Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 842/13
Data wyroku: 2014-03-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Kamiński –, Marek Wasiluk, Wiesław Oksiuta
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 280§1 kk

Sygn. akt VIII Ka 842/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 marca 2014 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Marek Wasiluk
Sędziowie: SO Krzysztof Kamiński – spr.
SO Wiesław Oksiuta
Protokolant Agnieszka Malewska
w obecności prokuratora Marka Moskala, po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. sprawyP. G.oskarżonego o czyn zart. 280§1 k.k.na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VIII Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach z dnia 2 września 2013 r. (sygn. akt VIII K 53/13):

I
Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

II
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.Ł. S.kwotę 516,60-zł (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem kosztów obrony z urzędu za postępowanie odwoławcze, w tym 96,60-zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem podatku VAT.

III. Zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i obciąża nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
P. G.został oskarżony o ot, że:

1
w dniu 19 listopada 2011 roku wS.dokonał rozboju w ten sposób, iż przewrócił na ziemięM. B., bił pięściami i kopał po całym ciele, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia portfel z zawartością dokumentów, kart kredytowych i pieniędzy łącznej wartości 5.000 złotych, tj. o czyn zart. 280§1 k.k.,

2
w dniu 19 listopada 2011 roku wS., wspólnie z ustaloną osobą dokonał pobiciaM. B.w ten sposób, iż bił rękami i kopał po całym ciele narażając pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156§1 k.k.lubart. 157§1 k.k., tj. o czyn zart. 158§1 k.k.

Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VIII Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach wyrokiem z dnia 2 września 2013 roku w sprawie o sygn. akt VIII K 53/13:
I. przyjmując, że zachowania zarzucone oskarżonemu w akcie oskarżenia w istocie stanowią jeden czyn polegający na tym, że w dniu 19 listopada 2011 roku wS.w okolicyRonda (...), a następnie przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą dokonał rozboju w ten sposób, że używając przemocy wobecM. B.przewrócił go na ziemię, bił go rękami i kopał po głowie i całym ciele, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia portfel z zawartością dokumentów, kart kredytowych i płatniczych oraz pieniędzy w łącznej wysokości 5.000 złotych, przy czym czyn ten wyczerpuje znamiona przestępstwa zart. 280§1 k.k., oskarżonegoP. G.uznał za winnego wyżej opisanego czynu i za to na mocyart. 280§1 k.k.skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności.
II. Na podstawieart. 46§1 k.k.orzekł od oskarżonegoP. G.na rzecz pokrzywdzonegoM. B.kwotę 5.000 (pięć tysięcy) złotych tytułem naprawienia wyrządzonej szkody.
III. Przyznał od Skarbu Państwa na rzecz adw.Ł. S.kwotę 1.859,76 złotych (jeden tysiąc osiemset pięćdziesiąt dziewięć złotych siedemdziesiąt sześć groszy), w tym kwotę 347,76 złotych (trzysta czterdzieści siedem złotych siedemdziesiąt sześć groszy) podatku VAT w wysokości 23%, tytułem obrony oskarżonego wykonywanej z urzędu.
IV. Zwolnił oskarżonego od ponoszenia opłaty i kosztów postępowania oraz obciążył nimi Skarb Państwa.
Powyższy wyrok, na podstawie przepisówart. 425 k.p.k.,art. 444 k.p.k.iart. 427§1 k.p.k.zaskarżył w całości na korzyść oskarżonego jego obrońca, zarzucając mu:
I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż oskarżonyP. G.dokonał rozboju na osobieM. B.i jego pobicia wspólnie z ustaloną osobą;
II. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia,art. 7 k.p.k.polegającą na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i oparcia wyroku na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, poprzez przyznanie waloru wiarygodności wyjaśnieniom podejrzanegoS. D., rażąco sprzecznym z depozycjami pokrzywdzonegoM. B.odnośnie udziału oskarżonego w zajściu w dniu 19 listopada 2011 roku wS.i nieuwzględnienie okoliczności korzystnych dla oskarżonego, a wynikających z zeznań pokrzywdzonego orazJ. B..
Mając uwadze powyższe wniósł o:
- zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie o:
- uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi rejonowemu w Bielsku Podlaskim.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego jest oczywiście bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Oba sformułowane przez apelującego zarzuty, tj. obrazyart. 7 k.p.k.oraz błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w istocie sprowadzają się do zanegowania sposobu oraz wyników dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny dowodów. Autor apelacji wskazuje, że zebrane w sprawie dowody oraz ustalone na ich podstawie okoliczności winny prowadzić do innego wniosku, niż ten, do którego doszedł sąd wyrokujący w sprawie, czyli do uniewinnienia oskarżonego od stawianego mu zarzutu.
Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Rozważając w/w zarzuty zasadnym będzie przytoczenie uzasadnienia poglądu Sądu Najwyższego wyrażonego w wyroku z dnia 24 marca 1975 r. (II KR 355/75, OSNGP 9/75, poz. 84, s. 12), w myśl którego „zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego w tej mierze poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych”.
Wbrew twierdzeniom apelującego Sąd I instancji dokonał wnikliwej i wszechstronnej analizy i oceny wszystkich dowodów. W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku wskazał, jakie fakty uznał za ustalone jako odpowiadające rzeczywistemu przebiegowi wydarzeń, na jakich w tej mierze oparł się dowodach, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Ocena materiału dowodowego przez Sąd I instancji dokonana została z uwzględnieniem reguł określonych wart. 4 k.p.k.iart. 7 k.p.k.(m.in. jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i nie zawiera błędów natury faktycznej /niezgodności z treścią dowodu/ lub logicznej /błędności rozumowania i wnioskowania/. Tym samym nie narusza granic swobodnej oceny dowodów i zasługuje na akceptację.
Sąd I instancji zasadnie przyjął za podstawę ustaleń faktycznych zeznaniaS. D.(na marginesie, słusznie uznał, że był on „współsprawcą” w rozumieniuart. 18§1 k.k.) oraz korespondujące z nimi zeznania pokrzywdzonegoM. B.. WprawdzieS. D.podczas pierwszego przesłuchania starał się nieco umniejszyć swoją rolę (m.in. twierdził, że pokrzywdzonego na posesję przyul. (...)zaprowadził oskarżony i tam go pobił, zabierając mu portfel,k. 36 – 37). Jednak podczas kolejnego przyznał (k.44 – 45), że zgodnie z planemP. G., wspólnie zaprowadziliM. B.w okolice posesji oskarżonego. Następnie pobili go i skopali, aP. G.zabrał pokrzywdzonemu portfel i obiecał mu, że się później z nim rozliczy. Co istotne,S. D.nie wspomniał o tym, że oskarżony odjechał z miejsca zdarzenia zJ. B..
ZeznaniaS. D.odnośnie roli, jaką odegrał oskarżony w przestępczym zdarzeniu, są precyzyjne i konsekwentne. Nadto zbieżne z zeznaniami pokrzywdzonegoM. B.. Wprawdzie pokrzywdzony początkowo nie miał pewności co do tego, w którym momencie utracił portfel. Niemniej później przypomniał sobie, że oskarżony pokazywałS. D.portfel, mówiąc: „potem się rozliczymy”.
ZeznańM. B.nie są w stanie podważyć zeznania policjantaE. G., któremu pokrzywdzony – bezpośrednio po zdarzeniu – nie wspominał o pobiciu (twierdził, że obrażeń ciała doznał na skutek upadku naul. (...)). Zważywszy, że jak podałE. G., pokrzywdzony nie był zainteresowany rozmową, nie chciał podawać szczegółów. Potwierdził to pokrzywdzony, który dodał, iż był nietrzeźwy, zmęczony i nie miał sił ani ochoty odpowiadać na pytania policjanta.
Sąd I instancji w sposób logiczny wykazał powody, dla których nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoP. G.oraz zeznaniom wskazanych przez niego świadków. Pokreślił przy tym, że wprawdzieJ. B.(notabenekolega oskarżonego, z którym wspólnie przebywali w Areszcie Śledczym wH.) potwierdził (k. 814 – 815 oraz 469v – 470), iż obaj z oskarżonym udali się do jego domu, a rano następnego dnia do zakładu mechanicznegoT. W.. Przy czym ostatniej okoliczności nie potwierdził samT. W..
Z koleiŁ. G.w pierwszych zeznaniach (k. 620 – 620v) kategorycznie zaprzeczył twierdzeniuP. G., jakoby mówił mu (w dniach 19-20 listopada 2011 r.), że słyszał odS. D., iż razem z(...)pobili jakiegoś mężczyznę iS. D.zabrał mu pieniądze. Co więcej, podał, że w ogóle nie znaS. D.. Dopiero podczas ponownego rozpoznania sprawyŁ. G.diametralnie zmienił swoje zeznania (k. 813v – 814), potwierdzając wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie. Przy czym, nie był w stanie racjonalnie uzasadnić zmiany swego stanowiska, a nadto – jak wykazał Sąd I instancji – podał inne (niż oskarżony) okoliczności rozmowy, w tym inny czas i miejsce spotkania.
Dodać należy, że zeznaniaJ. B.orazŁ. G.z rozprawy z dnia 29 kwietnia 2013 r. cechuje brak logiki. Nie sposób racjonalnie wytłumaczyć, na czym miałaby polegać pomoc oskarżonego w wymianie kół w samochodzieJ. B., zważywszy że czynność ta miała być w specjalistycznym warsztacie samochodowym. Nie sposób też uwierzyć, że w tym celuJ. B.woził oskarżonego nocą, początkowo zS.do miejsca swego zamieszkania, tj. miejscowościZ., a następnie doO..
Trudno sobie wyobrazić powód, dla któregoS. D.miałby chwalić się przed nieznaną mu osobą, tj.Ł. G.dokonaniem przestępstwa.
Reasumując, lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku w kontekście zgromadzonych i ujawnionych w niniejszej sprawie dowodów utwierdziła Sąd Okręgowy w przekonaniu o trafności oceny zgromadzonych w sprawie dowodów i prawidłowości ustaleń faktycznych, przyjętych za jego podstawę.
Nie budzi zastrzeżeń kwalifikacja prawna przypisanegoP. G.czynu, podobnie jak wymiar orzeczonej wobec niego kary, rozumianej jako całokształt kar i środków karnych (notabeneprecyzyjnie uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku i nie kwestionowane przez apelującego). W tym miejscu stwierdzić jedynie należy, że skoro Sąd I instancji orzekł karę pozbawienia wolności w najniższym ustawowym wymiarze, wielokrotna karalność sądowa oskarżonego wyklucza pozytywną prognozę kryminologiczną wobec oskarżonego (videart. 69§1 i 2 k.k.), zaś orzeczenie środka karnego w trybieart. 46§1 k.k.było obligatoryjne, brak jest podstaw do przyjęcia, iż kara jest niewspółmiernie łagodna w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.
O kosztach obrony z urzędu za postępowanie odwoławcze orzeczono na mocy§14 ust. 2 pkt 4w zw. z§2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1348, z późn. zm.).
Na mocyart. 624§1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.należało zwolnić oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie albowiem ich uiszczenie byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe (nie posiada dochodów i majątku większej wartości, a nadto będzie odbywał karę pozbawienia wolności).