Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 112/14
Data wyroku: 2014-03-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Daniluk, Ewa Bogusz-Patyra, Arkadiusz Śmiech
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt XI Ka 112/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 marca 2014 roku

Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Arkadiusz Śmiech(spr.)
Sędziowie:  SO Elżbieta Daniluk
SO Ewa Bogusz- Patyra
Protokolant: Małgorzata Dubiel
przy udziale Prokuratora Ewy Stelmach
po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2014 roku
sprawyJ. H.
oskarżonego zart. 53 pkt 4 i art. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 53 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1995 roku- Prawo łowieckie
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Chełmie IX Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we Włodawie
z dnia 28 listopada 2013 roku  sygn. akt IX K 90/13

I
zaskarżony wyrok utrzymuje mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze 260 (dwieście sześćdziesiąt) złotych opłaty oraz 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu poniesionych wydatków.

XI Ka 112/14

UZASADNIENIE
J. H.został oskarżony o to, że:
1. w nocy z 14/15 sierpnia 2011 roku w miejscowościM.województwa(...)w obwodzie łowieckim leśnym nr(...), będąc członkiemKoła (...)wD.pozyskał jednego lisa poprzez zastrzelenie go z broni myśliwskiej nie mając do tego ważnego upoważnienia do wykonywania polowania indywidualnego o wartości 1000 złotych na szkodę Skarbu Państwa reprezentowanego przez Lasy Państwowe NadleśnictwoS.,
tj. o czyn zart. 53 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1995 roku - Prawo łowieckie;
2. w nocy z 5/6 sierpnia 2011 roku w miejscowościK.–M.województwa(...)w obwodzie łowieckim nr(...), będąc członkiemKoła (...)wD.usiłował pozyskać lisa poprzez zastrzelenie go z broni myśliwskiej, lecz zamierzonego celu nie osiągnął, gdyż oddał w jego kierunku dwa strzały niecelne, przy czym czynu tego dopuścił się nie mając do tego ważnego upoważnienia do wykonywania polowania indywidualnego,
tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 53 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1995 roku - Prawo łowieckie.
Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy w Chełmie w IX Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą we Włodawie:
I. oskarżonegoJ. H.w ramach pierwszego z zarzuconych mu czynów uznał za winnego tego, że w nocy z 14 na 15 sierpnia 2011 roku w miejscowościK.w gminieW., powiatu(...), województwa(...), nie będąc uprawnionym do polowania ze względu na brak upoważnienia do polowania indywidualnego wszedł w posiadanie zwierzyny w postaci jednego lisa, to jest dokonania czynu stanowiącego przestępstwo zart. 53 pkt 6 ustawy z dnia 13 października 1995 roku – Prawo łowieckie(tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1226) i za to:
II. na podstawieart. 53 pkt 6 ustawy z dnia 13 października 1995 roku – Prawo łowieckie(tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1226) skazał oskarżonegoJ. H.na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
III. oskarżonegoJ. H.w ramach drugiego z zarzuconych mu czynów uznał za winnego tego, że w nocy z 5 na 6 sierpnia 2011 roku w miejscowościachK.iM.w gminieW., powiatu(...), województwa(...), polował nie będąc uprawnionym do polowania ze względu na brak upoważnienia do polowania indywidualnego, to jest dokonania czynu stanowiącego przestępstwo zart. 53 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1995 roku – Prawo łowieckie(tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1226) i za to:
IV. na podstawieart. 53 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1995 roku – Prawo łowieckie(tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1226) skazał go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;
V. na podstawieart. 85 k.k.w zw. zart. 86 § 1 k.k.orzeczone wobec oskarżonegoJ. H.w punktach II i IV kary jednostkowe pozbawienia wolności połączył i orzekł wobec oskarżonego karę łączną 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności;
VI. na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoJ. H.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata;
VII. na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoJ. H.grzywnę w wymiarze 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych, ustalając na podstawieart. 33 § 3 k.k.wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych;
VIII. na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.częściowo zwolnił oskarżonegoJ. H.od kosztów sądowych w ten sposób, że zwolnił go od opłaty, natomiast zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 290 (dwieście dziewięćdziesiąt) złotych tytułem wydatków.
Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżony. Treść uzasadnienia wniesionego środka odwoławczego wskazuje, iż skarżący kwestionuje ocenę stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów. Domaga się przy tym złagodzenia dolegliwości wynikających ze skazania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja w toku instancyjnej kontroli prawidłowości zaskarżonego wyroku uznana została za niezasadną w stopniu oczywistym. Za taką oceną środka odwoławczego przemawiało to, że wywody i twierdzenia skarżącego okazały się być całkowicie chybione.
Sąd Rejonowy przy rozpoznaniu sprawyJ. H.nie dopuścił się żadnych nieprawidłowości, które mogłyby mieć wpływ na treść wyroku. Sprostał wymaganiom przepisów postępowania, jak też nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Skoro zaś treść wniesionego środka odwoławczego wskazuje, iż skarżący w zasadzie nie kwestionuje sprawstwa w zakresie przypisanych mu czynów, a ocenę stopnia społecznej szkodliwości tychże przestępstw, i w konsekwencji domaga się zmiany zaskarżonego orzeczenia w zakresie rozstrzygnięcia o karze, to nie zachodzi potrzeba czynienia szerszych rozważań w tym zakresie.
Co się zaś tyczy kluczowej kwestii, na której bazuje wniesiona apelacja, to w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w ocenie Sądu Okręgowego brak jest podstaw do przyjęcia, iż stopień szkodliwości społecznej czynów przypisanych oskarżonemu nie jest większy niż znikomy a przez to nie stanowią one przestępstw.
PostawaJ. H.i jego właściwości osobiste w powiązaniu z wynikającymi ze zgromadzonych w sprawie dowodów okolicznościami czynów, rodzajem i charakterem naruszonego dobra oraz umyślność działania, nie pozwalają na przyjęcie, iż czyny przypisane oskarżonemu cechuje znikomy stopień społecznej szkodliwości. Analiza elementów przedmiotowych i podmiotowych, których wypadkowa decyduje o stopniu społecznej szkodliwości określonego działania prowadzi do jedynie słusznego wniosku, iż ów stopień w odniesieniu do inkryminowanych zachowańJ. H., musi być uznany za znaczny. Przypisane oskarżonemu zachowania dowodzą wszak, iż oskarżony nie respektuje obowiązujących go – jako myśliwego – zasad wiążących się z polowaniem (zresztą nie po raz pierwszy).
Również przeprowadzona przez Sąd Okręgowy kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia o karze nie dała podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Za przypisane przestępstwa Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu kary jednostkowe odpowiednio – sześciu oraz czterech miesięcy pozbawienia wolności, a łącząc je, prawidłowo zastosował zasadę asperacji i jako karę łączną wymierzył karę siedmiu miesięcy pozbawienia wolności. Sformułował przy tym pozytywną prognozę kryminologiczną, co doprowadziło do warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności. Orzekł również karę grzywny w wymiarze osiemdziesięciu stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę dziesięć złotych.
Rodzaj i wymiar orzeczonych kar świadczy o tym, że Sąd pierwszej instancji miał w polu widzenia wszystkie najistotniejsze okoliczności decydujące o karze, w tym także te łagodzące, we właściwych proporcjach je uwzględnił, czym sprostał wymaganiom dyrektyw sędziowskiego wymiaru kary przewidzianym wart. 53 k.k.Tym samym dolegliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia w omawianym zakresie nie razi swoją surowością w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k., a tylko wówczas byłaby podstawa do korekty tej części wyroku na korzyść oskarżonego.
Z powyższych względów Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji i nie stwierdzając uchybień przewidzianych wart. 439 § 1 k.p.k.orazart. 440 k.p.k., zaskarżony wyrok utrzymał w mocy na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.
Rozstrzygnięcie o kosztach procesu za postępowanie odwoławcze uzasadniają przepisyart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 2 ust 1 pkt 3 i art. 3 ust 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r.(Dz.U. 1983, Nr 49, poz. 223 z późn. zmianami).