Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 394/14
Data wyroku: 2014-05-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Grzesiak, Ewa Opozda-Kałka, Anna Szeliga

Sygn. akt IX Ka 394/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 maja 2014 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Leszek Grzesiak
Sędziowie: SSO Ewa Opozda-Kałka
SSO Anna Szeliga (spr.)
Protokolant: st.sekr.sądowy Iwona Stefańska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Roberta Jagusiaka
po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2014 roku
sprawyD. G.
oskarżonego o przestępstwo zart. 190 § 1 kkprzy zastosowaniuart. 91 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 23 grudnia 2013 roku sygn. akt IX K 686/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. S.kwotę 516, 60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoD. G.w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za II instancję.

Sygn. akt IXKa394)14

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 23 grudnia 2013r. oskarżonegoD. G.uznał za winnego tego, że :

I
w okresie od 18 do 25 maja 2013 roku wK.w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób groził dwukrotnie byłej żonie –J. G.pozbawieniem życia, oblaniem kwasem solnym i podpaleniem i jednokrotnie córceA. G.pozbawieniem życia, co wzbudziło w zagrożonych uzasadnioną obawę ich spełnienia, przy czym zarzuconego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, będąc uprzednio skazanym przez Sąd Rejonowy w Kielcach na mocy wyroku o sygn.. IX K 1170/11 za przestępstwo zart. 190 §1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 08.08.2012 roku do 18.05.2013 roku z zaliczeniem okresów zatrzymania w dniach 12.07.2011 roku i 13.07.2011 roku, oraz w okresie od 20 lipca 2011 roku do 08.08. 2011 roku i tak:1.w dniu 18 maja 2013 roku wK.groził byłej żonie –J. G.pozbawieniem życia, oblaniem kwasem, co wzbudziło w zagrożonej uzasadnioną obawę jej spełnienia, przy czym zarzuconego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, będąc uprzednio skazanym przez Sąd Rejonowy w Kielcach na mocy wyroku o sygnaturze IX K 1170/11 za przestępstwo zart.l90§l k.k.w zw. zart. 12 k.k.na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 08.08.2012 roku do 18.05.2013 roku z zaliczeniem okresów zatrzymania w dniach 12.07.2011 roku i 13.07.2011 roku oraz w okresie od 20.07.2011 do 08.08.2011 roku;2.w dniu 25 maja 2013 roku wK.groził byłej żonie-J. G.pozbawieniem życia, oblaniem kwasem i podpaleniem. co wzbudziło w zagrożonej uzasadnioną obawę jej spełnienia przy czym zarzuconego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, będąc uprzednio skazanym przez Sąd Rejonowy w Kielcach na mocy wyroku o sygnaturze IX K 1170/11 za przestępstwo zart.l90§l k.k.w zw. zart. 12 k.k.na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 08.08.2012 roku do 18.05.2013 roku z zaliczeniem okresów zatrzymania w dniach 12.07.2011 roku i 13.07.2011 roku oraz w okresie od 20.07.2011 do 08.08.2011 roku;3.w dniu 21 maja 2013 roku wK.groził córce-A. G.pozbawieniem życia, co wzbudziło w zagrożonej uzasadnioną obawę jej spełnienia przy czym zarzuconego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, będąc uprzednio skazanym przez Sąd Rejonowy w Kielcach na mocy wyroku o sygnaturze IX K 1170/11 za przestępstwo zart. l90§l k.k.w zw. zart. 12 k.k.na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 08.08.2012 roku do 18.05.2013 roku z zaliczeniem okresów zatrzymania w dniach 12.07.2011 roku i 13.07.2011 roku oraz w okresie od 20.07.2011 do 08.08.2011 roku, stanowiących ciąg przestępstw zart. 190 §1 k.k.w zw. zart. 91 §1 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k.i za to na podstawieart. 190 §1 k.k.w zw. zart. 91 §1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. Na podstawieart. 63 §1 kk. zaliczył na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoD. G.kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od dnia 25 maja 2013 roku do dnia 19 grudnia 2013 roku. Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu kwotę 826,56 tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoD. G., zaś na rzecz ustanowionego kuratora małoletniej pokrzywdzonej 1.195,56 zł tytułem wynagrodzenia za sprawowanie funkcji kuratora małoletniejA. G.. Na podstawieart. 624 §1 k.p.k.zwolnił oskarżonegoD. G.od ponoszenia kosztów sądowych w całości.

Apelację od tego wyroku wniósł obrońca z urzędu oskarżonegoD. G., który zarzucił obrazę prawa karnego materialnego, a mianowicieart. 190 §1 k.k.przez przyjęcie, że oskarżony swoim zachowaniem wzbudził w pokrzywdzonych uzasadnioną obawę spełnienia „gróźb”, podczas gdy faktycznie takiej obawy me było.
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoD. G..

Sąd Okręgowy zważył co następuje :
Apelacja obrońcy oskarżonegoD. G.nie zasługiwała na uwzględnienie, a podnoszone tam zarzuty uznać należało jako oczywiście bezzasadne , co oznacza, że brak było podstaw do ich uwzględnienia . Sąd Okręgowy nie znalazł również podstaw do zmiany lub uchylenia wyroku z przyczyn, które należało uwzględniać z urzędu.
Zauważyć także należy , iż skarżący błędnie sfomułował zarzut, bowiem wskazując na naruszenie prawa materialnego tj.art. 190§1kk, jako uzasadnienie powołał błędne ustalenie przez Sąd Rejonowy istnienia po stronie pokrzywdzonych uzasadnionej obawy spełnienia gróźb.  Tymczasem zarzut naruszenia prawa materialnego może być skutecznie podniesiony tylko wówczas, gdy nie kwestionuje się poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. W sytuacji natomiast , gdy apelacja poddaje w wątpliwość ustalenie istnienia znamienia przestępstwa zart. 190§1kkpodstawą prawidłowo zredagowanego środka odwoławczego winien być zarzut błędu w ustaleniach faktycznych . W niniejszej sprawie , Sąd Odwoławczy - dostrzegając powyższe uchybienia - ocenił jednocześnie zasadność apelacji obrońcy oskarżonego przez  pryzmat wszystkich zarzutów podniesionych w środku odwoławczym (a więc także w uzasadnieniu skargi odwoławczej), podzielając tym samym utrwalony w orzecznictwie pogląd, iż granice odwołania wyznacza treść całego środka odwoławczego, jeżeli z niej wynika (bądź da się wywieść) zamiar zaskarżenia (tak np. SA a Krakowie w sprawie II AKa 187/08 -wyrok z dnia 27.11.2008 roku).
Analiza przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy dowodów i poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych prowadzą do wniosku, iż prawidłowo przypisano oskarżonemuD. G.popełnienie przestępstwa zart. 190§1kk. W tym zakresie Sąd Rejonowy oparł się na zeznaniach pokrzywdzonychJ. G.iA. G.. W swoich relacja pokrzywdzone opisały okoliczności w jakich oskarżony wypowiadał pod ich adresem groźby pozbawienia życia, uszkodzenia ciała , a także słowa obelżywe . Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu świadkowie składając zeznania w toku postepowania , w sposób konsekwentny , spójny i wzajemnie się uzupełniający , przedstawiali okoliczności przebiegu poszczególnych zdarzeń . Ich zeznania pozostają zbieżne ze sobą , a pokrzywdzone wprost przytaczały wypowiedziD. G.. Zauważyć także należy, iż powyższe dowody znajdują potwierdzenie w zeznaniach innych świadków a mianowicieH. G.,Z. Ł.,S. L.,A. J., którzy w sposób korespondujący z zeznaniami pokrzywdzonych opisywali zachowanie oskarżonego .
Dlatego też , jako słuszną należy uznać ocenę, iż zeznania pokrzywdzonych oraz wskazanych wyżej świadków są dowodami wiarygodnymi, nie nasuwającymi żadnych wątpliwości . Wbrew wywodom obrońcy oskarżonego, Sąd I instancji należycie uzasadnił istnienie po stronie pokrzywdzonych uzasadnionej obawy spełnienia gróźb wypowiadanych przezD. G.. ZarównoJ. G., jak teżA. G.wprost na to wskazywały w swoich relacjach, przy czym również uzasadniały dlaczego obawiały się, żeD. G.może spełnić groźby. Obrońca oskarżonego kwestionując powyższe , nie wskazał żadnych racjonalnych powodów, które uzasadniałyby odmienną ocenę powyższych okoliczności , tj. że wskazywana przez pokrzywdzone obawa, żeD. G.może spełnić wypowiadane groźby , była bezpodstawna. Poza zakresem rozważań skarżącego pozostawały okoliczności , iż oskarżony został skazany za popełnienie przestępstwa znęcania nadJ. G., w toku którego to postepowań ustalono , iż stosował wobec pokrzywdzonej przemoc psychiczną, a także fizyczną. Za popełnienie przestępstw zart. 190§1kkna szkodę tych samych pokrzywdzonychD. G.został w przeszłości skazany trzykrotnie i w związku z tymi skazaniami odbywał karę pozbawienia wolności, zaś zachowanie przestępcze podjął już w dniu kiedy opuścił zakład karny tj. 18.05.2013r. W tej sytuacji podnoszona okoliczność, iż wypowiadane przez niego groźby nie miały charakteru realnego , a deklarowany przez pokrzywdzone strach przed ich spełnieniem był pozorny , pozostaje gołosłowną polemiką . Wbrew tym argumentom nie można zapominać o okolicznościach i kontekście ocenianych zdarzeń ,D. G.w dniu 18.05.2013r. powrócił do domu , po opuszczeniu aresztu śledczego, gdzie odbywał karę pozbawienia wolności za przestępstwo zart. 190§1kkpopełnione na szkodęJ. G., zarówno w tym dniu , jak też 21 i 25 maja 2013r. znajdował się w stanie nietrzeźwości , który przecież ( uwzględniając opinię biegłych psychiatrów ) nie umacniał jego samokontroli, a wręcz przeciwnie osłabiał ją . W tej sytuacji prawidłowe jest stanowisko Sądu Rejonowego wskazujące na istnienie po stronie pokrzywdzonych uzasadnionej obawy spełnienia gróźb.
Odnosząc się do wyjaśnień oskarżonego Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wyroku, wskazał powody dla których odmówił przymiotu wiarygodności relacjomD. G.. Oskarżony wyjaśnił, iż absolutnie nie wypowiadał żadnych gróźb wobec byłej żony i córki , choć jednocześnie przyznał, iż był zdenerwowany faktem, iżJ. G.przychodziła do jego domu zeS. L.. Okoliczności te , jako sprzeczne z zeznaniami pokrzywdzonych , a także zeznaniami świadków , na wiarę nie zasługują . Wbrew wywodom obrońcy oskarżonego , zeznania świadkaJ. B., wskazującej , iż w jej ocenieD. G.nie jest osobą , której należy się bać , nie mają większego znaczenia , bowiem po pierwsze jest to jedynie pogląd świadka , po wtóre zaś wprost wskazała, iż nie wie jak oskarżony zachowywał się wobec członków swojej rodziny . W tej sytuacji okoliczność, iżD. G.nie przejawiał agresji słownej wobec sąsiadów nie może podważać wiarygodności zeznań pokrzywdzonych oraz pozostałych świadków potwierdzających ich wersję zdarzeń .
Podsumowując powyższe wskazać należy , że ustalenia faktyczne w zakresie przypisanego oskarżonemu czynu zart. 190§1kkw zw. zart. 91§1kkzostały dokonane przez Sąd Rejonowy prawidłowo , a poprzedzone były zgodną zart. 7kpkoceną zebranych dowodów .
Odnosząc się do wymierzonej kary , stwierdzić należy, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił stopień winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego. Trafnie wskazał, iżD. G.naruszył dobro prawne pokrzywdzonych , a jego postawa i okoliczności w jakich groźby były wypowiadane wywołały uJ. G.iA. G.stan uzasadnionej obawy o swoje bezpieczeństwo . Prawidłowo również oceniono postawę oskarżonego oraz jego zachowanie po popełnieniu przestępstwa . Dlatego też uznać należy, iż kara 1 roku pozbawienia wolności jest karą adekwatną i sprawiedliwą .
Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, iż wobecD. G.brak jest podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Oskarżony popełnił czyn w warunkach powrotu do przestępstwa , na szkodę między innymi tych samych pokrzywdzonych . Popełnił przestępstwa zaraz po opuszczeniu zakładu karnego, gdzie odbywał karę pozbawienia wolności za przestępstwo zart. 190§1kk. Taka postawa oskarżonego świadczy o rażącym lekceważeniu obowiązujących norm prawnych , o jego swoistym uporze , a także o tym, iż uprzednio orzekane kary nie osiągnęły wobec niego celu wychowawczego i koniecznym jego dalsza resocjalizacja. Brak jest zatem okoliczności, które świadczyłyby o istnieniu po stronie oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej .
Uwzględniając wskazane wyżej argumenty Sąd Okręgowy na podstawieart. 437§1kpkorzekł jak w wyroku .
Na podstawie§14 ust.2 pkt.4 i §17 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dn. 28.09. 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zasądzono ustanowionemu w sprawie obrońcy z urzędy kwotę 516.60 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu oskarżonemuD. G.w postępowaniu odwoławczym.
Na podstawieart. 624§1kpkzwolnionoD. G.od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, albowiem nie pracuje, obciążony jest obowiązkiem alimentacyjnym , a zatem ich uiszczenie byłoby to dla niego zbyt uciążliwe.
SSO Anna Szeliga SSO Leszek Grzesiak SSO Ewa Opozda – Kałka