Sąd Okręgowy w Koninie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 343/14
Data wyroku: 2014-10-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Bolczyk

Sygnatura akt 1I Ca 343/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
K., dnia 22.10.2014r.
Sąd Okręgowy w Koninie, I Wydział Cywilny

w składzie:
Przewodniczący: SSO Aleksandra Bolczyk
Sędzia SO Jolanta Tembłowska – spr.
Sędzia SO Iwona Przyłębska – Grzybowska
Protokolant: st. sekr. sąd. Magdalena Radziemska

po rozpoznaniu w dniu 10-10-2014 r. w Koninie
na rozprawie
sprawy z powództwaZ. C.
przeciwko(...) S.A.wW.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Rejonowego w Turku
z dnia 19 maja 2014r. sygn. akt I C 71/13
1.Oddala apelację .
2.Zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego w postępowaniu apelacyjnym.Jolanta Tembłowska Aleksandra Bolczyk Iwona Przyłębska – Grzybowska

Sygn. akt I 1 Ca 343/14

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 15 lutego 2013 roku powódZ. C.wniósł o zasądzenie od pozwanego(...) S.A.wW.kwoty 51.670,58 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wytoczenia powództwa od dnia zapłaty tytułem odszkodowania za szkodę w pojeździe markiH. (...). Ponadto wniósł o zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na pozew pozwany(...) S.A.wW.wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu,w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Wyrokiem z dnia 19 maja 2014 roku wydanym w sprawieo sygn. akt I C 71/13 Sąd Rejonowy w Turku zasądził od pozwanego Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych S.A.wW.kwotę 4.379,08 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 15 lutego 2013 roku do dnia zapłaty (punkt 1. wyroku), oddalił powództwo w pozostałym zakresie (punkt 2. wyroku) oraz orzekł o kosztach postępowania w punkcie 3. oraz 4. wyroku.
W uzasadnieniu Sąd I instancji ustalił, że powódZ. C.oraz jego małżonkaJ. C.są właścicielami samochodu osobowego markiH. (...), onumerze rejestracyjnym (...), rok produkcji 2008. Samochód ten został zakupiony przez powodaZ. C.w dniu 27 maja 2011 roku za cenę 68.000 zł. PowódZ. C.orazJ. C.pozostają w związku małżeńskim ponad 19 lat. Samochód został zakupiony w trakcie trwania małżeństwa powoda zJ. C..
Sąd Rejonowy ustalił także, że właścicielka samochodu osobowego markiP. (...)onumerze rejestracyjnym (...), rok produkcji 1992 –K. M.w dniu zdarzenia ubezpieczona była w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (OC) w(...) S.A.W..
W dniu 4 czerwca 2011 roku około godziny 18.50w miejscowościA. S. (1)na skrzyżowaniudrogi nr (...)z drogą podporządkowaną do miejscowościC.na terenie niezabudowanym samochód osobowy markiH. (...)onr rejestracyjnym (...), kierowany przezJ. C.poruszając siędrogą nr (...)od miejscowościA.w kierunku miejscowościP.podczas wykonywania manewru wyprzedzania samochodu osobowego markiF. (...)onr rejestracyjnym (...), kierowanym przezA. S. (2), zderzył się na lewym pasie ruchu z wyjeżdżającym z drogi podporządkowanej samochodem osobowym markiP. (...)onr rejestracyjnym (...), kierowanym przezK. M., a następnie zderzył się z wyprzedzanym samochodem markiF. (...)i wjechał do rowu po lewej stronie drogi. Samochód markiP. (...)uderzył swoim lewym przednim narożem w lewy bok samochodu markiH. (...), między końcową częścią przedniego lewego koła, a tyłem lewego przedniego nadkola samochodu markiH. (...). Następnie samochód markiP. (...)tarł lewym przednim narożem o lewy bok samochodu markiH. (...)do okolicy lewego tylnego koła wymienionego samochodu. Po zakończeniu zderzeniaz samochodem markiP. (...)samochód markiH. (...)przemieścił się na prawy pas ruchu i uderzył prawym przednim narożem w lewy bok samochodu markiF. (...). Pozostałe uszkodzenia samochodu markiH. (...)powstały na skutek przemieszczania się po lewym poboczu drogi, rowie melioracyjnym za lewym poboczem drogi i w trakcie przewracania się na dach pojazdu. W chwili zdarzenia jezdnia była sucha, było słonecznie i była dobra widoczność. W miejscu kolizji patrząc od strony miejscowościA.w kierunku miejscowościP.po prawej stroniedrogi (...)przed skrzyżowaniem z drogą podporządkowaną w kierunku miejscowościC., którą poruszał się samochód markiP. (...)w odległości około 600 m znajduje się pionowy znak B-25 zakaz wyprzedzania, a w odległości około 250 m przed skrzyżowaniem znajdują się znaki pionowy B-33 zakaz przekraczania prędkości 70 km/h i pionowy A-6c skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po lewej stronie. Natomiast w odległości około 20 m przed skrzyżowaniem w osi jezdni rozpoczyna się znak poziomy P-4 linia podwójna ciągła, która kończy się na skrzyżowaniu.W chwili uderzenia samochodu markiP. (...)w samochód markiH. (...)samochód markiP. (...)poruszał się z prędkością zbliżającą się do prędkości 0 km/h. Samochód osobowy markiF. (...)poruszał się z prędkością około 70 km/h, zaś samochód markiH. (...), który wyprzedzał samochód markiF. (...), poruszał się z prędkością około 80 km/h. W wyniku zdarzenia w samochodzie markiH. (...)zostało uszkodzone koło przednie prawe, koło tylne prawe, błotnik przedni prawy, drzwi przednie prawe, drzwi tylne prawe, błotnik tylny prawy, drzwi przednie prawe, drzwi tylne prawe, błotnik tylny prawy, zderzak przedni, pas przedni, pokrywa komory silnika, szyba czołowa, dach, szyba tylna, pokrywa bagażnika, pas tylny, zderzak tylny, błotnik przedni lewy, drzwi przednie lewe, drzwi tylne lewe, błotnik tylny lewy, koło przednie lewe, podwozie, koło tylne lewe.
Bezpośrednio po zdarzeniu – jak ustalił Sąd I instancji – samochód markiH. (...)został sholowany do miejscowościZ.. Za holowanie powód zapłacił kwotę 457,31 zł. Samochód ten pozostawał na parkingu wZ.do dnia 4 czerwca 2012 roku, kiedy to został sholowany doT.i znajduje się na nieruchomości rodziców powoda do dnia dzisiejszego. Za załadunek wraku pojazdu na terenie parkinguwZ.z uwagi na konieczność użycia specjalistycznego sprzętu powód zapłacił kwotę 300 zł brutto, za transport pojazdu zeZ.doT.kwotę 590 zł brutto, za rozładunek pojazdu na parkingu wT.kwotę 300 zł brutto oraz za parkowanie pojazdu w okresie od 6 czerwca 2011 roku do 4 czerwca 2012 roku kwotę 4.360 zł brutto. Za wyżej wymienione usługi została w dniu 4 czerwca 2012 roku wystawiona faktura VAT na łączną kwotę 6.826,50 zł brutto.
Sąd Rejonowy ustalił także, że wyrokiem nakazowym z dnia 13 grudnia 2011 roku wydanym w sprawie o sygn. akt IIW 2096/11 Sąd Rejonowy w Zgierzu uznałK. M.za winną tego, że w dniu 4 czerwca 2011 roku o godzinie 18.20w miejscowościC.nadrodze krajowej nr (...)spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem markiP.onr rej. (...)wyjechała z drogi podporządkowanej nie upewniając się czy może bezpiecznie wykonać ten manewr i doprowadziła do zderzeniaz jadącymdrogą (...)samochodem markiH. (...)onr rej. (...)i za ten czyn wymierzono jej karę grzywnyw kwocie 100 zł.
Wyrokiem nakazowym z dnia 2 lutego 2012 roku w sprawieo sygn. akt II W 2202/11 Sąd Rejonowy w Zgierzu uznałJ. C.za winną tego, że w dniu 4 czerwca 2011 rokuo godzinie 18.20 w miejscowościC.nadrodze krajowej nr (...)kierując samochodem markiH. (...)onr rej. (...)nie zastosowała się do znaku pionowego B-25 tj. zakazu wyprzedzania i poziomego P-4 tj. podwójna linia ciągła oraz tego, iż wbrew zakazowi wyprzedzała pojazd silnikowy na skrzyżowaniu i za te czyny wymierzono jej karę grzywnyw kwocie 600 zł.
Sąd I instancji ustalił, że w dniu 30 stycznia 2012 rokuZ. C.zgłosił do(...) S.A.wW.fakt zaistnienia szkody, powstałej na skutek kolizji z dnia 4 czerwca 2011 roku.
Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego pismemz dnia 28 lutego 2012 roku pozwany poinformował powodao przyznaniu mu odszkodowania w kwocie 23.000 zł. Zdaniem pozwanego – jak ustalił Sąd Rejonowy – szkodę należało rozliczyć jako tzw. szkodę całkowitą, gdzie wartość pojazdu według stanu przed wypadkiem wynosi 61.900, wartość pojazdu według stanu po wypadku wynosi 15.900, a więc odszkodowanie wynosi 46.000,00 zł. Pozwany z uwagi jednakże na przyczynienie się kierującego pojazdem markiH. (...)do powstania szkody w 50% wypłacił powodowi kwotę 23.000 zł. Z powyższym stanowiskiem pozwanego powód nie zgodził się i pismem z dnia2 marca 2012 roku zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie do swojego pisma powód dołączył sporządzony na własne zlecenie operat technicznyW. M.,z którego wynikało, iż wartość szkody całkowitej doznanej przez powoda wynosi 54.224 zł brutto. Za sporządzenie tego operatu powód zapłacił kwotę 550 zł. Pismem z dnia 16 kwietnia 2012 roku oraz z dnia 4 grudnia 2012 roku pozwany stwierdził, iż brak jest podstaw do zmiany wcześniejszej decyzjio przyjęciu odpowiedzialności za szkodę w 50%.
Pismem z dnia 28 grudnia 2012 roku pozwany przyznał powodowi dodatkowo kwotę 250,79 zł tytułem kosztów parkingu oraz kosztów holowania pojazdu z miejsca zdarzenia do miejscowościZ.(44,28 + 457,31 x 50% przyczynienia). Natomiast pismem z dnia 30.01.2013r. przyznał następną kwotę 745,13 zł tytułem kosztów parkingu i kosztów holowania (300,25 + 1190 x 50% przyczynienia). Przy czym kwota 300,25 zł stanowi koszt parkingu samochodu powoda w miejscowościZ.za okres od dnia 30.01.2012 r. tj. od dnia zgłoszenia szkody do dnia 24.02.2012 r. tj. do dnia przekazania informacjio kwalifikacji szkody jako całkowitej (10.02.2012r.) oraz okres przeznaczony na zagospodarowanie uszkodzonego pojazdu tj. 14 dni.
Sąd Rejonowy ustalił nadto, że wartość rynkowa pojazdu powoda markiH. (...)w chwili powstania szkody wynosiła 62.900 zł brutto. Koszt naprawy przedmiotowego pojazdu jest ekonomicznie nieuzasadniony. Wartość pojazdu powoda w stanie uszkodzonym po kolizji drogowej wynosiła 10.600 zł brutto.
Powyższy stan faktyczny Sąd I instancji ustalił w oparciu o całokształt osobowego oraz rzeczowego materiału dowodowego, w tym opinii biegłych z dziedziny techniki samochodoweji wyceny wartości pojazdów oraz z dziedziny techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych.
Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego Sąd Rejonowy zważył – po przytoczeniu treści odpowiednich regulacji prawnych – że kwestia winy kierującej pojazdem markiP. (...)onr rejestracyjnym (...)K. M.byław niniejszej sprawie bezsporna, albowiem pozwany w toku postępowania likwidacyjnego uznał swoją odpowiedzialnośći wypłacił należne odszkodowanie podkreślając jednocześnie, że sporna była okoliczność czy do powstania szkody przyczyniła się kierująca samochodem markiH. (...)J. C.i w jakim zakresie.
W dalszej części rozważań Sąd orzekający – po przytoczeniu treści przepisuart. 362 k.c.– wskazał, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym na podstawie opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowychK. G.Sąd ustalił, iż kierująca pojazdem markiP. (...)K. M.spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem markiP.onr rej. (...)wyjechała z drogi podporządkowanej nie upewniając się czy może bezpiecznie wykonać ten manewr i doprowadziła do zderzenia z jadącym drogą k 72 samochodem markiH. (...)onr rej. (...), za co została skazana prawomocnym wyrokiem przez Sąd RejonowywZ.. Dodatkowo Sąd Rejonowy podkreślił, że zgodniezart. 11 k.p.c.ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym.
Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji uznał, iż to bezpośrednio zachowanieK. M.spowodowało zderzenie z spornym pojazdem markiH. (...)wskazując, że nie budzi wątpliwości okoliczność, iżJ. C.naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, albowiem nie zastosowała się do znaku pionowego B-25 tj. zakazu wyprzedzania i poziomego P-4 tj. podwójna linia ciągła oraz tego, iż wbrew zakazowi wyprzedzała pojazd silnikowy na skrzyżowaniu. Została prawomocnie ukarana za powyższe wykroczenia. Sąd orzekający wskazał zatem, że swoim zachowaniem przyczyniła się do powstania szkody, gdyby bowiem nie wyprzedzała samochodu osobowego markiF. (...)na podwójnej ciągłej, przekraczając dozwoloną prędkość oraz dokonując manewru wyprzedzania na skrzyżowaniu, nie doszłoby do przedmiotowego zdarzenia. W ocenie Sądu I instancji winaJ. C.jest taka sama jak wina uznanej na spowodowanie przedmiotowego zdarzeniaK. M., a więc Sąd Rejonowy uznał, iż zasadnie pozwany przyjął przy rozliczeniu niniejszej szkody 50% przyczynienie się powoda.Sąd orzekający podkreślił, że z ustalonego stanu faktycznego wynika, iż samochód markiH. (...)stanowi własnośćZ.iJ.małżonkówC.uznając, iż podnoszona przez pełnomocnika powoda okoliczność, że samochód ten stanowi majątek osobisty powoda i z tego powodu nie można mówićo przyczynieniu się powoda do powstania szkody, nie ma znaczenia. Na marginesie Sąd I instancji zaznaczył, że uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2004 roku, sygn. akt III CZP 24/2004, na którą powoływał się powód w treści uzasadnienia pozwu na poparcie swojego stanowiska w zakresie braku przyczynienia się powoda do powstania szkody dotyczy zupełnie innej sytuacji faktycznej i prawnej, gdyż dotyczy małoletniego, co do którego rodzic ma ustawowy obowiązek nadzoru.
Sąd Rejonowy podniósł nadto, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika również fakt istnienia związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem kierującej samochodem markiP. (...), a powstałą szkodą w postaci uszkodzenia samochodu markiH. (...), należących do powoda iJ. C.. Sąd ten wskazał jednocześnie, że co do zakresu uszkodzeń i wysokości szkody został on ustalony w oparciuo opinię biegłegoZ. K..
Po przytoczeniu § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 marca 2000 roku w sprawie ogólnych warunków obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów (Dz. U. Nr 26, poz. 310 ze zm.) orazart. 361 § 2 k.c., a także judykatów Sądu Najwyższego, Sąd Rejonowy wskazał, że jeżeli koszt naprawy samochodu jest wyższy od jego wartości przed uszkodzeniem, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do kwoty odpowiadającej różnicy wartości samochodu sprzed i po wypadku. Gdy natomiast koszt naprawy uszkodzonego pojazdu nie przewyższa jego wartości sprzed zdarzenia mamy do czynienia z tzw. szkodą częściową – wówczas naprawienie szkody następuje przez zapłatę kwoty stanowiącej równowartość kosztów naprawy, które należy ponieść, aby doprowadzić pojazd do stanu sprzed zdarzenia.
Sąd orzekający podkreślił, że z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż naprawa uszkodzeń pojazdu markiH. (...)powstałych w związku ze zdarzeniem z dnia 4 czerwca 2011 roku jest ekonomicznie nieuzasadniona, wartość rynkowa pojazdu powoda w chwili powstania szkody wynosiła 62.900 zł brutto zaś wartość pojazdu w stanie uszkodzonym po kolizji wynosi 10.600 zł. Sąd Rejonowy wskazał, że wartości te wynikają z opinii biegłego sądowegoZ. K., którą to opinię Sąd I instancji uznał za wiarygodny i istotny dowódw sprawie.
Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji wskazał, że wysokość szkody w pojeździeH. (...)wynosi 52.300 zł brutto podkreślając, że w sprawie mamy do czynienia ze szkodą całkowitą (62.900 – 10.600). Jednocześnie Sąd ten zaakcentował, że powodowi została wypłacona przez pozwanego tytułem odszkodowania kwota 23.000 zł.
W dalszej części Sąd Rejonowy wskazał, że powód dochodził również zapłaty kwoty 6.826,50 zł tytułem kosztów holowania pojazdu markiH. (...)zeZ.doT.w dniu4 czerwca 2012 roku oraz kosztów parkowania pojazdu wZ.w okresie od 6 czerwca 2011 roku do 4 czerwca 2012 roku.W ocenie Sądu I instancji powodowi należy się zwrot kosztów poniesionych w związku z holowaniem pojazdu zeZ.doT.oraz koszt użycia specjalnego sprzętu celem załadunkui rozładunku pojazdu w łącznej kwocie 1.190 zł (300 zł + 590 + 300). Uwzględniając 50% przyczynienia, Sąd Rejonowy wskazał, że powodowi należy się z tego tytułu kwota 595 zł, która została wypłacona przez pozwanego na etapie postępowania likwidacyjnego. Odnosząc się do kosztów parkowania pojazdu na parkingu wZ., Sąd orzekający uznał, że należy zgodzić się w całości z twierdzeniem pozwanego, iż powodowi należy się jedynie zwrot opłaty za parkowanie za okres od dnia zgłoszenia szkody do dnia 24 lutego 2012 roku, tj. do dnia przekazania informacji o zakwalifikowaniu szkody jako całkowitej (10.02.2012r.) oraz okres 14 dni na zagospodarowanie wraku pojazdu w wysokości 300,25 zł. Połowaz tej kwoty tj. 150,13 zł uwzględniając przyczynienie została również wypłacona już przez pozwanego. Tylko te koszty pozostają, jak wskazał Sąd Rejonowy, w adekwatnym związku przyczynowym z faktem wyrządzenia szkody. Powód miał bowiem od dnia poinformowania go o rozliczeniu szkody jako całkowitej termin 14 dni, w którym mógł przywieźć wrak pojazdu doT.. Termin 14 dni był w ocenie Sądu I instancji wystarczający do zorganizowania tego rodzaju transportu. Pozostawienie pojazdu na płatnym parkingu przez następny czas (od lutego do czerwca 2012 roku) wykracza poza normalne następstwa szkody, za które pozwany nie powinien ponosić odpowiedzialności.
Tytułem odszkodowania powodowi należy się dodatkowo kwota 3.150 zł (52.300 x 50% przyczynienia – 23.000). Od kwoty powyższej powód dochodził należnych odsetek, które skapitalizował do dnia wytoczenia powództwa. Kwota należnych skapitalizowanych odsetek wynosi 659,69 zł, którą to kwotę Sąd orzekający obliczył od kwoty 3.150 zł za okres od 07.07.2011 r. tj. od upływu 30 dniowego terminu do naprawienia szkody do dnia wytoczenia powództwa tj. do dnia 14.02.2013 r. Łącznie powodowi należy się więc kwota 3.809,69 zł (3.150 + 659,69).
Do wartości odszkodowania należnego powodowi Sąd Rejonowy doliczył nadto kwotę 550 zł poniesioną przez powoda tytułem sporządzonej na jego zlecenie ekspertyzy. Wykonanie takiej ekspertyzy było uzasadnione, albowiem powód nie mógł w inny sposób udokumentować pozwanemu zasadności i wysokości zgłoszonych roszczeń, na podstawie prywatnej wyceny powód wystąpił z żądaniem określonej w pozwie kwoty. Kwota ta mieści się w ramach adekwatnego związku przyczynowego ze szkodą. Jednocześnie Sąd Rejonowy zgodnie z żądaniem pozwu do powyższej kwoty doliczył kwotę skapitalizowanych odsetek od kwoty 550 zł od dnia 5 marca 2012 roku, tj. od dnia doręczenia prywatnej oceny technicznej do dnia 14.02.2013r. tj. do dnia wytoczenia powództwa w wysokości 19,39 zł.
Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji zasądziłw punkcie 1. sentencji wyroku od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.379,08 zł. O odsetkach Sąd Rejonowy orzekł z uwagi na skapitalizowanie odsetek do dnia wytoczenia powództwa, zgodnie z żądaniem pozwu, od dnia wytoczenia powództwa tj. od dnia 15 lutego 2013 roku do dnia zapłaty.
W punkcie 2. sentencji wyroku Sąd orzekający oddalił powództwo jako zbyt wygórowane.
O kosztach procesu Sąd Rejonowy orzekł w punkcie 3., 4.i 5. sentencji wyroku na podstawieart. 100 k.p.c.wskazując, że na koszty procesu przedmiotowego postępowania składają się: opłata sądowa w kwocie 2.584 zł, wynagrodzenie biegłychw łącznej kwocie 2.534,79 zł, wynagrodzenie pełnomocników stron wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w kwocie po 2.417 zł. Powód uiścił opłatę sądową w kwocie 2.584 zł oraz zaliczkę na poczet kosztów opinii biegłych w kwocie 600 zł. Powód wygrał sprawę w 8,5% i w takim zakresie należy mu się zwrot poniesionych przez niego kosztów. Pozwany z tytułu poniesionej przez powoda opłaty sądowej powinien mu zwrócić kwotę 219,64 zł (2.584 zł x 8,5%), zaś z tytułu uiszczonej zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego powód pozwany powinien zwrócić powodowi kwotę 51 zł (600 x 8,5%). Powód powinien zaś zwrócić tytułem uiszczonej przez pozwanego zaliczki kwotę 549 zł (600 x 91,5%). Nadto z tytułu wynagrodzenia pełnomocników stron powód powinien zapłacić pozwanemu kwotę 2.006,11 zł (4.834 x 91,5% = 4.423,11; 4.423,11 – 2.417). Reasumując powód powinien więc zapłacić pozwanemu kwotę 2.284,47 zł (549 + 2.006,11 – 51 – 219,64), o czym Sąd orzekł w punkcie 3 wyroku. W punkcie 5 sentencji wyroku Sąd nakazał pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Turku kwotę 1.221.34 zł tytułem części nie uiszczonych kosztów sądowych, zaś punkcie 4 wyroku Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Turku kwotę 113,45 z tego samego tytułu.
Apelację od powyższego wyroku złożył powód zaskarżają gow części oddalającej powództwo ponad kwotę 4.379,08 złotych do kwoty 36.170,84 złotych i zarzucił:

1
sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranegow sprawie materiału dowodowego wskutek naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicieart. 233 k.p.c.poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób niewszechstronny, sprzecznyz zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego i uznanie, że:

a
pojazd markiH. (...)nie wchodzi w skład majątku osobistego powoda, podczas gdy całokształt okoliczności sprawy prowadzi do całkowicie odmiennych wniosków, z uwagi na fakt, że pojazd ten służył wyłącznie do zaspakajania osobistych potrzebZ. C., a po drugie został on nabyty w zamian za składniki majątku osobistego (art. 33 pkt 4 i 10 k.r.o.),

b
kierująca pojazdem markiH. (...)J. C.przyczyniła się w połowie do powstania szkody w przedmiotowym pojeździe, podczas gdy całokształt okoliczności sprawy, w szczególności opinie biegłych prowadzą do całkowicie odmiennych wniosków,

2
naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicieart. 286 k.p.c.poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłegoK. G., w sytuacji gdy strona pozwana nie wykazała, aby opinia biegłegoZ. K.była niejasna, niepełna, czy też wewnętrznie sprzeczna, co doprowadziło do bezpodstawnego uznania przez Sąd I instancji, że kierującaJ. C.przyczyniła się w połowie do powstania szkodyw pojeździe markiH. (...).

W oparciu o te zarzuty apelujący wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej częścii zasądzenie na rzecz powoda kwoty 36.170,84 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wytoczenia powództwa,

ewentualnie

2
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz

3
zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego od pozwanego na rzecz powoda, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych.

Pozwany wniósł o oddalenie apelacji jako oczywiście bezzasadnej i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej wg norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja powoda okazała się nieuzasadniona.
Ustalenia faktyczne Sądu I instancji, istotne dla rozstrzygnięcia, nie budzą bowiem żadnych wątpliwości. Stąd te ustalenia, jak i poczynione przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wywody prawne, Sąd odwoławczy w pełni podziela i przyjmuje za podstawę własnego rozstrzygnięcia.
Wbrew stanowisku apelującego Sąd I instancji nie dopuścił się żadnych uchybień, które musiałyby skutkować koniecznością zmiany, bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia.
Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiło zarzucane przez apelującego przekroczenie przez Sąd Rejonowy granic swobodnej oceny dowodów (art. 233 k.p.c.).
Aby bowiem zarzucić skutecznie naruszenie przepisuart. 233 § 1 k.p.c.skarżący powinien wskazać, jaki konkretnie dowód mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy sąd uznał za wiarygodny i mający moc dowodową albo za niewiarygodny i niemający mocy dowodowej, i w czym przy tej ocenie przejawia się naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 18 stycznia 2002 roku sygn. I CKN 132/01, publ. LEX nr 53144).
Kwestionowanie dokonanej przez sąd oceny dowodów nie może polegać zatem jedynie na zaprezentowaniu własnych, korzystnych dla skarżącego ustaleń stanu faktycznego, dokonanych na podstawie własnej, korzystnej dla skarżącego oceny materiału dowodowego (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2002 r. sygn. II CKN 572/99, publ. LEX nr 53136). Apelujący ma bowiem obowiązek wykazania naruszenia przez sąd paradygmatu oceny wynikającego zart. 233 § 1 k.p.c., a zatem wykazania, że sąda quowywiódł z materiału procesowego wnioski sprzeczne z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego, względnie pominął w swojej ocenie istotne dla rozstrzygnięcia wnioski wynikające z konkretnych dowodów (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2010 roku, II UK 154/09, publ. LEX nr 583803; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 10 września 2009 roku, I ACa 550/09, publ. LEX nr 756654).
Stwierdzić także należy, iż jeżeli z materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 27 września 2002 roku sygn. II CKN 817/00, publ. LEX nr 56906).
Apelacja tak wymaganych zarzutów nie przedstawia i nie wskazuje, aby ocena dowodów oraz oparte na niej wnioski były dotknięte uchybieniami, w szczególności dotyczy to wspomnianych przez apelującego w uzasadnieniu wywiedzionej apelacji zeznań powodaZ. C., świadkaJ. C., dowodów rzeczowych w postaci umowy sprzedaży samochodu oraz faktury VAT, a także opinii sporządzonych przez biegłego z dziedziny techniki samochodowej i wyceny wartości pojazdówZ. K.i biegłego z dziedziny techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowychK. G.. Wbrew bowiem stawianym zarzutom Sąd Rejonowy dokonał wszechstronnej, logicznej, przemyślanej i zgodnejz doświadczeniem życiowym oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym zarówno osobowego, jaki rzeczowego, a swoją ocenę przedstawił szczegółowow uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Sąd odwoławczy natomiast w pełni tę ocenę podziela. Dokonanej bowiem przez Sąd I instancji ocenie, w szczególności zeznań wskazanego świadka, a także powoda nie sposób postawić zarzutu arbitralności. Apelacja powoda niepoparta argumentami natury jurydycznej, stanowi w tym zakresie jedynie prezentację stanowiska skarżącego, bez wskazana na czym polegać ma przekroczenie przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny materiału dowodowego. Jednocześnie podnieść trzeba, że apelujący pomimo, iż reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika nie przedstawił takiego materiału dowodowego, który umocniłby jego twierdzenia, a także zeznania zawnioskowanego przez niego świadkaJ. C.,w których wywodzą, że samochód markiH. (...)stanowił majątek osobisty powoda, co w istocie mogłoby prowadzić do dyskredytacji tezy do jakiej doszedł Sąd I instancji w tym zakresie, a którą – jak podkreślono na wstępie rozważań – Sąd odwoławczy w pełni podziela. Podnieść bowiem przede wszystkim należy, że zeznania powoda oraz wskazanego świadka nie korespondują ze sobą w zakresie pochodzenia środków na zakup przedmiotowego pojazdu.Z. C.podczas przesłuchania na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 roku wskazywał bowiem, że pieniądze dostał od rodziców ze zlikwidowanego przez nich gospodarstwa rolnego, świadekJ. C.podkreślała natomiast, że „były to pieniądze, które mąż miał zanim zawarliśmy małżeństwo” podnosząc zarazem, że „myśli, że nie trzymał ich w skarpecie”, dopiero w dalszej części zeznań wspomniała o likwidacji gospodarstwa rolnego (vide: zeznania powoda oraz świadka, k. 81 v akt). Poza zatem zaprzeczeniu przez oboje, że pieniądze na zakup auta pochodziły z majątku wspólnego, powód i jego żona nie byli już w stanie w sposób analogiczny i stanowczy określić pochodzenia zasobów spożytkowanych na zakup samochodu markiH.. Gdyby bowiem w istocie pieniądze te stanowiły darowiznę od rodziców apelującego, bądź też były to pieniądze, które apelujący „miał przed ślubem” świadekJ. C.zważywszy na staż małżeński małżonkówC.znałaby szczegóły tej ewentualnej darowizny i informację tę – jako istotną, w ocenie Sądu Okręgowego – przekazałaby podczas przesłuchania jej w charakterze świadka. Jednocześnie za trafną uznać trzeba uwagę poczynioną przez Sąd orzekającyw powyższym kontekście. Gdyby bowiem w istocie – czego skarżący nie wykazał, pomimo reprezentacji przez profesjonalnego pełnomocnika i pomimo nakazowi płynącegoz normyart. 6 k.c.– kwota na zakup wskazanego samochodu pochodziła z darowizny uczynionej wyłącznie na jego rzecz, bądź też ze środków stanowiących jego majątek osobisty uczyniłby wzmiankę w tym zakresie w treści umowy sprzedaży, skoro obecnie z okoliczności tej próbuje wywieść pozytywny dla siebie skutek i czyni ją niebagatelną. Jako osoba dbająca należycie o swoje interesy,Z. C.winien już wówczas, tj. w chwili nabycia samochodu zadbać (skoro jak twierdzi samochód stanowi wyłącznie jego własność), aby jego sytuacja prawna – w razie jakichkolwiek sporów sądowych – nie budziła wątpliwości.
Z uwagi zatem na zbytnią lapidarność zeznań w tej części, zeznań powyższych nie można ocenić inaczej, aniżeli uczynił to Sąd Rejonowy.
Lektura treści uzasadnienia wywiedzionej przez powoda apelacji wskazuje, że wywodząc, iż samochódH. (...)należał do jego majątku osobistegoZ. C.decydujące znaczenie próbuje przypisać dowodom rzeczowym, tj. umowie sprzedaży z dnia 27 maja 2011 roku orazfakturze VAT nr (...), czego zaakceptować nie można. Sam bowiem fakt, że na wspomnianych dokumentach figuruje wyłącznie apelujący nie może prowadzić automatycznie do przyjęcia, że przedmiotowy samochód należał do jego majątku osobistego. Nie można bowiem pominąć całokształtu okoliczności, tj. faktu jego zakupu w trakcie trwania związku małżeńskiego apelującego zJ. C.,w którym obowiązuje małżeńska wspólność majątkowa, co musi prowadzić jak zasadnie uznał Sąd I instancji do stwierdzenia nabycia tego samochodu przez oboje małżonków. Powszechnym jest natomiast, że umowy sprzedaży, czy też faktury zakupu wystawiane są imiennie na jednego z małżonków, pomimo, żew istocie nabywcami towaru wymienionego w danym dokumencie są oboje małżonkowie.
Bez wpływu na ocenę stanowiska Sądu I instancji w tym przedmiocie pozostaje nadto okoliczność, że w celu zaspokojenia potrzeb rodziny nabyty został przez oboje małżonkówC.samochód markiS. (...). Podnieść trzeba, że obecnie normą stało się posiadanie w rodzinie co najmniej dwóch aut, które użytkuje każdy z małżonków we własnym zakresie (każdy małżonek „ma swój samochód”), co nie wyłącza automatycznie – co niezasadnie chce przeforsować apelujący – tych samochód z ustroju wspólności małżeńskiej.
Także pasja, hobby na które to okoliczności powołuje się apelujący nie mogą – w ocenie Sądu Okręgowego – przynieść zamierzonego skutku w postaci uznania, iż samochódH. (...)stanowił jego majątek osobisty. Przytoczony w treści wywiedzionego przez powoda środka zaskarżenia przepisart. 33 pkt 4 k.r.o.dotyczy bowiem przedmiotów majątkowych służących do zaspakajania osobistych potrzeb jednego z małżonków, alew wąskim znaczeniu, tj. zwykłego urządzenia domowego,  pościel, bieliznę i ubranie codzienne, ubranie niezbędne do pełnienia służby lub wykonywania zawodu, narzędzia i inne przedmioty niezbędne do osobistej pracy zarobkowej. Z katalogu tego komentatorzy posiłkując się treścią regulacji zawartejw przepisieart. 829 k.p.c.wyłączyli jednocześnie pojazdy mechaniczne, a także przedmioty niezbędne do nauki, papiery osobiste, odznaczenia i przedmioty służące do wykonywania praktyk religijnych oraz przedmioty codziennego użytku, które mogą być sprzedane znacznie poniżej ich wartości.
Nie sposób nadto nie zaakcentować, że od kilki lat nie tylko w Polsce, ale i poza nią obserwuje się modę na zakup samochody typu(...), co dodatkowo niweluje podnoszonew apelacji twierdzenia o zainteresowaniach właściwościami terenowymi tego auta. Nie można bowiem wykluczyć, że nabywając samochód tego typu skarżący uległ tej modzie, kierował się nią, nie zaś rzekomym hobby.
Podsumowując wywody w tym zakresie stwierdzić trzeba, że – wbrew stawianym zarzutom – Sąd I instancji prawidłowo skonstatował, iż samochód markiH. (...)stanowił składnik majątku wspólnego małżonkówC..
Wobec tak postawionej tezy, mając jednocześnie na względzie stanowisko strony pozwanej Sąd Rejonowy zobligowany był – w świetle stanowiska doktryny i judtkatury, w tym m.in. orzeczenia powołanego przez apelującego w uzasadnieniu apelacji – do rozważenia, czy prowadząca pojazd małżonka apelującegoJ. C.przyczyniła się do powstania szkody we wspomnianym pojeździe. W istocie bowiemw przedmiotowej sprawie zachodzi solidarna odpowiedzialność powoda oraz jego żony za szkodę.
Z uwagi zatem na powyższe obowiązkiem Sądu Rejonowego było zasięgnięcie w tym względzie wiadomości specjalnych. Zaakcentować bowiem trzeba – co uszło uwadze skarżącego – że zarównoK. M., jak iJ. C.ukarane został za popełnienie wykroczeń, nie zaś przestępstw. Okoliczność ta wyłącza zatem możliwość stosowaniaw przedmiotowej sprawie przepisuart. 11 k.p.c.
Za chybione uznać jednocześnie trzeba, w kontekście specjalności biegłegoZ. K.(wycena wartości pojazdów), zarzuty kontestującego dopuszczenie przez Sąd I instancji dowodu z opinii biegłego innej specjalności, tj.z dziedziny kryminalistycznej rekonstrukcji wypadków drogowych, bez przeprowadzenia zarazem dowodu z przesłuchania biegłegoK.na okoliczność wydanej opinii, skoro opiniaw zakresie wyceny nie budziła wątpliwości żadnej strony postępowania. Na ocenę tę nie możne także wpływać fakt, że Sąd I instancji zobowiązał biegłegoZ. K.także do wskazania, która z kierujących pojazdami uczestniczącymiw zdarzeniu drogowym z dnia 4 czerwca 2011 roku wmiejscowości C., gminaA.przyczyniła się do jej powstania i w jakim zakresie. W tym miejscu podnieść bowiem trzeba, że wyartykułowany w apelacji przepisart. 286 k.p.c.nie przewiduje obowiązku przesłuchania biegłego przed sądemw każdym wypadku. Przepis ten pozostawia sądowi decyzję, czy opinia wymaga dodatkowych wyjaśnień ze strony jej autora,a także czy wyjaśnienia te powinny być złożone w formie ustnej, czy w formie pisemnej (vide: wyrok Sądu ApelacyjnegowW.z dnia 28 marca 2014 roku, IA Ca 758/13, publ. LEX nr 1466991).
Powołana powyżej regulacja statuuje natomiast zasadę, że dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, tak jak każdego innego dowodu należy do sądu orzekającego. Jednocześnie przepis ten nakłada na sąd obowiązek sprawdzenia, czy biegły posiada odpowiednie kwalifikacje. Tylko bowiem wysoko wartościowy biegły gwarantuje prawidłowe przeprowadzenie tego dowodu, gdyż co prawda ocena opinii biegłego opiera się na przekonaniu o słuszności rozumowania biegłego, ale przekonanie to płynie zasadniczo ze stopnia zaufania do reprezentowanej przez niego wiedzy (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1997 roku, I CKN 281/97, publ. LEX nr 1439371).
Z uwagi zatem na powyższe za trafne – jak już podkreślono – należy uznać działanie Sądu I instancji w zakresie dopuszczenia dowodu z kolejnej opinii biegłego, skoro pozwana skutecznie, w ocenie Sądu odwoławczego, zakwestionowała fachowość opinii pierwotnej w zakresie ustalenia osoby, która przyczyniła się do przedmiotowego zdarzenia.
Sąd Rejonowy nie dopuścił się zatem naruszenia przepisuart. 286 k.p.c., a także – jak już wskazano – naruszenia przepisu postępowania, tj.art. 233 k.p.c.w kontekście oceny sporządzonych w sprawie opinii.
Szczegółowa lektura opinii, w tym w szczególności tej sporządzonej przez biegłego sądowegoK. G.wskazuje, że ocena dokonana przez Sąd orzekający jest prawidłowo. Nie sposób nie wskazać, że biegłyG.sporządzoną przez siebie opinię wydał w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, analizę uszkodzeń pojazdów,a także po przeprowadzeniu wizji lokalnej na miejscu zdarzenia, konstruując zarazem w sposób obszerny i niezwykle szczegółowy, z przyjęciem stosownych hipotez, wnioski końcowe. Dodatkowo biegły opinię tę uzupełnił i przede wszystkim podtrzymał na rozprawie w dniu 8 maja 2014 roku stawiając stanowczy wniosek co do przyczynienia sięJ. C.do zdarzenia. Strony zaś oraz ich pełnomocnicy obecni na tym terminie mogli zadawać biegłemu pytania i z prawa tego apelujący skorzystał. Podnoszenie zatem obecnie, że nie wnosił on zastrzeżeń do treści tej opinii, z uwagi na brak ostatecznych i arbitralnych wniosków jest gołosłowne.
Powyższe rozważania potwierdzają także – choć skarżącyw zasadzie tego nie neguje – prawidłowość oceny opinii biegłego sądowegoZ. K.w zakresie wniosków odnoszących się do przyczynienia się kierujących pojazdami,a także zeznań powoda i zawnioskowanego przez niego świadkaw powyższym względzie.
Wszelkie zatem wywody apelującego zawarte w wywiedzionym przez niego środku zaskarżenia uznać trzeba za polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu orzekającego w zakresach powyżej opisanych, w tym także w zakresie, że fakt przyczynienia wpływa na wszelkie koszty składające się na szkodę.
Konkludując uznać zatem trzeba, że nie ma podstaw do wzruszenia zaskarżonego wyroku.
Wobec powyższych rozważań i z mocyart. 385 k.p.c.apelację powoda jako bezzasadną należało oddalić.
O kosztach zastępstwa procesowego w instancji apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 98 § 1 k.p.c.w zw. z§ 6 pkt 5i art. 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionegoz urzędu(Dz. U. z 2013 r. Nr 490 j.t.).

Jolanta Tembłowska Aleksandra Bolczyk Iwona Przyłębska – Grzybowska