Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1072/13
Data wyroku: 2014-09-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Wojciech Łączewski
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu, Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 119 § 1 kw

Sygn. akt II K 1072/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 września 2014 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Wojciech Łączewski
w obecności:
Protokolant: Sylwia Adamczyk
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej(...)wW.Krzysztofa Czerwińskiego
po rozpoznaniu w dniach 22 maja 2014 roku, 12 czerwca 2014 roku i 15 września 2014 roku
na rozprawie
sprawy:

1
W. R., synaE.iW.z domuG.,urodzonego dnia (...)wW.

oskarżonego o to, że:
w dniu 11 listopada 2013 roku, wW., w autobusie linii(...)dojeżdżającym do przystanku Dworzec Centralny przyAl. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zH. K., dokonał zaboru w celu przywłaszczenia aparatu fotograficznegomarki P. (...), o wartości 1880,95 PLN, na szkodęM. P., to jest o czyn zart. 278 §1 k.k.;

2
H. K., syna(...)z domuW.,urodzonego dnia (...)wS.

oskarżonego o to, że:
w dniu 11 listopada 2013 roku, wW., w autobusie linii(...)dojeżdżającym do przystanku Dworzec Centralny przyAl. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zW. R., dokonał zaboru w celu przywłaszczenia aparatu fotograficznegomarki P. (...), o wartości 1880,95 PLN, na szkodęM. P., przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, to jest o czyn zart. 278 §1 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k.

I
oskarżonychW. R.iH. K.uznaje za winnych tego, że w dniu 11 listopada 2013 roku, wW.naAlejach (...)– w autobusie linii(...), województwa(...), działając wspólnie i w porozumieniu dokonali zaboru w celu przywłaszczenia aparatu fotograficznegomarki P. (...)o wartości 370 złotych na szkodęM. P., który to czyn wyczerpuje dyspozycję art. 119 §1 k.w. i na podstawie art. 119 §1 k.w. w zw. z art. 19 k.w. w zw. z art. 35 k.w. wymierza im kary po 30 (trzydzieści) dni aresztu;

II
na podstawie art. 82 §3 k.w. na poczet wymierzonych oskarżonymW. R.iH. K.w pkt I wyroku kar aresztu zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 11 listopada 2013 roku do dnia 12 listopada 2013 roku przyjmując, że jeden dzień zatrzymania jest równoważny jednemu dniowi kary aresztu;

III
na podstawieart. 119 k.p.w.w zw. zart. 624 §1 k.p.k.zwalnia oskarżonychW. R.iH. K.od zapłaty kosztów sądowych ustalając, że wydatki ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 1072/13

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie rozpoznając sprawę oskarżonychW. R.iH. K.ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 11 listopada 2013 rokuM. G.wraz z innymi funkcjonariuszami Policji, to jestT. N.,N. Z.,P. M. (1)iD. B., w ramach pełnionej służby, prowadzili obserwację ciągów komunikacyjnych w okolicachulicy (...). Około godziny 16(

    30 )na przystanku autobusowym(...)” zauważyli znanych im z wcześniejszych interwencjiW. R.iH. K., którzy byli uprzednio zatrzymywani pod zarzutem popełnienia tzw. kradzieży kieszonkowych. Około godziny 17(

    00 )
W. R.iH. K.wsiedli do autobusu linii(...)jadącego w kierunku centrumW..

    (dowód: zeznania świadkaM. G., k. 13v i 238; wyjaśnienia oskarżonegoW. R., k. 50; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoH. K., k. 62)

W czasie, gdy autobus zbliżał się do Dworca Centralnego wW.W. R.dokonał kradzieży aparatu fotograficznegomarki P. (...)z plecakaM. P.. W momencie kradzieżyW. R.zasłaniałH. K., tak, by postronni obserwatorzy i okradany nie byli w stanie spostrzec momentu kradzieży. Następnie aparat tenW. R.schował do kieszeni kurtki.(dowód: zeznania świadkaM. G., k. 13v – 14; wyjaśnienia oskarżonegoW. R., k. 50)
W związku z tym zdarzeniemM. G.i pozostali funkcjonariusze Policji postanowili zatrzymaćW. R.iH. K.. Podczas interwencji dokonali przeszukania kieszeniW. R.ujawniając aparat fotograficznymarki P. (...).W. R.przyznał, iż aparat ten ukradł jednemu z pasażerów w autobusie linii(...). W tym czasieM. P.został poinformowany przez kobietę na przystanku, iż skradziono mu z plecaka aparat fotograficzny. Skradziony aparat – o wartości 370 złotych – został przekazanyM. P.przez funkcjonariuszy Policji po jego odzyskaniu odW. R..

    (dowód: protokoły zatrzymania, k. 2, 3; protokoły przeszukania, k. 4 – 6, 8 – 9; zeznania świadkaM. G., k. 14; zeznania świadkaM. P., k. 16 – 16v; protokół oględzin, k. 19 – 20; wyjaśnienia oskarżonegoW. R., k. 50; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoH. K., k. 62; opinia biegłegoJ. B., k. 202)

NastępnieW. R.iH. K.zostali przewiezieni do Komendy Rejonowej PolicjiW.I, gdzie zostali poddaniu badaniu na obecność alkoholu w wydychanym powietrzu. Wykazały one, iżH. K.był trzeźwy, natomiastW. R.znajdował się w stanie nietrzeźwości.(dowód: protokoły z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym, k. 11, 12; zeznania świadkaM. G., k. 14; wyjaśnienia oskarżonegoW. R., k. 50v)
Stan faktyczny został ustalony na podstawie wskazanych wyżej dowodów.
OskarżonyW. R.na etapie postępowania przygotowawczego oraz przed sądem przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.
W. R.wyjaśnił, że w dniu 11 listopada 2013 roku spotkał się zH. K.i chcieli udać się w okolicehotelu (...), żeby zobaczyć, jak zmieniła się okolica. Chcieli także porozmawiać, gdzieś usiąść i dlategoH. K.zaproponował zjedzenie obiadu. W związku z tym udali się naP. M. (2)do restauracji. Ponieważ trzeba było długo czekać na stolik zdecydowali się na powrót do centrum. Udali się tam autobusem linii(...). W autobusie, bliżej końca, spostrzegł chłopaka z dziewczyną. Chłopak miał plecak założony na plecy.W. R.rozpiął suwak w plecaku i wyjął z jego wnętrza aparat fotograficzny, który następnie schował do kieszeni swojej kurtki. Uznał, że aparat był lekki, więc nie był dobry. Następnie udał się do ostatnich drzwi w autobusie. Na przystanku za autobusem zatrzymał się samochód. Wyskoczyło z niego kilku mężczyzn, którzy go zatrzymali. Zatrzymany został równieżH. K., który został doprowadzony do radiowozu. Obaj nie protestowali w związku z zatrzymaniem.W. R.przyznał, że był pod dużym wpływem alkoholu w chwili zdarzenia. Jednocześnie poddał w wątpliwość wartość aparatu, którego kradzieży się dopuścił.
W trakcie postępowania przed sądem oskarżonyW. R.odmówił składania wyjaśnień i potwierdził wyjaśnienia, które złożył uprzednio.
Wyjaśnieniom oskarżonegoW. R.dano wiarę, gdyż znajdują one potwierdzenie w zeznaniach świadkówM. G.iM. P., protokole przeszukania, protokole zatrzymania i protokole użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego.W. R.szczerze przedstawił okoliczności zdarzenia, przy czym w tej części wyjaśnienia oskarżonego pokrywają się z zeznaniami świadkaM. G., który był bezpośrednim świadkiem zdarzenia prowadząc obserwację działań oskarżonego wewnątrz autobusu. Okoliczności spotkania w dniu 11 listopada 2013 rokuW. R.zH. K., co do zasady znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach tego ostatniego – nie są to jednak kwestie przedmiotowo istotne w realiach niniejszej sprawy. W kwestii wartości aparatu będącego przedmiotem kradzieży wyjaśnienia oskarżonego potwierdza opinia biegłegoJ. B.– z zakresu szacowania wartości ruchomości.
OskarżonyH. K.na etapie postępowania przygotowawczego oraz przed sądem nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.
Składając wyjaśnienia w trakcie postępowania przygotowawczego wyjaśnił, że w dniu 11 listopada 2013 roku przypadkowo spotkał swojego kolegęW. R.. Kupił mu piwo i trochę rozmawiali, a potem pojechali naulicę (...), żeby coś zjeść w amerykańskiej restauracji. Była jednak duża kolejka, więc udali się na przystanek i wsiedli do autobusu linii(...)jadącego do centrum. W autobusie rozmawiali, ale gdy dojeżdżali do Dworca Centralnego to był odwrócony doW. R.tyłem. Gdy wysiedli w centrum to podeszło do nich dwóch mężczyzn, którzy znaleźli uW. R.aparat fotograficzny.H. K.nie wiedział, skąd ten aparat się wziął. Zaprzeczył, jakoby kradzieży dokonał wspólnie zW. R.lub zasłaniał go. Nie wiedział również, żeW. R.ukradnie coś w autobusie.
Na etapie postępowania przed sądem oskarżonyH. K.wyjaśnił, że po prostu umoralniał kolegę, czyliW. R.i namawiał go na leczenie odwykowe. Spotkali się, postawił mu parę piw, bo tak było trzeba zrobić zanim zacznie się rozmowę z alkoholikiem. Zaprosił teżW. R.na obiad do restauracji, która jest naP. M. (2). Wracali do miasta, bo tam była duża kolejka. Mieli iść do restauracji gdzieś w centrum. Jak wracali autobusem linii(...)to wtedyW. R.dokonał kradzieży.H. K.stwierdził, że tylko jechał, nie widział kradzieży i nie wiedział, że do niej dojdzie. Dowiedział się o tym dopiero przy wysiadaniu z autobusu.
Następnie oskarżonyH. K.na ostatniej rozprawie wyjaśnił, że jednak czuje się winny, bo gdyby kradzież się powiodła to skorzystałby z tego, to znaczy podzieliliby się kwotą ze sprzedaży ukradzionego aparatu. Dodał, że jest mu przykro i żałuje, iż nie powstrzymałW. R.przed dokonaniem kradzieży.
Wyjaśnieniom oskarżonegoH. K.dano wiarę w części, w której stwierdził on, że w dniu 11 listopada 2013 roku spotkał się zW. R., ponieważ w tym zakresie znajdują one potwierdzenie w materiale dowodowym, a mianowicie w wyjaśnieniach oskarżonegoW. R.. Rzecz w tym, że wyjaśnieniaH. K.w tej części nie są przedmiotowo istotne w niniejszym postępowaniu. Wiarygodne są również wyjaśnienia oskarżonegoH. K., który przyznał, iż poczuwa się do winy, bo gdyby kradzież zakończyła się sukcesem, to podzieliliby się pieniędzmi ze sprzedaży aparatu fotograficznego.
W pozostałej części wyjaśnieniom oskarżonegoH. K.nie dano wiary, ponieważ pozostają one w sprzeczności do zgromadzonego materiału dowodowego, to jest zeznań świadkaM. G., który obserwował zdarzenie i widział aktywną rolęH. K.w kradzieży, która sprowadzała się do zasłanianiaW. R.w chwili kradzieży, co w założeniu miało uniemożliwić pokrzywdzonemu jej spostrzeżenie.
Dano wiarę zeznaniom świadkaM. G., który pełniąc w dniu 11 listopada 2013 roku służbę wraz z innymi funkcjonariuszami Policji obserwował moment kradzieży aparatu fotograficznego na szkodęM. P., a następnie podjął czynności w związku z ujawnieniem kradzieży. W ocenie sądu zeznania świadka są szczere, spójne, logiczne, wewnętrznie niesprzeczne, a przede wszystkim znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonegoW. R.i protokole przeszukania tego oskarżonego, co nastąpiło bezpośrednio po jego zatrzymaniu. Świadek prowadził obserwację z wnętrza autobusu i miał możliwość zaobserwowania całej sytuacji w tym zachowaniaH. K.. Zwrócił przy tym uwagę na to, że obaj oskarżeni byli zatrzymywani do podobnych zdarzeń. Pomimo tego świadek szczere opisał zdarzenie, które zaobserwował i nie miał żadnych podstaw do obciążania oskarżonych swoimi zeznaniami.
Zeznania świadkaM. P.potwierdzają zeznania świadkaM. G..M. P.nie spostrzegł momentu kradzieży aparatu fotograficznego na jego szkodę. O kradzieży aparatu dowiedział się od kobiety na przystanku, która poinformowała go również o tym, iż funkcjonariusze Policji próbują złapać osobę, która dokonała kradzieży. Aparat odzyskali i przekazali mu funkcjonariusze Policji. W ocenie sądu zeznania świadka są szczere, spójne, logiczne, wewnętrznie niesprzeczne, a przede wszystkim znajdują potwierdzenie w pozostałych dowodach, takich jak zeznania świadkaM. G.i protokole przeszukaniaW. R.. Nie podzielono natomiast zeznańM. P.w części, w jakiej przedstawił on wartość skradzionego aparatu fotograficznego. W tym zakresie nie sposób było dać wiary zeznaniom pokrzywdzonego, gdyż pozostają one w opozycji do opinii biegłegoJ. B.z zakresu wyceny wartości ruchomości. W ocenie sądu wycena świadka jest prawdziwa, jakkolwiek odnosi się do ceny, za jaką skradziony aparat został zakupiony, a nie faktycznej ceny aparatu używanego.
Zeznania świadkaM. O.nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż nie była ona świadkiem zdarzenia, którego dotyczy niniejsze postępowania, a zeznania złożyła wyłącznie na okoliczność zamieszkiwania u niejH. K..
Podzielono opinię biegłych lekarzy z zakresu psychiatriiB.J.iB. S.dotyczącą poczytalności oskarżonegoH. K.. Biegłe posiadają duży zasób wiedzy oraz odpowiednie doświadczenie zawodowe. Opinia została wydana po przeprowadzeniu badań charakterystycznych dla jej przedmiotu. Wnioski zawarte w opinii zostały uzasadnione w sposób przekonujący i odpowiadający zasadom opiniowania. Strony w toku postępowania opinii nie kwestionowały. Z przedmiotowej opinii wynika, iż w chwili czynu oskarżonyH. K.nie znajdował się w stanie znoszącym lub ograniczającym jego poczytalność, aczkolwiek jest uzależniony od alkoholu. Pomimo uzależnienia oskarżonyH. K.był poczytalny i nie występują okoliczności, które mogłyby poddać w wątpliwość jego poczytalność.
Podzielono opinię biegłegoJ. B.z zakresu wyceny wartości ruchomości. Biegły posiada duży zasób wiedzy oraz odpowiednie doświadczenie zawodowe. Opinię wydał po przeprowadzeniu odpowiednich porównań w zakresie cen aparatu fotograficznego. Tego rodzaju czynności były charakterystyczne dla przedmiotu opinii. Wnioski zawarte w opinii zostały uzasadnione w sposób przekonujący i odpowiadający zasadom opiniowania. Strony w toku postępowania opinii nie kwestionowały. Z przedmiotowej opinii wynika, iż w chwili czynu aparat fotograficznymarki P. (...)był warty 370 złotych.
Za wiarygodne uznano dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, które zostały ujawnione na podstawieart. 76 §1 k.p.w.Dokumenty te zostały sporządzone przez kompetentne osoby w ramach wykonywanych przez nie czynności, a strony w toku przewodu sądowego nie kwestionowały ich prawdziwości; również sąd dokonując ich kontroli od strony formalnej i zawartości merytorycznej nie dopatrzył się uchybień ani śladów wskazujących na ich fałszowanie przez podrabianie lub przerabianie.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie stwierdził, że wina oskarżonychW. R.iH. K.nie budzi wątpliwości oraz została w pełni udowodniona.
Prokurator Prokuratury Rejonowej(...)wW.oskarżyłW. R.iH. K.o popełnienie występków zart. 278 §1 k.k., przy czymH. K.miałby dopuścić się tego występku w warunkach określonych przepisemart. 64 §1 k.k.
Obaj oskarżeni są pełnoletni, a sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które mogłyby poddać w wątpliwość ich poczytalność w chwili popełnienia zarzucanych im czynów.W. R.nigdy nie leczył się psychiatrycznie, psychologicznie, odwykowo, czy neurologicznie (videwyjaśnienia oskarżonegoW. R., k. 196v) i bez znaczenia jest tutaj ocena współoskarżonegoH. K., który nazywałW. R.„alkoholikiem”. Z kolei oskarżonyH. K.leczył się psychiatrycznie, psychologicznie i odwykowo, jednak jak wynika z opinii sądowo – psychiatrycznej w chwili czynu miał możliwość pokierowania swoim postępowaniem, a jego poczytalność nie budzi wątpliwości (videopinia sądowo – psychiatryczna, k. 216 – 218).H. K.pomimo uzależnienia od alkoholu jest osobą zdatną do ponoszenia odpowiedzialności karnej i nie zachodzą jakiekolwiek okoliczności, które uniemożliwiałyby przypisanie mu winy.
Przepisart. 278 §1 k.k.penalizuje zabór cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia. Kradzież cudzej rzeczy ruchomej penalizowana jest również przepisemart. 119 §1k.w. Czynnikiem decydującym, czy dany czyn jest wykroczeniem, czy przestępstwem jest wartość mienia, które jest przedmiotem działania sprawcy. O ile wartość ta przekracza ¼ minimalnego wynagrodzenia, to sprawca podlega odpowiedzialności za występek zart. 278 §1 k.k.
W związku z wejściem w życie, w dniu 9 listopada 2013 roku, ustawy z dnia 27 września 2013 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 25 października 2013 roku, poz. 1247), czyn oskarżonychW. R.iH. K.obecnie nie może zostać zakwalifikowany jako przestępstwo zart. 278 §1 k.k.z racji wartości przedmiotu kradzieży, która została ustalona na podstawie opinii biegłego z zakresu szacowania wartości ruchomości. Opinia ta została przez sąd podzielona, w związku z czym bezpośrednio po odczytaniu aktu oskarżenia uprzedzono strony o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej zarzucanych oskarżonym czynów, a następnie – stosownie do przepisuart. 400 §1 k.p.k.–rozpoznawano sprawę w dalszym ciągu stosując przepisykodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Przechodząc do oceny zachowania oskarżonych w trakcie zdarzenia zauważyć wypada, że wykroczenie z art. 119 §1 k.w. jest wykroczeniem powszechnym, które może zostać popełnione przez każdą osobę zdolną do ponoszenia odpowiedzialności karnej. Jak zostało wyżej podniesione obaj oskarżeni są osobami zdatnymi do ponoszenia takiej odpowiedzialności.
Czynność sprawcza wykroczenia z art. 119 §1 k.w. polega na kradzieży cudzej rzeczy ruchomej.
Przez kradzież w rozumieniu omawianego przepisu należy rozumieć bezprawne wyjęcie rzeczy spod władztwa osoby dotychczas nią władającej i objęcie jej we władanie przez sprawcę wbrew woli osoby dysponującej rzeczą. W przedmiotowej sprawie przesłanka ta została spełniona. OskarżonyW. R.działając wspólnie i w porozumieniu zH. K.w ramach przyjętego podziału ról polegającym na kradzieży przez jednego z nich (W. R.) i asekurowaniu tego działania przez drugiego (H. K.) doprowadzili do sytuacji, w której bezprawnie wyjęto spod władztwaM. P.aparat fotograficznymarki P. (...). Pokrzywdzony nie wyraził zgody na zabranie mu tego przedmiotu i nie zaakceptował jego zaboru.
Zgodnie z dominującym poglądem do zaistnienia kradzieży (przestępstwa lub wykroczenia) nie jest wystarczające samo pozbawienie osoby uprawnionej władztwa nad rzeczą, konieczne jest także objęcie rzeczy we władanie przez sprawcę kradzieży. W niniejszej sprawie takie objęcie we władanie nastąpiło, bowiem w chwili zabrania wymienionych wyżej przedmiotówW. R.przejął nad nim władztwo chowając go do kieszeni kurtki. Co więcej, zamierzał przedmiot ten sprzedać, a pieniędzmi podzielić się z asekurującym kradzieżH. K., co ten ostatni przyznał składając wyjaśnienia na ostatniej rozprawie.
Ustalenie takie jest o tyle istotne, że wykroczenie z art. 119 §1 k.w. jest kierunkowe, co oznacza, iż działanie sprawcy musi być ukierunkowane na określony cel, jakim jest przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej. Sprawca zatem musi działać w celu włączenia rzeczy do swojego majątku, objęcia jej w posiadanie lub postępowania z nią jak z własną. W ocenie sądu o zamiarze przywłaszczenia wymienionej wyżej rzeczy świadczy fakt, iżW. R.iH. K.mieli zamiar po oddaleniu się z miejsca kradzieży spieniężenia przedmiotu kradzieży i podzielenia się uzyskanymi z tego tytułu pieniędzmi, co przyznałH. K.. Już samo schowanie przedmiotu kradzieży świadczy o tym, że obaj sprawcy objęli rzecz we władanie, a następnie postąpili z nią, jak właściciele.
Przedmiotem bezpośredniego działania przy przestępstwie kradzieży jest rzecz ruchoma. Definicja rzeczy ruchomej znajduje się wart. 45 k.c.Zgodnie z tym przepisem rzeczą ruchomą jest przedmiot materialny, który jest wyodrębniony, może samodzielnie występować w obrocie oraz przedstawia wartość materialną. Bez wątpienia rzeczą ruchomą jest aparat fotograficznymarki P. (...). Przedmiot ten może samodzielnie występować w obrocie, czyli być przedmiotem umów cywilnoprawnych. Nie budzi wątpliwości także fakt, iż przedmiot ten przedstawia wartość materialną, w tym konkretnym przypadku jest warty 370 złotych. Podkreślenia wymaga to, iż jest to wartość ustalona na chwilę popełnienia czynu.
Mając na uwadze powyższe rozważania należało uznać, iż oskarżeniW. R.iH. K.swoim zachowaniem wyczerpali znamiona wykroczenia zart. 119 §1 k.k.
W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że działania poszczególnych współsprawców muszą mieć istotny, dopełniający się, charakter wspólnej realizacji znamion konkretnego czynu, zgodnie z przyjętym podziałem ról, przy czym podział tych ról, oparty na porozumieniu, może nastąpić nawetper facta concludentia. Dla przyjęcia współsprawstwa ważne jest, aby każdy ze wspólników utożsamiał się z działaniami pozostałych, traktując takie zachowanie, jako swoje, nawet wówczas, gdy osobiście nie wykonywał żadnych czynności czasownikowych wykroczenia, czy przestępstwa. O wspólnym działaniu w takich warunkach stanowi brak stanowczego sprzeciwu jednej osoby przeciw działaniom innej, a co za tym idzie, aprobata takiego zachowania, popełnionego na wspólny rachunek. Sytuacja taka, w świetle poczynionych wyżej rozważań zachodzi w niniejszej sprawie, gdzie, jak wynika z zeznań świadkaM. G.obaj oskarżeni wiedzieli o tym, że mają wspólnie dokonać czynu – co wynikało z ich zachowania, a współdziałali ze sobą w ten sposób, żeW. R.wyciągnął z plecaka pokrzywdzonego aparat fotograficzny, a działania te były asekurowane przezH. K., który zasłaniał popełniającego wykroczenieW. R., tak by pokrzywdzony nie spostrzegł momentu kradzieży.
Reasumując, zważywszy na ustaloną wartość przedmiotu kradzieży dokonano zmiany kwalifikacji czynu przypisanego oskarżonymW. R.iH. K.uznając ich za winnych popełnienia wykroczenia zart. 119 §1k.w. w miejsce zarzucanego im przestępstwa zart. 278 §1 k.k.W realiach niniejszej sprawy nie ma żadnych wątpliwości, co do tego, iż swoim działaniem obaj oskarżeni zrealizowali dyspozycję przepisuart. 119 §1k.w., o czym świadczą poszczególne przedsięwzięte przez nich działania, co zostało wyżej omówione.
W związku z odmienną kwalifikacją nie sposób było podzielić opisu zachowań oskarżonych zaproponowanych przez oskarżyciela publicznego w akcie oskarżonego dlatego też dokonano korekty opisów czynów i oskarżonychW. R.iH. K.uznano za winnych tego, że w dniu 11 listopada 2013 roku, wW.naAlejach (...)– w autobusie linii(...), województwa(...), działając wspólnie i w porozumieniu dokonali zaboru w celu przywłaszczenia aparatu fotograficznegomarki P. (...)o wartości 370 złotych na szkodęM. P..
Wymierzając oskarżonymW. R.iH. K.kary po 30 dni aresztu sąd kierował się ogólnymi dyrektywami wymiaru kary określonymi wkodeksie wykroczeń.
Ogólne dyrektywy wymiaru kary za wykroczenie znajdują się w art. 33 §1 k.w., zgodnie z którym organ orzekający, karę wymierza według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego.
Dokonując oceny stopnia społeczności szkodliwości czynu popełnionego wspólnie i w porozumieniu przez oskarżonychW. R.iH. K.sąd, stosownie do treści art. 47 §6 k.w. miał na uwadze rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, a także postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
Stopień zawinienia obu oskarżonych uznano za wysoki. Zauważyć należy, że oskarżeni są osobami dostatecznie dojrzałymi, zorientowanymi w obowiązujących w społeczeństwie normach i mają pełną świadomość, co do zachowań zakazanych. Świadomość ta powinna być tym większa, że obaj oskarżeni byli już karani, między innymi, za przestępstwa przeciwko mieniu (videdane o karalności, k. 78 – 80, 81 – 83, 130 – 132 i 133 – 135).
OskarżeniW. R.iH. K.dopuścili się wykroczenia przeciwko mieniu, publicznie i jawnie lekceważąc obowiązujące w społeczeństwie normy. Dodatkowo,W. R.w chwili popełnienia wykroczenia znajdował się w stanie nietrzeźwości. Rozmiar wyrządzonej szkody zalicza się do znacznych – jeżeli weźmie się pod uwagę wartość mienia przy popełnieniu tego wykroczenia.
Wzięto pod uwagę liczne okoliczności obciążające w rozumieniu przepisu art. 33 §4 k.w., takie jak działanie sprawców w celu osiągnięcia bezprawnej korzyści majątkowej (art. 33 §4 pkt 2 k.w.), uprzednie ukaranie sprawców za przestępstwo podobne (art. 33 §4 pkt 5 k.w.), a więc przestępstwa przeciwko mieniu (videdane o karalności, k. 78 – 80, 81 – 83, 130 – 132 i 133 – 135), w przypadkuW. R.działanie pod wpływem alkoholu (art. 33 §4 pkt 7 k.w.).
Nie dopatrzono się okoliczności łagodzących w rozumieniu przepisu art. 33 §3 k.w., aczkolwiek wzięto pod uwagę skruchęH. K., chociaż wątpliwości budzi jej szczerość.
Mając na uwadze powyższe sąd doszedł do przekonania, iż zaistniały przesłanki określone w przepisieart. 35k.w., które pozwalają na wymierzenie oskarżonym najsurowszych kar przewidzianychkodeksem wykroczeń, a mianowicie kar aresztu. Czyn przypisany oskarżonym został bez wątpienia popełniony umyślnie, a za orzeczeniem kary aresztu przemawiały nie tylko okoliczności popełnienia tego czynu i jego waga, co przede wszystkim demoralizacja obu oskarżonych, którzy będąc wielokrotnie karani nie zdecydowali się na przestrzeganie obowiązującego porządku prawnego. Zapoznanie się z dotychczasowymi „dokonaniami” obu oskarżonych (videdane o karalności, k. 78 – 80, 81 – 83, 130 – 132 i 133 – 135) pozwala na wyprowadzenie nie budzącego wątpliwości wniosku, iż zarównoW. R., jak iH. K.to sprawcy zdemoralizowani. Również sposób działania obu oskarżonych przy popełnieniu wykroczenia przemawia za odpowiednio surowym ukaraniem, tak by mieli oni możliwość refleksji nad nagannym postępowaniem.
W ocenie sądu wymierzone oskarżonymW. R.iH. K.kary aresztu w wysokości po 30 dni powinny odnieść właściwy skutek zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i ogólnej.
W zakresie prewencji indywidualnej orzeczone kary aresztu winny skłonić ukaranych do ponownej analizy zachowania i zapobiec powrotowi do popełniania wykroczeń lub przestępstw oraz wzmocnić poczucie odpowiedzialności za penalizowane przepisamikodeksu wykroczeńzachowanie. „Odstraszający” efekt kary powinien zmaterializować się w umyśle sprawcy i wytworzyć przeświadczenie o nieopłacalności popełniania przestępstw, czy wykroczeń w przyszłości, a także przekonać go, że w takiej sytuacji wymierza mu są kary surowe, co jest konsekwencją popełniania przestępstw podobnych. Tylko wtedy rodzi się uzasadnione prawdopodobieństwo, że sprawca ukarany relatywnie surową karą powstrzyma się przed ponownym rozmyślnym popełnieniem czynu zabronionego (przestępstwa lub wykroczenia).
W zakresie prewencji ogólnej orzeczone kary uświadomią społeczeństwu, iż popełnienie wykroczenia z art. 119 §1 k.w. w połączeniu z bezrefleksyjną postawą wiąże się z odpowiednio surową reakcją wymiaru sprawiedliwości.
Stosownie do przepisuart. 82 §3 k.p.w.na poczet wymierzonych oskarżonymW. R.iH. K.kar aresztu zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 11 listopada 2013 roku do dnia 12 listopada 2013 roku przyjmując, że jeden dzień zatrzymania jest równoważny jednemu dniowi kary aresztu.
O kosztach postępowania orzeczono przyjmując za podstawę tego rozstrzygnięcia przepisart. 119 k.p.w.w zw. zart. 624 §1 k.p.k.
Powołany przepisart. 624 §1 k.p.k.stanowi, że sąd może zwolnić oskarżonego w całości lub w części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla niego zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności. Przepis ten w oparciu oart. 119 k.p.w.znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie.
W realiach niniejszej sprawy mając w polu widzenia wysokość dochodów osiąganych przez oskarżonegoH. K., a także fakt wymierzenia mu kary aresztu oraz sytuację materialnąW. R.i tym, że odbywa on obecnie karę pozbawienia wolności Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie doszedł do przekonania, że uiszczenie przez każdego oskarżonych kosztów sądowych w pełnej wysokości, a nawet w ich części byłoby dla nich zbyt uciążliwe.
Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz w oparciu o wskazane przepisy Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku.