Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 109/14
Data wyroku: 2014-07-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Masłowski, Klara Łukaszewska, Edyta Gajgał
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 109/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 lipca 2014 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Waldemar Masłowski (spr.)
Sędziowie   SO Edyta Gajgał
SO Klara Łukaszewska
Protokolant Anna Potaczek
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Zbigniewa Jaworskiego
po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2014 r.
sprawyR. H.,R.Ł.iD. R.
oskarżonych zart. 13 § 1 kkw związku zart. 286 § 1 kkw związku zart. 64 § 1 kki inne
z powodu apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 10 grudnia 2013 r.  sygn. akt II K 1750/12

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoR. H.w ten sposób, że na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesza temu oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 5 (pięciu) lat,

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok wobec oskarżonychR.Ł.,R. H.iD. R.utrzymuje w mocy,

III
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze po 1/3 części od każdego z nich i wymierza opłaty:R.Ł.iR. H.w kwotach po 880 złotych, aD. R.w kwocie 260 złotych.

Sygn. akt VIKa 109/14

UZASADNIENIE
R. Ł.oskarżona została o to, że:
w dniu 15 stycznia 2012 r. wJ.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu zR. H.usiłowała wyłudzić nienależne jej odszkodowanie komunikacyjne nr(...)w wysokości 6.947,50 zł w ten sposób, że zgłosiła szkodę komunikacyjną swojego samochodu m-kiR. (...)nr rej. (...)jako zdarzenie drogowe, do którego miało dojść wJ.przyul. (...)z udziałem samochodu m-kiA. (...)nr rej. (...), pomimo tego, że takie zdarzenie nie miało miejsca, czym działała na szkodę(...) OddziałweW.to jest o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.
orazR. H.oskarżony został o to, że:
w dniu 15 stycznia 2012 r. wJ.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu zR.Ł.usiłował wyłudzić nienależne jej odszkodowanie komunikacyjne nr(...)w wysokości 6.947,50 zł w ten sposób, że uczestniczył w zgłoszeniu przezR.Ł.szkody komunikacyjnej jej samochodu m-kiR. (...)nr rej. (...)jako zdarzenia drogowego, do którego miało dojść wJ.przyul. (...)z udziałem samochodu m-kiA. (...)nr rej. (...), pomimo tego, że takie zdarzenie nie miało miejsca, czym działał na szkodę(...) OddziałweW., przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze sygn. akt IIK 589/05 za czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności objętym następnie wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze Wydział II Karny sygn. akt 360/07 z dnia 7 września 2007 r. którą odbył w okresie od 04 maja 2007 do 25 kwietnia 2008 r. to jest o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
orazD. R.oskarżony został o to, że:
w dniu 06 marca 2012 r. wJ.udzielił pomocyR.Ł.iR. H.do oszustwa wyłudzenia odszkodowania z tytułu kolizji drogowej, w ten sposób, że złożył wobec przedstawiciela(...)Zakładu(...)nieprawdziwe zaświadczenie dotyczące okoliczności zdarzenia drogowego z którego treści wynikało, iż kierując samochodem m-kiR. (...)nr rej. (...)uczestniczył w kolizji drogowej z pojazdemA. (...)nr rej. (...), pomimo tego, że takie zdarzenie nie miało miejsca, czym działał na szkodę(...) OddziałweW.to jest o czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt IIK 1750/12:

I
oskarżonąR.Ł.uznał za winną tego, że w dniu 16 stycznia 2012 wJ.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu zR. H.usiłowała wyłudzić nienależne jej odszkodowanie komunikacyjne w wysokości 6.947,50 zł w ten sposób, że uczestniczyła w zgłoszeniu przezR. H.szkody komunikacyjnej na należącym do niej samochodzie markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...)doznanej w niezaistniałym a podawanym w zgłoszeniu szkody zdarzeniu drogowym, do którego miało dojść w dniu 15 stycznia 2012 wJ.przyulicy (...)z udziałem samochodu markiA. (...)onumerze rejestracyjnym (...), pomimo tego, że takie zdarzenie nie miało miejsca, czym działała na szkodę(...) SAz siedzibą wW., tj. występku zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 14 § 1 k.k.wymierzył jej karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.w związku zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie kary pozbawienia wolności w stosunku do oskarżonejR.Ł.warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata;

III
na podstawieart. 33 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonejR.Ł.karę 175 (stu siedemdziesięciu pięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki na 20 (dwadzieścia) złotych każda;

IV
oskarżonegoR. H.uznał za winnego tego, że w dniu 16 stycznia 2012 wJ.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu zR.Ł.usiłował wyłudzić nienależne jej odszkodowanie komunikacyjne w wysokości 6.947,50 zł w ten sposób, że zgłosił w imieniuR.Ł.szkodę komunikacyjną na należącym doR.Ł.samochodzie markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...)doznanej w niezaistniałym a podawanym w zgłoszeniu szkody zdarzeniu drogowym, do którego miało dojść w dniu 15 stycznia 2012 wJ.przyulicy (...)z udziałem samochodu markiA. (...)onumerze rejestracyjnym (...), pomimo tego, że takie zdarzenie nie miało miejsca, czym działał na szkodę(...) SAz siedzibą wW., będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 21 grudnia 2005 w sprawie o sygn. akt II K 589/05 na karę roku i czterech miesięcy pozbawienia wolności, objętej następnie karą łączną roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 07 września 2007 w sprawie o sygn. akt II K 360/07, którą odbył w okresie od 04 maja 2007 do 25 kwietnia 2008, tj. występku zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 14 § 1 k.k.wymierzył mu karę 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności,

V
na podstawieart. 33 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonegoR. H.karę 175 (stu siedemdziesięciu pięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki na 20 (dwadzieścia) złotych każda;

VI
oskarżonegoD. R.uznał za winnego tego, że w dniu 06 marca 2012 r. wJ.udzielił pomocyR.Ł.iR. H.do oszustwa wyłudzenia odszkodowania z tytułu kolizji drogowej, w ten sposób, że złożył wobec przedstawiciela(...) Zakładu (...)nieprawdziwe oświadczenie dotyczące okoliczności zdarzenia drogowego z którego treści wynikało, iż kierując samochodem markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...)uczestniczył w kolizji drogowej z pojazdem markiA. (...)onumerze rejestracyjnym (...), pomimo tego, że takie zdarzenie nie miało miejsca, czym działał na szkodę(...) SAz siedzibą wW., tj. występku zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 19 § 1 k.k.wymierzył mu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

VII
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.w związku zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie kary pozbawienia wolności w stosunku do oskarżonegoD. R.warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata;

VIII
na podstawieart. 33 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonegoD. R.karę 20 (dwudziestu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki na 20 (dwadzieścia) złotych każda;

IX
na podstawieart. 627 k.p.k.,art. 633 k.p.k.,art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonychR.Ł.,R. H.iD. R.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe po 1/3 części, z pominięciem w tym zakresie kosztów opinii psychiatrycznych wobecR.Ł.iD. R., zasądzając koszty uzyskania tych opinii wyłącznie od oskarżonychR.Ł.iD. R., a nadto wymierzył oskarżonym opłaty w kwotach po 180 (sto osiemdziesiąt) złotych.

Apelację od powyższego wyroku złożyła obrońca oskarżonych, która zarzuciła:

1
naruszenie przepisu prawa materialnegoart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kpk, polegające na dokonaniu błędnej subsumpcji stanu faktycznego w sprawie i ustaleniu, iż oskarżonaR. Ł.oraz oskarżonyR. H.swoim zachowaniem wypełnili znamiona przestępstwa usiłowania oszustwa, tj. „w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłowali doprowadzić inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu” czyli usiłowali wyłudzić nienależne oskarżonejR.Ł.odszkodowania komunikacyjnego w sytuacji, gdy zdarzenie drogowe zgłoszone przez oskarżoną nie miało mieć miejsca, a nadto zdarzenie to nie było w ocenie(...)objęte ochroną ubezpieczeniową w zakresie odpowiedzialności cywilnej, co czyni niemożliwym nawet usiłowanie wyłudzenia odszkodowania,

2
naruszenie przepisu prawa materialnegoart. 18 § 3 kkw zw. zart. 286 kkpolegające na dokonaniu błędnej subsumpcji stanu faktycznego w sprawie i ustaleniu, iż zachowanie oskarżonegoD. R.wyczerpuje znamiona tego przestępstwa w sytuacji, gdy(...)nie chciało uznać zgłoszonego zdarzenia drogowego jako kolizji objętej ochroną z tytułu OC sprawcy,

3
naruszenie przepisów prawa procesowegoart. 2 § 2 kpkw zw. zart. 4 kpkw zw. zart. 9 kpkw zw. zart. 167 kpkw zw. zart. 172 kpk(konfrontacja) orazart. 173 kpkorazart. 193 kpkw zw. zart. 410 kpkpoprzez ferowanie zaskarżonego wyroku w oparciu o niepełny materiał dowodowy zebrany w sprawie a to:

- zaniechanie przez Sąd I instancji dokonania z urzędu bardzo istotnego dowodu w postaci opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego celem odtworzenia kolizji drogowej z dnia 15.01.2012 r. celem ustalenia, czy do zdarzenia drogowego zgłoszonego przez oskarżoną, mogło dojść w opisanych przez nią okolicznościach i miało opisany przez nią przebieg,
- okazania świadkowiP. K.oraz świadkowiN. P.świadkaS. M. (1)celem ustalenia, czy ta osoba znajdowała się na miejscu zdarzenia podczas czynności przez nich dokonywanych,
- konfrontacji świadkaS. M. (1)ze świadkiemN. P.celem wyjaśnienia rozbieżności z nich wynikających w zakresie obecnościS. M. (1)i jej zachowania na miejscu zdarzenia w dniu kolizji drogowej,
- przeprowadzenia dowodu z przesłuchania asp.P. U.oraz podkom.T. B., którzy to rozpytywali świadkaS. M. (1)na okoliczność kolizji z dnia 15.01.2012 r. oraz sporządzili notatkę urzędową z dnia 14.06.2012 r., na okoliczność wskazania okoliczności jej sporządzenia, zachowania świadkaS. M. (1), obecności jej męża świadka podczas czynności oraz argumentacji podawanej przez świadka jako powodu pozyskania od niej drugiego oświadczenia z dnia 16.01.2012 r.,
- przeprowadzenia dowodu z zeznań świadkaZ. K.– likwidatora, który miał wątpliwości co do przebiegu kolizji, celem ustalenia powodów takiego stanowiska,
- pozyskanie informacji ze Szpitala wJ.celem ustalenia obecności oskarżonych w dniu 15.01.2012 r.,
4. naruszenie przepisów prawa procesowego art.: 424kpk– polegającą na niespełnieniu przez Sąd I instancji obowiązku zawarcia w treści uzasadnienia wyroku pełnej analizy materiału dowodowego poprzez pominięcie jego części (zdjęcie pojazdu oskarżonej, braku wizji lokalnej) niewskazaniu wszystkich dowodów na jakich oparł swoje ustalenia bez podania przyczyny takiego stanowiska a nadto na braku odniesienia się Sądu I instancji w zakresie oceny konkretnych dowodów w sprawie, choćby dlaczego odmówił wiarygodności dowodom z wyjaśnień oskarżonych, które to pokrywały się z zeznaniami świadków, które to z kolei dowody uznał Sąd I instancji za wiarygodne w całości, poprzestając li tylko na stwierdzeniu, iż daje wyjaśnieniom oskarżonych wiary, gdyż są sprzeczne z zeznaniami świadkaS. M. (1), a to także zostały ocenione w sposób dowolny bowiem bez zauważenia w ich treści licznych istotnych rozbieżności oraz rozbieżności z innymi dowodami zebranymi w sprawie,
5. naruszenie przepisów prawa procesowegoart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpk,art. 5 § 2 kpkorazart. 2 § 2 kpkpolegający na dokonaniu przez Sąd I instancji oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie w sposób wybiórczy, niepełny a nadto w zupełności dowolny a nie swobodny choćby poprzez:
- oceny zeznańS. M. (1)– jako wiarygodnych w sytuacji zaistnienia w ich treści licznych rozbieżności i braku logiki choćby w zakresie tłumaczenia złożenia podpisu oświadczenia o zdarzeniu drogowym z dnia 15.01.2013 r. tylko i wyłącznie jako przysługi koleżeńskiej, kiedy to później udała się na miejsce zdarzenia wraz z pracownikiem(...)i opisywała mu przebieg kolizji, warunków panujących na drodze, li tylko miała problem z wskazaniem na jaką to odległość wyjechała swoim pojazdem naulicę (...), nadto sama namalowała rysunek sytuacyjny przebiegu zdarzenia, a nadto bez zestawienia ich treści z innymi dowodami w sprawie, choćby zeznań uznanych przez Sąd jako wiarygodne pracownika(...), pomijając zachowanie świadka która to z niezrozumiałych powodów nie dokonała przerejestrowania pojazdu, który kupiła w kwietniu 2011 r. oraz faktu, iż wskazała że w dniu kolizji nie było jej na miejscu zdarzenia, co stoi w sprzeczności z zeznaniami oskarżonych i oraz świadkaP.– osoby niezainteresowanej wynikiem sprawy,
- oceny wyjaśnień oskarżonych jako niewiarygodnych tylko i wyłącznie wobec sprzeczności ich treści z zeznaniami świadkaS. M. (1),
w konsekwencji czego doszło do błędu w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść zaskarżonego wyroku a polegające na ustaleniu, że:
- zdarzenie drogowe z dnia 15.01.2012 r. zgłoszone przez oskarżoną nie miało miejsca,
- oskarżonyD. R.złożył wobec przedstawiciela(...)nieprawdziwe oświadczenie w zakresie zdarzenia drogowego z dnia 15.01.2012 r.
Stawiając powyższe zarzuty obrońca oskarżonych wniosła o:
- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie oskarżonych jako niewinnych popełnienia zarzucanych im czynów
alternatywnie
- uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego jej rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze.
Jednocześnie w sytuacji uwzględnienia pierwszego wniosku obrony wniosła o zasądzenie na rzecz oskarżonej kosztów postępowania oraz obrony za I i II instancję według norm prawem przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonych zasadna jest jedynie w części dotyczącej orzeczenia o karze wobec oskarżonegoR. H..
Nietrafne były zarzuty apelacji sformułowane wpkt 1 i 2 ato obrazyart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkbowiem odmowa wypłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela, nastąpiła z tego powodu, iż ubezpieczyciel tj.(...)nie uznało za prawdziwe zgłoszenia szkody w zakresie okoliczności w jakich do zaistnienia szkody miało dojść wg wersji podawanej przez zgłaszającego iS. M. (1). To właśnie w wyniku postępowania ubezpieczeniowego doszło do zawiadomienia przez ubezpieczyciela organów ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kk.
Sąd odwoławczy nie dostrzega błędów w dokonanej subsumpcji prawnej czynów przypisanych poszczególnym oskarżonym w zaskarżonym wyroku. Czyny przypisane każdemu z oskarżonych wyczerpują ustawowe znamiona występku zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kk.
Nietrafny był zarzut obrazyart. 2 § 1 kpkw zw. zart. 4 kpkw zw. zart. 9 kpkw zw. zart. 167 kpkw zw. zart. 172 kpkoraz obrazyart. 173 kpkiart. 193 kpkw zw. zart. 410 kpksformułowany wpkt 3apelacji. Nie ma bowiem racji apelujący, iż niezbędne było przeprowadzenie przez Sąd z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego na okoliczność czy do kolizji drogowej w dniu 15.01.2012 roku doszło i jaki był jej przebieg tj. czy doszło do niej w okolicznościach podawanych przez oskarżonąR.Ł.. Sąd odwoławczy stwierdza jednoznacznie, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie, w tym treść wyjaśnień oskarżonych nie dawał najmniejszych podstaw do zasięgania przez Sąd opinii biegłego na wskazane wyżej okoliczności. Jak wynika bowiem z treści wyjaśnień oskarżonych nie doszło do styczności dwóch samochodów tj. prowadzonego przez oskarżonegoD. R.i samochodu, który wg twierdzeń oskarżonych miała prowadzićS. M. (1). Brak było zatem na obu samochodach jakichkolwiek śladów umożliwiających biegłemu opiniowanie. Na miejscu zdarzenia także nie zabezpieczono jakichkolwiek śladów „kolizji”, o której mówili oskarżeni. Tak więc biegły nie dysponowałby tego rodzaju materiałem dowodowym, który pozwalałby mu na wydanie opinii chociażby weryfikującej wiarygodność twierdzeń oskarżonych iS. M. (1). Ustalenie, czy do kolizji w istocie doszło czy też nie możliwe jest jedynie poprzez ocenę wiarygodności poszczególnych dowodów osobowych tj. wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków a ta pozostaje w wyłącznej kompetencji sądu orzekającego a nie biegłego. Oceny takiej Sąd Rejonowy dokonał i ustalił prawidłowo stan faktyczny.
Nietrafnie podnosi apelujący, że Sąd Rejonowy z obrazą wskazanych wyżej przepisów zaniechał okazania świadkomP. K.iN. P.S. M. (1). ŚwiadekP. K.nie był obecny na miejscu „kolizji” w dniu zdarzenia i nie mógł zatem stwierdzić czy w momencie kolizji lub bezpośrednio po niejS. M. (1)znajdowała się w tym miejscu, a tym bardziej czy w kolizji brała udział. Świadek ten jedynie telefonicznie, jako pracownik(...), usiłował kontaktować się zS. M. (1)celem złożenia przez nią dodatkowych informacji na temat przebiegu zgłaszanej ubezpieczycielowi „kolizji”. Zarzut apelacji jest więc zupełnie niezrozumiały i nie zasługiwał na uwzględnienie. ŚwiadekN. P.był na miejscu „kolizji” by na lawecie przetransportować samochód i jak zeznał „kobietę”, która stała przy czerwonym samochodzie widział z odległości ok. 200 metrów i to przez chwilę. Zdarzenie miało mieć miejsce w dniu 15.01.2012 roku a więc półtora troku temu. ŚwiadekN. P.przesłuchany został w toku postępowania odwoławczego przez Sąd na okoliczność możliwości rozpoznania kobiety stojącej przy „czerwonym samochodzie”. Z zeznań złożonych w toku rozprawy odwoławczej skonfrontowanych z treścią zeznań tego świadka złożonych przed Sądem I instancji i w toku postępowania przygotowawczego wynika, żeN. P.nie byłby w stanie rozpoznać kobiety, która miał widzieć w wyżej wskazanych okolicznościach. Konfrontowanie zatemS. M. (1)zN. P.było w tych okolicznościach nieuzasadnione podobnie jak okazanie w warunkach rozprawy sądowej.
Zupełnie nieuzasadnione było przesłuchanie świadkówP. U.iT. B.na okoliczności wskazane w zarzucie z pkt 3 apelacji. Okoliczności jakie świadek podawała wyżej wymienionym funkcjonariuszom policji w czasie rozpytania, spisane w sporządzonej notatce służbowej, zbieżne są z treścią wyjaśnień i zeznańS. M. (1)składanych w postępowaniu przygotowawczym. Odczucia i wrażenia funkcjonariuszy policji dokonujących rozpytaniaS. M. (1)nie mogą decydować o ocenie jej wiarygodności w czasie składania wyjaśnień w charakterze podejrzanej i oskarżonej oraz zeznań w charakterze świadka. Sąd I instancji na rozprawie przesłuchał świadkaS. M. (1)bezpośrednio. Oceniając jej wiarygodność mógł opierać się zatem m. in. na swoich spostrzeżeniach, wrażeniach wynikających z bezpośredniego kontaktu ze świadkiemS. M. (1).
Zupełnie niezasadny był zarzut nie przesłuchania w charakterze świadka przez Sąd RejonowyZ. K.– likwidatora(...). Obrońca w toku procesu nie składał wniosku dowodowego o przesłuchanie tej osoby a Sąd dysponując całą dokumentacją zgromadzoną przez ubezpieczyciela nie widział potrzeby, i słusznie, przesłuchania likwidatora(...)na okoliczności, które jasno wynikają z akt szkodowych, z których to akt Sąd dowód przeprowadził.
W toku postępowania odwoławczego przeprowadzono dowód z kart informacyjnych pobytuR.Ł.,D. R.iR. H.na oddziale ratunkowym WC(...)(k. 410 – 412) w dniu 15.01.2012 roku. Tym samym zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z tych dokumentów przez Sąd I instancji nie może powodować skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. Z kart informacyjnych leczenia wyżej wymienionych osób wynika, że w dniu 15.01.2012 roku zgłosiły się one na Oddział Ratunkowy szpitala i stwierdzono u nich obrażenia ciała w kartach tych opisanych. Sąd odwoławczy stwierdza, że przedmiotem rozpoznania w sprawie nie było to czy samochód prowadzony przezD. R.uderzył w drzewo w dniu 15.01.2012 r. a osoby w nim się znajdujące doznały lekkich obrażeń ciała lub ich nie doznały wcale (co wynika z zapisów w kartach informacyjnych) lecz to czy przyczyną uderzenia w drzewo była kolizja z samochodem prowadzonym zS. M. (1)a więc czy żądanie wypłaty odszkodowania z polisy ubezpieczeniowejS. M. (1)od(...)było zasadne czy też kolizja ta nie miała miejsca a żądanie to zmierzało do wyłudzenia wypłaty odszkodowania. Zatem bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy był fakt uderzenia przez samochód prowadzony przezD. R.w drzewo i czy w wyniku tego oskarżeni doznali obrażeń ciała.
Nietrafny był zarzut obrazyart. 424 § 1 kpk. Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku przedstawił, wypełniającą dyspozycjęart. 424 kpkargumentację wydanego wyroku. Wskazał zarówno fakty, które uznał za udowodnione lub nie udowodnione i na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Pisemne uzasadnienie wyroku sporządzone przez Sąd Rejonowy jest stosunkowo skrótowe ale absolutnie nie można zgodzić się z poglądem zawartym w pkt 4 apelacji. W istocie zarzut ten opiera się na odmiennej ocenie dowodów dokonanej przez apelującego niż ta, której dokonał Sąd a qua.
Sąd odwoławczy nie podziela także zarzutu zpkt 5apelacji tj. obrazyart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkart. 5 § 2 kpkorazart. 2 § 2 kpk.
Wbrew twierdzeniom apelującego Sąd Rejonowy nie dokonał wybiórczej oceny dowodów i nie była to także ocena powierzchowna, nielogiczna. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy dokonał oceny wszystkich dowodów przeprowadzonych w toku rozprawy i była to ocena swobodna a nie dowolna, uwzględniała ona przy tym zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego.
Zgodna była z dyspozycjąart. 7 kpki jako taka pozostaje pod ochroną tego przepisu. Wbrew twierdzeniom apelującego Sąd orzekający meriti prawidłowo ocenił wiarygodność wyjaśnień oskarżonych odmawiając im wiary a trafnie uznał zeznaniaS. M. (1)za wiarygodne.
Prawdą jest, że w zeznaniach świadkaM.istnieją rozbieżności, ale nie są one tego rodzaju i tak istotne by dyskredytowały wiarygodność świadka. Dokonując swojej oceny dowodów a właściwie jedynie wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadkaS. M. (1)skarżący pomija, że zeznania tego świadka znajdują wsparcie w innych dowodach a toS. M. (2)iP. K.,M. N..
Dowody z zeznań tych świadków we wzajemnym ich powiązaniu zdecydowanie przemawiają za wiarygodnością zeznań świadkaS. M. (1)i jej wersją wydarzeń, a przeciwko wiarygodności wyjaśnień oskarżonych. Fakt, że w toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez ubezpieczycielaS. M. (1)przedstawiała wersję zgodną z wersją przedstawioną przez oskarżonych nie dyskredytuje jej wiarygodności. W toku postępowania karnegoS. M. (1)przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i podała powody dla których w postępowaniu ubezpieczeniowym podawała inną wersję. ZachowanieS. M. (1)świadczy zdecydowanie za wiarygodnością jej twierdzeń z rozprawy. Nie miała ona najmniejszego powodu by obciążać samą siebie. Zupełnie nie trafiony jest argument, iż zmiana wersji przezS. M. (1)była efektem uświadomienia sobie przez nią ilości posiadanych punktów karnych za prowadzenie samochodu. Ilość posiadanych przez nią takich punktów nie uprawnia w żaden sposób do akceptacji takiej tezy apelującego.
Reasumując stwierdzić należy, że Sąd odwoławczy nie podziela żadnego z zarzutów apelacji i argumentacji w niej zawartej.
Nie znalazł tym samym Sąd II instancji podstaw do odmiennej niż to uczynił Sąd I instancji oceny dowodów i podważania prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez ten Sąd.
Zważywszy na powyższe okoliczności Sąd Okręgowy uznał, iż Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy przypisał poszczególnym oskarżonym czyny opisane w pkt I, IV i VI części dyspozytywnej wyroku. Subumpcja prawna tych czynów nie budzi wątpliwości. Jest ona prawidłowa.
Kary orzeczone wobec każdego z oskarżonych, zarówno pozbawienia wolności jak i grzywny nie rażą swoją surowością. Są one adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynów każdego z oskarżonych i uwzględniają okoliczności podmiotowe wskazane przez Sąd Rejonowy.
Z tych względów zaskarżony wyrok utrzymano w mocy na podstawieart. 437 § 1 kpkz wyjątkiem orzeczenia o karze wobecR. H..
Sąd Okręgowy uznał bowiem, że wobec tego oskarżonego istnieje pomimo uprzedniej karalności i działania w warunkach recydywy zart. 64 § 1 kkpozytywna prognoza kryminologiczna uzasadniająca orzeczenie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności. Ostanie skazanieR. H.za czyn przeciwko mieniu miało miejsce w roku 2005, za czyn popełniony w marcu 2005 roku. Od daty tego czynu upłynęło do dnia popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu w obecnym postępowaniu ok. 7 lat. W międzyczasie skazany był jedynie w roku 2007 za czyn zart. 178a § 1 kk. Taka odległość czasowa pomiędzy przestępstwami przypisanymi oskarżonemu w poszczególnych postępowaniach świadczy o tym, że nie jest on osobą zdemoralizowaną wymagającą resocjalizacji w warunkach zakładu karnego.
Z tych przyczyn, zmieniając zaskarżony wyrok (art. 437 § 2 kpk) orzeczono o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonejR. H.(art. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 kk) określając okres 5 lat próby. Okres ten pozwoli w pełni na weryfikację pozytywnej prognozy kryminologicznej wobec tego oskarżonego.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpkiart. 633 kpk.
AP