Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 89/14
Data wyroku: 2014-06-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Olszewski, Andrzej Wiśniewski, do SA Grzegorz Kasicki
Słowa kluczowe: Zabójstwo, Wymiar Kary
Podstawa prawna: art. 437 § 2 k.p.k.

Sygn. aktII AKa 89/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 czerwca 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Andrzej Olszewski (spr.)

Sędziowie:

SA Andrzej Wiśniewski
SO del. do SA Grzegorz Kasicki

Protokolant:

st. sekr. sądowy Jorella Atraszkiewicz

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Apelacyjnej Janiny Rzepińskiej
po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 r. sprawy
A. G.
oskarżonego zart. 148 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 28 lutego 2014 r., sygn. akt II K 168/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjmuje, iż oskarżonyA. G.działał w zamiarze ewentualnym tj. godził się na pozbawienie życiaJ. K., a orzeczoną za to przestępstwo karę obniża do 10 (dziesięciu) lat pozbawienia wolności,

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze i wymierza mu 600 (sześćset) złotych opłaty za obie instancje.

Sygn. akt II AKa 89/14

UZASADNIENIE
A. G.został oskarżony o to, że
w dniu 21 czerwca 2013 r. wG.., w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życiaJ. K., zadał mu jedno uderzenie nożem w pierś w okolicy lewego obojczyka powodując ranę kłutą klatki piersiowej, drążącą do lewej opłucnej, z uszkodzeniem płuca lewego i tętnicy podobojczykowej lewej z masywnym krwotokiem zewnętrznym i wewnętrznym, w wyniku którejJ. K.zmarł,
tj. o czyn zart. 148.§ 1. k.k.
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 lutego 2014 r.,A. G.uznano za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu,tj. zbrodni zart. 148.§ 1. k.k.i za to, na podstawie powołanego przepisu, wymierzono mu karę 12 (dwunastu) lat pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 63.§ 1. k.k., na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności, zaliczono okres tymczasowego aresztowania od dnia 21 czerwca 2013 r. do dnia 28 lutego 2014 r..
Na podstawieart. 230.§ 2. k.p.k.zwrócono dowody rzeczowe opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr 1/325/13 na k. 280-281 pod poz. nr 7, 8, 9U. D., a pod poz. 10, 11, 12 i 13B. J., a pozostałe zarządzono pozostawić w aktach sprawy.
Zwolniono oskarżonego z ponoszenia kosztów sądowych.
Powyższy wyrok zaskarżył obrońca oskarżonego. Wyrokowi zarzucił:
„ – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający zasadniczy wpływ na jego treść, polegający na niezasadnym przyjęciu tezy o działaniu oskarżonegoA. G.z bezpośrednim zamiarem zabójstwaJ. K.w sytuacji, gdy brak ku temu dostatecznych przesłanek w świetle zgromadzonego w sprawie całokształtu materiału dowodowego, co w konsekwencji skutkowało przypisaniem oskarżonemu odpowiedzialności karnejart. 148 § 1 k.k., podczas gdy w rzeczywistości jego zachowanie wyczerpywało znamiona występku określone wart. 155 k.k.,
ewentualnie:
- rażącą niewspółmierność – surowość wymierzonej oskarżonemu kary 12 lat pozbawienia wolności, nie uwzględniającą w dostatecznym stopniu całokształtu okoliczności przedmiotowej sprawy.”
Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o:
„ – zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez przyjęcie, iżA. G.w zakresie czynu mu zarzucanego nie działał z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życiaJ. K., lecz w sposób nieumyślny spowodował jego śmierć, a w konsekwencji orzeczenie właściwej kary w oparciu o dyspozycjęart. 155 k.k.,
ewentualnie:
- zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez wymierzenieA. G.kary pozbawienia wolności we względniejszym wymiarze.”

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy okazała się częściowo uzasadniona.
Sąd rozstrzygający przeprowadził pełne postępowanie dowodowe. Zgromadzone dowody szczegółowo ocenił ( vide str. 8-15 uzasadnienia, k. 512-522 akt ), zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Podkreślić należy, że sąd pierwszej instancji oceniał całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, a nie – jak to czyni na użytek apelacji – wybiórczo, wybierając pojedyncze zdania z zeznań najistotniejszych świadków, obrońca. Sąd Apelacyjny w całości tę ocenę dowodów akceptuje i do niej się odwołuje.
W świetle dowodów przywołanych przez Sąd Okręgowy, nie budzi wątpliwości, że oskarżony w pewnym momencie wstał, sięgnął po nóż z czarną, plastikową rękojeścią leżący na meblościance, podszedł do fotela, na którym siedziałJ. K.i zadał mu cios z góry w pierś, w okolicę lewego obojczyka. Wszystko działo się tak szybko, że znajdujące się w pokojuU. D.iB. J.nie miały możliwości zareagowania. Działaniu oskarżonego nie mógł się przeciwstawić także pokrzywdzony, który był niewidomy. Słusznie sąd rozstrzygający ocenił, że takie działanie było umyślne. Dlatego teza skarżącego w apelacji, że czynA. G.można zakwalifikować zart. 155 k.k.nie znajduje żadnego oparcia w prawidłowo zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym.
Jednak apelacja obrońcy doprowadziła do zweryfikowania zamiaru z jakim działał oskarżony. Należy pamiętać, że choć działał nagle i przez zaskoczenie, to zadał tylko jeden cios nożem i to nie w środek klatki piersiowej.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, przytoczone okoliczności sprzeciwiają się przyjęciu, że oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim. Niewątpliwie z zemsty chciał wyrządzić krzywdęJ. K., ale sposób działania, rodzaj użytego narzędzia i ilość ciosów przemawiają za uznaniem, iż godził się na śmierć pokrzywdzonego. Tym bardziej, że po zdarzeniu nie interesował się jego losem. Dlatego Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok na korzyść oskarżonego w ten sposób, że działał on z zamiarem ewentualnym, a więc godził się na pozbawienie życiaJ. K..
Ta zmiana otworzyła drogę do rozważań, czy orzeczona wobec oskarżonego kara 12 lat pozbawienia wolności nie była rażąco surowa. W ocenie Sądu Apelacyjnego – tak. Dlatego obniżono ją do lat 10-ciu. I w tym zakresie, apelacja obrońcy oskarżonego była częściowo uzasadniona.
Natomiast nie było jakichkolwiek podstaw do nadzwyczajnego złagodzenia kary bądź orzeczenia jej w granicach minimalnego, podstawowego zagrożenia. Jeszcze raz należy podkreślić, że oskarżony działał przez zaskoczenie i zaatakował bezbronną ( bo niewidomą ) osobę. Zachowanie konkubiny oskarżonego –B. J., jak iJ. K.wcale nie było szczególnie prowokacyjne. Tym bardziej, że podobne zachowania miały miejsce już wcześniej i nie powodowały takiej agresji oskarżonego. Również fakt działania pod znacznym wpływem alkoholu niekorzystnie świadczy o oskarżonym.
Dlatego Sąd Apelacyjny, zmieniając zaskarżony wyrok w opisany powyżej sposób uznał, że dalej idące wnioski apelacji obrońcyA. G.nie zasługują na uwzględnienie.
O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 634w zw. zart. 627 k.p.k., o opłacie za obie instancje orzeczono na podstawieart. 10 ust. 1w zw. zart. 2 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych– Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223 z późniejszymi zmianami.