Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 229/14
Data wyroku: 2014-04-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Bogusz-Patyra
Słowa kluczowe: Przedawnienie roszczeń, Postępowanie Odwoławcze, Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 5 § 1 pkt 4 kpsww zw. z art. 45 § 1 kw

Sygn. akt XI Ka 229/14-

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 kwietnia 2014 roku
Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy
w składzie :
Sędzia SO Ewa Bogusz- Patyra
Protokolant Małgorzata Dubiel
po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 roku
sprawyB. R.
obwinionej z art. 86 § 1 k.w.
na skutek apelacji wniesionych przez obwinioną i jej obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Chełmie IX Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we Włodawie
z dnia 28 listopada 2013 roku sygn. akt IX W 35/13
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawieart. 5 § 1 pkt. 4 k.p.w.w zw. zart. 45 § 1k.w. umarza postępowanie wobec obwinionejB. R., poniesionymi wydatkami w sprawie obciążając Skarb Państwa.
XI Ka 229/14

UZASADNIENIE

B. R.
została obwiniona o to, że w dniu 6 lutego 2012r. o godzinie 14.00 weW., woj.(...)na skrzyżowaniu ul.(...)–(...)-(...). kierując samochodem osobowym m-ki(...)nr rej. (...)nie udzielając pierszeństwa przejazdu rowerzystce spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym doprowadzając do kolizji
tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw
Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013r. Sąd Rejonowy w Chełmie Zamiejscowy Wydział Karny weW.:
I obwinionąB. R.uznał za winną tego, że w dniu 6 lutego 2012r. około godziny 14.00 weW.województwa(...)na skrzyżowaniu dróg publicznych – ulicy(...),(...),(...)i(...), kierując samochodem osobowym markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)i jadąc drogą podporządkowaną nie zachowała szczególnej ostrożności przy zbliżaniu się do skrzyżowania, w wyniku czego nie ustąpiła pierszeństwa przejazdu kierującej roweremM. S., doprowadzając do zderzenia swojego pojazdu z wyżej wymienioną rowerzystką, czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, to jest dokonania czynu stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw i za to:
II. na podstawie art. 86 § 1 kw skazał ją na karę grzywny w wymiarze 800 zł ;
III. na podstawieart. 86 § 3 kkw zw. zart. 29 § 1kw w zw zart. 29 § 2kw orzekł wobec obwinionejB. R.zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, do kierowania którymi wymagane jest prawo jazdy kategorii B, na okres 6 miesięcy;
IV. na podstwie art. 29 § 3 kw zobowiązał obwinionąB. R.do zwrotu dokumentu prawa jazdy organowi uprawnionemu do jego wydania;
V. na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwzasądził od obwinionejB. R.na rzecz oskarżycielki posiłkowejM. S.wydatki związane z ustanowieniem pełnomocnika w kwocie 576 zł;
VI zasądził od obwinionejB. R.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 80 zł tytułem opłaty i na podstawieart. 118 § 1 kpww zw. zart. 118 § 3 kpwkwotę 1769,68 zł tytułem wydatków postępowania.
Z wyrokiem nie zgodzili się obwiniona i jej obrońca.
Zarówno obwiniona jak i jej obrońca zaskarżyli orzeczenie w całości, zarzucając mu:
I. obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść wyroku, pod postaciąart. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpkw zw. zart. 8 kpw,art. 366 kpkw zw. zart. 70 §5 kpworazart. 410 kpkw zw. zart. 82 §1 kpwpolegającą na: dokonaniu oceny wartości dowodowej zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań pokrzywdzonejM. S., jak też treści opinii biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej i ruchu drogowegoR. W., z przekroczeniem granic swobodnej jego oceny oraz sprzecznie ze wskazaniami wiedzy i doświadczeniem życiowym, w szczególności: bezkrytycznym obdarzeniu walorem wiarygodności zeznań pokrzywdzonej: nie przyznaniu waloru wiarygodności wyjaśnieniomB. R., w których nie przyznała się do winy; poczynieniu ustaleń faktycznych sprzecznie z dowodami powołanymi za podstawę takich ustaleń; nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zwłaszcza w kontekście sprzeczności jakie pojawiają się w zeznaniach pokrzywdzonej, rozstrzygnięciu istniejących i nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionej; pominięciu przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności korzystnych dla obwinionej, i uznanie jej za winną, podczas gdy materiał zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do sformułowania tak jednoznacznych wniosków ( konsekwencją czego były błędne ustalenia faktyczne w zakresie sprawstwa obwinionej).
Podnosząc powyższy zarzut wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionej od dokonania zarzucanego jej czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Ponadto obrońca obwinionej w piśmie nadanym dnia 10 lutego 2014r. dokonał modyfikacji treści zarzutów i wniosków zawartych w apelacji.
W treści tego pisma sformułował zarzut zaistnienia negatywnej przesłanki postępowania wyrażonej w przepisie prawa materialnego pod postacią art. 45 § 1 zd. 2 kw tj. przedawnienie karalności wykroczenia zarzuconego obwinionej ( art. 86 § 1 kw), bowiem od dnia popełnienia czynu zarzuconegoB. R.upłynęło 2 lata i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
W wyniku rozpoznania wniesionych apelacji Sąd Odwoławczy mógł wyłącznie wydać wyrok zgodny z wnioskiem zawartym w piśmie obrońcy obwinionej nadanym w dniu 10 lutego 2014r. z uwagi na zaistnienie negatywnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia karalności (art. 5 § 1 pkt 4 kpw).
W sytuacji bowiem, gdy nie ma od razu podstaw do uniewinnienia oskarżonego (tu: obwinionej) z powodu braku czynu lub braku znamion czynu jako wykroczenia albo braku winy, bądź zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w kwestiach powyżej wskazanych, należy umorzyć postępowanie w sytuacji wystąpienia negatywnej przesłanki procesowej – przedawnienia karalności (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2002 r., IV KKN 264/99, publ. LEX nr 54407).
Taka konieczność zaistniała w rozpoznawanej sprawie.
B. R.została obwiniona o popełnienie wykroczenia z art. 86 § 1 kw, a czynu tego miała się dopuścić w dniu 6 lutego 2012 r.
Karalność wykroczenia ustaje z upływem roku od daty jego popełnienia, a jeśli w tym czasie wszczęto postępowanie, termin ten ulega wydłużeniu do dwóch lat (art. 45 § 1 kw). Ustanie karalności następuje z mocy prawa w rezultacie upływu czasu kalendarzowego odpowiadającego terminowi przedawnienia.
Wykroczenie przypisane obwinionej przez Sąd Rejonowy miało miejsce w dniu 6 lutego 2012r. Upływ okresu dwóch lat zakończył się zatem w dniu 6 lutego 2014 r.
W tej sytuacji jedynym rozstrzygnięciem, jakie w postępowaniu odwoławczym mogło być wydane, jest uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania, jako że na etapie postępowania odwoławczego doszło do przedawnienia karalności czynu. W zaistniałej sytuacji szczegółowe omawianie apelacji byłoby bezprzedmiotowe.
Konsekwencją powyższego rozstrzygnięcia jest ustalenie, że wydatki w sprawie ponosi Skarb Państwa (art. 118 § 2 kpw).