Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 545/14
Data wyroku: 2014-12-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Walenta, Barbara Plewińska, Mirosław Wiśniewski
Słowa kluczowe: Przestępstwo Pozakodeksowe
Podstawa prawna: art. 27 c ust. 1 Ustawy o rybactwie śródlądowym

Sygn. akt IX Ka 545 / 14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 grudnia 2014 roku
Sąd Okręgowy w Toruniu IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - SSO Andrzej Walenta
Sędziowie - SO Mirosław Wiśniewski
- SO Barbara Plewińska / spr /
Protokolant - stażysta Marzena Chojnacka
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Toruniu delegowanego do Prokuratury Okręgowej w Toruniu -Małgorzaty Partyki
po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 roku
sprawyE. B.
oskarżonego zart. 27c ust 1 pkt 2 Ustawy o rybactwie śródlądowym z dnia 18 kwietnia1985 roku/ Dz. U. z 2009 r. Nr 189 poz. 1471 z późn. zm. /
na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Rejonowego w Brodnicy
z dnia 23 grudnia 2013 roku sygn. akt II K 500 / 13

I
na mocyart. 105 § 1 i 2 kpkprostuje oczywistą omyłkę pisarską zawartąwpunkcie VIIwyroku przez przyjęcie kwoty„683”w miejsce kwoty „638”;

II
uznając apelację za oczywiście bezzasadną, zaskarżony wyrok utrzymujew mocy;

III
zwalnia oskarżyciela posiłkowego z obowiązku poniesienia kosztów sądowych za drugą instancję, zaś wydatkami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IX Ka 545/14

UZASADNIENIE
E. B.został oskarżony o to, że w dniu 20 lipca 2013 roku około godz. 06.15 w miejscowościR., gminaZ., powiat(...), województwo(...)nie będąc uprawnionym do rybactwa na jeziorzeR.dokonywał połowu ryb przy pomocy 1( jednej) pojedynczej sieci rybackiej typu „wonton” czym działał na szkodę Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego wT.,
- tj. o czyn zart. 27c ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 roku o rybactwie śródlądowym( tj. Dz. U z 2009 r. Nr 189, poz. 1471 z późn. zm.).
Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2013 roku Sąd Rejonowy w Brodnicy, uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego występek zart. 27c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 roku o rybactwie śródlądowym(Dz. U.z 2009 r., Nr 189, poz. 1471 z późn. zm.) i za to, na mocyart. 27c ust. 1 pkt 2 kk, wymierzył mu karę 12 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując go na mocyart. 34 § 2 pkt 2 kkiart. 35 § 1 kk, do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społecznew wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.
Na podstawie art. 27 c ust. 2 sąd orzekł podanie orzeczenia o skazaniu do publicznej wiadomości na koszt skazanego - poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej Sądu Rejonowego w Brodnicy.
Na mocy art. 27 c ust. 3 pkt 2 sąd orzekł na rzecz Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego wT.nawiązkę w kwocie 334,80 zł, a także przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci: sieci rybackiej typu wonton, pontonu dwukomorowego i dwóch wioseł z tworzywa sztucznego, przechowywanych w tut. sądziei zarejestrowanych w księdze przechowywanych przedmiotów pod pozycją 38/2013.
Na mocyart. 27 c ust. 3 pkt 3 ustawy o rybactwie śródlądowymsąd orzekł przekazanie do depozytu sądowego na okres 12 miesięcy karty wędkarskiej.
Na mocyart. 27 c ust. 3 pkt 4 ustawy o rybactwie śródlądowymsąd orzekł zakaz składania oferty do konkursu ofert na oddanie w użytkowanie obwodu rybackiego na okres 1 roku.
Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego wT.kwoty 638,- zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd zwolnił oskarżonego od opłaty sądowej, a wydatkami postępowania obciążył Skarb Państwa.
Wyrok ten zaskarżyłw części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, zarzucając mu obrazę prawa materialnego w postaciart. 44 § 2 kkw zw. zart. 27c ust. 3 ustawy o rybactwie śródlądowympoprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
Wskazując na powyższe, skarżący domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie przepadu na rzecz Skarbu Państwa samochodu osobowego marki(...).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, jako bezzasadna w stopniu oczywistym, nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd orzekający nie tylko poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, a na ich gruncie trafnie orzekł o winie oskarżonego, ale i prawidłowo ukształtował orzeczenie o karze.
W należy sposób uwzględniało ono reguły określone wart. 53 kki czyniło zadość wszelkim wymogom prawa materialnego. Sąd meriti właściwie ocenił stopień społecznej szkodliwości czynu i zawinienie oskarżonego. Wymierzona kara ograniczenia wolności wraz z zastosowanymi środkami karnymi adekwatne były do wagi czynu oskarżonego.
Skarżący bezpodstawnie twierdził, że rozstrzygnięcie o karze uznać należało za wadliwe z uwagi na to, że orzeczono wobec oskarżonego przepadek jedynie przedmiotów wymienionych w pkt IV zaskarżonego wyroku. O ile trafnie zauważył on, że zastosowanie przepadku przedmiotów, które służyły do popełnienia przestępstwa, jest obligatoryjne wobec osoby, która została skazana za czyn zart. 27c ustawy o rybactwie śródlądowym, o tylew sposób oczywiście błędny wywodził, że w przedmiotowej sprawie sąd meriti dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego, nie orzekając również przepadku pojazdu, którym oskarżony przyjechał nad jezioro wraz ze sprzętem wędkarskim, którego używał do połowu.
Skorzystanie z tego środka transportu rzeczywiście umożliwiło mu dostanie się na miejsce popełnienia przestępstwa.
Z uwagi na treśćart. 27c ust. 5 ustawy o rybactwie śródlądowymobjęcie w/w samochodu przepadkiem nie było też w tym wypadku wykluczone, mimo, że nie stanowił on jego własności.
Rzecz jednak w tym, że orzeczenie tak dolegliwego - dotykającego nie tyle jego samego, co ingerującego w interesy majątkowe innej osoby - środka karnego byłobyw realiach sprawy, z uwagi na wartość samochodu, który nie służył bezpośrednio, tak, jaknp. sieci, czy ponton, do popełnienia przestępstwa, tylko został w istocie wykorzystany jedynie jako środek przewozowy, rażąco niewspółmierne do wagi czynu oskarżonego, który polegał na naruszeniu reguł dokonywania połowu poprzez wykorzystanie do tego celu sieci rybackiej i skutkował nielegalnym złowieniem ryb o wartości 33,48 zł. Owa dysproporcja zdawała się być widoczna także dla skarżącego, skoro co do zasady nie negował on tego,że „rzecz jasna można było przyjąć, że taki przepadek byłby niewspółmierny do wagi popełnionego czynu”.
W tej sytuacji, w myśl obecnie obowiązujących przepisów (art. 44 § 3 kkw zw. zart. 116 kk) - które poprzez wprowadzenie wymogu współmierności orzeczonego środka karnego do wagi popełnionego czynu wyraźnie wykluczają możliwość dokonywania na potrzeby orzekania o środkach karnych tak szerokiej wykładni pojęcia „narzędzi przestępstwa”, jakw wyroku przywołanym przez skarżącego, stanowiącym przykład zdezaktualizowanej obecnie linii orzeczniczej - orzeczenie przepadku(...)było zatem niedopuszczalne.
Na marginesie dodać należało, że rozstrzygnięcie takie - oceniając rzecz rozsądnie – jawiło się nadto jako niecelowe, bowiem z uwagi na to, że samochód nie stanowił własności oskarżonego, tylko został przez niego użyczony od innej osoby, prewencyjny walor zastosowania takiego środka byłby mocno ograniczony.
Pogląd skarżącego, jakoby w wypadku odstąpienia od orzeczenia przepadku z uwagi na jego niewspółmierność obligatoryjne stawało się orzeczenie w to miejsce nawiązki, pozostawał w jaskrawej opozycji do treści przepisuart. 44 § 3 kk, który mówi jedynieo możliwości zasądzenia nawiązki w takiej sytuacji. Żadne okoliczności przedmiotowej sprawy oceniane przez pryzmat reguł zart. 53 kkw zw. zart. 56 kknie przemawiały za potrzebą skorzystania z tej możliwości.
Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego też – jako słuszny – został on utrzymany w mocy.
Na podstawieart. 624 kpkw zw. zart. 634 kpk, sąd odwoławczy zwolnił oskarżyciela posiłkowego z obowiązku poniesienia kosztów sądowych za drugą instancję, wydatkami postępowania odwoławczego obciążając Skarb Państwa.
Jednocześnie, na podstawieart. 105 § 1 i 2 kpk, sąd odwoławczy sprostował z urzędu dostrzeżoną w trakcie kontroli odwoławczej oczywistą w świetle treści przedłożonego kosztorysu (k. 121) omyłkę pisarską w określeniu wysokości kwoty kosztów zastępstwa procesowego oskarżyciela posiłkowego, której obowiązek zwrotu nałożony został na oskarżonego.