Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 849/14
Data wyroku: 2014-12-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Gawron-Sambura, Kazimierz Cieślikowski, Marcin Mierz
Słowa kluczowe: Warunkowe Umorzenie Postępowania, Środki Karne
Podstawa prawna: art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 7 kk, art. 66 § 1 i 2 kk

Sygnatura akt VI Ka 849/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia2 grudnia 2014r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Kazimierz Cieślikowski
Sędziowie SSO Agata Gawron-Sambura
SSO Marcin Mierz (spr.)
Protokolant Aleksandra Studniarz
przy udziale Jolanty Mandzij
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2014 r.
sprawyM. L./L./ synaL.iG.,
ur. (...)wT.
oskarżonego zart. 116 ust. 1 ustawy z dnia 4.02.1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnychw zw. zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 2 lipca 2014 r. sygnatura akt III K 296/14
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk,art. 624 § 1 kpk

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na mocyart. 67 § 3 kkw zw. zart. 39 pkt 7 kkorzeka wobec oskarżonegoM. L.świadczenie pieniężne w kwocie 500 (pięćset) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

2
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów procesu za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 849/14

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 2 grudnia 2014 roku
Wyrokiem z dnia 2 lipca 2014 roku (sygn. akt III K 296/140) Sąd Rejonowy w Gliwicach warunkowo umorzył postępowanie karne o przypisany oskarżonemuM. L.(L.) czyn zart. 116 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnychustalając okres próby na dwa lata i obciążając oskarżonego kosztami procesu.
Apelację od tego wyroku wywiódł prokurator, wyrokowi zarzucając na podstawieart. 438 pkt 4 k.p.k.niesłuszne niezastosowanie środka probacyjnego w postaci świadczenia pieniężnego, podczas gdy cele prewencji szczególnej i ogólnej przemawiają za orzeczeniem przedmiotowego środka.
Podnosząc powyższy zarzut, prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie środka probacyjnego w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 500 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej.
Sąd zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora, niezależnie od zastrzeżeń, które budzić musi zawarta w niej argumentacja, okazała się trafna, przez co spowodować musiała zmianę zaskarżonego wyroku w sposób postulowany w jej treści.
Odnosząc się w pierwszym rzędzie do ustaleń Sądu Rejonowego w zakresie stanu faktycznego oraz winy oskarżonego wskazać należy, że poczynione przez sąd pierwszej instancji w oparciu o właściwie zebrany i oceniony materiał dowodowy ustalenia faktyczne uznać należy za trafne, zgodne ze zgromadzonymi i ujawnionymi w toku rozprawy dowodami, które tenże sąd ocenił w sposób pozostający pod ochronąart. 4 k.p.k.,5 § 2 k.p.k.orazart. 7 k.p.k.. Stanowisko swoje sąd ten należycie uzasadnił w sposób zgodny zart. 424 k.p.k.. Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się przy rozpoznawaniu sprawy ani przy wyrokowaniu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Gliwicach podzielił ustalenia Sądu Rejonowego w zakresie winy oskarżonego, która w okolicznościach niniejszej sprawy nie może budzić wątpliwości. Winy swojej w zakresie przypisanego jego osobie zaskarżonym wyrokiem przestępstwa nie kwestionował także sam oskarżony. Nie ma zatem w niniejszej sprawie jakichkolwiek wątpliwości w kwestii trafności stwierdzenia winy oskarżonego i przypisania jego osobie czynu w kształcie opisanym w rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego. Nie budzi wątpliwości także kwestia złożenia przez pokrzywdzoną spółkę wniosku o ściganie. Pamiętać przy tym trzeba, że wniosek ten może zostać złożony w każdej procesowej formie, byleby z treści oświadczenia osoby uprawnionej do złożenia wniosku w sposób jednoznaczny wynikało, że celem jej jest wszczęcie i prowadzenie postępowania przeciwko sprawcy przestępstwa. W orzecznictwie przyjmuje się, że równoznaczne ze złożeniem wniosku o ściganie pozostaje oświadczenie pokrzywdzonego, iż zgadza się on na warunkowe umorzenie postępowania wobec sprawcy czynu (Skoro reprezentant pokrzywdzonego domagał się warunkowego umorzenia postępowania karnego, to tym samym oczywiste pozostawało, że wolą jego było, aby uprawnione organy procesowe prowadziły postępowanie w sprawie i aby zostało ono zakończone zastosowaniem wobec sprawcy środka reakcji prawnokarnej– Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 2006 r., V KK 263/05). Podobnie ocenić należy oświadczenie, w którym pełnomocnik pokrzywdzonego wnosi o nałożenie na sprawcę czynu będącego przedmiotem niniejszego postępowania obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem, czy to w formie środka karnego, czy też obowiązku probacyjnego. Orzeczenie, którego pełnomocnik w tymże piśmie się domaga, niezależnie od późniejszego nadesłania dotkniętego brakami formalnymi wniosku o ściganie i ukaranie, poprzedzone być musi bowiem przeprowadzeniem postępowania karnego przeciwko sprawcy i stwierdzeniem jego winy w procesie karnym.
Odnosząc się do podniesionego w apelacji prokuratora zarzutu stwierdzić trzeba, iż niezależnie od pewnych mankamentów argumentacji wywiedzionego środka odwoławczego, apelacja oskarżyciela publicznego pozostaje trafna w zakresie w jakim podnosi w jej treści prokurator, że niezasadnym pozostawało nieorzeczenie wobec oskarżonego świadczenia pieniężnego, możliwość orzeczenia którego każdorazowo w przypadku warunkowego umorzenia postępowania przewiduje przepisart. 67 § 3 k.k..
Nie wiadomo dlaczego odnosi się w uzasadnieniu apelacji prokurator do treści czynu zarzuconego oskarżonemu, a nie przypisanego, skoro Sąd Rejonowy w sposób fundamentalny wręcz zmodyfikował opis czynu przypisanegoM. L.. Czyn w kształcie jaki ujęty został w akcie oskarżenia stanowił, jak zasadnie wskazał to Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w rzeczywistości opisane dwukrotnie to samo zachowanie oskarżonego. Nieprawidłowe pozostawało także wskazanie w opisie zarzuconego oskarżonemu czynu dwukrotnie wyrządzonej przez oskarżonego szkody na kwotę równych 50 tysięcy złotych. Bezzasadne pozostaje także zawarte w apelacji twierdzenie prokuratora jakoby czyny tego rodzaju, jak przypisany oskarżonemu stanowiły „powszechnie popełniane przestępstwa”. Wbrew twierdzeniom prokuratora oskarżonemu w niniejszej sprawie przypisano jeden czyn.
Niezależnie jednak od powyższego zgodzić się trzeba z apelującym, że warunkowe umorzenie postępowania karnego, nawet z ustaleniem okresu próby na dwa lata, lecz nie związane z żadnymi bezpośrednimi dolegliwościami nie spełni celów, jakie z prawidłową reakcją karną wiąże ustawodawca. Nie niosące żadnych bezpośrednich dolegliwości orzeczenie nie odniesie pożądanych skutków zarówno wobec oskarżonego, który nie odczuje negatywnych konsekwencji swojego występku, jak i nie będzie w stanie spowodować, że także osoby inne niż oskarżony mając świadomość grożących im w efekcie popełnienia przestępstwa konsekwencji, powstrzymają się przed popełnieniem podobnych czynów w przyszłości. Świadczenie pieniężne w postulowanej w apelacji wysokości powinno natomiast wywołać społecznie pożądane rezultaty, zwłaszcza wobec osoby oskarżonego. Środek ten orzekany w ramach warunkowego umorzenia postępowania ma za zadanie wzmocnić wychowawcze oddziaływanie okresu próby ustanowionego wyrokiem. Stosunek sprawcy do wykonania świadczenia pieniężnego stanowi także jeden z wyznaczników jego postawy, a co za tym idzie element weryfikujący trafność prognozy przyjętej jako przesłanka orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania. Świadczenie to zawiera w sobie także realny element represyjny, będąc egzekwowalną dolegliwością godzącą w sferę praw majątkowych sprawcy i co za tym idzie można zaryzykować twierdzenie, że jest elementem służącym również realizacji celów związanych z zadośćuczynieniem społecznemu poczuciu sprawiedliwości oraz kształtowaniem świadomości prawnej społeczeństwa, ukazując, że warunkowe umorzenie jakkolwiek nie stanowi skazania, nie stanowi także zwolnienia z odpowiedzialności karnej (Por. także W. Zalewski,Glosa do uchwały SN z dnia 23 maja 2006 r., I KZP 6/06, Gdańskie Studia Prawnicze 2006, z. 4, s. 127). Świadczenie w wysokości postulowanej w apelacji cele swoje osiągnąć powinno także, gdy uwzględni się możliwości zarobkowe oskarżonego pozostającego osobą młodą i zdrową, a nadto nie posiadającą nikogo na utrzymaniu.
Trafnie zatem w apelacji wnioskował oskarżyciel o orzeczenie wobec oskarżonego świadczenia pieniężnego podnosząc, iż dopiero orzeczenie wobec niego takiego świadczenia spowoduje, że zastosowana w związku z popełnieniem przestępstwa reakcja karna będzie w stanie osiągnąć stawiane jej cele. Mając okoliczności powyższe na względzie, Sąd Okręgowy uwzględniając apelację prokuratora zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na mocyart. 67 § 3 k.k.w zw. zart. 39 pkt 7 k.k.orzekł wobec oskarżonegoM. L.świadczenie pieniężne w kwocie 500 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
Nie dopatrując się natomiast powodów do zmiany lub uchylenia zaskarżonego orzeczenia w pozostałej części, sąd odwoławczy utrzymał wyrok Sądu Rejonowego w pozostałym zakresie.
W oparciu natomiast o zasady słuszności zwolnił sąd oskarżonego, który zachowaniem swoim postępowania odwoławczego, a co za tym idzie i związanych z nim kosztów, nie wywołał, od zapłaty kosztów tego postępowania, jego wydatkami obciążając Skarb Państwa.