Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 389/14
Data wyroku: 2014-07-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Daniluk, Włodzimierz Śpiewla, Arkadiusz Śmiech
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt XI Ka 389/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 lipca 2014 roku

Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSO Arkadiusz Śmiech (spr.)
Sędziowie  SO Elżbieta Daniluk
SO Włodzimierz Śpiewla
Protokolant Małgorzata Dubiel
przy udziale Prokuratora Marty Kowalskiej
po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2014 roku
sprawyA. C.
oskarżonego zart. 157 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Rejonowego w Chełmie IX Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we Włodawie
z dnia 19 grudnia 2013 roku    sygn. akt IX K 30/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża oskarżyciela posiłkowegoJ. S., od którego zasądza z tego tytułu na rzecz Skarbu Państwa 240 (dwieście czterdzieści) złotych opłaty oraz 20 (dwadzieścia) złotych zwrotu poniesionych wydatków.

XI Ka 389/14

UZASADNIENIE
A. C.oskarżony został o to, że w dniu 29 czerwca 2008 roku weW.woj.(...)dokonał uszkodzenia ciałaJ. S.w ten sposób, że podbiegł do pokrzywdzonego od tyłu, uderzył wymienionego w tył głowy a następnie kopnął w prawą rękę, w wyniku czego doznał on obrażeń w postaci skręcenia prawego kciuka, przy czym powstałe obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na okres powyżej siedmiu dni, tj. o czyn zart. 157 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Chełmie IX Zamiejscowy Wydział Karny z/s we Włodawie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2013 r. oskarżonegoA. C.uznał za winnego tego, że w dniu 29 czerwca 2008 roku weW., województwa(...)naruszył nietykalność cielesnąJ. S.w ten sposób, że podbiegł do pokrzywdzonego od tyłu i uderzył go ręką w pośladek, to jest dokonania czynu stanowiącego przestępstwo zart. 217 § 1 k.k.i za to: na podstawieart. 217 § 2 k.k.odstąpił od wymierzenia kary oskarżonemuA. C.; na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonegoA. C.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoJ. S.kwotę 2479,68 zł (dwa tysiące czterysta siedemdziesiąt dziewięć złotych sześćdziesiąt osiem groszy) tytułem wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika; na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonegoA. C.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 691,58 zł (sześćset dziewięćdziesiąt jeden złotych pięćdziesiąt osiem groszy) tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty i kwotę 661,58 zł (sześćset sześćdziesiąt jeden złotych pięćdziesiąt osiem groszy) tytułem wydatków.
Od wyroku tego apelację złożyłpełnomocnik oskarżyciela posiłkowego. Zaskarżając rozstrzygnięcie w całości na niekorzyść oskarżonegoA. C.– za wyjątkiem części pkt III, który zaskarżył w zakresie odmowy zasądzenia na rzecz oskarżyciela posiłkowego wynikającej z faktur należności tytułem wydatków związanych z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika, co do kwoty przewyższającej 2.479,68 zł zarzucił wyrokowi:

1
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść wyroku, a w konsekwencji niezgodność dokonanych przez Sąd ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co spowodowało nieprawidłowe przyjęcie, iż czyn oskarżonego nie wyczerpał znamion przestępstwa zart. 157 § 1 k.k.i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie go za winnego popełnienia przestępstwa zart. 217 § 1 k.k.z jednoczesnym odstąpieniem od wymierzenia oskarżonemu kary za ten czyn zamiast uznania oskarżonego za winnego dokonania przestępstwa zart. 157 § 1 k.k.i wymierzenia mu za ten czyn stosownej kary z zasądzeniem żądanej nawiązki na rzecz pokrzywdzonego;

2
obrazę przepisów postępowania, która miał wpływ na treść wyroku, a mianowicie przepisówart. 4 k.p.k.iart. 7 k.p.k.przez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego oraz przez dowolność w ocenie zgromadzonych dowodów z powodu naruszenia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości z uwzględnieniem ograniczenia wskazanego co do pkt III wyroku i uznanieA. C.za winnego dokonania uszkodzenia ciałaJ. S.w ten sposób, że po podbiegnięciu do pokrzywdzonego od tyłu uderzył onJ. S.ręką w tył głowy, a następnie kopnął go w prawą rękę, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń w postaci skręcenia prawego kciuka, przy czym powstałe obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na okres powyżej siedmiu dni to jest dokonania czynu określonego jako przestępstwo zart. 157 § 1 k.k.Wniósł nadto o wymierzenie oskarżonemu stosownej do okoliczności kary, zasądzenie na rzecz pokrzywdzonego oskarżyciela posiłkowego nawiązki w kwocie 1.000 zł oraz zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego zwrotu wydatków z powodu ustanowienia pełnomocnika w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji w zakresie wskazanym powyżej i w zakresie drugiej instancji według faktury, która będzie przedstawiona na rozprawie. Nadto wniósł o obciążenie oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa stosownymi do treści wyroku pozostałymi kosztami sądowymi.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje;
apelacja w toku instancyjnej kontroli prawidłowości zaskarżonego wyroku uznana została za niezasadną w stopniu oczywistym. Za taką oceną środka odwoławczego przemawiało to, że postawione w nim zarzuty jak też przytoczona na ich poparcie argumentacja okazały się być całkowicie chybione.
Wbrew twierdzeniom i wywodom skarżącego Sąd Rejonowy przy rozpoznaniu sprawy nie dopuścił się, mogącej mieć wpływ na treść wyroku, obrazy wskazanych w apelacji przepisów postępowania, jak też nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia.
Sąd pierwszej instancji dokonał bezbłędnej oceny materiału dowodowego, w tym wyjaśnień oskarżonego, zeznań pokrzywdzonego i przesłuchanych świadków. Obdarzył wiarą wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w którym relacjonuje on przebieg zdarzenia będącego przedmiotem osądu oraz zeznania świadków, które potwierdzają wersjęA. C., odmówił natomiast wiary zeznaniom pokrzywdzonego. Stanowisko swoje w tym względzie wyczerpująco umotywował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stanowisko to spotyka się z całkowitą aprobatą Sądu odwoławczego. Sąd Rejonowy podstawę zaskarżonego wyroku w głównej mierze opał na wyjaśnieniach oskarżonego. W tym miejscu nie ma potrzeby ponownego przytaczania racji świadczących o słuszności tego poglądu, a wystarczy odesłanie do lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku (vide k. 373v.-381 akt). Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, poza zakwestionowaniem trafności, dokonanej oceny materiału dowodowego, nie wykazuje błędów w toku rozumowania Sądu orzekającego, które mogłyby skutecznie podważyć prawidłowość zajętego stanowiska. Wypada jedynie jeszcze raz podkreślić, że Sąd pierwszej instancji nie podszedł do wyjaśnień oskarżonego bezkrytycznie i zakwestionował te twierdzeniaA. C., które miały wzmocnić argumentację o słuszności motywacji jego zachowania.
Prawidłowa ocena materiału dowodowego i bezbłędne wysnucie wniosków wynikających z dowodów uznanych za wiarygodne skutkują uznaniem, że Sąd Rejonowy brał pod uwagę całokształt okoliczności mających znaczenie przy ferowaniu wyroku, w tym zarówno te przemawiające na korzyść oskarżonego, jak też te dla niego niekorzystne.
Podobnie rzecz się ma z pierwszym zarzutem apelacji. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia może zostać skutecznie postawiony tylko wtedy, kiedy sąd orzekający oparł swoje rozstrzygnięcie na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, albo z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wysnuł wnioski niezgodne z zasadami logicznego rozumowania. Żaden z tych dwóch przypadków nie występuje w rozpoznawanej sprawie. Ustalona przez Sąd pierwszej instancji podstawa faktyczna zaskarżonego wyroku wprost wynika z dowodów, na których oparte zostało orzeczenie . Zachowanie oskarżonego natomiast zostało właściwie ocenione pod względem prawnym, co znalazło swoje odzwierciedlenie w opisie czynu przypisanego i przyjętej jego kwalifikacji prawnej.
Zgodnie z zakazem pogarszania sytuacji oskarżonego wyrażonym wart. 434 § 1 k.p.k.sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego tylkow granicach zaskarżenia wniesionego na jego niekorzyść środka odwoławczego.Jeżeli środek ten pochodzi od oskarżyciela publicznego lub pełnomocnika, sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego ponadtotylko w razie stwierdzenia uchybień podniesionych w środku odwoławczym.Zgodnie z nakazemart. 433 k.p.k.sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach środka odwoławczego, a w zakresie szerszym o tyle, o ile ustawa to przewiduje. Granice środka odwoławczego pochodzącego od podmiotu fachowego, a więc również od pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, w myślart. 427 § 2 k.p.k.określająpostawione w nim zarzuty. Rzecz w tym, że autor apelacji nie sformułował żadnego zarzutu odnośnie rozstrzygnięcia o zasądzeniu wydatków na rzecz oskarżyciela posiłkowego. Kwestię nietrafności tego rozstrzygnięcia podniósł jedynie w uzasadnieniu środka odwoławczego. W takiej sytuacji rozstrzygnięcie o zwrocie uzasadnionych wydatków poniesionych przez oskarżyciela posiłkowego legło poza zakresem zaskarżenia wyroku przez pełnomocnika i nie było rozpoznawane przez Sąd odwoławczy. Na marginesie jedynie należy zwrócić uwagę skarżącemu, że zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę nie tylko niezbędny nakład pracy adwokata, ale takżecharakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. (§ 2. 1 rozporządzenia RM w sprawie opłat za czynności adwokackie…). W sprawie niniejszej oskarżonemu został przypisany inny czyn niż zarzucony i Sąd odstąpił od wymierzenia karyA. C..
Zaskarżony wyrok jest również prawidłowy w części dotyczącej orzeczenia o odstąpieniu od wymierzenia kary na podstawieart. 217 § 2 k.k.Takie rozstrzygnięcie dowodzi, że Sąd pierwszej instancji miał w polu widzenia wszystkie najistotniejsze okoliczności decydujące o tej części wyroku, w tym także te łagodzące wynikające z zachowania pokrzywdzonego po czynie, we właściwych proporcjach je uwzględnił, czym sprostał wymaganiom sprawiedliwości.
Mając na uwadze zaprezentowaną motywację, nie dostrzegając uchybień z art.art. 439 i 440 k.p.k., które należałoby uwzględnić z urzędu, Sąd odwoławczy na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.orzekł jak w wyroku.
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych za drugą instancję uzasadniają przepisyart. 13 ust.2 ustawy o opłatach w sprawach karnychorazart. 636 § 1 k.p.k.