Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 448/14
Data wyroku: 2014-10-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Kazimierz Cieślikowski, Grzegorz Kiepura, Marcin Mierz
Słowa kluczowe: Przywłaszczenie
Podstawa prawna: art. 284 § 2 kk

Sygnatura akt VI Ka 448/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia7 października 2014r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Grzegorz Kiepura (spr.)
Sędziowie SSO Kazimierz Cieślikowski
SSO Marcin Mierz
Protokolant Aleksandra Studniarz
po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014 r.
przy udziale Krystyny Marchewki
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
sprawyL. K.ur. (...)wG.,
synaM.iI.
oskarżonego zart. 284§2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 11 marca 2014 r. sygnatura akt IX K 777/11
na mocyart. 437 § 1 kpkiart. 636 § 1 kpk
1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;
2. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 zł (dwadzieścia złotych) i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych).
Sygnatura VI Ka 448/14

UZASADNIENIE
Apelację od wyroku wywiódł obrońca oskarżonego, który zaskarżył orzeczenie w całości zarzucając mu:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że:

- oskarżonyL. K.był wspólnikiemM. Z.oraz że działając wspólnie i w porozumieniu zM. Z.przywłaszczył rzeczy, podczas gdy rola oskarżonego sprowadzała się jedynie do pośrednictwa w przekazaniu rzeczyM. Z.,
- zachowanie oskarżonego wyczerpało ustawowe znamiona zarzucanego mu przestępstwa, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy przeczy temu wnioskowi,

2
mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów postępowania, a mianowicie:

-art. 7 kpk, polegającą na uznaniu za wiarygodne przez sąd pierwszej instancji zeznańM. Z.w sytuacji, gdy ich treść w powiązaniu z resztą materiału dowodowego nie pozwala na przyznanie im waloru wiarygodności,
-art. 7 kpk, polegającą na nie przyznaniu przez sąd pierwszej instancji wiarygodności zeznaniom świadkaD. R. (1)w sytuacji gdy ich treść w powiązaniu z resztą materiału dowodowego pozwalała na przyznanie im waloru wiarygodności,
-art. 424 § 1 kpk, poprzez nie określenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w jaki sposób doszło do przywłaszczenia przedmiotowych przedmiotów oraz gdzie się one znajdują,
-art. 2 § 1 pkt 1 kpkorazart. 4 kpkw zw. zart. 5 § 1 i 2 kpkorazart. 7 kpk, poprzez wydanie orzeczenia skazującego bez dowodów uprawdopodabniających fakt popełnienia przez oskarżonego oraz poprzez naruszenie podstawowych zasad procesowych określających regułę dowodzenia winy i zastąpienia ich przez domniemanie winy oskarżonego. W oparciu o podniesione zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzuconych mu czynów alternatywnie domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania.
Apelacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Wbrew jej wywodom sąd rejonowy nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na treść wyroku, ani też nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania, mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia, określonych wart. 2 § 1 pkt 1 kpk,art. 4 kpk,art. 5 § 1 i 2 kpk,art. 7 kpkiart. 424 § 1 kpk. Przeciwnie, sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, w oparciu o wszystkie dowody ujawnione w toku rozprawy głównej, ocenione swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, mając w polu widzenia okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, a swoje stanowisko w przedmiocie winy oskarżonego należycie uzasadnił w obszernych pisemnych motywach wyroku, wskazując jakie fakty uznał za udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, wyjaśniając podstawę prawną wyroku. Przeprowadzono przez sąd rejonowy ocena dowodów była rzetelna, wszechstronna i kompleksowa, dlatego też sąd odwoławczy ją podziela. Nietrafny jest zarzut apelacji kwestionujący ustalenie, że oskarżonyL. K.był wspólnikiemM. Z.i że rola oskarżonego sprowadzała się jedynie do pośrednictwa w przekazaniu rzeczyM. Z.. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku ustalenia w tej części sąd rejonowy oparł na podstawie wyjaśnień oskarżonego oraz dokumentach znajdujących się w aktach Sądu Rejonowego w Oświęcimiu o sygn. IV P 223/09. Na rozprawie w dniu 24.08.2010r. oskarżony wyjaśnił m.in.: „Ja u szwagra rozkręcałem produkcję budowy domów we Francji, bo miałem doświadczenie. Formalnie tam nie występowałem, ale faktycznie zarządzałem od strony technicznej przedsięwzięciem. Za księgowość i dokumentację odpowiadał szwagier. Można powiedzieć, że byłem jego cichym wspólnikiem” (k. 128). Wyjaśnienia te jednoznacznie określają rolę w jakiej występował oskarżony w firmie formalnie należącej doM. Z.. Sąd rejonowy przekonująco uzasadnił dlaczego w tej części nie dał wiary dowodom przeciwnym tj. zeznaniom świadkówM. Z.iP. S.. Z kolei świadekM. M.nie posiadał pełnej wiedzy na temat relacji łączących oskarżonego iM. K.. Nie może dziwić, że pisma, w których pokrzywdzony domagał się zwrotu narzędzi kierowane były doM. Z.skoro to on był formalnym właścicielemfirmy (...). Zauważyć przy tym należy, że wcześniej pokrzywdzony wielokrotnie zwracał się bezpośrednio do oskarżonego o zwrot narzędzi. Przytoczone w apelacji fragmenty zeznań pokrzywdzonegoL. H.i świadkaP. S.(k. 735) w żaden sposób nie mogą ekskulpować oskarżonego. Wynika z nich tylko tyle, że narzędzia były wykorzystywane wfirmie (...)tak w czasie produkcji we Francji, jak i w hali produkcyjnej wK.. Niezrozumiały jest zarzut dotyczący obdarzeniem przez sąd rejonowy zeznańM. Z.walorem wiarygodności, skoro z uzasadnienia wyroku wynika, że temu świadkowi sąd nie dał wiary (k. 718). Wbrew wywodom apelacji sąd rejonowy prawidłowo ocenił zeznania świadkaD. R. (2), słusznie wskazując, że z uwagi na znaczny upływ czasu od zdarzenia mogła nie pamiętać wszystkich okoliczności zdarzenia. W części dotyczącej przebiegu spotkania bardziej miarodajne były zeznania pokrzywdzonegoL. H., które były stanowcze i konsekwentne, natomiastD. R. (2)nie pamiętała szczegółów spotkania (k. 364-verte). Wbrew podniesionemu zarzutowi sąd pierwszej instancji ustalił, że narzędzia były wykorzystywane do produkcji wfirmie (...), natomiast okoliczność co ostatecznie się z nimi stało nie ma znaczenia dla bytu przestępstwa zart. 284 § 2 kk. Nie ma racji obrońca twierdząc w apelacji, że sąd nie wskazał w jaki sposób doszło do przywłaszczenia przedmiotowych rzeczy. Zarówno bowiem z sentencji wyroku, jak i z jego pisemnych motywów wynika, że do przywłaszczenia doszło poprzez niewydanie rzeczy pokrzywdzonemu pomimo nie dojścia do skutku umowy konsorcjum i pomimo wezwań pokrzywdzonego (k. 720). Argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazuje na to, aby wyrokując w sprawie, sąd ten powziął tego rodzaju wątpliwości, o których mowa w apelacji obrońcy i nie postąpił zgodnie z nakazem wynikającym zart. 5 § 2 kpk. Sąd odwoławczy również tego rodzaju wątpliwości – w realiach rozpoznawanej sprawy – nie dostrzega. Skoro sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił całość zebranego w sprawie materiału dowodowego zgodnie ze wskazaniami wynikającymi zart. 7 kpk, nie czyniąc tego w sposób wybiórczy, trudno jest zasadnie podnieść, by sąd naruszył zasadę domniemania niewinności. Sąd rejonowy prawidłowo ustalił, że narzędzia zostały przez pokrzywdzonego powierzone oskarżonemu i to na oskarżonym ciążył obowiązek ich zwrotu. Żądanie zwrotu zostało sformułowane ostatecznie w pierwszej połowie 2008r. Oskarżony tymczasem ściśle współpracował z właścicielemfirmy (...)M. Z.przy produkcji domów, aż do roku 2009r., miał zatem realną możliwość zwrotu narzędzi pokrzywdzonemu. Nie wydając rzeczy na żądanie osoby uprawnionej oskarżony wyczerpał ustawowe znamiona występku zart. 284 § 2 kk. Wymierzona oskarżonemu za ten czyn kara 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata jest adekwatna tak do stopnia zawinienia, jak i do stopnia społecznej szkodliwości czynu, jest zatem karą sprawiedliwą. Wymierzając ją sąd pierwszej instancji miał w polu widzenia ustawowe dyrektywy wymiaru kary. Orzeczenie o obowiązku naprawienia szkody uzasadnione było treściąart. 72 § 2 kk, również w tej części wyrok sądu rejonowego był słuszny. Rozstrzygniecie o kosztach procesu za postępowanie odwoławcze było konsekwencją nieuwzględnienia środka odwoławczego wniesionego przez obrońcę oskarżonego i ma swoje umocowanie w treściart. 636 § 1 kpk.
Z tych względów orzeczono jak w wyroku.