Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 4862/13
Data wyroku: 2014-07-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Monika Jankowska
Teza: karaloność spożywania alkoholu w miejscu zabronionym, zakłócanie ładu i porządku publicznego

Sygn. akt XI W 4862/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 lipca 2014 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Monika Jankowska
Protokolant: Katarzyna Rudzka
przy udziale oskarżyciela publicznegoP. K. (1),P. K. (2),K. C.
po rozpoznaniu w dniu 31.03.14r., 30.05.14r., 02.07.14r., 24.07.14r.
sprawyP. M.synaM.iJ.z domuJ.
urodzonego dnia (...)wW.
obwinionego o to, że:

1
w dniu 20 kwietnia 2013r. ok. godziny 21:55 naul. (...)wW.spożywał napój alkoholowy typu piwo marki(...)o zawartości alkoholu 6 procent w miejscu zabronionym,

to jest o czyn zart. 431ust. 1w zw. zart. 14.2aUstawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z dnia 26.10.1982r.

2
w miejscu i czasie jak w pkt 1, będąc pod wpływem alkoholu zakłócił ład i porządek publiczny – poprzez głośne krzyki zaczepianie przechodniów,

to jest o czyn zart. 51 § 2 Kodeksu wykroczeń,
orzeka

I
obwinionegoP. M.uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów tj. wykroczenia zart. 431ust. 1 ustawy z dnia 26.10.1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowiopisanego w punkcie 1 wniosku o ukaranie oraz wykroczenia zart. 51 § 2 Kodeksu wykroczeń, opisanego w punkcie 2 wniosku o ukaranie i za to na podstawieart. 51 § 2kw w związku zart. 9 § 2kw i w zw. zart. 24 § 1 i 3kw wymierza obwinionemu łącznie karę grzywny w kwocie 200 (dwieście) złotych;

II
na podstawieart. 627 kpkw związku zart. 119 kpwiart. 118 § 1 kpwzasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 130 zł tytułem kosztów sądowych

Sygn. akt XI W 4862/13

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 20 kwietnia 2013r. funkcjonariusze Straży Miejskiej w osobachD. J.iŁ. S.patrolowaliulice (...). Około godz. 21.55 przyul. (...), na terenie parku zauważyli grupkę osób, wśród których byli trzej mężczyźni spożywający alkohol w miejscu zabronionym. Wobec tego podjęli interwencję i ustalili, że są nimiB. B.,K. J.iP. M.. Towarzyszyły imI. M.iJ. K.. Jak się okazało,P. M.pił piwo marki(...)z puszki o pojemności 0,5 l i zawartości alkoholu 6%. Pozostali mężczyźni także spożywali piwo, ale każdy z nich miał własne -B. B.w puszce, aK. J.w butelce. W czasie interwencji odP. M.iK. J.była wyczuwalna woń alkoholu. W/w oprócz spożywania alkoholu naruszali ład i porządek publiczny, głośno krzycząc i zaczepiając przechodniów znajdujących się w parku. W związku z powyższym na mężczyzn nałożono mandaty karne w kwocie 100 zł w przypadkuB. B., który go przyjął oraz w kwocie po 200 zł w przypadkuK. J.iP. M., którzy odmówili przyjęcia. Alkohol, który mężczyźni mieli w parku nie był jedynym, jaki pili tego dnia. Zanim poszli do parku byli w barze i spożywali piwo.
Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie kserokopii notatników służbowych (k.32-34, k.35-38), zeznań świadkaD. J.(k.6 verte, k.60-61), zeznań świadkaŁ. S.(k.62-63), częściowo zeznań świadkaI. M.(k.61), częściowo zeznań świadkaJ. K.(k.61-62), częściowo zeznań świadkaB. B.(k.62), częściowo zeznań świadkaK. J.(k.80) i częściowo wyjaśnień obwinionegoP. M.(k.8, k.44-45).
Przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczymobwinionyP. M.(k.8)oświadczył, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Jak wyjaśnił, funkcjonariusz podejmujący interwencję ma bujną wyobraźnię, bo nie spożywał alkoholu, a osoba, która to robiła została ukarana mandatem karnym i go przyjęła. Według obwinionego wymysłemD. J.jest też to, że krzyczał na przechodniów i zachowywał się agresywnie. Tym bardziej, że do najbliższego chodnika było 30 metrów.
Przesłuchiwany w postępowaniu sądowymobwinionyP. M.(k.44-45)podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia i nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Jak wyjaśnił, nie zachowywał się głośno, nie zaczepiał przechodniów i nie krzyczał na nich. Zwłaszcza, że najbliższy chodnik znajdował się w odległości minimum 30 metrów. Jeśli chodzi o spożywanie alkoholu, to wypił wcześniej dwa piwa w pobliskim pubie.D. J.ukarał mandatem karnymB. B., a ten go przyjął. Obwiniony wskazał, że na miejscu interwencji oprócz niego były jeszcze 4 osoby, to jestK. J.,I. M.,J. K.i wspomnianyB. B.. Stali tam i rozmawiali, wybierając się na urodziny jednego z kolegów. Ponadto obwiniony wyjaśnił, że o spożywanie alkoholu oskarżono również bezpodstawnieK. J.. Obwiniony potwierdził, iż wcześniej spożył dwa piwa w pobliskim pubie.

Sąd zważył, co następuje:
W świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wina obwinionegoP. M.i okoliczności popełnienia zarzucanych mu czynów nie budzą żadnych wątpliwości tutejszego sądu.
Sąd tylko częściowo dał wiaręwyjaśnieniom obwinionegoP. M.(k.8, k.44-45), które w tym zakresie korespondują z pozostałym materiałem dowodowym, który obdarzono tym walorem, w tym w szczególności z zeznaniami świadkaD. J.i kserokopiami notatników służbowych. Prawdą jest, że obwiniony został ukarany mandatem karnym za spożywanie alkoholu w miejscu zabronionym oraz za zakłócanie ładu i porządku publicznego będąc pod jego wpływem, jednak odmówił przyjęcia mandatu. Zgodne z rzeczywistością jest także, że był na terenie parku przyul. (...)razem ze znajomymi, spośród których świadkowieK. J.iB. B.zostali ukarani mandatami karnymi za identyczne zachowanie jak on - świadekK. J.i za spożywanie alkoholu w miejscu zabronionym - świadekB. B., jednak przyjął go jedynie świadekB. B.. Wątpliwości nie budzi także fakt, że zanim udali się do parku przebywali w pubie i spożywali alkohol. W pozostałym zakresie wersja obwinionegoP. M.jest całkowicie niewiarygodna, stanowiąc jedynie przyjętą przez niego linię obrony, która pozostaje w rażącej sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, któremu dano wiarę i nie może się ostać. ObwinionyP. M.twierdził w szczególności, że nie spożywał alkoholu, oraz nie naruszył ładu i porządku publicznego pod jego wpływem. Jego zdaniem przypisano mu wykroczenia, których nie popełnił. Jak jednoznacznie wynika z zeznań świadkówD. J.iŁ. S., popartych treścią ich notatników służbowych, obwinionyP. M.naruszył porządek prawny, spożywając alkohol w miejscu zabronionym oraz naruszając ład i porządek publiczny pod jego wpływem. Szczególne znaczenie mają tu zeznania świadkaD. J., który obserwował jego zachowanie, podszedł do niego i rozmawiał z nim, doskonale widząc, że spożywa alkohol w postaci piwa znajdującego się w puszce, a ponadto głośno krzyczy i zaczepia przechodniów będąc pod wpływem alkoholu, który od niego wyczuł. Znalazł się on w jego organizmie po tym jak pił go w parku i po tym jak - co przyznał nie tylko obwinionyP. M., ale również świadekJ. K.- spożywał go w pubie. Wbrew twierdzeniom obwinionegoP. M.taka sytuacja faktycznie miała miejsce. Wprawdzie świadekB. B.przyjął mandat karny za spożywanie alkoholu w miejscu zabronionym, jednak obwinionyP. M.próbował wykorzystać ten fakt, stając na stanowisku, że tylko on to zrobił. W rzeczywistości piwo piło trzech mężczyzn. Jeśli chodzi o naruszenie ładu i porządku publicznego, to jako przechodniów należy rozumieć nie tylko osoby poruszające się po chodniku, ale również osoby znajdujące się w parku. Jak wskazali świadkowieB. B.iK. J., w miejscu gdzie podjęto interwencję znajdowały się także inne osoby, w związku z meczem piłkarskim. Zdaniem świadkaB. B.stali oni w odległości zaledwie kilku metrów od nich. Wersję obwinionegoP. M.potwierdzili świadkowieI. M.,J. K.,B. B.iK. J., jednak Sąd nie dał im wiary. W rzeczywistości w grupce osób, które przebywały na terenie parku na wysokościul. (...)znajdowało się trzech mężczyzn, w tym obwinionyP. M., którzy spożywali alkohol w miejscu zabronionym, a dwóch z nich, w tym obwinionyP. M., naruszyło ład i porządek publicznych pod jego wpływem.
Także w niewielkiej części należało podzielić relacjęświadkówI. M.(k.61),J. K.(k.61-62),B. B.(k.62)iK. J.(k.80), będących znajomymi obwinionegoP. M., którzy w tym zakresie przedstawili prawdziwy obraz wydarzeń. W szczególności przyznali, że byli razem w parku przyul. (...), kiedy świadkowieD. J.iŁ. S.podjęli interwencję wobec obwinionegoP. M.oraz świadkówB. B.iK. J.. Na wiarę zasługują też zeznania, iż funkcjonariusze ukarali mężczyzn mandatami karnymi i jedynieB. B.przyjął karę. Wiarygodne są też relacje odnośnie uprzedniego pójścia do pubu i spożywania w nim alkoholu przez obwinionego - co stwierdziła świadekJ. K.i przebywania innych osób w bliskiej odległości od miejsca interwencji z uwagi na odbywający się mecz piłki nożnej - co przyznali świadkowieB. B.iK. J.. W pozostałym zakresie zeznania świadkówI. M.,J. K.,B. B.iK. J.nie zasługiwały na wiarę. W szczególności dotyczy to nie spożywania alkoholu w miejscu zabronionym przez obwinionegoP. M.i świadkaK. J., jak również nie zakłócania przez nich ładu i porządku publicznego pod jego wpływem. W tym miejscu wskazać należy, że są oni znajomymi obwinionegoP. M., a świadekI. M.jest jego żoną, mając oczywisty interes w przedstawieniu korzystnej dla niego wersji wydarzeń i uniknięciu przez niego odpowiedzialności. Ponadto w/w nie byli przesłuchiwani w postępowaniu przygotowawczym i mieli czas, aby uzgodnić wspólną wersję wydarzeń. Wszyscy kategorycznie twierdzili, że obwinionyP. M.i świadekK. J.nie pili piwa, a czynił to jedynie świadekB. B., co pozostaje w rażącej sprzeczności z zeznaniami świadkówD. J.iŁ. S.. Co zaś się tyczy ich zachowania, to o ile świadekI. M.nie wypowiedziała się na ten temat, a świadkowieB. B.iK. J.wykluczyli głośne krzyki i zaczepianie przechodniów, o tyle świadekJ. K.nie była już tego taka pewna, stwierdzając że raczej tego obwiniony nie robił. Także te twierdzenia kolidują z zeznaniami świadkówD. J.iŁ. S., którzy przedstawili całkowicie odmienną wersję wydarzeń. Zdaniem sądu, chociaż w pobliżu obwinionegoP. M.i jego znajomych znajdowały się inne osoby, to wbrew sugestiom świadkówB. B.iK. J.to nie one, a obwinionyP. M.i świadekK. J.zachowywali się głośno i zaczepiali przechodniów.
Sąd oparł swoje ustalenia przede wszystkim nazeznaniach świadkówD. J.(k.6 verte, k.60-61) iŁ. S.(k.62-63), będących funkcjonariuszami Straży Miejskiej i podejmujących interwencję wobec obwinionegoP. M.w parku przyul. (...), uznając je za spójne, logiczne i zgodne z rzeczywistością. ŚwiadekD. J.stwierdził kategorycznie, że obwinionyP. M.spożywał alkohol w miejscu zabronionym, jak również zakłócał ład i porządek publiczny, znajdując się pod jego wpływem. ŚwiadekD. J.dokładnie wskazał nie tylko rodzaj trunku, ale również jego markę, rodzaj opakowania, pojemność opakowania i zawartość alkoholu. Ponadto świadekD. J.dokładnie opisał zachowanie obwinionegoP. M., uznając je za agresywne, bo polegające na głośnym krzyczeniu i zaczepianiu przechodniów. W czasie interwencji stwierdził też, że znajduje się on pod wpływem alkoholu. Zważywszy na okoliczność, że podszedł do niego i rozmawiał z nim, mógł z całą pewnością wyczuć jego zapach. Przy czym świadekD. J.nie miał żadnych wątpliwości, że każdy z mężczyzn miał swój alkohol i go spożywał. Kategorycznie wykluczył możliwość, aby w/w spożywali piwo z jednego opakowania. Jeśli chodzi o świadkaŁ. S., to w/w skupił się w tym czasie na świadkachK. J.iB. B., którzy pili piwo w miejscu zabronionym kolejno z butelki i puszki, a świadekK. J.dodatkowo zakłócał ład i porządek publiczny w ten sposób, że głośno krzyczał i zaczepiał przechodniów pod wpływem alkoholu. W związku z powyższym świadekŁ. S.nie opisał zachowania obwinionegoP. M.w notatniku służbowym i nie potrafił nic o nim powiedzieć. ŚwiadekŁ. S.zarejestrował jedynie, że obwinionyP. M.odmówił przyjęcia mandatu karnego za identyczne wykroczenia jak w przypadku świadkaK. J.. Relację świadkówD. J.iŁ. S.należy uznać za obiektywną, rzetelną i wyczerpującą. Wprawdzie w czasie przesłuchania w postępowaniu sądowym nie pamiętali przebiegu zdarzenia, jednak zdaniem Sądu nie budzi to żadnych wątpliwości. ŚwiadkowieD. J.iŁ. S.są funkcjonariuszami Straży Miejskiej i z takimi incydentami spotykają się bardzo często. Biorąc pod uwagę, że od chwili zdarzenia upłynął ponad rok, mieli prawo nie pamiętać przebiegu wydarzeń. Niemniej, po odczytaniu zeznań z postępowania przygotowawczego - świadekD. J.i po okazaniu kserokopii notatnika służbowego - świadekŁ. S., przypomnieli sobie tę sytuację i przedstawili całą swoją wiedzę w tej sprawie. W tym miejscu podnieść należy, że są oni osobami obcymi dla obwinionegoP. M.i wcześniej go nie znającymi, tym samym nie mieli żadnego interesu w zeznawaniu na jego niekorzyść.
Zdaniem sądu, brak jest podstaw do zakwestionowaniadokumentów zgromadzonych w aktach sprawy w postaci kserokopii notatników służbowych (k.32-34, k.35-38), w których przedstawiono przebieg interwencji, które zostały sporządzone przez uprawnione osoby.
Dokonując analizy całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że wina obwinionegoP. M., opisy czynów i przyjęte kwalifikacje prawne - ze zmianą w zakresie wyeliminowaniaart. 14 ust. 2a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi- nie budzą żadnych wątpliwości. Powyższa modyfikacja wynikała z faktu, że w treściart. 431ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowiodwołano się do zakazów określonych w w/w przepisie i uzupełnienie tej kwalifikacji było zbędne.
Wykroczenie zart. 431ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowipolega na spożywaniu napojów alkoholowych wbrew zakazom określonym w art. 14 ust. 1 i 2a-6 w/w ustawy, nabywaniu lub spożywaniu napojów alkoholowych w miejscach nielegalnej sprzedaży albo spożywaniu napojów alkoholowych przyniesionych przez siebie lub inną osobę w miejscach wyznaczonych do ich sprzedaży lub podawania. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 2a w/w ustawy, zabrania się spożywania napojów alkoholowych na ulicach, placach i w parkach, z wyjątkiem miejsc przeznaczonych do ich spożycia na miejscu, w punktach sprzedaży tych napojów. Według art. 46 ust 1 napojem alkoholowym w rozumieniu niniejszej ustawy jest produkt przeznaczony do spożycia zawierający alkohol etylowy pochodzenia rolniczego w stężeniu przekraczającym 0,5% objętościowych alkoholu. Do naruszenia porządku prawnego dochodzi w przypadku spożycia choćby niewielkiej ilości alkoholu. Samo posiadanie przy sobie alkoholu jest niewystarczające. Jest to wykroczenie powszechne, formalne i umyślne lub nieumyślne.
Z kolei wykroczenie z art. 51 § 2 kw polega na zakłócaniu spokoju, porządku publicznego, spoczynku nocnego albo wywoływaniu zgorszenia w miejscu publicznym krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem, gdy czyn ma charakter chuligański lub sprawca działa pod wpływem alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji lub środka. W grę wchodzi tu każde zachowanie, które odbiega od powszechnie przyjętych i obiektywnych norm postępowania w określonym miejscu, czasie i sytuacji, a które jest zdolne zakłócić spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo też wywołać zgorszenie w miejscu publicznym. Zawartość alkoholu nie ma znaczenia. Wystarczy, że sprawca znajdował się pod jego wpływem. Stwierdzenie pozostawania sprawcy pod wpływem alkoholu w tym przypadku nie wymaga specjalistycznych badań określających zawartość alkoholu we krwi lub w wydychanym powietrzu, gdyż nie chodzi o bycie w określonym "stanie", lecz jedynie o działanie "pod wpływem" alkoholu. Sposób zachowania się człowieka pod wpływem alkoholu jest powszechnie znany, wystarcza tu więc jedynie zaobserwowanie u sprawcy zewnętrznych objawów jego działania, takich jak: woń alkoholu z ust, zataczanie się, bełkotliwa mowa itp. Bez znaczenia jest tu również związek przyczynowo-skutkowy między zachowaniem się sprawcy a wpływem, jaki wywarł na niego spożyty alkohol. Dla bytu tego wykroczenia istotny jest bowiem tylko fakt, że sprawca był pod wpływem alkoholu, gdy dokonywał czynności opisanych w treści art. 51 § 1kw. Jest to wykroczenie powszechne, materialne i umyślne.
ObwinionyP. M.wyczerpał znamiona tych wykroczeń, albowiem spożywał piwo – napój alkoholowy w parku, wiedząc że w tym miejscu obowiązuje zakaz spożywania alkoholu, jak również głośno krzyczał i zaczepiał przechodniów, wiedząc że znajduje się w miejscu publicznym i takie zachowanie powoduje negatywne konsekwencje dla znajdujących się w pobliżu ludzi, zakłócając ład i porządek publiczny. W/w w czasie zdarzenia znajdował się pod wpływem alkoholu. Nie zaistniały tu jakiekolwiek okoliczności wyłączające jego winę.
Zgodnie z treścią art. 33 kw, organ orzekający wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego. Wymierzając karę, organ orzekający bierze pod uwagę w szczególności rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób działania, stosunek do pokrzywdzonego, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż obwinionyP. M.umyślnie spożywał alkohol w miejscu zabronionym. Ponadto zakłócił ład i porządek publiczny poprzez głośne krzyki i zaczepianie przechodniów, co stanowiło dla nich istotną dolegliwość. Biorąc pod uwagę, że znajdował się w ogólnodostępnym parku, który jest miejscem odpoczynku i rekreacji wielu osób, jego zachowanie było naganne. Ponadto znajdował się wówczas pod wpływem alkoholu, który spożywał nie tylko w parku, ale już wcześniej w pubie. Należy też zwrócić uwagę, że mimo dość późnej pory w parku znajdowało się dużo ludzi z uwagi na mecz piłki nożnej.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że karą właściwą dla obwinionegoP. M., który dopuścił się wykroczeń zart. 431ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowiiart. 51 § 2kw, będzie wymierzona na podstawieart. 51 § 2kw w zw. zart. 9 § 2kw w zw. zart. 24 § 1 i 3kw łącznie kara grzywny w kwocie 200 zł. Zdaniem Sądu, będzie to stanowiło dla niego wystarczającą dolegliwość i uświadomi mu naganność jego postępowania. Wprawdzie wskazał, że nie osiąga dochodów, jednak ma wykształcenie wyższe, jest wspólnikiem nowopowstałej spółki i posiada oszczędności (oświadczenie - k.43), z pewnością mogąc uiścić przedmiotową należność.
Jednocześnie Sąd, na podstawie 627kpkw zw. zart. 119 kpwiart. 118 § 1 kpk, zasądził od obwinionegoP. M.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 130 zł tytułem kosztów sądowych.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku.