Sąd Rejonowy w Przasnyszu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ns 521/11
Data wyroku: 2014-03-20 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Mirosław Bielski
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art. 172 kc

Sygn. akt INs 521/11

POSTANOWIENIE
Dnia 20 marca 2014 roku

Sąd Rejonowy w Przasnyszu Wydział I Cywilny
w następującym składzie:
Przewodniczący: SSR Mirosław Bielski
Protokolant:  sekr. sądowy Klaudia Milewska
po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2014 roku w Przasnyszu
na rozprawie
sprawy z wnioskuA. S. (1),M. S. (1),Z. S. (1)iA. P.
z udziałemA. S. (2),J. S.iJ. J.
o zasiedzenie

postanawia:

I
stwierdzić, żeA. S. (1)iZ. S. (1)nabyli przez zasiedzenie z dniem 31 grudnia 2011 roku naprawach małżeńskiejwspólności majątkowej udział wynoszący ½ część orazA. P.iM. S. (1)udziały wynoszące po ¼ części we własności zabudowanej nieruchomości rolnej położonej w miejscowościS., gminaP., o powierzchni 0,1330 ha, oznaczonej numerem(...)na mapie sporządzonej przez biegłego geodetęT. N., przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem P.(...)- (...);

II
w pozostałym zakresie wniosek oddalić;

III
zasądzić od wnioskodawcówA. S. (1),Z. S. (1),M. S. (1)iA. P.solidarnie na rzecz Skarbu Państwa (Kasa Sądu Rejonowego w Przasnyszu) kwotę 3.403,86 (trzy tysiące czterysta trzy 86/100) złote tytułem kosztów sporządzenia opinii biegłego, pokrytych tymczasowo ze środków Skarbu Państwa;

IV
ustalić, że pozostałe koszty postępowania ponoszą strony, każda w zakresie swojego udziału w sprawie;

Sygn. akt INs 521/11

UZASADNIENIE
We wniosku z dnia 5 sierpnia 2011 roku (data wpływu) wnioskodawcyA. S. (1),Z. S. (1),M. S. (1)orazA. P.wnieśli o stwierdzenie, że z dniem 1 marca 2010 roku nabyli przez zasiedzenie prawo własności zabudowanej działki o powierzchni 1827 m2, położonej w miejscowościS., składającej się z siedliska i drogi dojazdowej, oznaczonej na mapie geodezyjnej numerem(...), przy czymA. S. (1)iZ. S. (1)nabyli na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej udział we własności wynoszący ½ część, zaśM. S. (1)iD. P.udziały wynoszące po ¼ części.
Z uzasadnienia wniosku wynikało, że przedmiotowa nieruchomość znalazła się w posiadaniuA. S. (1)iZ. S. (1)orazT. S.iM. S. (2)(poprzedników prawnychM. S. (1)iA. P.) w rezultacie nieformalnej umowy sprzedaży zawartej w dniu 25 sierpnia 1979 roku przezZ. S. (2)iM. S. (2).Z. S. (2)działał w imieniu i na rzecz swej matkiG. S., właścicielki nieruchomości.M. S. (2)zaś formalnie działała w imieniu i na rzecz swego mężaT. S.. Z ustaleń poczynionych uprzednio przez nich zA. S. (1)iZ. S. (1)wynikało jednak, iż działka będzie stanowić własność obu małżeństw w częściach równych. Mimo braku potwierdzenia transakcji umową zawartą w formie aktu notarialnego działka została wydana nabywcom w dniu 1 marca 1980 roku.
Uczestnicy postępowaniaJ. S.,A. S. (2)iJ. J., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o oddalenie wniosku. Z wypowiedzi pełnomocnika na rozprawach wynikało, że kwestionuje on samoistność posiadania wnioskodawców. Jego zadaniem posiadanie nosiło jedynie cechy posiadania zależnego, bowiem umowa z dnia 25 sierpnia 1979 roku była umową dzierżawy a nie sprzedaży.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

G. S.była właścicielką działki położonej w miejscowościS., gminaP., oznaczonej w ewidencji gruntów numerem(...), o powierzchni 2,07 ha, zabudowanej drewnianym budynkiem mieszkalnym. Tytuł własności wynikał z prawomocnego aktu własności ziemi numer(...)(dowód wypis z rejestru gruntów k. 18).
W 1979 roku o możliwości zakupu tej nieruchomości dowiedzieli sięA. J.iZ.małżonkowieS.orazT.iM.małżonkowieS.. Krótkie negocjacje dotyczące transakcji prowadziłaM. S. (2)z reprezentującym właścicielkę jej synemZ. S. (2). W dniu 25 sierpnia 1979 roku zawarta została pisemna umowa, bez zachowania formy aktu notarialnego, której przedmiotem była sprzedaż siedliska znajdującego się nadziałce numer (...), mającego powierzchnię 1044 m(
    2). Cenę sprzedaży określono na kwotę 30.000 ówczesnych złotych, którą reprezentujący właścicielkęZ. S. (2)otrzymał. W umowie zawarty został zapis o przewidywanym potwierdzeniu transakcji aktem notarialnym, co wiązać się miało z dopłatą na rzecz sprzedającej kwoty 5.000 złotych (dowód: umowa kupna-sprzedaży k. 5, zeznanie wnioskodawcyA. S. (1)złożone w trybieart. 299kpcw zw. zart. 304kpck. 191 – 192, 31-32, 33, 107-108, 130-131).
W dniu 22 września 1979 roku zmarłaG. S.. Postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po niej zostało wszczęte dopiero w 2011 roku. Na mocy postanowienia z dnia 6 maja 2013 roku spadek poG. S.na podstawie testamentu własnoręcznego nabył w całości, w tym także wchodzące w skład spadku gospodarstwo rolne, jej synZ. S. (2). W związku z tym, że postępowanie spadkowe po właścicielcedziałki o numerze (...)nie zostało wszczęte zaraz po jej śmierci, nie doszło do przewidzianego w nieformalnej umowie sfinalizowania transakcji umową zawartą w formie aktu notarialnego (dowód: odpis skrócony aktu zgonu k. 17, postanowienie wydane w sprawie INs 159/11 k.98, okoliczności niesporne).
Mimo braku zalegalizowania umowy sprzedaży w formie przewidzianej prawem, siedlisko znajdujące się na działce onumerze ewidencyjnym (...)zostało w dniu 1 marca 1980 roku wydane przezZ. S. (2)w posiadanieT.iM.małżonkówS.orazA.J. iZ.małżonkówS.. Posiadanie wykonywały od początku oba małżeństwa, gdyż taka była ich zgodna wola. Siedlisko posiadało wyraźne granice, bowiem z jednej strony przez miedzę stykało się z działką sąsiednią a z trzech pozostałych z częścią uprawnądziałki numer (...), dzierżawioną w tamtym czasie przezW. D.. Do siedliska prowadziła droga gruntowa, z której wnioskodawcy i ich poprzednicy bez przeszkód korzystali (dowód: zeznania wnioskodawców złożone w trybieart. 299kpcw zw. zart. 304kpc–A. S. (1)k. 191-192, 31-32, 33, 107-108, 130-131,M. S. (1)k. 192 – 193, 190-191, zeznanie świadkaW. D.k. 55-56, zeznanie świadkaM. K.k. 189-190, zeznanie świadkaA. S. (3)k. 54-55).
Działka siedliskowa wykorzystywana była przez posiadaczy na cele rekreacyjne. Znajdujący się na niej stary drewniany dom był przez nich wielokrotnie modernizowany. Wymienione zostały podwaliny, zmieniono pokrycie dachu, ocieplono budynek i obito go deskami. Została także wymieniona instalacja elektryczna i doprowadzona instalacja wodociągowa. Po kilu latach posiadacze wybudowali na siedlisku drewnianą altanę. Na działce posadzone zostały drzewa i krzewy. Od posiadanej powierzchniT.iM.małżonkowieS.orazA.iZ.małżonkowieS.uiszczali podatek rolny a w późniejszym okresie ubezpieczali dom i altanę (dowód: dokumentacja dotycząca remontów i inwestycji k. 6-9, dokumentacja dotycząca kosztów związanych z użytkowaniem nieruchomości k. 12-15).
W niedługi czas po wejściu w posiadanie siedliska, najpóźniej w 1981 roku, jego powierzchnia uległa powiększeniu o około 3 ary. Za siedliskiem znajdował się obszar pokryty dołami, wykorzystywanymi wcześniej do przechowywania kartofli.T.iM.małżonkowieS.orazA.iZ.małżonkowieS.porozumieli się z dzierżawcą uprawnej częścidziałki (...)W. D.w ten sposób, że dzierżawca odstąpił im wspomniany obszar a sam mógł doorywać się do żywopłotu rosnącego przy granicy siedliska od strony drogi publicznej. W wyniku porozumienia doły zostały zasypane a na ich miejscu posadzono drzewa i krzewy. W takim powiększonym kształcie siedlisko znajdowało się w spokojnym i niezakłóconym posiadaniu nabywców (dowód: zeznania wnioskodawców złożone w trybieart.299kpcw zw. zart.304kpc–A. S. (1)k. 191-192, 31-32, 33, 107-108, 130-131,M. S. (1)k. 192 – 193, 190-191, zeznanie świadkaW. D.k. 55-56, zeznanie świadkaA. S. (3)k. 54-55). Częśćdziałki numer (...)znajdująca się w samoistnym posiadaniu wnioskodawców ma powierzchnię 0,1330 ha (dowód: opinia biegłegoT. N.k. 145-148).
W dniu 16 października 2004 roku zmarłT. S.. Spadek po nim na podstawie ustawy nabyli żonaM. S. (2), córkaA. P.oraz synM. S. (1)po 1/3 części każde z nich (dowód: niekwestionowana kserokopia postanowienia SR dla m.st. Warszawy z dnia 5 kwietnia 2005 roku, sygn. IIINs 364/05 k. 11). W dniu 23 lipca 2007 roku zmarłaM. S. (2). Spadek po niej na podstawie ustawy nabyła córkaA. P.oraz synM. S. (1)po ½ części każde z nich (dowód: niekwestionowana kserokopia postanowienia SR dla Warszawy – Żoliborza w Warszawie z dnia 14 lutego 2008 roku, sygn. INs 33/08).

M. S. (1)iA. P.kontynuowali posiadanie przedmiotowego siedliska, wykonywane wcześniej przez ich poprzedników a zarazem rodziców (dowód: zeznanie wnioskodawcyA. S. (1)złożone w trybieart. 299kpcw zw. zart. 304kpck. 191 – 192, 31-32, 33, 107-108, 130-131, zeznanie wnioskodawcyM. S. (1)złożone w trybieart. 299kpcw zw. zart. 304kpck. 192-193, 190-191).
Sąd zważył, co następuje:
WniosekA. S. (1),Z. S. (1),M. S. (1)orazA. P.w przeważającej części zasługiwał na uwzględnienie, zostało bowiem dowiedzione zaistnienie przesłanek zart. 172kc, warunkujących nabycie własności w drodze zasiedzenia.
Zgodnie z treściąart. 172 § 1kcposiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). Natomiast w myśl§ 2tego przepisu po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Warunkiem nabycia nieruchomości przez zasiedzenie jest upływ oznaczonego przez ustawę terminu nieprzerwanego posiadania samoistnego, a długość tego terminu zależy od dobrej lub złej wiary w chwili nabycia posiadania. Naczelną przesłanką zasiedzenia jest posiadanie samoistne nieruchomości. Posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto rzeczą faktycznie włada jak właściciel (art. 336 kc). W dobrej wierze jest posiadacz, który pozostaje w błędnym, ale usprawiedliwionym okolicznościami przeświadczeniu, że przysługuje mu prawo własności.
Zasiedzenie następuje z upływem wyznaczonego przez ustawodawcę terminu. Wymagane dla zasiedzenia posiadanie samoistne musi trwać nieprzerwanie przez wymagany ustawą okres. Nabycie własności następuje - po upływie dwudziestu lub trzydziestu lat - z końcem dnia, który swą datą odpowiada terminowi nabycia posiadania (art. 112 w zw. zart. 172kc).
Nie ulega wątpliwości, że stanowiąca siedlisko część działki położonej w miejscowościS.onumerze ewidencyjnym (...), od wielu już lat znajduje się w posiadaniu wnioskodawców. Źródłem i przyczyną tego stanu rzeczy jest zawarta w formie pisemnej, bez dochowania formy aktu notarialnego, umowa sprzedaży z dnia 25 sierpnia 1979 roku, która zachowała się w oryginale (k. 5). Została ona sporządzona i podpisana przezZ. S. (2), reprezentującego właścicielkędziałki numer (...)G. S., orazM. S. (2), występującą także w imieniu swego mężaT. S.. W umowie określono zarówno przedmiot sprzedaży jak i cenę. Zawarto w niej zapis przewidujący potwierdzenie umowy aktem notarialnym, do czego jednak nie doszło, przede wszystkim z powodu rychłej śmierciG. S.i zaniedbania przez jej synaZ.– z niejasnych powodów – kwestii ustalenia praw do spadku. Niezależnie od tych komplikacji wytyczona przezZ. S. (2)siedliskowa częśćdziałki numer (...)została wydana w posiadanieT.iM.małżonkówS.orazA.J. iZ.małżonkówS..
Okoliczności transakcji oraz wejścia w posiadanie działki przedstawił w swych zeznaniachA. S. (1). Wnioskodawca stwierdził, że co prawda zapis w umowie z dnia 25 sierpnia 1979 roku wskazywał jako nabywców jedynieT.iM.małżonkówS., to jednak faktycznie nabywcą był także on wraz z żonąZ.. Po uiszczeniuZ. S. (2)całej określonej w umowie ceny, siedlisko zostało objęte przez nich w posiadanie w dniu 1 marca 1980 roku. Wakacje 1980 roku zostały spędzone przez nich już na działce wS.. Wnioskodawca opisał ówczesny stan drewnianego budynku mieszkalnego znajdującego się na działce a także nakłady poczynione przez wnioskodawców w celu jego modernizacji. Przedstawił też inne inwestycje, takie jak wybudowanie drewnianej altany, doprowadzenie instalacji wodociągowej oraz wymiana instalacji elektrycznej. Stwierdził, że między nim, jego bratem i pozostałymi posiadaczami aZ. S. (2)i jego następcami przez 30 lat nie było żadnych konfliktów.
Sąd dał wiarę zeznaniomA. S. (1), które w niewątpliwy sposób cechowały się rzeczowością i logiką. Znalazły ponadto oparcie w szeregu innych dowodach, tak osobowych jak i dowodach z dokumentów. W istocie kwestia posiadania przez wnioskodawców działki objętej wnioskiem o zasiedzenie nie była objęta sporem. Uczestniczka postępowaniaJ. S.nie negowała najistotniejszych okoliczności związanych z zawarciem tak zwanej nieformalnej umowy sprzedaży a także nie kwestionowała wydania siedliskaA.iZ. S. (1)orazT.iM. S. (2). Przyznała, że korzystali oni z działki (k. 32-33, 193-194). W sposób korzystania nie wnikała, sądziła bowiem, że władają powierzchnią, o jakiej mowa w umowie. Tak więc uczestniczka co do zasady nie zaprzeczała temu, iż siedlisko znalazło się w posiadaniuT.iM.małżonkówS.orazA.J. iZ.małżonkówS.. Spór dotyczył zaś jedynie tego, że powierzchnia, o której zasiedzenie wystąpili wnioskodawcy, jest większa, niż wynika z umowy z dnia 25 sierpnia 1979 roku.
Z punktu widzenia przesłanek, których zaistnienie warunkuje nabycie własności przez zasiedzenie, istotne jest, czy niewątpliwe posiadanie siedliska miało charakter posiadania samoistnego a także od kiedy zaczęło swój bieg. Zgodnie zart. 336kcposiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto rzeczą faktycznie włada jak właściciel. W ocenie Sądu samoistność posiadania wnioskodawców a także poprzednikówM. S. (1)iA. P.nie może budzić wątpliwości. Intencja wejścia we władanie nieruchomością o takim właśnie charakterze wynikała już z samej umowy zawartej zZ. S. (2). Zawierała ona essentialia negotii umowy sprzedaży, to jest przedmiot i cenę. Przewidywała ponadto sformalizowanie transakcji umową w formie aktu notarialnego. Nawet jeżeli do tego nie doszło, to okoliczność powyższa obrazuje zamiary nabywców. Również późniejsze poczynania posiadaczy w stosunku do nieruchomości wskazują na to, że czuli się oni właścicielami działki siedliskowej. Nikt nie czyni tak znacznych nakładów na nieruchomość (rozłożona w czasie modernizacja drewnianego domu, doprowadzenie instalacji wodociągowej, budowa drewnianej altany) nie mając uzasadnionego przeświadczenia o trwałości posiadania gruntu. Owe znaczne nakłady, których uczestniczkaJ. S.nie negowała, znalazły potwierdzenie w zeznaniach wnioskodawcyM. S. (1)(k. 190-191, 192-193) oraz w niebudzących wątpliwości zeznaniach świadkówA. S. (3)iW. D..
O samoistności posiadania wnioskodawców przekonuje także okoliczność, iżZ. S. (2)iJ. S.nie wykazywali praktycznie żadnego zainteresowania siedliskiem nadziałce (...)a także poczynaniamiT.iM.małżonkówS.orazA.iZ.małżonkówS.w stosunku do nieruchomości. Najlepszym tego dowodem jest to, żeA. S. (1)pierwszy raz zetknął się zJ. S.na rozprawie sądowej w przedmiotowej sprawie.
Na straży uprawnień wnioskodawców stało także domniemanie samoistności posiadania, zawarte wart. 339kc.Pełnomocnik uczestników postępowania nie zdołał podważyć tego domniemania. Podnosił co prawda, żeT.iM.małżonkowieS.orazA.iZ.małżonkowieS.byli jedynie posiadaczami zależnymi, bowiem umowa zawarta w dniu 25 sierpnia 1979 roku była jego zdaniem jedynie umową dzierżawy a kwota uiszczona przez nabywców stanowiła płatny z góry czynsz. W ocenie Sądu wywód pełnomocnika był nie tylko gołosłowny, nie poparty żadnymi dowodami, ale także w niewielkim tylko stopniu oparty na zasadach logiki. Zapisy umowy zostały przez niego zinterpretowane w sposób zupełnie dowolny, sprzeczny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Zapis o możliwości zwrotu siedliska, jeśli nie dojdzie do zawarcia umowy w formie aktu notarialnego, był gwarancją dla nabywców, że odzyskają cenę sprzedaży uiszczoną na rzeczZ. S. (2). W żadnym razie z przedmiotowej umowy nie da się wyprowadzić wniosku, iż dotyczyła ona dzierżawy.
Druga z przesłanek prowadzących do zasiedzenia wiąże się z okresem posiadania nieruchomości a zatem wymaga przede wszystkim ustalenia, od kiedy posiadanie zaczęło swój bieg. WnioskodawcaA. S. (1)zeznał, że wydanie siedliska przezZ. S. (2)nastąpiło w dniu 1 marca 1980 roku i od tej pory znajdowało się ono w nieprzerwanym posiadaniu nabywców a potem także następcówT.iM.małżonkówS.. Już wakacje 1980 roku rodziny nabywców spędziły na działce w miejscowościS.. Podobne w treści zeznania w trybieart.299kpcna okoliczność początku okresu zasiedzenia złożył wnioskodawcaM. S. (1). Wnioskodawca pamiętał wakacje 1980 roku i towarzyszące im charakterystyczne okoliczności.
Stanowisko wnioskodawców znalazło potwierdzenie w zeznaniach świadkaA. S. (3). Świadek była bliską koleżankąA. P., z którą niejednokrotnie wspólnie spędzała wakacje. Tak też było w 1980 roku, kiedy została zaproszona na działkę wS.. Poznała tamA. S. (1)i jego rodzinę. Miejsce to tak jej się spodobało, że potem wielokrotnie przyjeżdżała doS.na wakacje aż wreszcie w 1997 roku kupiła działkę w pobliżu wnioskodawców. Sąd dał wiarę zeznaniomA. S. (3), której wiedza na temat przedmiotowej działki pochodziła z bezpośrednich obserwacji. Jej relacja była bez wątpienia rzeczowa i wyważona. Pośrednio okoliczność wejścia przez wnioskodawców (poprzedników wnioskodawców) w posiadanie działki w 1980 roku wykazywały również zeznania świadkaW. D., który w 1981 roku ożenił się z córkąS. K.i przejął od niego dzierżawędziałki o numerze (...). Wtedy też poznałA.iT. S., władających już wówczas częścią tej działki, stanowiącą siedlisko. Świadek zeznał, że uiszczał podatek rolny oddziałki (...), za wyjątkiem części znajdującej się w posiadaniuS.. Jak już wyżej wspomnianoW. D.w ogólny sposób odniósł się do nakładów poczynionych przez wnioskodawców a jego zeznania na wskazane wyżej okoliczności zdaniem Sądu nie nasuwały żadnych wątpliwości.
Szerszego odniesienia się wymaga, w związku z początkiem okresu posiadania oraz przedmiotem zasiedzenia, kwestia rozszerzenia władztwaT.iM.małżonkówS.orazA.iZ.małżonkówS.poza umowę zawartą zZ. S. (2)w dniu 25 sierpnia 1979 roku. W umowie dość dokładnie określono obszar siedliska, które zostało następnie wydane w posiadanie nabywców. WnioskodawcaA. S. (1)zeznał, że za działką, patrząc od strony drogi publicznej, znajdował się piaszczysty obszar pokryty dołami, wykorzystywany uprzednio do tak zwanego kopcowania ziemniaków. Teren ten z racji swego charakteru nie był wykorzystywany rolniczo przez dzierżawcęW. D..M. S. (2)iA. P.uzgodniły zW. D., że odstąpi on pokryty dołami obszar a w zamian będzie mógł doorywać aż do żywopłotu, który posadzony został od strony drogi publicznej.
Zajęcie omawianego terenu było okolicznością bezsporną, choć to właśnie ten fakt budził największy sprzeciw uczestniczkiJ. S.. Nie ulega wątpliwości, że do rozszerzenia zakresu posiadania doszło bez wiedzyZ. S. (2), spadkobiercyG. S.. W ten sposób powierzchnia siedliska uległa zwiększeniu o około 3 ary. Należy jednak stwierdzić, że nie spotkało się to z jakąkolwiek reakcją bądź sprzeciwemZ. S. (2). W związku z tym spokojnym posiadaniemT.iM.małżonkówS.orazA.iZ.małżonkówS.objęte było siedlisko opisane w umowie oraz przyłączony do niego obszar z dołami, który został później wyrównany i obsadzony krzewami oraz drzewami. Przyłączenie wskazanego wyżej obszaru zdaniemA. S. (1)miało miejsce w pierwszym bądź drugim roku po wejściu w posiadanie działki. Podobny czas w swych zeznaniach wskazała świadekA. S. (3), która podała ponadto, że doły zostały zasypane przezA. P.. Bliższych okoliczności przekazania posiadaczom siedliska obszaru z dołami nie pamiętałW. D.. Przyznał jednak, iż do wydania piaszczystego terenu doszło, bowiem on nie chciał z niego korzystać.
Dając wiarę wnioskodawcyA. S. (1)oraz świadekA. S. (3)Sąd przyjął, że siedlisko ostateczny kształt przyjęło w 1981 roku. Wskazuje na to przede wszystkim okoliczność, iżW. D.stał się dzierżawcą w 1981 roku a to z nim i z jego teściem kwestię przejęcia dodatkowego obszaru uzgadniałyM. S. (2)iA. P.. Od tej pory trwał nieprzerwany i niezakłócony okres posiadania siedliska przezT.iM.małżonkówS.a potem ich następców orazA.iZ.małżonkówS.. Granice nigdy nie były sporne.W. D.oświadczył, że uprawiałdziałkę numer (...)w takich granicach, w jakich była uprawiana wcześniej i dokładnie wiedział, gdzie zaczyna się działka wnioskodawców. Także zdaniem świadkaM. K., którego zeznaniom Sąd dał wiarę, widoczna jest wyraźna granica między obszarem działki wykorzystywanym rolniczo a obszarem przeznaczonym na cele rekreacyjne. Świadek wykonywał czynności geodezyjne na zlecenie wnioskodawcy, miał zatem możliwość zapoznania się ze stanem istniejącym na gruncie. Podobne stanowisko zawarte jest w opinii biegłego geodetyT. N.. Biegły stwierdził, że zakres posiadania siedliska przez wnioskodawców jest na gruncie wyraźny i ma charakter trwały. W związku z treścią przedstawionych powyżej wiarygodnych dowodów Sąd nie dał wiary zeznaniom świadkaM. B., który jest obecnym dzierżawcą rolnej częścidziałki (...), po przejęciu jej odW. D., w części dotyczącej poszerzenia siedliska przez geodetę.
Kolejnym zagadnieniem wymagającym omówienia jest kwestia drogi dojazdowej do siedliska, która również została objęta wnioskiem o zasiedzenie. Zdaniem Sądu w tej części wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przede wszystkim droga gruntowa, która biegnie od drogi publicznej do siedliska wzdłuż granicy zdziałką o numerze (...), stanowiąca część składowądziałki o numerze (...), nie została ujęta w umowie z dnia 25 sierpnia 1979 roku. Oczywistym jest, żeT.iM.małżonkowieS.orazA.iZ.małżonkowieS.korzystali z niej, aby dotrzeć do swej działki. Nie oznacza to jednak, iż z dniem 1 marca 1980 roku objęli ją w samoistne posiadanie. Bardziej prawdopodobne jest korzystanie przez nich ze służebności przechodu i przejazdu przezdziałkę numer (...). W odniesieniu do drogi brak jest przesłanek wskazujących na zaistnienie elementów stanu posiadania samoistnego, który współtworzą fizyczny element (
    corpus) władania rzeczą oraz intelektualny element zamiaru (
    animus) władania rzeczą dla siebie. Korzystając z drogi posiadacze siedliska nie musieli legitymować się zamiarem władania nią dla siebie i z wyłączeniem innych osób. Brak jest powodów, aby ów
    animusmógł zostać im przypisany. Jeśli nawet z czasem zaczęli drogę traktować jako składnik ich władztwa, ściśle powiązany z posiadaniem siedliska, to bez żadnej wątpliwości nie nastąpiło to równocześnie z objęciem w samoistne posiadanie przedmiotowego siedliska. Ponadto wnioskiem o zasiedzenie objęta była droga o szerokości znacząco większej od rzeczywistej, co wynikało, zdaniem wnioskodawcyA. S. (1)ze stanowiska geodety opartego o obowiązujące przepisy prawa. Widać to dość wyraźnie na fotografiach załączonych do akt sprawy (k. 68-70). W związku z powyższym należy stwierdzić, że wnioskodawcy nie wykazali w należyty sposób, iż byli posiadaczami samoistnymi częścidziałki o numerze (...), będącej drogą dojazdową do siedliska.
Na marginesie należy dodać, że nie miała istotnego znaczenia okoliczność, iż ze wspomnianej drogi oraz przejazdu przez siedlisko korzystali sąsiedni rolnicy a także dzierżawcyW. D.bądźM. B.. Wnioskodawcy nie przeczyli temu oczywistemu faktowi. Działo się to bowiem zawsze za zgodą wnioskodawców, którzy, jak zeznałW. D., byli życzliwi ludziom i nikomu nie zabraniali przejazdu. Taki stan rzeczy skończył się w związku ze zmianą dzierżawcy i zaoraniem drogi w części biegnącej za siedliskiem. W żadnym razie sporadyczne korzystanie przez inne osoby z przejazdu przez siedlisko nie mogło mieć wpływu na przymiot samoistności posiadania wnioskodawców.
W ocenie Sądu omówiony powyżej materiał dowodowy daje podstawę do przyjęcia, że wnioskodawcy, uwzględniając posiadanie poprzednikówM. S. (1)iA. P., co najmniej od 1981 roku władali siedliskiem w jego obecnych granicach i że było to władanie samoistne. Siedlisko zostało geodezyjnie wyodrębnione przez biegłegoT. N.i oznaczone w zasobie geodezyjnym numerem(...)(k. 145-148). Nowa działka ma powierzchnię 0,1330 ha. Biorąc pod uwagę złą wiarę posiadaczy samoistnych oraz nieokreślony bliżej termin wejścia w posiadanie całej działki w obecnych granicach, nie później jednak niż z końcem 1981 roku, Sąd uznał, że do nabycia własności przez zasiedzenie doszło z upływem 30 lat, a więc z dniem 31 grudnia 2011 roku.
W pozostałym zakresie wniosek o zasiedzenie Sąd oddalił jako niezasadny.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w postanowieniu. O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 520§1 i 2 kpc.