Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 1500/14
Data wyroku: 2014-12-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Sójka

Sygn. akt IX Ka 1500/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 grudnia 2014 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Krzysztof Sójka
Protokolant: st.sekr.sądowy Dorota Ziółkowska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Jerzego Piwko
po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2014 roku
sprawyK. W.
oskarżonej o przestępstwa zart. 190 § 1 k.k.iart. 217 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżoną
od wyroku Sądu Rejonowego w Busku Zdroju
z dnia 14 stycznia 2014 roku sygn. akt II K 560/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt 2 k.k.wykonanie wymierzonej oskarżonej w punkcie III wyroku kary łącznej grzywny warunkowo zawiesza tytułem próby na okres 1 (jednego) roku;

II
zwalnia oskarżonąK. W.od opłaty za obie instancje oraz od wydatków należnych Skarbowi Państwa za postępowanie odwoławczew całości;

III
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

Sygn. akt IX Ka 1500/14

UZASADNIENIE
K. W.oskarżona została o to, że:

1
w dniu 24 maja 2013 roku wB.naul. (...)w woj.(...)groziłaE. L.pozbawieniem życia oraz uszkodzeniem ciała, przy czym groźba wzbudziła u zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona,

tj. o przestępstwo zart. 190 § 1 k.k.

2
w tym samym miejscu i czasie jak w punkcie 1 poprzez szarpanie i popychanie naruszyła nietykalność cielesnąE. L.,

tj. o przestępstwo zart. 217 § 1 k.k..
Wyrokiem zaocznym z dnia 14 stycznia 2014 roku w sprawie sygn. akt II K 560/13 sąd Rejonowy w Busku – Zdroju orzekł:

I
oskarżonąK. W.uznał za winną popełnienia czynu zarzucanego jej i opisanego w pkt. 1 aktu oskarżenia, stanowiącego przestępstwo zart. 190 § 1 k.k.i za ten czyn na mocy tegoż przepisu w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył jej karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych przy ustaleniu wartości jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych;

II
oskarżonąK. W.uznał za winną popełnienia czynu zarzucanego jej i opisanego pkt. 2 aktu oskarżenia, stanowiącego przestępstwo zart. 217 § 1 k.k.i za ten czyn na mocy tegoż przepisu w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył jej karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych przy ustaleniu wartości jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych;

III
na mocyart. 85 k.k.iart. 68 § 1 i 2 k.k.w miejsce orzeczonych kar grzywien przy ustaleniu wartości jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych;

IV
na mocyart. 46 § 2 k.k.orzekł od oskarżonej na rzecz pokrzywdzonej nawiązkę w kwocie 500 złotych;

V
zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 260 złotych tytułem kosztów sądowych.

Apelację od wyroku tego w całości na swoją korzyść wywiodła sama oskarżonaK. W.i na podstawieart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.wyrokowi temu zarzuciła:

1
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie:

-art. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k., poprzez dokonanie niewłaściwej oceny materiału dowodowego, polegającej na nieuzasadnionym oparciu się wyłącznie na zeznaniach pokrzywdzonejE. L.w sytuacji, gdy zeznania tego świadka budzą poważne wątpliwości w zakresie zaistnienia rzekomych gróźb i naruszenia nietykalności cielesnej, ze względu na zaawansowany konflikt pomiędzyE. L., a oskarżoną na tle relacji pokrzywdzonej z mężem oskarżonej;
2. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia  polegający na przyjęciu, że oskarżona groziłaE. L.i naruszyła  jej nietykalność cielesną, w sytuacji gdy prawidłowo oceniony materiał  dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na przyjęcie, że ze  strony oskarżonej doszło do przekroczenia granic wzajemnej utarczki  słownej zE. L..
Podnosząc powyższe zarzuty oskarżona wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Żaden z podnoszonych w treści apelacji oskarżonejK. W.zarzutów odwoławczych nie zasługuje na uwzględnienie, co oznacza, że brak było podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku z tych powodów na, które powołuje się skarżąca w apelacji.
Sąd Rejonowy wydając zaskarżony wyrok w żadnym zakresie nie naruszył przepisów postępowania karnego, a w szczególnościart. 4, 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.czy teżart. 5 § 2 k.p.k..
Sąd ten przeprowadził wszystkie niezbędne dowody w sprawie i dokonał ich oceny zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, a więc spełniając wymogiart. 7 k.p.k..
Oskarżona swoje stanowisko w apelacji opiera na dowodzie z jej wyjaśnień, w których konsekwentnie zaprzeczała jakoby miała dopuścić się obu przypisanych jej przestępstw na szkodęE. L..
Trafnie sąd orzekający ocenił ten dowód nie dając wiary wyjaśnieniom oskarżonej co do przebiegu zajścia z pokrzywdzoną w dniu 24 maja 2013 roku wB..
Sąd apelacyjny w pełni taką ocenę podziela i podkreśla za Sądem I instancji, iż w przeciwieństwie do wiarygodnego dowodu z zeznańE. L., wyjaśnienia oskarżonej są odosobnione i nie znajdują żadnego potwierdzenia w innych dowodach czy też okolicznościach sprawy.
Dowód z nagrania monitoringu, zeznania przesłuchanych w sprawie policjantówP. B.iG. M.w pełni potwierdzają relacje pokrzywdzonej w szczególności zaś co do okoliczności naruszenia jej nietykalności cielesnej przez oskarżoną. Konsekwentna postawa pokrzywdzonej odnośnie opisu zajścia daje pełną podstawę do przyjęcia, że oskarżona wypowiadała też pod jej adresem groźby karalne, których pokrzywdzona miała prawo się obawiać tak jak przyjął to Sąd Rejonowy.
Prawidłowości oceny dowodów z zeznań pokrzywdzonej i wyjaśnień oskarżonej w żadnym zakresie nie podważa dowód z zeznań świadkaW. K. (1)na, który to dowód powołuje się autorka apelacji.
Pomijając bardzo lakoniczną ocenę tegoż dowodu przez sąd orzekający podkreślić należy, iż wbrew sugestiom apelacji, świadekW. K.nic istotnego do sprawy nie wniósł. Jak wynika z jego relacji nie widział on bezpośrednio zajścia między pokrzywdzoną, a oskarżoną, a na miejscu zdarzenia pojawił się dopiero gdy oskarżona podbiegła do niego krzycząc, iż pokrzywdzona zabrała jej męża i jej ubliżała czego on jednak nie widział i nie słyszał bowiem przebywał w banku.
Sąd Okręgowy nie stwierdza aby w sprawie istniały wątpliwości, o których mowa wart. 5 § 2 k.p.k., zresztą sama oskarżona na takie wątpliwości nie wskazuje, tym samym zarzut obrazy w/w przepisu jest absolutnie gołosłowny.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jak należy domniemywać z treści uzasadnienia apelacji miałby być następstwem błędnej oceny dowodów i okoliczności sprawy, a więc wynikać głównie z obrazyart. 7 k.p.k.Skoro nie może być mowy o naruszeniu reguł oceny dowodów o czym mowa powyżej, ustalenia faktyczne Sądu stanowiące podstawę wyroku są trafne i nie budzą wątpliwości.
Apelacja oskarżonej mimo, iż nie dała podstaw do takiego rozstrzygnięcia jakiego domagała się ona we wnioskach końcowych pozwoliła na zmianę wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze na korzyść oskarżonej.
Sąd odwoławczy uznał bowiem, iż orzeczona wobec oskarżonej kara łączna grzywny w punkcie III wyroku razi swoją surowością w rozumieniu przepisuart. 438 pkt 4 k.p.k., a więc winna ulec zmianie.
Sąd Okręgowy wspomnianej surowości wyroku upatruje w orzeczeniu w/w kary grzywny bez warunkowego zawieszenia jej wykonania w sytuacji gdy spełnione są wszystkie wymogi w tym zakresie, o których mowa wart. 69 § 1 i 2 k.k..
Oskarżona jest osobą, która daje podstawę do przyjęcia założenia istnienia po jej stronie tzw. „dodatniej prognozy kryminologicznej”. Jej sposób życia, właściwości i warunki osobiste pozwalają na przyjęcie, że orzeczona wobec niej kara grzywny z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 1 roku próby będzie wystarczająca dla osiągnięcia celów wychowawczych i zapobiegawczych. Trzeba mieć również na uwadze okoliczności popełnienia przypisanych jej czynów, w tym poczucie krzywdy którym się kierowała.
Oskarżona ma na utrzymaniu troje dzieci, utrzymuje się z kwot alimentacyjnych. Wymierzenie jej surowej kary grzywny takiej jak w wyroku Sądu I instancji niewątpliwie przekracza stopień jej winy i stopień społecznej szkodliwości obu czynów.
Pokrzywdzona niewątpliwie w sposób wystarczający powinna być usatysfakcjonowana wyrokiem skazującym oraz orzeczoną na jej rzecz nawiązką w oparciu o przepisart. 46 § 2 k.k..
Reasumując powyższe Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.iart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.orzekł jak w sentencji.

SSO Krzysztof Sójka