Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 4496/13
Data wyroku: 2014-04-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Chodkowski
Teza: skazujący

Sygnatura akt VI W 4496/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 kwietnia 2014 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Paweł Chodkowski
Protokolant:  Justyna Tsaykler
po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 roku
sprawy przeciwkoB. J. (1)córceJ.iM.z domuJ.
urodzonej (...)wS.
obwinionej o to, że
w dniu 30.04.2013 r. o godz. 19:00 weW.naul. (...)kierując samochodem m-kiS.onr rej. (...)nie zachowała szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania wskutek czego najechała na zaparkowany pojazd m-kiT. (...)onr rej. (...)powodując jego uszkodzenie i straty w mieniu szkodęJ. M.stwarzając zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a następnie oddaliła się z miejsca zdarzenia.
tj. o czyn z art. 86 § 1 kw

******************

I
uznaje obwinionąB. J. (1)za winną czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza jej karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) złotych;

II
na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpwzwalnia obwinioną od ponoszenia kosztów postępowania zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE

W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu 30 kwietnia 2013 roku, naulicy (...)weW., miała miejsce kolizja samochodu osobowego markiS.nr rej. (...), należącym doB. J. (2), z samochodem markiT. (...), stanowiącym własnośćJ. M..
B. J. (2), wyjeżdżając z miejsca parkingowego znajdującego się przy Supersamie, podczas cofania, uderzyła tyłem samochodu, w zaparkowany naprzeciwko samochód markiT.. Po uderzeniu otworzyła drzwi swojego pojazdu, wyjrzała na zewnątrz, po czym odjechała z miejsca zdarzenia.
Obserwujący jej zachowanieT. H.wykonał wówczas zdjęcie samochodu markiS., którego numery rejestracyjne przekazał następnie kierowcy samochoduT. (...)-B. M., gdy ta powróciła do swojego pojazdu.
W następstwie kolizji uszkodzeniu uległ tylny zderzak po prawej stronie samochodu markiT..

dowód:

zeznania świadkaT. H.k. 15,38-39 akt;

zeznania świadkaM. M. (2)k. 8,39 akt;

wyjaśnienia obwinionejJ. M.40 akt;

notatka urzędowa o kolizji drogowej k.3 akt;

dokumentacja fotograficzna k.9.

B. J. (2)nie była dotąd karana za popełnienie przestępstwa.

Dowód:

karta karna k.16.

B. J. (1)nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. W złożonych wyjaśnieniach zaprzeczyła, aby doszło do uszkodzenia przez kierowany przez nią samochód, pojazduT. (...). Wskazała, że nie ma nawet pewności, czy była wówczas w miejscu, w którym miało dojść do zdarzenia, a na swoim samochodzie nie stwierdziła istnienia żadnych uszkodzeń, które wskazywałyby na uderzenie w inny pojazd.

Podstawowym dowodem, na którym Sąd oparł się ustalając stan faktyczny, stanowił dowód w postaci zeznańT. H.. Świadek ten, na przestrzeni całego toku postępowania jednolicie opisywał jego przebieg, kategorycznie stwierdzając, że w momencie cofania przez obwinioną samochodemS., doszło do najechania tyłem tego pojazdu w zaparkowany samochód markiT. (...). Samochód ten znajdował się bezpośrednio przy samochodzie świadka (zaparkowany był równolegle do niego), z niewielkiej odległości obserwował on zatem zachowanie obwinionej i precyzyjnie opisał jego przebieg. Bezpośrednim jego następstwem było wykonanie fotografii telefonem komórkowym tak, aby widoczny był numer rejestracyjny pojazdu, który uszkodziłT.i przekazanie go kierowcy tego samochodu, po jego powrocie.
PostawaT. H., z wykształcenia farmaceuty, układa się zatem w logiczny ciąg. Będąc w samochodzie stojącym obok pojazdu markiT., widzi moment uszkodzenia go przezB. J. (2), nie pozostaje obojętny na odjechanie przez nią z miejsca zdarzenia, w celu umożliwienia identyfikacji sprawcy, wykonuje zdjęcie, którego treść przekazuje osobie pokrzywdzonej. Zaznaczyć należy, że zarównoM. M. (2), jak iJ. M., to osoby zupełnie obce dlaT. H., z którymi w żaden sposób nie jest powiązany węzami towarzyskimi, czy gospodarczymi. Jego zachowanie było naturalną konsekwencją zaobserwowanych wydarzeń i uczciwej postawy wobec tych, których w następstwie działania obwinionej, spotkała krzywda. Nie było innej przyczyny jego działania, lecz stanowiło ją wyłącznie zaobserwowane naruszenie przepisów prawa. Stanowczo zeznał na czym ono polegało i jak zachowała się obwiniona. Jego zeznania stanowią obiektywną relację zaobserwowanego przebiegu wydarzeń, nie zawierają żadnych sprzeczności i tworzą jednolitą całość. Z tych względów są dla Sądu wiarygodne i stanowiły podstawę dokonanych ustaleń faktycznych.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom zeznaniomM. M. (2)iJ. M., brak bowiem okoliczności, które mogłyby negatywnie wpłynąć na ocenę tych dowodów.
Opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, niczego do sprawy nie wniosła. Ten bowiem uznał, że materiał dowodowy jest zbyt wątły, aby można było ustalić , czy charakter i kierunek powstania uszkodzenia w samochodzie markiT. (...). Nie zmienia to przedstawionej wyżej oceny Sądu, co do przebiegu wydarzeń, opartej na zeznaniachT. H.i będącego jego następstwem przypisaniaB. J. (2)popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 kw.
Nie zachowując bowiem szczególnej ostrożności, podczas wykonywania manewru cofania, najechała swoim samochodem na tył zaparkowanego samochodu markiT. (...). Tym samym stworzyła zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Nagminność tego rodzaju wykroczeń na obszarze miasta, miejsce i czas jego popełnienia, rodzaj naruszonych zasad ruchu drogowego, to okoliczności które Sąd miał na względzie wymierzając obwinionej karę grzywny.
Jest ona współmierna do stopnia jej zawinienia, uwzględnia jej sytuację materialną i pozwoli na osiągnięcie celów kary tak w zakresie wychowawczego oddziaływania na obwinioną, jak i w płaszczenie społecznego jej oddziaływania. Uzmysłowi równieżB. J. (1)niewłaściwość jej zachowania.
Orzeczenie o kosztach postępowania oparto o przepisart. 624 kpkw zw. zart. 119 kpw.