Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 96/14
Data wyroku: 2014-04-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Nowicka, Marzena Polak
Słowa kluczowe: Kara, Rozbój
Podstawa prawna: art. 280 § 1 kk

Sygn. akt IX Ka 96 / 14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 kwietnia 2014 roku
Sąd Okręgowy w Toruniu IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - SSO Aleksandra Nowicka
Sędziowie - SO Marzena Polak
- SO Barbara Plewińska / spr/
Protokolant - st. sekr. Katarzyna Kotarska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Marzenny Mikołajczak

po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014 roku
sprawyK. K.
oskarżonego zart. 280 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Grudziądzu
z dnia 23 grudnia 2013 roku sygn. akt II K 436 / 13

I
uznając apelację za oczywiście bezzasadną, zaskarżony wyrok utrzymujew mocy;

II
zasądza od Skarbu Państwa / Sądu Rejonowego w Grudziądzu / na rzecz adwokataG. S.kwotę 516,60-,zł. / pięciuset szesnastu złotych i sześćdziesięciu groszy / brutto tytułem nieopłaconej pomocy udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za drugą instancję, obciążając wydatkami postępowania odwoławczego Skarb Państwa.

Sygn. akt IX Ka 96/14

UZASADNIENIE
K. K.został oskarżony o to, że w dniu 21 stycznia 2013 rokuwG.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zK. C., po uprzednim zażądaniu odR. L.telefonu komórkowego, papierosów, a następnie pieniędzy w kwocie 10 złotych i wydania przez pokrzywdzonego pieniędzy w kwocie 5 złotych, siłą wciągnęli wyżej wskazanego na podwórze kamienicy za bramę, gdzie zatkali mu usta i zaczęli bić pięściami po głowie i ramieniu, w wyniku czego doznał miejscowej bolesności lewej okolicy podobojczykowej, a także dolegliwości bólowych głowy w okolicy potylicy, a także dążyli do przeszukania kieszeni celem zaboru pieniędzy, jednakże celu nie osiągnęli, gdyż został zatrzymany przez przechodniów,
- tj. o czyn zart. 280 § 1 kk.
Sąd Rejonowy w Grudziądzu wyrokiem z dnia 23 grudnia 2013 roku(sygn. akt II K 436/13):

1
uznał oskarżonegoK. K.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym ustaleniem, iż dopuścił się go w okresie 5 lat po odbyciu części kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego wG.z dnia 27 października 2009 roku w sprawie(...)objętej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w(...)z dnia 27 stycznia 2012 roku w sprawie(...), którą odbywał w okresie od 29 czerwca 2009 roku do 27 października 2009 roku, od 8 grudnia 2010 roku do 13 maja 2011 roku i od 13 września 2011 roku do 25 stycznia 2012 roku za przestępstwo zart. 280 § 1 kki in. tj. występku zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na mocyart. 280 § 1 kkskazał go na karę 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności;

2
na mocyart. 63 § 1 kkzaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej w punkcie 1 wyroku kary pozbawienia wolności okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 21 stycznia 2013 roku do dnia 17 czerwca 2013 roku, przyjmując, że 1 dzień kary pozbawienia wolności jest równoważny 1 dniowi rzeczywistego pozbawienia wolności;

3
na mocyart. 415 § 1 kpkzasądził od oskarżonegoK. K.na rzecz pokrzywdzonegoR. L.kwotę 400 ,- złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 10 kwietnia 2013 roku do dnia zapłaty tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

4
zasądził od Skarbu Państwa Kasy Sądu Rejonowego w Grudziądzu na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.G. S.kwotę 756,-złotych + 23% VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu;

5
zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów procesu a wydatkami postępowania obciążył Skarb Państwa.

Od powyższego wyroku apelacjęwniósł oskarżony zaskarżając wyrok w całości.
Oskarżony domagał się uchylenia wyroku i przekazania sprawy sądowi I instancji lecz nie sformułował żadnych zarzutów na poparcie swojego żądania; natomiast podnosząc zarzut rażącej surowości orzeczonej kary domagał zmiany wyroku w tym zakresie poprzez warunkowe zawieszenie wymierzonej mu kary. Oskarżony uzasadniając swoje żądanie wskazał, że musi pozostać na wolności by opiekować się chorymi rodzicami i pomagać imw utrzymaniu mieszkania. Dodał też, że ma dwójkę dzieci i w toku postępowania poddawał się rygorom dozoru policyjnego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja oskarżonego była oczywiście bezzasadna.
Rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego było wynikiem rzetelnej i poprawnej oceny dowodów, które potwierdziły winę oskarżonego w zakresie zarzuconego mu czynu. Oskarżony w apelacji wprawdzie domagał się prócz korekty rozstrzygnięcia o karze, także ewentualnego uchylenia wyroku, jednakże jego żądanie - nie poparte żadnymi argumentami wskazującymi na popełnienie przez sąd meriti przy ocenie dowodów błędów czy zaniechań rzutujących na poprawność ustaleń faktycznych - nie zasługiwało na uwzględnienie. Wersję oskarżonego, który utrzymywał, że nie uczestniczył w zdarzeniu opisanym w postawionym mu zarzucie zaś sam padł wówczas ofiarą pobicia, obaliły przede wszystkim stanowczei niezmienne zeznania pokrzywdzonegoR. L., a poza tym zgodne, spójnei niezwykle rzeczowe zeznania naocznych świadków zajścia tj.P. D.,T. R.iŻ. E.. Ich relacje były wyważone, logiczne i wzajemnie się uzupełniały. Wiarygodności zeznań w/w świadków nie sposób podważać gdyż byli oni osobami obcymi dla stron i materiał sprawy nie ujawnił aby mieli oni jakikolwiek interesw składaniu zeznań określonej treści. Wymowa zeznań pokrzywdzonego orazP. D.,T. R.iŻ. E.była ewidentnie niekorzystna dla oskarżonego, jednakże nie było podstaw by twierdzić, że świadkowie prezentowali w sprawie nieszczerą postawę, w szczególności by ich zeznania były wynikiem bezprawnego porozumienia czy wspólnej intrygi. Nie sposób przyjąć by świadkowie zdecydowali się- kosztem własnej odpowiedzialności za fałszywe zeznania - bezpodstawnie oskarżaćK. K.o popełnienie przestępstwa rozboju.
Jeśli chodziło natomiast o wymiar kary pozbawienia wolności to sąd I instancjiw sposób prawidłowy ustalił zarówno stopień winy oskarżonego jak i stopień społecznej szkodliwości jego czynu oraz dostosował wymiar kary do okoliczności obciążających jaki tych o korzystnej dla oskarżonego wymowie, które wyliczył w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Sąd Rejonowy szczegółowo i rzetelnie wyjaśnił dlaczego to właśnie kara 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności (a nie niższa) zapewni realizację celów kary. Podzielając to przekonanie sądu meriti, należało uznać orzeczoną za słuszną i odpowiadającą dyrektywomzart. 53 kk. Stopień szkodliwości czynu oskarżonego jak i stopień jego winy były wysokie, co wynikało z tego, że oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z inną osobą (K. C.), a jego zachowanie było agresywne i napastliwe. Natężenie złej woli było duże gdyż oskarżony nie tylko stosował wobec pokrzywdzonego przemoc alei wykorzystując jego bezradność nieustannie przeszukiwał pokrzywdzonego by znaleźć pieniądze czy inne wartościowe rzeczy. O wyrachowaniu oskarżonego i jego wyraźniej determinacji w realizacji przestępczego zamiaru świadczyło najdobitniej to, że nie zrezygnował z bicia pokrzywdzonego nawet wtedy gdy jego zachowanie zobaczyłaŻ. E., która zażądała by napastnicy zostawili pokrzywdzonego w spokoju. Oskarżony (iK. C.) zupełnie zignorowali krzyki kobiety i nie przejęli się nimi. Nie zrobiło na nich żadnego wrażenia to, że ktoś widział ich zachowanie i bez żadnych skrupułów kontynuowali zadawanie pokrzywdzonemu ciosów. Bicie pokrzywdzonego przerwała dopiero interwencjaP. D.iT. R., którzy odciągnęli napastników od pokrzywdzonego i zatrzymali ich aż do przyjazdu policji.
Uwzględnieniu zarzutu rażącej niewspółmierności kary sprzeciwiała się także dotychczasowa wielokrotna karalność oskarżonego oraz fakt, że przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu dopuścił się w warunkach recydywy zart. 64 § 1 kk. Ilość popełnionych do tej pory przestępstw oraz ilość wyroków skazujących świadczyła, że czyno który toczyła się sprawa nie był przypadkowym zdarzeniem w życiu oskarżonego. Oskarżony swoją naganną postawą okazywał do tej pory lekceważenie dla norm prawnychi społecznych oraz wyraźną ignorancję dla zapadających wyroków i wymierzanych kar. Oskarżony jest sprawcą niepoprawnym. Był już do tej pory czterokrotnie karany i to za każdym razem za przestępstwa przeciwko mieniu. Mimo tych wyroków oraz orzekanych nimi kar pozbawienia wolności (z warunkowym zawieszeniem wykonania, a nawet kary bezwzględnej orzeczonej w sprawie(...)), oskarżony nie zmienił swojego postępowania i po raz kolejny zdecydował się na popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Ani zatem złagodzenie wymiaru kary ani warunkowe zawieszenie jej wykonania nie wchodziło w przypadku oskarżonego w grę, bowiem odbyłoby się to kosztem realizacji celów kary, a nadto wywołałoby u oskarżonego poczucie bezkarności, do czego nie można dopuścić. Postawa jaką do tej pory oskarżony prezentował nie daje żadnej gwarancji, że przebywając na wolności nie wejdzie ponownie w konflikt z prawem, a tylko takie przekonanie uzasadniałoby skorzystanie z instytucji z przepisuart. 69 kk.
Akcentowane przez oskarżonego w apelacji okoliczności, że musi pozostać na wolności by opiekować się schorowaną matką i ojcem, który jest po wypadku samochodowym oraz by pomagać im w utrzymaniu mieszkania, nie przemawiają za rezygnacją z wymierzenia mu bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Należało wyjaśnić oskarżonemu, że kara pozbawienia wolności z reguły niweczy możliwość realizacji osobistych planów i odbiera szanse na wywiązanie się z obowiązków względem rodzin. Przebywanie w zakładzie karnym powoduje też z reguły pogorszenie się sytuacji życiowej nie tylko sprawcy przestępstwa ale i dotyka (może nawet w większym stopniu niż samego sprawcę) jego najbliższych, i są to normalne następstwa wynikające ze skazania na bezwzględną karę pozbawienia wolności. Brak możliwości zarobkowania i świadczenia opieki i pomocy osobom najbliższym są naturalnymi konsekwencjami odbywania kary pozbawienia wolności, z czego skazany (jako osoba dorosła i mająca już doświadczeniez wyrokami skazującymi jak i zaznajomiona z dolegliwościami wynikającymi z odbywania kary pozbawienia wolności) z pewnością doskonale zdawał sobie sprawę. Podkreślić nadto należało, że odczuwana przez oskarżonego potrzeba pozostania na wolności by pomagać swoim rodzicom znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej, nie powstrzymała go przed kolejnym naruszeniem prawa, dlatego też aktualne oczekiwanie przez niego, że ze względu na jego sytuację osobistą, sąd zrezygnuje z wymierzenia mu kary bezwzględnej pozbawienia wolności, było nieuprawnione. Nikt inny tylko oskarżony swoją nieodpowiedzialną i naganną postawą doprowadził do tego, że wymierzono mu karę pozbawienia wolności o charakterze bezwzględnym. Co ważne, mimo dotychczasowych wyroków i orzekanych kar, a nawet mimo przebywania w izolacji, oskarżony nie podjął widocznych starań by zmienić swoje postępowanie, licząc zapewne na wyrozumiałość sądów; jednakże na dalsze tolerowanie ignorowania przez niego porządku prawnego nie można pozwolić.
Z uwagi na powyższe jak również po stwierdzeniu, iż w toku postępowania Sąd Rejonowy nie dopuścił się żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze będących podstawą do uchylenia lub zmiany wyroku z urzędu, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając apelację oskarżonego za oczywiście bezzasadną.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 634 kpkw zw. zart. 624 § 1 kpk, zwalniając oskarżonego z obowiązku ich uiszczenia, a obciążając wydatkami postępowania odwoławczego - w tym kosztami nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu - Skarb Państwa.