Sąd Okręgowy w Tarnowie
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 1887/13
Data wyroku: 2014-04-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Natalia Lipińska
Słowa kluczowe: Renta
Podstawa prawna: art. 12, 13, 57 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz.U. z 2013r., poz. 1440 ze zm.)

Sygn. akt IV U 1887/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 kwietnia 2014 roku
Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Natalia Lipińska
Protokolant: st. sekr. sądowy Patrycja Czarnik
po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2014 roku w Tarnowie na rozprawie
sprawy z odwołaniaA. K.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
z dnia 7 listopada 2013 roku nr(...)
w sprawieA. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje odwołującemu sięA. K.prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 21 sierpnia 2013 roku na okres lat trzech.
Sygn. akt IV U 1887/13

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie

z dnia 16 kwietnia 2014 r.
Decyzją z dnia 7 listopada 2013 r., nr(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT., na podstawie przepisówustawy z dnia17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), odmówiłA. K.przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ Komisja Lekarska w orzeczeniuz dnia 15 października 2013 r. stwierdziła, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.
Odwołanie od tej decyzji wniósłA. K., domagając się jej zmiany i przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca, ponieważ stan zdrowia uniemożliwia mu wykonywanie pracy zarobkowej. Podał przy tym, że od 1999 r. legitymuje się orzeczeniemo umiarkowanym stopniu niepełnosprawności.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. Podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazał, że odwołanie nie wnosi żadnych nowych okoliczności, które miałyby wpływ na zmianę orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS.
Bezsporne w niniejszej sprawie było, żeodwołującyA. K., urodzony(...)r., ma wykształcenie wyższe. Jest lekarzem medycyny i w zawodzie tym pracował. Od 1994 r. do 2012 r. był Lekarzem Orzecznikiem ZUS.
W dniu 21 sierpnia 2013 r. ubezpieczony wystąpił do organu rentowego z wnioskiemo przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Zaskarżoną decyzją z dnia 7 listopada 2013 r. ZUS Oddział wT.odmówił ubezpieczonemu przyznania prawa do tego świadczenia, ponieważ Komisja Lekarskaw orzeczeniu z dnia 15 października 2013 r. stwierdziła, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy.
Ubezpieczony legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności Miejskiego Zespołu do spraw Orzekania o NiepełnosprawnościwT.z dnia 28 września 2004 r. z powodu schorzenia oznaczonego symbolem „07-S” na stałe. W orzeczeniu tym wskazano, że niepełnosprawność datuje się u w/w od lutego1999 r.
(okoliczności bezsporne)
Nadto Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny sprawy:
Lekarz Orzecznik ZUS w opinii lekarskiej z dnia 26 września 2013 r. rozpoznał u wnioskodawcy:

-

wazospastyczną chorobę wieńcową,

komorowe zaburzenia rytmu serca w postaci migotania komór i częstoskurczu komorowego w wywiadzie,

nadciśnienie tętnicze.

W konsekwencji, Lekarz Orzecznik ZUS uznał, że odwołujący nie jest niezdolny do pracy.
Na skutek sprzeciwu, sprawa skierowana została do Komisji Lekarskiej ZUS, któraw opinii lekarskiej z dnia 15 października 2013 r. podtrzymała stanowisko wyrażone przez Lekarza Orzecznika.
Orzeczenie to legło u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.
dowód:

-

orzeczenie Lekarza Orzecznika z dnia 26.09.2013 r.- k. 26-27 tom I akt ZUS,

orzeczenia Komisji Lekarskiej z dnia 15.10.2013 r.- k. 36 tom I akt ZUS,

W celu stwierdzenia, czy i w jakim stopniu odwołujący jest niezdolny do pracy oraz kiedy powstała ewentualna niezdolność do pracy, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego lekarza sądowego: lek. med.P. M.- specjalisty kardiologa.
W pisemnej opinii z dnia 18 lutego 2014 r. biegły kardiolog zdiagnozował u odwołującego:

-

chorobę niedokrwienną serca- wariant Prinzmetala,

złośliwe komorowe zaburzenia rytmu serca,

dwukrotne zatrzymanie krążenia w wywiadzie,

stan po implantacji kardiowertera- defibrylatora w 2000 r.,

nadciśnienie tętnicze 3 stopnia,

kamicę pęcherzyka żółciowego.

W oparciu o przeprowadzone badanie oraz wyniki badań specjalistycznych uznał, że ubezpieczony jest osobą częściowo niezdolną do pracy od 21 sierpnia 2013 r., tj. od daty złożenia zaświadczenia o stanie zdrowia N-9, na okres trzech lat i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
W uzasadnieniu opinii podał, że u badanego z chorobą niedokrwienną serca (wariant Prinzmetala, naczynioskurczowy) doszło do dwukrotnego zatrzymania krążeniaw mechaniźmie migotania komór. W 2000 r. w ramach prewencji nagłego zgonu implantowano mu ICD (kardiowerter- defibrylator), wymieniony w 2005 r. z powodu wyczerpania baterii. Nadciśnienie tętnicze przebiega u opiniowanego z przerostemi dysfunkcją rozkurczową lewej komory w badaniu echokardiograficznym. W październiku 2012 r. odwołujący był hospitalizowany z powodu niestabilnej choroby niedokrwiennej serca. Obecnie zgłasza częste dolegliwości dławicowe i kołatania serca. Rozpoznane u badanego schorzenia w znacznym stopniu naruszają sprawność jego organizmu, pogarszając jakość życia i wydolność fizyczną. Biorąc pod uwagę charakter wykonywanej przez wnioskodawcę pracy, wiążącej się z dużą odpowiedzialnością, narażeniem na stresy psychicznei wymagającej pełnej sprawności fizycznej, w/w jest osobą częściowo niezdolną do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
dowód:

-

opinia sądowo- lekarska z dnia 18.02.2014 r.- k. 7-8,

Sąd w całości podzielił opinię biegłego kardiologa, uznając, że zawiera ona kompleksową i wyczerpującą ocenę stanu organizmu odwołującego, a nadto uwzględnia wpływ rozpoznanych u niego schorzeń na zdolność do pracy. Sąd uznał, iż charakterystyka schorzeń została przez biegłego oceniona prawidłowo z punktu widzenia zasad logiki, przy wykorzystaniu wiedzy specjalistycznej popartej doświadczeniem osoby sporządzającej opinię. Dlatego też, Sąd podzielił wnioski biegłego sądowego odnośnie częściowej okresowej niezdolności badanego do pracy zarobkowej zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Nadto podkreślić należy, że opiniujący w sprawie biegły swoje ustalenia i wnioski wywiódł po szczegółowej analizie całości dokumentacji medycznej oraz badaniu odwołującego.
W piśmie procesowym z dnia 24 marca 2014 r., zawierającym zarzuty do opinii, organ rentowy podniósł, że w latach 1994-2012 wnioskodawca pracował jako Lekarz Orzecznik ZUS, a z dokumentacji medycznej wynika, iż schorzenia wymienione przez biegłego mają stabilny charakter i pozwalały ubezpieczonemu na pracę w takim charakterze. Wskazał, że hospitalizacja wnioskodawcy w październiku 2012 r. miała związek z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym, po zakończeniu którego w/w zwolniony zostałz funkcji Lekarza Orzecznika. Podniósł, że po leczeniu w ramach zwolnień lekarskich(od października do grudnia 2012 r.) odwołujący podjął pracę lekarza, uzyskując tym samym zdolność do pracy. W dalszej kolejności ZUS podał, że choroba niedokrwienna serca przebiega u wnioskodawcy w sposób stabilny i pozwala na wykonywanie pracy zgodnejz poziomem posiadanych kwalifikacji, a zaostrzenia w jej przebiegu pojawiają się raz na kilka lat. Nadciśnienie tętnicze przy prawidłowym leczeniu jest dobrze kontrolowane. Brak jest też danych świadczących o występowaniu złośliwych komorowych zaburzeń rytmu serca po wszczepieniu kardiowetera- defibrylatora w 2000 r. Zaakcentował przy tym, że implantacja kardiowertera- defibrylatora stanowi przeciwwskazanie do wykonywania ciężkiej pracy fizycznej w narażeniu na pole elektromagnetyczne, a takiej pracy ubezpieczony nigdy nie wykonywał i nie wykonuje. Mając to na uwadze, organ rentowy wniósł o dopuszczeniew sprawie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego kardiologa bądź dowodu z opinii innego biegłego tej samej specjalności celem ustalenia, czy naruszenie sprawności organizmu ubezpieczonego sięga granic znacznego stopnia i powoduje u niego niezdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji w rozumieniu art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, czy też stwierdzone schorzenia mogą być leczonew ramach czasowej niezdolności do pracy i zasiłków chorobowych.
Sformułowane przez organ rentowy zarzuty do wydanej w sprawie opinii biegłego kardiologa nie zasługiwały na uwzględnienie.
Wydana w sprawie opinia jest pełna i wyczerpująca. W sposób przejrzysty obrazuje stan zdrowia ubezpieczonego. Odpowiada też na wszystkie istotne pytania, w pełni realizując dyspozycję Sądu wyrażoną w sentencji postanowienia o powołaniu biegłego sądowego. Biegły ten na podstawie osobistego badania wnioskodawcy, które przeprowadzone zostało dokładnie, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie standardami oraz dogłębnej analizy dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach rentowych, dokonał prawidłowego rozpoznania i sformułował ostateczne wnioski, które Sąd w pełni podziela. Biegły sądowy dokonał oceny stanu zdrowia ubezpieczonego z punktu widzenia kryteriów określonych dyspozycją art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS- wskazując, że występujące u niego schorzenia kardiologiczne w ich obecnym stopniu nasilenia powodują częściową okresową niezdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. W opinii tej biegły wyraźnie zaznaczył, że u badanego z chorobą niedokrwienną serca dwukrotnie doszło do zatrzymania krążenia w mechaniźmie migotania komór, a w 2000 r. w ramach prewencji nagłego zgonu implantowano mu ICD (kardiowerter- defibrylator), wymieniony w 2005 r. Wskazał, że nadciśnienie tętnicze przebiegaz przerostem i dysfunkcją rozkurczową lewej komory serca, a choroba niedokrwienna serca jest niestabilna. Podał też, że wnioskodawca zgłasza częste dolegliwości dławicowei kołatania serca. W ocenie biegłego sądowego, rozpoznane u odwołującego schorzeniaw znacznym stopniu naruszają sprawność jego organizmu, pogarszając jakość życiai wydolność fizyczną, a tym samym czynią go osobą częściowo okresowo niezdolną do pracy zarobkowej zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. W postanowieniu o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego sądowego Sąd wyraźnie zakreślił biegłemu zakres i przedmiot opinii, tj. konieczność wypowiedzenia się, czy i w jakim stopniu odwołujący jest niezdolny do pracy oraz kiedy powstała u niego ewentualna niezdolność do pracy. Przedmiotem tej opinii nie była więc czasowa niezdolność ubezpieczonego do pracy, którą można leczyćw ramach zasiłków chorobowych. Biegły kardiolog, po osobistym badaniu ubezpieczonegoi dogłębnej analizie zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji medycznej, bazując na swoim długoletnim doświadczeniu zawodowym i wiedzy specjalistycznej, sformułował wniosek o częściowej okresowej niezdolności wnioskodawcy do pracy, biorąc pod uwagę charakter wykonywanej przez niego pracy, wiążącej się z dużą odpowiedzialnością, narażeniem na stresy psychiczne i wymagającej pełnej sprawności fizycznej. Gdyby biegły uznał, że rozpoznane u badanego schorzenia mogą być leczone w ramach czasowej niezdolności do pracy i zasiłków chorobowych, nie stwierdziłby u niego niezdolności do pracy. Jako datę początkową tej niezdolności biegły podał 21 sierpnia 2013 r., tj. datę złożenia w organie rentowym zaświadczenia o stanie zdrowia N-9. Nie stwierdził zatem, aby wnioskodawca był niezdolny do pracy w okresie od 1994 r. do 2012 r., kiedy pracował jako Lekarz Orzecznik ZUS. Nie ma przy tym znaczenia, czy hospitalizacja ubezpieczonegow październiku 2012 r. miała związek z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym, ani też jaki był powód utraty przez odwołującego pracy. Przedmiotem niniejszego postępowania nie jest bowiem badanie przesłanek prawa ubezpieczonego do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, ale istnienie u wnioskodawcy niezdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. W tym miejscu podkreślić również należy, iż nie ma racji organ rentowy twierdząc, że zdiagnozowaneu odwołującego schorzenia w ich obecnym stopniu nasilenia nie stanowią przeciwwskazania do wykonywania przez niego pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, gdyż jak już wskazano, praca lekarza wymaga od w/w dużej odpowiedzialności, narażenia na stresyi pełnej sprawności fizycznej, a stan organizmu wywołany chorobą niedokrwienną serca (wariant Prinzmetala), złośliwymi komorowymi zaburzeniami rytmu serca (po dwukrotne zatrzymaniu krążenia), stanem po implantacji kardiowertera- defibrylatora i nadciśnieniem tętniczym 3 stopnia w znacznym stopniu narusza sprawność jego organizmu, pogarszając jakość życia i wydolność fizyczną.
Mając na uwadze, że okoliczności sporne zostały w sprawie dostatecznie wyjaśnione, Sąd oddalił wniosek dowodowy organu rentowego o dopuszczenie w sprawie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego kardiologa albo dowodu z opinii innego biegłego tej samej specjalności, uznając, że nie wniosłoby to niczego nowego do sprawy, zmierzając jedynie do przewłoki postępowania. Wydana w sprawie opinia wyjaśnia wszystkie kwestie spornew sposób pełny, powołując się na rzeczowe, konkretne i przekonujące argumenty. W tym miejscu należy jedynie zauważyć, iż w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że potrzeba powołania innego (kolejnego) biegłego (biegłych) powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej (złożonych) opinii. Jeżeli więc opinia biegłego jest przekonująca i zupełna dla sądu, który swoje stanowiskow tym względzie uzasadnił, to fakt, iż opinia taka jest niepełna dla stron procesowych, nie jest przesłanką dopuszczenia w sprawie kolejnej opinii (por. wyrok SN z dnia 6 maja 2009 r.,II CSK 642/08,Legalisnr 260253; postanowienie SN z dnia 6 czerwca 2012 r., I UK 113/12,Legalisnr 537187). W postępowaniu o prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy sąd nie ma więc obowiązku uwzględniania kolejnych wniosków dowodowych tak długo, aż strona udowodni tezę korzystną dla siebie (por. wyrok SN z dnia 9 stycznia 2002 r., II UKN 701/00,Legalisnr 66741).
Pozostałe okoliczności sprawy Sąd uznał za bezsporne, gdyż nie były w żaden sposób kwestionowane przez strony, zaś dokumenty przedstawione na ich stwierdzenie nie budziły wątpliwości Sądu co do ich autentyczności.
Sąd rozważył, co następuje:
Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.
Istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy i w jakim stopniu odwołującyA. K.jest niezdolny do pracy oraz kiedy powstała u niego ewentualna niezdolność do pracy.
Jak stanowiart. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentachz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2013 r. poz. 1440), renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który łącznie spełnia następujące warunki:

1
jest niezdolny do pracy,

2
ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

3
niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit.a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-4, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

Zgodnie z dyspozycją art. 12 ustawy, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
W myśl ust. 2 powołanego artykułu, całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast stosownie do ust. 3, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Równocześnie w myśl art. 13 ustawy, przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania tej zdolności uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia, jak również możność wykonywania dotychczasowej pracy, względnie możliwość przekwalifikowania zawodowego. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, trwałą niezdolność do pracy orzeka się, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy.
Jak wynika z wydanej w niniejszej sprawie opinii biegłego kardiologa, odwołującyz uwagi na rozpoznane u niego schorzenia w postaci choroby niedokrwiennej serca- wariant Prinzmetala, złośliwych komorowych zaburzeń rytmu serca, dwukrotnego zatrzymania krążenia w wywiadzie, stanu po implantacji kardiowertera- defibrylatora w 2000 r.i nadciśnienia tętniczego 3 stopnia, jest osobą częściowo niezdolną do pracy od 21 sierpnia 2013 r. na okres trzech lat i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
Skoro więc zaskarżona przezA. K.decyzja ZUS Oddział wT.z dnia 7 listopada 2013 r. nie była zasadna, należało uwzględnić jego odwołanie, przyjmując jako podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia art. 107, art. 57 ust. 1 i art. 12 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS.
Tym samym, na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.Sąd zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał odwołującemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 21 sierpnia 2013 r. na okres trzech lat.
(...)