Sąd Rejonowy w Lubaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 388/13
Data wyroku: 2014-06-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tuliusz Stabryn
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Życiu, Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu, Groźba Bezprawna
Podstawa prawna: art. 190§1 kk, art. 217§1 kk, art. 18§2 kk w zw. z art. 233§1 kk, art. 193 kk

Sygn. akt IIK 388/13
1 Ds. 862/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 09.06.2014r.
Sąd Rejonowy w Lubaniu Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Tuliusz Stabryn,
Protokolant: Aleksandra Hormańska
przy udziale asesora Prokuratury Rejonowej w Lubaniu: Łukasza Chrapek
po rozpoznaniu w dniach 09.12.2013r., 07.05.2014r., 09.06.2014r. sprawy karnej
przeciwkoD. M. (1),s.J.iM.z d.C.
ur. (...)wL.
oskarżonemu o to, że :

1
w dniu 15 listopada 2012r. wH., groziłZ.orazM. W. (1)zabójstwem, która to groźba wzbudziła w zagrożonych uzasadniona obawę, że zostanie spełniona,

tj. o czyn zart. 190 § 1 kk;

2
w dniu 15 listopada 2012r. wH., naruszył nietykalność cielesnąM. W. (1), poprzez uderzenie wymienionej,

tj. o czyn zart. 217 § 1 kk;

3
w dniu 19 listopada 2012r. wH. L., groziłM. W. (1)zabójstwem, która to groźba wzbudziła w zagrożonej uzasadniona obawę, że zostanie spełniona,

tj. o czyn zart. 190 § 1 kk;

4
w dniu 15 stycznia 2013r. wL., chcąc abyA. W. (1)złożyła fałszywe zeznania w postępowaniu 1Ds. 862/12, co do przebiegu zdarzenia zaistniałego dnia 15 listopada 2012r. wH., nakłaniał ją do tego,

tj. o czyn zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 233 § 1 kk;

5
w okresie od 9 stycznia 2013r. do 16 stycznia 2013r. daty bliżej nieustalonej wL., chcąc abyM. Ś. (1)złożył fałszywe zeznania w postepowaniu 1Ds. 862/12 co do faktu rzekomego zaobserwowania przebiegu zdarzenia zaistniałego w dniu 15 listopada 2012r. wH.oraz jego zrelacjonowania, nakłaniał go do tego, obiecując udzielić w zamian za korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 200 zł,

tj. o czyn zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 233 § 1 kk;

6
w dniu 12 lutego 2013r. wH., wdarł się do wnętrza mieszkaniaM. W. (1)nrbudynku (...), a następnie wbrew żądaniom wymienionej, mieszkania tego nie opuścił,

tj. o czyn zart. 193 kk;

7
w dniu 12 lutego 2013r. wH., używając śrubokrętu, groziłM. W. (1)zabójstwem, przy czym groźba ta wzbudziła w zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona,

tj. o czyn zart. 190 § 1 kk;

I
uznaje oskarżonegoD. M. (1)winnym popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt 1, 3 i 7 części wstępnej wyroku stanowiących występek zart. 190 § 1 kkz tym, że przyjmuje, iż czynów tych dopuścił się w ramach ciągu przestępstw określonym wart. 91 § 1 kki za to na podstawieart. 190 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkwymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawiania wolności,

II
uznaje oskarżonegoD. M. (1)winnym popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt 4 i 5 części wstępnej wyroku stanowiących występek zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 233 § 1 kkz tym, że przyjmuje, iż czynów tych dopuścił się w ramach ciągu przestępstw określonym wart. 91 § 1 kki za to na podstawieart. 19 § 1 kkw zw. zart. 233 § 1 kkzw. zart. 91 § 1 kkwymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawiania wolności,

III
uznaje oskarżonegoD. M. (1)winnym popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt 2 części wstępnej wyroku stanowiącego występek zart. 217 § 1 kki za to na podstawieart. 217 § 1 kkwymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności,

IV
uznaje oskarżonegoD. M. (1)winnym popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt 6 części wstępnej wyroku stanowiącego występek zart. 193 kki za to na podstawieart. 193 kkwymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności,

V
na podstawieart. 85 kkiart. 91 § 2 kkłączy orzeczone wobec oskarżonegoD. M. (1)kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

VI
na podstawieart. 627 kpkzasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w niniejszej sprawie zaś na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z 23.06.1973 r. opłatach w sprawach karnych nie wymierza mu opłaty.

UZASADNIENIE
A. W. (1)od 2012 roku za przyzwoleniem swoich rodziców spotykała się z o trzy lata starszymD. M. (1). W dniu 15 listopada 2012 roku przed Sądem Rejonowym w Lubaniu w III Wydziale Rodzinnym i Nieletnich odbyła się sprawaA. W. (1)dotycząca demoralizacji. Na sprawę obokA. W. (1)stawili się jej rodziceZ. W. (1)iM. W. (1). Decyzją Sądu naA. W. (1)nałożono nadzór kuratora sądowego. Po wyjściu z sali rozprawA. W. (1)opowiedziała o powyższym swojemu chłopakowiD. M. (1), który na korytarzu Sądu zrobił awanturę jej rodzicom i zaczął się im odgrażać. Jeszcze tego samego dnia około godziny 20.00D. M. (1)został przywieziony przezK. S. (1)do miejsca zamieszkaniaA. W. (1)wH.. Po czym udał się do jej domu, gdzie drzwi otworzył muZ. W. (1). W korytarzu mieszkania doszło miedzy mężczyznami do kłótni i szarpaniny, w trakcie, którejD. M. (1)odgrażał się pozbawieniem życiaZ. W. (1)i jego żonie, która słysząc hałas wyszła na korytarz z kuchni. Po chwiliM.wyszedł na podwórze, a zanim przed dom wyszłaM. W. (1). W tym czasieZ. W. (1)telefonicznie zawiadomił dyżurnego KPP wL.o zaistniałym zdarzeniu, prosząc o interwencję. Na podwórzu pojawiła się równieżA. W. (1), która podeszła doM..M. W. (1)widząc jakD. M. (1)ciągnie jej córkę w stronę samochodu ruszyła w jego stronę. W trakcie szarpaniny jak się wywiązał między nimiD. M. (1)uderzył kilkukrotnieM. W. (1)powodując u niej obrażenia w postaci otarcia wargi dolnej po stronie prawej, krwiaka podskórnego ramienia lewego średnicy koło 5 cm, oraz stłuczenia twarzy, które nosiły cechy naruszenia nietykalności cielesnej z uwagi na ich nieznaczne ślady. W tym samym czasie z domu wyszedłZ. W. (1)widząc zaistniałą sytuację podbiegł doD. M. (1), którego kopnął, odganiając go od żony.M.odszedł w kierunku samochodu kolegi, gdzie pozostał do czasu przyjazdu Policji.K. S. (1)w trakcie zdarzenia znajdował się w samochodzie gdzie słuchał muzyki oraz obok niego obserwując przebieg części wydarzeń. Biorąc pod uwagę agresywne zachowanieD. M. (1)M. W. (1)orazZ. W. (1)obawiali się spełnienia kierowanych przez niego gróźb pozbawienia życia.
Dowód: zeznania świadkaZ. W.k. 165-166;
zeznania świadkaM. W.k. 166, 22-23, 81-82;
zeznania świadkaA. W.k. 166, 33-34, 50-54, 56-58, 95-96;
zeznania świadkaK. S.k. 184, 27-28, 61-63;
opinia sądowo lekarska k. 18;
wyjaśnienia oskarżonegoD. M.k. 109-114.
W dniu 19 listopad 2012 rokuD. M. (1)wraz zA. W. (1)przyjechał do jej miejsca zamieszkania wH..A. W. (1)weszła do domu zabrać swoje rzeczy. W tym czasieD. M. (1)pozostał w samochodzie.M. W. (1)widząc pakującą się córkę uniemożliwiła jej wyjście z domu. WówczasA. W. (1)zadzwoniła do swojego chłopaka pytając, co ma zrobić.D. M. (1)powiedział jej żeby „sama wzięła nóż i załatwiła to, wtedy wyjdzie spokojnie”. O zdarzeniuM. W. (1)zawiadomiła męża, który powiadomił Policję. Po krótkim czasieD. M. (1)zadzwonił po raz kolejny doA. W. (1)prosząc o zwrot telefonu, który jej dał, wówczas wyszła ona w towarzystwie matki na podwórze. Widząc jąD. M. (1)zaczął odgrażać sięM. W. (1)pozbawieniem życia. Groźby te wzbudziły u niej obawę, że mogą zostać spełnione. Po tym zdarzeniu rodziceA. W. (1), w obawie przedD. M. (1), nakazali córce opuszczenie domu.A. W. (1)zamieszkała razem ze swoim chłopakiem.
Dowód: zeznania świadkaZ. W.k. 165-166;
zeznania świadkaM. W.k. 166, 22-23, 81-82;
zeznania świadkaA. W.k. 166, 33-34, 50-54, 56-58, 95-96;
wyjaśnienia oskarżonegoD. M.k. 109-114.
W dniu 17 listopada 2012 rokuZ. W. (1)złożył wniosek o ścigania i ukaranieD. M. (1), który w styczniu 2013 roku otrzymał wezwania do KPP wL.. Wówczas postanowił nakłonićA. W. (1)orazM. Ś. (2)do złożenia zeznań korzystnych dla niego. Pomiędzy 9 a 16 stycznia 2013 roku spotkał się zM. Ś. (2), któremu zaproponował 200 złotych za potwierdzenie jego wersji zdarzenia z dnia 15 listopad 2012 roku, mimo to, iż nie był on świadkiem zaistniałego zajścia.M. Ś. (2)przystał na propozycjęD. M. (1)i złożył korzystne dla niego zeznania w dniu 30 stycznia 2013 roku w sprawie 1 Ds. 862/12. W dniu 15 stycznia 2012 roku nakłonił równieżA. W. (1)do zeznawania nieprawdy, co do tego samego zdarzenia, na jego korzyść, na co ta przystała i w dniu 17 stycznia 2013 roku złożyła stosowne zeznanie w sprawie 1 Ds. 862/12.
Dowód: zeznania świadkaA. W.k. 166, 33-34, 50-54, 56-58, 95-96;
zeznania świadkaM. Ś.k. 167, 44, 66-69;
wyjaśnienia oskarżonegoD. M.k. 109-114.
W dniu 12 lutego 2013 rokuA. W. (1), za namowa kuratora sądowego, postanowiła wyprowadzić się odD. M. (1)podczas jego nieobecności w domu i wrócić do rodziców, co też uczyniła.D. M. (1)po powrocie do domu zauważył brak rzeczyA. W. (1), w związku, z czym około godziny 17 udał się doH.. Po przybyciu na miejsce zaczął stukać w okno na parterze.M. W. (1)widzącM., którego się obawiała, postanowiła nie wpuszczać go do domu. Ten mimo to dalej dobijał się do okien i drzwi, dzwoniąc dzwonkiem oraz stukając w nie. W tym czasie w domu była równieżA. W. (1), która siedział w salonie i nie chciała wyjść do byłego chłopaka. Z uwagi na intensywność uderzeń w szyby i obawiając się ich wybiciaM. W. (1)uchyliła drzwi wejściowe, wówczas,D. M. (1)wtargnął do mieszkania i mimo kilkukrotnych wezwań do opuszczenia domu, nie chciał go opuścić.D. M. (1)zachowywał się agresywnie i nerwowo. W pewnym momencie wziął leżący na szafce w przedpokoju śrubokręt, którym zaczął wymachiwać w kierunkuM. W. (1)mówiąc przy tym, że ja zabije. Całą ta sytuację widziałaA. W. (1), która słysząc krzyki matki wyszła z salonu, wówczasM. W. (1)z krzykiem wybiegła z domu biegnąc po pomoc do sąsiadaM. W. (3).A. W. (1)w tym czasie próbowała uniemożliwićD. M. (1)wzięcie noża z kuchni, jednocześnie wypraszając go z domu. Po chwili do mieszkania wszedłM. W. (3).D. M. (1)na jego żądanie opuścił spokojnie domW..M. W. (1)obawiała się spełnienia gróźb kierowanych do niej przezD. M. (1).
Dowód: zeznania świadkaM. W.k. 166, 22-23, 81-82;
zeznania świadkaA. W.k. 166, 33-34, 50-54, 56-58, 95-96;
zeznania świadkaM. W.k. 167, 89-90;
wyjaśnienia oskarżonegoD. M.k. 109-114.
D. M. (1)był uprzednio wielokrotnie karany, w tym na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania.
Dowód: karata karna k. 73-74;
odpisy wyroków k. 99-101.
OskarżonyD. M. (1)w postepowaniu przygotowawczym przyznał się tylko do dwóch czynów polegających na wtargnięciu do mieszkania w dniu 12 lutego 2013 roku i nieopuszczeniu go na żądanieM. W. (1)oraz do nakłanianiaM. Ś. (2)do złożenia fałszywych zeznań. Zaprzeczył natomiast, iż groziłM. W. (1)iZ. W. (1)pozbawieniem życia, jak też temu, że uderzyłM. W. (1)oraz nakłaniałA. W. (1)do złożenia fałszywych zeznań. Na tę okoliczność złożył stosowne wyjaśnienia opisując w nich przebieg zaistniałych zdarzeń. W tym miejscu należy podkreślić, iż oskarżony potwierdza sam fakt kontaktów z pokrzywdzonymi we wskazanych w zarzutach okresach, jednakże przedstawia przebieg zdarzeń w sposób korzystny dla siebie eliminując w nich inkryminowane zachowania. Przedstawiona przez oskarżonego linia obrony zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. Brak jest dowodów potwierdzających słuszność i prawdziwość jego twierdzeń, albowiem świadkowie zeznający na jego korzyść bądź to wycofali się ze swoich twierdzeń (M. Ś. (2)iA. W. (1)), bądź zeznają tylko w takim zakresie, który nie może obciążyć jego osoby, zasłaniając się niepamięcią lub wskazując, iż nie obserwowali całego zajścia zajmując się w tym czasie innymi rzeczami jak miało to miejsce w przypadkuK. S. (1).
Należy również wskazać, iż oskarżony ma świadomość grożących mu konsekwencji, w związku, z czym podjął nieudolne kroki zmierzające do zapewnienia mu alibi. Takie działanie świadczą o jego przebiegłości i demoralizacji. Wskazują również na konieczność bardzo ostrożnej oceny wiarygodności jego twierdzeń.
W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego są gołosłowne i nie korelują z zebranym materiałem dowodowym, co w konsekwencji nie daję podstawa do przyjęcia jego wersji zdarzenia.
Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia mają zeznania świadkówZ. W. (1),M. W. (1)orazA. W. (1). Świadkowie ci są w swoich relacjach zgodni, co do przebiegu zaobserwowanych zdarzeń, a różnice wynikające w treści zeznań, podyktowane są dynamicznym charakterem zajść, nerwowa atmosferą i stresem związanym z przeżyciami.
Zdaniem Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, iż wskazane osoby manipulują zaistniałymi faktami, mimo to, iż są bezpośrednio zainteresowane w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy na ich korzyść. Ich zeznania są obszerne, lecz nie noszą śladów konfabulacji. W istotnych elementach korelują ze sobą wzajemnie się uzupełniając tworzą jedną logiczną całość, co czynie je wiarygodnymi.
Za przyjęciem wiarygodności twierdzeńZ. W. (1)orazM. W. (1)przemawia również dowód w postaci opinii sądowo lekarskiej potwierdzającej odniesione przez pokrzywdzoną obrażenia.
W tym miejscu należy wskazać, iż Sąd dokonując oceny wiarygodności świadkaA. W. (1)wziął pod uwagę łączące ją więzi uczuciowe z oskarżonym i sposób ich ewaluowania w trakcie zdarzeń. Nie bez znaczenie jest, bowiem fakt, iż początkowo zeznawała ona na korzyść oskarżonego a następnie po odejściu od niego zmieniła swoje zeznania na jego niekorzyść. Trudno jednak przyjąć, iż miało to związek z namawianiem jej przez rodziców do zmiany postawy wobec oskarżonego. Zeznania jej nie noszą, bowiem cech zastanawiającej „identyczności” z zeznaniami rodziców, ale są ich uzupełnieniem z punktu obserwatora przebiegu zdarzeń, co pozwala przyjąć, iż złożyła je dobrowolnie bez ukierunkowania na poszczególne zachowania oskarżonego, podkreślając w nich swoje spostrzeżenia. Wartym jest również podkreślenia fakt, iż zeznała ona, iżD. M. (1)nakłaniał ją do złożenia korzystnych zeznań w związku z grożącą mu karą, a fakt pozostawania w konflikcie z rodzicami i zauroczenie osoba oskarżonego wpłynął na nią stymulująco. W tym zakresie Sąd nie miął najmniejszych wątpliwości, iż zeznania świadka zasługują na uznanie za wiarygodne, tym bardziej, iż korelują one z zeznaniamiM. Ś. (2), który również wskazał, iż był nakłaniany do złożenia fałszywych zeznań za obietnicą uzyskania korzyści materialnej, do czego przyznał się również oskarżony.
Zdaniem Sądu również zeznaniaM. Ś. (2)zasługują na obdarzenie ich walorem wiarygodności, tym bardziej, iż w tym zakresie nikt nie kwestionuje ich prawdziwości.
Rozpoznając niniejszą sprawę nie sposób nie odnieść się do zeznańK. S. (1), który uczestniczył w zdarzeniach z dnia 15 listopada 2012 roku. Jego relacja odnośnie przebiegu zajścia jest jednak w ocenie Sądu stronnicza, wskazuje on, bowiem tylko na te okoliczności, które nie zaszkodzą oskarżonemu. Co istotne wskazuje on, iż nie obserwował całego zdarzenia i mógł czegoś nie zauważyć, jaki usłyszeć, gdyż siedział w samochodzie, w którym grała muzyka. W ocenie Sądu zeznania świadka mają charakter asekuracyjny, mówi tylko tyle ile uznaje za konieczne, bez konieczności angażowania się po którejś stronie konfliktu. Wskazuje na to równie jego wypowiedź „ Po tym zdarzeniu przyjechała policja, dlatego ja się wycofałem z tych kontaktów. Nie chciałem mieć problemów”. Trudno, zatem uznać, iż jego zeznania mają charakter obiektywny, a przedstawiona relacja jest pełna i niepodważalna.
Mniej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia mają zeznaniaM. W. (3), który nie był bezpośrednim świadkiem zdarzenia z dnia 12 lutego 2013 roku, a o zaistniałych okolicznościach dowiedział się od stron konfliktu. Nie może on, zatem jednoznacznie stwierdzić, co wydarzyło się w domuW.i jaki miało przebieg zajście przed jego pojawieniem się.
Bez znaczenia dla sprawy są zeznania świadkówW. F., policjanta interweniującego po zajściu w dniu 12 lutego 2013 roku, który podobnie jakM. W. (3), został powiadomiony o zajściu przezM. W. (1), a wiedza o przebiegu zdarzenia oparta jest tylko i wyłącznie na jednostronnych doniesieniach pokrzywdzonej orazM. D., który również nie uczestniczył w żadnym ze zdarzeń.
W świetle tak zebrane materiału dowodowego Sąd uznał, iż okoliczności spraw i wina oskarżonego nie budzą żadnych wątpliwości. Oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona zarzucanych mu czynów zart. 190 § 1 kk,art. 193 kk,art. 217 § 1kk,art. 18 § 2 kkw zw. zart. 233 § 1 kk.
D. M. (1)wypowiadając groźby pozbawienia życia w stosunku doZ. W. (1)orazM. W. (1)wzbudził w nich obawę, iż mogą zostać spełnione. Było to związane z jego agresywna postawą wobec nich, naruszaniem ich nietykalności cielesnej, poprzez szarpanie i uderzania oraz dobijaniem się do okien, drzwi i bezprawnym wtargnięciem do mieszkania. Takie zachowanie oskarżonego w związku z wypowiadanymi groźbami pozbawienia życia zdaniem Sądu mogło spowodować poczucie zagrożenia u pokrzywdzonych w obawie o ich realizację, co skutkowało wyczerpaniem znamion czynu zart. 190 § 1 kk. Biorąc pod uwagę, iżD. M. (1)dopuścił się trzech czynów zart. 190 § 1 kkopisanych w pkt. 1, 3 i 7 części wstępnej wyroku, w krótkich odstępach czasu, działając w podobny sposób, za nim zapadł, co do któregokolwiek z nich wyrok, Sąd uznał, iż oskarżony działał on w ramach ciągu przestępstw określonym wart. 91 § 1kk
Bezsprzecznie każde „wtargnięcie” do mieszkanie bez zaproszenia domowników i pozostawanie w nim, mimo wydawanych poleceń jego opuszczenia, stanowi naruszenie miru domowego. Tym samymD. M. (1)w dniu 12 lutego 2013 roku, wdzierając się siłą do mieszkaniaM. W. (1)i nie opuszczając go, na jej kilkukrotne wezwania, wyczerpał znamiona czynu zart. 193 kk.
ZadającM. W. (1)w trakcie szarpaniny w dniu 15 listopada 2012 roku uderzenia rękoma spowodował u niej obrażenia ciała w postaci otarcia wargi dolnej po stronie prawej, krwiaka podskórnego ramienia lewego średnicy koło 5 cm, oraz stłuczenia twarzy, które nosiły cechy naruszenia nietykalności cielesnej z uwagi na ich nieznaczne ślady. Tym samym nie można mieć wątpliwości, iż jego zachowanie wyczerpało znamiona czynu zart. 217 § 1kk.
W końcu nakłaniającM. Ś. (2)orazM. W. (1)do złożenia fałszywych zeznań odnośnie zdarzenia z dnia 15 listopada 2012 roku, co też Ci uczynili w sprawie 1Ds 862/12, swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynów zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 233 § 1 kkopisanych w punkcie 4 i 5 części wstępnej wyroku. Uwzględniając fakt, iż oskarżony dopuścił się ich w krótkim odstępie czasu, działając w podobny sposób za nim zapadł, co do któregokolwiek z nich wyrok, Sąd uznał, iżD. M. (1)działał w ramach ciągu przestępstw określonym wart. 91 § 1kk.
WymierzającD. M. (1)za poszczególne przestępstwa na podstawieart. 190 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1kkkarę 10 miesięcy pozbawienia wolności (za czyny opisane w pkt 1, 3 i 7 części wstępnej wyroku), na podstawieart. 19 § 1 kkw zw. zart. 233 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1kkkarę 10 miesięcy pozbawienia wolności (za czyny opisane w pkt. 4 i 5 części wstępnej wyroku), na podstawieart. 217 § 1 kkkarę 3 miesięcy pozbawienia wolności (za czyn opisany w pkt. 2 części wstępnej wyroku) oraz na podstawieart. 193 kkkarę 3 miesięcy pozbawienia wolności (za czyn opisany w pkt. 6 części wstępnej wyroku) Sąd miał na uwadze dotychczasowy charakter i sposób życia oskarżonego, jego uprzednia karalność, znaczny stopień społecznej szkodliwości zarzucanych mu czynów przejawiający się w braku poszanowania obowiązującego porządku prawnego i norm społecznych, w tym prawa do poczucia bezpieczeństwa, życia wolnego od strachu i obawy, prawa do spokojnego życia w swoim domu, naruszenia nietykalności cielesnej poprzez fizyczne oddziaływanie na pokrzywdzoną, wysoką demoralizację przejawiającą się w nakłanianiu innych osób do popełnienia przestępstwa za przyrzeczeniem uzyskania korzyści materialnych, czy w końcu wykorzystywaniem uczuć młodocianejA. W. (1)świadczącym o jego wyrachowaniu i bezwzględności.
Tak wymierzone kary jednostkowe zdaniem Sadu są adekwatne do stopnia zawinienia oskarżonego i intensywności jego zachowania. Czynić będą również zadość społecznemu odczuciu sprawiedliwości i uzmysłowią sprawcy niedopuszczalności podobnego zachowania w przyszłości.
Stosownie doart. 85 kkiart. 91 § 2 kkSąd połączył orzeczone kary i wymierzyłD. M. (1)karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Tak wymierzona kara będzie nie tylko realnie dolegliwa dla sprawcy, ale adekwatna do wszystkich okoliczności zaistniałej sprawy. Wskazany okres izolacji oskarżonego od społeczeństwa, zdaniem Sądu będzie wystarczający dla uzmysłowienia mu konieczności przestrzegania obowiązującego porządku prawnego, zasad współżycia społecznego i nieopłacalności zachowania wykraczającego poza dozwolone normy. Wymiar kary łącznej, w żaden sposób nie razi surowością, uwzględniając wszystkich zachowania oskarżonego, jego agresywna postawę oraz wcześniejszą karalność i dawnie mu szansy normalnego egzystowania w społeczeństwie. W ocenie Sądu wobecD. M. (1)nie zachodzi pozytywna prognoza jego przyszłego zachowania. Dotychczasowe sankcje, w tym kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania nie przyniosły spodziewanego rezultatu i nie powstrzymały go od ponownego wejścia w konflikt z prawem.
Biorąc pod uwagę sytuacje materialną oskarżonego, Sąd zasądził na podstawieart. 627 kpkkoszty niniejszego postepowania na rzecz Skarbu Państwa, zaś na podstawieart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychnie wymierzył mu opłaty, uznając, iż poniesienie jej byłoby dla niego zbyt uciążliwe.