Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 840/13
Data wyroku: 2014-05-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Niezabitowski, Dariusz Gąsowski, Wiesław Oksiuta –
Słowa kluczowe: Przestępstwa Karnoskarbowe
Podstawa prawna: art. 107§1 kks, 437§1 kpk

Sygn. akt VIII Ka 840/ 13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 maja 2014 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Dariusz Niezabitowski
Sędziowie SSO Wiesław Oksiuta – spr.
SSO Dariusz Gąsowski
Protokolant Teresa Lasota
przy udziale Prokuratora Elżbiety Korwell, oskarżyciela publicznegoR. G.z Urzędu Celnego wB.
po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2014 roku
sprawyB. K.
oskarżonego o czyn zart. 107 § 1 kks
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim
z dnia 10 czerwca 2013 roku sygn. akt II K 103/13

I
Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

II
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 900 ( dziewięćset ) złotych tytułem opłaty za drugą instancję i obciąża go pozostałymi kosztami procesu w kwocie 70 ( siedemdziesiąt ) złotych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
B. K.został oskarżony o to, że w bliżej nieustalonym czasie, nie później jednak niż do dnia kontroli, to jest 29 maja 2012 roku, w lokaluBAR (...)przyul. (...)wB., wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną osobą, urządzał gry o charakterze losowym w celach komercyjnych na urządzeniu elektronicznymH.S.nr(...), wbrew przepisomustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych(Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.), to jest o czyn zart. 107 § 1 k.k.s.,
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim wyrokiem z dnia 10 czerwca 2013 r w sprawie II K 103/13 oskarżonego uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na mocyart. 107 § 1 k.k.s.skazał go i wymierzył mu karę 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, równowartość jednej stawki dziennej ustalając na kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych.
Na mocyart. 30 § 5 k.k.s.orazart. 31 § 5 k.k.s.orzekł przepadek dowodów rzeczowych opisanych w wykazie numer 2 na karcie 143 akt sprawy pod pozycjami od 1 do 5 i zarządził zniszczenie dowodów rzeczowych opisanych w wykazie numer 2 na karcie 143 akt sprawy pod pozycjami 1 i 2.
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem opłaty i obciążył go pozostałymi kosztami sądowymi w sprawie.
Powyższy wyrok zaskarżyła w całości obrońca oskarżonego, zarzucając mu:

1
obrazę przepisów prawa materialnego –art. 107 kksw zw. zart. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1w zw. zart. 2 ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r o grach hazardowychpoprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż w polskim porządku prawnym dopuszczalne jest skazanie w oparciu o powołanie wyżej przepisy w sytuacji, gdy przepisyustawy o grach hazardowychograniczające dopuszczalność urządzania gier na automatach wyłącznie do kasyn gry pozostają w sprzeczności z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa Unii Europejskiej co do trybu ich uchwalenia i nie mogą stanowić podstawy do skazania.

W oparciu o powyższe wniósł o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu lub umorzenie postępowania w stosunku do niego w całości.
Wniósł jednocześnie, w oparciu o przepisart. 441 kpko zwrócenie się przez Sąd Okręgowy w Białymstoku do Sądu Najwyższego z wnioskiem o rozstrzygnięcie pytania prawnego:
„Czy wobec treści rozstrzygnięcia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 należy uznać, że zakaz urządzania gier hazardowych poza kasynem gry należy uznać za przepis techniczny” w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34, a tym samym czy Sąd w Polce może stosować te przepisy jako podstawy do skazania?”
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego jako oczywiście bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy, dokonując kontroli zaskarżonego wyroku, nie znalazł podstaw do uwzględnienia zawartego w nim zarzutu, ani też postulowanego wniosku.
Zdaniem Sądu Okręgowego brak było podstaw do uwzględnienia zawartego w apelacji obrońcy oskarżonegoB. K.zarzutu obrazy prawa materialnego-art. 107 kksw zw. zart. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1w zw. zart. 2 ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowychpolegającego na ich niewłaściwym zastosowaniu i przyjęciu, że mogą stanowić podstawę skazania w sytuacji, gdy przepisyustawy o grach hazardowychograniczające dopuszczalność urządzania gier na automatach wyłącznie do kasyn gry, pozostają w sprzeczności z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa Unii Europejskiej.
Treść apelacji wskazuje, że obrońca nie kwestionuje ustaleń Sądu Rejonowego odnoszących się do przyjęcia na czym polegało działanieB. K.w zakresie urządzania gier o charakterze losowym w celach komercyjnych, a jedynie kwestionuje niewłaściwe zastosowanie przepisów o charakterze materialnym i ich zgodności z prawem Unii Europejskiej. Dlatego też Sąd Okręgowy podzielając w pełni zaprezentowaną w uzasadnieniu ocenę dowodów co do sprawstwaB. K.uznał, że pozytywne komentowanie zasługującego na aprobatę stanowiska z tym związanego na obecnym etapie postępowania staje się zbędne i niecelowe.
W tym miejscu należy wskazać, iż możliwość stosowania powyższych przepisów była już niejednokrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego. Przypomnieć należy, że postanowieniem z dnia 28 listopada 2013 roku Sąd Najwyższy, w odpowiedzi na zagadnienie prawne przedstawione w trybieart. 441 § 1 k.p.k., stwierdził, iż „Naruszenie wynikającego z dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz.U. L. 363, s. 81) obowiązku notyfikacji przepisów technicznych ma charakter naruszenia trybu ustawodawczego, którego konstytucyjność może być badana wyłącznie w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jeżeli w konkretnym postępowaniu sąd dochodzi do wniosku, że doszło do takiej wadliwości trybu ustawodawczego, może nie stosować tych przepisów tylko w ten sposób, że zawiesi prowadzone postępowanie, w którym miałyby one zostać zastosowane i skieruje stosowne pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego. Jednak do czasu zainicjowania tej kontroli lub podjęcia przez Trybunał Konstytucyjny stosownego rozstrzygnięcia brak jest podstaw do odmowy stosowania przepisówustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(Dz.U. Nr 201, poz. 154), w tym jejart. 6.ust 1 i art. 14 ust. 1.” (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013 roku w sprawie I KZP 15/13, Lex nr 1393793). Tożsame stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 stycznia 2014 roku w sprawie o sygn. akt IV KK 183/13 (Lex nr 1409532 ), w którym wprost odnosił się do cytowanego wyżej postanowienia.
W uzasadnieniu powyższych judykatów Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, iż w wyroku z dnia 19 lipca 2012 roku, na który powołuje się skarżący, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie wypowiedział się kategorycznie o charakterze przepisówustawy o grach hazardowych, a stwierdził jedynie, iż „stanowią potencjalne przepisy techniczne”. Podkreślił przy tym, że ostateczne ustalenie charakteru przepisówustawy z 19 listopada 2009 roku o grach hazardowychnależy do sądów krajowych, a nie Trybunału, który zajmuje się wykładnią prawa unijnego. Jednocześnie stwierdził, że nawet ewentualne przyjęcie, że przepisyart. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowychmają charakter przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2006 roku, nie oznacza, że sądy mogą odmówić stosowania tychże przepisów ( jako regulacji, do których odsyłaart. 107 § 1 kks). W ocenie Sądu Najwyższego naruszenie obowiązku notyfikacji, ustanowionego w powyższej dyrektywie, nie powoduje kolizji norm prawa wewnętrznego z regulacjami unijnymi, którą można by rozstrzygnąć w oparciu o reguły kolizyjne, a stanowi o wadliwości procesu stanowienia prawa. Natomiast przy naruszeniu trybu ustawodawczego, konstytucyjność przepisów, a co za tym idzie- możliwość ich stosowania- może być rozstrzygana jedynie przez Trybunał Konstytucyjny.
W świetle powyższych zapatrywań, które Sąd Okręgowy w pełni podziela, brak jest podstaw do uwzględnienia stanowiska skarżącego, iż powołane w zarzucie przepisy nie mogą być przez polskie Sądy stosowane. Jak bowiem podkreślił Sąd Najwyższy, konstytucyjny obowiązek poszanowania i przestrzegania ustaw ciąży na nich tak długo, dopóki ustawa ta nie utraci mocy obowiązującej.
W związku z tym Sąd Rejonowy, rozstrzygając o odpowiedzialności oskarżonegoB. K.na podstawieart. 107 k.k.s., mógł dokonywać ustaleń o realizacji znamion tego przestępstwa w oparciu o przepisy art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 w zw. zart. 2 ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, jak też mógł samodzielnie dokonywać oceny ich charakteru. Przy czym, w ocenie Sądu Okręgowego brak jest podstaw do uznania powyższych przepisów za „techniczne” w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. Analizując wymienione w zarzucie apelacji przepisyustawy o grach hazardowychw świetle art. 1 pkt 3, 4 i 11 Dyrektywy 98/34/WE, należy wskazać, że przepisart. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowychstanowi, iż grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 tejże ustawy orazart. 14 ust. 1działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona wyłącznie w kasynach gry na podstawie udzielonej koncesji. W ocenie Sądu Odwoławczego przepisy te nie są przepisami technicznymi, specyfikacjami technicznymi, ani też innymi wymaganiami bądź zasadami dotyczącymi usług, o których mowa w Dyrektywie 98/34/WE. Stanowisko to znajduje potwierdzenie także w wydanym wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 29 listopada 2010 roku ( sygn. akt VI SA/ Wa 1605/10 ), z którego wynika, że przepisy dotyczące działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie mają charakteru przepisów technicznych w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, a tylko takie w myślart. 8tej Dyrektywy wymagają notyfikacji Komisji. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 lutego 2012 roku II FSK 10099 / 11 stwierdził, żeustawa o grach hazardowych, która weszła w życie od 2010 roku nie narusza regulacji unijnych.
W świetle powyższego Sąd Okręgowy nie miał wątpliwości, co do dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny zachowania oskarżonego, jako wypełniającego znamiona czynu zabronionego zart. 107 § 1 k.k.s.i nie znalazł jakichkolwiek podstaw do wzruszenia zaskarżonego wyroku.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Okręgowy na mocyart. 437 § 1 k.p.k.zaskarżony wyrok jako prawidłowy i słuszny utrzymał w mocy.
O opłacie za drugą instancję orzekł na mocyart. 3 ust. 1w zw. zart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tj. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223),natomiast o pozostałych kosztach procesu na podstawieart. 636§1 k.p.k..