Sąd Okręgowy w Przemyślu
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III U 394/14
Data wyroku: 2014-04-23 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art 184 w zw. z art 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 ze zm.) w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43 ze zm.).

Sygn. akt III U 394/14

W Y R O KW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 kwietnia 2014 r.

Sąd Okręgowy w Przemyślu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie następującym :
PrzewodniczącySSO Anna Kicman
Protokolantst. sekr. sądowy Katarzyna Maziarczyk - Kotwica
po rozpoznaniu w dniu23 kwietnia 2014 r. w Przemyślu
na rozprawie
sprawyJ. M.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wR.
o emeryturę
na skutek odwołaniaJ. M.
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wR.
z dnia28 stycznia 2014 r.,znak:(...)
i z dnia3 marca 2014 r.,znak:(...)

zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje wnioskodawczyniJ. M.prawo do emerytury, począwszy od 17 lutego 2014 r.

Sygn. akt III U 394/14

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 23 kwietnia 2014 r.

Decyzją z dnia 28 stycznia 2014 r., znak:(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.odmówił wnioskodawczyniJ. M.przyznania emerytury.
W podstawie prawnej powołanoart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2013 poz. 1440 ze zm.) oraz§ 10 rozporządzenia Rady Ministrówz dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.).
W uzasadnieniu wskazano, że Zakład odmawia przyznania emerytury, ponieważ na dzień 1 stycznia 1998 r. wnioskodawczyni nie udokumentowała 25 lat pracy, w tym 15 lat w szczególnych warunkach. Zakład przyjąłza udowodnione na dzień 1 stycznia 1999 r. okresy nieskładkowew wymiarze 4 lata, 6 miesięcy i 25 dni; składkowe – 17 lat, 8 miesięcy i 12 dni; łącznie 22 lata, 3 miesiące i 7 dni, w tym w szczególnych warunkach – 14 lat, 8 miesięcy i 12 dni.

Decyzją zamienną, do decyzji z dnia 28 stycznia 2014 r., z dnia 3 marca 2014 r. znak:(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.zmienił decyzję z dnia 28 stycznia 2014 r. i odmówił wnioskodawczyniJ. M.przyznania emerytury.
W podstawie prawnej powołanoart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2013 poz. 1440 ze zm.) oraz§ 11 rozporządzenia Rady Ministrówz dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.).
W uzasadnieniu wskazano, że Zakład odmawia przyznania emerytury, ponieważ na dzień 1 stycznia 1999 r. wnioskodawczyni nie udokumentowała 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Zakład przyjął za udowodnionena dzień 1 stycznia 1999 r. okresy nieskładkowe w wymiarze 4 lata, 6 miesięcy i 25 dni; składkowe – 17 lat, 8 miesięcy i 12 dni; łącznie 22 lata, 3 miesiące i 7 dni, w tym w szczególnych warunkach – 14 lat, 8 miesięcyi 12 dni.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła wnioskodawczyniJ. M..
Na uzasadnienie swojego stanowiska wnioskodawczyni podała, że ZUS wziął pod uwagę tylko okresy pracy do dnia 1 stycznia 1999 r., a w tych latach była na urlopie wychowawczym i korzystała z opieki zdrowotnej,gdyż zachodziła taka potrzeba. Zwróciła się o uwzględnienie dalszych okresów pracy w warunkach szczególnych, za które były odprowadzane składki. Podała, iż od 35 lat ciężko pracuje, w systemie trzyzmianowym,co niekorzystnie odbija się na jego zdrowiu. Choruje na łuszczycę, nadciśnienie i zwyrodnienie stawów.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie.
W uzasadnieniu organ rentowy podniósł, że wnioskodawczyni złożyła odwołanie od decyzji z dnia 28 stycznia 2014 r. W dniu 3 marca 2014 r. organ rentowy wydał decyzję zmieniającą zaskarżoną decyzję z uwagina wykryte błędy w jej uzasadnieniu, jednakże nadal odmówił prawado świadczenia, wobec czego istota sporu została aktualna. Wskazano,że wnioskodawczyni w dniu 16 stycznia 2014 r. złożyła wniosek o emeryturę wcześniejszą z tytułu pracy w warunkach szczególnych. We wniosku zawarła oświadczeni, że nie jest członkiem OFE. Rozpatrując wniosek o emeryturę organ rentowy uznał, że wnioskodawczyni na dzień 1 stycznia 1999 r. udowodniła 22 lata, 3 miesiące i 7 dni okresów składkowychi nieskładkowych. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawczyni przedstawiła dokument na okres zatrudnienia w(...) S.A., z którego wynika,że w okresie od 2 października 1979 r. do 11 czerwca 1981 r., od 12 czerwca 1983 r. do 12 lipca 1984 r., od 2 października 1986 r. do 17 października 1988 r. i od 26 października 1988 r. do 31 maja 1999 r. wykonywała pracęw szczególnych warunkach. Istotą sporu jest nieuznanie przez organ rentowy pozostałych świadectw wykonywania prac w szczególnych warunkach dokumentujących taka pracę po 31 grudnia 1998 r. Natomiast w myślustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., nie można uwzględnić okresów pracy w szczególnych warunkach przypadających po tej dacie. Ponieważ wnioskodawczyni do dnia 1 stycznia 1999 r. nie udowodniła 15 lat pracy w szczególnych warunkach, a jedynie 14 lat, 8 miesięcy i 12 dni, brak jest podstaw do przyznania emerytury.

Sąd Okręgowy w Przemyślu – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

ustalił następujący stan faktyczny:

WnioskodawczyniJ. M.,ur. (...), w dniu 16 stycznia 2014 r. złożyła wniosek o emeryturę, zaznaczając w nim, iż nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Do wniosku dołączyłam.in. świadectwo wykonywanych prac w szczególnych warunkach z dnia 14 stycznia 2014 r. wystawione przez(...) S.A.wL., z którego wynika, że wnioskodawczyni była zatrudniona w(...) S.Aobecnie(...) S.A.od 2 października 1979 r. do 31 maja 1999 r. (urlop wychowawczy od 12 czerwca 1981 r. do 11 czerwca 1983 r., od 13 lipca 1984 r. do 1 października 1986 r., urlop bezpłatny od 18 października 1988 r.do 25 października 1988 r.). W okresie zatrudnienia od 2 października 1979 r. do 11 czerwca 1981 r., od 12 czerwca 1983 r. do 12 lipca 1984 r., od 2 października 1986 r. do 17 października 1988 r. i od 26 października 1988 r. do 31 maja 1999 r. wykonywała prace w szczególnych warunkach stalei w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowiskach: od 2 października 1979 r. do 28 lutego 1980 r. w przemyśle lekkim – prace przy produkcjii wykańczaniu wyrobów włókienniczych na stanowisku pomoc w oddziale nośników – stanowisko równoznaczne ze stanowiskiem pomocnik w oddziale produkcyjnym; od 1 marca 1980 r. do 11 czerwca 1981 r., od 12 czerwca 1983 r. do 12 lipca 1984 r., od 2 października 1986 r. do 17 października 1988 r. i od 26 października 1988 r. do 31 maja 1999 r. w przemyśle lekkim – prace przy produkcji i wykańczaniu wyrobów włókienniczych na stanowisku dziewiarz – stanowisko równoznaczne ze stanowiskiem dziewiarz falowarek, szydełkarek i osnowarek; wymienione w Wykazie A, Dziale VII, poz. 4 pkt 46 i 12 załącznika nr 1 do Zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 7 lipca 1987 r. na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. – Wykaz A, Dział VII, poz. 4; kartę zasiłkową, w której pracodawca wykazał okresy korzystania przez wnioskodawczynię z zasiłków chorobowych.
Na podstawie całości zgromadzonej w aktach rentowych dokumentacji, decyzją z dnia 28 stycznia 2014 r., ZUS odmówił wnioskodawczyni przyznania emerytury.
Następnie decyzją zamienną, do decyzji z dnia 28 stycznia 2014 r.,z dnia 3 marca 2014 r. ZUS zmienił decyzję z dnia 28 stycznia 2014 r.i odmówił wnioskodawczyniJ. M.przyznania emerytury, wobecnie udokumentowania 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Zakład przyjął za udowodnione na dzień 1 stycznia 1999 r. okresy nieskładkowew wymiarze 4 lata, 6 miesięcy i 25 dni; składkowe – 17 lat, 8 miesięcy i 12 dni; łącznie 22 lata, 3 miesiące i 7 dni, w tym w szczególnych warunkach – 14 lat, 8 miesięcy i 12 dni.

Dowód – akta emerytalne wnioskodawcy:
- wniosek emerytalny z dnia 16.01.2014 r.,
- świadectwo wykonywanych prac w szczególnych warunkach z dnia 14.01.2014 r. wystawione przez(...) S.A.wL.,
- karta zasiłkowa,
- decyzja ZUS z dnia 28.01.2014 r. i z dnia 3.03.2014 r.

Sąd ustalił nadto, że wnioskodawczyniJ. M.była zatrudniona wZakładach (...) S.A.wP., a obecnie(...) S.A.w okresie od 2 października 1979 r. do 31 grudnia 1998 r., z tym że korzystała z urlopu wychowawczego od 12 czerwca 1981 r. do 11 czerwca 1983 r., od 13 lipca 1984 r. do 1 października 1986 r. oraz z urlopu bezpłatnego od 18 października 1988 r. do 25 października 1988 r. Pracowała na stanowisku pomoc w oddziale, dziewiarz szydełkareki osnowarek.
W okresie zatrudnienia wnioskodawczyni korzystała z zasiłków chorobowych z powodu własnej choroby bądź konieczności opieki na chorymi dziećmi, które Zakład Ubezpieczeń Społecznych wyłączył ze stażu ubezpieczeniowego przy ustalaniu uprawnienia wnioskodawczyni do emerytury w obniżonym wieku z uwagi na pracę w warunkach szczególnych.
Wnioskodawczyni obecnie nadal jest zatrudniona w tym zakładzie pracy.

Dowód:
- dokumentacja zalegająca w aktach osobowych nadesłanych przez(...) S.A.wP.,
- przesłuchanie wnioskodawczyni.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodówz dokumentów zgromadzonych w aktach emerytalnych wnioskodawczyni, aktach osobowych wnioskodawczyni, których domniemanie prawdziwości wynika zart. 244 i nast. k.p.c., a ponadto ich wiarygodność nie została obalona przez żadną ze stron.
Sąd dał wiarę zeznaniom wnioskodawczyniJ. M., jako logicznym, spójnym, wzajemnie się uzupełniającym, znajdującym potwierdzenie w dowodach z dokumentów.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie wnioskodawczyniJ. M.należy uznać za uzasadnione.
Na podstawieart. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz. U.z 2013 r. poz. 1440 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianegow art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:
1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat -dla mężczyzn oraz
2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa(ust. 2 art. 184).
Zgodnie zart. 32 ust. 1powołanej wyżejustawy o emeryturachi rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami, o których mowawust. 2 i 3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony wart. 27 ust. 2 i 3.
Przy ustalaniu okresu zatrudnienia w szczególnych warunkachlub w szczególnym charakterze nie uwzględnia się: okresów niewykonywania pracy, za które pracownik otrzymał po dniu 14 listopada 1991 r. wynagrodzenie lub świadczenia z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (art. 32 ust. 1a pkt 1).
Dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa w ust. 1,za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwościdla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia (art. 32 ust. 2).
Wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych (ust. 4 art. 32).
Przepisy dotychczasowe torozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionychw szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8,poz. 43 ze zm.).
Zgodnie z§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43ze zm.) - pracownik, który wykonywał pracę w szczególnych warunkach określonych w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeśli osiągnął wiek emerytalny wynoszący 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych.
Ponadto według § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonychw rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkachlub w szczególnym charakterze była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Okresy pracy w szczególnych warunkach stwierdza zakład pracyna podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania pracw szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy.
W myśl § 3 powołanego rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej "wymaganym okresem zatrudnienia", uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 latdla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia.

Istotą sporu w niniejszej sprawie była kwestia ustalenia, czy wnioskodawczyni była zatrudniona, co najmniej 15 lat w warunkach szczególnych.
Z akt sprawy wynika, że ZUS nie kwestionował spełnienia przez wnioskodawczynię innych warunków niezbędnych do nabycia prawa do emerytury na podstawie wyżej powołanych przepisów, a więc ukończenia 55 roku życia w dniu(...)r., uzyskania ogólnego stażu pracyw wymiarze 20 lat okresów składkowych i nieskładkowych na dzień 1 stycznia 1999 r. oraz nie przystąpienia do OFE.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyjął, że wnioskodawczyni była zatrudniona w warunkach szczególnych w(...) S.A.w okresie od 2 października 1979 r. do 11 czerwca 1981 r., od 12 czerwca 1983 r. do 12 lipca 1984 r., od 2 października 1986 r. do 17 października 1988 r. i od 26 października 1988 r. do 31 grudnia 1998 r., a więc w wymiarze 14 lat, 8 miesięcy i 12 dni, wyłączając ze stażu ubezpieczeniowego okresy korzystania z zasiłków chorobowych.
Nie budzi wątpliwości, iż warunkiem nabycia uprawnień emerytalnych wedługart. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychjest spełnienie przesłanki stażu ubezpieczeniowego przed dniem 1 stycznia 1999 r.
W wyniku przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego Sąd uznał, odmiennie niż Zakład Ubezpieczeń Społecznych, iż wnioskodawczyni na dzień 1 stycznia 1999 r. wykazała co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach z tytułu zatrudnienia wZakładach (...) S.A.wP., a obecnie(...) S.A., mając na uwadze fakt, że w okresie zatrudnienia od 2 października 1979 r. do 28 lutego 1980 r. pracowała na stanowisku pomoc w oddziale,a następnie od 1 marca 1980 r. do 11 czerwca 1981 r., od 12 czerwca 1983 r. do 12 lipca 1984 r., od 2 października 1986 r. do 17 października 1988 r.i od 26 października 1988 r. do 31 grudnia 1998 r. - na stanowisku dziewiarza szydełkarek i osnowarek (wyłączeniu podlegał okres korzystaniaz urlopu wychowawczego od 12 czerwca 1981 r. do 11 czerwca 1983 r.,od 13 lipca 1984 r. do 1 października 1986 r. oraz z urlopu bezpłatnegood 18 października 1988 r. do 25 października 1988 r.), bowiem do stażu pracy w warunkach szczególnych należało włączyć okresy przebywania przez wnioskodawczynię na zasiłkach chorobowych.
Sąd przyjął, że do okresu pracy w szczególnych warunkach nie wlicza się okresu korzystania z urlopu wychowawczego, jako że urlop wychowawczy jest udzielany pracownikowi z innego powodu niż zasiłki chorobowe.
Natomiast w okresie korzystania z zasiłków chorobowych następuje zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy z powodu choroby; udzielane są generalnie w celu regeneracji sił do dalszej pracy, jaką wykonuje. Urlop wychowawczy nie jest natomiast okresem niezbędnym do regeneracji siłi zapewnienia możności dalszego wykonywania pracy.
Sąd Apelacyjny wG.w wyroku z dnia 23 października 2012 r., III AUa 1401/12, stwierdził, że do stażu pracy w szczególnych warunkach wlicza się zasiłki chorobowe, ale nie wlicza się okresu przebywania na urlopie wychowawczym (por. w tym zakresie także wyrok Sądu ApelacyjnegowL.z dnia 14 marca 2013 r., III AUa 79/13; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 13 września 2012 r., III AUa 17/12).

W wyroku z dnia 10 stycznia 2014 r., III AUa 564/13, Sąd ApelacyjnywŁ.wskazał, że wykazanie w dniu 1 stycznia 1999 r. określonego wart. 184u.e.r.f.u.s. okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach wyłącza ponowne ustalenie tego okresu po osiągnięciu wieku emerytalnego, według zasad wynikających z art. 32 ust. 1a pkt 1 obowiązujących po dniu 1 lipca 2004 r. W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny wyjaśnił, iż prawo do emerytury na podstawieart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychprzysługuje bowiem temu ubezpieczonemu, który spełnia warunki określone w tym przepisie, niezależnie od tego, kiedy osiągnął wiek przewidziany w art. 32 tej ustawy. Jednocześnie wyłączenie okresów zwolnień lekarskich i urlopów macierzyńskich wynika tylko i wyłączenie z art. 32 ust. 1a pkt 1, który datą nawiązuje do dnia wejścia w życieustawy z dnia 17 października 1991 r.o rewaloryzacji emerytury i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent orazo zmianie niektórych ustaw. Wówczas okres pracy w szczególnych warunkach obejmował zarówno okresy składkowe, jak i okresy nieskładkowe, jeżeli mieściły się one w okresie wykonywania pracy zgodniez umową o pracę, zatem zaliczało się również m.in. okresy zasiłku chorobowego w czasie trwania stosunku pracy przypadające po dniu wejścia w życie ustawy o rewaloryzacji emerytur i rent. Zatem na gruncie przepisów prawa (z wyłączeniem właśnie art. 32 ust. 1a pkt 1), w tym i§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lubw szczególnym charakterze, nie ma przeszkód do uwzględniania także zwolnień lekarskich czy urlopów macierzyńskich. Stosowanie ww. przepisuw stosunku do ubezpieczonych, którzy w dniu 1 stycznia 1999 r. osiągnęli pełny staż ubezpieczeniowy, w tym wymagany okres pracy w szczególnych warunkach, lecz nie osiągnęli wieku emerytalnego, jest wyłączone. Wymaganie bowiem od takich osób dodatkowo warunku osiągnięcia przed dniem 1 lipca 2004 r. odpowiedniego wieku emerytalnego byłoby zbyt daleko idące. Sytuacja osób wymienionych w art. 184 polega właśnie na spełnieniu się tylko części stanu faktycznego koniecznego do nabycia prawa, które poprzedza i zabezpiecza przyszłe prawo podmiotowe. W art. 184 ustawodawca utrwalił sytuację osób, które w dniu wejścia w życie ustawy wypełniły warunki stażu szczególnego i ogólnego i zadeklarował ich przyszłe prawo do emerytury w wieku wcześniejszym. Przez wydanie tego przepisu nastąpił stan związania, tj. zobowiązania się przez Państwo do powstrzymania się od jakiejkolwiek ingerencji w istniejące prawo tymczasowe. Gwarancji przyszłego prawa do emerytury złożonej wobec osób, o których mowa w art. 184 ustawy, ustawodawca nie mógł już naruszyć przez ustalenie innego sposobu wyliczenia ich stażu ubezpieczenia. Dlatego też, wykazanie w dniu 1 stycznia 1999 r. określonego w art. 184 ustawy okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach wyłącza ponowne ustalenie tego okresu po osiągnięciu wieku emerytalnego, według zasad wynikających z art. 32 ust. 1a pkt 1 obowiązujących po dniu 1 lipca 2004 r. Wymaganie od osób, które spełniły w dniu 1 stycznia 1999 r. warunki dotyczące stażu ubezpieczenia dodatkowo warunku osiągnięcia przed dniem 1 lipca 2004 r. przewidzianego w art. 32 ustawy wieku należy uznać za zbyt daleko idące, pomijające ochronę prawa tymczasowego, ukierunkowanegona przyszłe świadczenia.
Takie też stanowisko zaprezentował Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 lipca 2011 r., I UK 12/11, w wyroku z dnia 23 kwietnia 2010 r., II UK 313/09.

W rezultacie powyższego Sąd badał, czy organ rentowy właściwie ustalił staż pracy wnioskodawczyni w warunkach szczególnych. Sąd uznał, że w okresie od 26 października 1988 r. do 31 grudnia 1998 r. staż pracyw szczególnych warunkach wyniósł 10 lat, 2 miesiące i 5 dni, a nie jak to przyjął ZUS 9 lat, 10 miesięcy i 13 dni. W tym okresie wnioskodawczyni przebywała na zasiłkach chorobowych przez 125 dni, a więc łącznie 4 miesiące i 5 dni (w statystykach ZUS okresy te oznaczone zostały symbolem „47”). Uwzględniając te okresy, jako okresy nieskładkowe, w ocenie Sądu wnioskodawczyni na dzień 1 stycznia 1999 r. legitymuje się stażem pracyw warunkach szczególnych w wymiarze 15 lat i 2 dni.
Z poczynionych wyżej ustaleń wynika więc, że wnioskodawczynina dzień 1 stycznia 1999 r. wykazała ponad 15 lat pracy w warunkach szczególnych, a tym samym spełniła wszystkie przesłanki niezbędne do przyznania jej prawa do emerytury w świetle wyżej powołanych przepisów.

Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.o emeryturach i rentach z FUS, świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca,w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu.
W niniejszej sprawie wnioskodawczyni spełniła wszystkie przesłanki do nabycia świadczenia emerytalnego poczynając od dnia 17 lutego 2014 r., tj. ukończenia 55 roku życia.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.w związku z powołanymi wyżej przepisami prawa orzeczono, jakw sentencji wyroku.