Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 225/14
Data wyroku: 2014-05-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Ficek, Bożena Żywioł, Marcin Schoenborn
Słowa kluczowe: Występek
Podstawa prawna: art. 244 kk

Sygnatura akt VI Ka 225/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia6 maja 2014r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Krzysztof Ficek
Sędziowie SSO Bożena Żywioł
SSR del. Marcin Schoenborn
Protokolant Marzena Mocek
przy udziale Marka Dutkowskiego
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2014 r.
sprawyB. K.ur. (...)wK.,
synaH.iA.
oskarżonego zart. 178a§2 kkw zw. zart. 244 kkprzy zast.art. 11§2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 20 grudnia 2013 r. sygnatura akt IX K 556/13
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt VI Ka 225/14

UZASADNIENIE
Od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2013 roku sygn. akt IX K 556/13 apelację wniósł prokurator.
Zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w całości na niekorzyść oskarżonegoB. K.. Temu orzeczeniu zarzucił obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a toart.400 kpkpoprzez brak przypisania oskarżonemu także popełnienia wykroczenia zart.87 § 1akw, w sytuacji gdy już po rozpoczęciu przewodu sądowego ujawniło się, że czyn zarzucony oskarżonemu stanowi – obok przestępstwa zart.244 kk– także wykroczenie.
Podnosząc ten zarzut oskarżyciel publiczny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje :
Apelacja prokuratora okazała się zasadna w zakresie podniesionego zarzutu obrazy przepisów postępowania, a toart.400 kpk.
OskarżonemuB. K.zarzucono popełnienie jednego przestępstwa (jedno zdarzenie faktyczne) kwalifikowanego kumulatywnie zart.178a § 2 kkiart.244 kkprzy zast.art.11 § 2 kk. W dacie czynu, czyli w dniu 8 marca 2013 roku kwalifikacja ta była prawidłowa, zaś w momencie wydania przez Sąd Rejonowy wyroku zaocznego przepisart.178a § 2 kkjuż nie obowiązywał, a prowadzenie roweru w stanie nietrzeźwości na drodze publicznej stało się wykroczeniem zart.87 § 1akw. W przekonaniu Sądu Rejonowego, uwzględniając treśćart.4 § 1 kk, jeśli w momencie orzekania nie obowiązywałart.178a § 2 kk, to należało go wyeliminować z czynu i przypisać oskarżonemu jedynie przestępstwo zart.244 kk.
Stanowisko to jest błędne, gdyż nie uwzględnia normy zart.400 kpk. Ma rację prokurator, że w obowiązującym prawie zbieg przestępstwa i wykroczenia normujeart.10kw, stanowiąc że zbieg ten ma charakter idealny – orzeka się tak w przedmiocie przestępstwa, jak i wykroczenia. Zgodzić się należało też i z tym, że skoro w realiach sprawy kumulatywny zbieg przestępstw w toku przewodu sądowego przerodził się w zbieg idealny przestępstwa i wykroczenia, co do tego ostatniego zastosowanie winien był znaleźć przepisart.400 kpk. Wprawdzie w doktrynie został przedstawiony pogląd, że jeżeli w toku przewodu sądowego o przestępstwo ujawniono, że czyn będąc przestępstwem wypełnia jednocześnie znamiona wykroczenia (tzw. idealny zbieg wykroczenia i przestępstwa), sąd orzeka nadal tylko w sprawie o przestępstwo, tego bowiem dotyczy skarga (T.Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz., Zakamycze 2003), ale nie przystaje on do sytuacji prawnej niniejszej sprawy. Trafnie pisze apelujący, że akt oskarżenia na chwilę wyrokowania dotyczył zarówno przestępstwa, jak i wykroczenia. Od samego początku skarga prokuratorska dotyczyła pełnego zachowania oskarżonego (prowadzenie roweru w stanie nietrzeźwości na drodze publicznej oraz niestosowania się do zakazu kierowania rowerami orzeczonego przez sąd), zaś zmiana jednego z zachowań z przestępstwa na wykroczenie stanowiła wyłącznie zmianę stanu prawnego w wyniku ingerencji ustawodawcy, nie zaś dostrzeżenia w toku przewodu sądowego, że poza tym, o co oskarżył prokurator zachowanieB. K.stanowi dodatkowo wykroczenie. Zatem należało zgodzić się z apelującym, że skoro skarga oskarżyciela publicznego począwszy od dnia 9 listopada 2013 roku (prowadzenie roweru w stanie nietrzeźwości na drodze publicznej stało się wówczas w miejsce przestępstwa wykroczeniem) dotyczyła także wykroczenia, to Sąd Rejonowy, dostrzegając tę kwestię po otwarciu przewodu sądowego, winien był stosującart.400 kpk, obok przypisania sprawcy popełnienia przestępstwa zart.244 kkw kolejnym punkcie wyroku przypisać mu także wykroczenie. Taka interpretacja, z uwzględnieniem specyfiki niniejszej sprawy i wobec brzmieniaart.400 kpk, jest w pełni uprawniona.
Konieczność zastosowania w sprawieart.400 kpkczyni rozważania Sądu Rejonowego odnośnie braku wniosku o ukaranieB. K.za wykroczenie zart.87 § 1akw bez znaczenia, tak jak i wywody dotycząceart.61 § 1 pkt 1 kpw.
Sąd odwoławczy podzielił także i wniosek środka odwoławczego. Ma rację prokurator, że w sytuacji stwierdzenia, iż w postępowaniu karnym brak jest podstaw do skarżenia nieistniejącej części wyroku oraz w konsekwencji uchylenia przez sąd odwoławczy nieistniejącej części wyroku, zasadny okazał się wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Z tych powodów Sąd Okręgowy wydał rozstrzygniecie kasatoryjne.
W ponownym postępowaniu Sąd Rejonowy będzie miał na uwadze zapatrywania prawne przedstawione powyżej.
Orzekając w przedmiocie przestępstwa i wykroczenia będzie pamiętał o treści art.10 kw.