Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny
Sygnatura akt: V Ka 260/14
Data wyroku: 2014-06-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Myśliwiec, Olga Nocoń, Sławomir Klekocki
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: 437 kpk

Sygn. akt V  Ka 260/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  23 czerwca 2014  r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach

    V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

w składzie:
Przewodniczący:SSO Jacek Myśliwiec (spr.)
Sędziowie:SSO Olga Nocoń
SSO Sławomir Klekocki
Protokolant:  Monika Szymik
w obecności Janusza Smagi Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014 r.
sprawy:

A. S./S./

córkiH.iS.

ur. (...)wN.

oskarżonej o przestępstwo zart. 286 § 1 kk

J. O./O./

synaA.iK.

ur. (...)w miejscowościŁ.

oskarżonego o przestępstwo zart. 286 § 1 kkw związku zart. 64 § 1 kk

na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych i prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. akt IX K 645/13
I.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając wszystkie apelacje za oczywiście bezzasadne;
II.zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataA. M.kwotę420,00 (czterysta dwadzieścia) złotych oraz 23% podatku VAT w kwocie 96,60 złotych (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwotę 516,60 złotych (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzęduw postępowaniu odwoławczym;
III.zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataP. R.kwotę420,00 (czterysta dwadzieścia) złotych oraz 23% podatku VAT w kwocie 96,60 złotych (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwotę 516,60 złotych (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzęduw postępowaniu odwoławczym;
IV.odstępuje od obciążenia oskarżonych kosztami postępowania odwoławczego.
Sygn. akt V Ka 260/14

UZASADNIENIE
Aktem oskarżenia zostali oskarżeni:P. W.,A. S.iJ. O.o to, że:
I. w dniu 19 marca 2013 roku wR., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działającwspólnie i w porozumieniu z inną nieustaloną osobą, po uprzednim nawiązaniu kontaktutelefonicznego zH. P.i wprowadzeniu jej w błąd, co do tożsamości osobydzwoniącej potrzebującej pożyczki, doprowadzili ją do niekorzystnego rozporządzeniamieniem w kwocie 9700 zł, przy czymJ. O.zarzucanego mu czynu dopuścił siędziałając w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazany za przestępstwopodobne zart. 280 § 1 kkna karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonąwyrokiem Sądu Rejonowego w Katowicach z dnia 15.06.2005 r., sygn. akt IV K 1409/04,którą odbywał w okresie od 18.07.2004 r. do 12.10.2004 r. i od 12.04.2008 r. do 18.07.2011r., tj. o czyn zart. 286 § 1 kkw stosunku doP. W.iA. S., natomiasto czyn zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw stosunku doJ. O.
a ponadtoP. W.o to, że:
II. w dniu 10 lutego 2013 roku wP.naulicy (...), kierował samochodem osobowym marki(...)onr rej. (...)pomimo orzeczonego wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego w Zawierciu z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt VI K 479/12, zakazuprowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat, tj. o czyn zart. 244 kk.
Sąd Rejonowy w Rybniku wyrokiem z dnia 17 lutego 2014 roku sygn. aktIX K 645/13 uznał oskarżonych:P. W.(W.),A. S.iJ. O.(O.) za winnych tego, że:

1
uznał oskarżonegoP. W.za winnego zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia czynu stanowiącego występek z 286§1 k.k.i za to na mocyart. 286§1 k.k.iart. 33§2 k.k.skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz wymierzył mu karę grzywny 100(stu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł (trzydziestu złotych)

2
uznał oskarżonegoP. W.za winnego zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia czynu stanowiącego występek z 244k.k.i za to na mocyart. 244 k.k.skazał go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

3
na mocyart. 85 k.k.iart. 86§1 k.k.połączył oskarżonemuP. W.kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach 1 i 2 wyroku i wymierzył mu jedną karę łączną 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

4
na mocyart. 69§ 1 i 2 oraz art. 70 § 1 pkt. 1 k.k.warunkowo zawiesił oskarżonemuP. W.wykonanie orzeczonej w punkcie 3 kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby 3 (trzech) lat;

5
na mocyart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuP. W.na poczet orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w tej sprawie od dnia 19 marca 2013r. do 12 listopada 2013r., tj. 238 dni, przy przyjęciu, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny i uznał karę grzywny za wykonaną w całości;

6
uznał oskarżonąA. S.za winną popełnienia zarzucanego jej w punkcie I aktu oskarżenia czyny stanowiącego występek zart. 286§1 k.k.i za to na mocyart. 286§1 k.k.i33§2 k.k.skazał ją na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz wymierzył jej karę grzywny 100 (stu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł (trzydziestu złotych);

7
na mocyart. 69§ 1 i 2 k.k.orazart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.warunkowo zawiesił oskarżonejA. S.wykonanie orzeczonej w punkcie 6 kary pozbawienia wolności na okres próby 3 (trzech) lat;

8
na mocyart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonejA. S.na poczet orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w tej sprawie od dnia 19 marca 2013r. do 12 listopada 2013r., tj. 238 dni, przy przyjęciu, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny i uznał karę grzywny za wykonaną w całości;

9
oskarżonegoJ. O.uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia stanowiącego występek zart. 286§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.i za to na mocyart. 286§ 1 kkiart. 33§2 k.k.skazał go na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i wymierza mu karę grzywny 400 (czterystu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych;

10
na mocyart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesił oskarżonemuJ. O.wykonanie orzeczonej w punkcie 9 kary pozbawienia wolności na okres próby 4 (czterech) lat;

11
na mocyart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuJ. O.na poczet orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w tej sprawie od dnia 19 marca 2013r. do 12 listopada 2013r., tj. 238 dni, przy przyjęciu, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny i uznał karę grzywny za wykonaną w całości;

12
na mocyart. 29 ustawy Prawo o adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataA. M.kwotę 826,56zł (osiemset dwadzieścia sześć złotych pięćdziesiąt sześć groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony świadczonej z urzędu oskarżonejA. S.w tym 154,56 zł (sto pięćdziesiąt cztery złote i pięćdziesiąt sześć groszy) tytułem podatku od towarów i usług;

13
na mocyart. 29 ustawy Prawo o adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataP. R.kwotę 826,56zł (osiemset dwadzieścia sześć złotych pięćdziesiąt sześć groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony świadczonej z urzędu oskarżonemuJ. O.w tym 154,56 zł (sto pięćdziesiąt cztery złote i pięćdziesiąt sześć groszy) tytułem podatku od towarów i usług;

14
na mocyart. 29 ustawy Prawo o adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. J.kwotę 1.195,56zł (jeden tysiąc sto dziewięćdziesiąt pięć złotych pięćdziesiąt sześć groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony świadczonej z urzędu oskarżonemuP. W.w tym 223,56 zł (dwieście dwadzieścia trzy złote i pięćdziesiąt sześć groszy) tytułem podatku od towarów i usług,

15
na mocyart. 627 k.p.k.iart. 2 ust. 1 pkt 4 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonegoP. W.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, na które składają się wydatki w wysokości 1574,76zł (jeden tysiąc pięćset siedemdziesiąt cztery złote siedemdziesiąt sześć groszy) oraz opłatę w wysokości 900 zł (dziewięćset złotych),

16
na mocyart. 627 k.p.k.,624 §1 k.p.k.iart. 2 ust. 1 pkt 4 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonegoJ. O.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, na które składają się wydatki w wysokości 379,44zł (trzysta siedemdziesiąt dziewięć złotych i czterdzieści cztery grosze) oraz opłatę w wysokości 2700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) zwalniając od ponoszenia kosztów w pozostałej części.

17
na mocyart. 627 k.p.k.,624§1 k.p.k.iart. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonejA. S.(S.) na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, na które składają się wydatki w wysokości 446,17 zł (czterysta czterdzieści sześć złotych i siedemnaście groszy) oraz opłatę w wysokości 780 zł (siedemset osiemdziesiąt złotych) zwalniając oskarżoną od ponoszenia kosztów w pozostałej części

Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonejA. S..
Na podstawieart. 444 kpkw zw. zart. 425 § 1,2 i 3 kpkzaskarżył powyższe orzeczeniewpkt. 6,7 i 12w oparciu oart. 438 pkt 1,2,3 i 4 kpkw zw. zart. 427§ 1 i 2 kpk, któremu zarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż oskarżona w dniu 19 marca 2013r. w sposób świadomy brała udział w przestępstwie oszustwa na szkodęH. P.;

2
obrazę przepisów prawa procesowego, a toart. 7 kpkiart. 410 kpk, polegający na oparciu wyroku na dowolnie wybranym materiale dowodowym wskazujący na nieprawdziwy fakt, iż oskarżonaA. S.dopuściła się przestępstwa określonego w treściart. 286§ 1 kkna szkodę pokrzywdzonejH. P.;

3
obrazę przepisów prawa procesowego, a toart. 424 § 1 i 2 kpkpoprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku okoliczności faktycznych przemawiających za uznaniem, iż oskarżonaA. S.miała dopuścić zarzucanego jejw akcie oskarżenia czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej czynuw kontroli instancyjnej oraz pominięciu okoliczności oraz dyrektyw przemawiających za wymierzeniem oskarżonej kary, w tym zwłaszcza kary grzywny;

4
obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 286 § 1 kkpoprzez uznanie, że zachowanie oskarżonejA. S.z dnia 19 marca 2013 roku wyczerpało znamiona przestępstwa oszustwa popełnionego na szkodę pokrzywdzonejH. P.;

5
wymierzenie kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny rażącą niewspółmiernych do wagi, społecznej szkodliwości i skutków zarzucanych jej czynów oraz zastosowaniu wadliwych kryteriów ich wymiaru.

Powołując się na powyższe zarzuty, na podstawieart. 434 § 1, art. 437 oraz art. 458 kpkw zw. zart. 1 § 2 kkwnosił o
- uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Rybniku, alternatywnie
- zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 6 poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu względnie o:
- zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 6 i 7 poprzez wymierzenie oskarżonej za zarzucany jej czyn kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat tytułem próby oraz orzeczenie wobec oskarżonej grzywny w wysokości 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej na kwotę 10 zł;
- zasądzenia kosztów postępowania odwoławczego według norm prawem przewidzianych w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonejz urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonej na uwzględnienie nie zasługiwała i to w stopniu wręcz oczywistym. Na wstępie wskazać należy pewną niepoprawność redakcyjną apelacji albowiem jej autor równocześnie zarzucił rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych jak i obrazę prawa materialnego. Tymczasem skutecznie można podnosić zarzut obrazy prawa materialnego jedynie w sytuacji, jeżeli nie kwestionowane są ustalenia faktyczne.
Analiza uzasadnienia apelacji wskazuje, iżde factojej autor zarzuca rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, iż apelacja ta w zakresie w jakim kwestionuje ustalenia faktyczne pozbawiona jest słuszności. Polemizując z ustaleniami faktycznymi autor apelacji usiłował wykazać, że Sąd I Instancji bezpodstawnie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonej zaprzeczającej aby świadomie uczestniczyła w przestępstwie oszustwa na szkodęH. P.i ustalenia oparł na wyjaśnieniach współoskarżonegoP. W., który zdaniem skarżącego budzą wątpliwości. Skarżący kwestionował nadto ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd I Instancji podnosząc, że zgromadzone w sprawie dowody oceniono przekraczając granicę swobodnej oceny dowodów. Przed odniesieniem się do tego ostatniego stwierdzenia należy przede wszystkim podkreślić, że wynikające zart. 7 kpkprawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw Sądu, a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy gdy zostanie wykazane że Sąd Orzekający oceniając dowody naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ocenie dowodów wskazać wiedzyi doświadczenia życiowego.
Z kolei zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia byłby słuszny tylko wtedy gdyby Sąd I Instancji oparł swój wyrok na faktach które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił albowiem Sąd ten wskazał dowody na których oparł ustalenia, co do okoliczności popełnionego przestępstwai zachowania się w jego trakcie oskarżonej a jednocześnie wskazał przesłanki którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym. Sąd I Instancji – mając do wyboru przeciwstawne oświadczenia dotyczące udziału oskarżonej w popełnionym przestępstwie poczynił ustalenia opierając się na wyjaśnieniach współoskarżonegoP. W.uznając je za wiarygodne zaś wyjaśnieniom oskarżonej iJ. O.tego waloru odmówił.Z faktu, że Sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów – do czego z resztą był zobowiązany nie wynika samo przez się , ze poczynione ustalenia faktyczne są błędne. Jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie Ne wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania zwłaszcza zaś wart. 4 i 7 kpk.
W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny nie przekroczył granic oceny swobodnej, a przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego zaś swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.
Odnośnie wyjaśnień oskarżonej na które w apelacji powołuje się skarżący to wypada tylko zauważyć, że wyjaśnienia te zostały poddane przez Sąd I Instancji wnikliwej analiziei konfrontując je z całokształtem ujawnionych okoliczności Sąd Rejonowy uznał je za niewiarygodne
Jakkolwiek oskarżona werbalnie przyznawała się do popełnienia zarzucanego jej przestępstwa to jednak z treści jej wyjaśnień wynikało coś z goła innego. Twierdziła ona bowiem, iż nie wiedziała, że uczestniczy w oszustwie, myśląc, że jedzie tylko odebrać pieniądze, które miały pochodzić z pożyczki. Tymczasem z wyjaśnień współoskarżonegoP. W.którego oskarżona poznała z swoim konkubinemJ. O.wynika, że doskonale orientowała się ona w okolicznościach i zamyśle przestępczego przedsięwzięcia, co więcej miała ona określony udział za pobrane pieniądze i ta właśnie okoliczność stanowiła motyw do jej wyjazdów po odbiór pieniędzy. Jako naiwnei nieprzekonywujące należy traktować jej wyjaśnienia jakoby jechała ona zZ.doR.tylko chcąc towarzyszyć swojemu konkubinowi. Taka ocena tego dowodu nie zawiera w sobie ani błędu, ani nie jest oceną dowolną skoro została poparta wszechstronną analizą całokształtu okoliczności sprawy. Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter czysto polemiczny sprowadziły się do negowania ocen i ustaleń sądowychi zastępowania ich i ocenami i wnioskami własnymi. W żadnym zaś razie nie podważając one trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I Instancji materiału dowodowego nie ulega wątpliwości że oskarżona dopuściła się przypisanego jej przestępstwa. Oskarżona zdawała sobie sprawę, iż pokrzywdzona powierzała im pieniądze nie dlatego, że traktowała to jako pożyczkę lecz jako wsparcie dla osoby najbliższej za jaką to nie ustalona współpracująca z nimi osoba się podawała. Tym samym nie może budzić wątpliwości przyjęta przez Sąd kwalifikacja prawna czynu.
Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy za prawidłową Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy, ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wymierzonej oskarżonej kar pozbawienia wolności oraz grzywny zważywszy, iż pierwsza z nich orzeczona została z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie można uznać za rażąco surowe dlatego i w tej części brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku z tych względów Sąd Okręgowy utrzymał wyrok w mocy.