Sąd Apelacyjny w Łodzi
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 300/14
Data wyroku: 2015-01-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sławomir Lerman, Marian Baliński, Izabela Dercz
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 280 §2 kk w zw. z art. 64 §2 kk

Sygn. akt II AKa 300/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 stycznia 2015 r.
Sąd Apelacyjny w Łodzi, II Wydział Karny, w składzie:

Przewodnicząca:

SSA Izabela Dercz (spr.)

Sędziowie:

SA Marian Baliński
SO del. Sławomir Lerman

Protokolant:

st.sekr.sądowy Łukasz Szymczyk

przy udzialeJ. S., Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi
po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2015 r.
sprawy
M. M.
oskarżonego zart. 280 §2 kkw zw. zart. 64 §2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Tryb.
z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt III K 65/14

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. Ł.- Kancelaria Adwokacka wŁ., kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

3
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie przed sądem II instancji.

Sygn. akt II AKa 300/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 24 września 2014r Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim uznałM. M.za winnego tego, że w dniu 24 maja 2014r wO.przyul. (...)woj.(...), dokonał rozboju na osobieŁ. M.w ten sposób, że posługując się niebezpiecznym narzędziem w postaci noża typu scyzoryk i grożąc natychmiastowym jego użyciem zażądał wydania pieniędzy w kwocie 20zł, po czym zabrał pokrzywdzonemu w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 20zł przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej jednego roku kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 280 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kki za to na podstawieart. 280 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kkwymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności. Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego [pozbawienia wolności od dnia 25 maja 2014r. Na podstawieart. 44 § 2 kkorzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci noża typu scyzoryk, zasądził wynagrodzenie na rzecz obrońcy oskarżonego z urzędu, a oskarżonego zwolnił od kosztów sądowych.
Wyrok ten zaskarżył apelacją obrońca oskarżonego zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że zebrane w sprawie dowody pozwalają na przyjęcie winy oskarżonego w zakresie popełnienia przestępstwa zart. 280 § 2 kk, podczas gdy dokładna analiza dowodów (w szczególności wyjaśnienia oskarżonego, iż groził pokrzywdzonemu zniszczeniem samochodu, co wynika także ze słówŁ. M.iK. W.) i ustalone na tej podstawie okoliczności mogą prowadzić do wniosku, iż swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycjęart. 282 kk. Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, że oskarżony dopuścił się czynu zart. 282 kkw zw. zart. 64 § 2 kki wymierzenie na tej podstawie łagodniejszej kary pozbawienia wolności.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego jest bezzasadna.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, nie ma racji obrońca oskarżonego zarzucając zaskarżonemu wyrokowi błędne ustalenie, iż w przebiegu zdarzenia oskarżonyM. M.posługując się nożem typu scyzoryk groził pokrzywdzonemu użyciem wobec niego przemocy, co miało doprowadzić do błędnej oceny prawnej zachowania oskarżonego jako rozboju kwalifikowanego zart. 280 § 2 kk, które to zachowanie winno być ocenione w płaszczyźnie przestępstwa wymuszenia rozbójniczego określonego wart. 282 kk.
Wbrew temu, co twierdzi w apelacji obrońca oskarżonego, Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej analizy treści zeznań pokrzywdzonego oraz świadkaK. W.jak i wyjaśnień oskarżonego, w oparciu o tak przeprowadzoną ocenę właściwie ustalił fakty oraz nadał im prawidłowy kształt z punktu widzenia realizacji znamion norm prawa karnego materialnego.
Z zeznańŁ. M.(k. 3v) wynika, że oskarżony przez pewien czas stał i rozmawiał z pokrzywdzonym i jego kolegąK. W., potem zaś kiedy pokrzywdzony iK. W.stwierdzili, że muszą odjechać, wyjął nóż – scyzoryk, powiedział doŁ. M.„dawaj 20zł”, ten odparł, że nie ma, na co oskarżony ruszył z nożem w stronę pokrzywdzonego, który zaczął się wycofywać. Następnie zaś oskarżony doszedł do drzwi samochodu od strony kierującego ponownie mówiąc do pokrzywdzonego „dajesz mu 20zł, a jak nie, to nie będziesz miał samochodu”.Ł. M.zeznał nadto, że przestraszył się, że mężczyzna, który trzymał w ręku nóż „zrobi mu krzywdę”. Zeznając kolejny razŁ. M.podał (k. 48-50), że oskarżony najpierw stał razem z nim iK. W.paląc papierosa, którego mu dał, potem zaś wyjąwszy scyzoryk rozłożył go, ostrze skierował w jego stronę – na wysokości brzucha i klatki piersiowej, przy czym pokrzywdzony wystraszył się, że „może go dźgnąć”, zaczął iść tyłem w kierunku samochodu cofając się, a oskarżony szedł do niego z tym nożem, zwracał się „dawaj 20zł”, pokrzywdzony zaś cały czas cofał się w kierunku drzwi swojego samochodu, do którego jednak nie wsiadł obawiając się oskarżonego, dalej cofał się w kierunku pizzerii. Oskarżony także doszedł do drzwi samochodu i otworzył je mówiąc „albo dajesz 20zł, albo samochodu nie będziesz miał bo coś z nim zrobię”.
Powyższe zeznania pokrzywdzonego pozostają w zgodzie z relacjąK. W., według której oskarżony najpierw stał z nim iŁ. M.paląc papierosa, następnie wyjął z kieszeni scyzoryk. Rozłożył go i szedł w kierunku pokrzywdzonego mówiąc, „dawaj dwie dychy albo skroję ci samochód”, zaś kiedy pokrzywdzony odpowiedział, że nie ma pieniędzy i zaczął się cofać w stronę drzwi wejściowych do baru, oskarżony nadal „cały czas” szedł w jego kierunku. Następnie oskarżony doszedł do samochodu, pokrzywdzony zaś stwierdził, że da mu pieniądze (zeznaniaK. W.k. 30). DalejK. W.zeznawał (k. 56-57), że oskarżony trzymał nóż w ręku ostrzem skierowanym do pokrzywdzonego, szedł do niego i mówił, żeby dawał mu 20zł, bo jak nie, to „skroi mu samochód”, a pokrzywdzony cofał się „od chłopaka z nożem”.
W toku rozprawyŁ. M.zeznał, że oskarżony wyjąwszy scyzoryk zaczął się kierować w jego stronę, mówił, że ma mu dać 20zł, w przeciwnym razie „zrobi coś z samochodem”.K. W.podał, że oskarżony mówiąc do pokrzywdzonego, że ma mu dać 20zł ostrze noża skierował w jego stronę (protokół k. 217-218).
Z powyższych częściowo zacytowanych zeznań obu świadków, które to dowody słusznie stały się zasadniczą podstawą ustaleń faktycznych w sprawie wynikają zatem następujące fakty:
- oskarżony najpierw skierował nóż ostrzem w kierunku ciała pokrzywdzonego (na wysokości brzucha i klatki piersiowej) i zbliżał się do niego domagając się wydania pieniędzy, a pokrzywdzony cofał się w kierunku samochodu i wejścia do baru,
- oskarżony wypowiadał słowa świadczące o tym, że zamierza zniszczyć, czy zabrać samochód pokrzywdzonego.
Taki przebieg wydarzeń prawidłowo ustalił Sąd I instancji, co wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku (strona 1 uzasadnienia). W szczególności właściwymi są ustalenia dotyczące początkowego zachowania oskarżonego, polegającego na skierowaniu noża ku pokrzywdzonemu i zbliżaniu się do niego z nożem wyciągniętym w jego stronę. Powyższe okoliczności pomija obrońca oskarżonego koncentrując się na słowach wypowiadanych przezM. M.i domagając się dokonania oceny prawnej zachowania oskarżonego jedynie w płaszczyźnie wypowiadanych słów.
Jednakże zdaniem Sądu odwoławczego, zachowanieM. M.polegające na skierowaniu noża w stronę pokrzywdzonego, zbliżaniu się do niego z nożem – słusznie uznane zostało przez Sąd I instancji za groźbę natychmiastowego użycia przemocy wobec osoby pokrzywdzonego niezależnie od tego, że padła także groźba zniszczenia, czy zabrania samochodu, a zatem groźba zaboru tego mienia lub gwałtownego zamachu na mienie. Wskazać należy, iż dla realizacji znamienia groźby natychmiastowego użycia przemocy, nie jest konieczne jej zwerbalizowanie, gdyż może być ona wyrażona w sposób konkludentny przez inne zachowanie sprawcy. Nie ma wątpliwości, że takie zachowanie, jak opisane, dodatkowo zważywszy na fakt, że nim oskarżony wyjął nóż, wszystkie osoby stały blisko siebie i rozmawiały – stanowiło zapowiedź natychmiastowego podjęcia działań wobecŁ. M., mogących być realnie groźnymi dla zdrowia lub życia pokrzywdzonego i mogło wzbudzać odczucie strachu tak obiektywnie, jak i odczuł to subiektywnie pokrzywdzony, o czym świadczą jego zeznania, gdy podawał, że wystraszył się oskarżonego, bał się że oskarżony „może go dźgnąć”.
Zastosowanie przezM. M.posługującego się nożem typu scyzoryk groźby natychmiastowego użycia przemocy wobec pokrzywdzonego w celu dokonania zaboru jego mienia, przesądza o zrealizowaniu przez oskarżonego znamion rozboju kwalifikowanego określonego wart. 280 § 2 kk, nie zaś występku, o którym mowa wart. 282 kk. Nie było podstaw do kwalifikowania zachowania oskarżonego w pryzmacie wypełnienia znamion przestępstwa wymuszenia rozbójniczego, a w związku z tym potrzeby czynienia tej kwestii przedmiotem rozważań.
Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do dokonywania korekty zaskarżonego wyroku w części dotyczącej wymierzonej oskarżonemu kary. W tym względzie argumentacja prezentowana przez Sąd I instancji w pisemnych motywach wyroku (strony 6-7 uzasadnienia) podlega pełnej akceptacji sądu odwoławczego bez potrzeby jej powielania.
Z tych wszystkich powodów Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sąd odwoławczy orzekał na podstawieart. 437 § 1 kpk, a zwalniając oskarżoną od kosztów sądowych - na podstawieart. 624 § 1 kpk. O wynagrodzeniu za obronę sprawowaną z urzędu sąd odwoławczy orzekł na podstawie§ 14 pkt. 2 ppkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. Nr 163 poz. 1348 z późn. zm).