Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 229/14
Data wyroku: 2014-05-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Karol Radaszkiewicz, Dariusz Firkowski, Danuta Hryniewicz
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art.437§2kpk

Sygn. akt VII Ka 229/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 maja 2014 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:
Przewodniczący:  SSO Karol Radaszkiewicz
Sędziowie  SSO Danuta Hryniewicz (spr.)
SSO Dariusz Firkowski
Protokolant  st.sekr.sądowy Marzena Wach
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Marka Waśniewskiego
po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014r.
sprawyM. G.
oskarżonego o przestępstwo zart. 224§2 kk,art. 13§1 kkw zw. zart. 193 kkw zb. z
art. 157§3kkw zw. zart. 11§2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bartoszycach II Wydziału Karnego
z dnia 5 lutego 2014r. sygn. akt II K 700/13

I
zaskarżony wyrok zmienia w ten tylko sposób, że poprawia kwalifikację prawną czynu z punktu II naart. 13§1w zw. zart. 193 kkw zb. zart. 157§3w zw. z§1tegoż przepisu i w zw. zart. 11§2kk;

II
w pozostałej części tenże wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt VII Ka 229/14

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Bartoszycachwyrokiem z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt II K 700/13, w sprawieM. G.oskarżonego o to, że:
I. w dniu 20 września 2013 r., wP.. gm.S., pow.B., w woj.(...), w czasie interwencji stosował przemoc wobec funkcjonariusza policjiK. M.i funkcjonariusza Straży GranicznejJ. L.w celu zmuszenia ich do zaniechania prawnej czynności służbowej polegającej na przeprowadzeniu interwencji oraz udzieleniu pomocy medycznejJ. B.oraz zatrzymaniu go w ten sposób, że uderzał funkcjonariuszy po rękach, odpychał ich, wyrywał się, szarpał za umundurowanie i napierał swoim ciałem wypychając go do drugiego pomieszczenia, tj. o czyn zart. 224 § 2 k.k.;
II. w dniu 20 września 2013 r., wP.. gm.S., pow.B., w woj.(...), usiłując wedrzeć się do mieszkaniaJ. B.iW. B., podczas próby otwarcia drzwi trzymanych przez wymienioną od wewnątrz, nieumyślnie przytrzasnął drzwiami jej palce, czym spowodował urazową amputację paliczków paznokciowych palców III-ego i IV-ego ręki prawej, a obrażenia te naruszyły prawidłowe funkcjonowanie organizmu na okres powyżej siedmiu dni, tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 193 k.k.w zb. zart. 157 § 3 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
orzekł:

I
oskarżonegoM. G.uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to:

a/ za czyn z punktu I aktu oskarżenia z mocyart. 224 § 2 k.k., opierając wymiar kary oart. 224 §1 k.k., skazał go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;
b/ za czyn z punktu II aktu oskarżenia z mocyart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 193 k.k.w zb. zart. 157 § 3 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., opierając wymiar kary oart. 157 § 3 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył kary wymierzone w punkcie I podpunkt a, b wyroku i wymierzył karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wpunkcie IIkary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w dnia 20 i 21 września 2013 r. przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 46 § 1 k.k.zobowiązał oskarżonego do uiszczenia na rzecz pokrzywdzonejJ. B.kwoty 1.500 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

V
na podstawie 624§ 1 k.p.k.zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania.

Od powyższego wyroku apelację wywiódł oskarżonyM. G.,który zaskarżył orzeczenie w części dotyczącej orzeczenia o karze zarzucając rażącą jej niewspółmierność w zakresie rozstrzygnięcia za czyn z punktu II aktu oskarżenia. Wymieniony podniósł, iż orzeczona za ten czyn kara 6 miesięcy pozbawienia wolności nie odpowiada stopniowi jego społecznej szkodliwości, jak też stopniowi jego zawinienia. Z tego też względu winna zostać obniżona. Ponadto apelujący zarzucił, iż nie zachodzą podstawy do zasądzenia od niego na rzecz pokrzywdzonejJ. B.zadośćuczynienia w kwocie 1.500 zł, skoro czyn na jej szkodę popełnił nieumyślnie oraz przeprosił ją za swe naganne postępowanie. W oparciu o powyższe skarżący - jak można wnosić z treści środka odwoławczego - wniósł również o uchylenie rozstrzygnięcia z punktu IV wyroku.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wywiedziona apelacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Podniesiony w niej zarzut, jak też przytoczona na jego poparcie argumentacja, nie zyskały akceptacji Sądu odwoławczego.
Na wstępie podzielić wypada stanowisko Sądu Rejonowego, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie, przy zachowaniu regułart. 7 k.p.k., stan faktyczny – nie kwestionowane przez apelującego - pozwalają na uznanie sprawstwa i winyM. G.w zakresie obu zarzucanych mu przestępstw. Do powyższej konkluzji prowadzi analiza pisemnych motywów skarżonego orzeczenia, spełniających wymogiart. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k., w których Sąd meriti zaprezentował wszechstronnie i z najwyższą starannością tok swojego rozumowania oraz wskazał, którym dowodom, w jakim zakresie i dlaczego dał wiarę, a którym i na jakiej podstawie waloru tego odmówił. Zaprezentowanemu poglądowi oraz wyprowadzonym wnioskom nie sposób zarzucić niespójności, sprzeczności, czy też braku logiki.
Na tle prawidłowych ustaleń faktycznych za pozbawiony racji uznać wypada zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobecM. G.kary 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z punktu II aktu oskarżenia zakwalifikowanego przez prokuratora zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 193 k.k.w zb. zart. 157 § 3 k.k.i w zw. zart. 11 § 2 k.k.i powiązany z nim postulat o jej obniżenie. W tym miejscu przypomnieć należy, że rażąca niewspółmierność wymierzonej kary w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.ma miejsce jedynie wówczas, gdy suma zastosowanych kar i środków karnych orzeczonych za dane przestępstwo nie uwzględnia stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie jej oddziaływania społecznego z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma osiągnąć w stosunku do sprawcy. Nie każda bowiem różnica w ocenie wymiaru kary może uzasadniać zarzut rażącej niewspółmierności kary, ale tylko taka, która jest natury zasadniczej, to znaczy jest niewspółmierna w stopniu niedającym się zaakceptować.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że analiza pisemnych motywów wyroku prowadzi do przekonania, że Sąd Rejonowy wymierzającM. G.karę 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z punktu II aktu oskarżenia - podobnie jak karę 8 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z punktu I wyroku, tj. zart. 224 § 2 k.k.- które następnie połączył węzłem kary łącznej w wysokości 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, uwzględnił w sposób należyty wszystkie dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 k.k.Rozstrzygnięcie we wskazanym zakresie jest zatem w pełni prawidłowe i odpowiada prawu. Zwrócić przede wszystkim należy uwagę, iż Sąd meriti prawidłowo ocenił występujące w sprawie okoliczności łagodzące, tj. przyznanie się oskarżonego do sprawstwai przeproszenieJ. B.. Wprawdzie ostatnia kwestia nie została właściwie wyeksponowana w pisemnych motywach wyroku, tym niemniej uznać należy, iż Sąd Rejonowy podzielając zeznania pokrzywdzonej jako w pełni wiarygodne miał ją na względzie przy orzekaniu kary za czyn popełniony na jej szkodę. Nie negując zatem wagi i znaczenia wskazanych okoliczności przemawiających na korzyśćM. G.uznać wypada, iż znalazły one pełne odzwierciedlenie w wymiarze orzeczonej wobec niego za czyn z punktu II kary 6 miesięcy pozbawienia wolności. Podniesione przez skarżącego w apelacji twierdzenia nie są zatem w stanie podważyć poglądu skarżącego odnośnie rażącej jej niewspółmierności. Tym bardziej, jeśli weźmie się pod uwagę, iż oskarżony przypisanego mu przestępstwa dopuścił się w stanie po użyciu alkoholu, zaś wywołany nim skutek jest poważny. Pokrzywdzona, w wyniku działań oskarżonego doznała wszak urazowej amputacji paliczków paznokciowych palców III-ego i IV-ego prawej ręki.
W przedmiotowej sprawie brak jest zatem przesłanek przemawiających za obniżeniem kary pozbawienia wolności wymierzonej za czyn z punktu II wyroku, a także z tożsamych względów - za czyn z punktu I wyroku. Orzeczone kary jednostkowe są adekwatne do stopnia winy oskarżonego, uwzględniają wszystkie przesłanki rzutujące na jej stopień, jak też pozostałe dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 k.k.
W konsekwencji brak było również podstaw do zmiany kary łącznej. Podkreślić należy, że Sąd Rejonowy wymierzając karę tę w wysokości 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności zastosował zasadę częściowej absorpcji, która jawi się ze wszech miar słuszną i korzystną dla oskarżonego - uwzględnia wszak w niezbędnym zakresie związek podmiotowy i przedmiotowy pomiędzy poszczególnymi czynami, nadto występującą między nimi zbieżność czasową. Nie można także pomijać, iż Sąd meriti był uprawniony do wymierzenia w omawianym przypadku kary łącznej w oparciu o zasadę kumulacji w wysokości 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Co więcej, w przedmiotowej sprawie - przy uwzględnieniu uprzedniej karalności oskarżonego,w tym także za czyny tożsame rodzajowo - brak było podstaw do wywodzenia o istnieniu wobecM. G.przesłanek zart. 69 § 1 k.k.Zwrócić należy uwagę, iż fakt wcześniejszych skazań nie wywołał w oskarżonym żadnej krytycznej refleksji nad swoim dotychczasowym zachowaniem i skutecznie nie powstrzymał od podejmowania kolejnych bezprawnych działań. Nie zachodzi więc, wymagana do zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia kary względem wymienionego, pozytywna prognoza kryminologiczna.
Podobnie zamierzonego skutku nie mógł odnieść zarzut bezpodstawnego zasądzenie od oskarżonego na rzeczJ. B.zadośćuczynienia w kwocie 1.500 zł. W pierwszej kolejności wskazać wypada, iż pokrzywdzona już na etapie postępowania przygotowawczego- w trakcie pierwszego przesłuchania - wniosła o orzeczenie tego środka od oskarżonego na jej rzecz (k. 22). Następnie poparła go w głosach końcowych stron na rozprawie w dniu 5 lutego 2014r. (k. 98). W takiej natomiast sytuacji wydanie rozstrzygnięcia w oparciu oart. 46 § 1 k.k.było obligatoryjne.
Ponadto zaznaczyć wypada, iż w aktualnym stanie prawnym orzeczenie omawianego środka jest możliwe w przypadku skazania sprawcy za jakiekolwiek przestępstwo - tak umyślne, jaki nieumyślne - z którego wynikła szkoda lub które spowodowało wyrządzenie pokrzywdzonemu krzywdy. Orzeczenie tego środka nie jest już zatem ograniczone rodzajem popełnionego przestępstwa.
Mając natomiast na uwadze, iżJ. B., w wyniku działańM. G.z dnia 20 września 2013 r. doznała realnej dolegliwości, którą niewątpliwie można postrzegać w kategorii krzywdy fizycznej oraz moralnej, nie może budzić zastrzeżeń sam fakt oraz wysokość orzeczonego na jej rzecz zadośćuczynienia w wysokości 1.500 zł.
W tej sytuacji stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo dostrzegł i ocenił okoliczności wymiaru kar jednostkowych oraz łącznej orzeczonych, a także środka karnego, wobec oskarżonego.
Niezależnie od powyższego zaszła konieczność korekty wyroku poprzez uznanie, iż czyn z punktu II winien zostać zakwalifikowany zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 193 k.k.w zb. zart. 157 § 3 k.k.w zw. z§ 1tego przepisu i w zw. zart. 11 § 2 k.k.Wskazać bowiem wypada, iż uznanie nieumyślnego naruszenia czynności narządu ciała zart. 157 § 3 k.k.nie może nastąpić w oderwaniu od brzmienia§ 1czy też§ 2tego przepisu. Przepisart. 157 § 3 k.k.ma bowiem na uwadze nieumyślne „działanie" sprawcy czynu określonego w§ 1 lub 2 art. 157 k.k.W sposób odmienny natomiast określa jedynie konsekwencje prawne jego popełnienia. Z tego też względu Sąd II instancji, kierując się regułąart. 455 k.p.k., zmienił wyrok w sposób opisany w punkcie I, w pozostałym zaś zakresie utrzymał go w mocy (art. 437§ 1 i 2 k.p.k.)
O kosztach sądowych z postępowanie II instancji, mając na uwadze sytuacją osobistą i majątkową oskarżonego, orzeczono w oparciu o przepisart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.