Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 321/14
Data wyroku: 2014-05-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Adam Zarzycki

Sygn. akt IX Ka 321/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 maja 2014 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Adam Zarzycki
Protokolant: st.sekr.sądowy Anna Niebudek
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Lecha Ozierowa
po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2014 roku
sprawyM. P.iN. N.
oskarżonych o przestępstwo zart.290 § 1 kkw zw. zart.278 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Busku Zdroju
z dnia 10 stycznia 2014 roku sygn. akt II K 289/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
przypisany oskarżonymM. P.iN. N.wpunkcie Iczyn kwalifikuje jako przestępstwo zart. 278 § 1 kki przepis ten przyjmuje jako podstawę skazania, a obok przepisuart. 33 § 1, 2 i 3 kkprzepis ten przyjmuje także jako podstawę wymiaru kary;

2
wpunkcie IIIeliminuje zapis „solidarnie” odnoszący się do orzeczenia na podstawieart. 46 § 1 kko obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem przez oskarżonych;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

IX Ka 321/14  
Uzasadnienie

M. P.iN. N.oskarżeni byli o to , że :
w dniu 22 kwietnia 2013 r. wG.gm.W.pow.(...)woj.(...), działając wspólnie i porozumieniu dokonali wyrwania , a następnie zabrali w celu przywłaszczenia 60 sztuk drzewek z gatunku sosna o łącznej wartości 700 złotych na szkodęP. S.iR. S.,
tj. o przestępstwo zart. 290 § 1 kkw zw.art. 278 § 1 kk.
Sąd Rejonowy w Busku – Zdroju wyrokiem z dnia 10 stycznia 2014 r. w sprawie II K 289/13 orzekł co następuje :
I. oskarżonychM. P.iN. N.uznał za winnych zarzucanego im w akcie oskarżenia czynu , przy czym ustalił , że działali wspólnie i w porozumieniu z trzecią osobą , co do której postępowanie toczyło się odrębnie , i kwalifikując ten czyn jako występek zart. 290 § 1 kkw zw. zart. 278 § 1 kk, na podstawieart. 290 § 1 kkw zw. zart. 278 § 1 kkiart. 33 § 1 , 2 i 3 kkwymierzyłM. P.karę 6 miesięcy pozbawienia wolności , aN. N.karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzekł wobec każdego z nich kary grzywny w wysokości po 70 stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwoty po 10 złotych wobec każdego z nich ;
II. na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie wymierzonej oskarżonemuM. P.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 lata ;
III. na podstawieart. 46 § 1 k.k.zobowiązał solidarnie oskarżonychM. P.iN. N.do naprawienia wyrządzonej szkody przez zapłatę na rzeczP. S.kwoty 500 złotych i na rzeczR. S.kwoty 200 złotych ;
IV. na podstawieart. 627 kpkzasądził na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów sądowych od oskarżonegoM. P.kwotę 203,32 złotych i odN. N.kwotę 263.32 złotych .
Powyższy wyrok zaskarżony został przez prokuratora w części dotyczącej orzeczenia nawiązek na rzecz ustalonych pokrzywdzonych na niekorzyść oskarżonych . Na podstawieart. 438 pkt 1 kpkzarzucił on temu wyrokowi obrazę prawa materialnego , tj.art. 290 § 2 kkprzez wyrażenie błędnego poglądu co do właściwego rozumienia znamion … w razie skazania za wyrąb drzewa albo kradzież drzewa wyrąbanego … i nadanie mu znaczenia niezgodnego z prawidłowym rozumieniem tego określenia , skutkującym zaniechaniem orzeczenia na rzecz ustalonych pokrzywdzonych obligatoryjnego środka karnego w postaci nawiązki w wysokości podwójnej wartości drewna w sytuacji uznania oskarżonegoM. P.iN. N.za winnych popełnienia przestępstwa określonego wart. 290 § 1 kkpolegającego na wyrwaniu i zaboru w celu przywłaszczenia takiego drzewa .
Podnosząc ten zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie od oskarżonychM. P.iN. N.na rzecz pokrzywdzonychP. S.iN. N.nawiązek w wysokości podwójnej wartości drzewa .
Na rozprawie apelacyjnej prokurator uznał apelację za bezprzedmiotową , gdyż opis czynu zarzucanego i przypisanego nie wskazuje , iż oskarżeni dopuścili się kradzieży w lesie , co jest znamieniem przestępstwa zart. 290 § 1 kki w związku z tym wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez zakwalifikowanie czynu przypisanego oskarżonym jako występku zart. 278 § 1 kki powołanie tego przepisu obokart. 33 § 1 , 2 i 3 kkjako podstawy prawnej skazania i wymiaru kary , ponadto wniósł o zmianę tego wyroku w pkt III przez wyeliminowanie określenia „ solidarnie ”odnoszącego się do obowiązku naprawienia szkody .
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja prokuratora o ile spowodowała zmianę zaskarżonego wyroku okazała się skuteczna . Stanowisko zaprezentowane przez prokuratora na rozprawie apelacyjnej należy w całości zaakceptować . Przede wszystkim podnosi on słusznie , że z opisu czynu zarzucanego i przypisanego bezspornie wynika , iż oskarżeni nie dopuścili się kradzieży drzewa zlasu, co jest znamieniem przestępstwa określonego wart. 290 § 1 kk. Nie wskazują na to także ustalenia faktyczne Sądu wynikające z uzasadnienia wyroku . Zapewne uszło to uwadze prokuratora oskarżającego i Sądu I instancji . Opis czynu przypisanego i ustalenia faktyczne Sądu wskazują natomiast jednoznacznie , że oskarżeni zabrali w celu przywłaszczenia drzewka sosnowe wyrywając je z ziemi , a więc zachowanie sprawców należy zakwalifikować jako przestępstwo zart. 278 § 1 kk. Przepis ten należało więc powołać jako podstawę skazania , a także obok przepisuart. 33 § 1 , 2 i 3 kk, jako podstawę wymiaru kary . Zaskarżony wyrok podlega zatem zmianie w powyższym zakresie .
Zasadny jest także wniosek prokuratora o zmianę tego wyroku przez wyeliminowanie w pkt III określenia „ solidarnie ”odnoszącego się do orzeczenia na podstawieart. 46 § 1 kkobowiązku naprawienia szkody od obu oskarżonych . Zagadnienie to wywołuje rozbieżności w orzecznictwie i doktrynie . Z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2000 r. w sprawie I KZP 40/00 , OSNKW 2001/1-2/2 wynika , że orzeczenie środka karnego przewidzianego wart. 46 § 1 kk, dopuszczalne jest również w postaci solidarnego zobowiązania współsprawców przestępstwa do naprawienia wyrządzonej szkody w całości albo w części . Odmienne stanowisko zajął Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 26 października 2000 r. w sprawie II Aka 133/00 , podnosząc iż obowiązek ten jest środkiem karnym , przy orzekaniu którego należy kierować się zasadami prawa cywilnego , a środek ten nie może być orzeczony solidarnie , gdyż wynika to z istoty środka karnego występującego bądź obok kary zasadniczej , bądź też może być w niektórych przypadkach orzeczony samoistnie . Powyższe stanowisko Sądu Najwyższego zostało ocenione krytycznie ( M . Szewczyk . Kodeks Karny . Komentarz ) jako sprzeczne z istotą środka karnego i zasadą indywidualizacji odpowiedzialności karnej i indywidualizacji stosowania kar i środków karnych . Za bardziej uzasadnione należy uznać orzeczenie środka karnego przewidzianego wart. 46 § 1 kkw częściach równych lub uwzględniających udział sprawcy w przestępstwie . Należy dodać , że Sąd Najwyższy w w/w orzeczeniu nie wykluczył możliwości orzekania tego środka w taki sposób . Należało więc z pkt III wyroku wyeliminować określenie „ solidarnie ”.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku (art. 437 § 1 kpk) . O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 634 , 624 § 1 kpk.