Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 521/14
Data wyroku: 2014-06-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Opozda-Kałka, Anna Szeliga, Krzysztof Sajtyna
Teza: wyrok utrzymany w mocy apelacja bezzasadna

Sygn. akt IX Ka 521/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 czerwca 2014 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Ewa Opozda-Kałka (spr.)
Sędziowie: SSO Krzysztof Sajtyna
SSO Anna Szeliga
Protokolant: st.sekr.sądowy Dorota Ziółkowska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Andrzeja Hojnowskiego
po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 roku
sprawyM. B. (1)
oskarżonego o przestępstwo zart. 35 ust. 1 a ustawy o ochronie zwierząt
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Starachowicach
z dnia 20 lutego 2014 roku sygn. akt II K 1055/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IX Ka 521/14

UZASADNIENIE
M. B. (1)został oskarżony o to, że w dniu 25 lipca 2013 roku w miejscowościL., w woj.(...), znęcał się nad zwierzętami w postaci dwóch gołębi pocztowych maści stalowo płowej poprzez ich umyślne zranienie na skutek postrzeleniaz wiatrówki, w następstwie czego gołębie doznały ran kształtu owalnego, tj. o przestępstwo określone wart. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt.
Wyrokiem z dnia 20 lutego 2014r., w sprawie sygn. akt IIK 1055/13 Sąd Rejonowyw Starachowicach na podstawieart. 414 § 1 kpkw zw. zart. 17 § 1 pkt 1 kpkuniewinniłM. B. (1)od popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, tj. występku zart. 35 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, zaś kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.
Apelację od powyższego wyroku złożył prokurator, który zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na niezasadnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że w sprawie brak jest wiarygodnych dowodów na popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, co w konsekwencji doprowadziło do jego uniewinnienia, podczas gdy prawidłowa ocena zebranych w sprawie materiałów dowodowych, a przede wszystkim zeznań pokrzywdzonego oraz analiza pozostałych dowodów i poszlak wskazują na to, że oskarżonyM. B. (1)popełnił zarzucany mu aktem oskarżenia czyn.
Zważywszy na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczeniai przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Złożona apelacja jest oczywiście bezzasadna.
Sąd Rejonowy starannie przeprowadził przewód sądowy, zgromadził niezbędne dla rozstrzygnięcia dowody, a następnie poddał je właściwej analizie i ocenie, zaprezentowanejw prawidłowy sposób w motywacyjnej części swego rozstrzygnięcia. Nie popełnił zatem, wbrew temu, co twierdzi skarżący, żadnego błędu w ustaleniach faktycznych.
Co do błędu w ustaleniach faktycznych, w pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, że błąd ten może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy sąd orzekający w I instancji dopuścił się uchybienia przy ocenie materiału dowodowego, polegającego na nieuwzględnieniu przy jej dokonaniu zasad logiki, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, jak też całokształtu ujawnionych okoliczności. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Z prawidłowo ocenionego materiału dowodowego, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia, nie można uznać, że oskarżonyM. B. (1)popełnił zarzucony mu czyn. I tak właściwie Sąd I instancji uznał za prawdziwe wyjaśnienia oskarżonegoB., który kategorycznie zaprzeczył, że strzelał do gołębi, gdyż istotnie brak w sprawie wiarygodnych dowodów, które mogłyby to twierdzenie podważyć, a co więcej istnieją dowody, które relację oskarżonego potwierdzają. Słusznie bowiem zaznacza Sąd Rejonowy, że świadekJ. B. (1)orazJ. S. (1)potwierdzili obecność oskarżonegoM. B. (1)na polu znajdującym się kilkaset metrów o jego posesji. Rację ma bowiem tenże Sąd podnosząc, że świadekJ. B. (1)w sposób logiczny wytłumaczył z jakich powodów zapamiętał dzień zdarzenia oraz w jakich okolicznościach spotkał na poluM. B. (1), co tym samym uniemożliwia uznanie tej relacji za nieprawdziwą, zwłaszcza, że świadek ten nie miał żadnych powodów, aby zeznawać co do faktów, które nie miały miejsca. Odnośnie z kolei zeznań świadkaJ. S. (1), który krytycznego dnia kosił zboże na poluB.trafnie również zauważa Sąd Rejonowy, że trudno uznać, biorąc pod uwagę charakter pracy świadka, iż miałby dokładnie zapamiętać ten fakt, a także, że wymieniony świadek nie wykluczył jednakże sytuacji, że na polu czekał na niegoM. B. (1), zaśJ. B. (1)był tam obecny. W konsekwencji zgodzić należy się z twierdzeniem Sądu Rejonowego, że skoro relacje świadkówJ. B. (1)orazJ. S. (1)znajdują odzwierciedlenie w wyjaśnieniach oskarżonego, a brak powiązania i zależności pomiędzy tymi osobami, to nie sposób uznać, że są one niewiarygodne. Rozważania Sądu I instancji w powyższym zakresie Sąd odwoławczy w pełni podziela i aprobuje jako trafne i przekonywujące (k.168). W tym stanie rzeczy prawidłowo Sąd Rejonowy uznał za prawdziwe również zeznania świadkaJ. B. (2), ojca oskarżonego. Świadek ten, co oczywiste miał interes w korzystnym dla jego syna rozstrzygnięciu niniejszej sprawy, jednakże, z uwagi na treść innych wiarygodnych dowodów, tj: zeznań świadków, w tym wymienionych wyżejJ. B. (1)orazJ. S. (1), a także z uwagi na fakt, że są one logiczne i jasne uznać należało je za prawdziwe. Wreszcie prawidłowo Sąd Rejonowy uznał za prawdziwe relacje świadkówD. S., który potwierdził, ze kiedy przyjechał doB., to oskarżonego nie było w domu, lecz był na polu i czekał na kombajn, oraz świadkaW. I., w obecności to którego według relacjiM. M.oskarżony miał strzelać do gołębi, a który to stanowczo zaprzeczył, aby taka sytuacji miała miejsce, albowiem jako miłośnik gołębi, nigdy by do tego nie dopuścił. Skoro zatem relacje świadkówD. S.orazW. I.potwierdzają wyjaśnienia oskarżonego, a co więcej korespondują z zeznaniami wymienionych wyżej świadkówJ. B. (1),J. S. (1)orazJ. B. (2)to nie sposób uznać je za nieprawdziwe. W świetle zatem powyższego właściwa, tj. zgodna zart. 7 kpkjest także ocena zeznańM. M.. Trafnie bowiem podnosi Sąd Rejonowy, że ta część zeznań świadkaM., w której wskazuje on na osobę sprawcy i okoliczności zdarzenia nie zasługuje na wiarę nie tylko z tego powodu, że jego relacja jest niekonsekwentna i nielogiczna, a także i z tej przyczyny, że nie znajduje ona potwierdzenia w zeznaniach świadkówW. I.,J. B. (1),J. S. (2)orazJ. B. (2), jak również w opinii balistycznej. Szczegółowe rozważania Sądu I instancji w powyższym zakresie Sąd Odwoławczy w pełni podziela i aprobuje jako trafne i przekonywujące (k.166-167). W świetle zatem powyższego w sposób właściwy Sąd Rejonowy ocenił także relacje świadkówE. B.iM. B. (2). Trafnie bowiem zauważył tenże Sąd, że żadna z wymienionych osób nie widziała, abyM. B. (1)strzelał do gołębi, zaś taką właśnie informację przekazał imM. M., którego relacja w tym zakresie, jak wskazano wyżej, prawidłowo uznana została na nieprawdziwą. Słuszna jest także ocena zeznań świadkaK.K., funkcjonariusza Policji, który przyjechał na miejsce zdarzenia. Trafnie bowiem podnosi Sąd Rejonowy, że świadek ten w swoich zeznaniach nie wskazywał za pokrzywdzonym, żeM. B. (1)miał mieć wiatrówkę w ręku, co tym samy oznacza, żeM. M.nie przekazał mu takiej informacji, gdyż taki fakt po prostu nie miał miejsca. Trafnie zauważa w tym miejscu Sąd Rejonowy, że gdyby rzeczywiście zdarzenie przebiegało tak, jak wskazałM. M.w swoich drugich zeznaniach, to z pewnością znalazłoby to odzwierciedlenie w relacji świadkaK., funkcjonariusza policji, obcego dla każdej ze stron. Trafnie także Sąd I instancji ocenił opinie biegłego z zakresu badań broni i balistyki, słusznie uznając, że jest ona jasna, rzetelna i fachowa. Przypomnieć należy, że biegły opiniował, że wystrzelony pocisk śrutowy nie da się indywidualnie przypisać wiatrówce, którą posiadał oskarżony, ale pocisk taki wystrzelony został z tego samego rodzaju wiatrówki.
W świetle zatem powyższego trafnie podkreśla Sąd Rejonowy, że brak jest bezpośrednich świadków oddania strzałów do gołębi, a jedyną poszlaką wskazującą na sprawcę czynu są niewiarygodne zeznaniaM. M..
W tym stanie rzeczy rozstrzygnięcie Sąd I instancji uznać należało za prawidłowe. Pamiętać bowiem należy, że wydanie wyroku uniewinniającego jest konieczne nie tylko wówczas, gdy wykazano niewinność oskarżonego, lecz również wtedy, gdy nie udowodniono mu, że jest on winny popełnienia zarzuconego mu przestępstwa. W tym ostatnim wypadku wystarczy zatem, że twierdzenia oskarżonego, negującego tezy aktu oskarżenia zostaną uprawdopodobnione. Co więcej, wyrok uniewinniający musi zapaść jednak również i w takiej sytuacji, gdy wykazywana przez oskarżonego teza jest wprawdzie nieuprawdopodobniona, ale też nie zdołano udowodnić mu sprawstwa i winy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2008r. w sprawie sygn. akt VKK 267/08). Jak wskazano wyżej zgromadzony materiał dowodowy, który został prawidłowo oceniony przez Sąd Rejonowy nie daje podstaw do przypisania oskarżonemuM. B. (3)zarzucanego mu czynu. Podkreślić trzeba, że skarżący kwestionując ocenę dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy nie przytacza w istocie żadnego argumentu, który miałby podważyć tę ocenę.
Mając zatem powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 kpkorzekł jak wyroku.
Nadto działając w oparciu oart. 632 pkt 2 kpkkosztami procesu obciążył Skarb Państwa.
Z tych względów orzeczono, jak wyżej.
SSO Krzysztof Satyna  SSO Ewa Opozda - Kałka  SSO Anna Szeliga