Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 300/14
Data wyroku: 2014-07-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Masłowski, do Beata Chojnacka-Kucharska, Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 178a § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 300/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 lipca 2014 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Andrzej Tekieli (spr.)
Sędziowie   SO Waldemar Masłowski
SR del. do SO Beata Chojnacka - Kucharska
Protokolant Anna Potaczek
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Roberta Remiszewskiego
po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2014 r.
sprawyM. L.
oskarżonego zart. 178a § 1 i 4 kk
z powodu apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu
z dnia 8 kwietnia 2014 r.  sygn. akt II K 676/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoM. L.uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną,

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 420 złotych.

Sygn. akt VI Ka 300/14

UZASADNIENIE
M. L.oskarżony został o to że:
W dniu 11 maja 2013 r. o godzinie 20:15 wB.przyul. (...)kierował samochodem markiA. (...)onr rej. (...)po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości: badanie I – 1,26 mg/l, badanie II – 1,22 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu przy czym czynu tego dokonał będąc uprzednio skazanym prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w Bolesławcu sygn. akt VI K 299/02 z dnia 30.12.2002 r., oraz VI K 759/05 z dnia 28.10.2005 r. za prowadzenie pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości
tj. o czyn zart. 178a § 1 i 4 k.k.
Sąd Rejonowy w Bolesławcu wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r. w sprawie II K 676/13:
1.uznał oskarżonegoM. L.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo zart. 178a § 1 i 4 k.k.i za to na podstawieart.178a § 4 k.k.wymierzył mu karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności;
2.na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart.70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 lat;
3.na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów w ruchu lądowym na okres 4 lat;
4. na podstawieart. 71 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych w kwotach po 10 złotych każda;
5. na podstawieart. 49 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 800 zł. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;
6. na podstawieart. 43 § 3 k.k.nałożył na oskarżonego obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego go do prowadzenia pojazdów organowi który go wydał;
7. na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 90 zł., w tym na podstawieart.2 ust.1 pkt 4 oraz art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychwymierzył mu opłatę w kwocie 400 zł.
Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonegoM. L.zarzucając:
1.obrazę przepisów postępowania tj.art. 366 § 1w zw. zart. 410 k.p.k.mających wpływ na treść wyroku polegającą na braku skierowania przez Sąd do świadkaJ. Z.pytania dotyczącego osoby świadka do któregoJ. Z.miał się udać a tym samym na ustaleniu jego tożsamości co mogło mieć wpływ na ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wyroku;
2. obrazę przepisów postępowania tj.art. 167w zw. zart. 366 § 1 k.p.k.mających wpływ na treść wyroku polegających na nieprzeprowadzeniu przez Sąd dowodu z przesłuchania świadka do którego udał sięJ. Z.pod którego mieszkaniem zatrzymano oskarżonego na okoliczność ustalenia wersji wydarzeń przedstawionych przez oskarżonego co mogło mieć wpływ na ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wyroku;
3. obrazę przepisów postępowania tj.art. 211w zw. zart. 167 k.p.k.mających wpływ na treść wyroku poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd odtworzenia przebiegu wydarzeń w drodze eksperymentu procesowego na okoliczność wskazania czy policjanci zatrzymujący oskarżonego mogli go dojrzeć w jadącym aucie w sytuacji w której do zdarzenia doszło około godziny 20:15, oskarżony w aucie miał przyciemniane szyby przy czym te dwie okoliczności znacznie ograniczały możliwość rozpoznania osoby prowadzącej pojazd;
4. obrazę przepisów postępowania tj.art. 167w zw. zart. 366 § 1 k.p.k.mających wpływ na treść wyroku polegających na apriorycznym odrzuceniu przez Sąd dowodu w postaci zapisu z monitoringu skrzyżowaniaulic (...)jako pozbawionego znaczenia ponieważ nie prowadzącego do odpowiedzi na pytania kto kierował samochodem i ile osób w nim się znajdowało podczas gdy dowód ten ma istotne znaczenie dla oceny wiarygodności zeznań policjantówJ. J.iR. P.którzy zeznali że „zauważyli poruszający się zygzakiem samochód” a z zapisu monitoringu można ocenić czy auto poruszało się „zygzakiem”;
5. obrazę przepisów postępowania tj.art. 7 k.p.k.mającego wpływ na treść wyroku wyrażającego się w dowolnej ocenie dowodu z zeznań świadkaR. G.polegającego na niezasadnym uznaniu zeznań tego świadka za pozbawionych większego znaczenia podczas gdy jego zeznania są spójne, logiczne i konsekwentne jak również nie ma przyczyn dla których można im odmówić waloru wiarygodności czego potwierdzeniem jest wskazanie przez świadka żeJ. Z.i oskarżony to dobrzy znajomi podczas gdy on z oskarżonym znają się słabiej.
Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym.
Podniesione przez skarżącego zarzuty obrazy przepisów postępowania nie znajdują uzasadnienia. Niezasadnie skarżący zarzuca naruszenieart.167 k.p.k.,art.366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w kontekście nieprzesłuchania w charakterze świadka osoby do której jakoby miał udać sięJ. Z.po domniemanym opuszczeniu samochodu oskarżonego. ŚwiadekJ. Z.przesłuchany został na rozprawie w obecności obrońcy oskarżonego ( k. 93 – 94 ), który miał nieograniczoną możliwość zadawania mu pytań w tym także w zakresie dotyczącym wskazywanej w apelacji osoby, w następstwie zaś możliwość złożenia stosownych wniosków dowodowych. Z możliwość tych obrońca nie skorzystał. Sąd Okręgowy w wyżej wymienionym składzie stoi na stanowisku że tak jak obowiązujące w prawie karnym domniemanie niewinności obalać ma oskarżyciel ( nie zaś Sąd poszukujący z urzędu dowodów wspierających oskarżenie ) tak też obowiązkiem ustanowionego w sprawie obrońcy jest aktywne uczestniczenie w czynnościach przeprowadzanych na rozprawie i wnioskowanie dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, nie zaś bierne oczekiwanie aby Sąd z urzędu podejmował decyzje dowodowe wspierające linię obrony oskarżonego. Powyższa konstatacja dotyczy także zarzutu nieprzeprowadzenia przez Sąd I instancji dowodu z eksperymentu procesowego na okoliczność wskazywaną w apelacji. Także takiego wniosku dowodowego obrońca oskarżonego nie złożył. Wskazać przy tym należy, iż pomijając już powyższą okoliczność postawiony zarzut naruszenia art. 211 w zw. zart. 167 k.p.k.jest niezasadny także z tego powodu, że wątpliwe byłoby odtworzenie identycznych warunków zdarzenia niezbędnych do prawidłowości eksperymentu procesowego ( warunki pogodowe, szybkość poruszania się samochodu itd.), oraz że decydujący w niniejszej sprawie dla przyjęcia sprawstwa oskarżonego nie był fakt rozpoznania oskarżonego przez świadków policjantów w trakcie jazdy lecz powoływana przez nich konsekwentnie okoliczność że ruszyli oni za samochodem oskarżonego, utrzymywali cały czas kontakt wzrokowy z tym pojazdem i po jego zatrzymaniu w samochodzie znajdował się jedynie oskarżony siedzący za kierownicą. Nie jest także trafny zarzut obrazyart.167 k.p.k.w zw. zart. 366 § 1 k.p.k.poprzez nieprzeprowadzenie dowodu w postaci zapisu z monitoringu ulic. Bezsporne jest że na podstawie zapisu z monitoringu nie sposób ustalić kto kierował samochodemA. (...)należącym do oskarżonego ( zdjęcia k.17 – 18 ), okoliczności tej nie kwestionuje sam skarżący podnosząc jedynie że monitoring wskazywałby czy samochód jechał „zygzakiem” weryfikując zeznania świadków – policjantów w tym zakresie. Wskazać jednakże należy że monitoring obejmował skrzyżowanieulic (...), zaś policjanci zauważyliA.oskarżonego jadące „zygzakiem” po przejechaniu tego skrzyżowania, gdy skręcił wulicę (...)( k.20, k.22 ). Już z powyższego wynika że dowód ten był nieprzydatny dla stwierdzenia okoliczności na którą był wnioskowany.
Nie znajduje uzasadnienie także zarzut naruszeniaart. 7 k.p.k.Przypomnieć należy że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochrona prawa procesowego a wiec mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów wtedy gdy: 1. jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy; 2.stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego; 3. jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu ( zob. w. SN z 9.11.1990 r. WRN 149/90 OSNKW 7- 9/1991,poz.41 ). W sprawie niniejszej Sąd I instancji sprostał powyższym wymaganiom i dokonana przez niego ocena dowodów znajduje akceptację Sądu Odwoławczego. Dysponując na rozprawie walorem bezpośredniości Sąd I instancji władny był dać wiarę zeznaniom świadków – policjantówR. P.iJ. J.z których jednoznacznie wynika że toM. L.kierował samochodemA.w czasie zdarzenia, odmówić zaś wiarygodności dowodom przeciwnym w postaci wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadkówR. G.iJ. Z.. Tak dokonana ocena nie jest dowolna, mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów, zwłaszcza że swoje stanowisko Sąd I instancji wyczerpująco i logicznie przedstawił w pisemnym uzasadnieniu wyroku ( str.2 – 5 uzasadnienia k. 102 odwrót – 104 akt ).
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy – zważywszy ponadto że wymierzone oskarżonemu kary: pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania i kara grzywny oraz środki karne nie są rażąco surowe – utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoM. L.uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart 636 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 420 zł. ( 400 zł. opłata za II instancję + 20 zł. ryczałt za doręczenia ).