Sąd Rejonowy w Suwałkach
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV P 41/14
Data wyroku: 2014-08-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Alicja Wiśniewska, Danuta Bogumiła Sobolewska, Katarzyna Zackiewicz
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 56 k.p.

Sygn. akt IV. P. 41/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 sierpnia 2014 r.
Sąd Rejonowy w Suwałkach IV. Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSR Alicja Wiśniewska

Ławnicy:

Danuta Bogumiła Sobolewska
Katarzyna Zackiewicz

Protokolant:

sekr. sądowy Agnieszka Krysiuk

po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2014 r. w Suwałkach na rozprawie
sprawy z powództwaJ. S. (1)
przeciwkoJ. G.
o odszkodowanie i sprostowanie świadectwa pracy

I
Powództwo oddala.

II
Zasądza od powodaJ. S. (1)na rzecz pozwanegoJ. G.kwotę 120,00 zł (sto dwadzieścia złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

UZASADNIENIE
J. S. (1)w pozwie wniesionym przeciwkoJ. G.prowadzącemu(...)wO.domagał się zasądzenia odszkodowania w wysokości 4.500,00 zł, sprostowania świadectwa pracy w części dotyczącej sposobu ustania stosunku pracy oraz zasądzenia od pozwanego kosztów procesu.
Argumentował, iż rozwiązanie z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia jest nieuzasadnione albowiem w dniu 13 marca 2014r. kategorycznie uzależnił dalsze świadczenie pracy od zapłaty zaległego wynagrodzenia – pozwany zalegał bowiem z wypłatą części wynagrodzenia za miesiąc luty 2014r. jak również z wypłatą kwoty 4.000 zł, która została odliczona od jego pierwszych wynagrodzeń jako forma zabezpieczenia ewentualnych szkód. W tym też dniu złożył wniosek o urlop wypoczynkowy, licząc że pozwany(...)swoje postępowanie i rozliczy się z nim z zaległego wynagrodzenia. W trakcie przebywania na urlopie wypoczynkowym otrzymał natomiast oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia.
PozwanyJ. G.wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wskazał, iż przyczyną rozwiązania z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia był fakt odmowy wykonania polecenia służbowego w zakresie transportu drogowego towarów na trasie Republika Francuska – Federacja Rosyjska ciągnikiem siodłowymnr rej (...)wraz z naczepą, w ramach którego towar miał być zawieziony na miejsce rozładunku na dzień 17 marca 2014r. oraz opuszczenia pracy bez usprawiedliwienia. Pozwany zaprzeczył jakoby zalegał powodowi z zapłatą jakichkolwiek należności za pracę przez niego wykonaną. Stwierdził ponadto, iż nie jest prawdą aby powód w dniu 13 marca 2014r. przed odmową wykonania poleceń służbowych uzależnił świadczenie pracy od zapłaty rzekomo zaległych kwot. W dniu 13 marca 2014r. jak również w dniach kolejnych powód nie składał wniosku o urlop wypoczynkowy, a pracodawca takiego urlopu mu nie udzielił.
Sąd ustalił, co następuje:
J. S. (1)pozostawał zatrudniony przezJ. G.prowadzącego(...)wO.od dnia 19 września 2010r. na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego (dowód: umowy o pracę k.2,12,20 części B akt osobowych).
W ramach obowiązków pracowniczychJ. S. (1)otrzymał polecenie służbowe wykonania transportu drogowego towarów na trasie Republika Francuska – Federacja Rosyjska ciągnikiem siodłowymnr rej (...)wraz z naczepą. Załadunek towaru miał się odbyć w dniu 11 marca 2014r. na terenie Republiki Francuskiej, a rozładunek w dniu 17 marca 2014r. na terenie Federacji Rosyjskiej.J. S. (1)wyjechał po transport na teren Republiki Francuskiej, dokonał jego załadunku i wyruszył w trasę do wyznaczonego miejsca rozładunku, z postojem który miał się odbyć w siedzibie pracodawcy wO.. W dniu 13 marca 2014r. przyjechał do bazy wO., po rozmowie z pracodawcąJ. G.stwierdził, iż w dalszą trasę nie pojedzie, odmówił dalszego świadczenia pracy i opuścił zakład pracy. W dniu 13 marca 2014r. ani w dniach kolejnychJ. S. (1)nie składał wniosku o urlop wypoczynkowy, urlop taki nie został mu przez pracodawcę udzielony. Ostatecznie towar, który miał być dostarczony klientowi na terytorium Federacji Rosyjskiej w dniu 17 marca 2014r. został dostarczony przez innego kierowcę z opóźnieniem, za co pracodawca został obciążony karą w wysokości 300 euro. Z uwagi na opóźnienie w dostarczaniu towaruJ. G.stracił również kontrahenta, który zlecił dostarczenie towaru na terytorium Rosji (dowód: zeznania świadków:J. S. (2)k.78v-79,A. P.k.79-79v,B. G.k.79v-90,zlecenie transportowe k.26).
Oświadczeniem z dnia 17 marca 2014r. doręczonymJ. S. (1)w dniu 20 marca 2014r., pracodawca rozwiązał z pracownikiem umowę o pracę bez wypowiedzenia w trybieart. 52§1 pkt. 1 kpjako przyczynę wskazując odmowę wykonania obowiązków służbowych – odmowa zawiezienia towaru na wskazane miejsce rozładunku na dzień 17 marca 2014r. W związku z takim zachowaniem powstało opóźnienie w wykonaniu usługi transportowej, co naraziło pracodawcę na ewentualne szkody majątkowe związane z niebezpieczeństwem obciążenia pracodawcy przez jego kontrahentów odpowiedzialnością za nieterminowe wykonanie transportu towarów (dowód: oświadczenie k.2 części C akt osobowych powoda).
W świadectwie pracy z dnia 24 marca 2014r. wydanymJ. S. (1)pracodawca wskazał, iż stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania przez pracodawcę bez wypowiedzenia –art. 30§1 pkt 3w zw. zart.52§1 pkt 1 k.p.(dowód: świadectwo pracy k.3 części C akt osobowych powoda).
Sąd zważył, co następuje:
Stosownie do treściart. 56§1 kodeksu pracypracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka sąd pracy.
Powód swoje roszczenie o zapłatę odszkodowania w związku z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia oparł na twierdzeniu, iż pozwany bezpodstawnie zarzucił mu samowolne opuszczenie stanowiska pracy i odmowę wykonania obowiązków pracowniczych. Zdaniem powoda odmowa dalszego świadczenia pracy była wynikiem nierozliczenia się przez pracodawcę z należności mu przysługujących i uzależnienia pracy od wypłaty tych świadczeń. Tymczasem pozwany w toku niniejszego procesu udowodnił, iż stawiane w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę zarzuty są prawdziwe i uzasadnione, a co za tym idzie brak jest podstaw do uwzględniania powództwa.
Zgodnie zart.100§1 k.p.podstawowym obowiązkiem pracownika jest wykonywanie pracy sumiennie i starannie oraz stosowanie się do poleceń przełożonych, które dotyczą pracy, jeżeli nie są one sprzeczne z przepisami prawa lub umową o pracę.
Powód będąc zatrudniony u pozwanego na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego otrzymał polecenie przewiezienia transportu z Republiki Francuskiej na terytorium Federacji Rosyjskiej, miało to nastąpić pomiędzy 11 marca 2014r. (załadunek) a 17 marca 2014r. (rozładunek). Przystąpił do wykonywania pracy, jednakże w dniu 13 marca 2014r. w czasie przerwy w trasie, odmówił dalszego wykonywania pracy, opuścił teren zakładu pracy i do pracy już nie powrócił. Okoliczności te potwierdzili nie tylko świadkowie przesłuchani w sprawie ale również sam powód w zeznaniach złożonych przed Sądem. Takie zachowanie pracownika pracodawca słusznie zakwalifikował jako ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych. Jak bowiem wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 września 1997r. (I PKN 274/97) przyczyną rozwiązania umowy o pracę na podstawieart. 52 § 1 pkt 1 KPmogą być szczególnego rodzaju, zawinione uchybienia pracownicze, które spowodowały zagrożenie interesów lub istotną szkodę w mieniu pracodawcy.
Powód, z racji swojego wieloletniego doświadczenia na stanowisku kierowcy w transporcie międzynarodowym, doskonale zdawał sprawę z konsekwencji swojego zachowania. Wiedział, a z całą pewnością przypuszczał, iż narazi to pracodawcę na szkodę (karę z tytułu opóźnienia) – towar nie zostanie bowiem dostarczony na wyznaczony dzień a ponadto może doprowadzić do zerwania współpracy pomiędzy pracodawcą a zleceniodawcą. Ostatecznie tak też się stało albowiem jak wynika z zeznań świadkaJ. S. (2)pozwany został obciążany karą w wysokości 300 euro z tytułu opóźnienia w dostawie, a następnie kontrahent zlecający dostawy na teren Rosji zrezygnował z dalszej współpracy z pozwanym.
Sąd nie podzielił argumentacji powoda, iż w dniu 13 marca 2014r. podczas rozmowy z pozwanym uzależnił on dalszą pracą od wypłaty zaległych kwot z tytułu częściowego wynagrodzenia za miesiąc luty 2014r. oraz kwoty 4.000,00 zł stanowiącej równowartość dokonanych przez pozwanego potrąceń z jego wynagrodzenia za pracę. Ta argumentacja powoda nie została w żaden sposób udowodniona, natomiast z zeznań świadków przesłuchanych w sprawie, wynika że spór pomiędzy powodem a pozwanym dotyczył równicy w kursie euro do rubla, w kwocie zaledwie kliku euro. Powód domagał się bowiem rozliczenia wydatków według kursu z banku, gdzie dokonano wymiany euro na ruble, pozwany natomiast rozliczył powoda według kursu narodowego banku Rosji albowiem powód nie przedstawił potwierdzenia dokonania wymiany w placówce bankowej. Z przedłożonych przez pozwanego list płac również nie wynika aby zalegał on powodowi z zapłatą jakiegokolwiek wynagrodzenia za pracę czy też dokonywał bezpodstawnych potrąceń z jego wynagrodzenia.
Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia twierdzeń powoda, iż od dnia 13 marca 2014r. korzystał on z urlopu wypoczynkowego. Powód przyznał, iż nie składał pracodawcy wniosku o urlop wypoczynkowy (k.81), natomiast pozwany stwierdził, iż przed rozwiązaniem z powodem umowy o pracę nie składał on wniosku o urlop wypoczynkowy i urlop taki nie został mu udzielony (k.81v). Stąd też pracodawca słusznie uznał, iż powód bezpodstawnie odmówił wykonania obowiązków pracowniczych – wyjazdu w trasę celem dostarczenia towaru w dniu 17 marca 2014r. na terytorium Rosji.
Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd uznał, iż działanie powoda polegające na odmowie świadczenia pracy i wyjazdu w trasę z załadunkiem było ciężkim naruszeniem podstawowych obowiązków pracowniczych narażającym pracodawcę na szkodę. Tym samym zarzuty pozwanego pracodawcy zostały potwierdzone a rozwiązanie z powodem umowy o pracę w trybieart. 52§1 pkt.1 kodeksu pracybyło uzasadnione. Wobec powyższego, Sąd nie znalazł również podstaw do zmiany świadectwa pracy wydanego powodowi albowiem świadectwo te odzwierciedla faktyczny sposób ustania stosunku pracy pomiędzy stronami.
W przedmiocie kosztów procesu orzeczono na zasadzieart.98wart. 99 kpc, których wysokość ustalono na podstawie§11 ust.1 pkt.1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(D z.U.02.163.1349). Ponieważ powód przegrał sprawę został zobowiązany do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego poniesionych przez pozwanego.
Orzekając w przedmiocie kosztów procesu Sąd miał na uwadze postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2012r. (II PZ 3/12), w którym Sąd stwierdził, iż podstawę zasądzenia przez sąd opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego w sprawie ze stosunku pracy o odszkodowanie, o którym mowa wart. 56 § 1w związku zart. 58 k.p., stanowi stawka minimalna określona w§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Dotyczy to w jednakowym stopniu wynagrodzenia adwokatów i radców prawnych oraz do spraw o odszkodowanie dochodzone na podstawieart. 56 § 1w związku zart. 58 k.p.albo na podstawieart. 45 § 1w związku zart. 471k.p.
SSR Alicja Wiśniewska