Sąd Apelacyjny w Łodzi
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 150/14
Data wyroku: 2014-08-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Eichstaedt, Sławomir Wlazło, Paweł Misiak
Słowa kluczowe: Odszkodowanie Za Niesłuszne Skazanie, Tymczasowe Aresztowanie Lub Zatrzymanie
Podstawa prawna: art. 552 §4 kpk

Sygn. akt II AKa 150/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 sierpnia 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Łodzi, II Wydział Karny, w składzie:

Przewodniczący:

SSA Paweł Misiak (spr.)

Sędziowie:

SA Krzysztof Eichstaedt
SO del. Sławomir Wlazło

Protokolant:

st.sekr.sądowy Łukasz Szymczyk

przy udzialeJ. S., Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi
po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2014 r.
sprawy
wnioskodawcyM. L.
o odszkodowanie i zadośćuczynienie za oczywiście niesłuszne zatrzymanie
na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika
od wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu
z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II Ko 117/13

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. B.kwotę 231,60 (dwieście trzydzieści jeden 60/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy z urzędu w postępowaniu odwoławczym - wraz z kosztami dojazdu.

II AKa 150/14

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Sieradzu wyrokiem z dn. 27 sierpnia 2013 r. oddalił żądanieM. L.o zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz odszkodowania i zadośćuczynienia w związku z niewątpliwie niesłusznym zatrzymaniem go w dniu 14 maja 2012 r. przez funkcjonariuszy policji z KPPP.do sprawy(...)Sądu Rejonowego wW.(...)Zamiejscowy Wydział Karny wP.((...)Prokuratury Rejonowej wW.).
W apelacji od tego wyroku pełnomocnik wnioskodawcy podniosła zarzut obrazy prawa procesowego –art. 552 §4 kpk– polegającej na niewłaściwej interpretacji tego przepisu i przyjęcie, że zatrzymanie wnioskodawcy nie miało cech niewątpliwie niesłusznego, co skutkowało oddaleniem wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie. Podniosła nadto zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, wynikającego z przyjęcia, że zatrzymanie wnioskodawcy nie było niewątpliwie niesłuszne w kontekście czasu jego trwania, bowiem na polecenie przełożonego wnioskodawca został natychmiast zwolniony oraz z przyjęcia, że o zasadności zatrzymania świadczy dalszy tok postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem skazującym, choć nieprawomocnym.
Pełnomocnik wnosiła w konkluzji o zmianę zaskarżonego wyroku przez zasądzenie na rzecz wnioskodawcy kwoty 100 000 zł zadośćuczynienia i 14 018,99 zł odszkodowania ewentualnie o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje.
Apelacja pełnomocnika jest niezasadna, w dodatku w stopniu oczywistym. Wnioskodawca został zatrzymany w dniu 14 maja 2012 r. w związku z incydentem, jaki zaistniał wP.przyul. (...), podczas którego miał znieważyć interweniujących funkcjonariuszy policji podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych. Stosownie doart. 244 §1 kpkpolicja ma prawo zatrzymać osobę podejrzaną, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że popełniła ona przestępstwo, a zachodzi obawa ucieczki lub ukrycia się tej osoby albo zatarcia śladów przestępstwa bądź też nie można ustalić jej tożsamości albo istnieją przesłanki do przeprowadzenia przeciwko tej osobie postępowania w trybie przyspieszonym. Zatrzymanemu udzielono wymaganych prawem pouczeń, w tym dotyczących możliwości złożenia zażalenia i z tej możliwości zatrzymany skorzystał. Prawidłowość podstaw zatrzymania zbadał Sąd Rejonowy wW.(...)Zamiejscowy Wydział Karny wP., który nie uwzględnił zażalenia wnioskodawcy. Tym samym uznał, że czynność zatrzymania była uzasadniona. Dodać trzeba, że ten sam Sąd w toczącej się następnie sprawie karnej skazał wnioskodawcę za występek zakwalifikowany zart. 226 §1 kkw zw. zart. 57a §1 kki wyrok ten jest obecnie prawomocny. Odpada więc argument skarżącej, która w fakcie nieprawomocności tego orzeczenia w dacie rozstrzygania wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie przez Sąd Okręgowy w Sieradzu, widziała przeszkodę do prawidłowego zbadania zasadności tego wniosku. Brak jest także wystarczających podstaw do podzielenia kolejnego argumentu skarżącej, jakoby wnioskodawca w okresie zatrzymania był fizycznie i psychicznie torturowany. Sąd Okręgowy takiej okoliczności nie ustalił z braku przesłanek faktycznych do przyjęcia, że takie zachowanie ze strony funkcjonariuszy policji miało miejsce. Zatrzymanie wnioskodawcy trwało kilka godzin. Związane było z podejrzeniem popełnienia przestępstwa, za które wnioskodawca został następnie skazany, a podczas trwania zatrzymania wykonano czynności, dla których ono nastąpiło. Między innymi te, które polegały na sprawdzeniu w rejestrze tożsamości zatrzymanego, który nie posiadał dowodu osobistego. A w końcu, wnioskodawca został niezwłocznie zwolniony, gdy pojawiły się przeszkody, związane ze stanem jego zdrowia, do dalszego pobytu w izolacji. Nie sposób więc podzielić zarzutu apelacji, jakoby zatrzymanie wnioskodawcy było oczywiście niesłuszne w kontekście czasu trwania tej czynności.
Jak zatem wskazano, sąd I instancji prawidłowo uznał, że nie zostały spełnione kryteria określone przezart. 552 §4 kpk, by wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie mógł być uwzględniony. Zatrzymanie wnioskodawcy nie było niewątpliwie niesłuszne – przeciwnie, było uzasadnione i nie trwało dłużej niż było to konieczne.
Z tego względu Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, zaś koszty należne pełnomocnikowi z urzędu określił według aktualnych stawek za czynności adwokackie w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisówrozdziału 58 kodeksu postępowania karnego.
ms