Sąd Okręgowy w Tarnowie
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 1352/13
Data wyroku: 2014-05-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Natalia Lipińska
Słowa kluczowe: Renta Z Tytułu Niezdolności Do Pracy W Związku Z Wypadkiem Przy Pracy
Podstawa prawna: Art. 17 ust 1 ustawy z dnia 30.10.2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadku przy pracy i chorób zawodowych (DZ.U. n 199 poz. 1673) w związku z art. 57 ust 1 i art. 12 ust 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227 ze zm.)

Sygn. akt IV U 1352/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 maja 2014 roku
Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Natalia Lipińska
Protokolant: stażysta Monika Barwacz
po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 roku w Tarnowie na rozprawie
sprawy z odwołaniaŁ. K.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
z dnia 18 kwietnia 2013 roku nr(...)
w sprawieŁ. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje odwołującemu sięŁ. K.prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy od dnia 01 lutego 2013 roku na stałe.
Sygn. akt IV U 1352/13

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie

z dnia 21 maja 2014 r.
Decyzją z dnia 18 kwietnia 2013 r., nr(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT., na podstawie przepisówustawy z dnia17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) oraz przepisówustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.), odmówiłŁ. K.przyznania prawa do renty szkoleniowej, ponieważ Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 20 marca 2013 r. orzekła co prawda, że w przypadku ubezpieczonego celowe jest przekwalifikowanie zawodowe ze względu na niezdolność do pracy w dotychczasowym zawodzie, jednak wnioskodawca osiąga przychód z tytułu działalności zarobkowej, co w myśl art. 64 ustawyz dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS uniemożliwia przyznanie mu prawa do świadczenia.
Odwołanie od tej decyzji wniósłŁ. K., domagając się jej zmianyi przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca, ponieważ wskutek doznanego wypadku przy pracy pobierał już rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z tym wypadkiem, a stan jego zdrowia nie uległ poprawiei nadal uniemożliwia mu wykonywanie pracy zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji.
W odpowiedzi na odwołanie, organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

    Bezsporne w niniejszej sprawie było, że(...), urodzony(...)

(...)r., z zawodu jest technikiem mechanikiem rolnictwa, a przed wypadkiem pracował jako sortowacz odpadów wtórnych. W dniu 30 marca 2007 r. odwołujący uległ wypadkowiw pracy doznając urazu zmiażdżeniowego ręki i przedramienia prawego, co doprowadziło do urazowej amputacji palca II i III ręki prawej, utrwalonego przykurczu zgięciowego palcaIV i otwartego złamania kości promieniowej prawej.
Od 1 grudnia 2008 r. do 31 stycznia 2013 r. ubezpieczony był uprawniony do rentyz tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy.
W dniu 18 stycznia 2013 r. wystąpił zaś do organu rentowego z wnioskiem o ponowne przyznanie mu prawa do tego świadczenia.
Zaskarżoną decyzją z dnia 18 kwietnia 2013 r. ZUS Oddział wT.odmówił wnioskodawcy przyznania prawa do renty szkoleniowej, ponieważ Komisja Lekarska ZUSw orzeczeniu z dnia 20 marca 2013 r. orzekła co prawda, że w przypadku ubezpieczonego celowe jest przekwalifikowanie zawodowe ze względu na niezdolność do pracyw dotychczasowym zawodzie, jednak wnioskodawca osiąga przychód z tytułu działalności zarobkowej, co w myśl art. 64 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentachz FUS uniemożliwia mu przyznanie prawa do świadczenia.
(okoliczności bezsporne)
Nadto Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny sprawy:
Lekarz Orzecznik ZUS w opinii lekarskiej z dnia 14 lutego 2013 r. stwierdził u odwołującego:

-

stan po pourazowej amputacji palców II i III dłoni prawej (w 2007 r.) z przykurczem zgięciowym palca IV i znacznym upośledzeniem funkcji chwytnej prawej dłoni.

W konsekwencji, Lekarz Orzecznik ZUS uznał, że odwołujący jest nadal osobą częściowo niezdolną do pracy w związku z wypadkiem przy pracy na okres do 28 lutego2015 r.
Na skutek zarzutu wadliwości tego orzeczenia, sprawa skierowana została do Komisji Lekarskiej ZUS, która w opinii lekarskiej z dnia 20 marca 2013 r., rozpoznała u badanego:

-

przebyty uraz zmiażdżeniowy ręki prawej z amputacją palców II i III ręki prawej oraz przykurczem zgięciowym palca IV,

stan po leczeniu operacyjnym stawu rzekomego kości promieniowej prawej.

W konsekwencji, Komisja Lekarska ZUS uznała, że w przypadku ubezpieczonego celowe jest przekwalifikowanie zawodowe ze względu na niezdolność do pracy, która pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy w dotychczasowym zawodzie.
Orzeczenie to legło u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.
dowód:

-

orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 14.02.2013 r.- k. 38v cz. V akt ZUS,

orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 20.03.2013 r.- k. 43 cz. V akt ZUS.

W celu stwierdzenia, czy i w jakim stopniu odwołujący jest niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy w rozumieniu przepisówustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.) orazart. 12 i art. 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r.,Nr 153, poz. 1227 ze zm.), czy istniejąca poprzednio częściowa niezdolność do pracyw związku z wypadkiem przy pracy ustała, czy nastąpiła poprawa stanu zdrowia i na czym polega, kiedy powstała ewentualna niezdolność do pracy w związku z wypadkiem przy pracy i czy nadal jest to częściowa niezdolność do pracy w związku z wypadkiem przy pracy oraz czy odwołujący utracił zdolność do pracy w wykonywanym zawodzie i celowe jest w jego przypadku przekwalifikowanie zawodowe, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych: lek. med.J. S.specjalisty neurologa i lek. med.J. S. (1)specjalisty chirurga ortopedy- traumatologa.
Biegli neurolog i chirurg ortopeda- traumatolog zdiagnozowali u odwołującego:

-

przebyty uraz zmiażdżeniowy ręki prawej z amputacją palców II i III oraz przykurczem zgięciowym palca IV.

W oparciu o przeprowadzone badanie oraz wyniki badań specjalistycznych uznali, że odwołujący jest osobą częściowo niezdolną do pracy w związku z wypadkiem przy pracy od 1 lutego 2013 r. na stałe i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
W uzasadnieniu opinii podali, że brak jest możliwości poprawy u badanego stanu funkcji ręki prawej w stopniu umożliwiającym stwierdzenie zdolności do pracy. Stan dłoni powodujący całkowitą dysfunkcję dłoni prawej, postępujące zmiany wtórne (zaniki mięśniowe na ramieniu o 2 cm, na przedramieniu o 4 cm, ograniczenie znacznego stopnia ruchomości w nadgarstku prawym oraz w łokciu prawym i barku prawym) i progresywne zmiany zwyrodnieniowe w obrębie kończyny górnej prawej, w związku z brakiem możliwości poprawy, uzasadniają uznanie badanego za osobę trwale częściowo niezdolną do pracy. Kończyna górna prawa jest bezużyteczna.
dowód:

-

opinia sądowo- lekarska z dnia 19.11.2013 r.- k. 9-11,

opinia uzupełniająca z dnia 31.03.2014 r.- k. 26,

Sąd w całości podzielił opinię biegłych sądowych, uzupełnioną w dniu 31 marca2014 r., uznając, że zawiera ona kompleksową ocenę stanu organizmu odwołującego, a nadto uwzględnia wpływ rozpoznanych u niego schorzeń na zdolność do pracy w związkuz wypadkiem przy pracy. Sąd uznał, iż charakterystyka schorzeń została przez biegłych oceniona prawidłowo z punktu widzenia zasad logiki, przy wykorzystaniu wiedzy specjalistycznej popartej doświadczeniem osób sporządzających opinię. W tej mierze, Sąd podzielił wnioski biegłych sądowych odnośnie trwałej częściowej niezdolności badanego do pracy w związku z wypadkiem przy pracy oraz braku rokowania co do odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu w przypadku w/w. Zauważyć przy tym trzeba, że opinia wydana została przez biegłych sądowych o specjalnościach adekwatnych do schorzeń zdiagnozowanych u wnioskodawcy. Nadto podkreślić należy, że opiniujący w sprawie biegli swoje ustalenia i wnioski wywiedli po szczegółowej analizie całości dokumentacji medycznej oraz badaniu odwołującego.
W piśmie procesowym z dnia 18 lutego 2014 r. (data prezentaty: 19 lutego 2014 r.) organ rentowy wniósł o dopuszczenie w sprawie dowodu z opinii uzupełniającej biegłych neurologa i chirurga ortopedy- traumatologa celem uzasadnienia przyczyn, dla których biegli uznali, że wnioskodawca nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu zawodowym. W ocenie ZUS, brak takiego uzasadnienia powoduje, że opinia i zawarty w niej wniosek o trwałej niezdolności do pracy u 29 letniego mężczyzny ze średnim wykształceniem technicznym jest wadliwa.
Sąd dowód taki dopuścił.
W opinii uzupełniającej z dnia 31 marca 2014 r. biegli neurolog i chirurg ortopeda- traumatolog w pełni podtrzymali wnioski wynikające z opinii zasadniczej. Ustosunkowując się do podniesionego zarzutu, wyraźnie podali, że opiniowany z rozpoznaną dysfunkcją kończyny górnej prawej jest osobą trwale niezdolną do pracy i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, ponieważ kończyna górna prawa jest u niego bezużyteczna. Biegli podali przy tym, że można co prawda przyuczyć odwołującego do wykonywania jakiejś czynności pracy lewą ręką, ale w taki sposób nie odzyska on zdolności do pracy.
Wydana w sprawie opinia jest zatem jasna, w sposób przejrzysty obrazuje stan zdrowia ubezpieczonego i w oparciu o aktualne wskazania wiedzy medycznej kategorycznie rozstrzyga kwestię wpływu stwierdzonych u niego schorzeń na zdolność do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Odpowiada też na wszystkie istotne pytania, w pełni realizując dyspozycję Sądu wyrażoną w sentencji postanowienia o powołaniu biegłych sądowych. Biegli ci na podstawie badania odwołującego, które przeprowadzone zostało dokładnie, zgodniez obowiązującymi w tym zakresie standardami, oraz analizy dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach organu rentowego, w tym wyników badań specjalistycznych, dokonali prawidłowego rozpoznania i sformułowali ostateczne wnioski, które są przekonujące. Wydana w sprawie opinia jest pełna, jasna i poprawna metodologicznie.W szczególności wydający ją specjaliści dokonali oceny stanu zdrowia wnioskodawcyz punktu widzenia kryteriów określonych dyspozycją art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS- wyraźnie wskazując, że opiniowany z uwagi na przebyty uraz zmiażdżeniowy ręki prawej z amputacją palców II i III oraz przykurczem zgięciowym palca IV jest osobą częściowo niezdolną do pracy w związku z wypadkiem przy pracy od 1 lutego 2013 r. na stałe i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
Uwzględniając powyższe, na podstawie tej właśnie opinii, ocenionej pozytywnie, zgodnie z kryteriami zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłych, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Pozostałe okoliczności sprawy Sąd uznał za bezsporne, gdyż nie były w żaden sposób kwestionowane przez strony, zaś dokumenty przedstawione na ich stwierdzenie nie budziły wątpliwości Sądu co do ich autentyczności.
Sąd rozważył, co następuje:
Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.
Istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy odwołującemuŁ. K.przysługuje prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związkuz wypadkiem przy pracy.
Zgodnie zart. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.), ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługuje renta z tytułu niezdolności do pracy.
Równocześnie w myśl art. 3 ust. 1 powołanej ustawy, za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą: podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych, podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy nawet bez polecenia, w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.
Na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, przy ustalaniu między innymi prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy stosuje się odpowiednio przepisyustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy.
W myślart. 107 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego, przeprowadzonego na wniosek lub z urzędu, ustalono zmianę stopnia niezdolności do pracy, brak tej niezdolności lub jej ponowne powstanie.
Jak stanowi art. 57 ust. 1 tej ustawy, renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące przesłanki:

1
jest niezdolny do pracy;

2
ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;

3
niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust.1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit.b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit.a, pkt 10 lit.a, pkt 11-12, 13 lit.a, pkt 14 lit.a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-4, 5 lit.a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

Zgodnie z dyspozycją art. 12 ustawy, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
W myśl ust. 2 powołanego artykułu, całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast stosownie do ust. 3, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Równocześnie w myśl art. 13 ustawy, przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania tej zdolności uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia, jak również możność wykonywania dotychczasowej pracy, względnie możliwość przekwalifikowania zawodowego. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, trwałą niezdolność do pracy orzeka się, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy.
Jak wynika z opinii biegłych neurologa i chirurga ortopedy- traumatologa, odwołujący z powodu przebytego urazu zmiażdżeniowego ręki prawej z amputacją palcówII i III oraz przykurczem zgięciowym palca IV jest osobą częściowo niezdolną do pracyw związku z wypadkiem przy pracy od 1 lutego 2013 r. na stałe i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
Skoro więc zaskarżona przezŁ. K.decyzja ZUS OddziałwT.z dnia 18 kwietnia 2013 r. nie była zasadna, należało uwzględnić jego odwołanie, przyjmując jako podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia powołane wyżej przepisy prawa materialnego.
Tym samym, na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.Sąd zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał odwołującemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 lutego 2013 r. na stałe.
(...)