Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ka 1426/13
Data wyroku: 2014-03-03 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Kradzież
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k., art. 624 § 1 k.p.k.

Sygn. akt V Ka 1426/13

UZASADNIENIE
M. T.,R. B.iB. K. (1)zostali oskarżeni o to, że:
I. w dniu 28 kwietnia 2012 roku wŁ., działając wspólnie i w porozumieniu, przy czymR. B.będąc już uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi o sygn. III K 474/08 na karę 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, która odbywa w okresie od. 11.07.2012 r. do 17.07.2013 r. z zaliczeniem okresów od 13.10.2008 r. do 08.12.2010 r., zabrali w celu przywłaszczenia mienie w postaci pilota do telewizora o wartości 140 zł, pilota do dekodera o wartości 50 zł, zegarka naręcznego o wartości 50 zł, tj. mienie o łącznej wartości 240 zł oraz usiłowali zabrać w celu przywłaszczenia mienie w postaci telewizora marki(...)o wartości 3.000 zł, odtwarzacza marki(...)o wartości 150 zł, dekodera(...)o wartości 200 zł, aparatu fotograficznego o wartości 20 zł, telefonu komórkowego marki(...)o wartości 100 zł, tj. mienie o łącznej wartości 3.470 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na interwencję pokrzywdzonej, czym działali na szkodęJ. K. (1),
tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., a wobecR. B.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
NadtoR. B.został oskarżony o to, że:
II. w dniu 28 kwietnia 2012 roku wŁ., będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi o sygn. III K 474/08 na karę 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, która odbywa w okresie od. 11.07.2012 r. do 17.07.2013 r. z zaliczeniem okresów od 13.10.2008 r. do 08.12.2010 r., poprzez uderzenie siekierą dokonał zniszczenia mienia w postaci telewizora marki(...)i odtwarzacza DVD, powodując szkodę w mieniu o wartości 1.700 zł na rzeczJ. K. (1), tj. o czyn zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 4 lipca 2013 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi:

1
uznał oskarżonychM. T.,R. B.iB. K. (1)za winnych popełnienia zarzucanego im czynu opisanego wpkt I.z ta zmianą, iż wyeliminował z opisu czynu, że „zabrali w celu przywłaszczenia mienie w postaci pilota do telewizora o wartości 140 zł, pilota do dekodera o wartości 50 zł, zegarka naręcznego o wartości 50 zł, tj. mienie o łącznej wartości 240 zł”, czym wypełnili dyspozycjęart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k., a w stosunku doR. B.dyspozycjęart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.wymierzył im karę:R. B.10 miesięcy pozbawienia wolności, zaśM. T.iB. K. (1)po 8 miesięcy pozbawienia wolności’

2
uznał oskarżonegoR. B.za winnego popełnienia zarzucanego mu wpkt II.czynu, czym wypełnił dyspozycjęart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 288 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

3
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.w miejsce orzeczonych wpunkcie 1 i 2jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierzył oskarżonemuR. B.karę łączną w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności;

4
na podstawieart. 69 § 1 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.iart. 73 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wpkt 1kary pozbawienia wolności w stosunku do oskarżonychM. T.iB. K. (1)warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat, oddając oskarżonych w tym czasie pod dozór kuratora;

5
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.B. K. (2)kwotę 826,56 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuB. K. (3)z urzędu;

6
zasądził od oskarżonychM. T.,B. K. (1)iR. B.na rzecz Skarbu Państwa kwotę po 250 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Apelacje od powyższego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych.
ObrońcaR. B.iM. T.zaskarżył wyrok w części dotyczącej tych oskarżonych w całości.
Skarżący w oparciu oart. 427 § 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.zarzucił rozstrzygnięciu mające istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia:

A
naruszenie przepisów postępowania, tj.:

-art. 167 k.p.k.w zw. zart. 193 § 1 k.p.k.– poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego na okoliczność wyceny wartości sprzętu RTV, mającego stanowić przedmiot usiłowania kradzieży przez oskarżonychR. B.iM. T.oraz zniszczenia mienia przez oskarżonegoB., a ustalenie wartości wskazanego sprzętu na podstawie niespójnych i niejasnych zeznań pokrzywdzonejK.w sytuacji, gdy okoliczność ta miała istotne znaczenie dla ustalenia, czy czyny przypisane oskarżonym stanowiły występki, czy wykroczenia;
-art. 167 k.p.k.w zw. zart. 192 § 2 k.p.k.- poprzez zaniechanie ponownego przesłuchania świadkaŁ. K.z udziałem biegłego psychologa lub psychiatry, a w miejsce tego uznanie jego zeznań za niewiarygodne, w sytuacji gdy zarówno sposób i treść składania przez świadka zeznań na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. (świadek podawał w odstępach kilku minut zupełnie odmienne wersje tego samego zdarzenia, zachowywał się nerwowo, kiwał się i machał rękoma - protokół z rozprawy z dnia 27 czerwca 2013 r.), jak i informacje dotyczące występujących u świadka zaburzeń natury psychiatrycznej ujawnione na w/w rozprawie wskazywały na zaburzenia w zdolności postrzegania i odtwarzania przez niego spostrzeżeń, co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności na ocenę pozostałego materiału dowodowego, jako że świadek zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonegoB.był obecny na miejscu zdarzenia;
-art. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.iart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.- poprzez:

a
dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonychB.,T.orazK.w zakresie, w jakim Sąd odmówił im waloru wiarygodności co do przebiegu zdarzenia wyłącznie z uwagi na fakt, iż „ Oskarżeni nie przyznali się do winy, wyjaśniając, iż to nie oni byli sprawcami uszkodzenia mienia i usiłowania kradzieży.”(str. 6 uzasadnienia), która to ocena nie pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.w sytuacji, gdy wyjaśnienia składane przez oskarżonych w zakresie przebiegu zdarzenia są spójne, konsekwentne i logiczne;

b
dowolną ocenę zeznań pokrzywdzonejJ. K. (1)i oparcie na nich orzeczenia o sprawstwie i winie oskarżonychB.iT., w sytuacji gdy z zeznań w/w pokrzywdzonej wynika, iż nie była ona świadkiem ani rzekomego pakowania przez nich sprzętu RTV do walizki, ani też nie była świadkiem zniszczenia przezR. B.odtwarzacza DVD, a nadto nie była w stanie rozpoznać oskarżonejT.;

c
dowolną ocenę protokołu oględzin miejsca zdarzenia oraz wyników badań daktyloskopijnych ze śladów zabezpieczonych na miejscu zdarzenia poprzez dowolne przyjęcie, iż pozostawione ślady świadczą jednoznacznie o spakowaniu sprzętu RTV należącego do pokrzywdzonejJ. K. (1)przez oskarżonegoR. B., w sytuacji gdy ani miejsce pozostawienia tych śladów ani ich ilość nie wskazują, aby oskarżonyB.mógł przenieść wskazany sprzęt do walizki;

d
dowolną ocenę zeznań świadkaK. K.i oparcie na nich orzeczenia o sprawstwie i winie oskarżonychR. B.iM. T., w sytuacji gdy z zeznań w/w świadka wynika, iż nie widział on na miejscu zdarzeniaM. T., nie był świadkiem ani rzekomego pakowania przez nich sprzętu RTV do walizki, ani też nie był świadkiem zniszczenia przezR. B.sprzętu RTV, a tuż po zdarzeniu widział, że sprzęt RTV nie był spakowany do walizki, jak zeznała pokrzywdzona;

e
dowolną ocenę zeznań świadkaŁ. K.poprzez bezzasadne uznanie ich w całości za niewiarygodne ze względu na fakt, że pozostają one w sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonej, na której to zeznaniach Sąd oparł rozstrzygniecie w niniejszej sprawie;

B) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na:
- bezpodstawnym uznaniu, że oskarżonaM. T.dopuściła się zarzucanego jej czynu, w sytuacji gdy brak jest dowodów wskazujących na jej sprawstwo i winę, a poszlaki, na które powołuje się sąd w uzasadnieniu orzeczenia skazującego co do tej oskarżonej, nie zostały ani bezspornie udowodnione, ani też nie tworzą logicznego łańcucha poszlak, na podstawie którego sąd mógłby dojść do konkluzji zawartej w skarżonym wyroku;
- bezpodstawnym uznaniu, iż oskarżeniB.iT.dopuścili się usiłowania kradzieży sprzętu RTV, w sytuacji gdy brak jest dowodów wskazujących na fakt, iż to oni mieli spakować wskazane sprzęty do walizki, a co więcej dowód z zeznań świadkaK. K.i wyjaśnień oskarżonych wskazuje na fakt, iż w/w rzeczy nie były spakowane do walizki w momencie opuszczania mieszkania pokrzywdzonej przez oskarżonych;
- bezpodstawnym przyjęciu, iż toR. B.dopuścił się zniszczenia sprzętu RTV w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, iż w/w zniszczenia mienia dokonał synJ. Ł.K., do czego przyznał się on w trakcie przesłuchania na rozprawie, a co pozostaje w zgodzie ze spójnymi i konsekwentnymi wyjaśnieniami wszystkich oskarżonych.
W konkluzji apelacji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonychM. T.orazR. B.od zarzucanych im czynów oraz zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów obrony według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
ObrońcaB. K. (1)zaskarżyła wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego w całości.
Skarżąca w oparciu oart. 427 § 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.zarzuciła rozstrzygnięciu:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mogący mieć wpływ na jego treść, a polegający na bezzasadnym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się przestępstwa kradzieży, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy oceniony zgodnie z zasada swobodnej oceny dowodów wskazuje, iż oskarżonemu nie można przypisać winy oraz sprawstwa;

2
obrazę przepisów postępowania a toart. 4 k.p.k.,art. 5 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.,art. 424 § 1 i 2 k.p.k., która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, poprzez:

- znaczne przekroczenie swobodnej oceny dowodów poprzez wybiórcze ocenienie wartości dowodowej wyjaśnień oskarżonego, uznając za wiarygodne tylko te wyjaśnienia oskarżonego, które pokrywają się z zeznaniami świadkówJ. K. (1)orazK. K., uwzględnienie i wszechstronne przeanalizowanie jedynie dowodów przemawiających za winą oskarżonego, pozostawiając bez analizy dowody świadczące przeciwnie;
- nietrafne przyjęcie, iż zeznania świadkówJ. K. (2)iK. K.należy uznać za wiarygodne w sytuacji, gdy budzą one znaczące wątpliwości co do ich wiarygodności;
- nie wyjaśnienie w treści uzasadnienia podstawy prawnej wyroku w zakresie współsprawstwa, w sytuacji, gdy taki obowiązek na sądzie pierwszej instancji spoczywał;
- rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego.
W konkluzji apelacji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od obu przypisanych mu czynów.

Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje:

Z wniesionych środków odwoławczych na częściowe uwzględnienie zasługuje apelacja obrońcyR. B.iM. T., co skutkowało stosownymi zmianami zaskarżonego wyroku.
Rację należało przyznać skarżącemu, iż przyjmując wartość mienia stanowiącego przedmiot usiłowania kradzieży jedynie w oparciu o zeznania pokrzywdzonejJ. K. (1)sąd a quo dopuścił się naruszeniaart. 167 k.p.k.w zw. zart. 193 § 1 k.p.k., podczas gdy okoliczność ta miała istotne znaczenie nie tylko dla ustalenia, czy czyny przypisane oskarżonym stanowiły występki czy też wykroczenia, ale także rzutowała na wymiar kary. Stąd też sąd odwoławczy z urzędu dopuścił dowód z pisemnej opinii biegłego z zakresu wyceny ruchomości – sprzętu RTV uznając, iż dotychczas zgromadzony materiał dowodowy nie był w tym zakresie wystarczający. Biegły analizując rynek wtórny na ruchomości będące przedmiotem wyceny, określił wartość każdej z nich wskazując cenę minimalną oraz maksymalną. Opinia biegłego była pełna, jasna i niesprzeczna, nadto żadna ze stron nie kwestionowała przedstawionej wyceny.
Wobec powyższego sąd odwoławczy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku, przyjmując w zakresie czynu przypisanego oskarżonym w punkcie 1, iż wartość telewizora wynosiła 950 złotych, wartość odtwarzacza wynosiła 70 złotych, wartość dekodera wynosiła 30 złotych, wartość aparatu fotograficznego wynosiła 30 złotych, wartość telefonu komórkowego wynosiła 45 złotych, a łączna wartość mienia, które sprawcy usiłowali zabrać w celu przywłaszczenia wyniosła 1.125 złotych. Przyjęte wartości ustalone zostały na poziomie minimalnym, zgodnie z zasadąin dubio pro reo.
Nie można natomiast zgodzić się ze skarżącymi, iż sąd meriti dokonał wybiórczej i dowolnej analizy materiału dowodowego. Podstawę dla ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie stanowiły zeznania pokrzywdzonejJ. K. (1)oraz świadkaK. K.. Pokrzywdzona co do zasady opisała przebieg zdarzenia w sposób spójny i konsekwentny na każdym etapie postępowania, a drobne nieścisłości w jej relacjach dotyczyły głównie kwestii związanych z wyceną mienia ruchomego oraz faktu zniszczenia odtwarzacza DVD przez oskarżonegoR. B.. Należy mieć na uwadze, że kobieta opisując sytuację zastaną w jej mieszkaniu po wieczornym spacerze stanowczo podawała, iż sprawców było trzech, w tym kobieta w rozpuszczonych blond włosach z odrostami. W toku czynności okazania bez wątpliwości rozpoznałaR. B.jako młodszego sprawcę, trzymającego w ręku siekierkę, wskazywała także naM. T.jako towarzyszącą mu wówczas prawdopodobnie kobietę, zaznaczając jednocześnie, że osoba ta zmieniła uczesanie. Informacje na temat sprawców pokrzywdzona uzyskała w wyniku rozpytania okolicznych mieszkańców. Wiarygodności relacjiJ. K. (1)nie mogła podważać okoliczność, iż zgłaszając zdarzenie na Policji nie podała znanych jej już wówczas nazwisk domniemanych sprawców. Pokrzywdzona wskazała, że początkowo zależało jej jedynie na odzyskaniu rekompensaty za uszkodzone mienie, stąd też próby telefonicznego ustalenia tych kwestii z oskarżonąM. T.. Nie budzi to zdziwienia zwłaszcza w kontekście ustaleń, że oskarżeni przed inkryminowanym zdarzeniem wypytywali sąsiadów o wnukaJ. K. (1), a zatem mogła ona postępować w ten sposób z racji obawy o jego bezpieczeństwo.
W dalszej kolejności trzeba podkreślić, iż zeznania pokrzywdzonej znalazły odzwierciedlenie w depozycjach sąsiadaK. K.. To do jego drzwi początkowo dobijali się sprawcy, on też zobaczył ich zbiegających po schodach po zdarzeniu. Zapadł mu w pamięć jeden z napastników, który trzymał w ręku siekierkę – w toku okazania świadek rozpoznałR. B.jako agresora. Wskazał również naB. K. (1)jako towarzyszącego mu starszego mężczyznę, zaznaczając jedynie, iż w dniu zdarzenia sprawca ten nie miał okularów. Co istotne, również ten świadek wyraził przekonanie, iż sprawcy pojawili się w mieszkaniu pokrzywdzonej w towarzystwie kobiety. Najpierw przez wizjer zaobserwował czubek damskiej głowy, następnie zaś, gdy zaalarmowany krzykami sąsiadki wybiegł za napastnikami na ulicę, zauważył oddalających się dwóch mężczyzn oraz kobietę. Wprawdzie świadek nie był w stanie opisać tej osoby, jednak przydatne dla ustalenia tożsamościM. T.okazały się wyjaśnienia samegoR. B., który podał, iż w dniu zdarzenia udał się do mieszkania pokrzywdzonej wraz zB. K. (1)oraz właśnieM. T., oświadczając przy tym, że celem tej wizyty miała być rozmowa z synem pokrzywdzonej o zwrocie pieniędzy za uszkodzony samochód. Skoro tak, kobietą, którą zaobserwowaliJ. K. (1)orazK. K.mogła być jedynieM. T..
Na uwagę zasługuje także okoliczność, iż przeprowadzone badania daktyloskopijne wykazały, że na matrycy telewizoraS.oraz obudowieD. P.znajdowały się ślady linii papilarnychR. B.iB. K. (1)(wynik k. 25). Gdyby istotnie przyjąć, że celem wizyty oskarżonych w mieszkaniuJ. K. (1)było jedynie przeprowadzenie rozmowy z jej synem odnośnie zwrotu rzekomego długu, nie zaś zabór mienia, trudno wytłumaczyć obecność śladów daktyloskopijnych na wskazanych urządzeniach. Wizyta w cudzym mieszkaniu nie uprawnia odwiedzających do dotykania znajdujących się na miejscu sprzętów. Pokrzywdzona zeznała, iż z chwilą gdy weszła do mieszkania, przedmioty które sprawcy zamierzali zabrać leżały spakowane w walizce, rozłożonej na wersalce. To, czy wszystkie sprzęty zostały zapakowane do owej walizki, czy też częściowo znajdowały się na wersalce, pozostaje w ocenie sądu odwoławczego kwestią drugorzędną. Sam fakt ich umieszczenia w miejscu odmiennym od miejsca dla tych sprzętów przeznaczonego świadczył o tym, że sprawcy przeszukali mieszkanie i w jednym pokoju zgromadzili te rzeczy, które zamierzali wynieść z lokalu. Zupełnie dowolną i nieuprawnioną jest sugestia skarżącego, jakoby to pokrzywdzona miała po wyjściu oskarżonych, a przed przyjazdem Policji, spakować przedmioty do walizki.J. K. (1)z pewnością zdawała sobie sprawę z tego, że wezwana na miejsce zdarzenia Policja będzie prowadziła czynności zabezpieczające ślady, a co za tym idzie należy pozostawić wszystko w zastanym stanie. Trudno także logicznie wytłumaczyć, jakie względy miałyby kierować pokrzywdzoną, usiłującą preparować dowody przeciwko oskarżonym. Niewątpliwym jest, że oskarżonyR. B.dopuścił się uszkodzenia należącego doJ. K. (1)telewizora, uderzając w niego siekierką. Pokrzywdzonej nie zależało na ukaraniu sprawców za usiłowanie kradzieży, chciała jedynie odzyskać rekompensatę pieniężną za uszkodzone sprzęty. Stąd też teza skarżącego podlegała odrzuceniu jako bezpodstawna.
W zakresie drugiego z czynów przypisanych oskarżonemuR. B.wskazać trzeba, iż z zeznań pokrzywdzonej wynikało bezspornie, że była świadkiem uderzenia przez tego oskarżonego siekierką w telewizormarki S.. Rozbity telewizor widział równieżK. K., nadto sam został postraszony ową siekierką przez napastnika. Z protokołu oględzin wynikało, że na matrycy telewizora stwierdzono liczne pęknięcia (protokół k. 11-12). Ponownie posiłkując się opinią biegłego rzeczoznawcy sąd odwoławczy przyjął, iż oskarżonyR. B.dokonał jedynie uszkodzenia telewizoramarki S., powodując szkodę w kwocie 550 złotych. Także i w tym przypadku przyjęta została minimalna wartość szkody, przy czym biegły nie przyjął szkody całkowitej, lecz ustalił ceny rynkowe sprzedaży telewizorów danej marki z uszkodzonymi matrycami i odjął uzyskaną kwotę od ustalonej wartości pełnowartościowych odbiorników. Należy przy tym zaznaczyć, że sąd meriti zasadnie odmówił wiary zeznaniom świadkaŁ. K.. Jego zeznania znacząco odbiegały od relacji przedstawionej przez pokrzywdzoną oraz obiektywnego świadkaK. K., ponadto świadek w sposób rażąco jaskrawy zmieniał opis zdarzenia w trakcie jednego przesłuchania na rozprawie. Początkowo zaprzeczał bowiem, aby w ogóle doszło do analizowanego zdarzenia, zaprzeczył też, by uderzał tasakiem w telewizor czy odtwarzacz DVD, by finalnie stwierdzić, że sprzęty te uległy zniszczeniu kilka dni wcześniej – „rozwaliły się”. Niezależnie od przyczyn, dla którychŁ. K.tak drastycznie zmieniał swoją relację, stwierdzić trzeba, iż świadek zeznawał w sposób chwiejny, niespójny, a przedstawionemu przez niego opisowi zdarzenia brakowało logiki. Gdyby bowiem nawet przyjąć, że to on kilka dni wcześniej faktycznie zniszczył sprzęty RTV, sprawcy z pewnością nie zainteresowaliby się niezdatnymi do użytku przedmiotami, podczas gdy w istocie rzeczy te były przeznaczone do zabrania z lokalu pokrzywdzonej. Co więcej, zgodnie z ustaleniami telewizor uległ uszkodzeniu na skutek uderzenia tasakiem. Stąd też sąd meriti miał pełne podstawy ku temu, by depozycje świadka odrzucić jako oczywiście niewiarygodne, bez konieczności powoływania biegłego psychologa lub psychiatry dla wykazania ewentualnych zaburzeń w zdolności postrzegania i odtwarzania spostrzeżeń przezŁ. K..
Z racji tego, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie był wystarczający dla przypisaniaR. B.sprawstwa w zakresie zniszczenia odtwarzacza DVD, sąd odwoławczy wyeliminował to zachowanie z opisu czynu przypisanego temu oskarżonemu. W tej kwestii pokrzywdzona zeznawała odmiennie, na rozprawie jednak wskazała wyraźnie, że widziała jedynie, jak oskarżony uszkodził tasakiem telewizor. Nie wiedziała, w jaki sposób doszło do uszkodzenia odtwarzacza DVD. Również z protokołu oględzin nie wynikało, aby DVD nosiło widoczne ślady uszkodzeń.
W obliczu poczynionych ustaleń nie ulega wątpliwości, żeR. B.odegrał dominującą rolę w zdarzeniu, bowiem to on posługiwał się niebezpiecznym narzędziem i użył go uszkadzając telewizor. Nie oznacza to jednak, że nie zachodziły podstawy do przypisania odpowiedzialności za usiłowanie kradzieży pozostałym oskarżonym. Istotą współsprawstwa jest istnienie porozumienia, które musi nastąpić przed lub w trakcie realizacji czynu zabronionego, przy czym jego forma jest dowolna, a istotę wyczerpuje uzgodnienie popełnienia wspólnie przestępstwa. Do przyjęcia współsprawstwa nie jest zatem konieczne "własnoręczne" realizowanie znamion czynu zabronionego, decydujące bowiem w tym zakresie jest wspólne popełnienie przestępstwa według uzgodnionego podziału ról (post. SN z 1 III 2005 r., III KK 249/04, OSNKW 2005, nr 7-8, poz. 63). Co za tym idzie, współsprawcą może okazać się także ten, kto wprawdzie w wyniku podziału ról nie realizuje żadnego znamienia czasownikowego popełnianego wspólnie czynu zabronionego, ale wykonywana przez niego czynność ma istotne znaczenie dla popełnienia tego czynu. Współsprawca nie będzie natomiast odpowiadał za tzw. eksces drugiego współsprawcy, tzn. za te elementy czynu zabronionego (kwalifikujące lub prowadzące do zmiany kwalifikacji na surowszą), które nie były objęte porozumieniem.B. K. (1)orazM. T.stwarzali przewagę liczebną po stronie napastników, poza tym wyniki badania śladów daktyloskopijnych jednoznacznie wskazywały na to, żeB. K. (1)pomagałR. B.pakować rzeczy przeznaczone do wyniesienia. Towarzyszyła imM. T., która w swych wyjaśnieniach wspominała o rzekomym długu wnukaJ. K. (1)względemR. B.i planach jego wyegzekwowania. Oznacza to, iż wyrażała swoją akceptację dla uzgodnionego przez sprawców sposobu wyrównania rachunków.
Reasumując, materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie niewątpliwie pozwalał na przypisanie oskarżonym sprawstwa zarzucanego im czynu, wyczerpującego dyspozycjęart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k., a w przypadkuR. B.w zw. zart. 64 § 1 k.k., a nadtoR. B.czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 288 § 1 k.k.w postaci zmodyfikowanej wyrokiem drugoinstancyjnym.
Wyjaśnienia oskarżonych pozostawały w oczywistej sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami świadków, przy czym oskarżonyB. K. (1)wyjaśniał w sposób odmienny, co również nie pozostawało bez znaczenia dla oceny wiarygodności jego relacji.
Nadto w sprawie nie pojawiły się wątpliwości, o jakich traktujeart. 5 § 2 k.p.k.Trzeba zaznaczyć, iż samo zaprezentowanie przez oskarżonego odmiennej wersji nie powoduje, że mamy do czynienia z istotnymi wątpliwościami, których nie da się usunąć. W sytuacji, gdy istnieją dwie grupy przeciwstawnych sobie dowodów, a czyniąc ustalenia faktyczne co do przebiegu wydarzeń sąd oprze się na wskazanych dowodach, przedstawiając jednocześnie argumentację przemawiającą za takim wyborem i uzasadniając, z jakich względów nie dał wiary dowodom przeciwnym, nie dochodzi do naruszenia zasady in dubio pro reo (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2011 r., III KK 93/11; Biul. PK 2011/10/31).
Wymierzone oskarżonym kary: - 10 i 6 miesięcy pozbawienia wolności w przypadkuR. B.oraz kary po 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania na okres 3 lat próby w przypadku pozostałych oskarżonych są w ocenie sądu odwoławczego adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonych oraz stopnia ich zawinienia. Nie noszą one znamion kar rażąco niewspółmiernie surowych w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.Sąd rejonowy prawidłowo przytoczył okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonych, dochodząc przy tym do słusznego wniosku, że możliwe jest sformułowanie pozytywnej prognozy kryminologicznej wobecM. T.iB. K. (1)mimo ich uprzedniej karalności. Na dobrodziejstwo w postaci warunkowego zawieszenia kary nie zasługiwał jednak oskarżonyB.. Był on uprzednio wielokrotnie karany za czyny przeciw mieniu, występków przypisanych mu wyrokiem w tej sprawie dopuścił się w warunkach recydywy zart. 64 § 1 k.k., co więcej, w trakcie czynu posługiwał się niebezpiecznym narzędziem w postaci siekiery. Wymierzając oskarżonemu karę łączną 1 roku pozbawienia wolności sąd trafnie rozważył stosunek przedmiotowo-podmiotowy zachodzący między przypisanymi mu czynami i zastosował zasadę mieszaną, zbliżoną do absorpcji.
W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymany został w mocy.
O kosztach obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuB. K. (3)przed sądem drugiej instancji orzeczono na podstawie§ 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 4 oraz § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348).
Sąd odwoławczy na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonych w całości od kosztów sądowych z postępowanie odwoławcze, mając na względzie ich sytuację majątkową.