedzibie Straży MiejskiejW.weW.przyul. (...)(w charakterze świadka) - w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania - celem wskazania, komu został powierzony uwidoczniony na załączonym raporcie pojazd, którego kierujący w oznaczonym miejscu i czasie przekroczył dopuszczalną prędkość. W tymże wezwaniu zostało zamieszone pouczenie, iż niewywiązanie się z przedmiotowego obowiązku skutkować będzie skierowaniem wniosku o ukaranie do właściwego miejscowo Sądu Rejonowego. Ustalono także, iż paniB. Z. (2)otrzymała wskazane pismo w dniu 09 sierpnia 2013 roku i stawiła się osobiście w siedzibie Straży MiejskiejW.weW.przyul. (...)w dniu 22 sierpnia 2013 roku w godzinach rannych – wtedy także została przesłuchana w charakterze świadka przez funkcjonariuszaSM (...). Podczas tegoż przesłuchaniaB. Z. (2)złożyła ustną deklarację, że szczegółowe dane kierującego swoim pojazdem w krytycznym czasie zobliguje się przedstawić „osobiście lub telefonicznie” do dnia 20 września 2013 roku. Ustalono, iż obwiniona wbrew swojej ustnej deklaracji do dnia 20 września 2013 roku (do godziny 20:30) w siedzibie Straży MiejskiejW.weW.przyul. (...)nie wskazała na żądanie uprawnionego organu, komu powierzyła wskazany pojazd do kierowania w dniu 16 lipca 2013 roku o godzinie 07:58 weW.naulicy (...).

(dowód: zeznania świadkaE. S., karta 35 akt; częściowo wyjaśnienia obwinionej, karty 17-18, 29-30 i 31-32 akt; także: notatka urzędowa, karta 4 akt; wydruk z urządzenia rejestrującego, karta 6 akt; kopia pisemnego wezwania dla obwinionej, karta 7 akt i pokwitowanie odbioru, karta 10 akt)

B. Z. (2)z zawodu jest laborantem chemicznym i aktualnie nie pracuje. Stan rodzinny - mężatka, na utrzymaniu dwójka dzieci. Obwiniona nie była uprzednio karana w postępowaniu mandatowym za tzw. wykroczenia drogowe.

(dowód: dane osobo-poznawcze, karta 29 akt; informacja z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, karta 27 akt)

B. Z. (2)nie była przesłuchania w toku czynności wyjaśniających, natomiast na dalszym etapie postępowania konsekwentnie nie przyznawała się do popełnienia zarzuconego jej wykroczenia.
W sprzeciwie od uprzednio wydanego w niniejszej sprawie wyroku nakazowego obwiniona zaprzeczyła swojemu sprawstwu odnośnie czynu zart. 96§3 Kodeksu wykroczeń–B. Z. (2)zaprzeczyła także, jakoby to ona kierowała swoim pojazdem w dniu 16 lipca 2013 roku o godzinie 07:58 weW.naulicy (...). Ponadto obwiniona oświadczyła, że „Strażnik miejski ustalając termin 20.09.2013r. oświadczył, że nie jest to termin ostateczny i nie wiążący skutkiem prawnym w postaci przyznania się do kierowania pojazdem” – dodatkowoB. Z. (2)zakwestionowała uprawnienie Straży MiejskiejW.do wniesienia wniosku o ukaranie przeciwko właścicielowi lub posiadaczowi pojazdu za czyn zart. 96§3 Kodeksu wykroczeń(vide: karty 17-18 akt).
Na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2014 roku obwiniona podtrzymała okoliczności podniesione w sprzeciwie od wyroku nakazowego – ponadtoB. Z. (2)stanowczo zaprzeczyła, jakoby podczas przesłuchania jej osoby w dniu 22 sierpnia 2013 roku [w siedzibie Straży MiejskiejW.] zobowiązała się do wskazania do dnia 20 września 2013 roku szczegółowych danych osoby kierującej jej pojazdem [w dniu 16 lipca 2013 roku o godzinie 07:58 weW.naulicy (...)] stwierdzając „ja po prostu nie kojarzę tego faktu” (vide: karty 29-30 akt).
W piśmie procesowym z dnia 15 września 2014 roku obwiniona wniosła o umorzenie prowadzonego przeciwko niej postępowania –B. Z. (2)stwierdziła, iż „do chwili obecnej nie jestem w stanie wskazać kierującego [moim pojazdem] nie mając 100% pewności, nie narażając się na zarzut pomówienia”. Ponadto obwiniona ponownie stwierdziła, iż „Strażnik miejski ustalając termin 20.09.2013r. oświadczył, że nie jest to termin ostateczny i nie wiążący skutkiem prawnym w postaci przyznania się do kierowania pojazdem”. DodatkowoB. Z. (2)powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 marca 2014 roku (wydany w sprawie P 27/13) i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2013 roku (wydany w sprawie III KK 431/13) – ponadto obwiniona opisała dane techniczne swojego pojazdu i zakwestionowała prawidłowość pomiaru prędkości tegoż pojazdu w dniu 16 lipca 2013 roku o godzinie 07:58 weW.naulicy (...)(vide: karty 31-32 akt).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Dokonując wnikliwej oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego uznać należy, iż sprawstwo oraz winaB. Z. (2)odnośnie zarzucanego jej wykroczenia są oczywiste, jednoznaczne i nie mogą budzić żadnych wątpliwości.W przekonaniu Sądu Rejonowego całokształt materiału procesowego pozwala na przyjęcie w sposób jednoznaczny, iż obwiniona [jako właściciel samochodu osobowego markiT. (...)onumerach rejestracyjnych (...)] swoim zachowaniem we wskazanym miejscu i czasie – do dnia 20 września 2013 roku do godziny 20:30 weW.przyul. (...)(czyli w siedzibie Straży MiejskiejW.) – wyczerpała ustawowe znamiona czynu stypizowanego przez ustawodawcę wart. 96§3 Kodeksu wykroczeń, albowiem wbrew ciążącemu na niej prawnemu obowiązkowi nie wskazała na żądanie uprawnionego organu [Straży MiejskiejW.], komu powierzyła wskazany pojazd do kierowania w dniu 16 lipca 2013 roku o godzinie 07:58 weW.naulicy (...). Jednocześnie podkreślić w tym miejscu należy, iż Tutejszy Sąd związany jest granicami skargi oskarżyciela publicznego i dlatego przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie nie może być ocena, czy osoba kierująca samochodem osobowym markiT. (...)onr rej. (...)w dniu 16 lipca 2013 roku o godzinie 07:58 weW.naulicy (...)faktycznie dopuściła się wykroczenia stypizowanego wart. 92a Kodeksu wykroczeń(tj. czy faktycznie przekroczyła dozwoloną prędkość) – jednakże z drugiej strony Sąd Rejonowy nie traci z pola widzenia, iż twierdzeniaB. Z. (2)o domniemanym błędzie w pomiarze prędkości wskazanego pojazdu we wskazanym miejscu i czasie są rażąco gołosłowne.
Ustalając stan faktyczny Sąd Rejonowy oparł się przede wszystkim na zeznaniach funkcjonariusza Straży MiejskiejW.E. S.oraz dowodach z powołanych dokumentów, a także - co do okoliczności niespornych - na wyjaśnieniach obwinionej. W przekonaniu Tutejszego Sądu zeznania wskazanego świadka uznać należy za w pełni wiarygodne, ponieważ są one logiczne i spójne oraz zostały złożone spontanicznie, a także korespondują z dowodami z dokumentów. Zważyć także należy, iżE. S.jest dla obwinionej osobą obcą, która przeprowadziła przesłuchanieB. Z. (2)w dniu 22 sierpnia 2013 roku w siedzibie Straży MiejskiejW.wykonując tylko i wyłącznie swoje obowiązki służbowe. Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia założenia, iżE. S.jest osobą negatywnie nastawioną doB. Z. (2)i celowo podaje w swoich zeznaniach okoliczności niegodne z prawdą. Podkreślić także należy, iż wskazana funkcjonariusz Straży MiejskiejW.nie starała się podkreślić wagi i znaczenia własnych zeznań. Ponadto w świetle zasad doświadczenia życiowego i notoryjności spraw podobnych bardzo wiarygodnie brzmią zapewnienia świadka, iż gdyby obwiniona podczas przesłuchania w dniu 22 sierpnia 2013 roku podnosiła argument, iż ma wątpliwości odnośnie osoby kierującej wskazanym pojazdem we wskazanym miejscu i czasie z uwagi na jakość zdjęcia [na wydruku z urządzenia rejestrującego], to bez wątpienia zostałoby to zaprotokołowane.
Twierdzeniom obwinionej zawartym w złożonych przez nią wyjaśnieniach Sąd Rejonowy dał wiarę wyłącznie co do okoliczności niespornych. W pozostałym zakresie w przekonaniu Tutejszego Sądu wyjaśnieniaB. Z. (2)są nielogiczne i raczej mało przekonywujące oraz stanowią wyłącznie próbę realizacji przyjętej przez jej osobę linii obrony. Na podkreślenie zasługuje okoliczność, iż w toku przewodu sądowego nie przeprowadzono praktycznie żadnego dowodu mogącego świadczyć o niewinności obwinionej lub mogącego choćby budzić jakiekolwiek wątpliwości co do faktu popełnienia przezeń zarzuconego jej wykroczenia. Sąd Rejonowy nie traci z pola widzenia, iżB. Z. (2)popada w oczywiste sprzeczności – w piśmie procesowym z dnia 15 września 2014 roku obwiniona oświadcza m.in. „biorąc pod uwagę, że wjeżdżając wul. (...)weW.ze startu zatrzymanego nie mogłam uzyskać takiej prędkości”. Powstaje pytanie – skąd obwiniona to wie, skoro przecież nie kierowała swoim samochodem w krytycznym czasie. PonadtoB. Z. (2)mija się z prawdą twierdząc, że otrzymała ze Straży MiejskiejW.tzw. alternatywne żądanie wskazania komu został powierzony pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie albo przyjęcia mandatu karnego za popełnione wykroczenie drogowe – być może obwiniona otrzymała zupełnie inny dokument w zupełnie innej sprawie. Ponadto zważyć należy, iżB. Z. (2)podpisała protokół przesłuchania jej osoby w charakterze świadka w dniu 22 sierpnia 2013 roku w siedzibie Straży MiejskiejW.bez żadnych zastrzeżeń (vide: karta 5V akt). Sąd Rejonowy nie traci także z pola widzenia, iż zdjęcie na wydruku z urządzenia rejestrującego jest na tyle czytelne, że umożliwia identyfikację osoby siedzącej za kierownicą samochodu osobowego markiT. (...)onr rej. (...)w dniu 16 lipca 2013 roku o godzinie 07:58 weW.naulicy (...).
Zgodnie z poglądem przyjętym w doktrynie i piśmiennictwie, w odniesieniu do czynu stypizowanego przez ustawodawcę wart. 96§3 Kodeksu wykroczeń, zachowanie sprawcze polega na niewskazaniu wbrew obowiązkowi na żądanie uprawnionego organu, komu został powierzony pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym miejscu i czasie. Niewskazanie polega na odmowie udzielenia informacji o osobie, której został powierzony pojazd do kierowania lub używania. Nie wskazaniem jest przede wszystkim udzielenie odpowiedzi negatywnej – na przykład, że nie wskaże tej osoby lub nie wie, w czyjej dyspozycji w określonym czasie był pojazd, a także zaniechanie w ogóle udzielenia odpowiedzi.Znamię to jest zatem spełnione również w razie bezczynności, tj. nie udzielenia w ogóle odpowiedzi właściwemu organowi. Jeżeli ustawodawca w przepisieart. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym(tj. Dz.U. z 2005 roku, Nr 108, poz. 908 ze zmianami) mówi o wskazaniu, a wykroczeniem jest właśnie niewskazanie, to przedmiotowe wykroczenie może być zrealizowane także w formie zaniechania. Co ważne – ustawodawca nie określa formy, w jakiej ma nastąpić odmowa udzielania informacji, a zatem może być złożona ustnie lub na piśmie. Ta pierwsza może być udokumentowana w protokole lub w formie notatki służbowej. W sprawach o wykroczenia czynności wyjaśniające prowadzone przed wystąpieniem do sądu z wnioskiem o ukaranie, w tym czynności dowodowe, mogą być utrwalone w notatce urzędowej. Notatka powinna zawierać wskazanie rodzaju czynności, czasu i miejsca oraz osób uczestniczących, a także krótki opis przebiegu czynności i podpis osoby, która sporządziła notatkę (art. 54§3 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia).Odpowiedzialność za to wykroczenie jest niezależna od formy, w jakiej nastąpiła odmowa. Jest oczywistym, iż obowiązek wskazania osoby, której powierzono pojazd do kierowania lub używania, ma charakter ustawowy. Jego źródłem jest przepisart. 78 ust. 4 powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym, który określa też katalog osób, na których ciąży ten obowiązek. Obowiązek ten pod względem przedmiotowym obejmuje wskazanie osoby, której został powierzony pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie – przy czym jest oczywistym, że musi to być wskazanie precyzyjne, a nie tylko przybliżone.
Uprawnienie do żądania wskazania osoby, której powierzono pojazd do kierowania lub używania, mają też organy, które mają status oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenia. Taki status mają Policja oraz organy administracji rządowej i samorządowej, organy kontroli państwowej i kontroli samorządu terytorialnego oraz strażnicy gminni (miejscy), ale tylko wówczas, gdy w zakresie swego działania ujawniły wykroczenie i wystąpiły z wnioskiem o ukaranie.Przyznanie strażnikom miejskim (gminnym) - na podstawieart. 129b ust. 3 pkt 7 powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym- uprawnień do żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, rozstrzygnęło spór, czy mogą oni złożyć wniosek o ukaranie za niewywiązanie się z tego obowiązku. Zatem wątpliwościB. Z. (2)co do możliwości obwinienia jej osoby o przedmiotowe wykroczenie przez Straż MiejskąW.uznać należy za całkowicie bezzasadne – ponadto zostały one ostatecznie usunięte uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014 roku wydaną w sprawie I KZP 16/14, której to uchwale przyznano moc zasady prawnej.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Rejonowy uznał, iż obwinionaB. Z. (2)swoim zachowaniem we wskazanym miejscu i czasie (opisanym w zarzucie wniosku o ukaranie) wyczerpała ustawowe znamiona czynu stypizowanego przez ustawodawcę wart. 96§3 Kodeksu wykroczeńw zw. zart. 78 ust. 4 powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym. UznającB. Z. (2)za winną popełnienia zarzucanego jej wykroczenia Sąd Rejonowy wymierzył obwinionej karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) złotych. Kara ta w przekonaniu Sądu nie może być uznana za nadmiernie surową – jest ona w pełni adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu będącego przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Tutejszy Sąd nie widział żadnej możliwości odstąpienia od wymierzenia kary bądź poprzestania na zastosowaniu wobecB. Z. (2)środków oddziaływania wychowawczego. Taka decyzja Sądu była konieczna – obwiniona dopuściła się przedmiotowego wykroczenia niewątpliwie z winy umyślnej (przynajmniej w zamiarze ewentualnym) okazując także lekceważenie porządku prawnego. Dodatkowo Sąd Rejonowy ma na uwadze brak jakiejkolwiek refleksji paniB. Z. (2)nad swoim zachowaniem – na zasadzie „przecież nic się nie stało”. Tutejszy Sąd zważył także na nagminność wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji na terenie miastaW.. Uwzględniono ponadto społeczne oddziaływanie oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze orzeczonej kary, które mają stanowić adekwatną względem popełnionego czynu represję wobec sprawcy oraz piętnować w oczach społeczeństwa naganne zachowanie, którego obwiniona niewątpliwie się dopuściła.
Orzekając o kosztach postępowania Tutejszy Sąd mimo opisanych wyżej okoliczności obciążających uznał jednak za zasadne zastosować wobecB. Z. (2)dyspozycjęart. 624§1 Kodeksu postępowania karnegoi zwolnić obwinioną w całości od ponoszenia tychże kosztów uznając, że konieczność uiszczenia tychże kosztów byłaby dla jej osoby nazbyt uciążliwa ze względu na aktualną sytuację osobistą i rodzinną.