Sąd Okręgowy w Sieradzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 370/14
Data wyroku: 2015-01-14 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Elżbieta Zalewska-Statuch, Joanna Składowska, Barbara Bojakowska
Słowa kluczowe: Rozgraniczenie
Podstawa prawna: ART. 153 KC

Sygn. akt I Ca 370/14

POSTANOWIENIE
Dnia 14 stycznia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny
w składzie:
Przewodniczący SSO Barbara Bojakowska
Sędziowie SSO Elżbieta Zalewska-Statuch
SSO Joanna Składowska
Protokolant sekretarz sądowy Elwira Kosieniak
po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2015 r. w Sieradzu
na rozprawie sprawy
z wnioskuH. M. (1)iJ. M. (1)
z udziałemC. B.,G.O.,R. M. (1),J. P. (1)iA. P.
o rozgraniczenie
na skutek apelacji uczestniczki postępowaniaJ. P. (1)
od postanowienia Sądu Rejonowego w Wieluniu
z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt I Ns 773/12
postanawia:

1
oddalić apelację;

2
zasądzić od uczestniczki postępowaniaJ. P. (1)na rzecz wnioskodawcówH. M. (1)iJ. M. (1)kwotę 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych brutto z tytułu zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcom z urzędu.

Sygn. akt I Ca 370/14

UZASADNIENIE
Postanowieniem nr(...).(...)z dnia 22 maja 2012 roku WójtG.O., na wniosekJ. P. (1), wszczął postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy nieruchomością oznaczoną numeremdziałki (...), stanowiącą własność wyżej wymienionej, a nieruchomościami oznaczonymi numerem działki:(...), stanowiącą własnośćH.iJ.małżonkówM., nr(...)stanowiącą własnośćR. M. (1), nr(...)stanowiącą własnośćC. B., nr(...)stanowiąca własnośćA. P.i nr(...)stanowiąca własnośćG.O..
W toku postępowania administracyjnego WójtG.O.wydał decyzję nr RIT.(...)z dnia 6 sierpnia 2012 roku, w której zatwierdził ustalony przebieg granic pomiędzy nieruchomością oznaczoną nr(...)obrębD.stanowiącą własnośćJ. P. (1), a graniczącymi z niądziałkami oznaczonymi nr (...), zgodnie z protokołem granicznym z dnia 21 czerwca 2012 roku sporządzonym przez geodetęT. S..
Od decyzji Wójta zatwierdzającej rozgraniczenie odwołanie złożyliJ.iH.małżonkowieM..
W dniu 22 sierpnia 2012 roku sprawa została przekazana do rozstrzygnięcia w drodze postępowania sądowego Sądowi Rejonowemu w Wieluniu.
W czasie trwania postępowania sądowego wnioskodawcy ostatecznie wnieśli o ustalenie granicy międzydziałką nr (...)adziałką nr (...)zgodnie ze stanem użytkowania na gruncie tj. według punktów(...)oznaczonych na mapie geodetyW. S., podnosząc zarzut zasiedzenia przygranicznych pasów gruntów.
Uczestniczka postępowaniaJ. P. (1)wniosła o rozgraniczenie nieruchomości międzydziałką (...)według punktów(...)według mapy geodetyW. S..
Uczestnicy postępowaniaC. B.,A. P.nie mieli zastrzeżeń co do granicy między ich działkami adziałką nr (...).
R. G.O.nie zajęli stanowiska w sprawie.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 września 2014 roku Sąd Rejonowy m. in: - dokonał rozgraniczenia nieruchomości położonej wD., gminaO., należącej do wnioskodawcówH.iJ.małżonkówM., oznaczonej numeremdziałki (...), dla której w Sądzie Rejonowym w Wieluniu, w Wydziale Ksiąg Wieczystych, prowadzona jestksięga wieczysta (...)oraz nieruchomości również położonej wD., gminaO., należącej do uczestniczki postępowaniaJ. P. (1), oznaczonej numeremdziałki (...), dla której w Sądzie Rejonowym w Wieluniu, w Wydziale Ksiąg Wieczystych, prowadzona jestksięga wieczysta (...), ustalając, że granica miedzy tymi nieruchomościami przebiega wzdłuż krzywej łamanej wyznaczonej przez punkty(...)zaznaczonej na mapie sporządzonej przez geodetęW. S., wpisanej do ewidencji zasobu powiatowego Starostwa Powiatowego wW.w dniu 6 maja 2013 roku, za numerem(...)znajdującej się na karcie 96 akt sprawy, stanowiącej integralną część tego postanowienia (pkt 1);
- zasądził od uczestniczki postępowaniaJ. P. (1)oraz solidarnie od wnioskodawcówH.iJ.małżonkówM.na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wieluniu tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych kwoty po 1 211,53 złotych (pkt 2);
ustalając, iż pozostałe koszty sądowe ponoszą zainteresowani w zakresie dotychczas przez siebie wydatkowanym (pkt 4).
Rozstrzygnięcie zapadło przy następujący ustaleniach i wnioskach:
Działkę nr (...)położną wD.nabyli na podstawie umowy kupna sprzedaży w 1927 rokuM.iJ.małżonkowieM.. Od tej daty zajmowali się w/w nieruchomością, wybudowali na niej drewniany dom.M.iJ.małżonkowieM.mieli dzieci:A. M. (1),S. M.,A. M. (2),M. M. (3),K. M.,R. M. (2),H. M. (2)iB. M..H. M. (2)wyszła za mąż zaJ. M. (2)w 1956 roku.H.iJ. M. (2)byli rodzicami wnioskodawcyH. M. (1).M. M. (3)był ojcem uczestniczki postępowaniaJ. P. (1).
W trakcie pomiarów do ewidencji gruntów w 1958 roku ujawniono, żedziałką nr (...)o powierzchni 0,55 ha władały dwie osoby:J. M. (3)synM.orazJ. M. (2)synJ.każdy po ½ części. Dokonano wówczas pomiarów granic działek. Granicedziałki nr (...)nie były wówczas trwale stabilizowane. Na podstawie pomiarów w ewidencji gruntów wpisano do rejestru w/w dwie osoby jako władające ta działką.
W dniu 19 maja 1962 rokuJ. M. (3)wraz z żonąM. M. (5)darowali swojej córceH. M. (3)wraz z jej mężemJ. M. (2)oraz synowiM. M. (3)i jego żonieH. M. (4)udział m.in. wdziałce nr (...)wynoszący(...)po jednej drugiej części.
W roku 1971 na terenie wsiD.Wojewódzkie Biuro Geodezji i (...)wŁ.wykonywało pomiary mające na celu podziały działek na części które wynikają z udziałów w gruncie zapisanych w 1958 roku. Podzielona została wówczas takżedziałka nr (...)na trzy części:
-działkę nr (...)o powierzchni 0,28 ha i jako władający tą działką został wskazanyJ. M. (2), synJ.;
-działkami nr (...)o powierzchni 0,11 i nr(...)o powierzchni 0,16 ha, a władającymi tymi działkami zostali ujawnieniH.iM.małżonkowieM.. Granice powstałych działek nie były stabilizowane trwale.
W akcie własności ziemi nr ON.(...)wydanym przez NaczelnikaG.O.stwierdzono, iżM. M. (3)iH. M. (4)stali się z mocy samego prawa właścicielami nieruchomości położonej w miejscowościD., składającą się zdziałki o numerze (...).
Na podstawie umowy darowizny nr(...)zawartejw dniu 16 sierpnia 1994 rokuM.iH.małżonkowieM.darowali swojej córceJ. P. (1)m.in.działkę oznaczona nr (...)o powierzchni 0,16 ha. Na działkę tę została założonaksięga wieczysta nr (...).
Nadziałce nr (...)znajduje się stary drewniany dom, wybudowany jeszcze przezJ. M. (3)i jego żonęM. M. (5). W tym starym domu po śmierci dziadkówM.zamieszkali:J. M. (2)z żoną orazM. M. (3)z żoną.J. M. (2)mieszkał tam wraz z dziećmi:M. M. (8),D. M.,G. M.,H. M. (1),Z. M.,M. M. (9)iM. M. (10). DzieciJ. M. (2)opuszczały dom rodzinny jak zakładały swoje rodziny. W 1999 roku zJ. M. (2)w tym starym domu został tylko synH. M. (1)wraz z żonąJ. M. (1).
M. M. (3)wraz z rodziną mieszkał tam do przełomu lat 1975 - 1976, kiedy to wyprowadzili się do nowego domu, który wybudowali na swojejdziałce nr (...).M. M. (3)opuścił dom rodzinny już wcześniej, albowiem wyprowadził się do letniej kuchni znajdującej się nadziałce nr (...).
W starym domu mieszczącym się nadziałce (...)od urodzenia mieszkał teżB. M.. Zamieszkiwał tam do 2011 roku, kiedy to został umieszczony w Domu Pomocy Społecznej wS..B. M.nie podejmował żadnych decyzji związanych z utrzymaniem starego domu. Do 1990 roku pracował w delegacji i przyjeżdżał do domu sporadycznie.J. M. (2)kilkakrotnie wzywałB. M., aby wyprowadził się z zajmowanego mieszkania, gdyż nie regulował opłat za zamieszkiwanie w domu.
W latach 70 – tychJ. M. (2)- ojciec wnioskodawcy, wyremontował drewniany dom. Założył na nim nowy dach z eternitu, zbudował drewnianą wiatę, oborę i budynki gospodarcze. Korzystał z nich najpierwJ. M. (2), a później wnioskodawcyH.iJ.małżonkowieM., którzy odnowili dom z zewnątrz.M. M. (3)korzystał z budynków gospodarczych do momentu kiedy wyprowadził się do swojego nowego domu. Do tego czasu trzymał tam zwierzęta. RównieżJ. M. (2)i jego dzieci hodowali tam swoje zwierzęta.
W 1989 rokuJ. M. (2)przekazał posiadanie gospodarstwa rolnego wraz z posiadaniem przygranicznych pasów gruntu synowiM. M. (9). NastępnieM. M. (11)przekazał posiadanie tych nieruchomości bratu -H. M. (1)w 1993 roku. Od tego roku, decyzje związane z gospodarstwem rolnym wraz z przygranicznym pasem gruntu podejmowali wyłącznie wnioskodawcy.
W 2007 roku wnioskodawcy wyprowadzili do nowego domu wybudowanego obok. Obecnie w starym domu nikt nie mieszka. Wnioskodawcy trzymają tam stare meble oraz sprzęt rehabilitacyjny dla syna. Korzystają również z budynków gospodarczych.
Ubezpieczenie obowiązkowe od w/w budynków opłacałJ. M. (2).
Aktualnie na gruncie granice pomiędzy działkami zainteresowanych wyznacza: płot drewniany na długości ok. 1,5 metra, następnie biegnie wzdłuż ściany starego drewnianego domu, po ukosie wzdłuż drewnianego płotu na długości ok. 10 metrów i następnie wzdłuż budynku starej obory.
W oparciu o zgormadzony w sprawie materiał dowodowy, Sąd Rejonowy stwierdził, iż w sprawie możliwe jest zastosowanie pierwszego ze wskazanych w treści przepisuart.153 kckryteriów i ustalenie przebiegu granicy nieruchomości według stanu prawnego. Przez stan prawny, według którego przede wszystkim ustala się granicę należy bowiem rozumieć także zasiedzenie przygranicznych pasów gruntów. Analizując przepisyart. 172 i 336 kcSąd pierwszej instancji ustalił, iż z taką sytuacją mamy w sprawie do czynienia, doszło do bowiem do zasiedzenia określonego obszaru wzdłuż granicy geodezyjnej przez wnioskodawców. O samoistnym posiadaniu spornego gruntu można mówić w ocenie Sądu Rejonowego od chwili opuszczenia drewnianego domu przezM. M. (3)wraz z rodziną na przełomie roku 1975 - 1976. Od tego momentu ojciec wnioskodawcyH. J.M.zaczął postępować z tą częścią nieruchomości jak z własną, nieprzerwanie ją użytkując. To samo odnosi się do starego budynku obory i budynków gospodarczych. O samoistnym posiadaniu domu i zabudowań gospodarskich przezJ. M. (2)świadczy fakt, iż w latach 70 tych wymienił słomiany dach domu i obory na eternit. Zbudował na działce drewnianą wiatę. Opłacał obowiązkowe ubezpieczenie budynków.
O braku samoistności posiadania tej części działki nie może decydować natomiast fakt zamieszkiwania przezB. M.w części starego domu. W ocenie Sądu pierwszej instancji,J. M. (2)poprzez wielokrotne wezwania do zapłaty opłat związanych z utrzymaniem domu oraz wypowiadaniem użytkowania mieszkaniaB. M., przejawił na zewnątrz, iż uważa się za właściciela nieruchomości.
Po przekazaniu posiadania gospodarstwa rolnego przezJ. M. (2)synowiM. M. (9)w 1989 roku, a następnie przezM. M. (11)bratu -H. M. (1), wnioskodawca wraz z żonąJ. M. (1)stali się samoistnymi posiadaczami przygranicznego pasa gruntu. Po zaliczeniu czasu posiadania poprzedników prawnych wnioskodawców tj. brataM.i ojca wnioskodawcyJ. M. (2), należało przyjąć, iż termin zasiedzenia przygranicznego pasa gruntu upłynął w dniu 1 stycznia 2006 roku.
Zdaniem Sądu Rejonowego, uczestniczka postępowaniaJ. P. (1)nie udowodniła, aby granica według stanu prawnego przebiegała zgodnie z jej wersją.
Od postanowienia Sądu RejonowegoJ. P. (2)wniosła apelację, zaskarżając orzeczenie w całości i podnosząc następujące zarzuty:
1. naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności:
-art. 153 kc, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż rozgraniczenie nieruchomości winno być dokonane w oparciu o stan prawny mający polegać zdaniem Sądu na zasiedzeniu przygranicznych pasów gruntu przez wnioskodawców wzdłuż krzywej łamanej wyznaczonej przez punkty&gt;
2. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie, w szczególnościart. 227, 233 § 1 kpc, a to poprzez:
1/ sprzeczność poczynionych istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego będących podstawą rozstrzygnięcia w zakresie:
- błędu w ustaleniach faktycznych będących podstawą zaskarżonego orzeczenia, polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, iż pomimo niewykazania przez wnioskodawców niezbędnych przesłanek do zasiedzenia, zostało wydane postanowienie ustalające rozgraniczenie nieruchomości przygranicznych pasów gruntu przez zasiedzenie,
- polegającym na swobodnym uznaniu przez Sąd, iż granica miedzy działkami przebiega wzdłuż krzywej łamanej wyznaczonej przez punkty(...)
- brak należytej oceny wiarygodności dowodów na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału,
- całkowite pominięcie przez sąd zeznań uczestników postępowania oraz świadków którzy wyraźnie stwierdzili iż granica powinna przebiegać zgodnie z wydaną decyzją WójtaG.O.z dnia 06 sierpnia 2012r. ZNAK:(...).(...)gdzie zatwierdzony został przebieg granic pomiędzy nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów numeremdziałki numer (...)obrębD., gminaO.stanowiącą własność PaniJ. P. (2)a graniczącymi z nią działkami oznaczonymi w ewidencji gruntów numerami:(...),(...),(...),(...),(...)położonymi w obrębieD., gminaO.powiat(...)zgodnie z protokołem granicznym z dnia 21 czerwca 2012r. sporządzonym przez geodetę uprawnionego PanaT. S., ponieważ odzwierciedla ona obowiązujący stan prawny.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca domagała się:
- zmiany zaskarżonego postanowienia i wyznaczenia granicy zgodnie z decyzją WójtaG.O.z dnia 06 sierpnia 2012r. ZNAK:(...).(...), gdzie zatwierdzony został przebieg granic pomiędzy nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów numeremdziałki numer (...)obrębD., gminaO.stanowiącą własność PaniJ. P. (2)a graniczącymi z nią działkami oznaczonymi w ewidencji gruntów numerami:(...),(...),(...),(...),(...), położonymi w obrębieD., gminaO.powiat(...)zgodnie z protokołem granicznym z dnia 21 czerwca 2012r., sporządzonym przez geodetę uprawnionego PanaT. S.
oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania odwoławczego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie
- uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Wnioskodawcy wnosili o oddalenie apelacji i zasądzenie od uczestniczki postępowania kosztów postępowania apelacyjnego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuję:
Zarzuty podniesione w apelacji są bezzasadne:
Przede wszystkim należy w pełni zgodzić się z Sądem Rejonowym, iż zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, kryterium stanu prawnego, o którym mowa wart. 153 kcobejmuje również ustalenie spornej granicy między nieruchomościami z uwzględnieniem skutków prawnych wynikających z zasiedzenia części nieruchomości podlegającej rozgraniczeniu. Jeśli w wyniku nabycia przez zasiedzenie własności przygranicznego pasa gruntu doszło do zmiany stanu prawnego nieruchomości, to miarodajne przy rozgraniczeniu są nie granice wynikające z map i dokumentów, które nie odzwierciedlają nowego stanu prawnego, lecz granice nieruchomości powstałe w wyniku zasiedzenia. Zasiedzenie bowiem prowadzi do nabycia własności, co sprawia, że stan prawny rozgraniczanych nieruchomości jest taki, jaki powstał w wyniku zasiedzenia.
Przede wszystkim należy jednak zwrócić uwagę, iż poprzednicy prawniJ. P. (1)wywodzili swój tytuł własności dodziałki nr (...)z aktu własności ziemi wydanego w trybieustawy z dnia 26 października 1971r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych(Dz. U. Nr 27, poz. 250 ze zm.). Celem powołanej ustawy było uporządkowanie stanu prawnego nieruchomości rolnych w sytuacjach, gdy stan faktycznego samoistnego posiadania tych nieruchomości nie odpowiadał ich dotychczasowemu stanowi prawnemu. Ustawa ta uzależniała nabycie przez samoistnych posiadaczy tytułu własności od spełnienia w dniu jej wejścia w życie, czyli 4 listopada 1971r., przesłanek określonych w art. 1 ust. 1 i 2. Istnienie tych przesłanek było koniecznym warunkiem nabycia z mocy samego prawa określonych nieruchomości. Dotyczyło to również ich obszaru. Uwłaszczeniu na rzecz posiadacza podlegały tylko te nieruchomości i w takich granicach, w jaki znajdowały się one w jego samoistnym posiadaniu w dniu 4 listopada 1971r. Powyższe ściśle wiąże się z zagadnieniem mocy dowodowej w sprawie o rozgraniczenie aktu nadania ziemi, jako dokumentu własności w części określającej obszar, a w konsekwencji granice nadanego gruntu, dość obszernie wyjaśnionym w judykaturze. Jak już wskazano, w razie wypełnienia hipotezy art. 1 powołanej ustawy, uwłaszczenie następowało z mocy samego prawa, a zatem decyzja taka miała charakter potwierdzający, czyli deklaratoryjny. Organ administracyjny ustalał jedynie nabycie prawa własności nieruchomości, nie dokonując kontroli granicy i nie miał kompetencji do dokonania rozgraniczenia w toku postępowania uwłaszczeniowego. Z tego względu w wypadku określenia w akcie własności ziemi obszaru i konfiguracji działki z naruszeniem art. 12 ust. 7 ustawy, sąd dokonujący rozgraniczenia mógł i może samodzielnie ustalić granicę działek zgodnie ze stanem samoistnego posiadania w dniu 04 listopada 1971r., bez potrzeby dokonania zmiany tej decyzji w postępowaniu administracyjnym (por. np. postanowienie SN z 23.06.1978r. IV CR 268/78, OSNC 1979/3/55 i uchwałę SN z 04.04.1975r., III CZP 92/74, OSNCP 1976/3/34). W sytuacji, gdy uregulowanie własności gospodarstw rolnych na podstawieustawy z dnia 26 października 1971r.nie obejmowało ustalenia spornych granic nieruchomości podlegających uwłaszczeniu, to decyzja potwierdzająca uwłaszczenie nie mogła przenosić własności nieruchomości, której rolnik nie nabył z mocy prawa (vide: postanowienia SN z 24.03.2004r., I CK 487/03 oraz z 08.12.1997r., III CKN 283/97).
Granice prawne gruntów, patrząc od strony działki uczestniczki postępowania, wyznaczał zatem pierwotnie w przedmiotowej sprawie rzeczywisty stan posiadania jej poprzedników prawnych z dnia 04 listopada 1971r. Skoro podział geodezyjnydziałki nr (...)dokonany w 1971r. pozostawał w oderwaniu od tego stanu posiadania, a jest to oczywiste, bowiem nie oznaczono wówczas przebiegu granic w terenie i granica ewidencyjna międzydziałkami (...)biegła przez jeden z budynków, przy czym jak bezsprzecznie wynika z materiału dowodowego w dniu 04 listopada 1971r. w starym budynku mieszkalnym położonym w całości na działce onumerze ewidencyjnym (...)zamieszkiwał takżeJ. M. (2)z rodziną, to stan ewidencyjny i wydana w oparciu o niego decyzja WójtaG.O.z dnia 06 sierpnia 2012r. nie odzwierciedla stanu prawnego. Nie budzi żadnych wątpliwości, iżM. M. (3)i jego żona nigdy nie byli posiadaczami samoistnymi tej częścidziałki nr (...), która znajduje się od poza punktami(...), oznaczonymi jako punktu graniczne w zaskarżonym postanowieniu.
Powyższe oznacza, że tytuł własności uczestniczki nie sięga poza te punkty, niezależnie od charakteru posiadania wnioskodawcy i jego poprzedników prawnych. Tym niemniej, odnosząc się do pozostałych podniesionych przez skarżącą kwestii należy wskazać, iż zarzuty wobec dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny charakteru i czasu trwania posiadania małżonkówM.i ich następców mają charakter wyłącznie polemiczny.
Ewentualne posiadanie przezB. M., jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, nie miało charakteru samoistnego, lecz zależny.B. M.nie podejmował jakichkolwiek decyzji właścicielskich, aJ. M. (2)domagał się regulowania przez niego opłat za mieszkanie i wzywał do opuszczenia budynku. Twierdzenia zawarte w uzasadnieniu apelacji o ponoszenia przez uczestniczkę postępowania opłat eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem starego budynku po jego opuszczeniu, pozostały natomiast całkowicie gołosłowne, choć należy zaznaczyć, że jeżeli wynikało ono z faktu zamieszkiwania w budynku przezB. M.i wiązało się z korzystaniem z określonych mediów, to nie stanowiło realizacji praw właścicielskich. W żadnym stopniu na zakres samoistnego posiadania nie wpływa także ewentualne uiszczanie danin publicznoprawnych, skoro decyzje podatkowe wydawane były wyłącznie w oparciu o dane ewidencyjne, nie zaś w odniesieniu do rzeczywistego stanu użytkowania.
Prawidłowe postawienie zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 kpcwymaga zaś wskazania konkretnego dowodu przeprowadzonego w sprawie, którego zarzut dotyczy i podania, w czym skarżący upatruje wadliwą jego ocenę. Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona.
Dokonując stosowanych ustaleń, Sąd Rejonowy powołał dowody, na których się oparł, a swoje stanowisko w zakresie wniosków z ustalonych faktów wyciągniętych szczegółowo uzasadnił. Zaprezentowane rozumowanie i argumentacja, w ocenie Sądu Odwoławczego, nie budzą żadnych zastrzeżeń.
Polemika skarżącej z dokonanymi ustaleniami sprowadza się natomiast do forsowania własnej wersji zdarzeń. Twierdzenia te zaś pozostają w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, którego wiarygodności apelująca w żadnym stopniu nie podważyła, czy to prezentując dowody przeciwne, czy to wskazując okoliczności, które uzasadniałyby tezę o celowym wprowadzeniu Sądu w błąd.
Ze wskazanych przyczyn Sąd Okręgowy apelację oddalił na podstawieart. 385w zw. zart. 13 § 2 kpc.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 520 § 2 kpc, zasądzając od skarżącej na rzecz wnioskodawców zwrot wynagrodzenia adwokackiego wg stawki obliczonej stosowanie do§ 2w zw. Z§ 8 pkt 2w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie...” z dnia 28 września 2002r. (Dz.U. Nr 163, poz.1348).