Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 151/14
Data wyroku: 2014-09-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Wilczewska-, Robert Rafał Kwieciński, Marek Kordowiecki

Sygn. akt II Ka 151/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 września 2014r.
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący : SSO Agata Wilczewska - spr.
Sędziowie : SSO Marek Kordowiecki
SSO Robert Rafał Kwieciński
Protokolant : st. sekr. sąd. Arleta Wiśniewska
przy udziale Haliny Lewandowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 19 września 2014r.
sprawyW. P.
oskarżonego z art.156§1pkt2k.k. i art.245k.k.
orazA. K.,K. C.iA. H.
oskarżonych z art.245k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę wszystkich oskarżonych, przez oskarżonegoW. P.oraz przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Koninie
z dnia 18 marca 2014r. sygn. akt II K 252/11

I
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając wszystkie apelacje za oczywiście bezzasadne.

II
Zwalnia oskarżonych w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w tym oskarżonegoW. P.od opłaty za to postępowanie i kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

Robert Rafał Kwieciński Agata Wilczewska Marek Kordowiecki

Sygn. akt II Ka 151/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 18 marca 2014 r. Sąd Rejonowy w Koninie, sygn. akt II K 252/11, oskarżonegoW. P.uznał za winnego tego, że w dniu 30 grudnia 2004 r. wK.działając z zaskoczenia, co najmniej z zamiarem ewentualnym spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiuP. S., gwałtownym ruchem ręki, w której trzymał nóż z długim ostrzem typu myśliwskiego spowodował jego ostrym końcem ranę kłutą szyi w okolicy nadobojczykowej wymienionego z uszkodzeniem tętnicy szyjnej wspólnej lewej, skutkującą intensywnym krwawieniem z otworu tętnicy, które to obrażenia stanowiły ciężki uszczerbek na zdrowiu – chorobę realnie zagrażającą życiuP. S.tj. popełnienia przestępstwa zart. 156 § 1 pkt. 2 k.k.i za to na podstawieart. 156 § 1 pkt. 2 k.k.skazał go na karę 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Nadto, na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył okres tymczasowego aresztowania oskarżonego od dnia 20 czerwca 2011 r. do dnia 3 grudnia 2012 r. Natomiast na podstawieart. 46 § 2 k.k.zasądził odW. P.na rzecz pokrzywdzonegoP. S.nawiązkę w wysokości 15.000 zł.
W zakresie zaś zarzucanego oskarżonemuW. P.czynu z art.245k.k. Sąd przyjął, że zachowanieW. P.wyczerpało znamiona czynu zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k.polegającego na tym, że w dniu 30 grudnia 2004 r. bezpośrednio po dokonaniu ciężkiego uszkodzenia ciałaP. S.polegającego na uszkodzeniu nożem gardła wymienionego, podżegał pokrzywdzonego do składania fałszywych zeznań w toku postępowania o sygn. 1 Ds. 1/2005 prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Koninie, w ten sposób, że nakłaniałP. S.aby zataił przed organami ścigania okoliczności zdarzenia oraz kto był sprawcą wspomnianego uszkodzenia ciała i na podstawieart. 101 § 1 pkt. 4 k.k.w zw. zart. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.Sąd umorzył postępowanie wobecW. P.o ten czyn.
Tym samym wyrokiem Sąd przyjął też, że zachowanie oskarżonegoA. K.w ramach zarzucanego mu czynu zart.245k.k. wyczerpało znamiona czynu zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k.polegającego na tym, iż w okresie między 15.01.2005 r. a 25.01.2005r. wP., działając wspólnie i w porozumieniu zK. C., wiedząc o tym, iż sprawcą ciężkiego uszkodzenia ciałaP. S.polegającego na uszkodzeniu nożem gardła wymienionego byłW. P., podżegali pokrzywdzonego do składania fałszywych zeznań w toku postępowania o sygn. 1 Ds. 1/2005 prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Koninie, w ten sposób, że nakłanialiP. S., aby zataił przed organami ścigania, kto był sprawcą opisanego uszkodzenia ciała i na podstawieart. 101 § 1 pkt. 4w zw. zart. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.Sąd umorzył postępowanie wobecA. K.o ten czyn.
Tym samym wyrokiem Sąd przyjął też, że zachowanie oskarżonegoK. C.w ramach zarzucanego mu czynu zart.245k.k. wyczerpało znamiona czynu zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k.polegającego na tym, iż w okresie między 15.01.2005 r. a 25.01.2005 r. wP., działając wspólnie i w porozumieniu zA. K., wiedząc o tym, iż sprawcą ciężkiego uszkodzenia ciałaP. S.polegającego na uszkodzeniu nożem gardła wymienionego byłW. P., podżegali pokrzywdzonego do składania fałszywych zeznań w toku postępowania o sygn. 1 Ds. 1/2005 prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Koninie, w ten sposób, że nakłanialiP. S., aby zataił przed organami ścigania, kto był sprawcą opisanego uszkodzenia ciała i na podstawieart. 101 § 1 pkt. 4w zw. zart. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.Sąd umorzył postępowanie wobecK. C.o ten czyn.
Tym samym wyrokiem Sąd przyjął też, że zachowanie oskarżonegoA. H.w ramach zarzucanego mu czynu zart.245k.k. wyczerpało znamiona czynu zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k.polegającego na tym, iż w bliżej nieokreślonych dniach między styczniem a lutym 2005 r. wP., wiedząc o tym, iż sprawcą ciężkiego uszkodzenia ciałaP. S.polegającego na uszkodzeniu nożem gardła wymienionego byłW. P., podżegał pokrzywdzonego do składania fałszywych zeznań w toku postępowania o sygn. 1 Ds. 1/2005 prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Koninie, w ten sposób, że nakłaniałP. S., aby zataił przed organami ścigania, kto był sprawcą opisanego uszkodzenia ciała i na podstawieart. 101 § 1 pkt. 4w zw. zart. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.Sąd umorzył postępowanie wobecA. H.o ten czyn.
Powyższy wyrok zaskarżony został przez prokuratora, przez oskarżonegoW. P.oraz przez obrońcę oskarżonychW. P.,A. K.,K. C.orazA. H..
Prokurator wyrok zaskarżył na niekorzyść oskarżonegoW. P.w zakresie zarzucanego wymienionemu czynu zart. 245 k.k.w całości, a w zakresie dotyczącym przypisanego wymienionemu czynu zart. 156 § 1 pkt. 2 k.k.w części dotyczącej orzeczenia o karze, natomiast odnośnie oskarżonychA. K.,K. C.iA. H.w całości.
Prokurator zarzucił wyrokowi:

1
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia w postaci obrazyart. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.polegającą na nie wskazaniu przez Sąd w treści uzasadnienia wyroku dlaczego nie uznał za wiarygodne kilkukrotnych i konsekwentnych zeznań pokrzywdzonegoP. S., zgodnie z którymi w drodze z miejsca zdarzenia do szpitala oskarżonyW. P.groził wymienionemu, że jeśli ten wskaże policji kto był sprawcą uszkodzenia ciała pokrzywdzonego to będzie mścił się na synuP. D.oraz matce dzieckaJ. M.,

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w zakresie zarzucanego oskarżonemuW. P.czynu zart. 245 k.k.polegający na przyjęciu, iż jego zachowanie nie wyczerpywało znamion opisanego przestępstwa, lecz wyłącznie przestępstwa podżegania do składania fałszywych zeznań, albowiem brak było w nim znamienia użycia wobec pokrzywdzonego groźby bezprawnej, podczas gdy prawidłowa ocena dowodów zgromadzonych w sprawie prowadzi do wniosku przeciwnego,

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w zakresie zarzucanego oskarżonemuA. K.czynu zart. 245 k.k.polegający na przyjęciu, iż jego zachowanie nie wyczerpywało znamion opisanego przestępstwa, lecz wyłącznie przestępstwa podżegania do składania fałszywych zeznań, albowiem brak było w nim znamienia użycia wobec pokrzywdzonego groźby bezprawnej, podczas gdy prawidłowa ocena dowodów zgromadzonych w sprawie prowadzi do wniosku przeciwnego,

4
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w zakresie zarzucanego oskarżonemuK. C.czynu zart. 245 k.k.polegający na przyjęciu, iż jego zachowanie nie wyczerpywało znamion opisanego przestępstwa, lecz wyłącznie przestępstwa podżegania do składania fałszywych zeznań, albowiem brak było w nim znamienia użycia wobec pokrzywdzonego groźby bezprawnej, podczas gdy prawidłowa ocena dowodów zgromadzonych w sprawie prowadzi do wniosku przeciwnego,

5
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w zakresie zarzucanego oskarżonemuP. H.czynu zart. 245 k.k.polegający na przyjęciu, iż jego zachowanie nie wyczerpywało znamion opisanego przestępstwa, lecz wyłącznie przestępstwa podżegania do składania fałszywych zeznań, albowiem brak było w nim znamienia użycia wobec pokrzywdzonego groźby bezprawnej, podczas gdy prawidłowa ocena dowodów zgromadzonych w sprawie prowadzi do wniosku przeciwnego,

6
rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonegoW. P.za przypisany jemu czyn zart. 156 § 1 pkt. 2 k.k.polegającą na wymierzeniu temu oskarżonemu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, podczas gdy wzgląd na stopień społecznej szkodliwości przypisanego wymienionemu czynu, sposobu działania przy popełnianiu przestępstwa oraz powstałego u pokrzywdzonego skutku, a także realnie grożącego skutku wskazuje na konieczność orzeczenia wobec niego kary surowszej.

Podnosząc powyższe zarzuty prokurator wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji w części dotyczącej zarzutów popełnienia przez oskarżonychW. P.,A. K.,K. C.iA. H.przestępstw zart. 245 k.k.Nadto wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kary orzeczonej wobec oskarżonegoW. P.za przypisany mu czyn zart. 156 § 1 ust. 2 k.k.i wymierzenie mu kary 6 lat pozbawienia wolności.
OskarżonyW. P.zaskarżył wyrok co do punktów I, II, III, IV i IX w całości i zarzucił mu błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia. Stawiając ten zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Koninie co do pkt. I, II, III, i IX i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynu opisanego w pkt. IV wyroku.
Obrońca oskarżonychW. P.,A. K.,K. C.orazA. H.zaskarżył wyrok w całości i na podstawieart. 438 pkt. 3 k.p.k.zarzucił mu błąd w ustaleniach faktycznych polegający na dowolnej i arbitralnej ocenie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że oskarżeni dopuścili się popełnienia występków z punktów I, IV, V i VI oraz VII z ewidentnym naruszeniem zasady domniemania niewinności i bezstronności, w tym poprzez rozstrzygnięcie istniejących na tle materiału dowodowego istotnych wątpliwości faktycznych na niekorzyść oskarżonych.
Wskazując na ten zarzut wniósł o uniewinnienie oskarżonych i obciążenie kosztami procesu wywołanego wniesieniem apelacji Skarbu Państwa, ewentualnie uchylenie wyroku w pkt. I i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd odwoławczy zważył, co następuje.
Wszystkie wniesione apelacje okazały się bezzasadne i to w stopniu oczywistym.
Na wstępie należy podnieść, że Sąd I instancji zgromadził wystarczający materiał dowodowy, który należycie przez ten Sąd oceniony, umożliwił dokonanie pełnego odtworzenia stanu faktycznego, a w konsekwencji prawidłową kwalifikację prawną czynów przypisanych oskarżonym. Przeprowadził rzetelną ocenę dowodów wskazując dokładnie, którym z nich i w jakiej części dał wiarę, a którym przymiotu wiarygodności odmówił. Stanowisko swoje w tej kwestii przedstawił w uzasadnieniu orzeczenia prawidłowo stosując zasady logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Rozważania Sądu I instancji aczkolwiek swobodne nie noszą cech dowolności, a tym samym korzystają w pełni z ochrony przewidzianej w treściart. 7 k.p.k.
W szczególności Sąd w sposób wszechstronny i wręcz drobiazgowy dokonał oceny zeznań pokrzywdzonegoP. S.,T. W., wyjaśnieńW. P.oraz pozostałego materiału dowodowego, w zakresie w jakim dotyczył zarzucanego oskarżonemuW. P.czynu zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.Dodać także należy, że próby wykazywania przez oskarżonego oraz jego obrońcę uchybień i dowolności w ocenie w/w dowodów okazały się całkowicie nietrafne. Przedstawione bowiem w ich środkach odwoławczych wersje zdarzeń opierają się wyłącznie na wykazywaniu drobnych sprzeczności w zeznaniachP. S.orazT. W., aczkolwiek nawet one okazały się nieskuteczne i w konsekwencji nie mogły one podważyć prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych.
Wersji zdarzenia zaprezentowanej przez oskarżonegoW. P., jakoby cios nożem w szyję pokrzywdzonego miała zadać nieustalona osoba, przeczą nie tylko twierdzeniaP. S.orazT. W.ale także rzeczowy materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie. Wskazać bowiem należy, że podczas oględzin miejsca wskazanego przez oskarżonego, gdzie dojść miało do zranieniaP. S.tj. wK.przy bloku położonym przyulicy (...), nie ujawniono jakichkolwiek śladów krwi (k. 25v, 50). Oględzin tych dokonano zaledwie kilkadziesiąt minut po zdarzeniu, a zatem w przypadku obfitego krwawienia jakie charakterystyczne jest dla urazu, którego doznał pokrzywdzony, niewątpliwie winny być one wówczas widoczne i ujawnione. Następnie, w toku postępowania przygotowawczegoW. P.wyjaśnił, że w chwili zadawania ciosu pokrzywdzonemu stali oni wówczas przy samochodzie oskarżonego, z tym że on od strony kierowcy, aP. S.po od strony pasażera. Po dokonaniu zranienia pokrzywdzonego pojechali do szpitala (k. 314). Należy więc zważyć, że w samochodzie oskarżonego ślady krwi ujawniono nie tylko na siedzeniu pasażera, tapicerce drzwi prawych, pomiędzy fotelami i na podłodze ale również na drzwiach lewych oraz fotelu kierowcy (k. 25-26, 50). To natomiast koresponduje z zeznaniamiT. W., w których wskazał, że pokrzywdzony po zadanym przez oskarżonego ciosie odruchowo wsiadł na miejsce kierowcy samochodu należącego doW. P., a dopiero następnie został przepchnięty przez niego na fotel pasażera (k. 39v-40). Wreszcie wykonane w dniu 1 lutego 2005 r. oględziny samochoduA. (...), pomimo wypranej na prośbę rodziny pokrzywdzonego tapicerki, pozwoliły na ujawnienie śladów biologicznych krwiP. S.na miejscu kierowcy i na lewych drzwiach auta (k. 59, 70-72, 80-85, 206, 221). To z kolei potwierdza te zeznania pokrzywdzonego iT. W.w których wskazali, iż do zadania ciosu nożem doszło w momencie wysiadania przez pokrzywdzonego z prowadzonego przez niego wcześniej samochoduA. (...).
Sąd Rejonowy słusznie uznał także, że zeznania złożone przezT. W., za wyjątkiem tych złożonych na etapie postępowania przygotowawczego w dniu 27 czerwca 2005 r., w przeważającej mierze zasługiwały na obdarzenie ich wiarą. Świadek ten w dniu 7 stycznia 2005 r., a więc po siedmiu dniach od zdarzenia z dnia 30 grudnia 2004 r. szczegółowo opisał jego przebieg, a jako sprawcę w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wskazał oskarżonegoW. P.. W czasie kolejnego przesłuchania w dniu 17 stycznia 2005 r. podtrzymał wszystkie wcześniej podane okoliczności, dodatkowo jednak zeznał, że w chwili wykonywania przez oskarżonego ataku na pokrzywdzonego pomagał odciągnąć nóż od jego szyi. Słusznie Sąd okoliczności tej nie wykorzystał dla czynionych ustaleń faktycznych chociażby z uwagi, iż rozpytywany na powyższe w toku postępowania przed Sądem nie potrafił potwierdzić ani zaprzeczyć czy faktycznie pomagał pokrzywdzonemu w chwili ataku oskarżonego (k. 795v). Także sam pokrzywdzony nie potwierdził takiego zachowaniaT. W.(k. 991). Powołany biegły medyk sądowy w celu weryfikacji możliwych wersji zdarzenia uznał, że skuteczna pomoc świadka w obronie pokrzywdzonego była utrudniona z uwagi na pozostawanie w samochodzie na miejscu pasażera, co czyni opisywaną wersję mniej prawdopodobna aniżeli wersję podawaną przez pokrzywdzonego, ale równieżT. W.z pierwszego jego przesłuchania (k. 39v-40). Zasadnie Sąd odmówił wiary zeznaniomT. W.z 27 czerwca 2005 r., w których wskazał, że był świadkiem rozmowy pokrzywdzonego z jakąś osobą której dokładnie nie widział. Następnie zobaczył odjeżdżający samochód oskarżonego w którym na miejscu pasażera siedziałP. S.. Świadek pojechał za nimi po czym samochód prowadzony przezW. P.zatrzymał się przy parkinguT.naulicy (...). Tam z samochodu wyszedł pokrzywdzony, który trzymał się za szyję z której leciała krew. Zabrał z samochodu prowadzonego przez świadka jakieś dokumenty i wrócił do auta oskarżonego. Następnie osoby te udał się do szpitala (k. 232-233). Trafnie Sąd zwrócił uwagę na wręcz absurdalność zmienionych zeznań świadka. W szczególności osoba z bardzo poważną raną niewątpliwie nie zatrzymywała by się w celu zabrania jakichkolwiek dokumentów. Powszechnie wiadomym jest bowiem, że rana kłuta szyi jest urazem który może powodować nie tylko poważne zagrożenie dla zdrowia człowieka ale nawet dla jego życia. W tych warunkach niewątpliwie pokrzywdzony nie ryzykowałby tak negatywnymi dla niego skutkami, a nawet wątpliwie jest by mógł w takim momencie myśleć o kwestiach nie związanych z jak najszybszym trafieniem do szpitala i udzieleniem mu pomocy medycznej. Bez odpowiedzi pozostaje również pytanie w jakim celu miałby pokrzywdzony zatrzymywać się w drodze do szpitala skoro miał świadomość, iżT. W.podąża za samochodem który prowadził oskarżony. W tej sytuacji dokumenty mógłby przecież zabrać już po wizycie w szpitalu. Na nieprawdziwość tych relacji wskazują także kolejne zeznaniaT. W., w których wskazał iżP. S.przekonał go do zmiany zeznań i poprosił o nie obciążanieW. P., gdyż zamierzał wrócić do handlu narkotykami i pracy w(...)(k. 692v, 793v). Zeznania te jako logiczne i korespondujące z zeznaniamiP. S.słusznie Sąd uznał za wiarygodne. Wskazać bowiem należy, żeT. W.jako osoba nie pozostająca w konflikcie z oskarżonymW. P.nie miał żadnego motywu dla pomawiania go o czyn którego nie popełnił. Natomiast skoro sam pokrzywdzony nie był zainteresowany pociągnięciem sprawcy do odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo, po namowach z jego strony, zmienił treść swoich zeznań na wersję, która korespondować miała z tą prezentowaną przezW. P.. Zupełnie chybione okazały się twierdzenia oskarżonego, iż poczynione przez Sąd ustalenia faktyczne nie dają odpowiedzi na pytanie w jaki sposób mogło dojść do zabrudzenia ubraniaT. W.. Wskazać bowiem należy, że do ataku naP. S.doszło w chwili gdy ten starał się wysiąść z samochodu. Wydostająca się wówczas krew z rany kłutej zabrudziła fotel kierowcy oraz drzwi samochoduA. (...)co zostało ujawnione w toku przeprowadzonych oględzin auta. W tych samych okolicznościach mogło więc dojść do kontaktu krwi z odzieżąT. W.. Pewnym jest natomiast, że doszło do niej wtedy, gdy świadek z miejsca pasażera przesiadł się na miejsce kierowcy w w/w aucie i podążył za samochodem oskarżonego, w którym znajdował się również pokrzywdzony. Niezasadnie oskarżony podważa również, powołując się na zeznaniaT. W., ustalenia faktyczne w zakresie w jakim Sąd przyjął, żeW. P.zatrzymał swój samochód przysalonie (...)wK.przyulicy (...)blokując możliwość swobodnego i całkowitego otwarcia drzwi samochodu w którym przebywał pokrzywdzony. W tym zakresieP. S.w sposób konsekwentny zeznawał, iż takie zachowanie oskarżonego faktycznie miało miejsce. Sąd odwoławczy zauważa natomiast, że tłumaczy to dlaczego pokrzywdzony nie wsiadł z powrotem do swojego samochodu od strony kierowcy, bądź do samochodu oskarżonego od strony pasażera. Skoro bowiem samochody te wzajemnie się blokował w w/w sposób, pokrzywdzony odruchowo wsiadł od strony kierowcy do samochodu oskarżonego. W ten sam sposób zachował sięW. P., który następnie przepchnąłP. S.na fotel pasażera swojego samochodu. Wreszcie Sąd w sposób całkowicie uzasadniony odmówił wiary zeznaniomT. W.w zakresie w jakim ten wskazał, iż znajdując się na ulicy(...)P. S.goniłW. P.trzymając w ręku nóż (k. 245v). Jak słusznie bowiem zauważył, było to wynikiem reakcji świadka na pomówienie go przezP. S.o handel narkotykami, o czym sam wskazał w toku postępowania przez Sądem (k. 796). Okoliczności takiej z resztą nie potwierdzili ani oskarżony, aniT. S..
Sąd z dużą wnikliwością oraz w sposób wszechstronny dokonał również oceny zeznań pokrzywdzonegoP. S., a próby podważenia tej oceny przez oskarżonegoW. P.i jego obrońcę okazały się nieskuteczne. W konsekwencji także ustalenia faktyczne oparte na części zeznań pokrzywdzonego uznanej za wiarygodną, nie zostały ostatecznie podważone. W szczególności Sąd zasadnie odmówił wiary tym zeznaniom pokrzywdzonego, które składał on w toku prowadzenia śledztwa w 2005 r. przez Prokuraturę Rejonową w Koninie. Jak słusznie bowiem wywiódł, prezentowana przezP. S.wówczas wersja zdarzeń miała na celu ukrycie rzeczywistego sprawcy dokonanego na nim przestępstwa, tak byP. S.mógł wciąż brać udział i czerpać korzyści z handlu narkotykami dokonywanego w ramach grupy przestępczej, do której należał. Niewątpliwie bowiem w sytuacji w której wskazałby on na sprawstwo oskarżonego zostałby z niej wykluczony, a tym samym pozbawiłby się możliwości uzyskiwania znacznych dochodów, do czego jednak nie chciał dopuścić. Na niewiarygodność tych zeznań ale również wyjaśnień oskarżonegoW. P., wskazują chociażby występujące między nimi sprzeczności i nieudane próby wzajemnego dopasowywania przebiegu zdarzeń.P. S.zaznał bowiem wówczas, że do ataku miało dojść wówczas gdy siedział on w samochodzie oskarżonego (k. 227v) podczas gdyW. P.wyjaśnił, że zdarzenie miało miejsce wówczas gdy stali przy jego samochodzie. Pokrzywdzony wskazał, że napastników miało być dwóch (k. 287v), a według relacji oskarżonego sprawcą był jeden mężczyzna (k. 314). W końcuP. S.opisał, że po zatrzymaniu pojazdu oskarżonego poszedł po dokumenty znajdujące się w pojeździeA. (...)(k. 228), gdy tymczasem oskarżony na ten temat nie złożył żadnych wyjaśnień. Wszystkie te okoliczności dostrzegł Sąd Rejonowy i uwypuklił w sporządzonym uzasadnieniu. Przekonująco również uzasadnił dlaczego zeznaniom pokrzywdzonego złożonym w dniach 28 października 2010 r. i 4 listopada 2010 r. jak również składanym w okresie późniejszym, dał wiarę. Jak trafnie podniósł w pisemnych motywach wyroku, decydujące znaczenie miało w tym zakresie wszczęcie postepowania przygotowawczego przeciwkoP. S., przez Prokuraturę Rejonową w Ostrowie Wielkopolskim. W toku kolejnych przesłuchań pokrzywdzony w w/w postępowaniu złożył bardzo obszerne wyjaśnienia, które w przeważającej mierze dotyczyły przestępczej działalnośćA. K.,K. C.,A. H.orazW. P.związanej z wprowadzaniem do obrotu narkotyków. Tylko niewielka ich część, aczkolwiek szczegółowa i w sposób spójny przedstawiona, dotyczyła oskarżonegoW. P.i przypisanego mu czynu wyczerpującego znamiona zart. 156 § 1 pkt. 2 k.k.Z tych też powodów Sąd zasadnie obdarzył wiarą relacjeP. S.wskazującego na oskarżonego jako na osobę, która zadała mu cios nożem, jak i okoliczności w jaki doszło do tego zdarzenia. Sąd dostrzegł przy tym, że nie znalazły potwierdzenia jedynie te jego wypowiedzi w których podniósł, że po rozmowie z oskarżonym naulicy (...)udał się jeszcze do mieszkaniaJ. M.jak i tym, w których wskazał, że po zadanym ciosie wsiadł do samochodu oskarżonego od strony pasażera. W tym zakresie relacje pokrzywdzonego pozostawały w sprzeczności z wypowiedziami zarównoT. W.orazJ. M.. Wiarygodności relacjomP. S.z dnia 28 października 2010 r. oraz dnia 4 listopada 2010 r. dodatkowo dodaje okoliczność, iż obciążają one nie tylko oskarżonych w przedmiotowej sprawie ale również samego pokrzywdzonego. Analiza akt sprawy wskazuje przy tym, iż wszystkie istotne nieścisłości w zeznaniach pokrzywdzonego Sąd Rejonowy dostrzegł i w sposób szczegółowy odniósł się do nich czy to poprzez wyjaśnienie któremu z twierdzeńP. S.dał wiarę czy to przez odmówienie we wskazanym zakresie zeznaniom wiary w ogóle. Natomiast wykazywane przez oskarżonego sprzeczności w zakresie chociażby twierdzeńP. S.odnośnie tego, czy w drodze do szpitala tracił bądź nie przytomność, czy na izbę przyjęć wchodził wspólnie z oskarżonym czy też wchodzili osobno, nie mogą podważać wiarygodności relacji pokrzywdzonego. Dotyczą bowiem mniej istotnych szczegółów zdarzenia, a przy tym pewne różnice mogą wynikać z oczywistego faktu, iżP. S.pozostawał wówczas pod działaniem silnego stresu oraz musiał walczyć z osłabieniem organizmu na skutek utraty krwi. Zrozumiałym jest więc, że pewne drobne szczegóły mogły się zatrzeć w jego pamięci lub mógł ich po prostu nie zauważyć. W sprzeczność popada natomiast obrońcaW. P., z jednej strony bowiem podważając zeznania pokrzywdzonego wskazuje na celowość przeprowadzenia dowodu z opinii sądowo – psychiatrycznej na okoliczność ustalenia stanu zdrowiaP. S.z uwagi na przebyty przez niego uraz i przebywanie w śpiączce farmakologiczne, a z drugiej wybranym fragmentom jego zeznań nadaje walor wiarygodności i wykazuje za ich pomocą brak sprawstwa oskarżonego. Niezasadnie również wywodzi, że skoro odnośnie zarzutu zart. 245 k.k., zakwalifikowanego ostatecznie zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k.nie udało się odtworzyć przebiegu domniemanej rozmowyA. K.orazK. C.z pokrzywdzonym, to również wersja zdarzenia prezentowana przezP. S.odnośnie ugodzenia go nożem także posiada luki logiczne i jawi się jako sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego. Obrońca nie zauważa bowiem, iż opisuje zupełnie różne zachowania oskarżonych, wypełniające znamiona innych czynów zabronionych a przy tym mające miejsce w zupełnie innym czasie. W przedmiocie każdego z czynów objętych postępowaniem pokrzywdzony złożył zeznania różniące się tak co do szczegółowości relacji jak i pewności stwierdzeń, stąd też nie można jak to czyni skarżący przenosić oceny poszczególnych jego wypowiedzi na inne podawane przez niego okoliczności. Jest to nieuprawnione tym bardziej, jeśli zeznania pokrzywdzonego znalazły potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym. Dla końcowej oceny zeznań świadka nie mogła mieć również znaczenia podnoszona przez obrońcę okoliczność, iż w sprawie II K 12/09 Sądu Okręgowego w KoninieP. S.zeznał, że w czasie kiedy przebywał w szpitalu wP.miał również być na meczu piłki nożnej poza granicami Polski. Okoliczność ta jakkolwiek może mieć znaczenie dla oceny wiarygodności zeznańP. S.w w/w postępowaniu, jednakże pozostaje bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Fakt pozostawania bowiemP. S.w szpitalach wP.iK.właściwie jest bezsporny.
W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji zasadnie odmówił wiary tym wyjaśnieniom oskarżonegoW. P., w który zaprzeczył by to on zadał pokrzywdzonemu cios nożem w szyję, jak również przedstawionej przez niego wersji, iż zdarzenie to miało mieć miejsce wK.naulicy (...), a faktycznym sprawcą miał być nierozpoznany przez niego mężczyzna. Wskazać bowiem należy, że wyjaśnień oskarżonego nie potwierdza żaden inny zgromadzony w sprawie dowód. Pozostają one w sprzeczności nawet z tymi relacjami pokrzywdzonego, w których nie wskazywał onW. P.jako na sprawcę przestępstwa zart. 156 § 1 pkt.2 k.k.Różnią się bowiem tak opisem co do tego ile osób miało dokonać w/w czynu, w jakim miejscu doszło do ugodzenia nożem, jak również okoliczności zatrzymania się na parkingu przy salonie motoryzacyjnym naulicy (...)wK.. Nie znalazły potwierdzenia również w wynikach oględzin okolic bloku przyulicy (...)wK.jak również samochodów oskarżonego orazA. (...)tj. auta, którym poruszał się pokrzywdzony. Wszystkie w/w rozbieżności oraz okoliczności zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jak również w wymaganym zakresie omówione powyżej. Zbędne zatem jest przywoływanie ich po raz kolejny. Zważyć jednak należy, że wiarygodność wyjaśnień oskarżonego podważona została również z uwagi na wnioski opinii biegłego z zakresu medycyny sądowejA. G.(k. 1233v-1234). Biegły stwierdził, że charakter rany oraz brak śladów krwawienia na miejscu zdarzenia wskazywanym przez oskarżonego czyni podawaną przez niego wersję zdarzeń za bardzo mało prawdopodobną. Jednocześnie wskazał, że wersja zdarzenia w samochodzie przyulicy (...)jest daleko bardziej prawdopodobna. Opisał przy tym konsekwencje rany powstałej z ugodzenia nożem w szyję, w szczególności silne krwawienie które towarzyszy takiemu urazowi. W tych okolicznościach, wbrew twierdzeniomW. P., brak było konieczności przeprowadzania eksperymentu procesowego, mającego udzielić odpowiedzi, czy zdarzenie w wersji podawanej przez pokrzywdzonego mogło mieć miejsce. Za zupełnie niewiarygodne, a przy tym w ewidentny sposób pokazujący na chęć dopasowania składanych przez oskarżonego wyjaśnień do pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, należało uznać te jego twierdzenia, w których wskazał, iż w drodze do szpitala na prośbęP. S.zatrzymał się przysalonie (...). Według oskarżonego,P. S.chciał wytłumaczyćT. W.co się stało (k. 314), jak i by coś mu przekazać – być może nóż (k. 443). Wyjaśnieniom tym należało odmówić wiary z tych samych powodów, jakie przesądziły o niewiarygodności zmienionych zeznańT. W.z dnia 27 czerwca 2005 r. (k. 232-233) do których Sąd Okręgowy odniósł się już powyżej. Dodać jedynie należy, że nawet te nieudane próby przedstawienia wersji zdarzeń zbieżnej z innymi dowodami zebranymi w sprawie, nie uchroniły oskarżonego od złożenia wzajemnie sprzecznych relacji. Szczególnie niewiarygodnie zaś brzmi wersja, iż pokrzywdzony w warunkach zagrożenia życia chciał zatrzymać samochód prowadzony przez oskarżonego jedynie po to by móc porozmawiać o zdarzeniu z jadącym za nimiT. W..
Sąd odwoławczy podzielił również dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę zeznań świadkówW. S.,Ł. S.orazJ. M.. Podnoszone przez oskarżonegoW. P.okoliczności dotyczące powiadomienia przezW. S.organów ścigania o faktycznym sprawcy, nie podważają w żadnej mierze jej relacji na temat rozmów jakie usłyszała w szpitalu, po tym jak trafił do niego jej synP. S.. Wbrew twierdzeniom oskarżonego zawartym we wniesionej apelacji,Ł. S.podczas pierwszego przesłuchania co prawda stwierdził, iż nie wie kto ugodził nożem jego brata, jednakże dodał przy tym, że „całyK.mówił oC.” (k. 69). Pseudonim ten nosiW. P.. Istotne zeznania złożyła równieżJ. M., wskazując, iż w kilka miesięcy po zdarzeniu oskarżony przyznał się w jej obecności do podcięcia gardła pokrzywdzonemu. Wskazała również, że istotnie skarżyła się pokrzywdzonemu na złe traktowanie jej osoby przezW. P.(k. 483). Uwiarygadnia to dodatkowo zeznaniaP. S.wskazującego, iż przed blokiem w którym zamieszkiwałaJ. M.dojść miało do kłótni pokrzywdzonego i oskarżonego odnośnie traktowania przez tego ostatniegoJ. M.oraz synaP. S.. Słusznie natomiastW. P.podnosi, iżJ. M.zaprzeczyła by po kłótni w/w osóbP. S.wrócił jeszcze do jej mieszkania. Zważyć jednak należy, że Sąd dostrzegł tą okoliczność i w tej mierze odmówił wiary twierdzeniom pokrzywdzonego.
Równie wszechstronną i wyczerpującą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego Sąd przeprowadził odnośnie zarzucanych oskarżonym czynów zart. 245 k.k., przy czym logicznie i obszernie wyjaśnił z jakich powodów zachowania oskarżonych należało zakwalifikować jako podżeganie do składania fałszywych zeznań –art. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 233 § 2 k.k., co wobec prawidłowego ustalenia przedawnienia karalności tych czynów musiało skutkować umorzeniem postępowania karnego wobec oskarżonych w tym zakresie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zeznaniaP. S.odnośnie kierowanych pod jego adresem gróźb o których mowa wart. 245 k.k.przez oskarżonegoW. P.nie znalazły potwierdzenia w innych zgromadzonych w sprawie dowodach. W szczególności Sąd Okręgowy zwraca uwagę na okoliczność, że pokrzywdzony zwracając się doT. W.z prośbą, by ten zmienił treść swoich dotychczasowych zeznań obciążającychW. P., nie opisał mu zdarzenia w którym miałoby dojść do grożenia pokrzywdzonemu ze strony w/w oskarżonego. Jak bowiem wskazałT. P.S.powiedział mu jedynie, że jakoś się zC.dogada (k. 246). Logicznym jest natomiast, że gdyby faktycznie miała miejsce sytuacja grożenia mu popełnieniem przestępstwa na jego szkodę, niewątpliwie opisałby jąT. W.z którym przecież utrzymywał bliskie kontakty towarzyskie, próbując także w ten sposób dodatkowo przekonać tego świadka do zmiany zeznań. Argument ten byłby bowiem na tyle istotny, żeT. W.musiałby go wziąć pod uwagę podczas składania kolejnych zeznań w przedmiotowej sprawie. Wiedzy na temat gróźb ze stronyW. P.nie posiadali również inni przesłuchani w sprawie świadkowie, w tym członkowie rodziny pokrzywdzonego czy inne osoby dla niego bliskie. Wbrew więc twierdzeniom prokuratora fakt, że w toku prowadzonego w 2005 r. postępowania przygotowawczego nie zgromadzono dowodów wskazujących na dokonanie przez oskarżonego czynu zart. 245 k.k.jest wynikiem nie tyle postawy pokrzywdzonego, ale tego, że gróźb takich w rzeczywistości oskarżony nie wypowiadał. Nie można odmówić także słuszności twierdzeniu Sądu, wskazującego iż gdyby groźby te miałby być kierowane pod adresem pokrzywdzonego, byłby również wypowiadane wobec przebywającego wK.T. W.. Uwzględnić także należy okoliczności w których groźby te miałyby zostać wypowiedziane. Chodziło bowiem o sytuacje w której oskarżony po zadanym pokrzywdzonemu ciosie nożem wiózł go do szpitala. Już tylko to zachowanie wskazuje, żeW. P.niewątpliwie był przejęty skutkami swojego czynu. Podejmując się więc udzielenia pomocy pokrzywdzonemu niewątpliwie miał interes w namawianiu go do niewskazywania go jako sprawcy. Natomiast wątpliwym jest by w tych okolicznościach groził pokrzywdzonemu w sposób opisanyart. 245 k.k.Mając na uwadze powyższe okoliczności, pomimo iż w dniu 28 października 2010 r. i w trakcie kolejnych przesłuchańP. S.wskazywał na kierowanie pod jego adresem przezW. P.gróźb, słusznie Sąd nie uczynił ich podstawą czynionych ustaleń faktycznych mając w tym względzie uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności tej części zeznań pokrzywdzonego. Niezasadnie prokurator również wywodzi, że skoro Sąd I instancji dał wiarę zeznaniomP. S.co do przypisanegoW. P.czynu zart. 156 § 1 pkt. 2 k.k.winien również dać wiarę tym jego zeznaniom w których wskazuje na kierowanie przez w/w oskarżonego gróźb pod jego adresem. Zeznając bowiem obecnie o groźbach kierowanych pod jego adresem pokrzywdzony mógł chcieć jedynie usprawiedliwić swoje zachowanie polegające przecież na złożeniu fałszywych zeznań w postępowaniu przygotowawczym w 2005r. w tej sprawie. Zważyć też należy, że relacje pokrzywdzonego odnośnie okoliczności ugodzenia nożem nie w całości zasługiwały na wiarę. Przykładowo przypomnieć należy, iż Sąd nie dał im wiary w części w jakiej pokrzywdzony wskazał, że po otrzymanym ciosie nożem wsiadł na miejsce pasażera samochodu oskarżonego, czy że o kłótni z oskarżonym przebywał jeszcze przez krótki czasJ. M.. Zeznania te były weryfikowane poprzez inne zgromadzone w sprawie dowody, w szczególności zeznaniaT. W., i dopiero wówczas można było odtworzyć rzeczywisty przebieg zdarzeń. Tymczasem odnośnie czynu zabronionego zart. 245 k.k.zeznawał wyłącznie pokrzywdzony. W tej sytuacji musi budzić uzasadnione wątpliwości fakt, że jego bliski znajomyT. W.nie posiada żadnej wiedzy na powyższe okoliczności choć wykazane zostało, że w okresie 2005 r. kontaktował się z pokrzywdzonym i rozmawiali oni na temat zdarzeń z dnia 30 grudnia 2004 r. Wbrew również twierdzeniom prokuratora uzasadnienie wyroku w części zarzucanegoW. P.czynu zart. 245 k.k.spełnia wymogi określone przepisemart. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wyroku, a w szczególności na stronie 54 i 55 wskazał jakie fakty uznał za udowodnione a jakie nie i na jakich w tej mierze oparł się dowodach oraz dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Na marginesie zauważyć jedynie należy, że zarzut obrazyart. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.został źle sformułowany, skoro bowiem uzasadnienie wyroku sporządzane jest już po jego wydaniu, tym samym naruszenie przepisuart. 424 k.p.k.nie może mieć wpływu na treść orzeczenia. Oczywistym jest, że niewyjaśnienie przyczyn uzasadniających wydanie orzeczenia lub jego istotnej części może utrudnić czy wręcz uniemożliwić merytoryczną kontrolę tego orzeczenia jednakże sytuacja taka w przedmiotowej sprawie nie występuje.
Sąd prawidłowo również zakwalifikował zachowanie oskarżonychA. K.,K. C.orazA. H.jako wypełniające znamiona czynów zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k., w miejsce zarzucanych im aktem oskarżenia czynów zart. 245 k.k.i prawidłowo umorzył postępowanie karne wobec oskarżonych w tym zakresie.
Co prawda zarównoA. K.jak iK. C.zaprzeczyli by odwiedzali pokrzywdzonego podczas jego pobytu w szpitalu wP., jednakże stanowcze twierdzenia w tym zakresieP. S.(k. 692, 693v, 708),Ł. S.(k. 827),R. S.(k. 253),M. T.(k. 913v),M. N.(k. 242-242v, 829) iJ. S.(k. 1506v) pozwoliły na ustalenie, iż ich wyjaśnienia w tym zakresie miały na celu wyłącznie uniknięcie odpowiedzialności karnej. Co ważne jednak, żadna z w/w osób nie była świadkiem rozmówP. S.z oskarżonymiA. K.iK. C., w których miałby paść pod jego adresem jakiekolwiek groźby. Odnośnie natomiast wyjaśnieńA. H.przyznał on, że odwiedzał on pokrzywdzonego, jednakże zaprzeczył by podczas wizyt kierował po adresemP. S.groźby. Należytą wagę Sąd nadał przy tym zeznaniom pokrzywdzonego z dnia 28 października 2010 r. w sprawie V Ds. 36/10. Charakteryzują się one tak dużą szczegółowością i obszernością, że brak jest odpowiedzi na pytanie dlaczego podczas opisywania szczegółów zdarzenia z dnia 30 grudnia 2004 r. oraz przebiegu zdarzeń z następnych dni, pokrzywdzony nie opisał kierowanych pod jego adresem gróźb ze stronyA. K.,K. C.orazA. H.. Wskazał jedynie, żeA. K.iK. C.powiedzieli mu że musi być „sztywny”, tj. nie może nic mówić policji. Twierdzili, że(...)jest porządnym człowiekiem i należy do tej samej grupy, dlatego wszystko powinni załatwić między sobą. Skoro zdecydował się więc zeznawać na powyższe okoliczności niezrozumiałe jest przytaczanie wypowiedzi oskarżonych z pominięciem wyłącznie tej ich części, w której mieli pokrzywdzonemu grozić. Nawet jednak w zeznaniach pokrzywdzonego z dnia 4 listopada 2010 r. jedynie w sposób ogólny wskazuje on, żeA. K.iK. C.powiedzieli mu, że jeśli obciążyW. P.będzie miał kłopoty. Podczas tego przesłuchania po raz pierwszy zeznał, żeA. H.w obecnościM. T.groził mu, że w przypadku obciążeniaW. P.zostanie połamany. Podkreślić należy więc jeszcze raz, że niezrozumiałe jest dlaczego podczas przesłuchania z dnia 28 października 2010 r. pokrzywdzony pomija zupełnie fakt grożenia mu przezA. H., opisując natomiast chociażby fakt wypowiadania pod jego adresem gróźb przezW. P., natomiast po kilku dniach składa zeznania obciążająceA. H.. Ocenę tych wypowiedzi pokrzywdzonego należy dokonywać także przez pryzmat pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodów. W szczególnościŁ. S.(k. 827),R. S.(k. 253, 830v),M. N.(k. 242-242v, 829) iW. S.(k. 825v) wskazywali jedynie, iżP. S.był nakłaniany przezA. K.,K. C.orazA. H.by nie obciążałW. P., lub też by nie mówił prawdy. TakżeM. K.nie odniósł wrażenia w rozmowach z pokrzywdzonym by obawiał się jakichś osób (k. 1347v). WreszcieT. W.wielokrotnie składając zeznania w sprawie nie opisał aby wiedział cokolwiek na temat gróźb wypowiadanych przez oskarżonych wobec pokrzywdzonego, jak i by sam był zastraszany w ten sposób. Zwracają uwagę także niestałe zeznaniaM. T., który wskazał iżA. H.miał grozićP. S.tym, że będzie załatwiony, połamany jeśli obciążyW. P.(k. 265-267), jednakże wydźwięk tych słów złagodził w toku postępowania przed Sądem. Wskazał bowiem, że oskarżony miał do pokrzywdzonego pretensje, nie chciał by szedł on na policję a przy tym dodał, że można to było potraktować jako groźbę (k. 912v).M. T.nie potrafił także w sposób przekonujący wyjaśnić dlaczego na okoliczność gróźbA. H.nie wyjaśniał w toku prowadzonego przed Sądem Okręgowym w Koninie postępowania w sprawie o sygn. II K 31/12. Udzielona przez niego odpowiedź, że wówczas się mu to jeszcze nie przypomniało budzi dalsze wątpliwości Sądu co do wiarygodności tej części jego zeznań. Nieprzekonujące są twierdzenia prokuratora, że relacje pokrzywdzonego z dnia 28 października 2010 r. w zakresie dotyczącym niniejszego postępowania stanowiły jedynie marginalną część składanych wówczas wyjaśnień. Jak już Sąd odwoławczy wskazał powyżej,P. S.podczas w/w czynności procesowej złożył dość obszerne wyjaśnienia, w tym dotyczące osób które go odwiedzały w szpitalu wP.oraz rozmów jakie z tymi osobami przeprowadził. W tych okolicznościach brak opisu kierowania pod jego adresem gróźb ze stronyA. K.,K. C.orazA. H., musi mieć wpływ na ocenę dalszych jego zeznań. Nadto pozostałe zgromadzone w sprawie dowody nie uwiarygodniły późniejszych jego wypowiedzi. Przeciwnie, relacje jego rodziny oraz znajomych dodatkowo utwierdzają Sąd, że oskarżeni jedynie nakłaniali pokrzywdzonego do złożenia nieprawdziwych zeznań. Nie ma racji obrońca wskazując, iż ustalenie Sądu co do określenia czasu wizyty oskarżonychA. K.iK. C.po dniu 15 stycznia 2005 r. było dowolne, skoroP. S.na rozprawie w dniu 13 grudnia 2011 r. (k. 692-692v) zeznał: „z sali pooperacyjnej przewieziono mnie na V piętro na chirurgię ogólną. Nie pamiętam dokładnej daty, ale było to grubo po połowie stycznia 2005 r. Na ten oddział dopiero mogły wchodzić osoby spoza członków rodziny. Z obecnych na Sali najczęściej przyjeżdżali do mnie kolegaA.H..K.iC.byli u mnie wP.pod koniec stycznia 2005 r.” Zweryfikował więc swoje wcześniejsze twierdzenia co do daty kiedy odwiedzić mieli go w/w oskarżeni. W ocenie Sądu Okręgowego brak jest powodów, by tak skorygowanym zeznaniom domówić wiary tym bardziej, że nie zostały one podważone również przez obrońcę. Ten ograniczył się bowiem jedynie do ogólnego wniosku, że nieprecyzyjne wcześniejsze określenie daty skutkuje brakiem wiarygodności zeznań świadka w ogóle. Pamiętać także należy, że o wizytach oskarżonych zeznawali również inni świadkowie przesłuchani w sprawie o czym była już mowa powyżej. Zbyt wielką wagę przywiązuje również obrońca do okoliczności, iż żaden z oskarżonych nie rozmawiał zT. W.na temat złożonych przez niego zeznań w dniach 7 i 17 stycznia 2005 r. Wskazać bowiem należy, że w powszechnej opinii zeznania osoby pokrzywdzonej są decydujące dla wyniku prowadzonego postępowania. Nadto na zeznaniaT. W.chcieli wpłynąć niejako pośrednio, albowiem nakłaniali oni pokrzywdzonego by ten wpłynął na swojego kolegę i by ten zmienił treść obciążającychW. P.zeznań. Tłumaczy to również dlaczego oskarżeni odwiedzali oskarżonego kilkukrotnie, pamiętać bowiem należy, żeT. W.zeznania zgodne z oczekiwaniami oskarżonych złożył dopiero w dniu 27 czerwca 2005 r. Niezasadnie również obrońca stawia Sądowi odwoławczemu pytanie czy gdyby wszyscy oskarżeni i pokrzywdzony należeli do jednej grupy przestępczej musieliby uciekać się do gróźb dla wymuszenia na nim posłuszeństwa. Pytanie to jawi się bowiem jako bezpodstawne skoro Sąd I instancji nie poczynił ustaleń na okoliczność wypowiadania przez oskarżonych gróźb o których mowa zart. 245 k.k.W zainteresowaniu Sądu nie pozostawały również szczegółowe ustalenia co do składu i relacjach panujących w grupie przestępczej o której zeznawałP. S., a przywołuje je w swojej apelacji również skarżący. Konkretne ustalenia w tym przedmiocie aczkolwiek ważkie, są przedmiotem rozpoznania w innym toczącym się postepowaniu karnym. Sąd Rejonowy oraz odwoławczy czynił zaś w tym zakresie ustalenia jedynie w zakresie w jakim było to istotne z punktu widzenia ustalenia motywów jakimi kierowały się osoby zeznające i wyjaśniające w przedmiotowej sprawie.
Przechodząc do podniesionego przez prokuratora zarzut rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonegoW. P.za czyn zart. 156 § 1 pkt. 2 k.k., w ocenie Sądu odwoławczego okazał się on niezasadny. Sąd meriti prawidłowo zastosował zasady wymiaru kary określone wart. 53 k.k., dostosowując je do realiów niniejszej sprawy, co odzwierciedlone zostało w pisemnych motywach wyroku. W szczególności wbrew twierdzeniu skarżącego kolejną okolicznością obciążającą nie mógł być w niniejszej sprawie fakt, że czyn oskarżonego stanowił chorobę realnie zagrażającą życiuP. S.. Okoliczność ta bowiem znalazła już odzwierciedlenie w kwalifikacji prawnej przypisanegoW. P.przestępstwa. Zatem w niniejszej sprawie kryterium rodzaju naruszonego dobra nie mogło stanowić przesłanki wymiaru kary. W sprawie niniejszej pomimo istnienia okoliczności wpływających obciążająco na wymiar kary oskarżonego, nie można tracić z pola widzenia również tych aspektów, które przemawiają na jego korzyść. Wszystkie one zostały przez Sąd zauważone, a przy tym nadana im została prawidłowa waga. W szczególności Sąd miał na uwadze fakt użycia przezW. P.niebezpiecznego narzędzia, działanie z zaskoczenia i wykorzystanie przez to pewnej bezbronności pokrzywdzonego, rozmiar doznanych cierpień (okoliczności obciążające) ale również dotychczasową niekaralność oskarżonego, udzielenie pomocy pokrzywdzonemu, zawiezienie go do szpitala oraz fakt upływu od dnia zdarzenia do złożenia obciążających zeznań pokrzywdzonego okresu aż 5 lat (okoliczności łagodzące). Założenie racjonalności ustawodawcy pozwala przyjąć, że górna granica kary odnosi się tylko do takiej sytuacji, gdy brak jest okoliczności łagodzących lub też natężenie okoliczności obciążających w stosunku do okoliczności przemawiających na korzyść jest tak znaczne, że tylko najwyższa możliwa kara jawi się jako sprawiedliwa. Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd I instancji jak już była mowa powyżej ustalił, iż okoliczności łagodzące występują. Przy czym nie można ich uznać za marginalne i nie mogące skutecznie równoważyć okoliczności obciążających. Co prawda nie można pewnej słuszności odmówić twierdzeniu prokuratora, iż na upływ czasu do momentu wyrokowania w przedmiotowej sprawie miała również wpływ postawa oskarżonego, jednakże okoliczność ta nie ma aż takiego znaczenia by mogła ona doprowadzić do orzeczenia przez Sąd Rejonowy rażąco łagodnej kary. Pamiętać także należy, żeW. P.nie dopuścił się przestępstwa zart. 245 k.k.a jego zachowanie wypełniało znamiona czynu zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k.
Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji w niniejszej sprawie prawidłowo ocenił stopień winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonegoW. P.. Wyrokując wobec osoby niekaranej brak było konieczności oddziaływania na niego karą aż 6-letniego pozbawienia wolności o co wnioskował oskarżyciel. Odpowiednio do poczynionych ustaleń odnośnie stopnia społecznej szkodliwości, przy uwzględnieniu przesłanek prewencji generalnej i indywidualnej Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu karę 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Biorąc pod uwagę zagrożenie za ten czyn od 1 roku do 10 lat jest to kara, która jest bardziej zbliżona do dolnej niż do górnej granicy zagrożenia, jednakże nie na tyle by jawiła się jako rażąco łagodna. Jak podkreśla się w orzecznictwie, „niewspółmierność rażąca kary to znaczna różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą. Natomiast o rażącej niewspółmierności kary nie można mówić w sytuacji gdy sąd wymierzając karę, uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami jej wymiaru, czyli wówczas, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego ustawową zasadę sądowego wymiaru kary, nie zostały przekroczone w rozmiarach nie dających się utrzymać w kontekście wymagań wynikających z ustawowych dyrektyw determinujących wymiar kary określonych wart. 53 k.k.Wymiar kary należy bowiem do zakresu swobodnego uznania sędziowskiego. W niniejszej sprawie, nawet gdyby wymierzona przez Sąd I instancji kara jawiła się Sądowi odwoławczemu jako niewspółmierna, jednakże nie w stopniu rażącym, to nie stanowiłoby to podstawy do zmiany wyroku. Oceniając wszystkie okoliczności ujawnione w niniejszej sprawie, nie można stwierdzić, że kara 3 lat i 8 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności spełnia kryterium „rażącej” niewspółmierności.
Sąd odwoławczy w toku kontroli odwoławczej nie stwierdził także by kara pozbawienia wolności wymierzonaW. P.raziła niewspółmierną surowością. Również i w tym przypadku Sąd Rejonowy uwzględnił wszystkie przesłanki sądowego wymiaru kary dostosowując ją do stopnia społecznej szkodliwości oraz winy. Aktualne przy tym pozostają okoliczności opisane przy omawianiu niezasadności zarzutu rażącej łagodności wymierzonej oskarżonemu kary.
Mając na względzie wszystkie wskazane powyżej okoliczności, nie podzielając zarzutów zawartych w apelacjach, wobec braku również uchybień określonych wart. 439 k.p.k.lubart. 440 k.p.k., podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd odwoławczy na podstawieart.437§1i2k.p.k. orzekł jak w wyroku.
O kosztach sądowych za postepowanie odwoławcze Sąd orzekł na podstawie art.634k.p.k. w zw. z art.624§1k.p.k. i art.636§1i2k.p.k. przez wzgląd na zasadę słuszności, wobec bezzasadnego zaskarżenia wyroku na korzyść oskarżonych z jednej strony, a na ich niekorzyść z drugiej strony przez prokuratora.
Robert Rafał Kwieciński Agata Wilczewska Marek Kordowiecki