Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 104/14
Data wyroku: 2014-04-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 60§2 kw

Sygn. akt VI Ka 104/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 kwietnia 2014 r.

Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Tekieli
Protokolant Małgorzata Pindral
po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2014r.
sprawyJ. C. (1)
obwinionego z art. 60 § 2 kw
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego DolnośląskiegoWojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej we Wrocławiu
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 23 grudnia 2013 r.    sygn. akt II W 1290/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionegoJ. C. (1),

II
stwierdza, że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 104/14

UZASADNIENIE
J. C. (1)obwiniony został o to że:
będąc przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP pod(...):
1. W okresie od dnia 2.04.2013 roku do dnia 15.05.2013 roku nie zgłosił do CEIDGzmiany tj. informacji o wznowieniu działalności gospodarczej, którym to czynem popełnił wykroczenie z art. 60’ § 2 k.w.
tj. o wykroczenie z art. 60’ § 2 k.w.
2.W dniu 29.04.2013 roku świadcząc usługi hotelarskie w ofercie handlowej zamieszczonej na własnej stronie internetowej oraz w materiale reklamowym – wizytówce używał nazwy zastrzeżonej „pensjonat” w adresie mailowym oraz trzech gwiazdek przy nazwie obiektu bez decyzji Marszałka Województwa(...)o zaszeregowaniu obiektu do rodzaju i kategorii, którym to czynem popełnił wykroczenie z art. 60’ § 4 pkt.2a k.w.
tj. wykroczenie z art. 60’ § 4 pkt.2a k.w.

Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 23.12.2013 roku w sprawie sygn. akt II W 1290/13 uniewinnił obwinionegoJ. C. (1)od popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w części wstępnej wyroku, a kosztami postępowania w sprawie obciążył Skarb Państwa.

Apelację od powyższego wyroku złożył oskarżyciel publiczny DolnośląskiWojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej we Wrocławiuzarzucając obrazę przepisów prawa materialnego i błędy w ustaleniach taktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mających wpływ na jego treść oraz błędną ocenę dowodów polegające na:
1.uznaniu, żeJ. C. (1)prowadził działalność gospodarczą do dnia 1 kwietnia 2012 r., podczas gdy faktycznie działalność tę prowadziło do dnia 15 maja 2013 roku;
2.uznaniu, że działalność gospodarczą w zakresie usług hotelarskich bez zgłoszenia do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej prowadziJ. C. (2);
3.uznaniu mimo prawidłowego ustalenia, iż wynajmowanie pokoi w obiekcie(...)w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczejJ. C. (1)miało w istocie charakter usług hotelarskich, że obwiniony działalności gospodarczej w tym zakresie nie wznowił;
4.przyjęciu niewłaściwej wykładni określenia „prowadzenie działalności gospodarczej” w odniesieniu doJ. C. (1), co skutkowało uznaniem, że w okresie do dnia 15 maja 2013 r. działalności tej nie prowadził, a tym samym nie mógł używać nazwy zastrzeżonej „pensjonat”;
5.bezpodstawnym przyjęciu, że można było przypisać obwinionemu popełnienie zarzucanych mu czynów tylko wówczas, gdyby osobiście zajmował się wynajmowaniem pokoi, tj. podpisywaniem umów, pomijając zasadne w tym przypadku domniemanie kompetencji na zasadzieart. 97 kodeksu cywilnegoi wynikające stąd skutki bezpośrednio dla reprezentowanego w myślart. 95 § 2 k.c.;
6.przyjęciu błędnej wykładni istotnego znamienia czynu występującego w art. 60’ § 4 pkt.2a k.w. pod pojęciem „używa” w odniesieniu do nazwy „pensjonat” stosowanej w ofertach i materiale reklamowym (wizytówce) przezJ. C. (1)jako przedsiębiorcę prowadzącego aktywną działalność gospodarczą w okresie formalnego zawieszenia jej wykonywania;
7.niekonsekwentnej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, który pierwotnie sąd uznał za dokumentujący w sposób niewątpliwy winę i okoliczności czynów, aJ. C. (1)jako podstawę wyroku nakazowego, podczas gdy linia obrony obwinionego była znana Sądowi już z materiałów postępowania przygotowawczego, zaś wniesione przez niego na rozprawie środki dowodowe i złożone oświadczenia nie wniosły niczego nowego, co uzasadniałoby diametralnie różną ocenę okoliczności i dowodów stanowiących podstawę wyroku nakazowego.
Stawiając powyższe zarzuty, oskarżyciel publiczny domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze i uznaniaJ. C. (1)za winnego popełnienia wykroczeń z art. 60’ § 2 k.w. i art. 60’ § 4 pkt.2a k.w. oraz wymierzenia mu stosownej kary grzywny, proporcjonalnej do stopnia szkodliwości społecznej czynów.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Prawidłowo Sąd I instancji ustalił, że najem pokoi jaki prowadzony był w obiekcie wypoczynkowym(...)wS.po zawieszeniu działalności gospodarczej przez obwinionegoJ. C. (1)tj. po 1.04.2012 r. nie był najmem okazjonalnym, sprowadzającym się do oddania do użytkowania niewielkich, prywatnych zasobów mieszkaniowych lecz w istocie działalnością gospodarczą o charakterze usług hotelarskich którą prowadziła żona obwinionegoJ. C. (2)bez formalnego zgłoszenia jej do ewidencji. Świadczy o tym skala działalności najemczej w tym obiekcie wynikająca zarówno z osobowych źródeł dowodowych ( zeznania świadkaA. S.w których mówiła m.in. o całym obiekcie zapełnionym gośćmi w okresie ferii zimowych k.75 – 76 ), jak i z dokumentów m.in. pisma(...)o kontynuowaniu reklamy obiektu(...)w serwisie internetowymS.( k.89 ) , wizytówek reklamujących obiekt ( k.73 ), czy też wydruków ze stron internetowych zawierających m.in. wpisy osób – gości obiektu, ewidentnie przyjeżdżających w celach turystycznych ( k.62 – 64 ).
Dla przyjęcia jednakże odpowiedzialności wykroczeniowej obwinionego - będącej rodzajem odpowiedzialności karnej a nie cywilnej – niezbędne jest wypełnienie przedmiotowych i podmiotowych ustawowych znamion zarzucanych wykroczeń, czego skarżący oskarżyciel publiczny zdaje się nie dostrzegać. Całkowicie nietrafne jest w tym kontekście powoływanie się przez skarżącego na przepisykodeksu cywilnegow szczególności dotyczące czynności prawnej dokonanej przez przedstawiciela. Sąd I instancji zasadnie wywodzi opierając się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, że wynajmem pokoi w celach turystycznych w obiekcie(...)w czasie objętym zarzutami zajmowała sięJ. C. (2)co wynika nie tylko z jej zeznań i wyjaśnień obwinionego ale także z dokumentów takich jak kopie umów ( k.57 – 58, k.66 – 68 ), pismo(...)świadczące iż toJ. C. (2)podejmowała w tym okresie decyzje w zakresie reklamy obiektu oraz umowa zawartej z tą firmą ( k.89, k.92 ). Wszystkie te dowody wskazują, że prowadzoną bez zgłoszenia do ewidencji działalnością gospodarczą zajmowała sięJ. C. (2)nie zaśJ. C. (1)który swoją działalność zawiesił od 1.04.2012 r. i nie wznowił jej po upływie roku czasu. Oskarżyciel publiczny nie przedstawił przekonywujących dowodów świadczących iż było inaczej, bo nie są takimi dowodami: protokół kontroli potwierdzający jedynie że obiekt(...)funkcjonował jako „pensjonat” z kategorią 3 gwiazdek bez zgłoszenia do ewidencji ( k.5 – 6 ), wydruki ze stron internetowych reklamujące obiekt nie przesądzające w istocie kto dokonywał wpisów ( k.83 – 85, zauważyć należy że podany jest numer konta bankowegoJ. C. (3)k.85 odwrót ) czy też kserokopie dokumentów dołączonych do apelacji ( k. 121 – 124 ). W tym stanie rzeczy wyrok Sądu I instancji uniewinniający obwinionego od popełnienia obydwu zarzucanych mu wykroczeń jawi się jako prawidłowy.
Mając powyższe na względzie bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do wszystkich zarzutów zawartych w apelacji (art.436 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.). Podkreślić jedynie należy że Sąd Okręgowy dostrzega niekonsekwencję w rozstrzygnięciu sprawy przez Sąd I instancji skoro najpierw zapadł wyrok nakazowy skazujący a następnie po sprzeciwie obwinionego wyrok uniewinniający, jednakże każdy sąd karny w nowym składzie samodzielnie rozstrzyga zagadnienia prawne i faktyczne (art. 8 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.).
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionegoJ. C. (1).
Na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.Sąd Okręgowy stwierdził że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.