Sąd Okręgowy w Sieradzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 162/14
Data wyroku: 2014-05-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Kościarz, Elżbieta Zalewska-Statuch, Barbara Bojakowska
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 415 kc

Sygn. akt I Ca 162/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 maja 2014 r.
Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny
w składzie:
Przewodniczący SSO Barbara Bojakowska
Sędziowie SSO Elżbieta Zalewska-Statuch
SSR (del.) Magdalena Kościarz
Protokolant sekretarz sądowy Elwira Kosieniak
po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 r. w Sieradzu
na rozprawie sprawy
z powództwaJ. D.
przeciwkoP. N.
o zapłatę
na skutek apelacji powódki
od wyroku Sądu Rejonowego w Sieradzu
z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt I C 828/12

1
oddala apelację;

2
zasądza od powódkiJ. D.na rzecz pozwanegoP. N.1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji.

Sygn. akt I Ca 162/14

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 lutego 2014 roku Sąd Rejonowy w Sieradzuw sprawie I C 828/12 z powództwaJ. D.przeciwkoP. N.oddalił powództwo oraz zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 2.417 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Sąd Rejonowy oparł się na następujących ustaleniach, które Sąd Okręgowy podziela i uznaje za własne:
Na początku grudnia 2011 r. w pobliżu miejscowościS., gminaW., miało miejsce polowanie. Wziął w nim udział mąż powódki.W. D. (1), który przyjechał do tej miejscowości samochodem markiL. (...)nr rej. (...), stanowiącym własnośćJ. D.. Uczestnikami polowania byli również pozwanyP. N.orazR. B.. Przyjechali oni wraz zR. W.- jego samochodem markiA. (...).
ToR. B.namówiłP. N.na udział w polowaniu. Byli oni członkami jednego koła łowieckiego, a ich ojcowie uczęszczali do tej samej szkoły. W dniu wyjazdu na polowanie, pozwany przedstawiłR. B.swego szkolnego kolegę -R. W., gdy przyjechali po niego samochodem markiA. (...).R. B.iW. D. (1)znali się z wcześniejszych polowań.
Polowanie trwało trzy dni, ale pozwany,R. B.iR. W.uczestniczyli tylko w dwóch pierwszych jego dniach. Zarówno oni, jak iW. D. (1)byli zakwaterowani w leśniczówce, w dwóch sąsiadujących ze sobą pokojach. W jednym z nich rozlokowano męża powódki iR. B., a w drugim - pozwanego iR. W..
Polowanie zakończyło się pierwszego dnia około godziny 17.00. Pozwany,R. B.iR. W.udali się wówczas do sklepu na zakupy. Spotkali tamW. D. (1). W sklepie został zakupiony alkohol, który był spożywany w czasie kolacji.
Po powrocie z kolacjiW. D. (1)udał się wraz zR. B.w odwiedziny do znajomych myśliwych zK., którzy byli zakwaterowani w sąsiednim budynku. Wychodząc z pokoju, mąż powódki iR. B.zamknęli to pomieszczenie na klucz.R. B.wrócił do leśniczówki po około 5 minutach, ponieważ odczuwał kłopoty żołądkowe.
Pozwany wraz zR. W.przebywali wówczas w swoim pokoju. Spożywali w tym czasie nalewkę, którą przywiózł ze sobąR. W.. Dwukrotnie odwiedził ichR. B., który również został poczęstowany nalewką.
PozwanyP. N.iR. W.opuszczali pokój jedynie na krótki czas - w celu skorzystania z toalety, która znajdowała się w tym samym budynku.
Po powrocie od znajomych,W. D. (1)zamknął drzwi pokoju na kluczi położył się spać.
Następnego dnia rano, gdyW. D. (1)iR. B.byli już gotowi do wyjścia na polowanie, mąż powódki nie mógł znaleźć kluczyka od samochodu markiL. (...). W tym samym czasie okazało się, że równieżR. W.w sąsiednim pokoju nie może znaleźć kluczyka od swego samochodu markiA. (...).
Poszukiwania kluczyków były prowadzone przez uczestników polowania zarówno na terenie samej leśniczówki, jak i na zewnątrz budynku. Nie przyniosły jednak rezultatów.O zaginięciu kluczyków nie została powiadomiona Policja.
Zaginiony kluczyk od samochodu markiL. (...)był jedynym kluczykiem, jakim dysponowała powódka.
Pomimo nieodnalezienia kluczyków, zarówno mąż powódki, jak iR. W.brali udział drugiego dnia w polowaniu. Jeszcze tego samego wieczoru, podczas kolacji.W. D. (1)zaczął oskarżać pozwanego o zabór kluczyków od samochodu markiL. (...).P. N.nie przyznał się do zabrania kluczyków, proponującW. D. (1), by o swoich podejrzeniach powiadomił Policję. Mąż powódki nie zdecydował się na ten krok.
Drugiego dnia polowaniaR. W.ustrzelił łanię i cielaka.(...)te zostały oznaczone i zabrane przez pomocników polowania. Pod koniec dnia zwierzęta zostały zważone, a skarbnik poinformowałR. W.ile będzie musiał zapłacić, jeśli będzie chciał je ze sobą zabrać. Została wystawiona asygnata na kwotę 1.044.00 zł. PonieważR. W.nie był przygotowany na taki wydatek, zwrócił się z prośbą o udzielenie pożyczki do pozwanego.P. N.również nie dysponował taką sumą, zaproponował jednak, że pożyczy kwotę 1.000,00 zł odR. B.,R. B.udzielił pożyczki pozwanemu, który przekazał pieniądzeR. W., by ten mógł zapłacić za ustrzelone zwierzęta.
OjciecR. W.przyjechał samochodem dostawczym do leśniczówki, by zabrać ustrzelone przez syna sztuki. Przywiózł również ze sobą zapasowe kluczyki do samochodu markiA. (...),przy pomocy którychR. W.uruchomił swój pojazd.
R. W.już wcześniej - podczas innego polowania - zgubił kluczyki od innegoswego samochodu markiL. (...).
Po 2-3 dniach po powrocie z polowania, pozwany zwróciłR. B.pożyczoną kwotę 1.000,00 zł.
Ponieważ nie było możliwe dorobienie wM.kluczyków do samochodu markiL. (...), powódka mailowo skontaktowała się zserwisem (...)wD.kołoW., zlecając zamówienie kluczyka. Jednocześnie uiściła zaliczkę wwysokości 599,99 zł. Po trzech tygodniach okazało się, że powyższe zamówienie zostałoanulowane, ponieważ do pojazdu z takim numerem VIN jak w przypadku samochodupowódki, należy zamówić kompletny zestaw kluczyków. Wiązało się to z wydatkiem3.475.00 zł (komplet zamków 2.900,00 zł oraz wymiana i oprogramowanie 575.00 zł).
Ponieważ powódka nie zaakceptowała takiej ceny, zdecydowała się zrezygnować z usług serwisu wD.. Ostatecznie kluczyk został dorobiony i zakodowany wfirmie (...).S.O.(...)Sp. J. wŚ.. Koszt wykonania tej usługi wyniósł 2.380,00 zł. Transport samochoduL. (...)zM.doŚ.i z powrotem wiązał się z wydatkiem 1.799,99 zł.
Zanim mąż powódki udał się w grudniu 2011 r. na polowanie,J. D.wykorzystywała samochódL. (...)do prowadzenia działalności gospodarczej oraz użytkowała go prywatnie. Wobec unieruchomienia pojazdu w następstwie zaginięcia kluczyka, powódka (jako(...),Skup i (...)) zawarła w dniu 12 grudnia 2011 r. zA. D.- prowadzącymP.H.U. (...)z siedzibą wM.- umowę dotyczącą najmu pojazdu zastępczego markiC. (...)E.. Strony określiły czas najmu od dnia 12 grudnia 2011 r. godz. 15.00 do dnia uruchomienia, pojazduL. (...)nr rej. (...)GC. Uzgodniły również, iż koszt jednej doby najmu pojazdu zastępczego markiC. (...)E.będzie wynosił 150,00 zł netto + podatek VAT 23 %. Płatność za najem samochodu miała nastąpić w ciągu 14 dni od daty wystawienia faktury VAT gotówką lub przelewem na konto bankowe podane na fakturze VAT.
W dniu 18 kwietnia 2012 r.A. D.- prowadzącyP.H.U. (...)z siedzibą wM.- wystawiłfakturę VAT nr (...)na kwotę 14.391,00 zł obejmującą koszt najmu pojazdu zastępczego markiC. (...)E.. Powódka uiściłaA. D.w dniu 2 i 7 maja 2012 r. całą kwotę objętą fakturą.
W dniu 18 stycznia 2012 r. powódka wystosowała do pozwanego pismo zawierające wezwanie do zapłaty. Korespondencja ta przesłana została na adres, pod którym pozwany nie zamieszkiwał.
W czerwcu bądź w lipcu 2012 r. leśniczyH. J.czyścił na terenie leśniczówki oczko wodne. Po wypompowaniu wody, odnalazł on dwa kluczyki samochodowe: jeden z oznaczeniamifirmy (...), a drugi - z oznaczeniamifirmy (...)wraz z brelokiem w kształcie żabki.
Sąd Rejonowy nie dał wiary powódce, iż pozwany wręczyłW. D. (1)kwotę 700,00 zł na poczet pokrycia kosztów dorobienia kluczyków, mając na względzie, iż nie była ona obecna na polowaniu, a informacje o tym, co się działo na terenie leśniczówki czerpała jedynie z relacji swego męża. Sąd pominął również te zeznania powódki, w których twierdziła, że toP. N.jako pierwszy skontaktował się telefonicznie zserwisem (...)wD.. W ocenie Sądu pierwszej instancji zeznania te pozostały bowiem gołosłowne, a z treści pozwu wynika wręcz, że to samaJ. D.zwróciła się do autoryzowanego dealera tej marki mającego siedzibę wD.kołoW..
Ustalając stan faktyczny, Sąd pominął te zeznania świadkaW. D. (1),w których twierdził on. iż pozwany przyznał się do samowolnego zaboru kluczyków od samochodu powódki i że następnie wręczył mu kwotę 700,00 zł na pokrycie kosztów ich dorobienia. Nie znalazło to bowiem potwierdzenia nie tylko w zeznaniach samego pozwanego, ale również w zeznaniach świadkaR. W.. który w toku postępowania konsekwentnie zaprzeczał, by taka sytuacja miała kiedykolwiek miejsce. Sąd miał tu także na względzie to, że o całym zdarzeniu nie została powiadomiona Policja, pomimo tego, że osoba sprawcy miała być powódce i jej mężowi znana. Sąd nie dał również wiary tym zeznaniom świadka, w których powoływał się on na to, iż w trakcie odwiedzin przez niego znajomych zK.,P. N.miał dwukrotnie przebywać w jego pokoju.W. D. (1)nie był bowiem wtedy obecny w budynku leśniczówki, a informacje na ten temat czerpał jedynie z relacjiR. B..
Sąd pominął te zeznaniaR. B., w których twierdził on, iż pozwany był dwukrotnie obecny w zajmowanym przez niego pokoju - podczas nieobecności w nimW. D. (1)i że wizyty te trwały 10-15 minut. Słowa te nie znalazły bowiem potwierdzenia w zeznaniach zarównoP. N., jak iR. W., którzy konsekwentnie twierdzili, iż opuszczali swój pokój jedynie na krótko, w celu skorzystaniaz toalety. Sąd miał przy tym na uwadze, iż samR. B.twierdził początkowo, że nie opuszczał tego wieczoru pokoju, by ostatecznie przyznać podczas przeprowadzonej konfrontacji, że udał się po kolacji wraz zW. D. (1)w odwiedziny do znajomych zK., którzy przebywali w innym budynku. Ta część zeznańR. B., w których zaprzeczał, by opuszczał tego wieczoru pokój, nie znalazła również potwierdzenia w zeznaniach pozwanego i świadkaR. W., którzy konsekwentnie podawali, iżR. B.dwukrotnie przychodził do nich do pokoju i że podczas tego pobytu mieli możliwość poczęstowania go nalewką. Sąd nie dał również wiary tym zeznaniom świadkaR. B., w których powoływał się na to, żeP. N.przyznał się do zabrania kluczyków od samochodu powódki. Konsekwentnie zaprzeczał temu bowiem nie tylko sam pozwany, ale i świadekR. W.. Zdaniem Sądu nie można było także uznać za prawdziwej tej części zeznań świadka, w której twierdził on. iż jeszcze tego samego dnia, gdy zaginęły kluczyki - i to przy śniadaniu - wręczył pozwanemu kwotę 700,00 zł, by ten mógł ją przekazaćW. D. (1)na pokrycie kosztów dorobienia kluczyków. Jak ustalił Sąd fakt zaginięcia kluczyków został ujawniony, gdy mąż powódki i inni uczestnicy polowania byli już w pełnej gotowości do wyjścia do lasu (ubrani, z przygotowaną bronią), a więc nie było możliwym, by tak jak to ostatecznie twierdził świadek jeszcze podczas śniadania mógł on wręczyć pozwanemu pieniądze na pokrycie szkody jaką poniósłW. D. (2). Sąd nie dał również wiary tym zeznaniom świadka, w których twierdził on. iż podczas kolacji, nikt nie spożywał alkoholu. Nie znalazło to bowiem potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym - w tym przede wszystkim w zeznaniach świadkaR. W.i w zeznaniachP. N.. Sąd pominął także te zeznaniaR. B., w których twierdził on, iż tego dnia. gdy ujawniono brak kluczykówR. W.mówił mu, iż pozwany miał rano po obudzeniu ubrudzone błotem nogi do kostek. Zaprzeczył temu. bowiem samR. W., a poza tym -R. B.powołał się na tę okoliczność dopiero podczas konfrontacji, pomijając ją w swych wcześniejszych zeznaniach przed Sądem.
Sąd Rejonowy podkreślił, że przesłanką odpowiedzialności na gruncieart. 415 k.c.jest łączne wykazanie trzech przesłanek: zachowania sprawcy szkody, powstania szkody w majątku poszkodowanego oraz adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem a szkodą. Sąd pierwszej instancji wskazał, że ciężar dowodu w zakresie udowodnienia tychże przesłanek spoczywał na podstawieart. 6 k.c.na powódce.
Zdaniem Sądu,J. D.nie wykazała już pierwszej przesłankiodpowiedzialności odszkodowawczej, w związku z czym Sąd Rejonowy uznał za zbędne rozważania dotyczące dalszych elementów jak szkoda czy związek przyczynowy. Zdaniem Sądu, okoliczność polegająca na bezprawnym zaborze (bez wiedzy i zgodyW. D. (1)) kluczyków od samochodu markiL. (...)nie została przez powódkę w toku procesu wykazana.
Sąd Rejonowy wskazał, żeJ. D.twierdzenie, iż to właśnie pozwany dopuścił się opisanego wyżej czynu bezprawnego wyprowadzała z tego, że miał być on jedyną osobą obecną feralnego wieczoru zarówno w pokoju zajmowanym przezR. W., jak i w pokoju zajmowanym przez jej mężaW. D. (1). Zdaniem Sądu pierwszej instancji twierdzenie to nie zostało jednak udowodnione. Sąd zaznaczył, że sam pozwany i świadekR. W.zaprzeczali, byP. N.opuszczał pokój w innym celu niż udanie się do toalety. W ocenie Sądu Rejonowego, gdyby pozwany przebywał w pokojuW. D. (1)10 - 15 minut - jak to zeznawałR. R.W.powinien tą dłuższą nieobecność zauważyć. Skoro tak się nie stało - taka nieobecność nie mogła mieć miejsca.
Sąd pierwszej instancji nie dał również wiary, że pozwany przyznał się do popełnienia czynu polegającego na samowolnym zabraniu kluczyków. Zarówno bowiemP. N.jak iR. W.temu zdecydowanie zaprzeczali. Poza tym, logiczną konsekwencją przyznania się przez pozwanego do zarzucanego mu czynu, powinno być zawiadomienie o tym fakcie Policji, tymczasem nic takiego nie miało miejsca. Sąd Rejonowy nie dał w tym zakresie wiary zeznaniom świadków:W. D. (1)iR. B., biorąc pod uwagę, że mąż powódki mógł być zainteresowany korzystnym dla niej rozstrzygnięciem Sądu, a zeznaniaR. B.zawierały w tym zakresie wiele sprzeczności. Sąd Rejonowy zauważył, że według tego świadka pozwany miał pożyczyć kwotę 700,00 zł na pokrycie kosztów dorobienia kluczyków jeszcze podczas śniadania tego samego dnia, gdy stwierdzono ich brak. Następnie Sąd zaznaczył, żeW. D. (1)stwierdził zaginięcie kluczyków dopiero przy wyjeździe z leśniczówki na polowanie, a więc już dawno po zakończeniu porannego posiłku.
Sąd nie dał również wiary, że pozwany pożyczył pieniądze odR. B., by wręczyć jeW. D. (1)jako naprawienie szkody wywołanej zaborem kluczyków. Nie potwierdzili tego pozwany iR. W., wskazując, że pieniądze te zostały pożyczone w celu zgromadzenia funduszy na kupno ustrzelonych zwierząt.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie nie można było wyprowadzić domniemania faktycznego, że to właśnie pozwany dopuścił się zaboru kluczyków od samochodu powódki. Takiego wniosku nie można było bowiem wysnuć z innych ustalonych faktów, gdyż, jak ustalił Sąd,P. N.nie był obecny w pokoju zajmowanym przezW. D. (1).
Mając na uwadze powyższe, wobec niewykazania przez powódkę, że to pozwany był sprawcą zaboru kluczyków od samochodu markiL. (...)i przy braku możliwości wyprowadzenia takiego właśnie ustalenia faktycznego z zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd oddalił powództwo.
Sąd Rejonowy uznał, że podnoszony przez pozwanego zarzut braku legitymacji procesowej po stronie powódki, nie był zasadny, ponieważ toJ. D.prowadzi działalność, a sama prowadzona przez nią firma nie ma podmiotowości, stąd sposób księgowania faktur nie miał znaczenia.
O kosztach Sąd orzekł na podstawieart. 98 § 1 k.p.c.
Z powyższym wyrokiem nie zgodziła się powódka, która zaskarżyła go w całości. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu zarzuciła:
1)naruszenie prawa materialnego, a to przepisuart. 415 k.c.,polegającego na nieuzasadnionym wynikami postępowania dowodowego przekonaniu sądu a quo, że pozwanyP. N.nie wyrządził ze swojej winy szkodyJ. D., polegającej na zawinionym wejściu przez niego w posiadanie kluczyka do jej samochodu m-kiL. (...), a następnie na zawinionej przez niego utracie tego kluczyka, co wskutek unieruchomienia tego samochodu, skutkowało koniecznością poniesienia przez powódkę kosztów dorobienia i kodowania nowego kluczyka oraz kosztów wynajęcia przez nią na czas wykonywania tej usługi samochodu zastępczego;
2) naruszenia przepisów postępowania, a to przepisów:

*

art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 328 § 2 k.p.c., polegającego na rażącym naruszeniu przez Sąd Rejonowy zasady swobodnej oceny dowodów oraz na naruszeniu obowiązku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, co wyraziło się - w szczególności - w priorytecie nadania przez Sąd Rejonowy przymiotu jednostronnej wiarygodności wyłącznie zeznaniom pozwanego i sprzyjającego mu w swoich zeznaniach świadkaR. W., a jednocześnie zaniechania przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn, dla których Sąd odmówił wiarygodności innym dowodom, w szczególności zeznaniom świadkaR. B., przy czym sąd a quo dokonując takiej jednostronnej oceny dowodów popełnił przy tym liczne błędy w zakresie prawidłowego i logicznego rozumowania oraz naruszył zasady doświadczenia życiowego;

art. 503 § 1 k.p.c., polegającego na tym, że sąd a quo nie pominął nie wskazanych w sprzeciwie wniesionym przez pozwanego od wydanego w stosunku do niego nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym spóźnionych okoliczności faktycznych i dowodów na ich poparcie obejmujących kwestię faktyczną związaną z nabyciem przez świadkaR. W.ustrzelonej przez niego na tym polowaniu zwierzyny łownej i zwróceniu się przez pozwanego, w celu uzyskania pieniędzy na ten cel, doR. B.o udzielenie pozwanemu pożyczki w kwocie 1000 zł, które to pieniądze pozwany pożyczył następnieR. W.i przeprowadzenie tych dowodów na rozprawach w dniach 25 listopada 2013r. i 11 lutego 2014r.;

W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i o zasądzenie od pozwanegoP. N.na rzecz powódkiJ. D.kwoty 17.870,99 zł wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę od dnia 2 lutego 2012r. oraz kosztów procesu za obydwie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg stawek ustawowych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i o przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Sieradzu do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja powódki nie zasługuje na uwzględnienie.
W każdej sprawie przedstawionej sądowi do rozstrzygnięcia rzeczą sądu jest dokonanie - na podstawie przeprowadzonych dowodów oraz przy zastosowaniu domniemań faktycznych - ustaleń, niezbędnych dla zastosowania prawa materialnego, zgodnie z ogólną regułą procesu, że powód powinien udowodnić słuszność swych twierdzeń w zakresie zgłoszonego żądania.
Powódka swoje roszczenie przeciwko pozwanemu wywodziła z treściart. 415 kc, uznając iż w okolicznościach sprawy pozwany był jedyną osobą, której można było przypisać sprawstwo zaboru klucza do samochodu stanowiącego jej własność przez co poniosła ona szkodę w postaci wskazanej w pozwie.
Za przypisaniem pozwanemu sprawstwa miał przemawiać łańcuch poszlak zbudowany w oparciu o zeznania świadkówR. B.orazW. D. (1)- męża powódki, którzy analizując przebieg dnia poprzedzającego zaginięcie klucza do jej samochodu, którym na polowanie przyjechałW. D. (1)uznali, iż jedyną postronną osoba przebywającą w pokoju świadków był pozwanyP. N.i że uznał on swoją winę w zaborze i zagubieniu kluczy poprzez złożenieW. D. (1)propozycji zorganizowania mu lawety - w celu przetransportowania samochodu powódki do jej miejsca zamieszkania, za którą to usługę powódka do tej pory nie uiściła zapłaty oraz to, iż pozwany pożyczył odR. B.700 zł, które to pieniądze wręczyłW. D. (1)na pokrycie kosztów dorobienia klucza do samochodu a także poprzez pomoc w poszukiwaniu kluczy - także w swoim pokoju i w swych ubraniach.
Powyższy sposób wnioskowania nie został zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji, ponieważ Sąd odmówił wiarygodności zeznaniom świadkaR. B., uznając iż przedstawia on okoliczności w sposób niezgodny z rzeczywistym przebiegiem zdarzenia, gdyż w ocenie sądu skoro fakt zaginięcia kluczy został ujawniony gdy mąż powódki i inni uczestnicy polowania byli już w pełnej gotowości do wyjścia do lasu, to nie było możliwości by jeszcze w czasie śniadania pozwany - zgodnie z zeznaniamiR. B.- wręczał pieniądze na pokrycie szkody jaką poniósłW. D. (1).
W ocenie Sądu Rejonowego pomylenie przez świadka śniadania z kolacją dyskredytuje jego zeznania.
Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zakwestionowania dokonanej przez sąd pierwszej instancji oceny dowodów.
Przede wszystkim oceniając dwie grupy zeznań (świadkówR. B.iW. D. (1)oraz świadkaR. W.i zeznań pozwanego), składających sprzeczne ze sobą zeznania, Sąd miał prawo dać wiarę jednej grupie świadków, czyli ocenić je swobodnie.
Zakwestionowanie dokonanej przez sąd oceny dowodów nie może polegać jedynie na zaprezentowaniu własnych, korzystnych dla skarżącej ustaleń stanu faktycznego, dokonanych na podstawie własnej, korzystnej dla skarżącej oceny materiału dowodowego (por. postan. SN z 10 stycznia 2002 r. sygn. II CKN 572/99, Lex nr 53136).
Apelująca nie zaprzecza, iż świadekR. B.złożył zeznanie o wręczaniu przez pozwanego pieniędzyW.D.już w czasie śniadania, czyli w czasie w którym nie był jeszcze ujawnionym fakt zaginięcia kluczy, ale dyskredytuje pomylenie następstwa zachowań jako nieznaczącą lukę w pamięci świadka.
Tymczasem Sąd pierwszej instancji w ramach przyznanej mu kompetencji do oceny materiału dowodowego był uprawnionym do takiej oceny zeznań świadkaR. B.jaka wynika z treści uzasadnienia, w którym Sąd przedstawił proces dochodzenia do określenia i ustalenia podstawy faktycznej zgłoszonego roszczenia, ponieważ Sąd zwrócił świadkowi uwagę na sprzeczność w treści zeznań składanych w dniu 6 sierpnia 2013 roku (k.94) w zakresie okoliczności, iż pozwany wręczał pieniądzeW. D. (1)wieczorem z zeznaniami tego świadka z dnia 11 lutego 2014 roku (k. 119) w czasie którychR. B.wskazywał, iż pozwany pożyczał od niego pieniądze dlaW. D. (1)rano - tego dnia gdy zaginęły kluczyki i świadek stanowczo zaprzeczył, iż do pożyczenia pieniędzy doszło po kolacji. (k. 119v).
Dysponując stanowczym wykluczeniem przez tego świadkaR. B.pomyłki co do czasu wręczania pieniędzy Sąd nie miał podstaw do przyjęcia zaistnienia tego faktu w sposób sprzeczny z tym co podawał on w swoich zeznaniach, wbrew jego wiedzy.Konsekwencją takiego ustalenia stała się konieczność dokonania oceny wiarygodności zeznań świadkaR. B.w oparciu o czynnik logiczny, ponieważ istotą oceny dowodów jest wybranie tych dowodów, które pozwalają Sądowi na zbudowanie przekonania o istnieniu lub nieistnieniu określonego faktu, którego dowód dotyczył.
Dysponując przeciwstawnymi dowodowymi – słowu przeciwko słowu – bez możliwości skonfrontowania ich z innym materiałem dowodowym, weryfikowalnym za pomocą kryterium prawdy i fałszu Sąd może dokonać oceny osobowych źródeł dowodowych tylko poprzez wykazanie braku powiązań przyczynowo – skutkowych i temu zadaniu Sąd Rejonowy sprostał. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odzwierciedla bowiem tok procesu myślowego i decyzyjnego, którego wynikiem jest treść wyroku.
Ponadto w myślart. 232 zd. 1 k.p.c.iart. 6 k.c.ciężar dowodu obciąża stronę, która z faktu tego wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Przedmiotem dowodzenia muszą być, więc fakty istotne dla rozstrzygnięcia sporu zawisłego w sprawie (art. 227 k.p.c.).
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego zakres postępowania dowodowego wyznacza potrzeba procesowa. (por. z: orzeczeniem z dnia 20 października i 4 listopada 1936 r., CI. 2340/35, Zb. Urz. 1937 r. poz. 431, wyrokiem z dnia 4 marca 1965 r., III CR 795/64, P i P 1966 r. nr 4-5, s. 831 z glosą E. Wengerka, wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 1999 r., I PKN 585/98, OSNAP i US 2000 r. Nr 7, poz. 268, wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2001 r., I PKN 390/00, OSNAP i US 2003/3/68, wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2001 r., PKN 285/00, OSNAP i US 2003/2/28).
W zestawieniu z tymi przepisami należy więc podnieść, żeart. 503 § 1 k.p.c.nie wprowadza prekluzji w zakresie zarzutów przeciwko żądaniu pozwu w sprzeciwie składanym w postępowaniu upominawczym (tak także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2010 r., IV CSK 319/09, LEX nr 584772), a jedynie zakreśla obowiązek ich wskazania i wykazania (udowodnienia).
W tej zatem sytuacji należało przyjąć, iż apelacja nie zawiera żadnych argumentów, które mogłyby stanowić jurydyczne uzasadnienie zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.cw związku zart. 328 § 2 k.p.c., co skutkuje uznaniem tego zarzutu za chybiony.
W oparciu o tak skonstruowany materiał dowodowy Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął,iż w sposób niebudzący wątpliwości nie zostało wykazane sprawstwo pozwanego w dokonaniu zaboru kluczy, rodzące jego odpowiedzialność za szkodę z tytułu czynu niedozwolonego w oparciu oart. 415 kc.
Zarzut obrazy prawa materialnego, wywiedziony z chybionych zarzutów dotyczących ustaleń faktycznych, jawi się więc jako bezzasadny i świadczący o dezaprobacie stanu faktycznego ustalonego na podstawie zgromadzonego przez Sąd pierwszej instancji materiału dowodowego tylko z tej przyczyny, że nie wspiera on stanowiska skarżącej o istnieniu podstaw do przypisania pozwanemu odpowiedzialności.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.
O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 98 § 1 i 3 kpcw związku zart. 99 kpciart. 108 § 1 kpciart. 391 § 1 kpcoraz§ 2 ust. 1-2, § 6 pkt 5 i § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2002 roku, Nr 163, poz. 1348 ze zm.) i zasądził od strony powodowej na rzecz pozwanego kwotę 1 200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.