Sąd Okręgowy w Siedlcach
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV Ua 16/14
Data wyroku: 2014-10-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Witkowski, Elżbieta Wojtczuk, Jerzy Zalasiński
Słowa kluczowe: Wysokość Świadczenia
Podstawa prawna: art. 3 ustawy z dn. 30.10.2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych
Teza: rażące niedbalstwo zachodzi wówczas, gdy poszkodowany pracownik podejmuje dzialania z naruszeniem przepisów o ochronie życia i zdrowia, chociaż mógł i powinien przewidziec grożące mu niebezpieczeństwo.

Sygn. akt IV Ua 16/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 października 2014r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSO Jerzy Zalasiński (spr.)

Sędziowie:

SSO Jacek Witkowski
SSO Elżbieta Wojtczuk

Protokolant:

sekr.sądowy Anna Wąsak

po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. w Siedlcach
na rozprawie
sprawy z wnioskuD. O.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.
o zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego
na skutek apelacji pozwanego Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 31 stycznia 2014r. sygn. akt IV U 76/12
I. oddala apelację;
II. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wS.na rzeczD. O.60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję.
Sygn. akt IV Ua 16/14

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia(...)r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.odmówiłD. O.prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 2 listopada 2011r. do 21 lutego 2012r. i przyznał mu na ten okres prawo do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia chorobowego. Organ rentowy podniósł, że w jego ocenie wypadek, któremu uległ ubezpieczony nie spełnia definicji wypadku przy pracy.
W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczonyD. O.wskazał, że składając wyjaśnienia do protokołu powypadkowego był pod działaniem silnych leków. Zaznaczył, że bezpośrednią przyczyną zdarzenia było zachowanie innego uczestnika ruchu, który zmusił go do zmiany kierunku jazdy. Jego zdaniem wypadek, któremu uległ spełnia definicję wypadku przy pracy, w związku z czym powinien otrzymać zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego.
Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2014r. Sąd Rejonowy w Siedlcach w punkcie I. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemuD. O.prawo do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od dnia 2 listopada 2011r. do dnia 21 lutego 2012r.; w punkcie II. Zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.na rzecz ubezpieczonegoD. O.kwotę 60,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Orzeczenie swoje Sąd Rejonowy oparł na następujących ustaleniach:
(...).D. O.był pracownikiemM. S.prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych, zatrudnionym na stanowisku kierowcy. Z tego tytułu podlegał ubezpieczeniu wypadkowemu.Tego dnia wykonywał on dla pracodawcy transport towaru zS.doW.. Jechał służbowym samochodem ciężarowymmarki S.z naczepą, kiedy ok. godz. 5.00 na łuku jezdni jadący z naprzeciwka samochód osobowy przekroczył oś jezdni i częściowo wjechał na pas ruchu, po którym poruszał się z prędkością ok. 70 km/hD. O.. Aby uniknąć zderzenia z tym pojazdem ubezpieczony częściowo zjechał na pobocze, gdzie stracił panowanie nad samochodem, który przewrócił się na bok, a kierowca wypadł na zewnątrz. W chwili wypadku była lekka mgła, bez opadów atmosferycznych. Na skutek wypadkuD. O.doznał urazu wielonarządowego, wskutek czego stał się niezdolny do pracy.
W ocenie Sądu, zdarzenie z dnia 2 listopada 2011r., któremu uległD. O., było wypadkiem przy pracy. Doszło bowiem do niego w czasie pracy ubezpieczonego, podczas wykonywania przez niego zwykłych obowiązków kierowcy, czyli podczas prowadzenia pojazdu. Nastąpiło to w sposób nagły, na skutek działania przyczyny zewnętrznej, którą było zjechanie przez ubezpieczonego, w reakcji na sytuację na jezdni, na pobocze i utrata w ten sposób panowania nad kierownicą, co doprowadziło do przewrócenia się pojazdu, wypadnięcia z niego ubezpieczonego i powstania u niego urazu w postaci wielonarządowych obrażeń ciała, przez co stał się on niezdolny do pracy. W realiach niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, nie można mówić o umyślności w działaniu ubezpieczonego, gdyż w żaden sposób nie dążył on do zaistnienia wypadku, takiej możliwości nie dopuszczał i się na nią nie godził. W świetle wiarygodnej treści dokumentu zawierającego opinię biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowej, nie można również mówić o rażącym niedbalstwie po stronie ubezpieczonego, a tylko wyłączna wina pracownika i to szczególnie uwarunkowana pozbawia go prawa do świadczeń, przy czym tego rodzaju winę musi udowodnić zakład pracy lub organ rentowy. Rażące niedbalstwo zachodzi natomiast wówczas, gdy poszkodowany pracownik podejmuje działania z naruszeniem przepisów o ochronie zdrowia i życia, chociaż mógł i powinien był przewidzieć grożące mu niebezpieczeństwo, które zwykle występuje w danych okolicznościach faktycznych, co dla każdego człowieka o przeciętnej przezorności jest oczywiste. Przy tym musi to być przyczyna wyłączna (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 października 1980 r., III URN 40/80,(...)). Biegły stwierdził natomiast, żeD. O.nie dopuścił się naruszenia jakichkolwiek reguł ostrożności w ruchu lądowym.
Od wyroku tego apelację wywiódł Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Skarżący zarzucił:
- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(Dz. U. Nr 167, poz. 1322 ze zm.),art. 3 ust. 1 oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2012r., poz. 1137) poprzez niezastosowanie tych przepisów pomimo, iż z protokołu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku oraz z notatki informacyjnej o zdarzeniu drogowym sporządzonej przez Komendę Powiatową Policji wW.jednoznacznie wynika, że ubezpieczony jako kierujący nie dostosował prędkości do panujących w ruchu warunków atmosferycznych, a powyższe zachowanie stanowi rażące niedbalstwo;
- naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.art. 233 § 1 kpcorazart. 328§2 kpcpoprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów odnośnie nie podania przyczyn odmowy wiarygodności i mocy dowodowej notatki informacyjnej i protokołu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku oraz oparcia się w głównej mierze na zeznaniach ubezpieczonego, co doprowadziło do wadliwego uznania przez Sąd, że istnieją podstawy do zmiany decyzji i przyznania ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego z tytułu ubezpieczenia wypadkowego.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie odwołania.
W uzasadnieniu apelacji strona skarżąca podniosła, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności zaistniałego zdarzenia i jednocześnie odmówił wiarygodności i mocy dowodowej podanych przez organ rentowy dowodów z dokumentów w postaci notatki informacyjnej o zdarzeniu drogowym sporządzonej przez Komendę Powiatowa Policji wW.oraz protokołu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku. Zespół powypadkowy ustalił jako bezpośrednią przyczynę wypadku utratę panowania nad kierowanym pojazdem w wyniku złych warunków atmosferycznych, stwierdzając, że wyłączną przyczyną wypadku było nieumyślne niedostosowanie techniki jazdy do warunków na drodze.
Apelacja strony pozwanej jest niezasadna i jako taka podlegała oddaleniu.
Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń i wydał trafne, odpowiadające prawu rozstrzygnięcie. Logicznie uzasadnił swoje stanowisko. Sąd Okręgowy w całej rozciągłości podziela zarówno ustalenia faktyczne, jak i ocenę prawną Sądu I instancji, zatem nie zachodzi konieczność ich powtarzania (por. wyrok Sądu Najwyższego z 08.10.1998r. IICKN 923/97, OSNC 1999/3/60). Odnosząc się do zarzutów apelacji podnieść należy, że w żaden sposób nie podważają one prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji.
Sąd Okręgowy w całej rozciągłości podziela ustalenia dokonane przez Sąd Rejonowy przyjmując je za własne. Zarzuty podniesione w apelacji nie potwierdziły się.
Sąd Rejonowy w Siedlcach dokonał wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego oceniając wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania zgodnie zart. 233 § 1 kpcoraz dokonał prawidłowej wykładni obowiązujących przepisów prawa.
Dowodem na to, że ubezpieczony nie naruszył zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowych jest wyrok uniewinniający Sądu Karnego. Wprawdzie Sąd nie jest związany treścią tego wyroku, ale jest to dowód, który Sąd I instancji ocenił jako najbardziej wiarygodny.
Dlatego podzielając stanowisko Sądu I instancji należało na mocyart. 385 kpcoddalić apelację.
O kosztach Sąd orzekł w oparciu o przepisart. 98 § 1 i 3 kpcustalając wysokość wynagrodzenia na mocy§ 13 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2013r., poz. 461).