Sąd Rejonowy w Ostrołęce
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 554/14
Data wyroku: 2014-09-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marcin Korajczyk
Słowa kluczowe: Cesja, Przedawnienie Roszczeń
Podstawa prawna: 160 ust. 3 ustawy z 27.07.2005 prawo o szkolnictwie wyższym, 251 pkt 3 kc, 118 kc, 513§1kc
Teza: Roszczenie Uczelni Wyższej o zapłatę czesnego może przedawnić się z upływem 3 lat jako roszczenie okresowe i związane z prowadzeniem działalności gospodarczej

Sygnatura akt I C 554/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 września 2014 r.
Sąd Rejonowy w Ostrołęce I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Marcin Korajczyk

Protokolant:

st. sekr. sądowy Bożena Kłos

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. wO.
sprawy z powództwa(...) Sp. z o.o.wW.
przeciwkoJ. B.
o zapłatę
orzeka:
oddala powództwo.

/-/M.K.
Sygn. akt I C 554/14

UZASADNIENIE
Pozwem wniesionym w dniu 15 stycznia 2014 rokupowód(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.wniósł o zasądzenie od pozwanegoJ. B.kwoty 1.903,32 złote wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Ponadto powód wniósł o zasądzenie kosztów sądowych oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Uzasadniając żądanie pozwu powód wskazał, że pozwanyJ. B.był studentem w Szkole Wyższej im.P. W.wP.(dalej również(...)) i zobowiązał się do przestrzegania przepisów obowiązujących na Uczelni, w tym ponoszenia opłat w wysokości i w terminach określonych w umowie o studiowanie oraz przepisach wewnątrzuczelnianych. Mimo przyjętego zobowiązania, pozwany nie uregulował w całości należnych opłat. Ponadto, powód wskazał, że na podstawie umowy o zakup wierzytelności zawartej pomiędzy powodem, a Szkołą Wyższą im.P. W.wP.w dniu 15 lipca 2013 roku, powód stał się wierzycielem pozwanego. Powód podniósł, że wzywał pozwanego do zapłaty listem poleconym dochodzonej kwoty, lecz mimo tego należności nie zostały uregulowane w całości.
Nakazem zapłaty z dnia 6 lutego 2014 roku Sąd Rejonowy wO.uwzględnił żądanie pozwu zasądzając na rzecz powoda kwotę dochodzoną pozwem wraz z kosztami procesu.
W dniu 29 maja 2014 rokupozwanyJ. B.złożył sprzeciwod wydanego w sprawie nakazu zapłaty wnosząc o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu.
Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie pozwany przyznał, że został przyjęty na pierwszy rok studiów w Szkole Wyższej im.P. W.wP., jednakże nigdy nie rozpoczął uczęszczania na zajęcia. W związku z powyższym zdaniem pozwanego roszczenie powoda względem niego nie powstało. Ponadto, pozwany wskazał, że roszczenie powoda nie zostało udowodnione tak co do zasady, jak i wysokości, bowiem wysokość dochodzonego roszczenia nie wynika jednoznacznie z przepisów Uczelni. Niezależnie od powyższych twierdzeń pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczeń powoda, oparty o treśćart. 751 pkt 2 k.c.
W toku postępowania zarówno powód, jak i pozwany podtrzymali swoje stanowiska w sprawie.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 25 września 2008 rokuJ. B.oraz Szkoła Wyższa im.P. W.wP.zawarli, na podstawieart. 160 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku– Prawo o szkolnictwie wyższym, umowę o warunkach odpłatności za studia w Szkole Wyższej im.P. W.wP.. Tego samego dniaJ. B.złożył ślubowanie i został przyjęty w poczet studentów Uczelni na kierunku Informatyka. Za pierwszy semestrstudiów (...)miał uiścić tytułem czesnego kwotę 2.000 złotych do dnia 1 października 2008 roku.
Zarządzeniem Rektora nr(...)z dnia 15 maja 2008 roku w sprawie opłat wynikających ze studiów w Szkole Wyższej im.P. W.wP.w roku akademickim 2008/2009 wysokości czesnego na kierunku Informatyka w Uczelni została ustalona za jeden semestr w wysokości 2.000 złotych. Przy czym, zgodnie z postanowieniami tego zarządzenia, student zobowiązany był opłacić czesne jednorazowo z góry za dany semestr lub mógł opłacić czesne w systemie ratalnym. Wysokość pierwszej wpłaty decydowała o wyborze przez studenta sposobu płatności (jednorazowo lub ratalnie), przy czym możliwość uiszczenia czesnego w formie ratalnej nie dotyczyła studentów pierwszego semestru.
Pomimo zawarcia z Uczelnią umowy o warunkach odpłatności za studia, wstąpienia w poczet studentów, po rozpoczęciu roku akademickiegoJ. B.nie rozpoczął w zasadzie uczęszczania na zajęcia dydaktycznie, gdyż już na początku roku akademickiego wyjechał za granicę do pracy.
Na podstawie decyzji z dnia 20 lutego 2009 roku Dziekana Wydziału Informatyki Szkoły Wyższej im.P. W.wP.,J. B.został skreślony z listy studentów.
W dniu 11 lipca 2013 roku Szkoła Wyższa im.P. W.wP.wystawiła dokument rozliczenia z kontrahentem, w którym wskazała zadłużenieJ. B.za „zajęcia dydaktyczne – październik 2008” w łącznej wysokości 1.130,00 złotych z datą płatności do dnia 1 października 2008 roku.
Umową z dnia 15 lipca 2013 roku(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.nabyła od Szkoły Wyższej im.P. W.wP.wierzytelność przysługującą Uczelni wobecJ. B., stwierdzoną w załączniku do umowy w wysokości 1.130 złotych.
Pismem z dnia 16 lipca 2013 roku(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.wezwałaJ. B.do zapłaty należności w wysokości 1.830,13 złotych tytułem niezapłaconego czesnego oraz tytułem odsetek ustawowych, wskazując datę „wymagalności zadłużenia na potrzeby naliczania odsetek ustawowych lub umownych” dzień 2 października 2008 roku.
Powyższy stan faktyczny, który co do zasady był miedzy stronami bezsporny Sąd ustalił na podstawie: statutu Uczelni - k. 15-25, decyzji zatwierdzającej statut – k. 32-40 i 41-46, uchwały Senatu – k. 47, umowy o warunkach odpłatności za studia – k. 30, ślubowania – k. 31, zarządzenia z dnia 15 maja 2008 roku – k. 48-48b, rozliczenia z kontrahentem – k. 49, umowy oraz wyciągu z umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 15 lipca 2013 roku – k. 50-51, wezwania do zapłaty z dowodem nadania przesyłki – k. 52-53, decyzji Dziekana Wydziału Informatyki - k. 54, podania – k. 81, zeznań pozwanegoJ. B.– k. 84.
Sąd dał wiarę wyżej wymienionym dowodom w postaci dokumentów, których prawdziwość i autentyczność nie budziła wątpliwości i nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Zbędne było, zatem w tej sytuacji żądnie przez Sąd dołączenia ich w formie oryginału, a wystarczającym było oparcie się na nich jako na dowodach, o których mowa wart. 308k.p.c.
Co do zasady Sąd dał wiarę również zeznaniom złożonym przez pozwanego. Należy zauważyć, że powód nie kwestionował ich treści.
Sąd zważył, co następuje:
W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporny był fakt, iż pozwany zawarł z Szkołą Wyższą im.P. W.wP.(cedentem), nieokreśloną wkodeksie cywilnym, a zdefiniowaną obecnie wart. 160 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższymumowę „o świadczenie usług edukacyjnych”, w której Uczelnia zobowiązała się do świadczeń na rzecz pozwanego usług edukacyjnych określonych wart. 99 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym, a w zamian za wyżej wymienioneusługi (...), pozwany zobowiązał się zapłacić cenę - czesne, płatne za każdy semestr – zgodnie z postanowieniami przepisów wewnętrznych Uczelni.
Zgodnie bowiem zart. 160 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym, warunki odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, o których mowa wart. 99 ust. 1, określa umowa zawarta między Uczelnią a studentem w formie pisemnej.
Nie było sporu w niniejszej sprawie również co do legitymacji czynnej powoda, który nabył roszczenie przeciwko pozwanemu od Szkoły Wyższej im.P. W.wP.na podstawie umowy cesji.
Spór między stronami sprowadzał się do ustalenia, czy Szkoła Wyższa im.P. W.wP., była uprawniona do naliczenia pozwanemuJ. B.opłat z tytułu czesnego za pierwszy semestr studiów, jaka była jego wysokości oraz czy roszczenie to uległo przedawnieniu, czy też nie.
W ocenie Sądu – abstrahując od ustalenia, czy Uczelnia miała prawo naliczyć pozwanemu czesne za pierwszy rok studiów, a zdaniem Sądu tak, bowiem pozwany został przyjęty w poczet studentów, rozpoczął studia, a następnie dopiero w trakcie pierwszego semestru je przerwał, przy czym zgodnie z zarządzeniem Rektora nr(...)z dnia 15 maja 2008 roku w sprawie opłat wynikających ze studiów w Szkole Wyższej im.P. W.wP.w roku akademickim 2008/2009 czesne było płatne z góry za dany semestr; oraz abstrahując również od rozważań, czy wykazana przez powoda została wysokość roszczeni, a zdaniem Sądu tak, bowiem pozwany zobowiązany był na podstawie powołanego zarządzenia do uiszczenia kwoty 2.000 złotych za pierwszy semestr w całości, wyłączona została możliwość płatności tej kwoty w ratach a zatem żądanie kwoty niższej, to jest 1.130 złotych plus odsetki było zasadne – należy na potrzeby niniejszej sprawy stwierdzić, że roszczenie powoda uległo przedawnieniu a tym samym wobec złożenia przez pozwanego zarzutu przedawnienia roszczeń, nie mogło być przez Sąd uwzględnione.
W związku z powyższym Sąd, na podstawieart. 220 k.p.c.ograniczył rozprawę do podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia roszczeń.
W ocenie Sądu powództwo było nieuzasadnione z uwagi na zasadnie podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia zgłoszonego przez powoda w niniejszej sprawie, aczkolwiek nie na podstawieart. 751 pkt 2 k.c., lecz na podstawieart. 118 k.c., jako świadczenia okresowego i świadczenia związanego z prowadzoną przez Uczelnię działalnością gospodarczą.
W orzecznictwie Sądów powszechnych, w omawianej kwestii dotyczącej liczenia okresu przedawnienia roszczeń Uczelni o zapłatę czesnego, powstała znaczna rozbieżność poglądów w zakresie ustalenia jaki termin przedawnienia roszczeń należy przyjąć do roszczeń z tytułu umowy o świadczenie usług edukacyjnych na podstawie ustawy z 1995 roku o szkolnictwie wyższym i ustawy z 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym.
Przykładowo należy tutaj wskazać wyrok Sądu Okręgowego wB.z dnia 2 października 2013 roku, sygn. akt II Ca 785/13, publ. Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych, w którym zawarte zostało twierdzenie, że do umów o nauczanie zawartych ze studentem w trybieart. 160 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższymnie ma podstaw stosowania przepisów o umowie zlecenia, w tym takżeart. 750 k.c.iart. 751 pkt 2 k.c.W konsekwencji Sąd ten przyjął, że do roszczeń z tego tytułu zastosowanie będzie miał 3 – letni termin przedawnienia roszczeń okresowych, zawarty wart. 118 k.c.W orzeczeniu tym Sąd ten stwierdził, że „obowiązek zapłaty czesnego za poszczególne lata studiów ma charakter świadczeń okresowych. Świadczenia te służą zaspakajaniu interesu wierzyciela w ciągu określonego czasu i w ramach trwałego stosunku zobowiązaniowego. (...) Z jurydycznego punktu widzenia coroczna płatność czesnego za studia czteroletnie jest podobnym świadczeniem okresowym jak coroczny czynsz dzierżawy ustalonej na 4 lata”. Analogiczne stanowisko zajął Sąd Okręgowy wK.w wyroku z dnia 4 września 2013 roku, sygn. akt II Ca 850/13, publ. Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych.
Odmienne stanowisko zajął Sąd Okręgowy wN. S.w wyroku z dnia 13 listopada 2013 roku, w sprawie sygn. akt III Ca 688/13, publ. Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych, w którym Sąd ten stwierdził, że „do umów określonych wart. 160 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, której przedmiotem jest świadczenie, z mocyart. 750 k.c.należy stosować przepisy dotyczące zlecenia (art. 734 i nast. k.c.), a w konsekwencji równieżart. 751 pkt 2 k.c., który przewiduje 2 – letni termin przedawnienia roszczeń. Jednocześnie Sąd ten stwierdził, że wyższą uczelnię niepaństwową świadczącą odpłatnie usługi edukacyjne można uznać za przedsiębiorcę w rozumieniu przepisuart. 431k.c., a w konsekwencji zastosowanie do niej miałby przewidziany wart 118 k.c.3 – letni okres przedawnienia roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w sytuacji, gdyby koncepcję tę odrzucić, to roszczenie uczelni o zapłatę czesnego podlegałoby 3 – letniemu okresowi przedawnienia roszczeń jako świadczeniu okresowemu. Podobne stanowisko zajął ten sam Sąd w wyroku z dnia 7 listopada 2013 roku w sprawie sygn. akt III Ca 745/13, publ. Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych, oraz w wyroku z dnia 6 listopada 2013 roku, sygn. akt III Ca 742/13, publ. Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych w których to orzeczeniach Sąd ten stwierdził, że do roszczeń uczelni wyższej stosuje się 2 – letni termin przedawnienia roszczeń określony wart. 751 pkt 2 k.c.a ponadto wskazał, że roszczenie uczelni o zapłatę czesnego jest roszczeniem okresowym, które przedawnia się w terminie 3 lat zgodnie zart. 118 k.c.
Zdecydowanie odmienne stanowisko zajął Sąd Okręgowy wZ.w wyroku z dnia 2 października 2013 roku, sygn. akt I Ca 344/13 publ. Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych, w którym Sąd ten stwierdził, że do roszczeń uczelni wyższej o zapłatę czesnego wykluczone jest stosowanie przepisów o umowie zlecenia na skutek odesłania zart. 750 k.c.do umów o świadczenie usług, gdy są one uregulowane odrębnymi przepisami, przy czym, odrębne przepisy dotyczące realizacji umowy o świadczenie usług edukacyjnych zawierałaustawa z dnia 12 września 1990 roku o szkolnictwie wyższym. Jednocześnie Sąd ten stwierdził, iż z uwagi na to, że ustawodawca w przepisachustawy o szkolnictwie wyższym z dnia 12 września 1990 roku(podobnie jak późniejszejustawy z dnia 27 lipca 2005 roku– Prawo o szkolnictwie wyższym, nie uregulował kwestii przedawnienia roszczeń wynikających z umowy o warunkach odpłatności za studia, skutkuje odwołaniem się do ogólnej regulacji wyrażonej wart. 118 k.c.Ponadto, Sąd ten wskazał, że w jego ocenie roszczenie o zapłatę czesnego nie jest świadczeniem okresowym. Przewidziana w umowie stron możliwość zapłaty czesnego w miesięcznych ratach nie nadaje mu takiego charakteru, ponieważ poszczególne raty składają się na z góry określoną całość. Jednakże Sąd ten ostatecznie uznał, że roszczenie o zapłatę czesnego, jest roszczeniem związanym z działalnością gospodarczą, gdyż działalność taka spełniała wymogi uznania jej za działalność gospodarczą w rozumieniuart. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 roku – Prawo działalności gospodarczeji w konsekwencji stwierdził, że uczelnia w zakresie świadczonych usług jest przedsiębiorcą w szerokim znaczeniu prowadzącym działalność gospodarczą i do przedawnienia roszczeń o zapłatę czesnego ma zastosowanie trzyletni termin określony wart. 118 k.c.
Rozważając powyższą kwestię należy również zwrócić uwagę na wyrok Sądu Okręgowego wO.z dnia 17 kwietnia 2014 roku, sygn. akt I Ca 105/14, publ. Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych, w którym, aczkolwiek Sąd Okręgowy wO.analizował przepisy prawa na gruncie stanu faktycznego zaistniałego pod rządami ustawy z dania 12 września 1990 roku o szkolnictwie wyższym, to na gruncie obowiązującej ustawy wyraził pogląd, że roszczenie o zapłatę czesnego jest roszczeniem okresowym przedawniającym się w terminie 3 - letnim zgodnie zart. 118 k.c., jeżeli sposób jego uiszczania został określony okresowo (w analizowanej sprawie czesne miało być uiszczane miesięcznie), jak też jest roszczeniem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej przez Uczelnię i w konsekwencji również do takiego roszczenia zastosowanie ma 3 – letni termin przedawnia roszczeń określony wart. 118 k.c.
Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Okręgowego wB.z dnia 2 października 2013 roku, sygn. akt II Ca 785/13, publ. Portal orzeczeń Sądów Powszechnych oraz w wyroku Sądu Okręgowego wK.z dnia 4 września 2013 roku, sygn. akt II Ca 850/13, publ. Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych, jak też w wyrok Sądu Okręgowego wO.z dnia 17 kwietnia 2014 roku, sygn. akt I Ca 105/14, publ. Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych.
Zdaniem Sądu do umów o nauczanie zawartych ze studentem w trybieart. 160 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższymnie ma podstaw do stosowania przepisów o umowie zlecenia, w tym takżeart. 750 k.c.iart. 751 pkt 2 k.c.Umowy te należy traktować jako umowy nienazwane uregulowane wart. 160 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku– Prawo o szkolnictwie wyższym, odrębne od umowy zlecenia, czy też umowy o oświadczenie usług, do których stosuje się przepisy o zleceniu, a zatem w zakresie nieuregulowanym przepisami tych ustaw, do roszczeń uczelni z tytułu zapłaty czesnego należy stosowaćart. 118 k.c.w zakresie roszczeń okresowych i roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, roszczenie Uczelni wyższej o zapłatę czesnego nie jest roszczeniem jednorazowym – za cały okres studiów, lecz świadczeniem okresowym, płatnym – w zależności od postanowień statutu i innych przepisów wewnętrznych wiążących studenta:

1
corocznie za dany rok studiów,

2
semestralnie - tak jak to zostało określone w niniejszej sprawie zarządzeniem Rektora nr(...)z dnia 15 maja 2008 roku w sprawie opłat wynikających ze studiów w Szkole Wyższej im.P. W.wP.w roku akademickim 2008/2009,

3
miesięcznie.

Należy bowiem zauważyć, że zarządzeniem nr(...)z dnia 15 maja 2008 roku w sprawie opłat wynikających ze studiów w Szkole Wyższej im.P. W.wP.w roku akademickim 2008/2009, Rektor ustalił wysokość czesnego na kierunku Informatyka (kierunku, na który został przyjęty pozwany) za jeden semestr w wysokości 2.000 złotych. Przy czym, zgodnie z postanowieniami tego zarządzenia, student zobowiązany był opłacić czesne jednorazowo z góry za dany semestr lub mógł opłacać czesne w systemie ratalnym. Wysokość pierwszej wpłaty decydowała o wyborze przez studenta sposobu płatności (jednorazowo lub ratalnie), przy czym możliwość uiszczenia czesnego ratalnego nie dotyczyła studentów pierwszego semestru, a więc w okolicznościach niniejszej sprawy pozwanego.
Tym samym należy stwierdzić, że w okolicznościach niniejszej sprawy to nie opłata za cały okres „studiowania” (3-letniego, 5- letniego) była świadczeniem jednorazowym płatnym w ratach (semestralnych w formie czesnego), lecz to właśnie opłata (czesne) płatna za dany semestr zgodnie z postanowieniami omawianego zarządzenia była świadczeniem jednorazowym, które mogło być płatne w ratach określonych w tym zarządzeniu.
Argumentację tę potwierdza również sama treść pozwu, jak również dołączonych do pozwu dokumentów – w tym rozliczenia z kontrahentem i wezwania do zapłaty – w których zarówno Uczelnia, jak i powód wskazywali, że domagają się zapłaty za dany semestr z jednoczesnym określeniem daty wymagalności roszczenia jako 1 października 2008 roku lub 2 października 2008 roku.
Co więcej, należy również zauważyć, żeustawa z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższymnie wymaga, aby wysokość czesnego została ustalona jako świadczenie jednorazowe płatne z góry za cały okres studiowania, lecz wskazuje jedynie w art. 23 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, że student jest obowiązany uiszczać „opłaty za zajęcia dydaktyczne”. A wysokość i sposób uiszczania tych opłat określa umowa łącząca daną uczelnie ze studentem – przy tym nie jest wyłączone, że w umowie strony uzgodnią roczne, semestralne lub miesięczne opłaty (czesne) za wykonanie usługi edukacyjnej.
W tym kontekście należy zauważyć, że w umowie o warunkach odpłatności za studia strony tej umowy postanowiły, że warunki odpłatności za studia w roku akademickim 2008/2009 miało określać zarządzenie nr 19/2008 z dnia 15 maja 2008 roku w sprawie opłat wynikających ze studiów w Szkole Wyższej im.P. W.wP.w roku akademickim 2008/2009. Natomiast szczegółowe warunki odpłatności za kolejne lata lub semestry studiów określać miały zarządzenia Rektora podawane do publicznej wiadomości.
W konsekwencji zdaniem Sądu obowiązek zapłaty czesnego za poszczególne semestry studiów miał charakter świadczenia okresowego i stosownie do treściart. 118 k.c.ulegał przedawnieniu po upływie trzech lat od daty jego wymagalności.
Powód w dołączonych do pozwu dokumentach jako datę wymagalności roszczenia wskazywał dzień 1 lub 2 października 2008 roku i rozpoczął naliczanie odsetek, a także dokonał ich kapitalizacji.
W istocie, należy podzielić stanowisko powoda, że wymagalność roszczenia z tytułu czesnego nastąpiła, stosownie do treściart. 455 k.c.w dniu 1 października 2008 roku, skoro pozwany zobowiązany był zgodnie z omawianym zarządzeniem uiścić czesne za dany semestr „z góry” a więc do dnia 30 września 2008 roku, niezależnie, czy z dniem 1 października 2008 roku rozpoczął uczęszczanie na zajęcia.
W konsekwencji powyższego, a także ustalenia, że roszczenie Szkoły Wyższej im.P. W.wP.było roszczeniem okresowym, należało stwierdzić, że roszczenie powoda o zapłatę czesnego ulegało przedawnieniu w niniejszej sprawie w dniu 1 października 2011 roku.
Powód,(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW., wystąpił w niniejszej sprawie pozwem w dniu 15 stycznia 2014 roku, a zatem po upływie terminu przedawnienia roszczenia.
Niezależnie od powyższego, należy również wskazać, że roszczenie powoda uległo przedawnieniu również z uwagi na fakt, iż zgłoszone roszczenie, wywodzone z roszczenia Szkoły Wyższej im.P. W.wP., było roszczeniem związanym z prowadzeniem dzielności gospodarczej przez Uczelnię.
Jak wskazał bowiem Sąd Okręgowy wO.w powołanym już wyroku z dnia 17 kwietnia 2014 roku, sygn. akt I Ca 105/14, publ. Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych „roszczenie powoda – jako nabyte od uczelni, w której studiował pozwany – było roszczeniem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej.(…) Ustawa z dnia 27 lipca 2005 roku o szkolnictwie wyższym wart. 106stanowi, że prowadzenie przez uczelnię działalności dydaktycznej, naukowej, badawczej, doświadczalnej, artystycznej, sportowej, rehabilitacyjnej lub diagnostycznej nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisówustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, ze zm.). Powszechnie w orzecznictwie przyjmuje się jednak, a pogląd ów zyskał aprobatę Sądu orzekającego, że rzeczony artykuł nie ma znaczenia generalnego i odnosi się do określonej dziedziny wiążącej się z funkcjonowaniem uczelni. Jego treść nie oznacza, że uczelnie nie są w ogóle przedsiębiorcami, tylko, że nie są przedsiębiorcami w rozumieniu powołanej w przepisieustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Nie stoi to jednak na przeszkodzie uznaniu za przedsiębiorców w rozumieniu innych przepisów prawa. Przed sądami toczą się przecież sprawy wynikające z decyzji UOKIK, w których studenci występują jako osoby, których prawa konsumenckie zostały naruszone. Należy zatem przyjąć, że uczelnie są przedsiębiorcami przykładowo w rozumieniuustawy z dnia 16 lutego 2007 roku o ochronie konkurencji i konsumentów(Dz. U. z dnia 21 marca 2007 r.) – zgodnie z wykładnią gramatyczną art. 4 pkt. 1 tej ustawy. W konsekwencji stwierdzić należy, że regulacjaart. 106 ustawy prawo o szkolnictwie wyższymnie wyłącza kwalifikacji roszczenia powoda z kategorii roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdy w innych sferach relacji student – uczelnia taka kwalifikacja ma miejsce. Również ta okoliczność – charakter roszczenia związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej – zgodnie zart. 118 k.c.nakazywałaby stosowanie do przedmiotowego roszczenia krótszego niż dziesięcioletni, bo trzyletniego terminu przedawnienia.”
Odnosząc powyższy pogląd, który Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela, do okoliczności tej sprawy, należy stwierdzić, że roszczenie powoda uległo również 3 –letniemu przedawnieniu jako roszczenie nabyte od Uczelni, a związane z prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej.
Przedawnieniu uległo również roszczenie powoda o zasądzenie odsetek ustawowych od daty wymagalności do daty zapłaty. Jak wskazał bowiem Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 października 2010 roku, w sprawie sygn. akt IV CSK 134/05, publ. LEX nr 607274 „roszczenie o odsetki z tytułu opóźnienia przedawnia się po 3 latach zgodnie zart. 118 k.c.nie później jednak niż z upływem terminu, w którym przedawnia się roszczenie o zapłatę kwoty głównej.” A zatem z uwagi na fakt, iż przedawnieniu uległo roszczenie główne, przedawnieniu uległo również roszczenie akcesoryjne.
Zgodnie zart. 513 §1 k.c.w przypadku przelewu wierzytelności, dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie.
Nie ulega wątpliwości, że w chwili dowiedzenia się pozwanego o przelewie wierzytelności (pismem z dnia 16 lipca 2013 roku) przysługiwał mu zarzut przedawnienia roszczenia będącego przedmiotem przelewu, bowiem przedawnienie roszczeń nastąpiło długo przed datą przelewu.
Zgodnie zart. 117 §1 k.c., po upływie terminu przedawnienia, ten przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w wyroku, oddalając powództwo w całości.
SSR Marcin Korajczyk
Zarządzenie - Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda.
SSR Marcin Korajczyk