Sąd Okręgowy w Lublinie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 12/14
Data wyroku: 2014-07-04 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt. IV K 12/14

UZASADNIENIE
C. B.i jego brat ciotecznyP. Ć., od czasu opuszczenia przez pierwszego z nich zakładu karnego, tj. od marca 2013 roku, pozostawali ze sobą w konflikcie. Kilka lat wcześniej, podczas odbywania przez pokrzywdzonego służby wojskowej, oskarżony miał romans z jego obecną żonąM. Ć..P.iM. Ć.nie byli wówczas małżeństwem, ale mieli wspólne dziecko. Kiedy pokrzywdzony dowiedział się o zdradzie, chcąc odegrać się naC. B., w czasie gdy ten odbywał karę pozbawienia wolności, spotykał się z jego dziewczynąR.M.i doszło wówczas między nimi do współżycia seksualnego. Po opuszczeniu przez oskarżonego zakładu karnego, pokrzywdzony zaczął mu się odgrażać, wyzywać go i prowokować do bójki. W obawie o swoje bezpieczeństwo, poruszając się w nocy po mieście, zaczął nosić ze sobą składany nóż rybacki. W sierpniu 2013 roku, przedsklepem (...)wB., popchnął go i chciał się z nim bić, aleC. B.nie zareagował na tą zaczepkę i odjechał rowerem (zeznania:P. Ć.k. 38-40, 159, 197-198, 318-320, 531v-534,M. Ć.k. 69, 594v-595,H. B.k. 534v-535,R.M.k. 36-37, 211-212, 376, 535v-536,M. M. (2)k. 536v-537,M. B.k. 537,E. Z.k. 537v-538,D. G.k. 316-317, 362-363, 538v-539, wyjaśnieniaC. B.k. 61-63, 121-124, 127-128, 414-417, 528v-530).
Do podobnej sytuacji doszło wbarze (...)wB., gdzieP. Ć.po raz kolejny chciał wywołać bójkę zC. B., ale zapobiegły temu jego ciotkaE. Z.oraz dziewczynaR. M.(zeznania:P. Ć.k. 38-40, 159, 197-198, 318-320, 531v-534,M. Ć.k. 69,R.M.k. 36-37, 211-212, 376, 535v-536,E. Z.k. 537v-538,M. P.k. 539v, wyjaśnieniaC. B.k. 61-63, 121-124, 127-128, 414-417, 528v-530).
W dniu 22 października 2013 rokuC. B.odwiedziłaR. M..C. B.spożywał w godzinach popołudniowych alkohol w postaci bimbru i kilku piw. W czasie tej wizyty znajdował się pod wpływem alkoholu. Około godziny 20.00, pokłócił się z matką i wezwał na interwencję Policję. Po wizycie policjantów dziewczyna oskarżonego odjechała rowerem do domu.C. B.postanowił wówczas rozstrzygnąć zP. Ć.istniejący między nimi zatarg. Tego dnia pokrzywdzony odwiedził zamieszkałego w miejscowościC.brata ciotecznegoA. D.. Był trzeźwy. Około godziny 21.00, gdy wracali samochodem zC.doC., zadzwonił do niegoC. B.z propozycją spotkania. Pokrzywdzony wyraził na nie zgodę i po odwiezieniuR. D.do domu, pojechał doB.. Wysyłając smsy, mężczyźni umówili się przedsklepem (...)przyul. (...).C. B.zabrał ze sobą z domu składany nóż rybacki o długości ostrza około 10 centymetrów. Po przyjeździe na miejsce spotkania samochodem markiA.,P. Ć.wyszedł z niego i stał na parkingu. Po chwili podszedł do niegoC. B.i spytał się, czy ten chciałby się z nim bić przed kamerą monitoringu.P. Ć.odparł, że się tego nie obawia. Mężczyźni stali wtedy w odległości około pół metra od siebie. Gdy pokrzywdzony rozglądał się w poszukiwaniu kamery,C. B.wyciągnął schowany pod koszulą nóż i zaatakował nimP. Ć.. W pewnym momencie zauważył wyprowadzane w jego kierunku uderzenie, ale początkowo nie dostrzegł w ręku napastnika noża. Chcąc uniknąć uderzenia w głowę, odchylił ją i wówczas otrzymał cios nożem w okolice obojczyka. Po tym ciosie, cofnął się na 1-1,5 metra. Następnie, gdyC. B.ponownie do niego podszedł, schylił się i chwytając go rękoma w pół, próbował go przewrócić. Oskarżony zadał mu wtedy trzy ciosy nożem w plecy. Po ich otrzymaniu pokrzywdzony odepchnął napastnika i po wyprostowaniu się dostrzegł w jego ręku nóż i wtedy otrzymał następny cios w klatkę piersiową, który trafił w mostek. Po tym uderzeniuP. Ć.odwrócił się i zaczął uciekać obiegając dookoła budynek, w którym znajduje sięsklep (...). Oskarżony pobiegł za nim krzycząc, żeby zatrzymał się. W pewnym momencie zaniechał jednak pogoni i wrócił na miejsce zdarzenia. Pokrzywdzony uciekałul. (...), dobiegł do skrzyżowania na którym skręcił wul. (...), a następnie wul. (...), po czym dotarł do końca tej ulicy, zatrzymał się, aby zorientować się, gdzie jest oskarżony. Zauważył go i wtedy dobiegł do swojego samochodu, odjeżdżając w kierunku miejsca zamieszkania. Będąc w aucie poinformował telefonicznie żonę, o tym co się stało, sugerując, że muszą udać się do szpitala. O godzinie 21.50 oskarżony wysłał do niego smsa o treści „zabiję cię szmato”. Po przyjeździe do domu, pokrzywdzony razem zM. Ć.pojechał do szpitala wB.. Po udzieleniu pierwszej pomocy, karetka pogotowia zawiozła go do szpitala wL., gdzie był hospitalizowany w okresie od 23 do 28 listopada 2013 roku. Naocznym świadkiem zajścia z udziałem oskarżonego i pokrzywdzonego byłaR. M., która obserwowała je z pobliskiego parku i relacjonowała jego przebieg „na żywo” przez telefonD. G.. W czasie przedmiotowego zdarzeniaP. Ć.był trzeźwy (zeznania:P. Ć.k. 38-40, 159, 197-198, 318-320, 531v-534,M. Ć.k. 69, 594v-595,H. B.k. 534v-535,R.M.k. 36-37, 211-212, 376, 535v-536,M. M. (2)k. 536v-537,M. B.k. 537,E. Z.k. 537v-538,D. G.k. 316-317, 362-363, 538v-539,A. D.k. 539,D. S.k. 42-43, 231-232,A. R.k. 194-195, 196, częściowo wyjaśnieniaC. B.k. 61-63, 121-124, 127-128, 414-417, 528v-530, protokół badania stanu trzeźwościP. Ć.k. 16, protokół oględzin telefonu komórkowego należącego doC. B.k. 64-65 (233-234), zapis z monitoringu przedsklepem (...)wB.z dnia 22 października 2013 roku k. 73, protokół oględzin płyty DVD z zapisem monitoringu zesklepu (...)wB.k. 82-84 (239-240), protokół oględzin telefonu komórkowego doP. Ć.wraz z materiałem poglądowym k. 156-158 (159-160), 323-324 (325-326), 327, wykaz połączeń z telefonu komórkowego należącego doC. B.k. 332-338, protokół oględzin wykazu połączeń z telefonu komórkowego należącego doC. B.k. 370-372).
Po ucieczceP. Ć.z miejsca zdarzenia,C. B.poszedł nad staw miejski wB., gdzie wyrzucił nóż, którym zadawał ciosy pokrzywdzonemu. W tym czasie, pojawił się tam jego znajomyG. W., któremu opowiedział o tym co się wydarzyło. Następnie mężczyźni udali się do miejsca zamieszkaniaG. W., gdzie wspólnie spożywali alkohol. W czasie, gdy byli jeszcze w drodze, spotkali ciotkę oskarżonegoD. G., która jechała samochodem do domuP. Ć.. Do spotkania doszło w odległości około 150 metrów od posesji pokrzywdzonego. W czasie krótkiej rozmowyC. B.był pobudzony, a także nietrzeźwy, dlatego kontakt z nim był utrudniony. Nie odpowiadając na pytanie ciotki o to, co robił w tym miejscu, użył niecenzuralnych słów, grożąc że „powybija wszystkich”. Po przybyciu do mieszkaniaG. W., właściciel lokalu poinformował telefonicznieH. B., o pobycie u niego oskarżonego. Po pewnym czasie kobieta przyszła po syna i zabrała go do domu.C. B.powiedział jej, że ugodził nożemP. Ć.. Tego samego dnia w nocy zadzwonił do swojej siostryM. M. (2), prosząc ją, żeby po niego przyjechała, lecz ta odmówiła, informując ją jedynie, że „narobił głupot”. Następnego dnia o godzinie 6 rano został zatrzymany w miejscu zamieszkania przez funkcjonariuszy PolicjiA. Z.iF. S.. W czasie przeprowadzania tej czynności próbował ukryć się w wersalce. MatkaC. B.o zdarzeniu z udziałem syna poinformowała telefonicznie swoje córkiM. M. (2)iM. B.oraz siostręE. Z.. Po zatrzymaniu, oskarżony został przewieziony na komisariat, gdzie poddano go badaniu, które wykazało, iż znajduje się w stanie nietrzeźwości – miał 0,58 mg/l alkoholu we krwi. Rozpytany na temat zajścia przedsklepem (...), przyznał, iż zaatakował nożemP. Ć., a potem wyrzucił ten nóż do stawu wB.(zeznania:H. B.k. 534v-535,M. M. (2)k. 536v-537,M. B.k. 537,E. Z.k. 537v-538,D. G.k. 316-317, 362-363, 538v-539,A. Z.k. 397-398, 592v-593,F. S.k. 399-400, wyjaśnieniaC. B.k. 61-63, 121-124, 127-128, 414-417, 528v-530, protokół badania stanu trzeźwościP. Ć.k. 16, protokół badania stanu trzeźwościC. B.k. 28).
W trakcie oględzin miejsca, gdzie doszło do zajścia z udziałemC. B.iP. Ć., nie ujawniono śladów mogących mieć związek ze zdarzeniem. Ustalono natomiast, iż nasklepie (...)zainstalowana jest kamera monitoringu, która swoim zasięgiem obejmowała parking, na którym doszło do incydentu z udziałem w/wym. osób. Podczas tej czynności oskarżony wskazał staw miejski wB., jako miejsce, gdzie wyrzucił nóż będący narzędziem zbrodni (k. 31-32, 202-203, 223-224) .
W toku postępowania zabezpieczono odzieżP. Ć., w tym kurtkę ortalionową koloru czarnego, sweter i podkoszulek (k. 7-9, 18-20, 213-214, 215-216).
Oględziny w/wym. rzeczy wykazały na nich ślady krwi oraz liczne uszkodzenia w postaci przecięć (k. 166-169, 170-171, 172-177).
Plamy koloru brunatnego ujawniono również w należącym do pokrzywdzonego samochodzie markiA.(k. 67-68, 207-208, 235-236).
W śledztwie zabezpieczono zapis z monitoringu z kamery umieszczonej nasklepie (...)(k. 70-72, 237-238). Dokonano również odtworzenia tego zapisu i sporządzono zrzuty ekranów z istotnych fragmentów nagrania (k. 82-84, 85-102, 239-240). Zapis ten odtworzono również na rozprawie (k. 593).
Ponadto przeprowadzono oględziny telefonu komórkowego należącego doP. C.. W trakcie tej czynności ujawniono m.in. sms-a odC. B.o treści „zabiję cię szmato" otrzymany w dniu 22 października 2013 roku o godz. 21.55 (k. 156-158,159-160, 323-324, 325-326, 327).
Dołączono również wykaz połączeń z telefonu komórkowegoC. B.z dnia zdarzenia, który potwierdził, że tego dnia toC. B.zainicjował spotkanie zP. Ć., dzwoniąc do niego około godz. 21.20, a następnie przesyłał do niego sms-y (k. 64-65, 233-234).
Z dokumentacji medycznej dotyczącej stanu zdrowiaP. Ć.wynika, że w następstwie opisanego wyżej zajścia, doznał on obrażeń ciała w postaci ran kłutych w okolicy przykręgosłupowej po stronie lewej na wysokości kąta łopatki, pod kątem łopatki po stronie prawej, w okolicy szczytu klatki piersiowej po stronie lewej poniżej karku, w okolicy bocznej od kąta łopatki prawej i przy stawie mostkowo-obojczykowym prawym oraz krwiaka w prawej jamie opłucnowej, uszkodzenia miąższu płuca prawego z następczym krwawieniem do prawej jamy opłucnej, odmy opłucnowej prawostronnej wymagającej zastosowania drenażu czynnego, a także pęknięcia żebra VIII po stronie prawej w jego odcinku tylnym (k. 2, 48-53, 291-308).
Z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej (tej na piśmie i uzupełniającej na rozprawie) wynika, że opisane wyżej obrażenia, skutkujące wystąpieniem krwotoku do jamy opłucnej z odmą wymagającą zastosowania drenażu czynnego (stan zagrożenia życia), stanowiły dlaP. Ć.„chorobę realnie zagrażającą życiu" w rozumieniuart. 156 § 1 pkt 2 k.k.W ocenie biegłego obrażenia te mogły powstać w wyniku zadziałania na w/wym. okolice klatki piersiowej bliżej nieokreślonego narzędzia ostrokończystego jakim mogło być np. ostrze noża, przy czym nie da się jednoznacznie określić wymiarów tego narzędzia (k. 104-105, 393-394).
Opiniując na rozprawie biegłyT. I.podtrzymał opinie złożone w postepowaniu przygotowawczym i wskazał dodatkowo, iż jedno z obrażeń, które zostało stwierdzone podczas hospitalizacjiP. Ć.miało charakter świeży, a mianowicie było to pęknięcie VIII żebra po stronie prawej. Przy przyjęciu, iż powstało ono w mechanizmie podanym przez pokrzywdzonego, czyli w wyniku zadawania ciosów w okolice klatki piersiowej nożem, siła zadawanego ciosu musiała być duża, na co wskazuje uszkodzenie tkanki kostnej. Leczenie w postaci drenażu czynnego prawej jamy opłucnowej, świadczy o tym, że stwierdzona u pokrzywdzonego odma była relatywnie duża, szybko postępująca i w sposób bezpośredni zagrażała całkowitym zapadnięciem się płuca prawego, co przy szybko postępującym procesie doprowadziłoby tylko i wyłącznie do wystąpienia ostrej niewydolności oddechowej, która jest chorobą realnie zagrażającą życiu. Jedynym nieuchronnym skutkiem przy tak rozległej odmie prawej jamy opłucnej, która wynika z zastosowania drenażu czynnego, jest wystąpienie ostrej niewydolności oddechowej. Skoro był zastosowany drenaż czynny, to niewątpliwie zapadanie płuca było bardzo szybkie i tylko zastosowanie drenażu czynnego mogło zapobiec całkowitemu obkurczeniu się płuca prawego, co skutkowałoby ostrą niewydolnością oddechową i śmiercią. W stanie, w jakim znajdował sięP. Ć., nie wykonuje się pacjentom serii zdjęć RTG, ani serii badań tomograficznych, aby ocenić do ostatniego możliwego stopnia, jaką objętość będzie miała np. odma albo krwiak w jamie opłucnowej, ponieważ ocena sytuacji składa się również z oceny klinicznej i pogarszającego się stanu ogólnego człowieka, a zatem nie wyczekuje się do ostatniej chwili, aż załamie się większość funkcji życiowych po to, aby ocenić wielkość rozwijającej się odmy. Wystarczy wykonać jedną serię badań radiologicznych, które niekoniecznie muszą ukazać ostateczny efekt urazu, bo przy współocenie stanu klinicznego podejmuje się takie, a nie inne decyzje po to, aby wyprzedzić w postępowaniu lekarskim znane z doświadczenia nieuchronne takie, a nie inne, skutki konkretnego urazu (k. 593v-594).
Z opinii sądowo-psychiatrycznej dotyczącejC. B., wynika, że w czasie, objętym stawianym zarzutem, miał on zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia swoich czynów i pokierowania swoim postępowaniem. Nadto biegli wskazali, iż nie jest on upośledzony umysłowo, ani w „niedomodze intelektualnej”. Przyczyn zaburzeń w jego funkcjonowaniu należy upatrywać przede wszystkim w zaburzonej osobowości.C. B.posiada dostateczną wiedzę ogólną, żeby orientować się, jakie czyny są dozwolone, a jakie zabronione przez prawo. Nie stwierdzono u niego występowania objawów organicznego uszkodzenia mózgu. Nie ma też podstaw sądzić, że kiedykolwiek przechodził chorobę psychiczną - endogenną psychozę, czy endogenne wahania nastroju. Wymieniony sięgał po alkohol i jest w co najmniej krzyżowej fazie uzależnienia od alkoholu. Biegli rozpoznali u niego zespół uzależnienia od alkoholu w fazie aktywnej. Dotychczas nie podejmował żadnych prób leczenia odwykowego, pozostając wobec swojego problemu całkowicie bezkrytycznym. Podstawowym zaburzeniem psychicznym stwierdzonym uC. B.(ale nie chorobą) jest osobowość chwiejna emocjonalnie z istotną domieszką rysów dyssocjalnych. Nie panuje on nad swoimi emocjami, ma skłonność do zachowań gwałtownych i agresywnych, impulsywności, zazdrości, drażliwości - zwłaszcza po alkoholu, autoagresji, samouszkodzeń w celu redukcji napięcia psychicznego. Wiedzie niestabilny tryb życia, ma nikły wgląd w mechanizmy swojego funkcjonowania, nie potrafi zmienić sposobu reagowania. Cechuje go deficyt uczuciowości wyższej oraz obniżona zdolność przeżywania poczucia winy. Zaburzenia osobowości w niczym nie zakłócają jednak zdolności prawidłowego postrzegania rzeczywistości i adekwatnego kontrolowania swojego postępowania. Nie ma podstaw sądzić, że w czasie objętym zarzutem, znajdował się w stanie psychozy. Istniejący od dawna konflikt pomiędzy nim, a jego ciotecznym bratem, tłumaczy motywację oskarżonego, ale nie ogranicza jego odpowiedzialności za własne zachowanie, dlatego też nie ujawniono żadnych czynników, które mogłyby redukować prawnie ocenianą poczytalność. W czasie czynu opiniowany był pod wpływem alkoholu. Zachowana w całości pamięć wydarzeń, potwierdzona szczegółowością jego wyjaśnień, wyklucza upicie patologiczne, a zwykłe upojenie alkoholowe również nie ogranicza odpowiedzialności za swoje postępowanie (k. 377-387).
C. B.posiada wykształcenie zawodowe, z zawodu jest kucharzem, ostatnio był zatrudniony jako pracownik fizyczny osiągając z tego tytułu deklarowany miesięczny dochód w wysokości 3000 złotych, jest kawalerem, ma na utrzymaniu 4 letnie dziecko, nie posiada majątku, nie leczył się odwykowo, ani psychiatrycznie. Zarówno z dzieckiem, jak i jego matką, nie utrzymuje żadnych kontaktów. Jest obciążony obowiązkiem alimentacyjnym, którego nie realizuje. Od dwóch lat pozostaje w nieformalnym związku. Pod wpływem alkoholu traci kontrolę nad swoim zachowaniem, pojawiają się u niego zachowania agresywne, samookaleczenia, szczególnie w sytuacjach stresowych. W środowisku lokalnym postrzegany jest jako osoba wchodząca w konflikty z prawem, wybuchowa, konfliktowa, a pod wpływem alkoholu nieprzewidywalna (sprawozdanie z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez kuratora sadowego 272-274, zaświadczenie o stanie majątkowym k. 341, dane osobopoznawcze k. 375, dane o osobie k. 528v).
Dotychczas był pięciokrotnie karany, ostatni raz wyrokiem Sądu Rejonowego w Kraśniku VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą wO.z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie VII K 238/13 zart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i zart. 158 § 1 k.k.na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności (dane o karalności k. 251-252, odpisy wyroków k. 257, 258, 266-267, 284-285).
Jego zachowanie w czasie stosowania tymczasowego aresztowania było przeciętne. Nie był nagradzany regulaminowo, ani karany dyscyplinarnie. Nie stwarzał problemów natury wychowawczej, ani porządkowej. Nie deklarował przynależności do nieformalnych struktur podkultury przestępczej. Czas wolny przeznaczał na zajęcia własne. Nie był zainteresowany podjęciem zatrudnienia. Nie udzielał się społecznie na rzecz oddziału (opinia penitencjarna k. 249-250).
Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o przytoczone dowody.
OskarżonyC. B., przesłuchany po raz pierwszy w toku postępowania przygotowawczego, częściowo przyznał się do dokonania zarzuconego mu czynu. Wyjaśnił, iż od kilku lat pozostaje w konflikcie zP. Ć., którego przyczyną jest to, że „przespał się” z jego żonąM. Ć.. Gdy do tego doszło, pokrzywdzony odbywał służbę zawodową w wojsku, w trakcie której trenował walki typu(...)iM.-Tai. Kiedy pokrzywdzony dowiedział się o zdradzie, chcąc się odpłacić, podczas pobytu oskarżonego w zakładzie karnym, „przespał się” z jego dziewczynąR.M.. Po opuszczeniu w marcu 2013 roku jednostki penitencjarnej, pokrzywdzony zaczął mu się odgrażać, wyzywać go i prowokować do „bójki”. W sierpniu 2013 roku, przedsklepem (...)wB., uderzył go w plecy i próbował pobić. GdyC. B.dowiedział się, żeP. Ć.zadaje się ze znanymi z agresywnych zachowań pseudokibicami(...), poruszając się w nocy po mieście - w obawie o swoje bezpieczeństwo - nosił przy sobie składany nóż rybacki o długości 20 centymetrów po rozłożeniu, z 10 centymetrowym ostrzem. Wiedziała o tymR. M., którą odprowadzał wieczorami do domu. Pokrzywdzony był agresywny również wobec innych mężczyzn, których podejrzewał o romans ze swoją żoną. Jednego z nich, chłopaka zC.o ksywie(...), pobił, odgrażał się też chłopakowi jego siostry ciotecznej. Wyjaśnił, że w dniu zdarzenia, tj. 22 października 2013 roku, od godziny 15.00 spożywał alkohol z wujkiemJ. Z.. Razem wypili pół litra bimbru i kilka piw. Był pijany i nabrał w tym stanie odwagi do tego, aby wyjaśnić zP. Ć., istniejący miedzy nimi spór. Przed godziną 22.00 skontaktował się z nim telefonicznie i umówił przysklepie (...)wB.. W drodze na spotkanie towarzyszyła muR. M., która tego dnia odwiedziła go w domu. Po przyjeździe pokrzywdzonego na miejsce spotkania, dziewczyna odjechała rowerem do domu. GdyP. Ć.wyszedł z auta, sprawiał wrażenie osoby znajdującej się pod wpływem środków odurzających. W obawie o to, że może zostać przez niego znienacka zaatakowany, spytał się go, czy chce się z nim bić przed kamerami. Gdy usłyszał twierdzącą odpowiedź, uderzył go lewą pięścią w klatkę piersiową. Po tym uderzeniu pokrzywdzony podniósł ręce i ułożył je w tak zwaną „gardę”. Wówczas sięgnął po nóż, który ukrywał do tej pory, za paskiem pod koszulą i ugodził go tym nożem raz w klatkę piersiową i dwa razy z tyłu bliżej barku. Po tych ciosachP. Ć.uciekł w kierunkuul. (...), wsiadł do samochodu i odjechał w kierunku domu. Przebiegł za nim około 300 metrów - do kiosku przyul. (...), po czym, udał się w kierunku swego miejsca zamieszkania, skręcając po drodze nad zalew wB., gdzie wyrzucił nóż. Wówczas, w miejscu tym pojawił się jego znajomyG. W., któremu opowiedział on o tym co się wydarzyło. Mężczyźni udali się doG. W., gdzie pili alkohol. Po pewnym czasie przyszła matka i zabrała go do domu. Ze względu na stan upojenia alkoholowego nie pamiętał drogi powrotnej. Podkreślił, że idąc na spotkanie z pokrzywdzonym nie planował użycia noża. Zaznaczył, że żałuje tego co się stało i chciałby za to przeprosić pokrzywdzonego (k. 61-63).
Przesłuchany ponownie, przyznał się do „bójki” zP. Ć.i spowodowania u niego obrażeń ciała, nie przyznał się natomiast do usiłowania pozbawienia go życia. Po odczytaniu wcześniej złożonych wyjaśnień, potwierdził je w całości i dodatkowo podał, iż w czerwcu albo lipcu 2013 roku wbarze (...)P. Ć.groził mu zabójstwem i że w związku z tym kupił nawet broń (k. 121-124).
Podczas przesłuchania na posiedzeniu w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania przyznał się do „bójki” zP. Ć.i do zadawania mu ciosów nożem, zaprzeczając jednocześnie temu, aby miał zamiar go zabić, po czym skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Potwierdził treść odczytanych mu wyjaśnień złożonych w trakcie wcześniejszych przesłuchań (k. 127-128).
W czasie kolejnego przesłuchania, przyznał się do zajścia z pokrzywdzonym, nie przyznał się natomiast do usiłowania zabójstwa i spowodowania ciężkich obrażeń ciała. Następnie skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień, dodając jedynie, iż w dniu zdarzenia, coś w nim pękło, miał dosyć presji ze stronyP. Ć.. Potwierdził treść odczytanych mu wyjaśnień złożonych w trakcie wcześniejszych przesłuchań (k. 414-417).
Przesłuchany przed Sądem, przyznał się częściowo do dokonania zarzucanego mu czynu, to znaczy do „bójki” zP. Ć.i do spowodowania obrażeń opisanych w akcie oskarżenia. Składając wyjaśnienia stwierdził, iż nie miał zamiaru użyć noża w czasie zdarzenia i pozbawić życia pokrzywdzonego. Nie chciał być dalej przez niego upokarzany, chciał chronić swój honor i pragnął jedynie wyjaśnić istniejące między nimi nieporozumienia. Nie wie, dlaczego na spotkanie zabrał ze sobą nóż. Podkreślił, iż po opuszczeniu zakładu karnego bał się tego, żeP. Ć.może zrobić mu krzywdę, ale nie zgłaszał tego na policję, gdyż jest on jego ciotecznym bratem. Zaznaczył, że bardzo żałuje tego co się stało, przepraszaP. Ć.za to oraz za wydarzenia z przeszłości i prosi go o wybaczenie. Po odczytaniu wyjaśnień złożonych w postępowaniu przygotowawczym, potwierdził je, poza fragmentem, w którym podał, iż czuł się mocno pijany. Wcześniej nie prostował tej okoliczności ponieważ był w szoku. Wskazał, też, że jedynie orientacyjnie określił długość ostrza noża na 10 centymetrów. Nóż ten dostał w prezencie od matki, leżał on w jego pokoju. Wyrzucił go, bo był w szoku. Potwierdził, iż w dniu 22 października 2013 roku, po całym zdarzeniu, wysłał do pokrzywdzonego smsa, że go zabije. Nie był w stanie wyjaśnić dlaczego to zrobił. Kiedy w smsie wysłanym przez pokrzywdzonego, dowiedział się, że jest on „na mieście”, wyszedł z domu i przechodząc kołosklepu (...)zobaczył, że podjechałP. Ć.. Zaparkował on samochód na parkingu i wyszedł w jego kierunku. W momencie zadawania ciosów nożem znajdował się naprzeciwko, w odległości pół metra od niego. Pierwszy cios zadał w klatkę piersiową, rękę miał zgiętą pod kątem prostym. Następne ciosy z tyłu. Wszystko działo się bardzo szybko. Nie wiedział, dlaczego zabrał nóż z domu. Nigdy nie myślał o tym żeby zabićP. Ć.. Pokrzywdzony nie uderzył go w czasie tego zajścia, a w rękach nie miał żadnego przedmiotu. W przeszłości miała miejsce sytuacja, kiedy przedsklepem (...)P. Ć.uderzył go w plecy i chciał się z nim bić. Nie dał się wtedy sprowokować i odjechał. W dniu 22 października 2013 roku, obawiał się, że pokrzywdzony może go pierwszy uderzyć, ale tego nie zrobił. Po zajściu pobiegł za nim, ponieważ chciał zobaczyć w jakim kierunku się udał. Nie wiedział co się z nim stało. Po zdarzeniu spotkał ciotkęD. G., która siedząc w samochodzie, chwilę z nim rozmawiała. Był wówczas w towarzystwie spotkanego przy zalewie wB.G. W., do mieszkania którego potem obydwaj się udali. Zaznaczył, że konflikt z pokrzywdzonym zaczął się, gdy wyszedł z aresztu. Przyczyną było to, że przed osadzeniem przespał się z żonąP. Ć., zaś potem, gdy przebywał w areszcie, pokrzywdzony spotykał się z jego dziewczynąR.M.. Przed konfliktem ich wzajemne relacje były dobre, praktycznie codziennie się spotykali. Stwierdził, iż po alkoholu zachowuje się różnie – czasami jest spokojny, a czasami agresywny. Podkreślił też, że bardzo żałuje tego co się stało i chciałby wynagrodzić to pokrzywdzonemu (k. 528v-530).
Dokonując oceny wyjaśnień oskarżonego Sąd uznał, iż zasługują one na wiarę w tej części, gdzie przyznając się częściowo do dokonania zarzuconego mu czynu, tj. do zaatakowania w dniu 22 października 2013 roku pokrzywdzonego nożem i spowodowania obrażeń opisanych w akcie oskarżenia, scharakteryzował przyczyny i przebieg konfliktu z pokrzywdzonym oraz w szczegółowy sposób zrelacjonował przebieg zdarzenia podlegającego osądowi w niniejszej sprawie, przedstawił okoliczności związane z tym co robił w okresie bezpośrednio poprzedzającym zajście oraz po jego zakończeniu (aż do momentu zatrzymania przez policjantów), potwierdzając, iż w tym czasie znajdował się pod wpływem alkoholu (k. 61-63, 121-124, 127-128, 414-417, 528v-530).
Sąd w tym zakresie obdarzył wyjaśnieniaC. B.walorem wiarygodności, albowiem znalazły one potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a w szczególności w zeznaniach pokrzywdzonegoP. Ć.(k. 38-40, 159, 197-198, 318-320, 531v-534) oraz świadkówM. Ć.(k. 69, 594v-595),H. B.(k. 534v-535),R.M.(k. 36-37, 211-212, 376, 535v-536),M. M. (2)(k. 536v-537),M. B.(k. 537),E. Z.(k. 537v-538),D. G.(k. 316-317, 362-363, 538v-539),A. Z.(k. 397-398, 592v-593),F. S.(k. 399-400), a także dowodach nieosobowych w postaci odpisu historii chorobyP. Ć.(k. 2, 48-53, 291-308), protokołów zatrzymania odzieży należącej doP. Ć.(k. 7-9, 18-20, 213-214, 215-216), protokołu przeszukaniaC. B.(k. 26-27, 220-221), protokołu badania stanu trzeźwościC. B.(k. 28), protokołu oględzin miejsca zdarzenia wraz z materiałem poglądowym (k. 31-32, 202-203, 223-224); protokołu zatrzymania rzeczy odC. B.(k. 33-35, 225-226), protokołu oględzin telefonu komórkowego należącego doC. B.(k. 64-65, 233-234), protokołu oględzin samochodu markiA.onr rej. (...)wraz z materiałem poglądowym (k. 67-68, 207-208, 235-236); zapisu z monitoringu przedsklepem (...)wB.z dnia 22 października 2013 roku (k. 73), protokołu oględzin płyty DVD z zapisem monitoringu zesklepu (...)wB.(k. 82-84, 239-240), wydruków z zapisu monitoringusklepu (...)wB.(k. 85-102), opinii sądowo-lekarskich w sprawie obrażeń ciałaP. Ć.(k. 104-105, 393-394, 593v-594), oględzin ciałaC. B.(k. 106), protokołu oględzin telefonu komórkowego należącego doP. Ć.wraz z materiałem poglądowym (k. 156-158, 159-160, 323-324, 325-326, 327), protokołu oględzin odzieżyP. Ć.wraz z materiałem poglądowym (k. 166-169, 170-171. 172-177), protokołu oględzin odzieżyC. B.wraz z materiałem poglądowym (k. 241-242, 243-244, 245-246), wykazu połączeń z telefonu komórkowego należącego doC. B.(k. 332-338), protokołu oględzin wykazu połączeń z telefonu komórkowego należącego doC. B.(k. 370-372),
Sąd nie podzielił natomiast wyjaśnień oskarżonego w których stwierdził, że między nim, a pokrzywdzonym, doszło do bójki i zaprzeczył, aby usiłował go pozbawić życia. Przepisyart. 159 k.k.iart. 158 § 2 k.k.penalizujące udział w bójce z użyciem noża, którego następstwem jest ciężki uszczerbek na zdrowiu człowieka, nie mogą znaleźć zastosowania przy ustalonym stanie faktyczny, gdyż przez bójkę rozumie się zdarzenie, w którym biorą udział co najmniej trzy osoby, z których każda jednocześnie atakuje i broni się (nie można wskazać strony wyłącznie ofensywnej i wyłącznie defensywnej), a taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. Materiał dowodowy zgromadzony w toku niniejszego postępowania, daje zaś podstawy do przyjęcia, iż celem działaniaC. B.było dokonanie zabójstwa pokrzywdzonego, a nie tylko spowodowanie u niego obrażeń ciała. Całokształt poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych dotyczących zachowania oskarżonego w trakcie zajścia, a także w okresie go poprzedzającym i następującym bezpośrednio po nim, wskazuje na to, iż zadającP. Ć.ciosy nożem chciał on pozbawić go życia. Kwestia ta zostanie szczegółowo rozwinięta w dalszej części uzasadnienia, przy okazji omówienia kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu. W podanym wyżej zakresie wyjaśnieniaC. B.uznać należało za niewiarygodne. W ocenie Sądu stanowią one przyjętą przez oskarżonego linię obrony prowadzącą do próby uwolnienia się od zarzutu usiłowania zabójstwa. Jakkolwiek oskarżony ma prawo realizować swoje prawo do obrony w sposób, który uzna za stosowny, to jednak nie można nie zwrócić uwagi na to, iż jego wyjaśnienia złożone zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i w toku przewodu sądowego, w konfrontacji z innymi zebranymi i przeprowadzonymi w sprawie dowodami w tej części nie mogły się ostać.
Na wiarę nie zasługują też twierdzenia, iż pokrzywdzony zakupił broń, której chciał wobec niego użyć, że wbarze (...)groził mu pozbawieniem życia oraz, że zażywał narkotyki. W powyższym zakresie wyjaśnienia oskarżonego pozostają w zasadniczej sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonego, który stanowczo zaprzeczył wskazanym okolicznościom i nie znalazły one też jednoznacznego potwierdzenia w innych dowodach. W ocenie Sądu, podanie przez oskarżonego, tych niezgodnych z prawdą okoliczności, stanowiło linię obrony, mającą na celu umniejszenie jego winy i poprawę sytuacji procesowej poprzez przerzucenie części odpowiedzialności na pokrzywdzonego.
Jako przekonujące i zasługujące na walor wiarygodnych, Sąd uznał zeznaniaP. Ć.(k. 38-40, 159, 197-198, 318-320, 531v-534), Zostały one bowiem złożone w szczery, obiektywny i logiczny sposób. Podane przez niego okoliczności dotyczące stosunków łączących go zC. B.oraz następujących po sobie sekwencji zajścia z dnia 22 października 2013 roku, w zasadniczych elementach są zgodne z relacją przedstawioną w wyjaśnieniach oskarżonego. Zeznania świadka oraz wyjaśnieniaC. B., w zakresie tym wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają, tworząc spójną i zgodną z rzeczywistym stanem rzeczy wersję przebiegu zdarzeń. Twierdzenia pokrzywdzonego w zasadniczy sposób wspierają również zeznania świadkówM. Ć.(k. 69, 594v-595),H. B.(k. 534v-535),R.M.(k. 36-37, 211-212, 376, 535v-536),M. M. (2)(k. 536v-537),M. B.(k. 537),E. Z.(k. 537v-538) iD. G.(k. 316-317, 362-363, 538v-539), wskazane wcześniej dowody nieosobowe, a także protokół badania stanu trzeźwości pokrzywdzonego (k. 16). Z zeznańP. Ć., wynika w szczególności, iż pozostawał on w konflikcie z bratem ciotecznymC. B., a powodem zaistniałych między nimi nieporozumień był fakt, iż gdy kilka lat temu przebywał w wojsku, oskarżony miał romans z jego żonąM. Ć., z kolei on, kiedyC. B.przebywał w zakładzie karnym, spotykał się z jego dziewczynąR.M.. Przyznał, że po wyjściu oskarżonego na wolność, doszło do incydentów przedsklepem (...)oraz wbarze (...)wB., w trakcie których popychałC. B.i starał się go sprowokować do zajścia. Świadek w konsekwentny i dokładny sposób zrelacjonował również przebieg i poszczególne etapy zdarzenia do jakiego doszło w dniu 22 października 2013 roku. Wskazał, iż tego dnia był trzeźwy, przebywał u znajomegoR. D., zadzwonił wtedy do niego oskarżony i umówili się na parkingu przedsklepem (...)wB., następnie po przyjeździe na miejsce spotkania, znajdujący się pod wpływem alkoholuC. B.zaproponował mu „bójkę” przed kamerą monitoringu, na co on przystał, potem znienacka zaatakował go nożem, którym zadał mu łącznie pięć ciosów, pierwszy w okolice obojczyka (gdy odchylił głowę chcąc uniknąć uderzenia), kolejne trzy w plecy (gdy nachylił się i obejmując oburącz oskarżonego usiłował go przewrócić) oraz w klatkę piersiową (gdy się wyprostował), potem zaczął uciekać i po obiegnięciu budynku w którym znajdował się sklep, odjechał z parkingu. Oskarżony początkowo ruszył za nim w pogoń, ale po jakimś czasie zaniechał. Zaraz po zakończeniu zajścia wysłał doP. Ć.sms-a, w którym groził mu śmiercią, ranny pokrzywdzony telefonicznie zawiadomił o tym co się stało żonę i razem pojechali do szpitala.
ZeznaniaP. Ć.wspierają częściowo zeznaniaR.M.(k. 36-37, 211-212, 376, 535v-536). Nie widziała ona całego zajścia, lecz wskazała, iż znajdując się w parku wB., obserwowała z pewnej odległości zdarzenie z udziałemC. B.iP. Ć.. O tej okoliczności poinformowała dopiero podczas trzeciego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym, tłumacząc, że nie mówiła o tym wcześniej ponieważ nie chciała, żeby dowiedział się o tym oskarżony. Świadek podała też, że w dniu zdarzenia odwiedziła znajdującego się wtedy pod wpływem alkoholu oskarżonego. Wszczął on wówczas awanturę z matką i wezwał na interwencję Policję. W nocy zadzwonił do niej, informując, że się bił.R. M.potwierdziła również tło konfliktu istniejącego pomiędzy w/wym. mężczyznami oraz to, że przedsklepem (...), wtedy gdy robiła razem zC. B.zakupy oraz wbarze (...)wB., pokrzywdzony popychał jej chłopaka i usiłował sprowokować do bójki. Przytoczone przezR.M.okoliczności znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego oraz zeznaniach świadkaH. B., która potwierdziła awanturę z synem krytycznego dnia (k. 534v-535). Interweniowała nawet policja, którą sam wezwał, po czym wyszedł z domu. O zajściu zP. Ć.dowiedziała się odG. W., u którego po zajściu przebywałC. B.. Następnego dnia o godzinie 6.00 do mieszkania przyszli policjanci, przeszukali mieszkanie i w wersalce znaleźli ukrytego oskarżonego. Świadek stwierdziła, iż syn miał w pokoju dwa noże – mniejszy scyzoryk i większy zamykany nóż, którego nie potrafiła opisać. Potwierdziła występowanie konfliktu między oskarżonym i pokrzywdzonym, którego źródłem były relacje damsko-męskie. ZeznaniaH. B.korespondują z wyjaśnieniami oskarżonego oraz zeznaniamiR.M.i dlatego też Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić im waloru wiarygodności.
Za wiarygodne należało również uznać zeznaniaM. Ć.(k. 69, 594v-595), brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw by je kwestionować. Świadek podała, iż w dniu zdarzenia w godzinach wieczornych, dostała telefon od męża, który powiedział, że musi pojechać z nim do szpitala, ponieważ dostał nożem od(...), czyliC. B.. Gdy wsiadła do auta widziała zakrwawionegoP. Ć.. Pokazał też dwie rany dwie rany: jedną na barku, a drugą na klatce piersiowej. W szpitalu zauważyła również rany na plecach. Potwierdziła, że kilka lat temu miła romans z oskarżonym, o który jej mąż miał do niego pretensje.
O tym, że istniał konflikt między oskarżonym, a pokrzywdzonym, zeznała także siostra oskarżonegoM. M. (2)(k. 536v-537), która posiadała od niego informacje, iżP. Ć.wcześniej chciał bić się z oskarżonym, dlatego też dwukrotnie nocował u niej, obawiając się jego agresji. Była tez świadkiem rozmów telefonicznych między w/wym., gdzie równieżP. Ć.namawiał go do spotkania, a w efekcie do „rękoczynów”.
O takiej postawie pokrzywdzonego zeznała teżE. Z.(k. 537v-538), która przebywając wtowarzystwie (...)wbarze (...), widziała moment, kiedyP. Ć.zaproponował wyjście na zewnątrzC. B.. W obronie przed pobiciem uniemożliwiły oskarżonemu opuszczenie lokalu.
Konflikt między oskarżonym, a pokrzywdzonym potwierdziła teżM. B.(k. 537).
Sąd dał wiarę zeznaniomM. M. (2),M. B.iE. Z., gdyż zbieżne są w swej treści i tworzą jedną, logiczną całość.
Sąd nie znalazł również podstaw do zakwestionowania zeznańM. P.(k. 539v), który potwierdził zaistnienie zajścia do jakiego doszło pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzonym wbarze (...)wB..
Sąd obdarzył także wiarą zeznania funkcjonariuszy PolicjiA. Z.(397v-398, 592v-593) orazF. S.(k. 399-400), którzy w zbieżny i szczegółowy sposób przedstawili okoliczności w jakich doszło do zatrzymania oskarżonego, a także wskazali czynności, jakie zostały podjęte z jego udziałem. Na komendzie przeprowadzono badanie, które wykazało stan nietrzeźwościC. B., rozpytano go na temat przebiegu zajścia, a także dokonano oględzin miejsca zdarzenia oraz okolic stawu wB., gdzie oskarżony miał wyrzucić narzędzie zbrodni, którego jednak nie udało się odnaleźć. Podkreślić należy, iż za wiarygodnością świadków przemawia fakt, iż zetknęli się oni zC. B.w czasie wykonywania czynności służbowych i nie mieli interesu, aby okoliczności zdarzenia podawać w sposób niezgodny z prawdą i dla niego niekorzystny.
Walorem wiarygodności Sąd obdarzył także zeznania lekarzyD. S.(k. 42-43, 231-232) iA. R.(k. 194-195, 196), którzy potwierdzili przyjęcieP. Ć.do szpitala oraz określili obrażenia ciała jakie wówczas posiadał. Wskazane przez nich okoliczności znajdują potwierdzenie w zgromadzonej w sprawie dokumentacji medycznej i dlatego brak było podstaw do podważenia tych dowodów.
Drugorzędne znaczenie z punktu widzenia ustaleń dotyczących kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego, mają zeznaniaA. D.(k. 539), bowiem na temat przebiegu zajścia nic nie wiedział. Potwierdził jedynie, że w dniu zdarzeniaC. B.zadzwonił do pokrzywdzonego i umówili się na spotkanie.
Za wiarygodną Sąd uznał treść opinii sądowo-lekarskich w sprawie obrażeń ciałaP. Ć.– tych na piśmie oraz ustnej uzupełniającej złożonej na rozprawie (k. 104-105, 393-394, 593v-594). W oparciu o dokumentację medyczną z leczeniaP. Ć.oraz zapis z monitoringu przedsklepem (...)wB.z dnia 22 października 2013 roku, biegłyT. I.określił obrażenia ciałaP. Ć., wypowiedział się co do możliwego mechanizmu ich powstania, a także wskazał jakiego charakteru są to obrażenia. Należało w całości podzielić powyższe opinie, gdyż są one pełne, jasne i spójne oraz zostały wykonane przez biegłego posiadającego fachową wiedzę medyczną.
Sąd w pełni podzielił również i uznał za miarodajną dla rozstrzygnięcia kwestii stanu zdrowia psychicznego oskarżonego oraz stanu jego poczytalności w czasie dokonywania czynu, pisemną opinię sądowo-psychiatryczną (k. 377-387). Zdaniem Sądu została ona sporządzona przez specjalistów o dużej wiedzy i doświadczeniu zawodowym. Jest wyczerpująca, logiczna, wszechstronna, nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, jak również zgodna jest z zasadami wiedzy fachowej. Opinia spełnia wymogi określone wart. 202 § 4 k.p.k.a jej wnioski końcowe zostały oparte na obiektywnie ocenionych danych z akt sprawy oraz danych z przeprowadzonych badań oskarżonego.
Sąd uznał również za wiarygodne pozostałe dowody z dokumentów w postaci: odpisu historii chorobyP. Ć.(k. 2, 48-53, 291-308); protokołów zatrzymania odzieży należącej doP. Ć.(k. 7-9, 18-20, 213-214, 215-216); protokołu badania stanu trzeźwościP. Ć.(k. 16); świadectwa wzorcowania (k. 17); protokołu przeszukania pomieszczeń zajmowanych przezC. B.(k. 23-25, 217-220); protokołu przeszukaniaC. B.(k. 26-27, 220-221); protokołu badania stanu trzeźwościC. B.(k. 28); protokołu oględzin miejsca zdarzenia (k. 31-32, 223-224); protokołu zatrzymania rzeczy odC. B.(k. 33-35, 225-226); protokołu pobrania materiału biologicznego do badań porównawczych odP. Ć.(k. 41); protokołu pobrania materiału biologicznego do badań porównawczych odC. B.(k. 55, 56); protokołu oględzin telefonu komórkowego należącego doC. B.(k. 64-65, 233-234); protokołu oględzin samochodu markiA.onr rej. (...)(k. 67-68, 235-236); protokołu zatrzymania płyty z monitoringusklepu (...)wB.(k. 70-72, 237-238); protokołu oględzin płyty z zapisem monitoringusklepu (...)wB.(k. 82-84, 239-240); opinii w sprawie obrażeń ciałaP. Ć.(k. 104-105); oględzin ciałaC. B.(k. 106); protokołu oględzin telefonu komórkowego należącego doP. Ć.(k. 156-158, 159-160, 323-324, 325-326); protokołu oględzin odzieżyP. Ć.(k. 166-169, 170-171); protokołu oględzin odzieżyC. B.(k. 241-242, 243-244); opinii penitencjarnej oC. B.(k. 249-250); danych o karalności (k. 251-252); odpisów wyroków (k. 257, 258, 259, 266-267, 284-285); sprawozdania z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez kuratora sądowego (k. 272-274); wykazu połączeń z telefonu komórkowegoC. B.(k. 332-338); zaświadczenia o stanie majątkowym (k. 341); opinii z zakresu badań biologicznych (k. 343-345); protokołu oględzin wykazu połączeń z telefonu komórkowegoC. B.(k. 370-372); danych osobopoznawczych (k. 375); opinii sądowo-psychiatrycznej dotyczącejC. B.(k. 377-387); opinii uzupełniającej w sprawie obrażeń ciałaP. Ć.(k. 393-394); świadectwa wzorcowania alkometru A 2.0. (k. 410); płyty z zapisem monitoringusklepu (...)wB.(k. 73); wydruków z zapisu monitoringusklepu (...)wB.(k. 85-102); materiału poglądowego do oględzin odzieżyP. Ć.(k. 172-177); materiału poglądowego z oględzin miejsca zdarzenia (k. 202-203); materiału poglądowego dotyczącego oględzin samochodu markiA.(k. 207-208); materiału poglądowego do oględzin odzieżyC. B.(k. 245-246); dowodów rzeczowych wskazanych w postanowieniu w przedmiocie dowodów rzeczowych z dnia 08 listopada 2013 roku zgodnie z wykazem dowodów rzeczowych nr 1/861/10 (k. 260, 261-262); materiału poglądowego z oględzin telefonu komórkowegoP. Ć.(k. 327). Dokumenty te zostały sporządzone przez fachowe podmioty specjalne w zakresie ich właściwości w odpowiedniej formie. Rzetelność sporządzenia wskazanych dokumentów nie była w toku postępowania kwestionowana przez strony, a także nie wzbudziła zastrzeżeń Sądu i z tych też względów nie zostały powzięte wątpliwości, co do zgodności ich treści z rzeczywistym stanem rzeczy.
Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, Sąd uznałC. B.za winnego dokonania czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia.
Przystępując do karnoprawnej oceny zachowania oskarżonego, stwierdzić należy, iż przypisany mu czyn wyczerpuje przedmiotowe i podmiotowe znamiona przestępstwa kwalifikowanego zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zb. zart. 156 § 1 pkt. 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Zachowanie sprawcy przestępstwa kwalifikowanego zart. 148 § 1 k.k.polega na zabiciu człowieka. Czasownikowe znamię „zabija człowieka” obejmuje każdy rodzaj zachowania prowadzący do pozbawienia człowieka życia. Zabójstwo jest przestępstwem materialnym, którego dokonanie następuje z momentem zaistnienia skutku w postaci śmierci człowieka, polegającej na nieodwracalnym ustaniu funkcji pnia mózgu.
Strona podmiotowa czynu zart. 148 § 1 k.k.charakteryzuje się umyślnością, która może przybrać zarówno postać zamiaru bezpośredniego jak i ewentualnego. Zamiar bezpośredni w wypadku zabójstwa charakteryzuje się tym, że sprawca chce spowodować skutek w postaci śmierci człowieka w sytuacji, gdy uświadamia sobie, że jest on zarówno koniecznym jak i możliwym następstwem. W tym konkretnym przypadku oskarżony działał niewątpliwie z zamiarem bezpośrednim.
Ustalenia dotyczące zamiaru sprawcy powinny wynikać z analizy całokształtu przedmiotowych i podmiotowych okoliczności zdarzenia, a w szczególności ze stosunku sprawcy do pokrzywdzonego, jego właściwości osobistych i dotychczasowego trybu życia, pobudek oraz motywów działania, tła i powodów zajścia, sposobu działania, rodzaju spowodowanych obrażeń ciała, stopnia zagrożenia dla życia ludzkiego, rozmiarów użytego narzędzia i siły, z jaką zadano cios (ciosy), szerokości, głębokości, kierunku, umiejscowienia zadanej rany (ran) i wszelkich innych przesłanek wskazujących na to, że sprawca, chcąc spowodować uszkodzenie ciała, zgodą swą stanowiącą realny proces psychiczny, obejmował tak wyjątkowo ciężki skutek, jakim jest śmierć ofiary (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 sierpnia 1973 roku, III KR 199/73, OSNKW 1974/2/25; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 1979 roku, III KR 186/79, OSNPG 1980/5/60; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 31 maja 2000 roku, III AKa 70/00, Orz. Prok. i Pr. 2001/6/19; wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lipca 2012 roku, I AKa 193/12).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, iżC. B.działał w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życiaP. Ć.. Za powyższym przemawiają przesłanki o charakterze zarówno podmiotowym, jak i przedmiotowym, związane z analizą zachowania oskarżonego przed zdarzeniem, w jego trakcie, a także bezpośrednio po nim.
Na wstępie wskazać należy na tło zajścia i związane z nim pobudki działania sprawcy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iżC. B.od kilku lat pozostawał w konflikcie z pokrzywdzonym.P. Ć.dokuczał mu, prowokował go do zajścia, lecz ten nie reagował na jego zaczepki. Jednakże w dniu zdarzenia, jak sam wyjaśnił, coś w nim wybuchło, pękło, miał dość presji ze strony brata ciotecznego. Umówił się z nim na spotkanie. Zabrał ze sobą nóż, którym bez żadnego ostrzeżenia zaatakował zaskoczonego, bezbronnego i nie zachowującego się wówczas prowokacyjnie pokrzywdzonego, o czym świadczy odtworzona na rozprawie płyta CD z zarejestrowanym przebiegiem zajścia. Motywem działania oskarżonego była chęć odreagowania upokorzeń jakich doznał z jego strony. Podejmując wobecP. Ć.przestępcze działanie dał upust nagromadzonej agresji i frustracji. Powyższe okoliczności świadczą o tym, iż zachowanieC. B.miało przemyślany i zaplanowany charakter. Zważyć przy tym trzeba, iż w trakcie przedmiotowego zdarzenia znajdował się on pod wpływem alkoholu, który zazwyczaj rozluźnia hamulce moralne, zwiększa zuchwalstwo i zmniejsza obawę przed odpowiedzialnością za popełnione przestępstwo. Istotne jest przy tym, iż poczynione w sprawie ustalenia wskazują na to, że oskarżony jest osobą wybuchową i impulsywną, nie panującą nad swoimi emocjami, przejawiającą – zwłaszcza po użyciu alkoholu – skłonność do niekontrolowanych i gwałtownych zachowań.
Istnienia po stronieC. B.zamiaru bezpośredniego pozbawienia życia pokrzywdzonego, dowodzi również sposób jego działania związany z rodzajem użytego narzędzia oraz ilością, umiejscowieniem i intensywnością zadanych ciosów, a także charakter spowodowanych u ofiary obrażeń ciała. Oskarżony zadałP. Ć.aż pięć ciosów nożem – pierwszy w okolice klatki piersiowej w jej przednią część, trzy kolejne w plecy, zaś ostatni w lewą okolicę nadobojczykową. Nie wymaga specjalistycznej wiedzy medycznej, czy też dużego doświadczenia życiowego, uświadomienie sobie, iż zadanie takiej liczby ciosów, niebezpiecznym narzędziem, jakim jest nóż, w posiadające newralgiczne znaczenie dla życia i zdrowia człowieka części ludzkiego ciała (dotyczy to zwłaszcza klatki piersiowej, w której znajdują się arterie krwionośne oraz ważne narządy), może w oczywisty sposób spowodować skutek śmiertelny. Uderzenia wykonane były przy tym z dużą siłą o czym świadczy uszkodzenie tkanki kostnej (k. 593v) oraz charakter - szczegółowo opisanych w dokumentacji lekarskiej oraz opiniach biegłego z zakresu medycyny sądowej - obrażeń ciała jakich doznałP. Ć., które spowodowały ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej jego życiu w rozumieniuart. 156 § 1 pkt 2 k.k.W tej sytuacji, oskarżony niewątpliwie musiał zdawać sobie sprawę z konsekwencji, jakie dla życia pokrzywdzonego może nieść podjęte przez niego przestępcze działanie, zwłaszcza, że nie jest on osobą chorą psychicznie, ani upośledzoną.
Oceniając postać zamiaru oskarżonego należy mieć również na uwadze jego zachowanie po dokonaniu czynu zabronionego. Po ucieczce pokrzywdzonego z miejsca zdarzeniaC. B.gonił go przez kilkaset metrów, a następnie groził mu pozbawieniem życia wysyłając do niego sms o treści „zabiję cię szmato". Gdyby oskarżony dogoniłP. Ć., zdarzenie mogłoby się skończyć tragicznie. Z kolei z relacjiD. G.wynika, że gdy w dniu zajścia jechała do domuP. Ć., spotkała po drodze, w niewielkiej odległości od miejsca zamieszkania pokrzywdzonego,C. B.w towarzystwie innego mężczyzny – jak ustalono w toku postepowania –G. W.. Oskarżony zaczął wówczas „wyklinać” mówiąc, że „powybija wszystkich”, a świadek przypuszczał, że mogło mu chodzić o domP. Ć.. Powyższe okoliczności świadczą bezsprzecznie o determinacji i nieustępliwości oskarżonego w realizacji celu jakim było pozbawienie życia pokrzywdzonego, a tym samym przemawiają za istnieniem po jego stronie zamiaru bezpośredniego.
C. B.chcąc pozbawićP. Ć.życia, swoim zachowaniem bezpośrednio zmierzał do dokonania czynu zabronionego stypizowanego wart. 148 § 1 k.k., ale skutku określonego w tym przepisie nie osiągnął, z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonego z miejsca zdarzenia i szybką interwencję lekarską. Sprawcy należało zatem przypisać usiłowanie dokonania zabójstwa i przyjąć, że czyn oskarżonego wyczerpuje znamiona przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw.art. 148 § 1 k.k.
W kwalifikacji prawnej czynu trzeba również wskazać, czy usiłowanie nie doprowadzając do urzeczywistnienia zamiaru, nie naruszyło innych dóbr poza tymi, które były objęte w sposób bezpośredni zamiarem sprawcy. Pogląd ten znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy sprawca zmierzając do zabójstwa, wywołał uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego. Zachodzi w tym przypadku konstrukcja kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy. Nie można bowiem nie zauważyć, że niekiedy skutki przestępstwa związanego z uszkodzeniem ciała są tak drastyczne (a więc i społecznie szkodliwe), że samo przypisanie usiłowania zabójstwa nie obrazowałoby całej kryminalnej zawartości czynu, jak również stopnia winy.
Mając powyższe w polu widzenia, Sąd uznał, iż dla czynuC. B., przyjąć należało kumulatywną kwalifikację z art.art. 156 § 1 pkt 2 k.k., ponieważ zadając pokrzywdzonemu pięć ciosów nożem (trzy w plecy i po jednym w klatkę piersiową oraz okolicę nadobojczykową), oskarżony spowodował u niego obrażenia ciała skutkujące ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu (opinie sądowo-lekarskie w sprawie obrażeń ciałaP. Ć.k. 104-105, 393-394, 593v-594).
Jeżeli chodzi o chorobę realnie zagrażającą życiu, to jest nią choroba, w której występują poważne zaburzenia czynności układu krążenia, oddechowego, nerwowego itp., co może spowodować w każdej chwili ustanie tych czynności i zgon (por. wyrok SN z dnia 15 września 1983 r., II KR 191/83, OSP 1984, nr 9, poz. 192). Nie musi to być choroba długotrwała, wystarczy że jej nasilenie stwarza bezpośrednie zagrożenie życia.
Choroba stwierdzona u pokrzywdzonego miała taki charakter. Wystąpiła bowiem u niego rozległa odma prawej jamy opłucnej i tylko dzięki zastosowaniu leczenia w postaci drenażu czynnego udało się zapobiec całkowitemu obkurczeniu się prawego płuca, co skutkowałoby ostrą niewydolnością oddechową i w konsekwencji śmiercią pacjenta (opinia biegłego k. 593v-594).
Rodzaj użytego narzędzia oraz liczba i siła zadanych ciosów świadczą o tym, że przy atakowaniuP. Ć., oskarżonemu towarzyszył uprzedni zamiar bezpośredni spowodowania skutków wskazanych wart. 156 § 1 pkt. 2 k.k.
Oczywista jest przy tym możliwość przypisania oskarżonemu winy, tj. skutecznego postawienia zarzutu zachowania sprzecznego z prawem, w sytuacji, w której mógł zachować się zgodnie z wymogiem normy sankcjonowanej. Jest on bowiem osobą zdolną do ponoszenia odpowiedzialności karnej i znajdował się w normalnej sytuacji motywacyjnej, w której nie występowała żadna z okoliczności wyłączających winę. Wprawdzie w opinii sądowo-psychiatrycznej (k. 377-387) biegli lekarze psychiatrzy stwierdzili u niego występowanie pewnych zaburzeń psychicznych, jednakże nie miały one wpływu na zdolność zrozumienia znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem.
WymierzającC. B.karę za popełnione przestępstwo, Sąd za jej podstawę przyjął zgodnie zart. 11 § 3 k.k.przepisart. 148 § l k.k., jako zawierający najsurowszą sankcję.
Przystępując do jej wymiaru, Sąd kierował się dyrektywami wyszczególnionymi wart. 53 § 1 k.k., tj. celami zapobiegawczymi i wychowawczymi jakie kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzebami w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd baczył przy tym, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy oskarżonego i uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynu jakiego się dopuścił. Zgodnie zart. 115 § 2 k.k.przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu Sąd miał na względzie rodzaj i charakter naruszonych dóbr, rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, jak również postać zamiaru i motywację sprawcy. Sąd zważył także na właściwości i warunki osobiste sprawcy, jak również przeanalizował dotychczasowy tryb jego życia.
Mając powyższe na względzie Sąd wymierzył oskarżonemu karę bezwzględną 8 lat pozbawienia wolności.
Przy jej wymiarze Sąd w szczególności wziął pod uwagę okoliczności obciążające w postaci: godzenia w najważniejsze dobra pozostające pod ochroną prawa, jakimi są życie i zdrowie ludzkie; popełnienia przestępstwa w stosunku do członka bliskiej rodziny; dopuszczenia się czynu zabronionego pod wpływem alkoholu, który jak powszechnie wiadomo ma działanie odhamowujące i wyzwalające działania impulsywne; kierowania się chęcią wyładowania agresji i negatywnych emocji wobec osoby, z którą pozostawał w konflikcie, a więc motywacją wynikającą z niskich pobudek; zuchwałego sposobu działania polegającego na zaatakowaniu nożem, bezbronnej i niespodziewającej się napaści osoby; uporu i zawziętości przy realizowaniu przestępczych działań; grożenia pokrzywdzonemu zabójstwem; rodzaju obrażeń ciała i charakteru uszczerbku na zdrowiu jakiego doznał pokrzywdzony; dużego poziomu zawinienia wyrażającego się w umyślnym działaniu w ramach zamiaru bezpośredniego mającego przy tym postać zamiaru przemyślanego (dolus praemeditatis); uprzedniej wielokrotnej karalności, w tym również za przestępstwa skierowane przeciwko życiu i zdrowiu ludzkiemu oraz popełnione pod wpływem alkoholu (dane zK.k. 251-252). Zaznaczyć przy tym trzeba, iż wejście przez oskarżonego po raz kolejny w konflikt z prawem, świadczy o tym, że jest on sprawcą niepoprawnym, który nie respektuje obowiązujących norm prawnych pomimo wiedzy o konsekwencjach ich nieprzestrzegania. Sąd uwzględnił również znaczny stopień demoralizacjiC. B., na który poza systematycznym naruszaniem porządku prawnego, wskazuje nadużywanie alkoholu pod wpływem którego traci kontrolę nad swoim zachowaniem, konfliktowy charakter, prezentowanie agresywnych i nieprzewidywalnych zachowań, a także brak zainteresowania dzieckiem, wobec którego jest zobowiązany alimentacyjnie (wywiad środowiskowy k. 272-274).
Jako okoliczności łagodzące, Sąd wziął zaś pod uwagę, popełnienie przestępstwa zabójstwa w formie stadialnej usiłowania; postawę oskarżonego w toku postępowania, kiedy to częściowo przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu oraz wyraził skruchę i przeprosił pokrzywdzonego; jego stosunkowo młody wiek; poprawną opinię penitencjarną z okresu pobytu w zakładzie karnym, a także konflikt między oskarżonym, a pokrzywdzonym, który został zapoczątkowany przez pokrzywdzonego, dlatego też pomimo wielokrotnej karalności, Sąd wymierzył mu karę w granicach dolnego zagrożenia. Sąd zastanawiał się nad ewentualnym zastosowaniem instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, lecz w realiach niniejszej sprawy nie znalazł ku temu podstaw, zwłaszcza, że pokrzywdzony nie był prowokatorem zajścia. Nie miał przy sobie żadnych niebezpiecznych przedmiotów. Praktycznie nie bronił się, ratował się jedynie ucieczką.
W ocenie Sądu orzeczona kara jest karą adekwatną, nieprzekraczającą stopnia winy oskarżonego i współmierną do wysokiego stopnia społecznej szkodliwości jego czynu, która jest wysoka. Spełni ona cele wychowawcze i retrybutywne wobecC. B.wdrażając go do przestrzegania w przyszłości porządku prawnego, a w szczególności zapobiegnie popełnianiu kolejnych przestępstw. Jej odbycie powinno w sposób prawidłowy wpłynąć na proces resocjalizacji oskarżonego, wzmacniając w nim poczucie odpowiedzialności za własne postępowanie oraz pozwalając na ukształtowanie się przekonania o nieopłacalności podejmowania zachowań naruszających normy prawne. Kara ta równocześnie wypełni potrzeby w zakresie prewencji generalnej, uświadamiając społeczeństwu, iż dokonywanie tego rodzaju czynów, jakiego dopuścił się oskarżony, spotykać się będzie ze sprawiedliwą reakcją karną i stanowić będzie wyraźny sygnał dla potencjalnych sprawców, że przestępne działania skierowane przeciwko życiu i zdrowiu spotykają się ze stanowczą reakcją ze strony organów wymiaru sprawiedliwości.
Zobligowany treściąart. 63 § 1 k.k.Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia w sprawie od dnia 23 października 2013 roku do dnia 21 maja 2014 roku.
Uznając, że orzeczenie wieloletniej kary pozbawienia wolności w istotny sposób ogranicza możliwości osiągania przezC. B.dochodów, a tym samym uiszczenie kosztów sądowych byłoby dla niego zbyt uciążliwe, Sąd na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.orazart. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych, zwolnił oskarżonego od obowiązku ich ponoszenia, natomiast wydatkami obciążył Skarb Państwa.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o powołane przepisy, Sąd orzekł jak w wyroku.