Sąd Apelacyjny w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 446/14
Data wyroku: 2015-01-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Świderska-Wandor, Dorota Paszkiewicz, Krzysztof Ciemnoczołowski
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k., art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

Sygn. akt II AKa 446/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 stycznia 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:  SSA Dorota Paszkiewicz
Sędziowie:   SSA Grażyna Świderska - Wandor
SSA Krzysztof Ciemnoczołowski (spr.)
Protokolant:  sekr. sądowy Anna Majewicz
przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Andrzeja Błażejaka
po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2015 r.
sprawy

A.Ś.

oskarżonego zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
R. K.
oskarżonego zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku
z dnia 1 sierpnia 2014 r., sygn. aktIV K 63/13
I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne,
II. wymierza oskarżonym tytułem opłat za postępowanie odwoławcze kwoty po 500 zł (pięćset złotych), nadto obciąża ich wydatkami tego postępowania w częściach równych.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Gdańsku rozpoznawał sprawę:
1.

A.Ś., oskarżonego o to, że:
w okresie od czerwca 2011 r. do dnia 20 września 2011 r. wG.działając wspólnie i w porozumieniu zR. K.iM. L.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził(...) Bank SAdo niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 450.000 złotych w ten sposób, iż realizując z góry ustalone role zawarł umowę notarialną Rep. Nr(...)dot. zakupu nieruchomości w miejscowościW., gminaR.powiatŻ.na podstawie której zawarł z(...)Bank umowę kredytu hipotecznego nr(...)na kwotę 450.000 złotych przedkładając dostarczony mu przez współsprawców podrobiony dokument w postaci przedmiotowego aktu notarialnego, w którym dokonano zmiany rachunku bankowego sprzedającego, na który należało przelać kwotę kredytu wpisując numer rachunku bankowego uprzednio założonego przez inną osobę na podstawie podrobionych dokumentów w(...) Bank SA, a także przedkładając dostarczone mu i podrobione przez współsprawców dokumenty w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu współce (...) sp. z o.o., zeznania o wysokości osiągniętego dochodu PIT 37 za 2010 r. oraz wyciągi z rachunku bankowego w(...) Bank SAza okres od 01.01.2011 r. do 31.07.2011 r. wprowadzając tym w błąd w/ bank co do faktycznej woli i możliwości zakupu przedmiotowej nieruchomości oraz możliwości i woli wywiązania się z zawartej umowy kredytowej a także co do osoby na rzecz której przelana miała być kwota kredytu, czym działał na szkodę(...) Bank SAprzy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego wart. 64 § 1 k.k.będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Braniewie sygn. akt II K 125/01 za czyny zart. 279 § 1 k.k.na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, która odbywał w okresie od 04.03.2005 do 09.12.2005 r. i od 18.09.2006 r. do 12.06.2007 r.
- tj. o przestępstwo zart. 286§1 kkw zw. zart. 294§1kkw zb. zart. 297§1 kkw zb. zart. 270§1 kkw zw.zart. 11§2 kkw zw. zart. 64§1kk
2.M. L., oskarżonego o to, że:
w okresie od czerwca 2011 r. do dnia 20 września 2011 r. wG.działając wspólnie i w porozumieniu zA.Ś.iR. K.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził(...) Bank SAdo niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 450.000 złotych w ten sposób, iż realizując z góry ustalone role nakłonił inną ustaloną osobę do założenia na podstawie podrobionych dokumentów dotyczącychspółki (...)rachunku bankowego nr(...)w(...) Bank SAa następnie nakłonił i kierował działaniemA.Ś., który zawarł umowę notarialną Rep. Nr(...)dot. zakupu nieruchomości w miejscowościW., gminaR.powiatŻ.na podstawie której następnie zawarł z(...)Bank umowę kredytu hipotecznego nr(...)na kwotę 450.000 złotych przedkładając dostarczony mu przez współsprawców podrobiony dokument w postaci przedmiotowego aktu notarialnego, w którym dokonano zmiany rachunku bankowego sprzedającego, na który należało przelać kwotę kredytu wpisując numer rachunku bankowego uprzednio założonego na podstawie podrobionych dokumentów w(...) Bank SA, a także przedkładając dostarczone mu i podrobione przez współsprawców dokumenty w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu współce (...) sp. z o.o., zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu PIT 37 za 2010 r. oraz wyciągi z rachunku bankowego w(...) Bank SAza okres od 01.01.2011 r. do 31.07.2011 r. wprowadzając tym w błąd w/ bank co do faktycznej woli i możliwości zakupu przedmiotowej nieruchomości oraz możliwości i woli wywiązania się z zawartej umowy kredytowej a także co do osoby na rzecz której przelana miała być kwota kredytu, czym działał na szkodę(...) Bank SA

- tj. o przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
3.R. K., oskarżonego o to, że:
w okresie od czerwca 2011 r. do dnia 20 września 2011 r. wG.działając wspólnie i w porozumieniu zA.Ś.iM. L.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził(...) Bank SAdo niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 450.000 złotych w ten sposób, iż realizując z góry ustalone role nakłonił inną ustaloną osobę do założenia na podstawie podrobionych dokumentów dotyczącychspółki (...)rachunku bankowego nr(...)w(...) Bank SAa następnie podrobił dokument w postaci zaświadczenia od pracodawcy wystawionego na nazwiskoA.Ś.zfirmy (...) sp. z o.o.oraz następnie nakłonił i kierował działaniemA.Ś., który realizując ustalone role zawarł umowę notarialną Rep. Nr(...)dot. zakupu nieruchomości w miejscowościW., gminaR.powiatŻ.na podstawie której zawarł następnie z(...)Bank umowę kredytu hipotecznego nr(...)na kwotę 450.000 złotych przedkładając dostarczony mu przez współsprawców podrobiony dokument w postaci przedmiotowego aktu notarialnego, w którym dokonano zmiany rachunku bankowego sprzedającego, na który należało przelać kwotę kredytu wpisując numer rachunku bankowego uprzednio założonego na podstawie podrobionych dokumentów w(...) Bank, a także przedkładając dostarczony mu i podrobiony przezR. K.dokument w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu współce (...) sp. z o.o.oraz podrobione dokumenty w postaci zeznania o wysokości osiągniętego dochodu PIT 37 za 2010 r. oraz wyciągi z rachunku bankowego w(...) Bank SAza okres od 01.01.2011 r. do 31.07.2011 r. wprowadzając tym w błąd w/ bank co do faktycznej woli i możliwości zakupu przedmiotowej nieruchomości oraz możliwości i woli wywiązania się z zawartej umowy kredytowej a także co do osoby na rzecz której przelana miała być kwota kredytu, czym działał na szkodę(...) Bank SA, przy czym czynu tego dokonał w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 29 listopada 2006 roku sygn. akt II K 908/06 za czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zb. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 1 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 19 grudnia 2006 roku do 19 grudnia 2007 r.
- tj. o przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
***
Wyrokiem z dnia 01.08.2014 roku, sygn. akt IV K 63/13, Sąd Okręgowy w Gdańsku orzekł:
I. OskarżonychA.Ś.,R. K.iM. L.uznał za winnych tego, że w okresie od dnia 8 czerwca 2011 r. do dnia 20 września 2011 r. wG., działając wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili(...) Bank SAdo niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 450.000 (czterysta pięćdziesiąt tysięcy) złotych w ten sposób, żeA.Ś.zawarł w dniu 02 września 2011 r. umowę zakupu nieruchomości w miejscowościW., gminaR.- akt notarialny Rep. Nr(...), częściowo finansowaną kredytem udzielonymA.Ś.przez(...) Bank SAna podstawie umowy kredytu hipotecznego nr(...)z dnia 30 sierpnia 2011 r. na kwotę 450.000 złotych, którąA.Ś.zawarł przedkładając celem użycia za autentyczne dokumenty w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu współce (...) sp. z o.o.podrobionego przezR. K., zeznania o wysokości osiągniętego dochodu PIT 37 za 2010 r. oraz wyciągów z rachunku bankowego w(...) Bank SAza okres od 01.01.2011 r. do 31.07.2011 r. podrobionych przez nieustalone osoby, a także dostarczając zgodnie warunkami umowy kredytowej, dokument w postaci przerobionego przez nieustaloną osobę wyżej wymienionego aktu notarialnego, w którym dokonano zmiany rachunku bankowego sprzedającego, poprzez wpisanie w miejsce numeru rachunku bankowego w(...) Bank SAnr(...)numeru rachunku bankowego nr(...)założonego w(...) Bank SAprzez inną ustaloną osobę za namowąM. L.iR. K.na podstawie podrobionych dokumentów dostarczonych przezM. L.iR. K., na które to konto zgodnie z dyspozycjąA.Ś.z dnia 07.09.2011 r. została przelana kwota 450.000 (czterysta pięćdziesiąt tysięcy) zł, która została zaksięgowana w dniu 20.09.2011 r. i tego samego dnia wypłacona w gotówce przez ustaloną osobę, a następnie przekazana w całościM. L.orazR. K., wprowadzając w ten sposób(...) Bank SAw błąd co faktycznej woli i możliwości wywiązania się z zawartej umowy kredytowej, a także co do osoby na rzecz której przelana została kwota kredytu, czym działali na szkodę(...) Bank SA, przy czymA.Ś.czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od 04 marca 2005 r. do 09 grudnia 2005 r. i od 18 września 2006 r. do 12 czerwca 2007 r. kary roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Braniewie z dnia 25 czerwca 2001 r. w sprawie o sygn. akt II K 125/01 za czyn zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.,R. K.czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od 19 grudnia 2006 r. do 19 grudnia 2007 r. kary roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie o sygn. akt II K 908/06 za czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.kw zb. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., czyn ten zakwalifikował zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zb. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.wobec oskarżonychA.Ś.iR. K.oraz zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.zb. zart. 297 § 1 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.wobec oskarżonegoM. L.i za to na podstawie wymienionych przepisów skazał oskarżonych, a przy zastosowaniuart. 11 § 3 k.k.na podstawieart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 1, 2, 3 k.k.wymierzył oskarżonym:
-A.Ś.karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych;
-M. L.karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych;
-R. K.karę 2 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych;
II. na podstawieart. 69 § 1, 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoM. L.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 4 lata;
III. na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w całości w kwocie 450.000 solidarnie od oskarżonychA.Ś.,M. L.iR. K.na rzecz(...) Bank SA;
Wyrok zawiera również rozstrzygnięcia o dowodach rzeczowych i o kosztach sądowych.
Apelacje od powyższego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonychA.Ś.iR. K..
Obrońca oskarżonegoA.Ś.zaskarżył wyrok odnośnie tego oskarżonego w całości, zarzucając:

I
obrazę przepisów postępowania:

1
art. 5 § 2 k.p.k.poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego,

2
art. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.wskutek dowolnej oceny dowodów oraz dowolnych ustaleń faktów, a także rozstrzygnięcia wątpliwości jedynie na niekorzyść oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do zasadniczo błędnej oceny, że oskarżony popełnił zarzucane mu czyny,

3
art. 5 § 2 k.p.k.,art. 6 k.p.k.polegającą na oczywiści błędnej ocenie wyjaśnień oskarżonego i odmówienie im (w części) waloru wiarygodności jako oczywiście sprzecznych z zeznaniami m. in. świadkaP. Ż.,

4
art. 7 k.p.k.polegającą na błędnej, bo dowolnej, powierzchownej i stronniczej ocenie zeznańR. P.i przyznanie im waloru wiarygodności; potwierdza to swoiste poszukiwanie przez sąd takich tylko argumentów, które mogłyby zdeprecjonować dowody korzystne dla oskarżonego,

5
art. 5 § 2 k.p.k.w zw. zart. 201 k.p.k.polegającą na rozstrzygnięciu na niekorzyść oskarżonego niekategorycznej i niejednoznacznej opinii sądowo-psychiatrycznej;

II
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezzasadnym przyjęciu, iż oskarżony popełnił zarzucane mu czyny, przy braku rzetelnych i wiarygodnych podstaw dowodowych do takiego przyjęcia w świetle prawidłowo ocenionego materiału dowodowego; prawidłowa ocena materiału dowodowego wykluczała przypisanie oskarżonemu inkryminowanych czynów.

Nadto „z daleko idącej ostrożności procesowej” obrońca zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności do jego właściwości i warunków osobistych oraz pominięcie indywidualnych wychowawczych celów wymiaru kary.
Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoR. K.zaskarżył wyrok odnośnie tego oskarżonego w całości, zarzucając:

1
obrazę przepisów postępowania tj.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 53 § 1 k.k.iart. 55 k.k.poprzez nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego i uznanie, iż zarzucanego mu czynu oskarżony dopuścił się wspólnie i w porozumieniu zA.Ś.iM. L., podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż rola oskarżonego była mniejsza, aniżeli to wynika z zaskarżonego wyroku, albowiem główną rolę w popełnieniu przestępstwa pełniłR. P., w efekcie czego doszło do sytuacji, w której zaskarżony wyrok jest wewnętrznie niesprawiedliwy, a wymierzona kara przekracza stopień winy oskarżonegoR. K.,

2
błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, iż zarzucany czyn został dokonany przez oskarżonego wspólnie i w porozumieniu zA.Ś.iM. L., podczas gdy osobą, która kierowała popełnieniem przestępstwa i brała w nim czynny udział byłR. P., który to błąd stanowi następstwo nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego i w sposób niewłaściwy wpłynął na proces wymierzania kary oskarżonemu, w którym sąd I instancji nie dokonał prawidłowego rozkładu winy za popełniony czyn pomiędzy wszystkimi uczestnikami,

nadto z ostrożności procesowej:

3
rażącą niewspółmierność kary w stosunku do popełnionych czynów, której dolegliwość przekracza stopień winy i skalę naruszenia prawa przez oskarżonego, albowiem zaskarżony wyrok nie uwzględnia roliR. P.w popełnieniu przestępstwa, przy jednoczesnym zróżnicowaniu sytuacji oskarżonegoR. K.względem oskarżonegoA.Ś., pomimo iż oskarżony ma prawa do odmowy składania wyjaśnień oraz aktywnej obrony w toku składania wyjaśnień.

Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
W części dotyczącejM. L.wyrok nie został zaskarżony i uprawomocnił się.
***

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Apelacje okazały się bezzasadnymi w stopniu oczywistym, a ponadto sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany wyroku niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, tj. na podstawieart. 439 k.p.k.lubart. 440 k.p.k.
Przed szczegółowym odniesieniem się do zarzutów apelacyjnych należy wyrazić pogląd, że postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonego wyroku przeprowadzono z poszanowaniem wszelkich zasad procesowych. Poczynione przez sąda quoustalenia faktyczne niewątpliwie mają walor prawdziwych, a przez to zgodnych z wymogiem wynikającym z przepisuart. 2 § 2 k.p.k.Dokonano ich w sposób obiektywny, badając, zgodnie zart. 4 k.p.k., okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonych. Materiał dowodowy, o który oparto rozstrzygnięcie, miał charakter kompletny (art. 410 k.p.k.) oraz poddano go wszechstronnej analizie. Oceny, na podstawie których sformułowano kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy wnioski, realizowane były w sposób swobodny, tj. zgodnie zart. 7 k.p.k., przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania, a także wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Stanowisko sądu pierwszej instancji znalazło kompleksowe odzwierciedlenie w treści pisemnego uzasadnienia wyroku, które w pełnym zakresie poddaje się kontroli instancyjnej.
Odnosząc się do podnoszonego w obu apelacjach zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych należy wskazać, że autorzy środków odwoławczych nie wskazali na konkretne błędy w dochodzeniu przez sąda quodo określonych ocen. Tymczasem tylko stwierdzenie tego rodzaju nieprawidłowości może skutkować uznaniem, że mamy do czynienia z błędem dowolności jako postacią błędu w ustaleniach faktycznych (podobnie - postanowienie SN z dnia 26.07.2007r., IV KK 175/07, publ. OSNwSK 2007/1/1738). Wyrażone w środku odwoławczym stanowisko stanowi zatem jedynie polemikę z ocenami, dokonanymi przez sąd orzekający.
Odpierając poszczególne argumenty podnoszone we wniesionych apelacjach, sądad quemzważył, co następuje.

I.

    motywy nieuwzględnienia apelacji obrońcy oskarżonegoA.Ś.

Odnosząc się do podnoszonego w apelacji obrońcyA.Ś.zarzutów obrazy przepisów postępowania w zakresie, w jakim dotyczy on normart. 7 k.p.k.iart. 5 § 2 k.p.k.należy na wstępie wyrazić pogląd, że regulacje zawarte w powołanych przepisach mają charakter rozłączny co oznacza, że problem wiarygodności danego dowodu musi być rozstrzygnięty na płaszczyźnieart. 7 k.p.k., zaś stosowanie reguły wyrażonej wart. 5 § 2 k.p.k.powinno odnosić się tylko do nie dających się usunąć wątpliwości w sferze faktów. Tego rodzaju wątpliwości nie mogą się zaś wiązać z kwestią oceny wiarygodności określonego dowodu (por. wyrok SA w Gdańsku z dnia 07.12.2010r., II AKa 90/10, POSAG 2011/1/100-122). Nieuprawnionym jest więc łączenie przez autora apelacji w jednym zarzucie oraz uzasadnianie tą samą argumentacją naruszenia zasad

    in dubio pro reooraz swobodnej oceny dowodów.
Powyższa uwaga wiąże się z wielokrotnie wyrażanym przez sądy powszechne i Sąd Najwyższy poglądem, iż obrazaart. 5 § 2 k.p.k.jest możliwa wyłącznie w sytuacji, gdy orzekający w sprawie sąd powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i - wobec niemożliwości ich usunięcia - rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne zależne są od oceny dowodów, w szczególności od uznania za wiarygodne lub odmowy dania wiary zeznaniom świadków lub wyjaśnieniom oskarżonych, to nie można mówić o naruszeniu zasadyin dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów podlegają rozstrzygnięciu jedynie na płaszczyźnie respektowania przez sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów (por. np. postanowienie SN z dnia 14.12.2010r., III K 378/10, LEX nr 736756). W niniejszej sprawie niewątpliwie nie mogło dojść i nie doszło do naruszenia zasadyin dubio pro reo, albowiem treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wskazuje, aby sąd orzekający powziął jakiekolwiek wątpliwości co do faktów lub ich prawnej oceny, zaś cały ciężar wnioskowania skupił się w wykazywaniu wiarygodności poszczególnych dowodów lub jej braku.
Wbrew stanowisku obrońcy, nie doszło do obrazyart. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.wskutek – cyt.: „dowolnej oceny dowodów oraz dowolnych ustaleń faktów, a także rozstrzygnięcia wątpliwości jedynie na niekorzyść oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do zasadniczo błędnej oceny, że oskarżony popełnił zarzucane mu czyny”. Odnośnie naruszenia zasady

    in dubio pro reoaktualność zachowują wcześniejsze rozważania. O naruszeniu zasad obiektywizmu i oceny swobodnej nie sposób mówić w sytuacji, gdy o winieA.Ś.świadczyły w znacznym zakresie jego własne wyjaśnienia. Jakkolwiek bowiem nie przyznał się on do popełnienia zarzucanych mu czynów, to jednak podał szereg okoliczności, wprost potwierdzających ustalony stan faktyczny. Na s. 23-27 Sąd Okręgowy trafnie odnotował, żeA.Ś.w składanych wyjaśnieniach nie negował podpisania umowy kredytowej, nie zaprzeczał, że nie był zatrudniony, nie posiadał rachunku bankowego oraz nie składał zeznania podatkowego (PIT). Oskarżony przyznał również, iż był „w banku” oraz podpisywał dokumenty. W efekcie doszło do potwierdzenia przez oskarżonego osobistej realizacji istotnych czynności wykonawczych, koniecznych dla powodzenia akcji przestępczej. Wyjaśnienia oskarżonego znajdowały przy tym potwierdzenie w obiektywnych dowodach w postaci opinii z zakresu badania dokumentów oraz informacji z(...) Banku S.A.oraz pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego wB.. W efekcie nie sposób stwierdzić, że sąd orzekający oceniał dowody jednostronnie, albowiem organ ten opierał się w szerokim zakresie na wyjaśnieniach oskarżonego, słusznie odrzucając możliwość, że oskarżony dokonał fałszywego samooskarżenia.
Wyrażona w apelacji teza o pominięciu przez sąda quodowodów świadczących na korzyść oskarżonego, nie znajduje oparcia w dalszej argumentacji obrońcy.
Apelujący nie ma racji, że doszło do obrazyart. 5 § 2 k.p.k.iart. 6 k.p.k.na skutek cyt.: „oczywiście błędnej oceny wyjaśnień oskarżonego i odmówienia im (w części) waloru wiarygodności jako oczywiście sprzecznych z zeznaniami m. in. świadkaP. Ż.”.
Na aprobatę zasługują zaprezentowane przez Sąd Okręgowy na s. 29-30 uzasadnienia motywy dania wiary zeznaniom świadkaP. Ż.. Nie powtarzając ocen sądu

    a quow całości należy jedynie syntetycznie wskazać, że skoro organ ten wykazał, iż zeznania tego świadka korespondowały z wyjaśnieniamiA.Ś.i zeznaniamiR. P., to dzięki owej zależności między powołanymi dowodami mamy niewątpliwie do czynienia z oceną swobodną, uwzględniającą zasady logiki i doświadczenia życiowego (art. 7 k.p.k.). Odpierając zarzut obrońcy należy szczególnie podkreślić trafność dostrzeżonej przez sąd

    meritizależności pomiędzy przyznaniem przezP. Ż., że założył (posługując się fałszywymi dokumentami) rachunek w(...) Banku S.A., a podpisaniem przezA.Ś.w dniu 07.09.2011 roku dyspozycji wypłaty przez(...)Bank środków z przyznanego kredytu na ten właśnie rachunek.
Przywołanym wyżej ocenom Sądu Okręgowego apelujący nie przeciwstawił żadnej argumentacji, w związku z czym nie sposób odnieść się do tezy o „oczywistej sprzeczności” między wyjaśnieniamiA.Ś.a zeznaniamiP. Ż.. Sąd odwoławczy wyraża w związku z tym ocenę, iż sprzeczność taka nie zachodzi, zaś zeznania świadka w istotnym zakresie obciążają oskarżonego, który zresztą - co już wskazano - nie negował szeregu osobiście podejmowanych czynności wykonawczych.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut obrazyart. 7 k.p.k.poprzez błędną, tj. dowolną, powierzchowną i stronniczą ocenę zeznańR. P.i przyznanie im waloru wiarygodności, co miało - zdaniem apelującego - potwierdzać cyt.: „swoiste poszukiwanie przez sąd takich tylko argumentów, które mogłyby zdeprecjonować dowody korzystne dla oskarżonego”. Nie budzą zastrzeżeń poczynione przez sąda quoustalenia w tym zakresie, zaprezentowane na s. 32-34 uzasadnienia. Nie powtarzając zamieszczonej tam, obszernej argumentacji, w pełni aprobowanej przez sądad quem, należy podkreślić dwie zasadnicze kwestie:

-

po pierwsze, iż sąd orzekający oceniał zeznania świadkaR. P.z dużą ostrożnością,

po drugie, iż - wbrew stanowisku obrońcy – sądmeritinie miał podstaw do uznaniaR. P.za współsprawcę, i to zarówno z przyczyn formalnych (brak skargi uprawnionego oskarżyciela), jak i wobec braku tego rodzaju, jednoznacznego w wymowie dowodu, w świetle którego świadek ten miałby być osobą organizującą przedmiotowe oszustwo lub kierującą nim.

Apelujący w żaden sposób nie umotywował własnej oceny, zgodnie z którą sposób oceny przez Sąd Okręgowy zeznańR. P.miały stanowić przejaw - cyt.: „deprecjonowania dowodów korzystnych dla oskarżonego”. Tymczasem ocena dokonana przez sąda quoskonstruowana jest w sposób wysoce konkretny, polegając na zestawianiu okoliczności, mogących sugerować pełnienie przezR. P.jakiejś roli w przestępstwie, z okolicznościami, w świetle których nie sposób jednoznacznie stwierdzić, że taką rolę świadek ten faktycznie pełnił (zob. ponownie s. 32-34 uzasadnienia). W efekcie tak rzeczowo umotywowany pogląd pozostaje pod ochroną zasady oceny swobodnej (art. 7 k.p.k.), albowiem opiera się na logicznym wskazaniu i omówieniu wszelkich istotnych okoliczności. Przeciwstawienie tej ocenie samego tylko, gołosłownego stanowiska obrońcy, nie może prowadzić do postulowanej w apelacji zmiany zaskarżonego wyroku.
W omawianym wyżej zakresie zob. również rozważania w części II niniejszego uzasadnienia, odnoszące się do analogicznego zarzutu podnoszonego w apelacji obrońcyR. K..
Bezzasadnym okazał się zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.w zw. zart. 201 k.p.k., mającej polegać na rozstrzygnięciu na niekorzyść oskarżonego niekategorycznej i niejednoznacznej opinii sądowo-psychiatrycznej. O typowo polemicznym charakterze tego zarzutu świadczy oparcie przez autora apelacji własnej argumentacji na dokładnie tych samych okolicznościach, które sąda quobrał pod uwagę i poddał stosownej ocenie (s. 13-14, 37 uzasadnienia). Apelujący nie określił przy tym, na czym miałby polegać brak kategoryczności lub jednoznaczności opinii w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia o winie oskarżonego, a sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że mamy do czynienia z opinią jasną i zupełną.
Pomimo, że nie jest zadaniem sądu odwoławczego zgadywanie intencji strony, podnoszącej określony zarzut odwoławczy, to można wyrazić przypuszczenie, iż - zdaniem obrońcy - skoro biegli lekarze psychiatrzy stwierdzili uA.Ś.(...), to należało przyjąć, że nie był on w stanie rozpoznać znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem (koresponduje to z wnioskiem apelacyjnym o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego). Należy jednak wyraźnie podkreślić, że samo tylko istnienie określonych zaburzeń, co do zasady nie jest równoznaczne z wyłączeniem poczytalności

    tempore criminis. Co więcej - skoro w przypadkuA.Ś.biegli(...), to nie może budzić zastrzeżeń ocena, zgodnie z którą dokonał on czynu zabronionego mając jedynie w nieznacznym stopniu ograniczoną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Istotnym potwierdzeniem trafności wydanej przez biegłych opinii jest prawidłowe ustalenie przez Sąd Okręgowy, że w czasie podejmowania poszczególnych czynności wykonawczych,A.Ś.(...).
Prawidłowości ostatniej z powołanych ocen Sądu Okręgowego nie podważa argument obrońcy, iż w świetle wyjaśnieńA.Ś., on sam - cyt. „(...) gdy podpisywał dokumenty u notariusza to(...)”, a tymczasem sąd

    a quodał wiarę zeznaniomJ.S., że oskarżony nie był(...), w związku z czym - zdaniem apelującego - ustalenia faktyczne cyt.: „nie mają odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym i nie mieszczą się w granicach sędziowskiej swobody ocen”. Wbrew stanowisku obrońcy sąd

    meritidokonał w omawianym zakresie oceny swobodnej, której wyrazem są rozważania na s. 24 uzasadnienia (motywy dania wiary zeznaniom notariuszaJ.S.) oraz na s. 25 (motywy dania wiary zeznaniom brokeraW. K.). Logicznym oraz opartym we wskazaniach doświadczenia życiowego (art. 7 k.p.k.) jest tok rozumowania Sądu Okręgowego, zgodnie z którym ani notariusz, ani pośrednik kredytowy, nie mieliby racjonalnego powodu do podejmowania czynności, skutkujących rozporządzeniem mieniem znacznej wartości przez inne podmioty (zbywcę nieruchomości, bank), gdyby podejrzewali, że oskarżony, na skutek(...), nie jest w stanie świadomie lub swobodnie złożyć określonej treści oświadczenie woli. Niewątpliwie bowiem mieli oni świadomość, że podjęte w takich warunkach czynności prawne mogłyby się okazać nieskuteczne na gruncie przepisów postępowania cywilnego, nadto mogłoby dojść do ich odpowiedzialności za przewinienia zawodowe. Z drugiej strony sąd

    a quoma rację, że do wyjaśnieńA.Ś.należy podchodzić z dużą ostrożnością, albowiem podkreślanie przez oskarżonego, iż był(...)i biernie wykonywał polecenia osób trzecich, niewątpliwie służy jego linii obrony, zmierzającej do wykazania, że nie ponosi on winy w popełnieniu zarzucanego mu czynu zabronionego. Stąd też nie sposób podzielić oceny apelującego, iż w sprawie zachodziła konieczność oparcia się w przedmiotowym zakresie o wyjaśnieniaA.Ś.. Takie rozumowanie byłoby bowiem oceną dowolną, wynikającą z bezkrytycznej bezrefleksyjnej oceny tych wyjaśnień.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Apelujący nie podniósł na jego poparcie odrębnej argumentacji, upatrując uchybienia w tych samych okolicznościach, które w jego ocenie uzasadniały zarzuty obrazy przepisów postępowania karnego. W tej sytuacji aktualność zachowują więc wcześniejsze rozważania sąduad quem, które należy uzupełnić stwierdzeniem, iż apelujący nie wykazał, aby w procesie wnioskowania Sądu Okręgowego doszło do konkretnych błędów logicznych, jedynie polemizując z ustaleniami, które legły u podstaw zaskarżonego orzeczenia.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności w stosunku do właściwości i warunków osobistych oskarżonego oraz pominięcia indywidualnych wychowawczych celów wymiaru kary.
Wbrew argumentom podnoszonym w uzasadnieniu apelacji, nie doszło do błędnego zastosowania przez sąd orzekający dyrektyw zart. 53 k.k.Na aprobatę zasługują w tej mierze rozważania na s. 43-46 uzasadnienia, których przytaczanie w tym miejscu – ze względu na ich obszerny i rzeczowy charakter - nie jest celowe. W świetle tych motywów kara wymierzonaA.Ś.nie jest karą rażąco niewspółmiernie surową. W judykaturze i doktrynie powszechnie przyjmuje się, że rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa wart. 438 pkt 4 k.p.k., zachodzi wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można przyjąć, iż zachodzi wyraźna dysproporcja pomiędzy karą orzeczoną przez sąd pierwszej instancji, a karą, jaką należałoby sprawcy wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw sądowego wymiaru kary określonych wart. 53 k.k.Przedmiotowe uchybienie nie dotyczy zatem każdej różnicy w ocenie surowości lub łagodności kary między sądem orzekającym a sądem odwoławczym, lecz jedynie niewspółmierności wyraźnej, oczywistej, widocznej już na pierwszy rzut oka.
Odnosząc się do argumentów autora apelacji, sąd odwoławczy zważył, co następuje.
Nie może budzić zastrzeżeń przyjęcie przez sąd

    a quo, że wielokrotna karalność oskarżonego sprzeciwiała się warunkowemu zawieszeniu wykonania kary. Jest to pogląd oczywiście trafny, albowiem poprzez ową karalnośćA.Ś.potwierdził, że jest sprawcą wyjątkowo niepoprawnym i niepodatnym na oddziaływania resocjalizacyjne. Racjonalną jest więc ocena, że nie sposób sformułować wobec tego oskarżonego przypuszczenia, że pomimo zawieszenia wykonania kary, będzie on przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa. Do takiej oceny nie ma jakichkolwiek konkretnych przesłanek. Nie jest taką przesłanką powołana przez obrońcę w uzasadnieniu apelacji - cyt.: „(...) chociażby zadeklarowana podczas rozprawy dobrowolna wola poddania się przez oskarżonego(...)”. Sam bowiem jedynie zamiar podjęcia leczenia nie stanowi podstawy do przyjęcia, że w życiu i postawie oskarżonego zaszła lub zajdzie istotna, korzystna zmiana, tym bardziej, że oskarżony w przeszłości wielokrotnie dawał dowody na lekceważenie podstawowych norm porządku prawnego i prowadzi tryb życia daleki od stabilizacji, co wyraża się m. in. brakiem stałego zatrudnienia.
Nie zasługiwał na uwzględnienie argument obrońcy, wynikający z powołania się na tezę wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie, iż „osiąganie celów ogólnoprewencyjnych poprzez wykorzystywanie społecznego oddziaływania kary nie powinno odbywać się kosztem sprawiedliwości (...)”. W ocenie sądu odwoławczego nic nie wskazuje, że w niniejszej sprawie doszło do tego rodzaju nieprawidłowości. Przeciwnie - gdy weźmie się pod uwagę skalę przypisanego oskarżonemu czynu, mierzoną wysokością szkody, jak również fakt działania w warunkach powrotu do przestępstwa, orzeczoną karę należy uznać za relatywnie łagodną.
Nie sposób zgodzić się z apelującym, że orzeczony środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody jest rażąco niewspółmierny wobec oskarżonego, który z powodu(...)nie może podjąć pracy. Przypomnienia wymaga bowiem, że środek ten orzeczono solidarnie wobec trzech oskarżonych (pkt III wyroku), w związku z czym realnym jest, że wykonanie obowiązku zeń wynikającego rozłoży się na wszystkich oskarżonych, a co więcej - obciąży każdego z nich w stopniu proporcjonalnym do możliwości majątkowych.
W świetle powyższych rozważań Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się żadnych podstaw do uwzględnienia apelacji obrońcyA.Ś., w związku z czym wyrok co do tego oskarżonego utrzymał w mocy na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.

II.

motywy nieuwzględnienia apelacji obrońcy oskarżonegoR. K.
Nie zasługiwały na uwzględnienie powiązane ze sobą poprzez tożsamą argumentację zarzuty:

-

obrazyart. 7 k.p.k.w zw. zart. 53 § 1 k.k.iart. 55 k.k.poprzez nieprawidłową ocenę, iż zarzucanego mu czynu oskarżony dopuścił się wspólnie i w porozumieniu zA.Ś.iM. L., podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż rola oskarżonego była mniejsza, aniżeli to wynika z zaskarżonego wyroku, albowiem główną rolę w popełnieniu przestępstwa pełniłR. P., w efekcie czego doszło do sytuacji, w której zaskarżony wyrok jest wewnętrznie niesprawiedliwy, a wymierzona kara przekracza stopień winy oskarżonegoR. K.,

błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na uznaniu, iż zarzucany czyn został dokonany przez oskarżonego wspólnie i w porozumieniu zA.Ś.iM. L., podczas gdy osobą, która kierowała popełnieniem przestępstwa i brała w nim czynny udział byłR. P..

Odpierając poszczególne argumenty obrońcy na poparcie powyższych zarzutów, sądad quemzważył, co następuje.
Nie jest trafną ocena obrońcy, iż błędem było nieuwzględnienie roliR. P., które spowodowało, że Sąd Okręgowy - cyt.: „rozłożył odpowiedzialność (...) pomiędzy trzech oskarżonych”, podczas gdyR. P.brał udział w działaniach oskarżonych oraz pełnił istotną rolę (o czym ma świadczyć uzyskanie pełnomocnictwa odA.Ś.).
O tym, że nie doszło do pominięcia lub chociażby zmarginalizowania przez sąda quoroliR. P., świadczą obszerne rozważania na s. 32-34 uzasadnienia, w których organ pierwszej instancji dał wyraz swojemu przekonaniu o konieczności oceny tego dowodu ze szczególną ostrożnością, oceniając zachowanie świadka jako „dwuznaczne” (s. 34). Sąd Okręgowy zestawił przy tym w sposób rzeczowy okoliczności, mogące świadczyć o zaangażowaniuR. P.w akcję przestępczą, z okolicznościami, z powodu których dokonanie w tej mierze kategorycznych ustaleń okazało się niemożliwe. Należy w pełni zgodzić się z ocenami Sądu Okręgowego, iż:

-

wprawdzieA.Ś.iM. L.twierdzili, że kwotę 450 tys. zł. wypłacił z(...) Banku S.A.R. P., ale pozostawało to w sprzeczności z zeznaniamiP. Ż., który wskazał, że przekazał jeR. K.iM. L.,

wprawdzieM. L.wskazywał na podobieństwo do sprawy przeciwkoA. T., w którejR. P.również występował jako zbywca nieruchomości, co potwierdzał także świadekZ. G., ale z zeznańA. T.wynika, że gdy była u notariusza, to byli tamR. P.,M. L.iR. K., którzy „trzymali się razem”, przy czym „potemK.iL.coś tam knuli naP.”,

wprawdzie działaniaR. P.po nabyciu nieruchomości przezA.Ś.są dwuznaczne (pełnomocnictwo odA.Ś., przeniesienie nieruchomości naK. K.), ale - cyt. z uzasadnienia: „ustalanie motywacji i zamiaruR. P.nie stanowiło przedmiotu oceny w niniejszym postępowaniu, zaś okoliczności dotyczące udziału jego osoby w przedmiotowym zdarzeniu nie niweczą ustaleń co do zamiaru i roli oskarżonych”,

wprawdzie w czasie konfrontacjiW. K.nie wykluczył, że osobą która przywiozłaA.Ś.do jego biura byłR. P.(który temu zaprzeczył), ale rozbieżnych stanowisk nie da się zweryfikować w zw. z czym brak było podstaw do takiego ustalenia,

wprawdzie świadekB. P.(Prezes (...) Sp. z o.o.) – był jedynie figurantem, a wszystkim zarządzałR. P., płacąc mu jedynie niewielkie kwoty na żywność i leki, nadtoR. P.dokonał transakcji zK. K., będącą jego partnerką biznesową z(...), ale nie dowodzi to bezpośrednio współsprawstwa w zakresie czynu przypisanegoR. K.i pozostałym oskarżonym.

Sąd zatem dostrzegł i omówił w uzasadnieniu te okoliczności, na które zwraca uwagę apelujący, w sposób rzeczowy i konkretny wskazując przyczyny, dla których nie dawały one podstaw do kategorycznego przyjęcia, żeR. P.zorganizował przestępstwo, kierował nim lub chociażby tylko brał w nim jakikolwiek aktywny udział.
Wobec prawidłowego charakteru powyższej oceny sądu

    meriti, nie sposób zgodzić się z obrońcą, iż doszło do wadliwego ustalenia roliR. K.. Chybionym jest pogląd obrońcy, że skoroA.Ś.był pod takim wpływemR. P., że udzielił mu pełnomocnictwa do m. in. zbycia nieruchomości, to błędnym jest ustalenie, że naA.Ś.wpływałR. K.. Fakt bowiem, żeR. P.na pewnym etapie zdarzenia (po dokonaniu przez oskarżonych przypisanego im czynu) zdołał skłonićA.Ś.do udzielenia mu pełnomocnictwa, o którym mowa wyżej, nie oznacza, że toR. P.wcześniej, na etapie przygotowania i realizacji poszczególnych czynności wykonawczych oszustwa, w jakikolwiek sposób wpływał na postawę i decyzjeA.Ś.. Tego - co trafnie przyjął Sąd Okręgowy - nie zdołano ustalić na gruncie dostępnego materiału dowodowego. Wątpliwości takich nie było w przypadkuR. K., którego w tym zakresie obciążały konkretne, wskazane przez sąd

    meritidowody, a wśród nich zeznania świadkaP. Ż.oraz opinia z zakresu badania dokumentów, wskazująca na osobiste podrobienie przezR. K.zaświadczenia o zatrudnieniuA.Ś..
Apelujący ma rację, że w świetle wyjaśnieńA.
Ś.,R. P.jeszcze przed popełnieniem czynu, będącego przedmiotem niniejszej sprawy, kupił temu oskarżonemu garnitur. Niemniej wbrew stanowisku obrońcy nie można uznać, że świadczy to jednoznacznie o kierowniczej roliR. P.. Nie da się bowiem na gruncie przeprowadzonych i ujawnionych w niniejszej sprawie dowodów jednoznacznie wykluczyć, iżR. P.nabył oskarżonemu odzież w innym celu (chociażby w celu popełnienia przestępstwa nieobjętego niniejszym postępowaniem), zaś w przypadku czynu przypisanego m. in.R. K., kluczową rolę pełniliA.Ś.i koordynujący jego działaniaR. K.iM. L., na co zresztą wskazywały wprost zeznaniaP. Ż..
Bezzasadnym okazał się zarzut rażącej niewspółmierności kary w stosunku do popełnionych czynów, której dolegliwość przekracza stopień winy i skalę naruszenia prawa przez oskarżonego, albowiem - w ocenie obrońcy - zaskarżony wyrok nie uwzględnia roliR. P.w popełnieniu przestępstwa, przy jednoczesnym zróżnicowaniu sytuacji oskarżonegoR. K.względem oskarżonegoA.Ś., pomimo iż oskarżony ma prawa do odmowy składania wyjaśnień oraz aktywnej obrony w toku składania wyjaśnień.
Apelujący ma rację, że przy wymiarze kary należy kierować się zasadą jej indywidualizacji, jednakże myli się wywodząc, że sąd

    a quodopuścił się w tej mierze uchybienia. Jak bowiem wykazano wcześniej, nie była wadliwą ocena sądu orzekającego, zgodnie z którą przeprowadzone i ujawnione dowody nie dawały podstaw do przyjęcia, iżR. P.brał osobisty udział w przypisanym oskarżonym występku oszustwa. Tym samym przy wymiarze kary wobec m. in.R. K., nie istniały jakiekolwiek merytoryczne podstawy do jej miarkowania ze względu na rolęR. P.. Nawet zaś gdyby (jedynie hipotetycznie) przyjąć doniosłą rolęR. P., to rolaR. K.i tak nie była podrzędna, skoro zgodnie prawidłowymi ustaleniami Sądu Okręgowego, wspólnie zM. L.woził onA.Ś.do miejsca złożenia wniosku, podpisania umowy i złożenia dyspozycji przelewu środków, podrobił zaświadczenie o zatrudnieniu i odebrał pieniądze wypłacone z rachunku bankowego przezP. Ż..
Apelujący nie ma racji, że niezależnie od okoliczności, dotyczących ról oskarżonych, kara orzeczona wobecR. K.jest rażąco niewspółmiernie surowa w zestawieniu z karami wymierzonymi współoskarżonym.
Sąd odwoławczy w całej rozciągłości aprobuje motywy wymiaru kary zamieszczone na s. 43-46 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Obrońca w sposób oczywiście nieuprawniony wywodzi, że uznanie w przypadkuA.Ś.za okoliczność łagodzącą złożenia przez niego szczerych wyjaśnień (s. 44 uzasadnienia), cyt. – „nie powinno negatywnie wpłynąć na wymiar kary” wobecR. K., albowiem nie przyznając się do winy, realizował on swoje prawo do obrony. Wadliwość przytoczonego toku rozumowania obrońcy bierze się stąd, że orzeczenie wobecR. K.kary surowszej niż wobecA.Ś.nie było wynikiem samego tylko faktu, że drugi z nich częściowo się przyznał do winy, lecz również tego, że pełnił on (wspólnie zM. L.) dominującą rolę w popełnieniu przestępstwa oraz osobiście dokonał podrobienia dokumentu w postaci zaświadczenia o zatrudnieniuA.Ś.(s. 44-45 uzasadnienia). Skoro zatem w ocenie Sądu Okręgowego:

-

w przypadku oskarżonychR. K.iA.Ś.występował szereg tożsamych okoliczności obciążających (zwłaszcza uprzednia wielokrotna karalność),

R. K.dodatkowo (w większym stopniu niżA.Ś.) obciążała rola w popełnieniu przestępstwa (tj. zainicjowanie przestępstwa, kierowanie czynemA.Ś., osiągnięcie większej od niego korzyści majątkowej, osobiste podrobienie dokumentu),

w przypadkuA.Ś.wystąpiła istotna okoliczność łagodząca w postaci częściowo prawdziwych wyjaśnień (co doR. K.sąd

    meritiw ogóle nie dopatrzył się okoliczności łagodzących),

to organ pierwszej instancji nie popełnił błędu różnicując orzeczone kary pozbawienia wolności poprzez wymierzenie łagodniejszej z nichA.Ś.. Należy przy tym podkreślić, że nie jest tak, jak ujął to obrońca, że doszło do podwyższenia karyR. K.ze względu na postawę w procesieA.Ś., lecz jedynie do pewnego obniżenia wymiaru kary wobec drugiego z nich ze względu na dotyczące go okoliczności łagodzące.
Za nielogiczny uznać należy wywód obrońcy, iż - cyt.: „ukształtowanie wyroku w taki sposób, że tylko jeden z oskarżonych jest premiowany za złożenie szczerych wyjaśnień, a drugi nie, naruszaart. 175 § 1 k.p.k.” Idąc tokiem rozumowania obrońcy należałoby przyjąć, że przyznanie się do winy lub złożenie szczerych wyjaśnień może stanowić okoliczność łagodzącą jedynie w przypadku, gdy współoskarżony zdecyduje się na podobną postawę w procesie. Względnie należałoby przyjąć, że jeżeli jeden z oskarżonych zasługuje na łagodniejszą karę ze względu na co najmniej częściowe przyznanie się do winy, to karę należałoby złagodzić również współoskarżonemu, który nie zdecydował się na żaden przejaw skruchy lub współpracy z organami prowadzącymi postępowanie. Tymczasem do takich wniosków nie upoważnia ani treść powołanego przez obrońcęart. 175 § 1 k.p.k., ani też żadna z zasad racjonalnego myślenia. Przypomnienia wymaga w tym kontekście również treśćart. 55 k.k., zgodnie z którym

    okoliczności wpływające na wymiar kary uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą. Skoro zatem potwierdzenie w wyjaśnieniach niektórych okoliczności dotyczyło tylko oskarżonegoA.Ś., to oceną zgodna zart. 55 k.k.było stosowne złagodzenie kary jedynie wobec tego oskarżonego.
Na marginesie jedynie należy wskazać, że o rażącej niewspółmierności (surowości) kary orzeczonej wobecR. K.nie może być mowy również z tego powodu, że orzeczona wobec niego kara jest zbliżona do dolnej granicy ustawowego zagrożenia, co wobec kumulacji okoliczności obciążających i braku okoliczności łagodzących, musi być odbierane jako przejaw daleko idącej łaskawości sądu orzekającego.
Przypomnienia wymaga także i to, że w judykaturze i doktrynie powszechnie przyjmuje się, że rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa wart. 438 pkt 4 k.p.k., zachodzi wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można przyjąć, iż zachodzi wyraźna dysproporcja pomiędzy karą orzeczoną przez sąd pierwszej instancji, a karą, jaką należałoby sprawcy wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw sądowego wymiaru kary określonych wart. 53 k.k.Przedmiotowe uchybienie nie dotyczy zatem każdej różnicy w ocenie surowości lub łagodności kary między sądem orzekającym a sądem odwoławczym, lecz jedynie niewspółmierności wyraźnej, oczywistej, widocznej już na pierwszy rzut oka. Należy stanowczo podkreślić, że w niniejszej sprawie do tego rodzaju dysproporcji nie doszło, gdyż orzeczone kary zasługują na miano stosunkowo łagodnych.
W świetle powyższych rozważań Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia apelacji obrońcyR.K., w związku z czym wyrok co do tego oskarżonego utrzymał w mocy na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.

III.

pozostałe rozstrzygnięcia
O zasądzeniu od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 634 k.p.k.w zw. zart. 626 § 1 k.p.k.iart. 627 k.p.k., zaś wysokość opłat określono na podstawie orazart. 2 ust. 1 pkt 4 oraz art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednol. Dz.U. z 1983r. nr 49 poz. 223 ze zm.). Sąd odwoławczy nie dopatrzył się podstaw do zwolnienia oskarżonych od opłat i wydatków postępowania odwoławczego, gdyż nie zostało wykazane, aby któryś z nich był pozbawiony możliwości zarobkowych w stopniu, wyłączającym możliwość poniesienia tego obciążenia.