Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1229/13
Data wyroku: 2014-03-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Peteja-Żak, Grzegorz Kiepura, Marcin Mierz
Słowa kluczowe: Przestępstwa Karnoskarbowe
Podstawa prawna: art. 54 § 2 kks, 60 § 1 kks, 7 § 1 kks, 6 § 2 kks

Sygnatura akt VI Ka 1229/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia14 marca 2014r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO Grzegorz Kiepura (spr.)
Sędziowie SSO Marcin Mierz
SSR del. Małgorzata Peteja-Żak
Protokolant Agata Lipke
przy udziale Elżbiety Ziębińskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej oraz Grażyny Worsowicz-Suder Przedstawiciela Pierwszego Urzędu Skarbowego wG.

po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r.
sprawyK. W.ur. (...)wmiejscowości L.
Most, córkiW.iM.
oskarżonej zart. 54§2 kksiart. 60§1 kksw zw. zart. 7§1 kksw zw. zart. 6§2 kks
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela publicznego i przedstawiciela Pierwszego Urzędu Skarbowego wG.
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 29 lipca 2013 r.    sygnatura akt IX K 1354/12
na mocyart. 437 kpkiart. 438 kpk
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania.
VI Ka 1229/13

UZASADNIENIE
Apelacje od wyroku wywiedli prokurator i urząd skarbowy, którzy zaskarżyli go w całości na niekorzyść oskarżonej. Prokurator zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na niewłaściwym przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, iż postępowanie przygotowawcze i jurysdykcyjne nie przyniosło dowodów mających w sposób nie budzący wątpliwości świadczyć o winie oskarżonej popełnienia zarzucanego jej czynu, w szczególności na bezkrytycznym uznaniu wyjaśnień oskarżonej za wiarygodne, przy jednoczesnym bezpodstawnym zakwestionowaniu materiału dowodowego, w tym w szczególności zeznań świadkaR. B., co w konsekwencji doprowadziło do uniewinnienia oskarżonej, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego. W oparciu o podniesiony zarzut prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi rejonowemu. Urząd skarbowy zarzucił wyrokowi obrazę przepisu prawa materialnego, a toart. 4 § 1 kks, poprzez przyjęcie, iż zachowaniu oskarżonej nie można przypisać umyślności działania, tak w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym, a także błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść, polegający na błędnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego i danie wiary wyjaśnieniom oskarżonej, co w konsekwencji skutkowało uniewinnieniem jej od czynu polegającego na uchylaniu się od opodatkowania podatkiem od towarów i usług, zaniechaniu składania deklaracji VAT-7 oraz prowadzenie ewidencji VAT, przez co uszczupliła Skarb Państwa w podatku od towarów i usług. W oparciu o podniesione zarzuty odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Obie apelacje okazały się zasadne o tyle, że w wyniku ich wniesienia zaskarżony wyrok należało uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, a w związku z tym, że podnoszą tożsamy zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, zostaną omówione łącznie. Nadmienić tylko należy, że zarzut obrazy prawa materialnego, sformułowany przez przedstawiciela urzędu skarbowego, jako połączony z zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych, z oczywistych względów był chybiony, bowiem zarzut taki mógłby zostać podniesiony jedynie w wypadku poczynienia przez sąd pierwszej instancji prawidłowych ustaleń faktycznych, te zaś, w realiach niniejszej sprawy były błędne. Błąd popełniony przez sąd rejonowy był wynikiem niewłaściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, nie odpowiadającej kryteriom określonym wart. 7 kpk, co powoduje, iż jest to ocena dowolna i nie pozostaje pod ochroną tego przepisu. Całkowicie dowolne jest ustalenie sądu, iż świadekR. B.prowadził obsługę rachunkowa działalności gospodarczej prowadzonej przez oskarżoną. Z zeznań tego świadka wynika jednoznacznie, że jego biuro nie prowadziło oskarżonej księgowości w zakresie prowadzonej przez nią działalności, nie łączyła ich żadna umowa, ich współpraca polegała na tym, że pomagał jej w sporządzaniu deklaracji PIT-5, dotyczącej podatku dochodowego (k. 139). Są prawidłowo ocenił zeznania świadkaJ. W., ale wysnuł z nich wnioski niezgodne z zasadami prawidłowego rozumowania. Otóż świadek ten zeznał, że oskarżona zawsze dbała, aby nie przekroczyć kwoty VAT-u wolnej od podatku, była świadoma, iż jak przekroczy określoną kwotę, będzie musiała rozliczać się inaczej (k. 139-verte). Skoro tak, to konstatacja sądu, iż oskarżona nie miała świadomości możliwości wadliwego rozliczenia i nie godziła się na rozliczenie niezgodne z przepisami prawa podatkowego, jawi się jako całkowicie nieuprawniona i niezgodna z zasadami doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania. Ponownie rozpoznając sprawę sąd pierwszej instancji przeprowadzi postępowanie dowodowe w pełnym zakresie, dokona szczegółowej i rzetelnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego z odniesieniem się do zasad wiedzy, doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania, a swoje stanowisko w przedmiocie winy bądź niewinności oskarżonej uzasadni zgodnie z dyrektywami określonymi wart. 424 § 1 kpk.
Z tych względów orzeczono jak w wyroku.