Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Kp 179/14
Data wyroku: 2014-06-13 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Krzysztof Jawor
Słowa kluczowe: Zażalenie Na Postanowienie O Odmowie Wszczęcia Dochodzenia
Podstawa prawna: art. 465 § 2 k.p.k

Sygn. akt II Kp 179/14

POSTANOWIENIE
Dnia 13 czerwca 2014r.
Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie II Wydział Karnyw składzie:
Przewodniczący: SSR Krzysztof Jawor
Protokolant: Ewelina Zachilska
po rozpoznaniu w sprawie o czyn zart. 207 § 1 k.k.
na skutek zażalenia pokrzywdzonegoK. S.
w przedmiocie odmowy wszczęcia dochodzenia
na podstawieart. 465 § 2 k.p.k.w zw. zart. 329 § 1 k.p.k.
postanawia:
nie uwzględnić zażalenia pokrzywdzonegoK. S.z dnia 25 marca 2014r. i utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 10 marca 2014r.w sprawie o sygn. akt(...)w przedmiocie odmowy wszczęcia dochodzenia.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 10 marca 2014r. Prokurator Prokuratury RejonowejwD.odmówił wszczęcia dochodzenia w sprawie o to, że sprawcaw okresie od 2002r. do dnia 9 lutego 2014r. wD., znęcał się fizycznie nadK. S., w ten sposób, że popychał oraz ciągnął za ręce i nogi pokrzywdzonego, to jest o czyn zart. 207 § 1 k.k.z uwagi na brak znamion czynu zabronionego (art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.).
Na powyższe postanowienie w dniu 25 marca 2014r. wniósł zażalenie pokrzywdzonyK. S.domagając się - jak wynika z treści pisma - uchylenia postanowienia. Do powyższego zażaleniaK. S.dołączył obszerną dokumentację odnośnie swojego stanu zdrowia. Ponadto w uzasadnieniu zażalenia wskazał, że poda świadków, którzy potwierdzą jego zarzuty wobec żony. Jednakże podczas przesłuchania w dniu 11 kwietnia 2014r. skarżący stwierdził, że nie jestw stanie podać nowych świadków, którzy mogliby wiedzieć coś na temat znęcania się jego żony nad nim oraz, że nie ma takich osób, które ten fakt by potwierdziły.
We wniosku z dnia 30 kwietnia 2013r Prokurator Prokuratury RejonowejwD.zwrócił się o nieuwzględnianie zażalenia na postanowieniew przedmiocie odmowy wszczęcia dochodzenia i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd, rozpoznając zażalenie pokrzywdzonego, podzielił w pełni stanowisko Prokuratury Rejonowej wD., iż decyzja procesowa o odmowie wszczęcia dochodzenia podjęta przez ten organ jest w pełni zasadna i odpowiada prawu,a zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, w związku z czym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W realiach przedmiotowej sprawy odnośnie opisanych czynów należy stwierdzić, że zgromadzony w sprawie materiał jednoznacznie pozwala na stwierdzenie, iż brak jest znamion czynu zabronionego opisanego wart. 207 § 1 k.k.Bezsporny oraz niezaprzeczalnym jest fakt, że skarżącyK. S.jest osobąw podeszłym wieku, cierpiącą na wiele schorzeń, wielokrotnie hospitalizowanąi poddawaną licznym zabiegom operacyjnym.K. S.mieszka wraz z żonąL. S.oraz wnuczkąK. K.i jej mężemE. K..W.wraz z mężem zajmują piętro domu należącego doK.iL. S., a skarżący wraz z żoną użytkują parter domu. Rozpytani w toku postępowania sprawdzającego członkowie rodziny:M. S.(córka),J. S.(zięć),K. K.(wnuczka),E. K.(mąż wnuczki) orazL. S.(żona) nie potwierdzili wersji wydarzeń przedstawianej przez skarżącego. Wskazali oni, że faktycznie pomiędzyK.iL. S.jest konflikt, spowodowany zachowaniemK. S., który wymaga zarówno od żony, jak również od innych członków rodziny ciągłego zainteresowania jego osobą, zajmowaniem się nimi byciem „na każde jego zawołanie”. Rodzina wskazała, że pomimo licznych schorzeń – chorobyP., przebytych licznych operacji neurologicznych,K. S.jest osobą w miarę sprawną fizycznie, sam jeździ samochodem, chodzi samodzielnie po schodach. Podniesiono, iż skarżący był kilkakrotnie u psychiatrów, powinien leczyć się psychiatrycznie, czego jednak nie robi, nie stosuje się do zaleceń lekarskich. Według członków rodzinyK. S.często symuluje, że nie ma siłynp. podnieść się z łóżka, czy w ogóle się ruszyć, celowo upada na podłogę, udaje duszności, wymyśla nieprawdziwe sytuacje, wywraca się na różne przedmioty.Z drugiej strony wsiada do samochodu i wyjeżdża gdzieś na cały dzień. Potrafi również wzywać Policję, twierdząc, że dzieje mu się krzywda, a interwencje takie kończą się pouczeniem skarżącego.K. S.wzywa również pogotowie ratunkowe twierdząc, że bardzo źle się czuje, a po przyjeździe pogotowia okazuje się, że nic mu nie jest. Rozpytani ponadto zgodnie stwierdzili, iż toL. S.powinna być w tej sytuacji pokrzywdzona, albowiem toK. S.wyzywa ją wulgarnie i znęca się nad nią psychicznie. Nie potwierdzono także faktu ograniczania przezL. S.dostępu mężowi do finansów – małżonkowie bowiem posiadają wprawdzie jedno wspólne konto, na które wpływają ich emerytury, jednakże każdy ma swoją kartę i swobodny dostęp do zgromadzonych na nim środków.L. S.od jakiegoś czasu nocuje u córkiM. S., ponieważ boi się, że może jej się stać krzywda ze strony męża, a do domu przychodzi tylkow ciągu dnia.
Zgodnie zart. 207 § 1 k.k.przestępstwo znęcania się polega na zadawaniu cierpień fizycznych lub moralnych członkowi rodziny lub innej osobie pozostającejw stałym lub przemijającym stosunku zależności sprawcy. Przez „znęcanie się” należy rozumieć takie działanie sprawcy, które polega między innymi na intensywnymi dotkliwym zadawaniu cierpień moralnych osobie pokrzywdzonej w celu jej udręczenia, poniżenia lub dokuczenia albo wyrządzenie jej innej przykrości, bez względu na rodzaj pobudek (wyrok SN z dnia 6 sierpnia 1996 r. sygn. akt WR 102/96, Prok. i Pr. 1997 r., nr 2, poz. 8). O przyjęciu więc znęcania się rozstrzygają społecznie akceptowane wartości wyrażające się w normach etycznych i kulturowych.
W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że w zachowaniuL. S.brak jest znamion czynu zabronionego zart. 207 § 1 k.k.Zgromadzony materiał nie potwierdził faktów wskazanych przez skarżącego, wręcz przeciwnie. Zdaniem Sądu nieporozumienia domowe pomiędzy małżonkami są wywoływane przez skarżącego, aL. S.stara się unikać bezpośredniej konfrontacji ze skarżącym (choćby poprzez przebywanie u córki).
Zdaniem Sądu, przychylając się w tym względzie do stanowiska Prokuratora Prokuratury Rejonowej wD.iż w toku przeprowadzonych w sprawie czynności sprawdzających zebrano wystarczający materiał dowodowy uzasadniający decyzję o odmowie wszczęcia dochodzenia i przyjęcie, iż brak jest znamion czynu zabronionego zart. 207 § 1 k.k.Mając na uwadze powyższe okoliczności, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia i całkowicie podzielając pogląd Prokuratury, Sąd uznał, że zażalenie skarżącegoK. S.odnośnie czynu zart. 207 § 1 k.k.nie zasługuje na uwzględnienie.