Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 519/14
Data wyroku: 2014-07-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Winkler-Galicka, Ewa Taberska, Dariusz Śliwiński

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 lipca 2014 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSO Małgorzata Winkler - Galicka
Sędziowie SSO Ewa Taberska ( spr.)
SSO Dariusz Śliwiński
Protokolant stażysta Iwona Moskal
Przy udziale Prokuratora Prokuratury Wojskowej del. do Prokuratury OkręgowejA. H.
po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2014 r.
sprawyS. P.
oskarżonego zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Trzciance
z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt II K 919/13

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- na podstawieart. 288 § 1 kkw zw. zart. 58 § 3 kkw miejsce kary wymierzonej wpunkcie 1, wymierza oskarżonemu karę grzywny w ilości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych,
- opłatę sądową za pierwszą instancję ustala na kwotę 50 złotych,

2
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

3
kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

D. M.W. E.T.

UZASADNIENIE
S. P.został oskarżony o to, że w dniu 13 października 2013 roku w miejscowościW.naul. (...)pow.(...), woj.(...)działając w warunkach powrotu do przestępstwa określonego wart. 64 § 1 kkrzucając metalowym koszem na śmieci uszkodził tylne prawe drzwi pojazdu markiD. (...)nr rej. (...)w ten sposób straty w wysokości 500 złotych na szkodęP. P., to jest o czyn zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
Sąd Rejonowy w Trzciancewyrokiem z dnia 12 marca 2014 r. sygnatura akt IIK 919/13;

1
oskarżonegoS. P.uznałza winnego,popełnienia zarzucanego czynu opisanego, w części wstępnej wyroku, z tym, że działał będąc uprzednio skazany za umyślne przestępstwo podobne na karę pozbawienia wolności w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy tej kary, wyczerpującego dyspozycję przepisuart. 288 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na podstawieart. 288 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkwymierzyłkarę 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkzawiesił warunkowo na okres 4 (czterech) lat próby;

2
na podstawieart. 46 § 1 kkorzekł obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości przezzapłatę na rzecz pokrzywdzonego kwoty 500 złotych;

3
na podstawieart. 626§1 kpkorazart. 2 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych( Dz.U. z 1983 r., nr 49, poz. 223, z późn. zm. )wymierzył oskarżonemu opłatę w kwocie 300 złotych oraz zasądził na rzecz Skarbu Państwa wydatki w kwocie 90 złotych.

Apelację od tego wyroku złożył prokurator i zarzucił rażącą niewspółmierność kary wymierzonejS. P.za przestępstwo zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, podczas gdy przesłanki podmiotowe i przedmiotowe przestępstwa, a nadto konieczność uwzględnienia celów zapobiegawczych i wychowawczych kary, w szczególności potrzeba kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przemawiają za wymierzeniem kary surowszej.
Podnosząc ten zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności oraz orzeczenie obowiązku naprawienia szkody.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora nie zasługuje na uwzględnienie.
Przed przystąpieniem do analizy zarzutów apelacji należy zauważyć, iż orzeczenie wydane w przedmiotowej sprawie jest oparte na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, który został poddany wnikliwej analizie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Analiza ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy znajduje odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogomart. 424 § 1 i 2 k.p.k., co w pełni pozwala na przeprowadzenie kontroli instancyjnej.
Sąd Okręgowy chciałby również podkreślić, iż Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy oraz dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych, tak co do samego przebiegu zdarzenia, jak i rozstrzygając kwestie sprawstwa i winy oskarżonegoS. P.. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z należytą starannością i poszanowaniem proceduralnych zasad obowiązujących w polskim procesie karnym. Ocena materiału dowodowego zaprezentowana przez Sąd Rejonowy co do zarzucanego oskarżonemu czynu została dokonana z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisachart. 5 § 2 k.p.k.i7 k.p.k.Co więcej, jest ona oceną wszechstronną i bezstronną, która w szczególności nie narusza granic swobodnej oceny dowodów i jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy nie stwierdził też błędów logicznych, jak i faktycznych w rozumowaniu Sądu Rejonowego. W związku z powyższym kontrola apelacyjna uzasadnia twierdzenie, że zaskarżony wyrok został, tak jak tego wymaga norma zawarta wart. 410 k.p.k., prawidłowo i w pełni oparty na właściwie dokonanej ocenie materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku postępowania.
Prokurator zresztą nie kwestionuje ustalonego przez Sąd Rejonowy stanu faktycznego.
Natomiast o rażącej niewspółmierności kary można mówić wtedy, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, to jednak nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy – innymi słowy, gdy jest w odczuciu społecznym karą niesprawiedliwą (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 1985 roku, V KRN 178/85, OSNKW 1985/7-8/60). Z sytuacją rażącej niewspółmierności kary mamy do czynienia także wtedy, gdy rozmiar represji w rozpoznawanej sprawie jest w sposób oczywisty nieproporcjonalny w stosunku do dolegliwości wymierzanych podobnym sprawcom w podobnych sprawach. Przy czym nie chodzi o każdą ewentualną różnicę co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – „rażąco” niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 2 lutego 1995 r., II KRN 198/94, OSPriP 1995/6/18).
W ocenie Sądu Okręgowego, czego dowodzi lektura zaskarżonego wyroku, wymierzona oskarżonemu kara za czyn przypisany kara 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności nawet z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby, spełnia opisane wyżej przesłanki wystąpienia owej rażącej niewspółmierności kary, ale nie w rozumieniu podnoszonej przez prokuratora w apelacji rażącej łagodności, lecz zdaniem Sądu Okręgowego rażącej surowości.
Zgodnie z treściąart. 434 § 2 kpkśrodek odwoławczy wniesiony na niekorzyść oskarżonego może spowodować orzeczenie także na korzyść oskarżonego.
Ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny wskazuje, że oskarżonyS. P.stał się przypadkową ofiarą niezamierzonej prowokacji ze stronyA. S.. Prowokacja ta faktycznie mogła wzbudzić w nim obawę o naruszenie – co najmniej - nietykalności cielesnej oskarżonego. Nadto okazano mu w wulgarnych słowach zlekceważenie przez będących po spożyciu alkoholu mężczyzn towarzyszących pokrzywdzonemu. Oskarżony podjął przestępne działanie bezpośrednio w następstwie ich zachowania.
Trafnie także Sąd Rejonowy podniósł, że oskarżony jest osobą stosunkowo w młodym wieku, posiada pracę uzyskując stały dochód, zamieszkuje wraz z matką, prowadząc przeciętny tryb życia, szczerze i konsekwentne przyznał się do winy, szkoda jest niewielkiej wartości i oskarżony chce ją naprawić. Oskarżony okazał szczerze skruchę – wyrażoną w przeprosinach wyrażonych wobec pokrzywdzonego, które zostały przyjęte.
W związku z powyższym nieuprawnionym jest, zdaniem Sądu Okręgowego, twierdzenie prokuratora w apelacji, że:
- „działaniu oskarżonego towarzyszyła ujemna motywacja zasługująca na potępienie, jaką była chęć zemsty”
- „ jego zachowanie wskazują na konfliktowość we relacjach między ludzkich, a także na skłonność do przesadnie gwałtownych reakcji niestosownych do zaistniałych okoliczności”
- „owa skłonność w tej sytuacji została spotęgowana przez wpływ wcześniej wypitego alkoholu”
- „S. P.jest osoba nieobliczalną, która nie panuje nad swoimi emocjami i bez zastanowienia podejmuje zbyt pochopne decyzje”.
Podnieść przy tym należy, że poza stwierdzeniem oskarżonego, że „ był pod wpływem alkoholu” nie przeprowadzono żadnych badań w tym zakresie oraz nie wykonano także żadnych badań psychiatryczno – psychologicznych, które zresztą nie były potrzebne, w celu stwierdzenia, czy oskarżony ma problem w opanowaniu swoich emocji w sytuacjach stresowych.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy stwierdza, że kara wymierzonaS. P.jako kara rażąco surowa musiała ulec zmianie. Przestępstwo przypisane oskarżonemu zart. 288 § 1 kkjest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekarczającą 5 lat, ponieważ działanie oskarżonego w warunkachart. 64 § 1 kkjest tylko okolicznością, która ewentualnie mogłaby te karę zaostrzyć.
Zatem istniały warunki do zastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa zart. 58 § 3 kki wymierzenia mu kary grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 10 złotych każda.
Zdaniem Sądu Okręgowego bowiem kara grzywny jest karą adekwatną do stopnia zawinienia oskarżonego, które nie jest wysokie. Czyn oskarżonego był przypadkowy, a więc pozbawiony premedytacji i spontaniczny. Oskarżony zdawał sobie sprawę z jego naganności, wyraził skruchę i przeprosił pokrzywdzonego Mimo zatem istotnej okoliczności obciążającej, jaką jest uprzednia karalności oskarżonego i działanie w warunkachart. 64 § 1 kk, zdaniem Sądu Okręgowego kara ta osiągnie swoje cele wychowawcze i zapobiegawcze, jest także dostosowana do możliwości finansowych oskarżonego. Ponadto oskarżony musi naprawić szkodę i chce ją naprawić.
Natomiast kara proponowana przez oskarżyciela publicznego w apelacji byłaby karą przekraczającą stopień winy oskarżonego, niesprawiedliwą, i rażąco surową, co sprawiło, że apelacja ta w żadnej mierze nie zasługiwała na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
- na podstawieart. 288 § 1 kkw zw. zart. 58 § 3 kkw miejsce kary wymierzonej wpunkcie 1, wymierzył oskarżonemu karę grzywny w ilości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych,
- opłatę sądową za pierwszą instancję ustalił na kwotę 50 złotych,
W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy.
O kosztach procesu za postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpk
D. M.W. E.T.