Sąd Okręgowy w Ostrołęce
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 31/14
Data wyroku: 2014-03-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Dąbrowska, Artur Bobiński, Marek Konrad
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 178a § 4 kk

Sygn. akt II Ka 31/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 marca 2014 r.

Sąd Okręgowy w Ostrołęce II Wydział Karny
w składzie:

Przewodniczący SSOMagdalena Dąbrowska(spr.)

Sędziowie SOArtur Bobiński

SOMarek Konrad

ProtokolantLuiza Ustaszewska - Sęk

w obecności ProkuratoraAdama Kolbus

po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r.
sprawy przeciwkoK. K.
oskarżonemu zart. 178a § 4 k.k.
z powodu apelacji oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 07 listopada 2013. w sprawie IIK 700/13
orzeka:

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 200 (dwieście) złotych w tym 180 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty.

Sygn. akt II Ka 31/14

UZASADNIENIE
Prokuratura Rejonowa w Ostrołęce oskarżyłaK. K.o to, że:

w dniu 19 kwietnia 2013 roku o godzinie 00:35 w miejscowościO.naul. (...), będąc wcześniej prawomocnie skazanym za przestępstwo określone wart. 178 a § 1 k.k.przez Sąd Rejonowy w Ostrołęce sygn. akt II K 936/10 kierował samochodem osobowym markiO. (...)onr rej. (...)będąc w stanie nietrzeźwości przy stwierdzonej zawartości alkoholu etylowego we krwi z wynikiem: I bad. – 2,01 ‰ , II bad, 1,84 ‰
tj. o przestępstwo zart. 178a § 4 k.k.

Sąd Rejonowy w Ostrołęce wyrokiem z dnia 7 listopada 2013r. w sprawie II K 700/13 orzekł:

I
oskarżonegoK. K.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu w a/o i za to na podstawieart. 178 a § 4 k.k.skazał go i na podstawieart. 178a § 4 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności

II
na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat

III
zasądził od oskarżonego koszty sądowe w kwocie 330 złotych w tym kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty sądowej na rzecz Skarbu Państwa

Apelację od powyższego wyroku złożył oskarżony.

OskarżonyK. K.zaskarżył wyrok w całości na swoją korzyść zarzucając mu:

1
błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na mylnym stwierdzeniu, że oskarżony kierował w dniu 19 kwietnia 2013 roku o godz. 00.35 w msc.O.naul. (...)samochodem osobowymO. (...)onr rej. (...), że dopuścił się on czynu zart. 178 a § 4 k.k., wobec ujawnienia w toku postępowania rzeczywistego sprawcy wykroczenia-Ł. D., a ponadto;

2
błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, w postaci pominięcia istotnych faktów- oskarżony nie posiadał kluczyków od przedmiotowego samochodu osobowego, ani dokumentu prawa jazdy- kluczyki te oddał mu po kilku dniach rzeczywisty sprawca wykroczenia drogowego –Ł. D.;

3
błąd w ustaleniach faktycznych , mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na pominięciu istotnych informacji, dowodzących, że funkcjonariusze policji zeznają sprzecznie w sprawie II K 700/13 niż w sprawie o wykroczenie ( II W 694/13)

4
błąd w ustaleniach faktycznych – polegający na oparciu orzeczenia na przypuszczeniu, że rzeczywisty sprawca wykroczeniaŁ. D.nie mógł kłamać w trakcie postępowania przygotowawczego i rozprawy

5
naruszenie ogólnych zasad prawa procesowego tj. badania błahych wątków przez Sąd I instancji, jak ilość otwartych drzwi w aucie, nie natomiast rozważenie faktu, żeŁ. D.w celu uniknięcia kary celowo składał fałszywe zeznania, z powodu strachu przed karą grzywny za wykroczenie, a contrario późniejszego przyznania się przezŁ. D.do winy

Stawiając te zarzuty oskarżony wniósł o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.
Oskarżony wniósł także o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przeprowadzenie konkretnych dowodów, co do których Sąd orzekł w trakcie rozprawy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja oskarżonegoK. K.była bezzasadna w stopniu oczywistym, zaś podniesione w niej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.
Główny zarzut apelacji to błąd w ustaleniach faktycznych , który miał wpływ według skarżącego na treść orzeczenia.
Sąd Okręgowy uznał zarzut błędu w ustaleniach faktycznych za niezasadny. Przypomnieć należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych zasługuje na uwzględnienie jedynie, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego.

W realiach przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że do sytuacji takiej nie doszło. Przedstawione w uzasadnieniu Sądu rozumowanie jest prawidłowe, logiczne, zgodne z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. W oparciu o całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jego wszechstronną analizę Sąd Rejonowy ustalił stan faktyczny. Z kolei apelacja oskarżonego, to tylko i wyłącznie polemika z ustaleniami Sądu i twierdzenia, że jedynymi wiarygodnymi dowodami w sprawie są wyjaśnienia oskarżonego i zeznaniaŁ. D., który przyznał się do kierowania pojazdem.

Sąd Rejonowy słusznie uznał zeznaniaM. M.iP. M.za wiarygodne. Świadkowie zeznawali, spójnie i logicznie, nie mieli żadnych powodów aby zeznawać niekorzystnie dla oskarżonego, są funkcjonariuszami policji i z oskarżonym nie mają nic wspólnego.
Skarżący w apelacji podnosi , iż zeznania tych świadków są sprzeczne, powołując się na protokoły ich przesłuchań w postępowaniu wykroczeniowym. Sąd Okręgowy uzupełnił materiał dowodowy zgodnie z wnioskiem oskarżonego i zaliczył do materiału dowodowego protokoły przesłuchań, o które oskarżony wnosił. Protokoły te nie zmieniły oceny w zakresie wiarygodności zeznań świadków. Świadkowie konsekwentnie twierdzili, że samochód kierowany przez oskarżonego mieli w zasięgu wzroku. W postępowaniu wykroczeniowym świadekP. M.na pytania obwinionego podał odnośnie możliwości wyskoczenia z pojazdu, że chyba, że w czasie jazdy mógł ktoś wyskoczyć jak samochód wjechał za budynek stacji wtedy stracili pojazd na około 3 sekundy. Dalej świadek podawał jednak, że na peronie już nie było takiej możliwości, była prosta i widzieli cały czas samochód. Z akt wynika jasno, iż po wjechaniu za budynek stacji samochód jechał dalej peronem, zatrzymał się przy wieży ciśnień, zresztą w wyjaśnieniach potwierdza to sam oskarżony. W tych 3 sekundach na które zwraca uwagę w apelacji oskarżony nie mógł więc opuścić samochodu kierujący, którym miał być według oskarżonegoŁ. D., ponieważ samochód bez kierowcy nie jechałby dalej peronem w kierunku wieży ciśnień. Sąd Rejonowy ponad wszelką wątpliwość ustalił na podstawie zeznań świadków, iż widzieli jak kierowca opuszcza samochód drzwiami po stronie kierowcy. Radiowóz zaś znajdował się w do pojazdu oskarżonego w odległości 20- 25 metrów .
Również nie zasadne są zarzuty odnośnie oceny zeznań świadkaŁ. D.. Sąd dokonał ich rzetelnej, wszechstronnej i dokładnej oceny zwracając uwagę na sprzeczności między zeznaniamiŁ. D., a wyjaśnieniami oskarżonegoK. K.w zakresie okoliczności zdarzenia. Fakt zaś, żeŁ. D.przyznał się do kierowania samochodem automatycznie nie jest dowodem na to, że tak rzeczywiście było. Taki dowód jak każdy inny podlega ocenie i weryfikacji. Takiej pozytywnej weryfikacji dowód z zeznańŁ. D.nie przeszedł.

Niezrozumiałym jest twierdzenie z apelacji, iż zachowanieŁ. D.podczas postępowania przygotowawczego mogło świadczyć o tym, że unikał mówienia prawdy, gdyż nie poinformowano go o tym, że jego czyn stanowi wykroczenie. Dalej skarżący pisze o fałszywych zeznaniach świadkaŁ. D., bo bał się kary grzywny za wykroczenie.
Z postępowania przygotowawczego wynika, iż od pierwszych zeznańŁ. D.twierdził, że kierował samochodem zamiastK. K., skarżący więc w apelacji mówi o jakichś zachowanych świadkaŁ. D.nie wynikających z postępowania przygotowawczego.
Sąd uznał również zarzut naruszenia przepisów postępowania za niezasadny. Według oskarżonego Sąd zajmował się błahymi sprawami, a nie zeznaniami świadkaŁ. D..
Sąd ma obowiązek zajmowania się wszelkimi okolicznościami prowadzącymi do wyjaśnienia sprawy i ujawnienia prawdy materialnej, a nie tylko tymi, które uważa za ważne oskarżony. Tak też Sąd czynił nie pomijając żadnego dowodu przeprowadzonego w toku postępowania przygotowawczego i sądowego, co dało możliwość ustalenia prawidłowych okoliczności zdarzenia.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podst.art. 636§2 k.p.k.