Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 190/14
Data wyroku: 2014-07-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mirosława Strzelecka, Paweł Rysiński, Ewa Gregajtys
Słowa kluczowe: Bezwzględny Powód Odwoławczy, Przestępczość Zorganizowana
Podstawa prawna: art.280§1 kk, art.17§1 pkt.9 kpk

Sygn. akt II AKa 190/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 lipca 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSA Mirosława Strzelecka
Sędziowie SA Paweł Rysiński
SO (del.) Ewa Gregajtys (spr.)
Protokolant st. sek. sąd Katarzyna Rucińska
przy udziale Prokuratora Jacka Pergałowskiego
po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2014 r.
sprawy:
M. F.oskarżonego zart. 280 § 2 kkw zb. zart. 227 kkw zb. zart. 157 § 1 kkw zb. zart. 189 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kk,
K. K. (1)oskarżonego zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 280 § 2 kkw zb zart. 189 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kki zart. 280 § 2 kkw zb. zart. 227 kkw zb. zart. 157 § 1 kkw zb. zart. 189 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kk,
T. W. (1)oskarżonego zart. 280 § 2 kkw zb. zart. 227 kkw zb. zart. 157 § 1 kkw zb. zart. 189 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kki zart. 280 § 2 kkw zb. zart. 227 kkw zb. zart. 189 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kk,
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 5 czerwca 2013 r. sygn. akt V K 165/11

1
wyrok w zaskarżonej części wobec oskarżonychM. F.,K. K. (1)iT. W. (1)utrzymuje w mocy,

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatówM. C. (1)iJ. K. (1)kwoty po 738 zł, w tym 23 % podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonymT. W. (1)iK. K. (1)w instancji odwoławczej,

3
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania odwoławczego w częściach równych, w tym tytułem opłaty:

- od oskarżonegoM. F.kwotę 1.100 (tysiąc sto) zł,
- od oskarżonegoT. W. (1)kwotę 300 (trzysta) zł,
- od oskarżonegoK. K. (1)kwotę 400 (czterysta) zł.

UZASADNIENIE
M. F.został oskarżony o to, że:

I
w okresie miesiąca grudnia 2005 roku na terenie całego kraju brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym mającej na celu dokonywanie rozbojów na kierowcach ciągników siodłowych, samochodów ciężarowych, osobowych przewożących różnego rodzaju towary i środki pieniężne, na terenie całego kraju, tj. o czyn zart. 258 § 2 kk,

II
w dniu 7 grudnia 2005 roku wŁ., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi mężczyznami, w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu dokonywanie przestępstw, podając się za funkcjonariusza Policji i posługując się akcesoriami policyjnymi, dokonał rozboju na osobieA. B.w ten sposób, że pod pozorem dokonywania kontroli drogowej, zajechali mu drogę, powodując zatrzymanie kierowanego przez pokrzywdzonego ciągnika siodłowego markiM.nr ej.(...)następnie, kiedy pokrzywdzony wsiadał do pojazdu imitującego radiowóz, używali przemocy polegającej na uderzeniu w głowę, wepchnięciu do wnętrza, obwiązali oczy oraz związali ręce, zadali cios w okolice tułowia, popychali, pozbawiając wolności wywieźli go z miejsca dokonania rozboju, po czym zabrali w celu przywłaszczenia ciągnik siodłowy markiM.nr rej. (...)o wartości około 20.000 złotych na szkodęJ. K. (2)wraz z ładunkiem w postaci wyrobów(...)o łącznej wartości strat w wysokości 10.265, 62 złotych na szkodę(...) sp. z o.o.i(...), w wysokości 200.783 złotych na szkodę(...)oraz listem przewozowym, dowodem rejestracyjnym pojazdu, dowodem ubezpieczenia, notatnikiem, zezwoleniem na prowadzenie działalności gospodarczej na nazwiskoJ. K. (2), kluczykami od samochodu na szkodęJ. K. (2), portfel z zawartością dokumentów w postaci prawa jazdy, dowodu osobistego, świadectwa kwalifikacji, dowodu rejestracyjnego pojazdu markiV. (...)nr rej. (...), pieniędzy w kwocie 350 złotych, telefon komórkowyN. (...)o wartości około 300 złotych, o łącznej wartości strat w wysokości około 650 złotych na szkodęA. B., które to działanie sprawców w sposób bezpośredni zagrażało życiu pokrzywdzonego, skutkowało uA. B.stłuczeniem głowy ze wstrząśnieniem mózgu oraz złamaniem wieloodłamowym żeber VIII, IX, X po lewej stronie, powodującymi naruszenie czynności narządu oddechowego i ośrodkowego układu nerwowego na okres powyżej siedmiu dni, tj. o czyn zart. 280 § 2 kkw zb. zart. 227 kkw zb. zart. 157 § 1 kkw zb. zart. 189 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kk.

K. K. (1)został oskarżony o to, że:

I
w okresie od miesiąca listopada do miesiąca grudnia 2005 roku na terenie całego kraju brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym mającej na celu dokonywanie rozbojów na kierowcach ciągników siodłowych, samochodów ciężarowych, osobowych, przewożących różnego rodzaju towary i środki pieniężne, na terenie całego kraju, tj. o czyn zart. 258 § 2 kk,

II
w dniu 25 listopada 2005 roku na trasieM.-K., działając w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu dokonywanie przestępstw, udzielił pomocy do dokonania przez inne osoby rozboju na osobieB. N., które to osoby, wykorzystując fakt zatrzymania ciągnika siodłowego markiM.nr rej. (...)wraz z naczepą(...)nr rej. (...), kierowanego przez w/w, na przejeździe kolejowym, spowodowały unieruchomienie tego pojazdu poprzez rozłączenie przewodów układu hamulcowego, a następnie, kiedy pokrzywdzony wysiadł z samochodu celem sprawdzenia powodu jego unieruchomienia, używały przemocy polegającej na uderzeniu nogą w twarz, co spowodowało przewrócenie sięB. N., złapaniu go za głowę, przyciskaniu do podłoża, uderzaniu pięściami po całym ciele, kopaniu, wrzuceniu do pojazdu służącego do popełnienia przestępstwa, groziły pozbawieniem życia, zarzuciły na głowę materię uniemożliwiająca obserwację otoczenia, unieruchomiły pokrzywdzonego poprzez siedzenie na jego plecach i nogach, okleiły mu głowę taśmą samoprzylepną, zmuszały do spożywania alkoholu, co spowodowało utratę przytomności, pozbawiając wolności wywiozły w/w z miejsca dokonania rozboju, przy czym działanie sprawców w sposób bezpośredni zagrażało życiu pokrzywdzonego, po czym zabrali w celu przywłaszczenia ciągnik siodłowy markiM.nr rej. (...)wraz z naczepą(...)nr rej. (...)o wartości 230.000 złotych przewożący olej opałowy w ilości 36 000 litrów o wartości 85.701,60 złotych wraz z dokumentacją pojazdu – dowodami rejestracyjnymi, ubezpieczeniowymi, winietą, dokumentacją dopuszczającą do przewozu materiałów niebezpiecznych, legalizacją licznika, instrukcjami, o łącznej wartości strat w wysokości 314.500złotych na szkodę(...)Z. N.i(...) Towarzystwa (...)przedstawicielstwo wG., dwa złote łańcuszki z krzyżykiem, złotą bransoletkę o łącznej wartości 1080 złotych, portfel z zawartością 210 złotych, prawa jazdy i dowodu osobistego, saszetkę z kluczykami do samochodu, o łącznej wartości strat w wysokości 1290 złotych na szkodęB. N., poprzez wypożyczenie w zamian za korzyść majątkową w wysokości 2000 PLN samochodu służącego do dokonania w/w rozboju, będąc świadomym przeznaczenia tego pojazdu, mając na celu urzeczywistnienie zamiaru sprawców, tj. o czyn zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 280 § 2 kkw zb. zart. 189 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kk,

III
w dniu 7 grudnia 2005 roku wŁ., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi mężczyznami, w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu dokonywanie przestępstw, podając się za funkcjonariusza Policji i posługując się akcesoriami policyjnymi dokonał rozboju na osobieA. B.w ten sposób, że pod pozorem dokonywania kontroli drogowej, zajechali mu drogę, powodując zatrzymanie kierowanego przez pokrzywdzonego ciągnika siodłowego markiM.nr ej.(...), a następnie, kiedy pokrzywdzony wsiadał do pojazdu imitującego radiowóz, używali przemocy polegającej na uderzeniu w głowę, wepchnięciu do wnętrza, obwiązali oczy oraz związali ręce, zadali cios w okolice tułowia, popychali, pozbawiając wolności wywieźli go z miejsca dokonania rozboju, po czym zabrali w celu przywłaszczenia ciągnik siodłowy markiM.nr rej. (...)o wartości około 20.000 złotych na szkodęJ. K. (2)wraz z ładunkiem w postaci wyrobów(...)o łącznej wartości strat w wysokości 10.265,62 złotych na szkodę(...) sp. z o.o.i(...), w wysokości 200.783 złotych na szkodę(...)oraz listem przewozowym, dowodem rejestracyjnym pojazdu, dowodem ubezpieczenia, notatnikiem, zezwoleniem na prowadzenie działalności gospodarczej na nazwiskoJ. K. (2), kluczykami od samochodu na szkodęJ. K. (2), portfel z zawartością dokumentów w postaci prawa jazdy, dowodu osobistego, świadectwa kwalifikacji, dowodu rejestracyjnego pojazdu markiV. (...)nr rej. (...), pieniędzy w kwocie 350 złotych, telefon komórkowyN. (...)o wartości około 300 złotych, o łącznej wartości strat w wysokości około 650 złotych na szkodęA. B., które to działanie sprawców w sposób bezpośredni zagrażało życiu pokrzywdzonego, skutkowało uA. B.stłuczeniem głowy ze wstrząśnieniem mózgu oraz złamaniem wieloodłamowym żeber VIII, IX, X po lewej stronie, powodującymi naruszenie czynności narządu oddechowego i ośrodkowego układu nerwowego na okres powyżej siedmiu dni, tj. o czyn zart. 280 § 2 kkw zb. zart. 227 kkw zb. zart. 157 § 1 kkw zb. zart. 189 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kk.

T. W. (1)został oskarżony o to, że:

I
w dniu 7 grudnia 2005 roku wŁ., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi mężczyznami, w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu dokonywanie przestępstw, podając się za funkcjonariusza Policji i posługując się akcesoriami policyjnymi dokonał rozboju na osobieA. B.w ten sposób, że pod pozorem dokonywania kontroli drogowej, zajechali mu drogę, powodując zatrzymanie kierowanego przez pokrzywdzonego ciągnika siodłowego markiM.nr ej.(...), a następnie, kiedy pokrzywdzony wsiadał do pojazdu imitującego radiowóz, używali przemocy polegającej na uderzeniu w głowę, wepchnięciu do wnętrza, obwiązali oczy oraz związali ręce, zadali cios w okolice tułowia, popychali, pozbawiając wolności wywieźli go z miejsca dokonania rozboju, po czym zabrali w celu przywłaszczenia ciągnik siodłowy markiM.nr rej. (...)o wartości około 20.000 złotych na szkodęJ. K. (2)wraz z ładunkiem w postaci wyrobów(...)o łącznej wartości strat w wysokości 10.265,62 złotych na szkodę(...) sp. z o.o.i(...), w wysokości 200.783 złotych na szkodę(...)oraz listem przewozowym, dowodem rejestracyjnym pojazdu, dowodem ubezpieczenia, notatnikiem, zezwoleniem na prowadzenie działalności gospodarczej na nazwiskoJ. K. (2), kluczykami od samochodu na szkodęJ. K. (2), portfel z zawartością dokumentów w postaci prawa jazdy, dowodu osobistego, świadectwa kwalifikacji, dowodu rejestracyjnego pojazdu markiV. (...)nr rej. (...), pieniędzy w kwocie 350 złotych, telefon komórkowyN. (...)o wartości około 300 złotych, o łącznej wartości strat w wysokości około 650 złotych na szkodęA. B., które to działanie sprawców w sposób bezpośredni zagrażało życiu pokrzywdzonego, skutkowało uA. B.stłuczeniem głowy ze wstrząśnieniem mózgu oraz złamaniem wieloodłamowym żeber VIII, IX, X po lewej stronie, powodującymi naruszenie czynności narządu oddechowego i ośrodkowego układu nerwowego na okres powyżej siedmiu dni, tj. o czyn zart. 280 § 2 kkw zb. zart. 227 kkw zb. zart. 157 § 1 kkw zb. zart. 189 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kk,

II
w dniu 18 stycznia 2006 roku w miejscowościK., gm.M., działając wspólnie i w porozumieniu w innymi mężczyznami, w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu dokonywanie przestępstw, podając się za funkcjonariusza Policji i posługując się akcesoriami policyjnymi, w tym używając przerobionego na radiowóz policyjny samochodu, dokonał rozboju na osobieA. S.w ten sposób, że pod pozorem dokonywania kontroli drogowej, zatrzymali kierowany przez pokrzywdzonego ciągnik siodłowy markiR.nr rej. (...)wraz z naczepąmarki L.nr rej. (...)o bliżej nieustalonej wartości, a następnie, kiedy pokrzywdzony wsiadł do pojazdu imitującego radiowóz, używali przemocy polegającej na uderzeniu dwukrotnie w twarz, w wyniku czego wybito w/w dwa zęby, uderzeniu w brzuch, przyciągnięciu głowy do nóg, owinęli głowę taśmą samoprzylepną, zadawali nieustalonym bliżej przedmiotem ciosy po nogach, zmuszali do spożywania alkoholu, pozbawiając wolności wywieźli pokrzywdzonego z miejsca dokonania rozboju do lasu w okoliceW., gm.B., przy czym działanie sprawców w sposób bezpośredni zagrażało życiu pokrzywdzonego, po czym zabrali w celu przywłaszczenia ciągnik siodłowy markiR.nr rej. (...)wraz z naczepąmarki L.nr rej. (...)o bliżej nieustalonej wartości na szkodę(...), pieniądze w kwocie 350 euro, około 20 złotych, 650 litów, dwa telefony komórkowemarki N. (...)i 6610 o wartości około 300 litów, rzeczy osobiste, odzież, napoje na szkodęA. S., tj. o czyn zart. 280 § 2 kkw zb. zart. 227 kkw zb. zart. 189 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kk,

Tym samym aktem oskarżenia współsprawstwo w opisanych wyżej przestępstwach prokurator zarzucił takżeP. M. (1),I. P.,J. S.iD. Z..
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie, wyrokiem z dnia 5 czerwca 2013 r, w sprawie V K 165/11:

I
m.in. oskarżonychM. F.iK. K. (1)uniewinnił od dokonania zarzucanych im wpunktach Iczynów zart. 258 § 2 kk;

II
oskarżonegoM. F.w ramach czynu zarzuconego w punkcie II uznał za winnego tego, iż w dniach 7-14 grudnia 2005 roku w bliżej nieustalonym miejscu w okolicachŁ.iS., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przyjął i pomagał do zbycia, uzyskanych w wyniku rozboju w dniu 7 grudnia 2005 roku na osobieA. B., stanowiących mienie znacznej wartości wyrobów(...)o wartości 10.265,62 złotych na szkodę(...) sp. z o.o.ifirmy (...)oraz wartości 200.783 złotych na szkodę(...) sp. z o.o.wiedząc, iż pochodzą z przestępstwa, tj. uznał oskarżonego za winnego dokonania czynu zart. 291 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kki za to na podstawieart. 294 § 1 kkiart. 33 § 2 kkwymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności i 200 stawek dziennych grzywny po 20 złotych każda, przy czym na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 14.09.2010 r. do dnia 8.05.2012r;

III
oskarżonegoK. K. (1)w ramach czynu zarzuconego w punkcie II uznał za winnego tego, iż w dniu 25 listopada 2005 roku udzielił pomocy do dokonania na trasieM.-K.przezP. M. (1),D. Z.i inne osoby rozboju na osobieB. N.poprzez wypożyczenie w zamian za korzyść majątkową w wysokości 2000 złotych samochoduF. (...)służącego do dokonania tego rozboju, będąc świadomym przeznaczenia tego pojazdu i działając w zamiarze dokonania czynów przez sprawców, tj. skazał oskarżonego za czyn zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 280 § 1 kki za to na podstawieart. 19 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kkwymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności;

IV
oskarżonegoK. K. (1)w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie III, oskarżonychI. P.iT. W. (1)w ramach czynów zarzucanych im w punktach I, oskarżonychP. M. (1)iJ. S.w ramach czynów zarzucanych im w punktach II uznał za winnych tego, że w dniu 7 grudnia 2005 roku wŁ., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi mężczyznami, podając się za funkcjonariusza Policji i posługując się akcesoriami policyjnymi, dokonali rozboju na osobieA. B.w ten sposób, że pod pozorem dokonywania kontroli drogowej, zajechali mu drogę, powodując zatrzymanie kierowanego przez pokrzywdzonego ciągnika siodłowego markiM.nr ej.(...), a następnie, kiedy pokrzywdzony wsiadał do pojazdu ucharakteryzowanego na radiowóz policyjny, używali przemocy polegającej na uderzeniu w głowę, co spowodowało stłuczenie głowy ze wstrząśnieniem mózgu, wepchnięciu do wnętrza, obwiązaniu oczu oraz związaniu rąk, zadali mu cios w okolice tułowia, co spowodowało złamanie wieloodłamowe żeber VIII, IX, X po lewej stronie, a następnie pozbawiając wolności wieźli go z miejsca dokonania rozboju do lasu w okolicach miejscowościO., po czym zabrali w celu przywłaszczenia ciągnik siodłowy markiM.nr rej. (...)o wartości około 5000 złotych na szkodęJ. K. (2)wraz z ładunkiem w postaci wyrobów(...)o łącznej wartości strat w wysokości 10.265,62 złotych na szkodę(...) sp. z o.o.ifirmy (...)oraz w wysokości 200.783 złotych na szkodę(...) sp. z o.o.oraz portfel z zawartością pieniędzy w kwocie 350 złotych na szkodęA. B., które to działanie sprawców skutkowało uA. B.naruszeniem czynności narządu oddechowego i ośrodkowego układu nerwowego na okres powyżej siedmiu dni, przy czymK. K. (1)brał udział w organizowaniu dokonania przestępstwa, dostarczył samochód markiF. (...)służący do dokonania tego rozboju i uczestniczył w podziale uzyskanych korzyści aJ. S.iT. W. (1)dopuścili się tego czynu w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orazP. M. (1),I. P.iT. W. (1)działali w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu dokonywanie przestępstw rozbojów, tj. skazał oskarżonegoK. K. (1)za czyn zart. 280 § 1 kkw zb. zart. 189 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, oskarżonychP. M. (1)iI. P.za czyn zart. 280 § 1 kkw zb. zart. 227 kkw zb. zart. 157 § 1 kkw zb. zart. 189 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kk, oskarżonegoJ. S.za czyn zart. 280 § 1 kkw zb. zart. 227 kkw zb. zart. 189 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, oskarżonegoT. W. (1)za czyn zart. 280 § 1 kkw zb. zart. 227 kkw zb. zart. 157 § 1 kkw zb. zart. 189 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kkiart. 65 § 1 kkoraz za to na podstawieart. 280 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kk, przy zastosowaniu względemP. M. (1)iI. P.art. 64 § 2 kkwymierzył im kary 3 lat pozbawienia wolności:K. K. (1),P. M. (1),I. P.iJ. S.aT. W. (1)2 lat pozbawienia wolności;

V
oskarżonegoP. M. (1)w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie III, oskarżonychI. P.iT. W. (1)w ramach czynów zarzucanych im w punktach II uznał za winnych tego, że w dniu 18 stycznia 2006 roku w miejscowościK., gm.M., działając wspólnie i w porozumieniu w innymi mężczyznami, podając się za funkcjonariusza Policji i posługując się akcesoriami policyjnymi, w tym używając ucharakteryzowanego na radiowóz policyjny samochodu, dokonali rozboju na osobieA. S.w ten sposób, że pod pozorem dokonywania kontroli drogowej, zatrzymali kierowany przez pokrzywdzonego ciągnik siodłowy markiR.nr rej. (...)wraz z naczepąmarki L.nr rej. (...)o wartości nie mniej niż 27.500 zł a kiedy pokrzywdzony wsiadł do pojazdu imitującego radiowóz, używali przemocy polegającej na uderzeniu dwukrotnie w twarz, w wyniku czego wybito mu dwa zęby, uderzeniu w brzuch, przyciągnięciu głowy do nóg, owinięciu głowy taśmą samoprzylepną, zadawaniu nieustalonym bliżej przedmiotem ciosów po nogach a następnie pozbawiając wolności wywieźli pokrzywdzonego z miejsca dokonania rozboju do lasu w okoliceW., gminaB.i zmuszali do spożywania alkoholu, po czym zabrali w celu przywłaszczenia ciągnik siodłowy markiR.nr rej. (...)wraz z naczepąmarki L.nr rej. (...)o wartości nie mniej niż 27.500 zł na szkodę(...)z siedzibą na Litwie, pieniądze w kwocie 350 euro, około 20 złotych i 650 litów na szkodęA. S.i(...), przy czymT. W. (1)dopuścił się tego czynu w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orazP. M. (1),I. P.iT. W. (1)działali w zorganizowanej grupie mającej na celu dokonywanie przestępstw rozbojów, tj. skazał oskarżonychP. M. (1)iI. P.za czyn zart. 280 § 1 kkw zb. zart. 227 kkw zb. zart. 189 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kka oskarżonegoT. W. (1)za czyn zart. 280 § 1 kkw zb. zart. 227 kkw zb. zart. 189 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kkiart. 65 § 1 kkoraz za to na podstawieart. 280 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kk, przy zastosowaniu względemP. M. (1)iI. P.art. 64 § 2 kk, tym oskarżonym sąd wymierzył kary po 3 lata pozbawienia wolności aT. W. (1)2 lata pozbawienia wolności.

Orzeczone wobec oskarżonych kary jednostkowe sąd, na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kk, połączył i wymierzył kary łączne, przy czym oskarżonemuK. K. (1)w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności aT. W. (1)2 lat pozbawienia wolności.
Rozstrzygając w przedmiocie kosztów sądowych postępowania sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów pełniących funkcje obrońców z urzędu wynagrodzenie z tego tytułu. Sąd, kosztami sądowymi w części uniewinniającej, na podstawieart. 632 pkt 2 kpkobciążył Skarb Państwa a na podstawieart. 627 kpkzasądził od oskarżonegoM. F.kwotę 1.100 zł tytułem opłaty i obciążył go pozostałymi kosztami sądowymi w sprawie w przypadającym na niego zakresie w części skazującej oraz na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił pozostałych oskarżonych, w tymK. K. (1)iT. W. (1), w całości od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, obciążając nimi Skarb Państwa.
Apelacje od wyroku wnieśli obrońcy oskarżonychM. F.,K. O.iT. W. (1).
Obrońca oskarżonegoM. F., na podstawieart. 425 § 1 i 2 kpkorazart. 444 kpk, zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego – w całości. Na podstawieart. 427 § 1 i 2 kpkorazart. 439 § 1 pkt 9 kpkiart. 438 pkt 2 i 4 kpkwyrokowi w zaskarżonej części zarzucił:
1.naruszenie przepisów postępowania, stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną wart. 439 § 1 pkt 9 kpkw zw. zart. 17 § 1 pkt 9 kpk, a toart. 14 § 1 kpk– polegające na wydaniu skarżonego orzeczenia i przypisanie oskarżonemuM. F.w pkt. 2 wyroku sprawstwa i winy poza zakresem wyznaczonym granicami skargi wniesionej przez oskarżyciela publicznego, co nastąpiło poprzez zmianę opisu czynu w zakresie:

a
kręgu osób biorących udział w zdarzeniu;

b
strony przedmiotowej zachowania oskarżonegoM. F.i przyjęcia, iż oskarżony miał, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przyjąć i pomóc do zbycia ruchomości uzyskane w wyniku rozboju z dnia 7 grudnia 2005 r. na szkodęA. B.– podczas, gdy oskarżonemu zarzucono udział w przedmiotowym rozboju, podanie się za funkcjonariusza Policji, pozbawienieA. B.wolności oraz naruszenie czynności narządu ciała;

c
kwalifikacji prawnej zachowania oskarżonegoM. F.;

d
czasu jego popełnienia

- co w konsekwencji doprowadziło do wydania orzeczenia w odniesieniu do innego zdarzenia faktycznego (historycznego) niż to, które było zakreślone granicami skargi oskarżyciela publicznego.
2.naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to:

1
art. 413 § 2 pkt 1 kpkw zw. zart. 424 § 1 pkt 2 kpkiart. 410 kpk– poprzez zawarcie w opisie czynu przypisanego oskarżonemuM. F.elementów, których sąd następnie nie uzasadnił, dotyczących uznania, iż oskarżonyF.„działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej” oraz „pomagał do zbycia” przedmiotowych ruchomości, jak również poprzez brak uzasadnienia w zakresie uznania, iż inkryminowane zachowanie oskarżonego miało miejsce w dniach 7-14 grudnia 2005 r;

2
art. 4, 7, 410 i 424 § 1 pkt 2 kpk– poprzez:

1
dowolne, nieobiektywne i niewynikające z jakiegokolwiek dowodu przeprowadzonego na rozprawie przyjęcie, iż „skradziony towar przyjął w celu sprzedaży oskarżonyM. F.”” oraz – co wynikało z kontekstu przytoczonego sformułowania (s.25) – że oskarżony uczynił to bezpośrednio po przedmiotowym rozboju podczas, gdy – jak wskazano powyżej – żaden z przeprowadzonych w toku postępowania dowodów nie pozwala na wywiedzenie takiego, pozbawionego dowolności, wniosku – co jednocześnie ma zasadniczy wpływ na możliwość uznania czynu przypisanego oskarżonemuM. F.za „tożsamy” z czynem mu zarzuconym;

2
dowolną ocenę dowodu z wyjaśnień oskarżonychM. F.,K. K. (1)iT. W. (1)oraz zeznańM. C. (2),A. W. (1),M. P. (1)iT. W. (2)i wywiedzenie z nich wniosków z nich niewynikających, wyłącznie na niekorzyść oskarżonegoM. F.;

3
art. 7w zw. zart. 424 § 2 kpk– poprzez:

1
dowolne uznanie, iż oskarżonyM. F.jest karany, co znalazło swój wyraz w wymiarze kary wymierzonej oskarżonemu w sytuacji, gdy oskarżony jest osobą niekaraną;

2
dowolność w zakresie ustaleń co do okoliczności mających wpływ na wymiar kary, których bądź to sąd nie ustalił („rozmiar osiągniętych korzyści”), bądź są to okoliczności pozakodeksowe („umożliwienie sprawcom rozboju szybkiego pozbycia się skradzionego towaru”, osiąganie przez oskarżonego znacznych dochodów i jego zdolność do pracy, s. 106).

3.rażącą niewspółmierność (surowość) wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności, wyrażającą się w wymierzeniu jej – osobie niekaranej, osiem lat po zdarzeniu będącym przedmiotem aktu oskarżenia – w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności, co biorąc pod uwagę dyrektywy wymiaru kary zawarte wart. 53 kkjest karą rażąco surową i nieadekwatną do dokonanych przez sąd ustaleń w zakresie czynu zabronionego, którego miał dopuścić się oskarżonyM. F..
Obrońca oskarżonegoM. F., podnosząc takie zarzuty, na podstawieart. 427 § 1 kpkiart. 437 § 2 kpk, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od czynu przypisanego mu w pkt. 2 wyroku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez warunkowe zawieszenie wykonania kary 2 lat pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu w pkt. 2 wyroku.
Obrońca oskarżonegoK. K. (1),na podstawieart. 425 kpkiart. 444 kpk, wyrok w stosunku do tego oskarżonego zaskarżyła w części dotyczącej orzeczenia o karze.
Powołując się na treśćart. 427 § 1 i 2 kpkorazart. 438 pkt 2 kpka takżeart. 438 pkt 4 kpkrozstrzygnięciu sądu pierwszej instancji zarzuciła:

1
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj.art. 424 § 2 kpkpoprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku jakie okoliczności Sąd orzekający miał na względzie przy wymiarze orzeczonej w pkt 7 sentencji wyroku kary łącznej pozbawienia wolności,

2
rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych (pkt 4 sentencji wyroku) oraz kary łącznej w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, albowiem kara ta jest niewspółmierna do stopnia winy oskarżonego, nadto przy zachowaniu szczególnego stopnia dolegliwości wykracza daleko poza potrzebę realizacji celów zarówno prewencji ogólnej, jak i szczególnej.

Podnosząc takie zarzuty, na podstawieart. 437 kpkw zw. zart. 427 § 1 kpk, obrońca wniosła o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez zmianę orzeczonych wobec oskarżonegoK. K. (1)kar jednostkowych i kary łącznej i wymierzenie ich w znacznie mniejszym wymiarze.
Obrońca oskarżonegoT. W. (1), na podstawieart. 425 § 1 kpkiart. 444 kpk, zaskarżyła wyrok w zakresie dotyczącym tego oskarżonego w całości.
Powołując się na treśćart. 438 pkt 2 i 3 kpkrozstrzygnięciu sądu pierwszej instancji zarzuciła:

a
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, mający wpływ na treść orzeczenia, a polegający na mylnym uznaniu, że oskarżony dopuścił się obydwu zarzucanych mu czynów wspólnie i w porozumieniu z innymi mężczyznami w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu dokonywanie przestępstw rozbojów, podczas, gdy prawidłowa ocena dowodów, a w szczególności zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonych,doprowadzają przy użyciu zasad logiki i doświadczenia życiowegoprowadzi do wniosku, iżT. W. (1)czynów zarzucanych mu w punktach I i II nie popełnił w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania względemT. W. (1)regulacjiart. 65 § 1 kk;

b
mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, na skutek przyjęcia, że oskarżony ukrywał udziałD. Z.w jednym z przestępstw, przez co nie zasługuje na zastosowanie dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia orzeczonej względem niego kary, jak również warunkowego zawieszenia jej wykonania z zastosowaniem nawet najdłuższego okresu próby, pomimo postawyT. W. (1)w toku postępowania przygotowawczego i sądowego, mającej na celu ujawnienie wszystkich popełnionych przez niego przestępstw, wyrażających tym samym jego przemożną chęć definitywnego zerwania ze swoim nagannym postępowaniem sprzed lat i co za tym idzie uzasadniającym przekonanie, że nie popełni on ponownie przestępstwa,

c
mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania w postaciart. 5 kpkpoprzez dokonanie interpretacji wszystkich wątpliwości w sprawie na niekorzyść oskarżonego, w szczególności wątpliwości co do przynależności oskarżonego do zorganizowanej grupy przestępczej oraz incydentalnego udziału oskarżonego w całokształcie działań innych osób orazart. 4 kpk,art. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkpolegające na naruszeniu przez Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie zasady swobodnej, kontrolowanej oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków, odnośnie braku zorganizowania się grupy przestępczej w chwili dokonania przez oskarżonego obu zarzuconych mu czynów oraz incydentalnego udziału w nich oskarżonego, jak również poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, a szczególnie tych, które przemawiały na korzyść oskarżonego, poczynienie dowolnych ustaleń faktycznych wbrew dowodom zebranym w sprawie – w szczególności w zakresie znajomości oskarżonegoW.zD. Z.– oraz rozpoznanie sprawy bez zachowania bezstronności i obiektywizmu;

d
mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania w postaciart. 424 § 1 pkt 1 kpk, przez nie wskazanie, które dowody stanowią o tym, że czyny przestępne popełnione zostały przezT. W. (1)w ramach zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw rozbojów, uzasadniające z kolei przyjęcie kwalifikacji prawnej zart. 65 § 1 kk, uniemożliwiającej skorzystanie z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary przewidzianego wart. 60 § 5 kk, pozostając jedynie przy lakonicznym stwierdzeniu, iż „w okresie listopada 2005 r. – stycznia 2006 r. w odniesieniu doA. W.,P. M.,M. P.,T. W.z jednej strony orazT. W.iM. C.z drugiej strony, można mówić o ich udziale w przekształcającej się zorganizowanej grupie przestępczej” (str. 37 uzasadn.) oraz, żeT. W. (1)został skazany prawomocnym wyrokiem SO w Warszawie sygn. akt XVIII K 84/08 za działalność w w/w okresie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej podczas, gdy przestępstwo udziału w grupie przestępczej jest przestępstwem formalnym i nie musi wiązać się z popełnieniem żadnego innego przestępstwa, zaś materiał zgromadzony w niniejszym postępowaniu nie wskazuje na to, że działalność przestępczaT. W. (1)podjęta została przez niego w szeregach zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu dokonywanie rozbojów;

Obrońca oskarżonego, na podstawieart. 438 pkt 4 kpk, wyrokowi zarzuciła ponadto rażącą niewspółmierność kary orzeczonej względemT. W. (1), w stosunku do okoliczności podmiotowo-przedmiotowych zaistniałych w sprawie, polegającą na wymierzeniu oskarżonemu kary bez zastosowania nadzwyczajnego jej złagodzenia przy zastosowaniuart. 60 § 3 kklubart. 60 § 4 kkoraz kary bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Podnosząc takie zarzuty, na podstawieart. 437 § 2 kpk, skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie z opisu obu czynów przypisywanych oskarżonemuT. W. (1)orzeczeniaart. 65 kk, złagodzenia wymierzonych mu za te czyny kar jednostkowych w oparciu oart. 60 § 3 kklubart. 60 § 4 kkoraz wymierzenie ich z warunkowym zawieszeniem ich wykonania przy zastosowaniuart. 60 § 5 kk, względnie zaśart. 69 § 1 kk, pozostanie przez sąd przy pełnej absorpcji i wymierzenie oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na podstawieart. 89 § 1 kkw zw. zart. 69 kkna okres 5 lat próby, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
    Sądowi Okręgowemu dla Warszawy-Pragi w Warszawie.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacje obrońców nie są zasadne co oznacza, że podniesione zarzuty, jak i argumenty przytoczone na ich poparcie nie mogły skutkować uwzględnieniem zawartych w nich wniosków.
Lektura akt rozpoznawanej sprawy, w kontekście ocen i wniosków przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uprawnia do twierdzenia, że sąd pierwszej instancji rozstrzygał w oparciu o kompletny materiał dowodowy, który ocenił z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego i w następstwie tak dokonanej oceny ustalił stan faktyczny nie zawierający błędów. W uzasadnieniu wyroku sąd odniósł się do treści każdego dowodu wskazując, czy i w jakim zakresie uznał go za wiarygodny a co istotne, szeroko motywując, co legło u podstaw takiej oceny. Argumentacja sądu w tym zakresie jest rzeczowa, logiczna i konkretna a jako taka korzysta z ochrony w instancji odwoławczej, tym bardziej, że pomimo obszerności wniesionych apelacji, skarżący nie podnieśli takich zarzutów, które mogłyby ją skutecznie podważyć, bądź co najmniej poddać w wątpliwość.
W ocenie sądu odwoławczego zasadnym jest, by w pierwszej kolejności odnieść się do apelacji obrońcy oskarżonegoM. F., bo zarzuty tam sformułowane mają największy ciężar gatunkowy, skoro skarżący ten zarzuca wyrokowi m. in. taką obrazę przepisów prawa procesowego, której skutkiem jest zaistnienie bezwzględnej przesłanki odwoławczej zart. 439 § 1 pkt 9 kpk. Stwierdzić jednak należy, że wbrew stanowisku autora apelacji, wyrok sądu pierwszej instancji zapadł w zgodzie z regułami prawa procesowego, co oznacza, że sformułowane w tym zakresie zarzuty są bezzasadne a w znacznej mierze bezzasadne w stopniu oczywistym.
I tak, nieuprawnione jest twierdzenie obrońcy oskarżonegoM. F., że w sprawie brak jest dowodów pozwalających na przypisanie temu oskarżonemu przestępstwa paserstwa przedmiotów pochodzących z rozboju dokonanego w dniu 7 grudnia 2005 r. na kierowcy tiraA. B.. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób wyczerpujący (k. 62 i następne) omówił podstawę dowodową poczynionych ustaleń faktycznych poddając szczegółowej analizie całokształt materiału dowodowego sprawy. Nie ulega wątpliwości, że zasadnicze znaczenie przy czynieniu ustaleń w tym zakresie miały wyjaśnienia oskarżonych a także zeznania świadków – de facto współsprawców samego rozboju. Sąd pierwszej instancji dostrzegł specyfikę tak ukształtowanego materiału dowodowego i z należytą starannością odniósł się do jego treści. Podzielając w całości zasadność ocen i ustaleń sądu stanowczo należy stwierdzić, że relacjeT. W. (1),M. C. (2)iA. W. (1)jednoznacznie wskazują, że to oskarżony nie tylko przejął towar z napadu, ale to także on zapłacił - rozliczył napad, wypłacając należność jego sprawcom. Ze zgromadzonych dowodów jednoznacznie bowiem wynika, że towar „z napadu z(...)”trafił właśnie do oskarżonegoM. F., określanego przez pozostałych jako(...). Sam oskarżony nie kwestionuje, że tak na niego mówią, choć jednocześnie podawał, że w ten sposób wiele osób zwraca się także do jego ojca, brata i innych, którzy noszą wS.nazwiskoF.(k. 5349-5350). Sąd odwoławczy nie podziela zastrzeżeń autora apelacji co do oceny wartości dowodowej zeznań i wyjaśnieńA. W. (1),M. C. (2)iT. W. (1). ŚwiadekA. W. (1), do którego relacji wprost odwołuje się skarżący, w toku całego postępowania, w tym także będąc słuchanym na rozprawie twierdził, akcentując – co istotne – swoją pewność w tym zakresie, że toF.zK.przywieźli pieniądzeza towar z tegoG.(k. 535, 6599, 6601, 6604, 6738). Wobec powyższego, zastrzeżenia obrońcy i powoływanie się na różnice pomiędzy wyjaśnieniami świadka bez jednoczesnego ich wskazania i to w sytuacji, gdy oskarżonemu przypisano wyłącznie paserstwo, nie mogą być skuteczne, skoro co do powyższej okoliczności relacjaA. W. (1)w toku całego procesu była spójna.
Oceniając - w aspekcie zarzutów apelacji - okoliczności związane z rozliczeniem napadu z 7 grudnia 2005 r. a tym samym z osobą oskarżonegoM. F., stwierdzić należy, że nie bez powodu zapadły one w pamięć uczestników spotkania w zajeździe podŁ., którego celem było omówienie zasad i terminu rozliczenia, bowiem sprawcy samego napadu obawiali się, że pieniędzy za skradziony i przekazany towar nie dostaną. Jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji, samM. F.składając wyjaśnienia co do powyższej okoliczności nie tylko nie negował swojej obecności na spotkaniu, ale przyznał, że doszło wówczas dokłótni o pieniądze(k. 5347). Sąd pierwszej instancji ocenił wyjaśnienia oskarżonego dotyczące przebiegu spotkania słusznie uznając, że w zakresie, w jakim kwestionuje on jakikolwiek swój związek z przestępstwem, są one w sposób oczywisty niewiarygodne. Podkreślić stanowczo należy, że sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym jest twierdzenie oskarżonego, że w zajeździe był wyłącznie dlatego, że wyświadczył uprzejmośćK. K. (1)i przywiózł go na spotkanie, w samym spotkaniu uczestniczył przypadkowo a jego deklaracja wobec uczestników spotkania, że dostaną pieniądze a także przekazanie reklamówki z elementami skradzionych maszynek, również wynikała z chęci pomocy koledze (k. 5347-5348 …w końcu wszyscy zaczęli się kłócić o te pieniądze i ja, tylko dlatego, że znałemK. K. (1), to wtrąciłem się i powiedziałem, żeby ci przyjezdni uspokoili się, to na pewno dostaną swoje pieniądze… ja podszedłem do samochodu i dwóm z nich dałem reklamówkę…). Zasady wiedzy, logika i doświadczenie życiowe wskazują, że w spotkaniach, których celem jest ustalenie zasad rozliczeń zysku z przestępstwa a w szczególności takich, gdzie to rozliczenie jest problematyczne i staje się źródłem konfliktu, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, nikt przypadkowy nie uczestniczy a już z pewnością nie zabiera głosu deklarując wypłatę żądanych pieniędzy. W konsekwencji, niezależnie od relacji innych, wymienionych wcześniej osób, same wyjaśnienia oskarżonegoM. F., ocenione przez pryzmat wskazańart. 7 kpknie pozostawiają wątpliwości w zakresie słuszności przypisania temu oskarżonemu przestępstwa paserstwa. Sąd pierwszej instancji oceniając materiał dowodowy w zakresie postawionego oskarżonemu zarzutu zart. 280 § 1i in.kk, dostrzegł jego niespójność, przy czym dotyczyła ona wyłącznie udziału oskarżonego w samym napadzie, jak i jego ewentualnego zlecenia. Okoliczności te zostały poddane wnikliwej analizie, której następstwem była modyfikacja zarówno opisu jak i kwalifikacji prawnej czynu skutkujące skazaniemM. F.wyłącznie za paserstwo. W tym natomiast zakresie – wbrew stanowisku obrońcy – materiał dowodowy jest jednoznaczny a poczynione na jego podstawie ustalenia faktyczne pewne.
Uwzględniając powyższe okoliczności, stwierdzić należy, że bezzasadny jest zarzut apelacji, w którym skarżący podnosi, że dokonując oceny materiału dowodowego w zakresie, w jakim dotyczy on oskarżonegoM. F., sąd dopuścił się obrazyart. 4, 7 czy 410 kpk. Wobec lakoniczności uzasadnienia apelacji, trudno ustalić, jakie argumenty legły u podstaw takiej oceny skarżącego, ale nie ulega wątpliwości, że sam zarzut jest chybiony. Dokonując oceny relacji wszystkich uczestników spotkania w zajeździe składanych na różnym etapie postępowania, sąd odniósł się do ich treści wywodząc niewątpliwie korzystne dla oskarżonego wnioski w zakresie rekonstrukcji stanu faktycznego. Przypomnieć należy, że oskarżony został uniewinniony od zarzutu udziału w grupie przestępczej i to o charakterze zbrojnym a sąd przypisał mu przestępstwo paserstwa przy pierwotnym zarzucie o znacznie większym ciężarze gatunkowym, bo kwalifikowanym zart. 280 § 2 kkw zb. zart. 227 kkw zb. zart. 157 § 1 kkw zb. zart. 189 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kk. Już samo to uprawnia do wniosku, że sąd ocenił dowody z poszanowaniem reguł ujętych wart. 7 kpkzdecydowanie uwzględniając okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego co sprawia, że twierdzenie skarżącegoo dowolności ocen i wywodzeniu z dowodów wniosków z nich niewynikających wyłącznie na niekorzyść oskarżonego(zarzut 2.2 apelacji) jest bezzasadne i to w stopniu oczywistym.
Przedstawiona w uzasadnieniu wyroku ocena materiału dowodowego sprawy, nie tylko uprawniała, ale i obligowała sąd orzekający do przyjęcia, że oskarżonyM. F.popełnił przestępstwo zart. 291 § 1 kkw warunkachart. 294 § 1 kk. Sąd w szczególności dokładnie wskazał, z jakich dowodów wynika ustalenie, że to oskarżonyprzyjął i pomagał do zbyciarzeczy pochodzących z rozboju na osobieA. B.(k. 26, 59 i następne uzasadnienia) a nadto wyjaśnił podstawę ustalenia, że oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (k. 99 uzasadnienia). Sąd wskazał także, z jakich powodów ramy czasowe przypisanego oskarżonemu przestępstwa oznaczył jako 7-14 grudnia 2005 r. Z poczynionych ustaleń faktycznych jednoznacznie wynika, że 1-3 dni po napadzie, z udziałem oskarżonego odbyło się spotkanie związane z jego rozliczeniem a po kolejnych kilku dniach oskarżony iK. K. (1)przekazali umówioną kwotę pieniędzy (k. 26 uzasadnienia), stąd zastrzeżenia skarżącego co do określenia daty przestępstwa, nie są słuszne. Wskazanie daty przestępstwa w precyzyjnie określonym i dość krótkim przedziale czasowym, nie jest sprzeczne z wymogami prawa procesowego. Z treściart. 413 § 2 pkt 1 kkwynika obowiązek dokładnego określenia w wyroku przypisanego oskarżonemu czynu a oznaczenie7-14 grudnia 2005 r. wymóg ten spełnia. Zawsze należy dążyć do tego, aby czas popełnienia czynu zabronionego był określany jak najdokładniej, ale ta dokładność jest uwarunkowana kształtem materiału dowodowego, który w rozpoznawanej sprawie dawał możliwości wyłącznie takiego ustalenia, jak uczynił to sąd pierwszej instancji. W omówionym zakresie wyrok sądu jest zatem zgodny z wymogamiart. 413 § 1 i 2 kpk.
Podzielając słuszność ocen i ustaleń sądu pierwszej instancji, które doprowadziły do przypisania oskarżonemuM. F.przestępstwa zart. 291 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kk, sąd odwoławczy uznał za bezzasadny wyrażony w apelacji pogląd, że przy uwzględnieniu opisu czynu zarzuconego temu oskarżonemu, wydając takiej treści rozstrzygnięcie, sąd pierwszej instancji przekroczył granice oskarżenia a tym samym wydał wyrok z obraząart. 14 § 1 kpki w związku z tym takżeart. 17 § 1 pkt 9 kpk, co zdaniem skarżącego, miało skutkować uchybieniem określonym wart. 439 § 1 pkt 9 kpk. Analiza zarzutu, jak i uzasadnienia apelacji, uprawnia do oceny, że podstawę takiego stanowiska skarżącego stanowi wyłącznie wadliwa wykładnia pojęcia „granic oskarżenia”.
Pomimo oczywistości tego stwierdzenia, wobec treści apelacji (zarzut II pkt 1), przypomnieć należy, że przedmiotem procesu nie jest ocena prawna czynu (czyli jego kwalifikacja) a ujęte w akcie oskarżenia zdarzenie historyczne. Znaczenie określenia "zdarzenie historyczne" obejmuje opisane w skardze wniesionej przez prokuratora zdarzenie faktyczne. Zdarzenie historyczne jest przy tym pojęciem o szerszym znaczeniu niż pojęcie "czynu" oskarżonego, polegającego na jego działaniu lub zaniechaniu. Sąd może zatem inaczej, w porównaniu z twierdzeniami oskarżyciela w akcie oskarżenia, dokonać ustaleń w sprawie i nadać inną kwalifikację prawną stosowną do ustalonego stanu faktycznego, o ile porusza się w granicach wyznaczonych zdarzeniem ujętym w akcie oskarżenia. Granice oskarżenia są zachowane wtedy, gdy w miejsce czynu zarzuconego, w ramach tego samego zdarzenia faktycznego (historycznego) można przypisać oskarżonemu czyn nawet ze zmienionym opisem i jego oceną prawną, ale mieszczący się w tym samym zespole zachowań człowieka, które stały się podstawą poddania w akcie oskarżenia przejawów jego działalności wartościowaniu z punktu widzenia przepisów prawa karnego materialnego. Jak wskazuje Sąd Najwyższy, elementami składowymi ułatwiającymi określenie ram tożsamości "zdarzenia historycznego" są: identyczność przedmiotu zamachu, identyczność podmiotów oskarżonych o udział w zdarzeniu, identyczność podmiotów pokrzywdzonych, a wreszcie tożsamość czasu i miejsca zdarzenia, zaś w wypadku odmiennego niż w akcie oskarżenia określenia tej daty i miejsca, analiza strony przedmiotowej i podmiotowej czynu w kontekście związku przyczynowego pomiędzy ustalonym zachowaniem osoby oskarżonej i wynikającego z tego zachowania skutkiem takiego działania bądź zaniechania (tak SN w wyroku z 2.03.2011 r, III KK 366/10, OSNKW 2011/6/51 a także w wyroku z 5.09.2006 r. IV KK 194/06, OSNwSK 2006/1/1663). Granice oskarżenia wyznacza zatem przedmiot ochrony a w jego ramach także rodzaj przestępstwa, przedmiot czynności wykonawczej, miejsce i czas działania a także osoba oskarżonego i pokrzywdzonego.
Na gruncie analizowanej sprawy, przedmiotem rozpoznania był napad na kierowcę tira i w jego następstwie kradzież pojazdu wraz z towarem, co oznacza, że przedmiot procesu a tym samym granice oskarżenia wyznaczało zdarzenie faktyczne, którego istotę stanowiło bezprawne wejście w posiadanie rzeczy należących do pokrzywdzonegoA. B., bądź jemu powierzonych (por. postanowienie SN z 25.10.2012 r. IV KK 87/12). Przekładając przytoczone wcześniej kryteria na stan prawny analizowanej sprawy stwierdzić należy, że oskarżonemuM. F.zarzucono – jako czyn podstawowy - popełnienie przestępstwa rozboju, którego głównym przedmiotem ochrony jest własność a przedmiot czynności wykonawczej obejmował działanie i za przestępstwo o tożsamym przedmiocie ochrony i czynności wykonawczej oskarżony został skazany. Rozbój i paserstwo – co oczywiste - to przestępstwa przeciwko mieniu, popełniane w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Zarzut postawiony oskarżonemu w akcie oskarżenia obejmował zdarzenie z dniu 7 grudnia 2005 r. zaistniałe wŁ.a czyn przypisany dotyczy także tej daty, choć sąd określił granicę czasową przestępstwa na 14 grudnia 2005 r. a co do miejsca przyjąłbliżej nieokreślone miejsce w okolicachŁ.iS., nadto, w zakresie zarzutu i czynu przypisanego, została zachowana tożsamość pokrzywdzonego i oskarżonego. Co równie istotne, z ustaleń sądu wynika, że oskarżony bezpośrednio po dokonaniu przestępstwa przyjął pochodzące z niego przedmioty, skoro dysponował nimi na spotkaniu, które na przestrzeni dnia do trzech od napadu i przy udziale części jego uczestników odbyło się w zajeździe a dotyczyło kwestii rozliczenia napadu.
W konsekwencji, wyznacznikami zachowania tożsamości czynu zarzuconego i przypisanego oskarżonemuM. F., przy uwzględnieniu omówionych wyżej kryteriów, są ten sam przedmiot ochrony i czynności wykonawczej, ten sam zamiar, zbliżone a w części tożsame miejsce i czas zachowania a wreszcie tożsamość oskarżonego i podmiotów pokrzywdzonych. Powyższe uprawnia do wniosku, że zarzucenie oskarżonemu wejścia w posiadanie cudzych rzeczy w warunkach wyznaczonych znamionami przestępstwa rozboju a przypisanie wejścia w posiadanie tych samych rzeczy, ale poprzez ich przyjęcie i pomoc do zbycia z jednoczesną świadomością ich pochodzenia, nie stanowi wyjścia poza granice oskarżenia.
Nie jest przy tym skuteczne odwoływanie się przez skarżącego do treści postanowienia Sądu Najwyższego z 14 lipca 2011 r. w sprawie IV KK 139/11, które jedynie pozornie dotyczyło podobnego stanu faktycznego, skoro w sprawie poddanej kontroli Sądu Najwyższego granice czasowe zarzutu i czynu przypisanego oddzielał okres ponad miesiąca a nadto przypisane przez sąd, w miejsce kradzieży z włamaniem paserstwo, obejmowało zaledwie część pochodzących z kradzieży przedmiotów. Zasadniczo, to właśnie stwierdzona rozbieżność czasowa a także zupełnie inne miejsce dokonania paserstwa, skutkowały oceną Sądu Najwyższego, że w przypadku zarzutu kradzieży z włamaniem i przypisania paserstwa nie można mówić o tożsamości czynów, skoro paserstwo miało miejsce w jakiś czas po kradzieży i w okolicznościach nie mających z nią nic wspólnego, gdy stan faktyczny niniejszej sprawy, w tym zakresie przedstawia się inaczej, przede wszystkim co do granic czasowych zarzutu i czynu przypisanego.
Mając na względzie te wszystkie okoliczności uznać należy, że apelacja obrońcy oskarżonegoM. F.w zakresie, w jakim ten skarżący podważa słuszność ocen i wniosków, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku a także wskazuje na zaistnienie negatywnej przesłanki procesowej – jest bezzasadna.
Podobną ocenę należy zastosować do zarzutów sformułowanych w apelacji obrońcy oskarżonegoT. W. (1).
Ta skarżąca, co do zasady, nie kwestionuje ustaleń sądu w zakresie samego udziału oskarżonego w przypisanych mu rozbojach, ale podnosi, że materiał dowodowy sprawy nie dawał podstaw do przyjęcia, by obu przestępstw oskarżony dopuścił się działając w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw. Stanowisko obrońcy w tym zakresie jest sprzeczne z jednoznaczną wymową materiału dowodowego sprawy a jako takie nie mogło skutkować modyfikacją wyroku w sposób wskazany w apelacji.
Sąd pierwszej instancji uzasadniając podstawę przyjęcia odpowiedzialności oskarżonego w warunkachart. 65 § 1 kkomówił, jakie dowody legły u podstaw takiego ustalenia a w szczególności odniósł się do relacji oskarżonych i świadków, którzy wraz z oskarżonym uczestniczyli w procederze organizacji i realizacji napadów na kierowców samochodów ciężarowych i co bezsporne, dysponowali szeroką wiedzą w tym zakresie (k. 37-39 uzasadnienia). Zeznania i wyjaśnienia co do powyższej okoliczności złożyli w szczególności, poza oskarżonymT.W.,A. W. (1),I. P.,P. M. (1)a takżeM. C. (2)i choć część wymienionych osób nie definiuje także własnej ówczesnej działalności jako zorganizowanej grupy przestępczej (takP. M. (1)iM. C. (2)), to podawane przez nich okoliczności jednoznacznie wskazują na trafność ustalenia sądu, że przypisanych mu przestępstw oskarżony dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej, której celem było dokonywanie przestępstw rozbojów. Taki sposób argumentacji wyklucza zasadność postawionego przez obrońcę w tym zakresie zarzutu obrazyart. 424 § 1 kpk.
Odmienny pogląd skarżącej przedstawiony w apelacji wynika z wadliwej wykładni znamienia zorganizowanej grupy przestępczej. Przypomnieć zatem należy, że dla przyjęcia działania w takiej strukturze przestępczej, nie jest wymagany szczególny poziom jej organizacji, wystarczającym jest, by był on na poziomie zaledwie podstawowym, ale z podziałem ról. Warunkiem bytu zorganizowanej grupy przestępczej jest stały cel jej działania, w miarę stały skład i podział zadań, choć jednocześnie nie ma wymogu uczestnictwa wszystkich jej członków w każdym przestępstwie. Grupa zorganizowana tym właśnie różni się od innej grupy przestępców, że posiada pewną strukturę organizacyjną o cechach trwałości, więzach organizacyjnych w ramach wspólnego porozumienia, charakteryzuje ją planowanie przestępstw przez chociażby wyszukiwanie miejsc i potencjalnych ofiar, podział ról, czy skoordynowany sposób działania. W orzecznictwie wielokrotnie przy tym wskazywano, że skoro sama przynależność do grupy jest karalna, niezależnie od popełniania przestępstw, dla których została powołana, to nie jest nawet konieczna wiedza członków o szczegółach jej organizacji i znajomość wszystkich członków. Uwzględniając te uwagi natury ogólnej, niezbędne wobec zarzutów apelacji, odwołać się należy do ustaleń sądu w zakresie charakterystyki struktury, do której przynależał oskarżonyT. W. (1). Bezspornym jest, że zasadniczy ustalony przez sąd skład grupy, w skład której wchodził, był stały, grupa miała jasno sprecyzowany i realizowany cel działania (dokonywanie rozbojów), opracowane metody dokonywania napadów („na policjanta” i „na wskok”) a w ich ramach przyjęty podział zadań (stały m. in. co do osób przebierających się za policjantów, kierowców). Grupa dysponowała środkami finansowymi, z których po napadzie z 7 grudnia 2005 r. został nabytyF. (...), posiadała także umundurowanie policyjne i inne akcesoria niezbędne do dokonywania przestępstw. Z ustaleń sądu wynika również, że wybór metody, jak i ilość osób uczestniczących w przestępstwie były uzależnione od potrzeb konkretnego przypadku, przy czym szczegóły uzgadniano na spotkaniu organizowanym przed każdym napadem, niekiedy wizytowano miejsca, gdzie miało dojść do napadu, po dokonaniu przestępstwa dzielono uzyskane z niego zyski. Tak ustalony sposób działania w pełni uprawniał do oceny, że struktura przestępcza, w której ramach m. in. oskarżonyT. W. (1)dokonywał przestępstw, realizowała kryteria kwalifikujące ją jako zorganizowaną grupę przestępczą. Przywołane ustalenia sądu czynią tym samym bezzasadnym stanowisko obrońcy (str. 7 apelacji), żetrudno jest odnaleźć w rozumowaniu sądu elementy,które skutkowały przypisaniem oskarżonemu działania w warunkachart. 65 § 1 kk. Stwierdzić należy, że sąd, w przeciwieństwie do obrońcy, czyniąc ustalenia w tym zakresie oparł się na kompleksowej analizie materiału dowodowego sprawy, podczas gdy skarżąca wywodzi określone wnioski z oceny wybiórczej i uproszczonej koncentrując się na tych fragmentach zeznań, bądź wyjaśnień, które uznaje za korzystne dla oskarżonego. Nie ulega wątpliwości, że opracowując i realizując następnie napady metodą „na policjanta” ich uczestnicy musieli dysponować określonymi akcesoriami, i trudno podważać istnienie grupy poprzez rozważania, kto akcesoria te dla grupy organizował, jak również, dlaczego toA. W. (1)miał zasadniczy wpływ na kupno samochodu do dokonywania napadów a decyzji w tym zakresie nie podejmował oskarżonyW.. Dla bytu zorganizowanej grupy przestępczej nie ma bezwzględnego wymogu przywództwa, skoro w ramach stałego grona uczestników oni sami, bądź część z nich, koordynuje działalność według określonych reguł i potrzeb, nie ma zatem wymogu – wbrew stanowisku obrońcy - kolektywnego podejmowania wszystkich decyzji. Formułowanie takich wymagań, na jakie obrońca wskazuje w apelacji, w stosunku do struktury przestępczej a zatem ze swej istoty nielegalnej i działającej przez to w konspiracji, w obowiązującym stanie prawnym jest nieuprawnione a przez to nieskuteczne.
Rację ma obrońca, że uzasadniając wyrok w zakresie przyjęcia działania oskarżonego w warunkachart. 65 § 1 kk, sąd odwołał się do orzeczeń wydanych po dacie ogłoszenia wyroku w rozpoznawanej sprawie (k. 35 uzasadnienia). Okoliczność ta nie pozbawia jednak słuszności argumentacji sądu, skoro stan prawny na etapie wyrokowania i sporządzania uzasadnienia nie uległ zmianie a powołanie orzecznictwa służy wyłącznie wsparciu argumentacji sądu a nie jej zastępowaniu.
Wskazać także należy, że sąd pierwszej instancji przypisując oskarżonemu działanie w warunkachart. 65 § 1 kk, samodzielnie poczynił ustalenia w tym zakresie a okoliczność skazania oskarżonego za przestępstwo zart. 258 § 1 kkw okresieco najmniej od grudnia 2005 r.przez Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2008 r. w sprawie XVIII K 84/08 przywołał jedynie na poparcie własnych ustaleń. Bezzasadnym i to w stopniu oczywistym jest zatem sugestia skarżącej, że fakt wcześniejszego skazania sąd przyjął za podstawę czynionych ustaleń faktycznych.
Mając na względzie te wszystkie okoliczności, stwierdzić należy, że ustalenia i oceny sądu, które stanowiły podstawę zakwalifikowania przestępstw przypisanych oskarżonemuT. W. (1)także przy zastosowaniuart. 65 § 1 kksą zgodne ze wskazaniamiart. 7 kpk, wynikają z wszechstronnej i samodzielnej analizy całokształtu okoliczności sprawy, co zostało prawidłowo umotywowane w uzasadnieniu wyroku a to sprawia, że zarzuty apelacji zarówno te, które dotyczą obrazy prawa procesowego (art. 4, 5, 7. 410 i 424 kpk) jak i będących ich następstwem – zdaniem skarżącej – błędów w ustaleniach faktycznych, są bezzasadne.
Nie jest również słuszne stanowisko skarżącej, że sąd pierwszej instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych przyjmując, że oskarżonyT. W. (1)ukrywał udziałD. Z.w jednym z przestępstw a to rozboju dokonanym w dniu 25 listopada 2011 r. na kierowcy cysterny przewożącej olej opałowy na trasieM.-K.. Dokonując oceny materiału dowodowego w tym zakresie (k. 42 i nast. uzasadnienia) sąd wyczerpująco uzasadnił, jakie dowody stanowiły podstawę przyjęcia udziału w tym przestępstwieD. Z.i dlaczego sprzeczne z nimi wyjaśnienia oskarżonego ocenił jako niewiarygodne (k. 45 uzasadnienia). Argumentacja sądu w tym zakresie jest rzeczowa, logiczna i konkretna a jako taka korzysta z ochrony w instancji odwoławczej. Powtórzyć należy za sądem pierwszej instancji, że wobec konsekwentnych i spójnych relacjiM. C. (2)iA. W. (1)a takżeG. D., sprawstwo i winaD. Z.nie mogły budzić wątpliwości, podobnie jak okoliczność, że był on bliskim kolegą oskarżonegoT. W. (1)i to skutkowało, że oskarżony w toku procesu konsekwentnie i – co istotne – świadomie, w sposób niezgodny z rzeczywistością, negował udziałD. Z.w tym napadzie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przy tym dostrzegł zachowanie oskarżonego podczas konfrontacji zA. W. (1), gdzie pomimo wcześniejszego wielokrotnego wskazywania, że nie wie, jak miał na imię mężczyzna opseudonimie (...), który rzekomo dokonał wypięcia przewodów hamulcowych, po wskazaniu przezA. W. (1), że ten uczestnik rozboju miał na imięD., sam, wbrew wcześniej deklarowanej nieznajomości jego danych, wskazał imięM.. Taka postawa procesowa świadczy o nieszczerości wypowiedzi i słusznie skutkowała uznaniem wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie za niewiarygodne.
Uwzględnienie tych wszystkich okoliczności sprawia, że apelacje obrońców oskarżonychM. F.iT. W. (1)w zakresie, w jakim dotyczą ocen i ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji, nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z jednolitym orzecznictwem Sądu Najwyższego (m.in. postanowienie z dnia 12 września 1995r., II KRN 100/95, OSNKW 1995r., nr 11-12, poz. 78) przekonanie sądu o wiarygodności jednych i niewiarygodności innych dowodów pozostaje pod ochroną prawa procesowego wtedy, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk) i jest - z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego – uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 kpk). W ocenie sądu odwoławczego – co wskazano wyżej - zaskarżony wyrok wymogi te spełnia.
Wobec skierowania apelacji obrońców także przeciwko rozstrzygnięciom o karach (w przypadku oskarżonegoK. K. (1)wyłącznie w tej części), sąd odwoławczy dokonał kontroli wyroku również w tym zakresie, nie znajdując podstaw do jego zmiany.
Zgodnie zart. 438 pkt 4 kpk, sąd odwoławczy zmienia lub uchyla orzeczenie w zakresie kary tylko w razie stwierdzenia jej rażącej niewspółmierności. Rażąca niewspółmierność, o której mowa w powołanym przepisie zachodzi tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego (tak SN m.in. w wyroku z dnia 22 października 2007r., SNO 75/07, LEX nr 569073). Oceniając całokształt okoliczności sprawy nie sposób przyjąć, by sytuacja taka zachodziła wobec oskarżonych.
Analiza uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji (k. 105) wskazuje, iż sąd ten przy wymiarze kar jednostkowych uwzględnił zasadnicze okoliczności istotne dla rozstrzygania w tym zakresie oraz właściwie je ocenił w kontekście dyrektyw wymiaru kary wskazanych wart. 53 § 1 i § 2 kk. Sąd, w szczególności, miał na względzie wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonym przestępstw. Wskazać należy, że sam ustawodawca wprowadził klasyfikację ciężaru gatunkowego poszczególnych kategorii przestępstw różnicując go sankcjami – najsurowsze kary przewidział za zbrodnie, ale także w ramach występków są takie, które właśnie z uwagi na zagrożenie ustawowe należą do czynów o największym ciężarze gatunkowym. Taki właśnie charakter ma występek rozboju, którego stopień społecznej szkodliwości jest jeszcze większy, jeżeli podlega on kumulatywnej ocenie prawnej, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Korzystniej, ale tylko nieznacznie, została ukształtowana sankcja za przestępstwo paserstwa mienia znacznej wartości przypisaneM. F.. Stwierdzić zatem należy, że sam rodzaj przypisanych oskarżonym przestępstw uzasadnia stanowisko sądu o wysokim stopniu ich społecznej szkodliwości, a ten- stosownie do treściart. 53 § 1 kk– jest jednym z zasadniczych wyznaczników wymiaru kary. Sąd prawidłowo również wskazał na duży stopień winy oskarżonych wyrażający się ich działaniem umyślnym w zamiarze bezpośrednim, w stosunku do oskarżonychK. K. (1)iT. W. (1)okolicznościami obciążającymi jest także charakter i zakres przemocy zastosowanej wobec pokrzywdzonych i skutki, jakie w sferze zdrowia fizycznego i psychicznego osoby te odniosły. Wobec tych oskarżonych sąd prawidłowo także dostrzegł fakt uprzedniej karalności, która w przypadku oskarżonegoT. W. (1)skutkowała odpowiedzialnością w warunkach recydywy.
Rozstrzygając w zakresie odpowiedniej sankcji karnej w stosunku do oskarżonegoT. W. (1), sąd prawidłowo ocenił – o czym także wyżej – że wobec tego oskarżonego zachodzi zbieg podstaw do obostrzenia i złagodzenia orzekanych kar, przy czym ten ostatni wynika z postawy procesowej oskarżonego polegającej na ujawnieniu m.in. w ramach postępowania Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku istotnych okoliczności popełniania przestępstw a także osób w nich uczestniczących. W takich warunkach (tj. zbiegu podstaw obligatoryjnego obostrzenia i złagodzenia kar), uwzględniając także zatajenie przez tego oskarżonego udziałuD. Z.w jednym z przestępstw, sąd był uprawniony do rezygnacji ze stosowania tych nadzwyczajnych podstaw wpływających na wymiar orzekanej kary. Nie sposób jednak nie dostrzec, że sąd zastosował stosunkowo łagodne sankcje względem tego oskarżonego, skoro orzekł wobec niego kary jednostkowe jak i ukształtował wymiar kary łącznej w najniższym ustawowym wymiarze. W konsekwencji, choć sąd prawidłowo nie zastosował dobrodziejstwaart. 60 § 4 kk, to stanowczo należy stwierdzić, że zdecydowanie uwzględnił przy orzekaniu w znacznie szerszym zakresie okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego, aniżeli te, które go istotnie obciążały. Jednocześnie całokształt okoliczności sprawy słusznie skutkował oceną, że wobec tego oskarżonego brak jest podstaw do przyjęcia na tyle pozytywnej prognozy kryminologicznej, by wykonanie orzeczonej wobec niego kary łącznej warunkowo zawiesić. Odmienny pogląd obrońcy w tym zakresie uwarunkowany jest wyłącznie rolą procesową skarżącej, bowiem nie znajduje żadnego wsparcia w okolicznościach sprawy.
Odnosząc się do sytuacji procesowej oskarżonegoM. F.w aspekcie tych okoliczności, które wpłynęły na wymiar i bezwzględny charakter orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności, stwierdzić należy, że także co do tego oskarżonego argumentacja sądu zasługuje na aprobatę. Charakter przypisanego oskarżonemu przestępstwa uzasadnia ocenę, że dla realizacji celów kary niezbędnym jest jej orzeczenie w przyjętym przez sąd wymiarze. Truizmem jest stwierdzenie, że działania sprawców rozboju, czy innych przestępstw przeciwko mieniu, w dużej mierze determinowane są gwarancją zbytu skradzionych przedmiotów, a tą zapewniają właśnie paserzy. To chociażby sprawia, że ciężar gatunkowy przestępstwa paserstwa mienia znacznej wartości sam ustawodawca, poprzez wymiar sankcji, ukształtował jako znaczny. Zgodzić się natomiast należy z obrońcą oskarżonego, że sąd wadliwie jako okoliczność obciążającą tego oskarżonego przyjął jego uprzednią karalność. Analiza wcześniejszych skazańM. F.(wyroki Sądu Rejonowego w Sochaczewie w sprawach II K 485/06 i II K 64/06 wydane w okresie 2007-2008) wskazuje, że wobec orzekania względem niego kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, upływem okresu próby i jednocześnie uiszczeniem kar grzywien, skazania te uległy zatarciu i to już w dacie orzekania przez sąd pierwszej instancji. Zdaniem sądu odwoławczego, nie jest to jednak tego typu okoliczność, której zaistnienie niejako automatycznie winno skutkować złagodzeniem orzeczonej wobec tego oskarżonego kary, skoro nie stanowiła ona ani zasadniczej, ani tym bardziej jedynej podstawy takiego jej wymiaru. Nie jest również tak, co sugerował obrońca oskarżonego na rozprawie, by wyrok sądu pierwszej instancji w zakresie kar był wewnętrznie niesprawiedliwy właśnie wobec braku zróżnicowania kar orzeczonych co do poszczególnych oskarżonych. Zarzut ten nie jest uprawniony, bowiem sąd orzekł zdecydowanie surowsze kary wobec oskarżonych skazanych za rozboje a jedynie co doT. W. (1)ukształtował wymiar kary pozbawienia wolności na poziomie równym z karą orzeczoną wobecM. F., wskazując na postawę procesową tego oskarżonego i jego współpracę z organami ścigania jako istotną (a dotyczącą tylko tego oskarżonego) okoliczność wpływającą korzystnie na wymiar orzekanej kary.
W konsekwencji, kary wymierzone wobec oskarżonychT. W. (1)iM. F.są karami sprawiedliwymi, zasłużonymi, nie sposób również nie dostrzec, że wobec samego nieznacznego poziomu wykorzystania sankcji, który stanowi zasadnicze kryterium oceny stopnia surowości, nie mogą być oceniane jako niesprawiedliwe, tym samym wyłączona jest ich ocena jako surowych w stopniu rażąco niewspółmiernym a tylko takie ustalenie obliguje sąd odwoławczy do modyfikacji wyroku w zakresie kary.
Odnosząc się w końcu do apelacji obrońcyK. K. (1)stwierdzić należy, że zarzuty także tego obrońcy nie zasługują na uwzględnienie. Skarżąca nie zakwestionowała skutecznie argumentów, które sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę kształtowania wobec oskarżonego orzeczenia w zakresie przyjętej sankcji karnej i to zarówno co do kar jednostkowych, jak i zasad ustalenia wymiaru kary łącznej. Uwzględniając charakter przypisanych oskarżonemu przestępstw, w tym omówiony wcześniej wysoki stopień ich społecznej szkodliwości, nawet przy przyjęciu mniejszej roli oskarżonego w ich dokonaniu, ustalenie wymiaru kar za każdy z czynów na poziomie 3 lat, a więc minimalnie przekraczającym dolny próg ustawowego zagrożenia, nie pozwala na ocenę, by tak ukształtowane sankcje cechowała nadmierna a tym bardziej rażąco niewspółmierna surowość. Sąd pierwszej instancji – co słusznie podnosi obrońca – bardzo lakonicznie uzasadnił wymiar kary łącznej względem tego oskarżonego, ale uwzględniając, że w tym zakresie poruszał się w obszarze od 3 do 6 lat pozbawienia wolności a orzekł karę 3 lat i 6 miesięcy, to już sama, zbliżona do pełnej absorpcji, zasada jej ukształtowania wyklucza ocenę, by była ona zbyt surowa i to w stopniu czyniącym tę karę rażąco niewspółmierną.
Mając na uwadze te wszystkie okoliczności stwierdzić należy, że wyrok sądu pierwszej instancji odpowiada prawu zarówno w sferze ocen i ustaleń faktycznych, jak i analizy tych okoliczności, które wpłynęły na rodzaj i wymiar zastosowanych względem oskarżonych sankcji.
Wobec powyższego i stosownie do treściart. 437 § 1 kpkSąd Apelacyjny nie uwzględnił wniesionych apelacji i wyrok w zaskarżonej części utrzymał w mocy.