Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 96/14
Data wyroku: 2014-03-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Szulc-Wroniszewska, Stanisław Tomasik, Tadeusz Węglarek
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze, Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art. 158§1 kk

Sygn. akt IV Ka 96/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 marca 2014 roku.
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSO Tadeusz Węglarek (spr.)
Sędziowie SA Stanisław Tomasik
SO Agnieszka Szulc-Wroniszewska

Protokolant Agnieszka Olczyk

przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Piotrkowie Trybunalskim del. do Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim- Tomasza Retyka
po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2014 roku
sprawyS. Z.
oskarżonego zart.158§1 kk
K. Z. (1)
oskarżonego zart.158§1 kk
z powodu apelacji wniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Radomsku
z dnia 9 października 2013 roku     sygn. akt VI K 192/13

na podstawieart. 437 § 2 kpkiart. 438 pkt 2 kpkuchyla zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonychS. Z.iK. Z. (1)i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Radomsku.

Ka IV 96/14

UZASADNIENIE
S. Z.iK. Z. (1)zostali oskarżani o to, że:
w dniu 25 listopada 2012 r., w msc.(...)gm.D.działając wspólnie i w porozumieniu dokonali pobiciaK. S.w ten sposób, że bili go rękoma oraz kopali po całym ciele, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy, stłuczenia żeber prawych oraz stłuczenia prawego nadbrzusza przy czym obrażenia te spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres czasu poniżej dni siedmiu; tj. o czyn zart. 158 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy w Radomsku wyrokiem z dnia 9 października 2013 roku w sprawie VI K 192/13

1
oskarżonychS. Z.iK. Z. (1)uznał za winnych zarzucanego im czynu, z tym, iż przyjął dodatkowo, że zachowaniem swoim oskarżeni narazili pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 157 § 1 k.k., tj. czynu wyczerpującego znamionaart. 158 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 58 § 3 k.k.wymierzył każdemu z nich kary po 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, przyjmując, iż wysokość jednej stawki równoważna jest kwocie 30 (trzydziestu) złotych;

2
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonych środek karny w postaci zadośćuczynienia w części poprzez solidarną zapłatę na rzecz oskarżyciela posiłkowegoK. S.kwoty 500 (pięciuset) złotych;

3) zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwoty po:

a
205 (dwieście pięć) złotych tytułem zwrotu wydatków;

b
150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty.

Powyższy wyrok zaskarżony został przez obrońcę oskarżonych i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego

Obrońca oskarżyciela posiłkowego zaskarżył wyrok w częścidotyczącej orzeczenia o karze i środku karnym na niekorzyść oskarżonychS. Z.iK. Z. (1).
Powołując się naart. 438 pkt 4 kpk, wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność kar grzywny oraz środka karnego wymierzonych oskarżonym, wskutek niedostatecznego uwzględnienia wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonych, wynikającą z niedostatecznego uwzględnienia przy wymiarze kary okoliczności obciążających, w szczególności sposobu zachowania się oskarżonych, rodzaju naruszonego dobra, rażącym i umyślnym działaniu zmierzającym do zadania cierpienia, powodujących, że czyny oskarżonych cechują się znacznym stopniem społecznej szkodliwości, dlatego też wymierzona kara nie jest dolegliwa i nie spełnia swoich ustawowych wymogów społeczeństwa.
W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonych kar po 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania na okres 2 lat, kar grzywny w  ilości 80 stawek, po 10 zł każda oraz środka karnego w postaci zadośćuczynienia, poprzez  solidarną zapłatą na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwoty 5.000 zł.
Obrońca oskarżonych na zasadzieart. 427 § 2 kpkiart. 438 pkt. 2 i 3 kpkwyrokowi zarzucił:
1. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na jego treść, w
szczególnościart. 4 kpk,art. 5 kpki7 kpkpolegającą na:

-

oparciu istotnych ustaleń faktycznych wyłącznie na dowodach obciążających przy całkowitym pominięciu dowodów przeciwnych,

odmówieniu wiary wyjaśnieniom oskarżonychS. Z.,K. Z. (1)i zeznaniom świadkówK. Z. (2),D. Z.,W. Z.na tej tylko podstawie, że pozostają one w sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonegoK. S.oraz zeznaniami świadków:M. S.,Z. S.iP. S.,

uznaniu za w pełni wiarygodne zeznań pokrzywdzonegoK. S.oraz świadków:M. S.,Z. S.iP. S.w sytuacji gdy relacje tych osób ujawniają szereg istotnych rozbieżności i to na różnych etapach postępowania zaś osoby te wyraźnie umniejszały rolęK. S.iM. S.w przedmiotowym zdarzeniu,

uznaniu za w pełni obiektywną opinii biegłegoW. N.w zakresie mechanizmu powstania obrażeń ciała u oskarżonych w sytuacji, gdy budzi ona wątpliwości na tle całokształtu materiału dowodowego a biegły ten, w tej samej sprawie wydawał wcześniej opinię dotyczącą obrażeń ciała u pokrzywdzonego i mechanizmu ich powstania, na potrzeby kierunkowo prowadzonego postępowania przygotowawczego, mechanizmu powstania obrażeń ciała u oskarżonych w sytuacji gdy pinia biegłegoW. N.budzi wątpliwości na tle całokształtu materiału dowodowego i budzi wątpliwości także bezstronność biegłegoW. N.z uwagi na fakt wcześniejszego opiniowania w sprawie na potrzeby kierunkowo prowadzonego postępowania przygotowawczego,

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który mógł mieć wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu oskarżonych za winnych popełnienia przypisanego im w tym wyroku czynu, mimo iż nie pozwala na to zebrany w sprawie materiał dowodowy.

W konkluzji wniósł o :
- o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych od przypisanego im w tym wyroku czynu, ewentualnie
- o warunkowe umorzenie wobec oskarżonych postępowania karnego na okres próby 2 lat, ewentualnie
- o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Dodatkowo wniósł:
o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego lekarza sądowego na okoliczność mechanizmu powstania obrażeń ciała u oskarżonych w związku z przedmiotowym zdarzeniem.

Sąd zważył co następuje:
Apelacje okazały się zasadne w takim stopniu, że w skutek ich wniesienia powstały podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Radomsku. Ponieważ ocena podniesionych zarzutów merytorycznych w skargach apelacyjnych byłaby przedwczesna Sąd Okręgowy ograniczył się do wskazania uchybień, które skutkować musiały uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania , gdyż sąd odwoławczy może ograniczyć rozpoznanie środka odwoławczego tylko do poszczególnych uchybień podniesionych przez stronę lub podlegających uwzględnieniu z urzędu , jeżeli rozpoznanie w tym zakresie jest wystarczające do wydania orzeczenia /art. 436 kpk/.
Przechodząc do kwestii szczegółowych wskazać należy, iż sąd rozpoznający sprawę dopuścił się obrazy przepisuart. 389 kpk. Jak wynika z zapisów w protokole rozprawy /k. 147v, 148/ po skorzystaniu przez oskarżonych z prawa do odmowy składania wyjaśnień sąd w trybieart. 389 par 1 kpkodczytał w/w oskarżonym protokoły ich zeznań złożone w postępowaniu przez wydaniem postanowień o przedstawieniu zarzutów i przesłuchaniem ich w charakterze podejrzanych. Jest to zabieg niedopuszczalny także w sytuacji, gdy na wcześniej złożone zeznania w później składanych wyjaśnieniach powołują się podejrzani czy oskarżeni , również w sytuacji gdy na skutek uchybień proceduralnych funkcjonariusz policji , który w trakcie odbierania wyjaśnień od podejrzanego ograniczy się do odebrania oświadczenia sprawcy , iż podtrzymuje on swoje wcześniejsze zeznania.
Podglądy doktryny i orzecznictwa w tej kwestii są jednoznaczne.
Nie wolno odczytywać protokołu z zeznań w charakterze świadka ani dokumentów wówczas sporządzonych przez niego w związku z tym przesłuchaniem /Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 października 1978 r. II KR 220/78OSNPG 1979/6/82/,co dotyczy także osoby , która w tym samym postępowaniu dotyczącym tego samego przedmiotu procesu karnego stała się następnie oskarżonym / SN : IV KR 177/70, OSNKW 1971 nr 1 , poz. 11: IV KR 426/73, OSNKW 1975 nr 3-4, poz. 42, nawet na jej wniosek , a przepisy art. 392 i 393 też nie mają zastosowania /SN I K ZP 37/94, OSNKW 1995, nr 3-4 poz 15, II K 97/09, OSNWSK 2009 nr 1 poz 1935/, natomiast protokół zawierający fałszywe zeznania odczytuje się w sprawie o przestępstwo złożenia fałszywych zeznań nie na podstawie art. 389, lecz jajo dokument na podstawie art. 393 par 1 / SN I KZP 12/91, OSNKW 1991, nr 10-12, poz. 46/
W świetle powyższego stwierdzić należy, iż odczytanie zeznań złożonych w tej sprawie przez oskarżonych na podstawieart. 389 par 1 kpkstanowi rażące naruszenie tego przepisu, zaś uzasadnienie wyroku k. 213v, 214,215v,216 dowodzi nie tylko, iż mogło ono mieć wpływ na treść orzeczenia, ale rzeczywiście wpływ taki miało. Z tych też względów zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu.
Rozpoznając ponownie sprawę sąd I instancji winien uwzględnić poczynione powyżej uwagi.
Niezależnie od powyższego sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu powinien mieć na uwadze także inne zarzuty, które podniesione zostały w skargach apelacyjnych obrońcy oskarżonego i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego.