Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 467/14
Data wyroku: 2014-08-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Kupcewicz, Adam Sygit, do Jakub Kościerzyński
Słowa kluczowe: Umorzenie Postępowania
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt.IV Ka 467/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 sierpnia 2014 roku
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Piotr Kupcewicz (sprawozdawca)
Sędziowie SO Adam Sygit
SR del. do SO Jakub Kościerzyński
Protokolant stażysta Mateusz Pokora
przy udziale Antoniny Kasprowicz-Czerwińskiej
Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy
po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2014 roku sprawy
Z. S.ur. (...)s.A.iJ.
oskarżonego zart. 13§1 k.k.w zw. zart. 278§1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Inowrocławiu
z dnia 24 stycznia 2014 roku - sygn. akt VI K 711/12
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.D. S.– Kancelaria Adwokacka wB.kwotę 586,80 (pięćset osiemdziesiąt sześć 80/100) złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.
Sygn. akt IV Ka 467/14

UZASADNIENIE
Z. S.został oskarżony o to, że w dniu 20 września 2012r. około godz. 16.00 w miejscowościI.przyul. (...)z zaparkowanego pojazdu marki(...)onr rej. (...)usiłował dokonać zaboru w celu przywłaszczenia CB-radia o wartości 300 zł. lecz zamierzonego celu nie osiągnął, gdyż został ujęty przez pokrzywdzonego na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa
to jest o czyn zartykułu 13 § 1 kkw zw. zart. 278 § 1 kk.
Wyrokiemz dnia 24 stycznia 2014 roku, wydanym w sprawie sygn. akt VI K 711/12, Sąd Rejonowy w Inowrocławiu uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzuconego czynu. Wyrok zawiera również rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu.
Z wyrokiem nie zgodził się prokurator, zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, tj.art. 414 zd. 2 k.p.k.,art. 17 § 1 k.p.k., która miała wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na wydaniu wyroku uniewinniającego w sytuacji, gdy w postępowaniu sądowym stwierdzono istnienie przeszkody procesowej w postaci niepoczytalności sprawcy, której to wystąpienie obliguje – zgodnie z nakazemart. 17 § 1 k.p.k.iart. 414 § 1 zd. 2 k.p.k.Sąd do umorzenia postępowania. Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja prokuratora jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
Przy rozpoznawaniu apelacji na niekorzyść oskarżonego z treściart. 434 § 1 k.p.k.i jednolitego w tym zakresie orzecznictwa Sądu Najwyższego wynikają istotne ograniczenia.Artykuł 434 § 1 k.p.k.stanowi, że sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego tylko wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy, a także tylko w granicach zaskarżenia, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli środek odwoławczy pochodzi od oskarżyciela publicznego lub pełnomocnika, sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego ponadto tylko w razie stwierdzenia uchybień podniesionych w środku odwoławczym lub podlegających uwzględnieniu z urzędu. Treść tego przepisu, jako zakreślającego granice orzekania na niekorzyść oskarżonego w postępowaniu odwoławczym, ma charakter gwarancyjny i jako taki nie podlega interpretacji rozszerzającej. Przy formułowaniu środka odwoławczego decydujące znaczenie ma wskazanie na konkretne uchybienie, ale zarzut stanowi jego słowne nazwanie. Podniesionym uchybieniem jest to, na co wskazuje słowne ujęcie zarzutu, nie w uzasadnieniu lecz w werbalizacji zarzutu apelacji należy poszukiwać granic zaskarżenia na niekorzyść, których nie wolno przekroczyć. Odmienne podejście do tego zagadnienia relatywizowałoby zakaz procesowy, wręcz zaprzeczałoby jego istocie (Postanowienie SN z dnia 10 września 2008 r., V KK 101/08 Lex nr 4579331, Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie, z dnia 3 czerwca 2013 r., II AKa 82/13,LEX nr 1350442). Sądowi rozpoznającemu środek odwoławczy pochodzący od autora "kwalifikowanego", wolno orzec na niekorzyść oskarżonego tylko w razie stwierdzenia uchybień podniesionych w środku odwoławczym, co oznacza, że jeżeli środek taki został wniesiony na niekorzyść oskarżonego przez podmiot fachowy, Sąd odwoławczy związany jest nie tylko granicami zaskarżenia, ale ponadto może orzec na niekorzyść tylko wówczas, gdy stwierdza uchybienie, które podniesione zostało w środku odwoławczym (lub także, które podlega uwzględnieniu z urzędu), natomiast nie dokonuje nowych ustaleń, a więc nie wskazuje na nowe okoliczności podlegające zaliczeniu na niekorzyść (nawet jeżeli w wyniku analizy akt sprawy są one niewątpliwe) (Wyrok SN z 27 sierpnia 2008 r., IV KK 52/08 Prok. Pr. wkł. 2009/4/18).
Odnosząc te uwagi do przedmiotowej sprawy należy podkreślić, że prokurator zarzucił wyrokowi naruszenie wskazanych w apelacji konkretnych przepisówkodeksu postępowania karnego, które jednak nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. Z treści stawianego oskarżonemu zarzutu i postanowienia Sądu Rejonowego wydanego na podstawieart. 399 § 1 k.p.k.na rozprawie w dniu 17 stycznia 2014 roku wynika, że czyn, którego popełnienie zarzucono oskarżonemu wyczerpuje znamiona wykroczenia zart. 11 § 1k.w. w zw. zart. 119 § 1k.w. Zmiana przepisów m.in.kodeksu wykroczeń, w szczególnościart. 119 § 1k.w., wprowadzona ustawą z dnia 27 września 2013 roku, która weszła w życie z dniem 9 listopada 2013 roku, nie pozostawia wątpliwości, że usiłowanie kradzieży rzeczy wartości 300 złotych, stanowić może tylko wykroczenie, nie zaś przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.Pamiętać zaś należy, że zgodnie z treścią przepisuart. 400 § 1 k.p.k., jeżeli po rozpoczęciu przewodu sądowego ujawni się, że czyn oskarżonego stanowi wykroczenie, sąd, nie przekazując sprawy właściwemu sądowi, rozpoznaje ją w tym samym składzie, stosując w dalszym jej toku przepisykodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że sąd meriti, rozważając m.in. możliwość umorzenia postępowania, odnosił się do treści przepisówk.p.w., w szczególnościart. 5 § 1 pkt 2 k.p.k., a także przepisuart. 17 § 1k.w. (str. 8 uzasadnienia), nie zaś przepisówkodeksu postępowania karnego. Jest więc oczywiste, że rozpoznając przedmiotową sprawę, w szczególności wydając zaskarżony wyrok, nie mógł naruszyć treści wskazywanych przez prokuratora przepisówart. 414 § 1 zd. 2 k.p.k.iart. 17 § 1 k.p.k., gdyż te przepisy nie miały zastosowania w przedmiotowej sprawie. Tego stanowiska nie zmienia to, żekodeks postępowania w sprawach o wykroczeniazawiera tożsame przepisy, tak dotyczące przesłanek procesowych (art. 5 § 1 k.p.w.), jak i konsekwencji stwierdzenia okoliczności wyłączających orzekanie (art. 62 k.p.w), gdyż właśnie gwarancyjny charakter przepisuart. 434 § 1 k.p.k., mający zastosowanie również w postępowaniu w sprawie o wykroczenie (art. 109 § 2 k.p.w.) nie pozwala na orzekanie na niekorzyść oskarżonego (obwinionego) w razie stwierdzenia jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania, ale tylko tych, na które wskazał prokurator w apelacji (poza podlegającymi uwzględnieniu z urzędu).
Niejako na marginesie należy również stwierdzić, że nawet gdyby przyjąć, że prokurator prawidłowo sformułował zarzut apelacyjny na podstawieart. 439 ust 2 k.p.k., to i tak treść przepisuart. 434 § 1 k.p.k.uniemożliwiałaby rozstrzygniecie sądu odwoławczego na niekorzyść oskarżonego. Z motywacyjnej części wyroku wynika, że podstawą decyzji o wydaniu wyroku uniewinniającego w przedmiotowej sprawie było stwierdzenie, że oskarżony nie dopuścił się czynu, w rozumieniu treści przepisuart. 5 § 1 pkt 2 k.p.w.i414 § 1 k.p.k.(choć zamiast tego przepisu powinien wskazać w tym miejscu przepisart. 62 § 3 k.p.w.), a dla podjęcia decyzji o umorzeniu postępowania (o co wnosi skarżący), niezbędne jest łączne wystąpienie dwóch zaszłości, jakimi są czyn oskarżonego i jego niepoczytalność. Uwzględnienie apelacji prokuratora musiałoby więc sprowadzić się do zakwestionowania ustaleń faktycznych, dokonanych przez sąd meriti, sprowadzających się do uznania, że jednak czyn, o którym mowa wart. 5 § 1 pkt 2 k.p.w.miał miejsce, a to by było możliwe, w kontekście wskazanej wyżej treści przepisuart. 434 § 1 k.p.k., tylko w przypadku podniesienia przez prokuratora zarzutu zart. 438 ust 3 k.p.k., nie zaś tylko zart. 438 ust 2 k.p.k.Takiego zarzutu, błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na treść tego orzeczenia, prokurator w ogóle nie podniósł.
Mając powyższe względy na uwadze Sąd Okręgowy nie znalazł żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i w związku z tym orzeczono jak w sentencji.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 634 i 636 § 1 k.p.k.