Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 592/14
Data wyroku: 2014-11-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Arkadiusz Łata, Marcin Schoenborn, Marcin Mierz
Słowa kluczowe: Przedawnienie
Podstawa prawna: art. 437 kpk, art. 439 § 1 pkt 9 kpk, art. 632 pkt 2 kpk

Sygnatura akt VI Ka 592/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia21 listopada 2014r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Arkadiusz Łata
Sędziowie SSO Marcin Mierz
SSO Marcin Schoenborn (spr.)
Protokolant Sylwia Sitarz
przy udziale Jolanty Mandzij
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2014 r.
sprawyS. K. (1)(K.)ur. (...)weL.
synaA.iJ.
oskarżonego zart. 286§1 kkw zw. zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 6 maja 2014 r. sygnatura akt IX K 2441/10
na mocyart. 437 kpk,art. 439 § 1 pkt 9 kpk,art. 632 pkt 2 kpk

1
uchyla pkt 1, 2, 3 oraz 5 zaskarżonego wyroku i na mocyart. 17 § 1 pkt 6 kpkumarza postępowanie karne wobec oskarżonego o zarzucany mu aktem oskarżenia czyn stanowiący występek zart. 205 § 1 dkkw zw. zart. 58 dkkz powodu przedawnienia jego karalności;

2
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataP. R.kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym;

4
kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 592/14

UZASADNIENIE
S. K. (1)został oskarżony w dniu 31 maja 2010 r. o popełnienie w dniach 2 lutego oraz 6 maja 1994 r. występku kwalifikowanego zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 12 kkpolegającego w ogólności na tym, że w celu osiągnięcia korzyści majątkowej jako prezes zarządu(...) Sp. z o. o.z/s wR.poprzez wprowadzenie w błąd doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia towarem o łącznej wartości 25.119.800 złotych przed denominacją(...) Sp. z o. o.z/s wG..
Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 6 maja 2014 r. sygn. akt IX K 2441/10 orzekł, że:

1
uznaje oskarżonegoS. K. (1)za winnego tego, że w dniach 2 lutego oraz 6 maja 1994 r. wG., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez wprowadzenie w błąd przedstawicieli Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowego P.P.H.(...)Sp. z o. o. z/s wG.co do zamiaru zapłaty za pobrany towar, doprowadził wymienionego pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci gwoździ budowlanych o łącznej wartości 2.511,98 zł (25.119.800 starych złotych) w ten sposób, że jako prezes Zarządu(...) sp. z o. o.z/s wR.polecił pracownikomspółki (...)pobranie o tychże gwoździ z hurtowni prowadzonej przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe P.P.H.(...)Sp. z o. o. z/s wG.a następnie nie uregulował powstałego w ten sposób zobowiązania, czym wyczerpał ustawowe znamiona występku zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 12 kki za to na mocyart. 286 § 1 kkskazuje go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

2
na mocyart. 69 § 1 i 2 kkorazart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza, ustalając okres próby na 2 lata;

3
na mocyart. 72 § 2 kkorzeka wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowego P.P.H.(...)Sp. z o. o. z/s wG.przyul. (...)kwoty 2.511,90 zł w terminie 1 roku od daty uprawomocnienia się wyroku;

4
na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. R.kwotę 1.918,80 zł, w tym VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu;

5
na podstawieart. 627 kpkorazart. 624 § 1 kpkiart. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa część wydatków postępowania w kwocie 2.333,07 zł oraz zwalnia go z opłaty od wymierzonej kary.

Apelacje od tego wyroku złożył obrońca. Zaskarżył orzeczenie w całości na korzyść oskarżonego i zarzucił mu:

5
błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść ostatecznego rozstrzygnięcia, a polegający na bezpodstawnym i bezkrytycznym przyjęciu, że oskarżony swoim zachowaniem dopuścił się popełnienia zarzucanego – przypisanego mu czynu, poprzez celowe wprowadzenie w błąd pokrzywdzonejspółki (...)oraz doprowadzenie jej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci gwoździ budowlanych – w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na poczynienie tak jednoznacznych ustaleń, w szczególności co do faktu, czy oskarżony o transakcji w ogóle wiedział oraz czy pracownicy oskarżonego byli jakkolwiek upoważnieni do pobrania towaru – wątpliwość dotyczy głównieM. K., będącej pracownicą niehurtowni (...)tylko sklepu, stanowiącego odrębną działalność gospodarczą oskarżonego,

6
rażące naruszenie przepisów proceduralnych, mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, polegające na:

a
przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, wydaniu wyroku skazującego wbrew zasadzie „in dubio pro reo”, obiektywizmu, jak również naruszeniu obowiązku dążenia do ustalenia prawdy materialnej, tj. obrazieart. 2 § 2 kpk,art. 4 kpk,art. 5 § 2 kpkorazart. 7 kpkpoprzez m.in.

-

oparcie kwestionowanego rozstrzygnięcia na de facto wyłącznie niekorzystnych dla oskarżonego źródłach dowodowych, jak choćby na zeznaniach pracownikówS. K. (1), których zwolnił z pracy i przez to pozostających z nim w konflikcie, ponadto na zeznaniach pozostałych świadków, którzy nie byli obecni przy rzekomym zleceniu pracownikom odbioru towaru będącego przedmiotem postępowania, ani nie znali procedur wiążących pracownikówS. K. (1),

odmówienie wiarygodności konsekwentnym i spójnym wyjaśnieniom oskarżonego, który kategorycznie nie przyznawał się do zarzucanego mu czynu,

jednostronne i bezkrytyczne skupienie uwagi na elementach teoretycznie obciążających bez należytej i dogłębnej weryfikacji w kontekście całości materiału dowodowego.

b
zaniechaniu przeprowadzenia celowych i koniecznych czynności dowodowych, służących wyjaśnieniu istotnych – z punktu widzenia przedmiotu postępowania – okoliczności, pomimo obowiązku działania organów procesowych z urzędu, a mianowicie m.in. konfrontacji międzyS. K. (1), aM. K.iJ. K. (1), tj. obrazieart. 172 kpkw zw. zart. 167 kpk.

Z powołaniem się zaś na te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego – przypisanego mu czynu, względnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Gliwicach.
Sąd Okręgowy w Gliwicach zważył, co następuje.
Apelacja obrońcy okazały się o tyle skuteczna, że w następstwie jej wywiedzenia koniecznym było zaskarżony wyrok uchylić (w zakresie rozstrzygnięć z pkt 1, 2, 3 oraz 5) i umorzyć postępowanie wobec oskarżonego z powodu przedawnienia karalności zarzuconego mu czynu przy przyjęciu, że stanowi on występek zart. 205 § 1 dkkw zw. zart. 58 dkk, a więc kwalifikowany wedle ustawy obowiązującej poprzednio.
Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów Sąd odwoławczy zobowiązany jest uchylić wyrok w przypadku wystąpienia jednej z bezwzględnych przyczyn odwoławczych zawartych w kataloguart. 439 § 1 kpk. Ta zaś zaistniała w niniejszej sprawie. Już po wydaniu zaskarżonego wyroku zaistniała bowiem okoliczność wyłączająca postępowanie określona wart. 17 § 1 pkt 6 kpk. Najpóźniej z końcem dnia 6 maja 2014 r. nastąpiło bowiem przedawnienie karalności czynu zarzuconego oskarżonemu.
Takie stanowisko wynika zaś z następującej argumentacji.
Oskarżonemu zarzucono popełnienie przestępstwa, które w dacie jego popełnienia, a więc w dniach 2 lutego i 6 maja 1994 r. jako realizujące znamiona określone wart. 205 § 1 dkkw zw. zart. 58 dkk, zagrożone było karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 5. Od wejścia w życieKodeksu karnego z 1997 r., a więc od dnia 1 września 1998 r., czyn, o który został oskarżonyS. K. (1)i który został mu przypisany przez Sąd Rejonowy, rzeczywiście wyczerpuje znamiona określone wart. 286 § 1 kkw zw. zart. 12 kki podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
Nie oznacza to jednak, iż w okolicznościach niniejszej sprawy tak właśnie w dalszym ciągu, nawet jeśli Sąd Rejonowy w związku skazaniem wymierzył oskarżonemu karę w dolnej granicy ustawowego zagrożenia tak wedle aktualnego, jak i poprzedniego stanu prawnego, należy kwalifikować ten czyn, a przez to przyjmować, że stanowi on przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności powyżej lat 5.
Zgodnie zart. 4 § 1 kkjeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Tu wskazać należy, iż przez zmianę ustawy karnej należy rozumieć również zmianę całej ustawy, a nie tylko poszczególnych jej przepisów, które w danej sytuacji mogą mieć zastosowanie. Z kolei ustawą „względniejszą dla sprawcy” będzie ustawa, która uwzględniając całokształt konsekwencji prawnych, przewidywać będzie dla sprawcy konsekwencje łagodniejsze (por.. uchwałę Izby Karnej SN z 11 stycznia 1999 r., I KZP 15/98, OSNKW 1999, nr 1, poz. 1).
W kontekście wskazanego rozumienia reguły prawa intertemporalnego zart. 4 § 1 kknależało dojść do wniosku, iż prawno-karnej oceny zachowania oskarżonego w realiach sprawy należy po dniu 6 maja 2014 r. dokonywać wedługKodeksu karnego z 1969 r., wedle którego za zarzucony czyn kwalifikowany wówczas zart. 205 § 1 dkkw zw. zart. 58 dkkgroziłaby mu wedle ustawowego zagrożenia co najwyżej kara 5 lat pozbawienia wolności, a nie jak to jest pod rządamiKodeksu karnego z 1997 r.kara pozbawienia wolności do lat 8. PoprzedniKodeks karnyjest bowiem dla oskarżonego ustawą względniejszą od obowiązującegoKodeksu karnego, tak w jego aktualnym, jak i poprzednim brzmieniu, z tego powodu, że z upływem 20 lat od popełnienia przez oskarżonego zarzucanego i przypisanego mu czynu, zgodnie zart. 101 § 1 pkt 3 kkiart. 102 kkjego karalność ustała na skutek przedawnienia, co winno implikować umorzenie postępowania po myśliart. 17 § 1 pkt 6 kpk. Jego kwalifikowanie z uwzględnieniemart. 286 § 1 kkpowodowałoby zaś, że termin przedawnienia zgodnie zart. 101 § 1 pkt 2a kkiart. 102 kkupłynąłby dopiero z dniem 6 maja 2019 r., co stawiałoby oskarżonego w zdecydowanie niekorzystniejszym położeniu, skoro wedle ustaleń Sądu Rejonowego niewątpliwie popełnił przypisany mu czyn.
Przypomnieć należy, że karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od jego popełnienia upłynęło lat:

-

15, gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat (art. 101 § 1 pkt 2a kk),

10, gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata.

Jeżeli zaś w okresie przewidzianym wart. 101 kkwszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność popełnionego przez nią przestępstwa określonego m.in. w§ 1 pkt 2a i 3ustaje z upływem 10 lat od zakończenia tego okresu (art. 102 kk).
Jest też oczywistym, że do czynów popełnionych przed wejściem w życieKodeksu karnego z 1997 r., stosuje się przepisy tego kodeksu o przedawnieniu, chyba że termin przedawnienia już upłynął (art. 15 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny – Dz.U. nr 88 poz. 554 z późn. zm.).
Ponieważ postępowanie o zarzucony oskarżonemu czyn jako występek zart. 205 § 1 dkkw zw. zart. 58 dkkwszczęte zostało w dniu 15 listopada 1994 r. (k. 6), zarzut jego popełnienia przedstawiono mu natomiast w dniu 5 kwietnia 1995 r. (k. 28, 33-35), nie może budzić wątpliwości, że do dnia 31 sierpnia 1998 r. się on nie przedawnił wedle przepisówKodeksu karnego z 1969 r.. Zgodnie zart. 105 § 1 pkt 3 dkkpodstawowy termin przedawnienia wynosił bowiem 5 lat, przy czym przed jego upływem wydłużył się o kolejne 5 lat po myśliart. 106 dkk.
Od dnia 1 września 1998 r., a więc wejścia w życieKodeksu karnego z 1997 r., podstawowy termin przedawnienia zarzucanego oskarżonemu czynu, niezależnie od tego, jak byłby kwalifikowany (czy na podstawie dawnegoKodeksu karnego, czy aktualnie obowiązującego), uległ natomiast wydłużeniu do lat 10 (por.art. 101 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 2 sierpnia 2005 r.).
Z kolei od dnia 3 sierpnia 2005 r.art. 101 § 1 kk, jak iart. 102 kkobowiązują w brzmieniu wyżej przytoczonym. Zmieniony z tą datą przepisart. 101 § 1 kkpoprzez dodanie§ 2awprowadził 15 letni termin przedawnienia dla przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat. Natomiastart. 102 kkw nowym brzmieniu z 5 do 10 lat wydłużył określony nim termin dla przestępstw, których dotyczą m.in.§ 2a i 3 art. 101 § 1 kk.
Oznacza to, iż także do dnia 2 sierpnia 2005 r. czyn zarzucony oskarżonemu, nawet jeśliby kwalifikować go z dawnegoKodeksu karnegojako zagrożonego karą pozbawienia wolności do lat 5, też się nie przedawnił.
Od dnia 3 sierpnia 2005 r. należało zaś stosować terminy przedawnienia określone w obowiązujących od tej daty brzmieniachart. 101 § 1 kkiart. 102 kk. Zgodnie bowiem zart. 2 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny(Dz.U. Nr 132 poz. 1109), która nadała im przytoczone już wyżej brzmienie, do czynów popełnionych przed wejściem w życie owej ustawy stosuje się przepisyKodeksu karnegoo przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął.
Z całego powyższego wywodu wynikało zatem, że na moment wyrokowania w instancji merytorycznej, karalność czynu przypisanego oskarżonemu jeszcze nie ustała. Nastąpiło to zaś niewątpliwie z upływem dnia, w którym wyrok ten zapadł.
W tym stanie rzeczy ewidentnym jest więc, że na dzień 21 listopada 2014 r. czyn ten uległ przedawnieniu.
Jednocześnie wbrew twierdzeniu apelującego obrońcy nie zaistniały warunki, które uzasadniałyby jego wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Podkreślenia wymaga, iż zasada, wedle której w wypadku stwierdzenia negatywnych przesłanek procesowych określonych wart. 17 § 1 pkt 1 i 2 kpkorazart. 17 § 1 pkt 6 kpksąd powinien umorzyć postępowanie z uwagi na niedopuszczalność jego dalszego prowadzenia, nie ma zastosowania jedynie wówczas, gdy zbieg tych przesłanek zostanie stwierdzony dopiero po przeprowadzeniu dowodów i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych Dochodzi bowiem wówczas do zbadania podstaw odpowiedzialności oskarżonego i w takiej sytuacji sąd powinien podjąć decyzję odnoszącą się do braku tych podstaw, a więc wydać wyrok uniewinniający, a nie umarzający postępowanie z powodu przedawnienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2002 r., V KKN 484/00, LEX nr 50036; postanowienie SN z 27 stycznia 2010 r., I KZP 27/10, OSNKW 2011/1/5). Sąd Najwyższy wskazywał, że postępowanie należy umorzyć w sytuacji, gdy nastąpiło przedawnienie karalności, ale tylko wtedy, gdy nie ma od razu podstaw do uniewinnienia oskarżonego z braku czynu lub braku znamion czynu jako wykroczenia (przestępstwa) albo braku winy. Umorzenie z racji przedawnienia wchodzi też zawsze w rachubę, gdyby kwestie istnienia czynu, jego znamion i odpowiedzialności wymagały dalszego dowodzenia, gdyż postępowaniu w tej materii stoi już na przeszkodzie przedawnienie karalności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2002 r., IV KKN 264/99, LEX nr 54407).
Tymczasem przypomnieć należy skarżącemu, że zgodnie zart. 437 § 2 kpkSąd odwoławczy zmienia zaskarżone orzeczenie, orzekając odmiennie co do istoty, tylko wówczas, jeżeli pozwalają na to zebrane dowody. On zaś podnosząc zarzut obrazyart. 172 kpkw zw. zart. 167 kpkw istocie wytknął Sądowi Rejonowemu przeprowadzenie niekompletnego postępowania dowodowego. Stoi zatem na stanowisku, że kwestia ewentualnej winy oskarżonego wymaga dalszego dowodzenia.
Abstrahując natomiast od zasadności tego zarzutu, który zasadza się m.in. na przekonaniu, że Sąd Rejonowy zaniechał skonfrontowania oskarżonego z nieżyjącym już na etapie postępowania sądowego świadkiemJ. K. (1), zmarł on bowiem w dniu 6 stycznia 2009 r. (k. 439), zauważenia wymaga, w pozostałym zakresie wywody środka odwoławczego sprowadzały się do polemiki ze stanowczymi i logicznymi ustaleniami Sądumeritiopartej na kwestionowaniu wiarygodności obciążających oskarżonego dowodów ze źródeł osobowych, z których w połączeniu z dokumentacją obrazującą skalę zadłużeniaspółki (...)w pierwszej połowie 1994 r. i wskazującą powody zgłoszenia przez nią w dniu 28 czerwca 1994 r. wniosku o upadłość wynikały okoliczności niezbicie świadczące o dopuszczeniu się przezS. K. (1)przypisanego mu oszustwa na szkodęspółki (...)polegającego na dwukrotnym zamówieniu przez niego jako reprezentantaspółki (...)u pokrzywdzonego gwoździ w różnego rodzaju asortymencie i odebraniu ich w dniach 2 lutego i 6 lutego 1994 r. przez osoby, którym to polecił w ramach wykonywania obowiązków pracowniczych, bez zamiaru zapłaty ceny sprzedaży za zakupiony towar w łącznej kwocie 25.119.800 zł sprzed denominacji. W celu osiągnięcia korzyści majątkowej co najmniej przez zarządzany podmiot poprzez zwiększenie jego aktywów doprowadził zatem pokrzywdzoną spółkę do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd co do zamiaru wywiązania się z zobowiązania do zapłaty ceny.
Jednocześnie apelujący nie przedstawił żadnych argumentów, które mogłyby przekonać, iż dokonana przez Sąd Rejonowy ocena dowodów nie odpowiada standardowi określonemu wart. 7 kpk.
Przypomnieć mu należy, że zarzut naruszeniaart. 7 kpknie może ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych, lecz powinien wykazywać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności (por. postanowienie SN z 26 lipca 2007 r., IV KK 175/07, OSNwSK 2007/1/1738; wyrok SA Katowice z 20 grudnia 2007 r., II AKa 381/07, Prok.i Pr.-wkł. 2008/9/31). W procesie nie chodzi bowiem o to, czy zeznania są nieprzekonujące dla strony, lecz o to, czy są one przekonujące lub nie dla sądu w kontekście całokształtu materiału dowodowego. Sama odmienność przekonania obrońcy w danej kwestii nie jest zaś obrazą prawa (por. postanowienie SN z 13 listopada 2007 r., V KK 257/07, LEX nr 332945).
Tymczasem obrońca nie dostrzegł, iż świadkowieK.iK.zaprzeczyli, jakoby zostali zwolnieni z pracy współce (...)dyscyplinarnie z powodu przywłaszczenia sobie mienia zakładu pracy. Okoliczność ta pomimo udokumentowania jej przez oskarżonego kserokopiami oświadczeń o rozwiązaniu stosunku pracy w trybieart. 52 § 1 pkt 1 kpz powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych (k. 36, 37) nie znalazła też potwierdzenia w uzasadnieniu zgłoszonego przez niego wniosku o upadłość, którego złożenie wedle niego samego miało być przecież w istocie także bezpośrednim następstwem okradania firmy przez w/w jej pracowników (k. 35). Również postępowanie karne, które przeciwko nim miał zainicjować zgłoszeniem zawiadomienia o przestępstwie, zakończyło się ostatecznie umorzeniem na podstawieart. 11 pkt 1dkpk (k. 276), co musi dowodzić, iż jego zarzuty się nie potwierdziły.
Co też istotne, w położeniu, w jakim wedle oskarżonego znaleźć się mieli świadkowieK.iK., a które zdaniem skarżącego miało ich potem skłonić do fałszywego relacjonowania na niekorzyśćS. K. (1), nigdy nie znalazła sięM. K.. Ona wraz ze sklepem, w którym faktycznie pracowała, została bowiem przejęta przezA. F., który dalej ją zatrudniał.
Jednocześnie zeznania przedstawicieli pokrzywdzonej spółki potwierdzone dokumentem zamówienia (k. 3) nie mogły pozostawiać wątpliwości, że w ramach handlowej współpracy zespółką (...)obowiązywały szczegółowe zamówienia telefoniczne, a zarównoM. K., jak iJ. K. (2), byli znani w(...)jako osoby ustnie upoważniane przez oskarżonego utożsamianego z zarządzanym podmiotem do odbioru towaru oraz faktur VAT potwierdzających transakcje.M. K.była przy tym konsekwentna i stanowcza w twierdzeniu, iż pracując w sklepie, który oskarżony prowadził w ramach zaewidencjonowanej jednoosobowej działalności gospodarczej na jego polecenie świadczyła również faktycznie pracę na rzeczspółki (...), w imieniu której udawała się po odbiór zamawianego towaru. TakM. K., jak iJ. K. (2)orazS. K. (2)byli również zgodnymi w tym, że nie mieli nic wspólnego z zamawianiem towaru do hurtowni prowadzonej przezspółkę (...)i to odbywającym się poza wiedzą i zgodzą oskarżonego.
W tym stanie rzeczy nie mogło więc dziwić, że Sąd Rejonowy nie dał wiary gołosłownym twierdzeniom oskarżonego, nie znajdującym bowiem nie tylko potwierdzenia w zeznaniach pracownikówspółki (...)oraz relacjiM. K., ale także w wypowiedziach przedstawicielispółki (...), wedle których przedmiotowe zamówienia i odbiór towaru odbyły się za jego plecami, nic o nich nie wiedział, zatem i powód braku za nie płatności nie mógł wynikać z sytuacji ekonomicznej zarządzanej przez niego spółki, choć ta w zasadzie także jego zdaniem była na owy czas wręcz krytyczna i nic nie wskazywało, by miała ulec poprawie.
Podkreślenia jeszcze wymaga, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd Rejonowy poczynił pewne ustalenia faktyczne wskazujące na sprawstwo i winę oskarżonego. To, iż były niekorzystne dla oskarżonego nie oznaczało jednak, iż Sąd pierwszej instancji uchybił regule wyrażonej wart. 5 § 2 kpk. W sytuacji, gdy określone ustalenia co do faktów zależne są od dania wiary takiej lub innej grupie dowodów nie można mówić o naruszeniu normyart. 5 § 2 kpk, zaś ewentualne zastrzeżenia w zakresie wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów można rozstrzygać wyłącznie na płaszczyźnie pozostania przez sąd w granicach sędziowskiej swobody ocen wynikającej zart. 7 kpklub też przekroczenia tej granicy (por. postanowienie SN z 9 maja 2006 r., II KK 254/05, OSNwSk 2006/1/980). Regulacjeart. 7 kpkiart. 5 § 2 kpkmają charakter rozłączny. Problem wiarygodności danego dowodu musi być stanowczo rozstrzygnięty na płaszczyźnieart. 7 kpk, zaś stosowanie regułyin dubio pro reo(art. 5 § 2 kpk) powinno odnosić się tylko do nie dających się usunąć wątpliwości w sferze faktów. Tego rodzaju wątpliwości nie mogą się zaś wiązać z kwestią oceny wiarygodności określonego dowodu (por. wyrok S.A. w Gdańsku, II AKa 90/10, POSAG 2011/1/100-122).
Nie mniej stwierdzenie bezwzględnej przyczyny odwoławczej w zaprezentowanym układzie procesowym, który wykluczał uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego wyroku i to niezależnie od granic jego zaskarżenia oraz podniesionych zarzutów. Spowodowało również, że szersze ustosunkowanie się do zarzutów apelacji obrońcy było bezprzedmiotowe.
Z tych względów, wobec stwierdzenia negatywnej przesłanki procesowej zart. 17 § 1 pkt 6 kpkczyniącej niedopuszczalnym kontynuowanie postępowania, Sąd Okręgowy działający jako sąd odwoławczy uchylił zaskarżony wyrok w pkt 1, 2 3 oraz 5 i umorzył wobec oskarżonego postępowanie karne o zarzucany mu czyn stanowiący występek zart. 205 § 1 dkkw zw. zart. 58 dkkwobec przedawnienia jego karalności, obciążając jednocześnie po myśli zasady wyrażonej wart. 632 pkt 2 kpkkosztami procesu w sprawie Skarb Państwa. Uchylenie natomiast zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia z pkt 4, a więc przyznanego obrońcy ze Skarbu Państwa zwrotu kosztów nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu oskarżonemu, wobec treści orzeczenia następczego, nie było potrzebne, skutkowałoby bowiem w przyszłości koniecznością wydania dodatkowego orzeczenia, toteż celowym był w tym zakresie zaskarżony wyrok utrzymać w mocy.
Zasądzając koszty obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym, wobec ich nieopłacenia przez oskarżonego i złożenia stosownego wniosku przez obrońcę, Sąd odwoławczy kierował się uregulowaniamiart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturzeoraz § 14 ust.ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W konsekwencji objęły one wynagrodzenie należne za postępowanie przed Sądem Okręgowym jako Sądem drugiej instancji z uwzględnieniem podatku VAT.
Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.