Sąd Rejonowy w Oławie
VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Strzelinie
Sygnatura akt: VII K 11/14
Data wyroku: 2014-03-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Izabela Nowak

Sygn. akt VII K 11/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 marca 2014 r.

Sąd Rejonowy wO.VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą wS.w składzie:

Przewodniczący SSR Izabela Nowak
Protokolant Katarzyna Kudzia
w obecności Prokuratora Barbary Szczepańskiej

po rozpoznaniu dnia 19 marca 2014 r.
sprawyP. Ś.
synaM.iJ.zd.U.
ur. (...)wL.

oskarżonego o to, że:
w dniu 16 września 2013 r. wS., będąc pozbawiony wolności na mocy wyroków Sądu Rejonowego wL.z dnia 25 stycznia 2008 r. sygn.. akt II K 889/07 oraz z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn.. akt VIII K 174/11 dokonał ucieczki z terenu miejsca pracy poza Zakładem Karnym

tj. o czyn zart. 242 § 1 kk

I
uznaje oskarżonegoP. Ś.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 242 § 1 kki za to na podstawieart. 242 § 1 kkwymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności,

II
na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w sprawie, w tym opłaty zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt VII K 11/14

UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Od dnia 12 kwietnia 2013 r. w Zakładzie Karnym wS.P. Ś.odbywał karę 1 roku pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego wL.z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt II K 889/07. Wyrokiem Sądu Rejonowego wL.z dnia 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt VIII K 174/11 skazany został na karę 100 stawek dziennych grzywny, gdzie wysokość jednej stawki dziennej określono na kwotę 10 złotych. Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2012 r. kara grzywny została zamieniona na karę zastępczą pozbawienia wolności. W dniu 18 lipca 2013 r.P. Ś.został skierowany do pracy w systemie bez konwoju doStowarzyszenia (...)wM..P. Ś.Zakład Karny opuszczał o godzinie 7.30 rano, a wrócić miał do godziny 18.00. Wstowarzyszeniu (...)wM.P. Ś.pracował od godziny 8.00 do 16.00.

/dowód: zeznania świadkaZ. S.– k. 6;
zeznania świadkaK. H.– k. 25v-26, 94;
zeznania świadkaR. T.– k. 27;
wyrok Sądu Rejonowego wL.i postanowienie – k. 8-10;
wyrok Sądu Rejonowego wL.i postanowienie – k. 15-17;
wniosek o zatrudnienie w ZK wS.– k. 18-21/

W dniu 16 września 2013 r. o godz. 7.30P. Ś.razem z innymi osobami opuścił Zakład Karny wS.i udał się doStowarzyszenia (...)wM.. O godzinie 8.00 rano zaczął normalnie pracę. W trakcie pracyP. Ś.zachowywał się nienaturalnie, był pobudzony, przepakowywał torbę, która miał ze sobą, nie potrafił skupić się na pracy.P. Ś.powiedział nieprawdę pracownikomStowarzyszenia (...)wM., iż jedzie do domu bo ma przepustkę na kilka dni. Około godz. 12.00P. Ś.poprosiłK. H.czy może opuścić wcześniej pracę.K. H.zgodziła się. W przeszłości zdarzało się, iż pracujące wStowarzyszeniu (...)wM.osoby odbywające karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym wS.wychodziły z pracy wcześniej dlatego prośbaP. Ś.nie zdziwiłaK. H.. NastępnieP. Ś.poprosił pracownikaStowarzyszenia (...)wM.T. S.żeby podwiózł go doS.. Około godziny 15.00P. Ś.razem zT. S.pojechał doS., wysiadł na(...). W dniu 16 września 2013 r.P. Ś.nie powrócił do Zakładu Karnego wS..P. Ś.został zatrzymany w dniu 8 stycznia 2014 r.

/dowód: wyjaśnienia oskarżonegoP. Ś.– k. 58, 93v;
zeznania świadkaZ. S.– k. 6;
zeznania świadkaK. H.– k. 25v-26, 94;
zeznania świadkaT. S.– k. 23v-24, 93v;
pismo ZK wS.– k. 49//

OskarżonyP. Ś.ma 37 lata. Posiada wykształcenie zawodowe, z zawodu jest elektromechanikiem. Jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu.P. Ś.był już karany sądownie.

/dowód: dane dotyczące oskarżonego – k. 63, 93;
karta karna – k. 36;
odpisy wyroków – k. 8-10, 15-17/

OskarżonyP. Ś.w toku całego postępowania przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż znęcano się nad nim w Zakładzie karnym, a ponadto miał problemy rodzinne i dlatego uciekł.

/dowód: wyjaśnienia oskarżonegoP. Ś.– k. 58, 93v/

Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego Sąd zważył, co następuje:

Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, Sąd uznał, iż wina oraz sprawstwo oskarżonegoP. Ś.w zakresie popełnienia zarzucanego mu czynu, nie budzą żadnych wątpliwości. Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się przede wszystkim na zeznaniach świadkówZ. S.,K. H.,T. S.,R. T., wyjaśnieniach oskarżonego oraz dowodach z dokumentów w postaci odpisów wyroków, odpisów postanowień, wniosku o zatrudnienie.
Za wiarygodne Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonegoP. Ś., który przyznał się do winy albowiem były konsekwentne, a ponadto fakt ucieczki z Zakładu Karnego znalazł potwierdzenie w zeznaniachZ. S.,T. S.,R. T.iK. H..
Za w pełni wiarygodne Sąd uznał zeznania świadkaK. H.. Zdaniem Sądu były one wiarygodne, logiczne i korelowały z całością pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w tym z zeznaniami świadkaT. S.,Z. S.,R. T.. Ponadto świadek zeznawała szczerze, obiektywnie i wyjaśniła dlaczego prośba oskarżonego o wcześniejsze zwolnienie się z pracy nie wzbudzała jej podejrzeń.
Podobnie Sąd odniósł się do zeznańT. S.. Zdaniem Sądu zasługiwały one w całości na przymiot wiarygodności i uwzględnienie z uwagi na fakt, iż były spójne i znalazły potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie – zeznaniami świadkówK. H.,R. T..
Za w pełni wiarygodne Sąd uznał także zeznania świadkaR. T.albowiem korelowały one z zeznaniamiZ. S.,K. H.,T. S..
W ocenie Sądu na przymiot wiarygodności i uwzględnienie zasługiwały także zeznania świadkaZ. S.. Także ten materiał dowodowy korespondował z zeznaniami innych świadków, a ponadto znalazł odzwierciedlenie w dowodach z dokumentów w postaci odpisów wyroków, postanowień i wniosku o zgodę na pracę.
Sąd nie przydał znaczenia zeznaniom świadkaP. M.albowiem dotyczyły one procedur po stwierdzonej ucieczce z Zakładu Karnego i nie miały, w ocenie Sądu, znaczenia dla sprawy.
Osobowy materiał dowodowy znalazł także potwierdzenie w dowodach z dokumentów w postaci odpisów wyroków, odpisów postanowień, wniosku o zatrudnienie. Sąd dał im wiarę w całości albowiem zostały sporządzone w przepisanej formie przez osoby do tego upoważnione. Ponadto żadna ze stron nie zaprzeczyła ich wiarygodności i zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy.
Konkludując należy stwierdzić, że kompleksowa ocena wiarygodności wyjaśnień oskarżonego i zeznań poszczególnych świadków oraz całości pozostałego materiału dowodowego, na którego podstawie Sąd ustalił stan faktyczny, dokonywana w świetle zasad wiedzy i doświadczenia życiowego pozwoliła na niewątpliwe stwierdzenie sprawstwa i winy oskarżonegoP. Ś.w zakresie zarzucanego mu czynu zart. 242 §1 kk.
Przedmiotem ochrony przepisuart. 242 § 1 k.k.jest zapewnienie prawidłowego i zgodnego z prawem wykonania orzeczenia sądu, na mocy, którego zgodnie z prawem pozbawiono wolności daną osobę. Przestępstwo to polega na samouwolnieniu się przez osobę pozbawioną wolności. Sprawcą tego przestępstwa może być osoba pozbawiona wolności, przy czym wskazać należy, iż nie chodzi tu jedynie o osobę odbywającą karę pozbawienia wolności, ale również między innymi tymczasowo aresztowanego, odbywającego karę aresztu za wykroczenie, karę aresztu wojskowego.
W świetle powyższego, zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, iż swoim zachowaniemP. Ś.wyczerpał ustawowe znamiona czynu zabronionego typizowanego wart. 242 § 1 k.k.W dniu 16 września 2013 r. wykonując karę zastępczą pozbawienia wolności dokonał samouwolnienia tj. nie powrócił do Zakładu Karnego z miejsca wykonywania pracy bez konwoju.
Uznając zatem oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu Sąd, wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Przy wymiarze kary Sąd miał na względzie wysoką społeczną szkodliwość przestępstwa popełnionego przez oskarżonego, które godzi w dobro wymiaru sprawiedliwości i skuteczność wykonywania wyroków. W ocenie Sądu, orzeczona kara jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego, a kara w wyższym wymiarze byłaby już - przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności podmiotowych i przedmiotowych inkryminowanego czynu – karą zbyt surową o charakterze odwetowym.
Wymierzona oskarżonemu kara odpowiada nie tylko stopniowi jego winy, ale realizuje też w stosunku do niego cele zapobiegawcze i wychowawcze. Zapobiegawczy sens wymierzonej kary pozbawienia wolności ma bowiem na celu odstraszenie sprawcy od ponownego wejścia na drogę przestępstwa, natomiast jej cel wychowawczy realizuje się poprzez kształtowanie postawy oskarżonego zarówno wobec własnego czynu, jak i przestępstwa w ogóle. Jednocześnie kara orzeczona wobec oskarżonego czyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegające na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa.
Przy wymiarze kary Sąd kierował się szczegółowymi dyrektywami wymiaru kary wskazanymi wart. 53 kk. Sąd analizował więc motywację sprawcy i uznał, że czyn oskarżonego cechowało natężenie złej woli – oskarżony nie podjął żadnych starań aby opuścić Zakład Karny w sposób zgodny z prawem, a ponadto nie wykorzystał danej mu szansy (możliwość pracy bez konwoju) i nadużył zaufania nadzorujących go w pracy osób. Uwadze Sądu nie uszedł fakt, iż czyn popełniony przez oskarżonego należy do przestępstw umyślnych.
Sąd oceniał także postawę oskarżonego, jego warunki i właściwości osobiste oraz dotychczasowy sposób życia. W tej mierze Sąd uwzględnił stopień rozwoju psychospołecznegoP. Ś., jego warunki materialne, rodzinne i stan zdrowia.
W tym miejscu podkreślić należy, iż brak było możliwości wymierzenia oskarżonemu kary pozbawienia wolności z dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia jej wykonania. Sąd przeanalizował kwestię braku poprawyP. Ś.wobec wcześniejszego popełniania czynów zabronionych i orzekanych wobec niego kar. Z zachowania oskarżonego wywnioskować można, iż dotychczas orzekane kary, nie uświadomiły mu naganności postępowania, nie spowodowały zmiany zachowania, a tym samym kara nie spełniła postawionych jej celów resocjalizacyjnych. Podkreślić należy, iż oskarżony dokonał ucieczki z Zakładu Karnego, co świadczy o tym, iż proces resocjalizacyjny nie odniósł swojego skutku. Nawet w trakcie wykonywania kary pozbawienia wolnościP. Ś.postanowił popełnić kolejne przestępstwo i swój zamiar zrealizował. Zdaniem Sądu takie zachowanie oskarżonego jest nieprzekraczalną przeszkodą do wysnucia pozytywnej prognozy kryminologicznej odnośnie postępowaniaP. Ś.w przyszłości. Z zachowania oskarżonego wynika, iż ani orzekane dotychczas wobec niego kary, ani pobyt w Zakładzie Karnym nie uświadomiły mu naganności dotychczasowego zachowania, a co najważniejsze nie odstraszyły go od ponownego wejścia na drogę przestępstwa.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd uznał, iż tylko kara bezwzględna pozbawienia wolności spełni wobec oskarżonego swoje cele.P. Ś.tylko w pełni odczuwając dolegliwość orzeczonej kary będzie się w przyszłości zastanawiał, zanim ponowienie wstąpi na drogę przestępstwa.
Uwzględniając aktualną sytuację materialną oskarżonego, pobyt w Zakładzie Karnym, na podstawieart. 624 § 1kpkiart. 17 ust.1ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychSąd zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych w całości, w tym odstąpił od opłaty.

Zarządzenie:

1
odnotować;

2
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć oskarżonemu;

3
kal. 14 dni.

10.04.2014 r.
SSR Izabela Nowak