Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 1237/13
Data wyroku: 2014-08-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Klaudia Miłek
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 86 § 1 kw
Teza: obwinionego uznano za winnego popełnienia zarzuconego my czynu

Sygn. akt V W 1237/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 sierpnia 2014 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodnicząca SSR Klaudia Miłek
Protokolant: Beata Lechowicz
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 9 października 2013 r., 27 listopada 2013 r., 3 czerwca 2014 r., 10 czerwca 2014 r., 25 czerwca 2014 r. i 31 lipca 2014 r. sprawy, przeciwkoK. S.s.M.iT.z domuŁ.ur. (...)wW.
obwinionego o to że:
W dniu 6 grudnia 2012 r. około godz. 08:00 wW.naulicy (...)naruszył zasady przewidziane w art. 23 ust. 1 pkt 2P., w ten sposób, że kierując samochodem markiO. (...)nr rej. (...), nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanego samochodu markiV. (...)nr rej. (...), w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,
tj. za wykroczenie z art.: 86§ 1Kw w związku zart. 23 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, zm.: Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151; Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321; Dz. U. z 2012 r., poz. 951).
Orzeka

1
ObwinionegoK. S.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 86 par 1 kw wymierza karę grzywny w wysokości 400 ( czterysta) złotych.

2
Zasądza od obwinionego 40 ( czterdzieści) złotych tytułem opłaty , zwalnia go od ponoszenia kosztów postępowania w sprawie .

Sygn. akt V W 1237/13

UZASADNIENIE
K. S.został obwiniony o to, że w dniu 6 grudnia 2012 r. około godz. 08:00 wW.naulicy (...)naruszył zasady przewidziane w art. 23 ust. 1 pkt 2P., w ten sposób, że kierując samochodem markiO. (...)nr rej. (...), nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanego samochodu markiV. (...)nr rej. (...), w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,
tj. za wykroczenie z art.: 86§ 1Kw w związku zart. 23 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, zm.: Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151; Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321; Dz. U. z 2012 r., poz. 951).
Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 6 grudnia 2012 roku około godz. 08:00K. S.kierując samochodem markiO. (...)nr rej. (...)jechałulicą (...)wW.. Gdy znajdował się na wysokościbudynku nr (...), w celu przepuszczenia nadjeżdżającego z naprzeciwka samochodu uprzywilejowanego – karetki pogotowia, zjechał do prawej krawędzi jezdni, w wyniku czego uderzył swoim prawym bokiem o lewe lusterko zaparkowanego pojazdu markiV. (...)nr rej. (...). W wyniku kolizji w samochodzie markiV. (...)nr rej. (...)doszło do uszkodzenia w postaci zerwanej kompletnie obudowy lewego lusterka wstecznego i zerwanego szkła lusterka.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:zeznań świadków:A. T./k. 100-101/,N. S./k. 101-102/,E. S./k. 14v/,opinii pisemnej oraz ustnych opinii uzupełniających biegłego sądowegoJ. K./k. 122-142, 159-160, 175-176/, a takżenotatek urzędowych/k. 3, 11/,protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o wykroczeniu /k. 5, 19/,pisma/k. 8/,protokołu oględzin/k. 6, 20/ orazdokumentacji fotograficznej/k. 21, 29-31, 49-50/.
ObwinionyK. S.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W toku postępowania sądowego skorzystał on z uprawnienia do odmowy składania wyjaśnień w sprawie i udzielania odpowiedzi na zadawane w sprawie pytania. Wskazał on jednocześnie, iż nie brał udziału w zdarzeniu będącym przedmiotem niniejszej sprawy oraz, iż jego samochód nie posiada żadnych uszkodzeń. /k. 100wyjaśnienia obwinionegoK. S./
K. S.ma 43 lata. Z zawodu jest informatykiem. Pracuje na Uniwersytecie(...), gdzie osiąga dochód w wysokości 5.000 złotych. Jest żonaty oraz posiada sześcioro dzieci. Nie był do tej pory karany sądownie. Nie był również leczony psychiatrycznie ani odwykowo. /k. 99wyjaśnienia obwinionegoK. S./
Sąd zważył, co następuje:
Uwzględniając przeprowadzone i ujawnione w sprawie dowody, Sąd uznał, iż potwierdziły one ponad wszelką wątpliwość sprawstwo i winęK. S.w odniesieniu do przypisanego mu czynu.
Sąd, konstruując stan faktyczny, oparł się na materiale dowodowym w postaci zeznań świadkówN. S.,E. S.orazA. T., a także opiniach biegłego sądowegoJ. K.. Podstawę ustaleń stanowiły także dołączone do akt sprawy źródła pozaosobowe z dokumentów w postaci: notatek urzędowych, protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o wykroczeniu, pisma, protokołu oględzin oraz dokumentacji fotograficznej.
Należy zwrócić uwagę, że postępowanie dowodowe doprowadziło do wyłonienia się dwóch grup dowodowych. Z jednej strony były to wskazane powyżej środki dowodowe wskazujące na winę i sprawstwoK. S.. W opozycji do nich pozostawały wyjaśnienia samego obwinionego, który stanowczo zaprzeczał, aby dopuścił się zarzucanego mu czynu.
Analizując zeznania świadkówN. S.iE. S.w kontekście pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza opinii biegłego sądowegoJ. K.oraz zeznań świadkaA. T., Sąd uznał, iż są one zgodne z prawdą. Świadkowie ci w swoich zeznaniach potwierdzili, iż w dniu zdarzenia jadąc samochodem markiO. (...)około godz. 8:00ul. (...)odul. (...), zauważyli jak jadący przed nimi samochód dostawczy w celu przepuszczenia nadjeżdżającego z naprzeciwka samochodu uprzywilejowanego – karetki pogotowia, zjechał do prawej krawędzi jezdni. ŚwiadekE. S.widziała wówczas, iż w wyniku tego manewru samochód ten uderzył swoim prawym bokiem o lewe lusterko zaparkowanego pojazdu. W wyniku zdarzenia lusterko tego pojazdu uległo uszkodzeniu. Następnie sprawca kolizji oddalił się z miejsca zdarzenia. ŚwiadekE. S.zapisała na kartce papieru numer rejestracyjny kierowanego przez sprawcę kolizji pojazdu, następnie kartkę tę zostawiła na szybie uszkodzonego samochodu.N. S.w złożonych zeznaniach potwierdził nadto, iż szerokość ulicy na której doszło do zdarzenia była zwężona, z uwagi na zaparkowane na poboczu pojazdy i wynosiła ona około 4,5 m. Uszkodzony pojazd, którym był samochód dostawczy, wystawał spoza innych samochodów. Świadek potwierdził również, iż przed zdarzeniem kierowca poruszającego się przed nim samochodu nie zatrzymał się, aby ustąpić karetce pierwszeństwa, tylko gwałtownie przyspieszył szukając wolnego miejsca z prawej strony. Zdaniem świadka, karetkę było widać z daleka i była możliwość zaplanowania, w którym miejscu można ustąpić jej miejsca. Świadek nie widział momentu kolizji. Widział jednak, iż po tym jak obwiniony przejechał swoim samochodem obok uszkodzonego pojazdu, jego szklane elementy spadały i rozbijały się o podłoże./k. 101-102zeznania świadkaN. S.,k. 14vzeznania świadkaE. S./
ŚwiadekA. T., w złożonych zeznaniach potwierdził, iż dzień przed zdarzeniem będącym przedmiotem niniejszego postępowania zaparkował samochód markiV. (...)nr rej. (...)na parkingu wzdłuż ulicy. Właścicielem w/w pojazdu jest jego matkaB. T.. Na odcinku, w którym zaparkował on samochód nie było żadnych znaków zakazujących parkowania. Wzdłuż stały także inne auta. Po zaparkowaniu nie składał on lusterek. Następnie udał się do mieszkania swojego kolegi, który mieszka przyul. (...). Po około 2 godzinach wrócił do auta po walizkę. Nie zauważył wówczas żadnych uszkodzeń samochodu. Do rana samochód stał nieużytkowany. Gdy następnego dnia – 6 grudnia 2012 r. wrócił on do samochodu za jego szybą zauważył kartkę z numerem telefonu doE. S.. W rozmowie telefonicznej ze świadkiemA. T.ustalił, iż samochód o podanym przez nią numerze rejestracyjnym zaczepił o lusterko jego pojazdu, które w wyniku uderzenia zostało urwane.A. T.potwierdził również, iż w miejscu gdzie samochód był zaparkowany leżały resztki lusterka. Po rozmowie telefonicznej zE. S.świadek zadzwonił na Policję i zgłosił zdarzenie. Przed pojawieniem się Policji pozbierał on resztki lusterka./k. 100-101zeznania świadkaA. T./
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaA. T.jako spójnym i logicznym. Są one zbieżne z relacją przedstawioną przez świadkówN. S.iE. S., a także z opinią sporządzoną przez biegłegoJ. K..
Wobec rozbieżnych relacji w zakresie powstania kolizji, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego do spraw ruchu drogowego, techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków, który dokonał analizy przebiegu zdarzenia.
BiegłyJ. K.wykonał opinię w oparciu o akta sprawy, fotografie miejsca zdarzenia pozyskane z portali internetowych google.maps i zumi.pl oraz oględziny miejsca zdarzenia przeprowadzone przez biegłego w dniu 13 stycznia 2014 roku ok. godz. 13:30. W sporządzonych opiniach biegły wskazywał, iż przedmiotowe zdarzenie miało miejsce w czwartek 6 grudnia 2012 roku około 8:00 wW.naulicy (...)w pobliżuposesji (...). Świadkowie zdarzenia poruszali się samochodemC.w kierunku przeciwnym do kierunku poruszania się karetki. Przed nimi jechał samochód, który podczas wymijania się z karetką uszkodził lusterko omijanego, parkującego samochodu markiV. (...). Świadek zdarzenia na szybie samochodu markiV. (...)zostawiła kartkę z odczytanym przez nią numerem rejestracyjnym samochodu, który spowodował, zaobserwowane przez osoby jadące samochodem markiO. (...), uszkodzenie. W miejscu zdarzenia i w porze jego wystąpienia samochodem o ustalonym numerze rejestracyjnym mógł kierować wyłącznie obwiniony.
W sporządzonej opinii biegły stwierdził, iżulica (...), na której doszło do zdarzenia, obsługuje ruch w dwóch kierunkach. Posiada ona jedną jezdnię. W otoczeniu miejsca zdarzenia występuje wyraźny deficyt miejsc postojowych. W wyniku tego samochody parkują nie tylko we wszystkich dozwolonych miejscach, ale także poza nimi. Z uwagi na pojazdy parkujące po obu stronach jezdni (częściowo na jezdni, częściowo poza nią) pozostająca dla ruchu pojazdów przestrzeń jest stosunkowo wąska. Nawet wyminięcie się dwóch średniej wielkości samochodów osobowych jest utrudnione. Znacznie trudniejszym jest wyminięcie się samochodów większych.
Biegły stwierdził również, iż w protokole oględzin samochodu markiO. (...)nr rej. (...)stwierdzono ślady zarysowania powłoki lakierniczej na przednim zderzaku w dolnej prawej części narożnej. Natomiast w protokole oględzin samochodu markiV. (...)nr rej. (...)sporządzonego w dniu 6 grudnia 2012 r. stwierdzono uszkodzenie w postaci zerwanej kompletnie obudowy lewego lusterka wstecznego i zerwanego szkła lusterka.
Na podstawie analizy protokołów oględzin oraz załączonej do akt dokumentacji fotograficznej, biegły ustalił, iż mimo podobnych mas własnych i zbliżonej szerokości, uczestniczące w zdarzeniu samochody markiO. (...)iV. (...)posiadały zasadniczo innej budowy lusterka zewnętrzne. Zdaniem biegłego lusterko samochodu markiO.było znacznie większe i posiadało masywniejszą konstrukcję. Z kolei lusterko samochodu markiV.miało konstrukcję zbliżoną do typowych lusterek samochodów osobowych. Lusterko samochodu markiO.było wyraźnie cięższe od lusterka samochodu markiV..
Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy biegły wskazał, iż wynika z niego jedynie to, że podczas zdarzenia doszło do zniszczenia lewego lusterka samochodu markiV.. Natomiast żadna z relacji przedstawionych przez świadków nie informuje, że w wyniku kolizji doszło do uszkodzenia samochodu markiO. (...). Nadto uszkodzenie samochodu markiO. (...)opisane w protokole oględzin nie miało związku z przedmiotowym zdarzeniem.
Zdaniem biegłego, stan obu pojazdów nie zaprzecza przebiegowi zdarzenia przedstawionemu przez świadków. Brak uszkodzeń lub nawet dostrzegalnych śladów na samochodzie markiO. (...)i na jego lusterku prawym nie wyklucza wystąpienia zdarzenia w okolicznościach opisanych w relacjach o zdarzeniu. Brak śladów kolizji na lusterku prawym samochodu markiO. (...)ma uzasadnienie w zasadniczo większej masie tego elementu od masy uszkodzonego lusterka samochodu markiV..
Oceniając zachowanie obwinionego, biegły stwierdził, iż podczas zdarzenia był on jedynym aktywnym uczestnikiem tej kolizji. Spowodowanie kontaktu między pojazdami (i uszkodzenie) lusterka było efektem źle wykonywanego przez obwinionego manewru omijania samochodem markiO. (...)zaparkowanego samochodu markiV.. Fakt wystąpienia kolizji między pojazdami wskazuje na niezachowanie przez obwinionego odstępu od omijanego pojazdu. Tym samym podczas przedmiotowego zdarzenia obwiniony nie wypełnił obowiązków określonych wart. 23 ust. 1 pkt 2 Prawa o Ruchu Drogowym. Biegły przy tym nie potrafił jednoznacznie stwierdzić, czy kontakt między pojazdami markiO. (...)iV.był bezpośrednią konsekwencją ułatwiania przejazdu karetce przez obwinionego, czy raczej wynikiem działania obronnego, które było konieczne ze względu na błędną reakcję obwinionego polegającą na kontynuowaniu jazdy mimo dostrzeżenia karetki.
W opinii biegłego podczas wykonywania tego manewru został popełniony błąd przez obwinionego na skutek, którego doszło do kontaktu z lusterkiem parkującego pojazdu. Zaczepienie się lusterek mogło mieć stosunkowo niewielką wartość wyrażoną w centymetrach. Zdaniem biegłego trudno ocenić, czy był to błąd techniki czy taktyki jazdy. Błąd taktyki polegałby na błędnej decyzji obwinionego czy jechać dalej czy się zatrzymać. Błąd techniki jazdy wystąpiłby, gdyby obwiniony dokonał właściwego wyboru, jednak wykonał go na tyle nieszczęśliwie, że spowodował kontakt lusterkach pojazdów. Na podstawie opisu manewrów przedstawionych przez świadkaN. S., którym Sąd dał w pełni wiarę, zdaniem biegłego należałoby wskazać, iż obwiniony popełnił błąd taktyki jazdy polegający na niewłaściwym działaniu po dostrzeżeniu zbliżającej się karetki.
W sporządzonej opinii biegły wskazał również, iż parkowanie samochodu markiV.nie było nieprawidłowe. Nie implikowało ono wystąpienia stanu zagrożenia bezpieczeństwa ruchu i nie stanowiło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu. Pogarszało ono jedynie warunki ruchu w miejscu zdarzenia. Utrudnienie to było porównywalne z pogorszeniem warunków ruchu wynikającym z samego faktu (dozwolonego w miejscu zdarzenia) parkowania pojazdów. Zaparkowany samochód markiV. (...)nie mógł wywoływać sytuacji kolizyjnej z innym uczestnikiem ruchu. To wyłącznie pojazd znajdujący się w ruchu mógł wywołać sytuację kolizyjną, a nie pojazd parkujący. Stan zagrożenia bezpieczeństwa ruchu najprawdopodobniej wystąpił w wyniku kontynuowania jazdy przez obwinionego i polegał on na kolizyjności ruchu samochodu markiO. (...)i karetki. Jest prawdopodobne, że to działanie obronne obwinionego po rozpoznaniu w/w stanu spowodowało zjazd na prawo i kolizję z parkującym samochodem markiV..
Biegły podkreślił także, iż wartość odstępu przy omijaniu nie została przez ustawodawcę określona liczbowo.Ustawa Prawo o Ruchu Drogowymw stanowiącym o omijaniuartykule 23 ust. 1 pkt 2wymaga zachowywania odstępu bezpiecznego. Wartość bezpiecznego odstępu od omijanego pojazdu winien każdorazowo oceniać kierujący wykonujący manewr omijania. Wartość takiego odstępu zależy od wszystkich okoliczności i warunków, w jakich wykonywany jest manewr, w tym także umiejętności kierującego i prędkości pojazdu. Wobec powyższego to kierujący musi subiektywnie ocenić, czy istnieją warunki do wykonania manewru omijania (z zachowaniem bezpiecznego odstępu od omijanego pojazdu) czy też należy z takiego manewru zrezygnować.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należało, iż to obwiniony powinien był w rzeczywistych warunkach analizowanego zdarzenia ocenić czy dostępna szerokość jezdni w miejscu parkowania samochodu markiV.jest wystarczająca do wyminięcia się karetki i samochodu markiO. (...)podczas ewentualnego omijania samochodu markiV.. Z uwagi na, iż zgodnie zart. 9 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowympierwszeństwo przejazdu, w tym także na zwężonym odcinku drogi przysługiwało karetce, obwiniony był zobowiązany do powstrzymania się od ruchu, a nawet do usunięcia się z toru jazdy karetki.
W sporządzonej opinii biegły wskazał również, iż osoby jadące samochodem markiO. (...)miały możliwość dostrzec rozpadające się i upadające lusterko samochodu markiV.. Żadna z osób jadących samochodem markiO. (...)w złożonych zeznaniach nie twierdziła, że widziała zderzenie się lusterek obu pojazdów. Z analizy ich zeznań wynika, że rozpoznali oni ten fakt dostrzegając dynamiczny ruch elementów rozbitego lusterka samochoduV.. Pasażerka samochodu markiO. (...)miała warunki do obserwacji lusterka prawego samochodu markiO. (...)i lewego samochoduV., natomiast kierujący samochodem markiO. (...)prawdopodobnie nie miał możliwości obserwowania lusterka prawego samochodu markiO. (...), ale dysponował możliwością obserwacji lusterka lewego samochodu markiV.. /k. 122-142, 159-160, 175-176opinia pisemna oraz ustne opinie uzupełniające biegłego sądowegoJ. K./
W ocenie Sądu opinie biegłego były jasne, spójne i nie zawierały sprzecznych wniosków. Sąd nie dopatrzył się błędów logicznych w rozumowaniu biegłego. Wydając opinie biegły bazował na całym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i swoje stanowisko w sposób wystarczający uargumentował. Dlatego Sąd przyjął wnioski opinii za podstawę ustaleń faktycznych.
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się również na zebranych w sprawie dowodach pozaosobowych w postaci: notatek urzędowych /k. 3, 11/, protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o wykroczeniu /k. 5, 19/, pisma /k. 8/, protokołu oględzin /k. 6, 20/ oraz dokumentacji fotograficznej /k. 21, 29-31, 49-50/. Dowody te należało uznać za w pełni wiarygodny materiał dowodowy albowiem zostały one sporządzone zgodnie z przepisami, a żadna ze stron nie kwestionowała przy tym ich zgodności ze stanem faktycznym, zaś Sąd nie znalazł powodów, które podważałyby wiarygodność tych dokumentów.
Reasumując, Sąd uznał, że obwinionyK. S.w dniu 6 grudnia 2012 r. około godz. 08:00 wW.naulicy (...)naruszył zasady przewidziane w art. 23 ust. 1 pkt 2P., w ten sposób, że kierując samochodem markiO. (...)nr rej. (...), nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanego samochodu markiV. (...)nr rej. (...), w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Obwiniony dopuścił się wykroczenia kwalifikowanego zart. 86 § 1kw. Zachowanie sprawcy naruszającego wskazany przepis polega na niezachowaniu należytej ostrożności, czego następstwem jest spowodowanie zagrożenia w bezpieczeństwie ruchu drogowego. Zgodnie z przepisamiPrawa o ruchu drogowym(art. 3) każdy uczestnik ruchu, czyli pieszy, kierujący, a także inne osoby przebywające w pojeździe lub na pojeździe znajdującym się na drodze, jak i inne osoby znajdujące się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga – szczególną ostrożność, czyli unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie. Każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego, przezornego, stosowania się do sytuacji istniejącej na drodze.
Przepisy Prawa Ruchu Drogowego dotyczące wykonywania manewru omijania zostały określone wart. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z nimi, kierujący pojazdem jest obowiązany przy omijaniu zachować bezpieczny odstęp od omijanego pojazdu, uczestnika ruchu lub przeszkody, a w razie potrzeby zmniejszyć prędkość. Omijanie pojazdu sygnalizującego zamiar skręcenia w lewo może odbywać się tylko z jego prawej strony.
Wymierzając obwinionemu karę, Sąd kierował się przesłankami zawartymi w art. 33 kw. Do okoliczności obciążających Sąd zaliczył znaczny stopień winy obwinionego.K. S.podczas wykonywania manewru omijania samochodu markiV. (...)onr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności, co doprowadziło do zderzenia z w/w pojazdem i uszkodzenia go. Analizując niniejszą sprawę należało wskazać, iż obwiniony realizując przedmiotowy manewr omijania pojazdu nie chciał doprowadzić do skutku w postaci wywołania stanu zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, choć nie zachowując wymaganych środków ostrożności, musiał godzić się z możliwością jego powstania. Jako okoliczność łagodzącą uwzględniono niewielki rozmiar uszkodzeń powstałych w pojeździe, w który obwiniony uderzył.
Mając to na uwadze, Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie 400 złotych, uznając, że kara ta stanowi wystarczającą reakcję na czynK. S.. Sankcja ta uwzględnia możliwości majątkowe obwinionego. Zdaniem Sądu obwiniony będzie w stanie ją zapłacić. Wymierzona kara grzywny będzie również miała pozytywny wpływ na kształtowanie świadomości społecznej oraz będzie stanowiła wystarczający bodziec dla osiągnięcia względem obwinionego pożądanych celów zapobiegawczych oraz wychowawczych.
Orzeczenie o opłacie wydano na podstawieart. 119 kpww zw. zart. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych. Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 40 zł.
Mając na uwadze zasady słuszności, w myślart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpw, Sąd zwolnił obwinionego z obowiązku zapłaty w całości kosztów postępowania.
Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w sentencji.