Sąd Okręgowy w Łodzi
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II C 1849/12
Data wyroku: 2014-02-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Słowa kluczowe: Odpowiedzialność Skarbu Państwa
Podstawa prawna: art. 448 kc

Sygn. akt II C 1849/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 lutego 2014 r.
Sąd Okręgowy w Łodzi, w II Wydziale Cywilnym,
w składzie: Przewodniczący: p.o. SSO Mariola Kaźmierak
Protokolant: sekr. sąd. Dorota Jankiewicz
po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014 r. w Łodzi na rozprawie
sprawy z powództwaM. G.
przeciwko Skarbowi Państwa – Aresztowi Śledczemu wŁ.
o 100.000 zł.
1.oddala powództwo;
2.nie obciąża powoda kosztami procesu;
3.oddala wniosek pełnomocnika powoda od przyznanie mu kosztów pomocy prawnej z urzędu.

Sygnatura akt II C 1849/12

UZASADNIENIE
W pozwie dnia 21 grudnia 2012 r.M. G.wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa – Aresztu Śledczego wŁ.kwoty 100.000 zł. tytułem zadośćuczynienia za krzywdę jakiej doznał na skutek naruszenia jego dóbr osobistych w postaci godności oraz prawa do intymności podczas odbywania kary pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym wŁ..
Powód sformułował szereg zarzutów, opisanych szczegółowo w pozwie, a dotyczących szeroko rozumianych warunków bytowych panujących w jednostce, jak również dostępu do prasy codziennej i naruszania prywatności jego korespondencji urzędowej przez Służbę Więzienną.
(pozew k. 3, pismo z 05.04.2013 r. k. 40, protokół k. 120)
W odpowiedzi na pozew z dnia 27 lutego 2013 r. r. Skarb Państwa reprezentowany przez Dyrektora Aresztu Śledczego wŁ.zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa , wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych na rzecz Skarbu Państwa , a w przypadku kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa .
W ocenie pozwanego , powództwo jest nieuzasadnione. Powód był osadzony w warunkach zgodnych z przepisami prawa i jego prawa jako osadzonego były przestrzegane. Pozwana jednostka pozostaje pod stałym nadzorem Sądu Penitencjarnego wŁ., który jest w pierwszym rzędzie uprawniony w ramach nadzoru do oceny zgodności z prawem osadzenia i realizacji praw osadzonych. Sąd Penitencjarny nie stwierdził , aby warunki osadzenia w pozwanej jednostce były nieludzkie lub prawa powoda naruszane. Pozwana jednostka zapewnia właściwe oświetlenie i wentylację w celach, a przesłony okienne są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.
(odpowiedź na pozew k. 29-32)
Po zamknięciu rozprawy, w dniu 07 lutego 2014 r. wpłynęło pismo pełnomocnika powoda – adwokataJ. K.- z wnioskiem o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu z ewentualnym wnioskiem o otwarcie na nowo zamkniętej rozprawy w celu rozpoznania wniosku.
(wniosek k. 195)

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

M. G.był osadzony w Areszcie Śledczym wŁ.w następujących okresach: od 20 października 2010 r. do 19 stycznia 2012 r. , od 02 marca do 03 października 2012 r. oraz od 28 listopada 2012 r. do 19 lutego 2013 r.
Podczas osadzenia w Areszcie Śledczym wŁ.M. G.rozmieszczony był w następujących celach mieszkalnych:
- w dniu 20.10.2011 r. – w celi nr 36 pawilonu A/1 o pow. 10,67 m2- 2 osadzonych;
- od 21.10.2011 r. do 20.12.2011 r. – w celi nr 106 pawilonu C/3 o pow. 9,50 m2- 3 osadzonych ;
- w okresie od 21.12.2012 r. do 19.01.2012 r. – w celi nr 50 pawilonu C/2 o pow. 12,03 m2– 2 bądź 3 osadzonych ;
- od 02.03 do 03.10.2012 r. – w celi nr 71 pawilonu C/2 o pow. 12,04 m2- 3 osadzonych ;
- od 05.12.2012 do 03.01.2013 r. – w celi nr 131 pawilonu A/4 o pow. 12,04 m2- 4 osadzonych;
- od 02.01 do 19.02.2013 r. - w celi nr 134 pawilonu A/4 o pow. 12,02 m2- 4 osadzonych.
(notatka służbowa KierownikaD.Ochrony Aresztu Śledczego wŁ.k. 82)
Areszt Śledczy wŁ.jest jednostką pierwszej kategorii zabezpieczenia ochronnego. Jednostka przeznaczona jest dla tymczasowo aresztowanych mężczyzn . Przebywają tutaj także skazani wszystkich kategorii, wobec których toczą się postępowania w innych sprawach. Osadzeni przebywają w 377 celach o pojemności od 1 do 9 osób. Wszystkie cele są skanalizowane i mają doprowadzoną zimną wodę.
W części cel kąciki sanitarne są zabudowane całkowicie. W większości zabudowa jest jedynie częściowa, a wejście do nich zasłania kotara z materiału. W niektórych celach wejście do kącika sanitarnego zabudowanego z trzech stron stanowi drewniana przesłona umocowana na zawiasach do wysokości około 150 cm . Kąciki są oddzielone od celi płytą HDF na metalowym stelażu od wysokości 215 cm. Od dołu jest wolna przestrzeń około 15 cm, a od góry – około 30 cm. Wchodzący do celi może zobaczyć, co osadzony robi w kąciku sanitarnym, podobnie jak osoba znajdująca się na łóżku piętrowym ustawionym dalej od kącika sanitarnego. Osadzeni radzą sobie z tą niedogodnością wieszając zasłonkę z materiału nad drzwiami – takie zasłonki znajdują się w większości cel.
(sprawozdanie z wizytacji Aresztu Śledczego wŁ.przeprowadzonej w dniach 29 i 30 września 2010 r. oraz 1,4,i 5 października 2010 r. przez Sędziego wizytatora VI Wydziału Penitencjarnego i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych Sądu Okręgowego w Łodzi S.S.O. Ryszarda Bogusiaka k. 53-68, zeznaniaW. B. (1)– protokół rozprawy z 20.06.2013 r. – 00:07:34, zeznaniaW. G. (1)- protokół rozprawy z 20.06.2013 r. – 00:36:53)
W 2010 roku rozpoczęto sukcesywną wymianę okien w celach mieszkalnych. Pozostałe okna drewniane są sukcesywnie remontowane i naprawiane pomimo ich ciągłej dewastacji przez osadzonych .
Okna w celach pawilonów mieszkalnych są odpowiedniej wielkości i umożliwiają należyty dopływ światła dziennego. Mają one standardową wielkość, są dwuskrzydłowe . o wysokości około 100-150 cm . W każdej celi, niezależnie od wielkości, okna są takiej samej wielkości, w celach o powierzchni powyżej 20 m2znajdują się dwa okna.
Na oknach cel pawilonów A, B i C zamontowano przesłony , nie powoduje to jednak ich gorszego oświetlenia.
Wieczorem cele oświetlają świetlówki jarzeniowe odpowiednio zabezpieczone przed uszkodzeniem, a emitowane przez nie światło należy uznać za wystarczające do czytania i pisania.
Przesłony okienne zamontowane zostały w oknach Aresztu Śledczego wŁ.zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i posiadają wymagane atesty i certyfikaty. Wykonane zostały z transparentnej płyty poliwęglanowej w odległości ok. 30 cm od otworu okiennego . Zostały one zamontowane w latach 90-ych XX wieku na polecenie sędziego penitencjarnego w celu uniemożliwiania nielegalnych kontaktów między osadzonymi. Jednostka wymieniła 23 okna na wykonane z PCV, ich wielkość się nie zmieniła.
Przesłony nie są myte, ponieważ wymagałoby to zatrudnienia firmy zewnętrznej , a jednostka stara się ograniczać dostęp podmiotów zewnętrznych do jednostki z uwagi na jej specyfikę . Mimo tego , w celach jest wystarczająco widno i jest do nich zapewniony dostęp powietrza.
(sprawozdanie z wizytacji Aresztu Śledczego wŁ.przeprowadzonej w dniach 29 i 30 września 2010 r. oraz 1,4,i 5 października 2010 r. przez Sędziego wizytatora VI Wydziału Penitencjarnego i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych Sądu Okręgowego w Łodzi S.S.O. Ryszarda Bogusiaka k. 53-68, zeznaniaW. B. (1)– protokół rozprawy z 20.06.2013 r. – 00:05:04, 00:13:44, 00:14:27, 00:15:39)
Posiłki dla osadzonych przygotowywane są w kuchni znajdującej się w budynku gospodarczym. Jadłospis zatwierdza lekarz, zaś walory smakowe i jakość posiłków każdorazowo sprawdzana jest przez pielęgniarkę lub pielęgniarza. Oprócz wyżywienia przygotowywanego dla ogółu osadzonych , kuchnia więzienna serwuje także posiłki dietetyczne na dietę ogólną lekkostrawną , dla chorych na cukrzycę i tłuszczową. Posiłki do poszczególnych pawilonów dowożone są przez osadzonych zatrudnionych w kuchni w przeznaczonych do tego celu termosach i pojemnikach. Zakupione w odpowiedniej ilości termosy pozwoliły na wyeliminowanie dowożenia gorących posiłków w metalowych kotłach , co umożliwiło wydawanie posiłków w odpowiedniej temperaturze. Tam przejmują je porządkowi poszczególnych oddziałów i rozwożą po celach .
Herbata jest podawana do kolacji, a ponadto podczas upałów termosy z tym napojem są dostępne dla osadzonych po zgłoszeniu potrzeby ugaszenia pragnienia . Na śniadanie podawana jest zupa mleczna, czasami również herbata, a w razie jej braku – mleko. Zdarza się, że herbata jest w jadłospisie , ale faktycznie nie jest podana osadzonym.
(sprawozdanie z wizytacji Aresztu Śledczego wŁ.przeprowadzonej w dniach 29 i 30 września 2010 r. oraz 1,4,i 5 października 2010 r. przez Sędziego wizytatora VI Wydziału Penitencjarnego i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych Sądu Okręgowego w Łodzi S.S.O. Ryszarda Bogusiaka k. 53-68, zeznaniaW. B. (1)– protokół rozprawy z 20.06.2013 r. – 00:12:58, zeznaniaW. G. (1)- protokół rozprawy z 20.06.2013 r. – 00:33:22)
W Areszcie wykorzystywane są tradycyjne formy działalności kulturalno-oświatowej, takiej jak wypożyczenie książek z biblioteki , nadawanie audycji przez radiowęzeł oglądanie telewizji (wielu osadzonych korzysta z własnych telewizorów), organizowanie konkursów tematycznych i dostarczenia prasy. Niezmiennie od wielu lat skazani mają dostęp do prenumerowanej ze środków Aresztu prasy w postaci codziennych wydańE.Ilustrowanego i Dziennika(...). Niezależnie od tego, osadzeni dysponujący środkami finansowymi mają możliwość prenumeraty indywidualnej wybranych przez siebie tytułów.
(sprawozdanie z wizytacji Aresztu Śledczego wŁ.przeprowadzonej w dniach 29 i 30 września 2010 r. oraz 1,4,i 5 października 2010 r. przez Sędziego wizytatora VI Wydziału Penitencjarnego i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych Sądu Okręgowego w Łodzi S.S.O. Ryszarda Bogusiaka k. 53-68,zeznaniaW. B. (1)– protokół rozprawy z 20.06.2013 r.- 00:10:00)
Prasa codzienna jest przekazywana wychowawcom i dystrybuowana do cel przez oddziałowych, którzy przekazują je do kolejnych cel.
(zeznaniaW. B. (1)– protokół rozprawy z 20.06.2013 r. - 00:10:00)
Podczas pobytuM. G.w pozwanej jednostce , otrzymywał on czasopisma z różnych organizacji , do których się zwracał na piśmie.
(zeznaniaW. G. (2)– protokół rozprawy z 20.06.2013 r. – 00:28:59)
Wentylacja cel jest sprawna – jest to wentylacja grawitacyjna, w każdym kąciku sanitarnym znajduje się kratka wentylacyjna, nie ma wentylacji mechanicznej. Raz w roku specjalistyczna firma przeprowadza kontrolę sprawności instalacji wentylacyjnej.
(zeznaniaW. B. (1)– protokół rozprawy z 20.06.2013 r. – 00:19:03)
M. G.ma 43 lata. Nie posada żadnych dochodów, nie był odpłatnie zatrudniony podczas pobytu w Areszcie Śledczym wŁ.. Na dzień 08.01.2013 r. posiadał na koncie depozytowym Aresztu Śledczego wŁ.do swojej dyspozycji kwotę 0,28 zł (zaświadczenia k. 9, 12, oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania k. 10-11)

Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie powołanych dowodów.
Sąd nie dał wiary zeznaniom świadkaW. G. (1), że wentylacja w celi nr 131 nie działała. Jego zeznania są sprzeczne z zeznaniamiW. B. (1), który wskazywał , że coroczne przeglądy wentylacji nie wykazywały jej niesprawności .
W świetle zeznańW. B. (1)nie można dać wiary zeznaniomW. G. (1)iK. D., że przesłony zainstalowane na oknach w pozwanej jednostce całkowicie ograniczają dopływ światła do cel. Mogą je ograniczać z powodu zanieczyszczenia, ale w ocenieW. B.natężenie światła jest wystarczające do czytania.
Powód na mocy postanowienia z dnia 09.12.2013 r. został wezwany na termin rozprawy do osobistego stawiennictwa pod rygorem pominięcia dowodu z jego zeznań w razie nieusprawiedliwionej nieobecności.M. G.nie stawił się na rozprawę w dniu 05 lutego 2014 roku i nie usprawiedliwił w żaden sposób swojej nieobecności, wobec czego Sąd pominął dowód z jego zeznań.
Sąd pominął dowód z zeznańR. S.z uwagi na to, iż świadek kilkakrotnie nie stawił się na rozprawę i Sąd zakreślił w trybieart. 242 k.p.c.termin 05 lutego 2014 r. do przeprowadzenia dowodu .R. S., mimo prawidłowo doręczonego wezwania , nie stawił się przed Sądem w dniu 05 lutego 2014 r., a przeprowadzenie dowodu z jego zeznań – wobec braku innych wniosków dowodowych – spowodowałoby zwłokę w postępowaniu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Powództwo jako bezzasadne podlegało oddaleniu.
Zasadność roszczenia pozwu podlegała analizie w oparciu o przepisyart. 23 i art. 24 k.c.w zw. zart. 448 k.c.orazart. 417 § 1 k.c.w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2004 r.
Powództwo jest bezzasadne, a to z uwagi na brak przesłanki bezprawności w postępowaniu pozwanego jako podmiotu odpowiedzialnego za funkcjonowanie wszystkich jednostek penitencjarnych na terenie kraju, a ponadto brak wykazania przez powoda szkody i związku przyczynowego pomiędzy działaniami pozwanego a jej wystąpieniem.
Zgodnie z przepisemart. 417 § 1 k.c.Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. Przesłankami odpowiedzialności Skarbu Państwa na gruncie tego przepisu są zatem: szkoda wyrządzona przy niezgodnym z prawem wykonywaniu czynności z zakresu władzy publicznej oraz normalny związek przyczynowy pomiędzy niezgodnym z prawem wykonywaniem takich czynności a powstaniem szkody.
Pojęcie szkody w prawie cywilnym obejmuje zarówno uszczerbek majątkowy, jak i uszczerbek o charakterze niemajątkowym (krzywdę). Z kolei, istnienie związku przyczynowego należy oceniać na zasadach wynikających zart. 361 § 1 k.c.
Oznacza to, że Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za normalne następstwa niezgodnego z prawem działania lub zaniechania przy wykonywaniu władzy publicznej. Zakres odpowiedzialności odszkodowawczej wynikającej z przepisuart. 417 § 1 k.c.obejmuje wszelkie zachowania związane z wykonywaniem władzy publicznej z wyjątkiem tych, które unormowane są w przepisieart. 4171§ 1 - 4 k.c.oraz sytuacji uregulowanych odrębnymi przepisami szczególnymi, do których odsyłaart. 421 k.c.
Treśćart. 23 k.c.wskazuje, że dobra osobiste człowieka pozostają pod ochroną prawa cywilnego. Przepis ten zawiera otwarty katalog dóbr osobistych. Wśród nich znajduje się zdrowie, cześć, która ma swój wymiar wewnętrzny (godność osobista). Godność osobista przysługuje każdej osobie i podlega ochronie prawnej niezależnie od tego, w jaki sposób kształtuje obraz danej osoby w opinii innych. Niewątpliwie dobrem osobistym każdego człowieka jest również jego prawo do intymności.
Ocena czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego nie może być dokonywana według miary indywidualnej wrażliwości osoby, która czuje się dotknięta zachowaniem innej osoby, ale musi być dokonana przy stosowaniu kryteriów obiektywnych (tak też Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 28 sierpnia 1996 r., I ACr 341/96, OSA 7-8/1997, poz. 43). W myślart. 24 k.c.ochrona cywilnoprawna taka przysługuje jedynie przed bezprawnym naruszeniem dobra osobistego.
Bezprawne jest zachowanie sprzeczne z normami prawa lub zasadami współżycia społecznego, bez względu na winę, a nawet świadomość sprawcy. Wskazany przepis wprowadził domniemanie bezprawności działania. Dlatego w procesie o ochronę dóbr osobistych pozwany ma obowiązek wykazać, że jego działanie nie było bezprawne. Działanie nie jest bezprawne zwłaszcza wówczas, gdy jest oparte na przepisie obowiązującego prawa.
W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2007 r. (V CSK 431/06, OSNC 1/2008, poz. 13 z aprobującą glosą N. Pawłowskiej, EPS 1/2008) wskazano, iż ciężar dowodu, że warunki w zakładzie karnym odpowiadały obowiązującym normom i nie doszło do naruszenia dóbr osobistych, spoczywa na pozwanym (art. 6w związku zart. 24 k.c.), a zatem pokrzywdzony żądający na podstawieart. 448 k.c.kompensaty krzywdy nie musi dowodzić bezprawności naruszenia dobra osobistego.
W przypadku bezprawnego naruszenia dobra osobistego,art. 24 k.c.pozwala osobie, której dobro osobiste zostało naruszone żądać, aby sprawca naruszenia dopełnił czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, a w szczególności złożył oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach określonych wkodeksie cywilnym, może ona również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy na wskazany cel społeczny.
Zasady przyznawania zadośćuczynienia doprecyzowano wart. 448 k.c., który stanowi, że w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia.
Realizacja spoczywających na administracji Aresztu Śledczego obowiązków w zakresie organizowania miejsc, w których przebywają osoby pozbawione wolności należy do działań władczych Państwa i mieści się w pojęciu wykonywania zadań z zakresu władzy publicznej. Ocena, czy obowiązki te zostały zrealizowane, winna być dokonana z uwzględnieniem uprawnień skazanego, szczegółowo uregulowanych w przepisachart. 102-120 k.k.w., a także z uwzględnieniem przepisów wykonawczych, miedzy innymirozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności(Dz. U. z 2003 r. Nr 152, poz. 1493) irozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003 r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych(Dz. U. z 2003 r. Nr 186, poz. 1820).
Udzielenie powodowi cywilnoprawnej ochrony wymagało zatem ustalenia, że zachowania administracji pozwanego Aresztu Śledczego wŁ.godziły w jego dobra osobiste w rozumieniuart. 24 § 1 k.c.Z mocyart. 6 k.c.na powodzie ciążył zatem dowód wskazania konkretnych uchybień w postaci zaniechania podjęcia działań zapewniających mu realizację jego uprawnień w zakresie warunków bytowych wynikających ze wskazanych powyżej przepisów, naruszających sferę jego dóbr osobistych. W tym celu powód korzystał z prawa do zgłaszania wniosków dowodowych. Pozwanego obciążał zaś obowiązek udowodnienia, że działał zgodnie z prawem i nie naruszył dobra osobistego powoda (art. 6 k.c.w związku zart. 24 k.c.).
O naruszeniu godności skazanego można mówić, gdy cierpienia i upokorzenie przekraczają konieczny element cierpienia wpisanego w odbywanie kary pobawienia wolności, zwłaszcza przy bierności zakładu karnego, który nie dba o poprawę warunków odbywania kary. Istotną kwestią jest rozgraniczenie dolegliwości, jakie są nieuniknione i nieodłącznie związane z pobytem w placówce penitencjarnej od tych, które wykraczają poza dolegliwości związane bezpośrednio z pozbawieniem wolności, stanowią udręczenie i skutkują naruszeniem dóbr osobistych.
W złożonym pozwieM. G.wskazywał na naruszenie godności oraz nieprzyjemny zapach wywołany niecałkowitym odgrodzeniem kącika sanitarnego od reszty celi . Nadto, skarżył się na ograniczony dostęp światła słonecznego w celach mieszkalnych wywołany obecnością przesłon i ich zabrudzeniem , niedotrzymywanie prasy codziennej , brak herbaty przy śniadaniu oraz naruszanie tajemnicy jego korespondencji urzędowej .
Zarzuty związane z częściową jedynie zabudową kącików sanitarnych są całkowicie bezpodstawne, albowiem wynika to z realizacji obowiązku zapewnienia osadzonym bezpieczeństwa. Całkowite odgrodzenie któregokolwiek fragmentu celi mogłoby ułatwiać osadzonym ukrywanie przedmiotów niedozwolonych, próby samobójcze, czy samookaleczenia. Funkcjonariusze sprawdzający cele muszą mieć zapewnioną możliwość kontroli zachowania osadzonych, z wyłączeniem obserwowania intymnych części ciała podczas załatwiania potrzeb fizjologicznych, co uniemożliwia częściowa zabudowa kącików. Z podobnych względów zamontowano w oknach cel mieszkalnych przesłony poliwęglanowe, które były niezbędne celem wykluczenia możliwości porozumiewania się osadzonych z różnych pawilonów i pięter oraz z osobami z zewnątrz. Jest to podyktowane specyfiką aresztu śledczego, gdzie zachodzi potrzeba odizolowania od siebie poszczególnych kategorii i grup osadzonych, przede wszystkim z uwagi na potrzebę zapewnienia prawidłowego toku postępowania karnego.
Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 05.07.2012 r. w sprawie o sygn. akt IV CSK 603/11 , otwarta lista chronionych prawnie dóbr osobistych została uzupełniona o uprawnienie do godnych warunków odbywania kary w zakładach karnych. Wskazane godne warunki obejmują również zapewnienie prywatności i intymności, m.in. związanych z potrzebami fizjologicznymi. Niemniej nie przewidują one zapewnienia samodzielności pomieszczeń przeznaczonych na toalety ani ich oddzielenia murem od pozostałej części celi(Lex nr 1228452).
Należy również podkreślić, że powód nie wykazał żadnym dowodem, że zabrudzenie przesłon okiennych ma negatywny wpływ na jego zdrowie bądź jakiekolwiek inne dobro osobiste.
W sposób tożsamy oceniono zarzut niedostarczania prasy codziennej. Postępowanie dowodowe wykazało, że prasa jest dostarczana i dystrybuowana a między odsadzonymi i nie są to tylko egzemplarze pojedyncze. Jeżeli rzeczywiście powód nie otrzymywał prasy, to jest bardziej prawdopodobne e, ze to osadzeni zatrzymywali ją dla siebie zamiast przekazywać innym osobom.M. G.nie udowodnił również , w jaki sposób ewentualny brak lektury(...)i(...)naruszył jego godność osobistą.
Potwierdzenia nie znalazł także zarzut ograniczonej wentylacji cel mieszkalnych, albowiem, jak wynika z zeznań zastępcy działu Kwatermistrzowskiego Aresztu Śledczego wŁ.–W. B. (1), sprawność wentylacji cel w pozwanym areszcie w świetle przeprowadzonych specjalistycznych kontroli kominiarskich nie budziła jakichkolwiek zastrzeżeń.
Jak stwierdził Sąd Najwyższy, o naruszeniu dobra osobistego w postaci uchybienia godności osadzonego w zakładzie karnym nie można mówić w przypadku pewnych uciążliwości lub niedogodności związanych z samym pobytem w takim zakładzie, polegających np. na niższym od oczekiwanego standardzie celi lub urządzeń sanitarnych, dla wielu bowiem ludzi nieodbywających kary pozbawienia wolności warunki mieszkaniowe bywają często równie trudne. Godność skazanego przebywającego w zakładzie karnym nie jest naruszona, jeżeli odpowiada uznanym normom poszanowania człowieczeństwa (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2010 r., IV CSK 449/10, niepubl.).
Wprawdzie przesłuchani świadkowie potwierdzili , że do porannego posiłku w Areszcie Śledczym wŁ.herbata nie zawsze była podawana, nawet w sytuacji gdy widniała w menu na dany dzień , lecz z tym faktem nie może wiązać się odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa. . Nie istnieją bowiem żadne normy prawne, które nakazywałyby do śniadania podawać osadzonym właśnie ten napój. Zgodnie zart. 109 § 1 k.k.w., skazany otrzymuje trzy razy dziennie posiłki, o odpowiedniej wartości odżywczej, w tym co najmniej jeden posiłek gorący, z uwzględnieniem zatrudnienia i wieku skazanego, a w miarę możliwości także wymogów religijnych i kulturowych oraz napój do zaspokajania pragnienia. Omawiany przepis nie precyzuje, w jakiej porze dnia napój ma być podawany. W żadnym razie nie można uznać, że brak herbaty na śniadanie naruszył jakiekolwiek dobro osobiste powoda czy też że był równoznaczny z niehumanitarnymi warunkami osadzenia w jednostce penitencjarnej.
Identycznie należy ocenić zarzut powoda w przedmiocie naruszania tajemnicy jego korespondencji urzędowej przez funkcjonariuszy Służby Więziennej. Powód nie tylko nie sprecyzował, kiedy miało mieć miejsce takie naruszenie i kto konkretnie miał się go dopuścić, ale przede wszystkim nie wykazał żadnej inicjatywy dowodowej w tym kierunku. Wobec tego, Sąd uznał ten zarzut za nieudowodniony .
Analiza wszystkich zgłoszonych przez powoda zarzutów dotyczących osadzenia go w Areszcie Śledczym wŁ.oraz zgromadzonego materiału dowodowego uprawnia zatem do stwierdzenia, że nie doszło w jego przypadku do naruszenia jakichkolwiek dóbr osobistych, w tym godności i prawa do intymności, jak również nie miało miejsce naruszenie zakazu niehumanitarnego traktowania. Warunki w jakich powód odbywał karę pozbawienia wolności, aczkolwiek uciążliwe, nie uzasadniają powstania roszczenia odszkodowawczego w stosunku do Skarbu Państwa . Pobyt w jednostce penitencjarnej w sposób naturalny wiąże się z ograniczeniem w postaci pogorszenia standardu życia . Z takimi dolegliwościami i ograniczeniami osadzony, musi się liczyć trafiając do niej (por. wyrok SN z 02.10.2007 r. sygn. II CSK 269/07).
Z przytoczonych powyżej względów Sąd oddalił powództwo (punkt 1 sentencji). .
O kosztach procesu orzeczono na podstawie przepisuart. 102 k.p.c.Z uwagi na trudną sytuację majątkową powoda, który nie posiada żadnych dochodów, nie obciążono go obowiązkiem uiszczenia kosztów procesu (punkt 2 sentencji) .
Sąd w punkcie 3 sentencji oddalił wniosek pełnomocnika powoda o przyznaniu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu , jako spóźniony, bo złożony po zamknięciu rozprawy. W oparciu o przepisart. 109 k.p.c.roszczenie to wygasło. Brak jest jakichkolwiek okoliczności, które uniemożliwiały pełnomocnikowi wcześniejsze złożenie wniosku, zwłaszcza że został ustanowiony pełnomocnikiem z urzęduM. G.już w dniu 22 lutego 2013 r. (k. 37). Na uwagę zasługuje również okoliczność, iż we wniosku złożonym po zamknięciu rozprawy pełnomocnik nie złożył prawidłowego oświadczenia czy koszty zostały pokryte i w jakiej części.