Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 1007/13
Data wyroku: 2014-03-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wiesław Oksiuta –, Dorota Niewińska, Marek Wasiluk
Słowa kluczowe: Pomówienie
Podstawa prawna: art. 212§1 kk

Sygn. akt VIII Ka 1007/ 13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 marca 2014 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Marek Wasiluk
SSO Wiesław Oksiuta – spr.
SSO Dorota Niewińska
Protokolant Agnieszka Malewska
po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014 roku
sprawyM. S.
oskarżonego o czyn zart. 212 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim
z dnia 8 listopada 2013 roku sygn. akt V II K 275 / 13

I
Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

II
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 ( sześćdziesiąt ) złotych tytułem opłaty za drugą instancję i obciąża go pozostałymi kosztami procesu w kwocie 20 ( dwadzieścia ) złotych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
M. S.został oskarżony o to, że: w dniu 02 czerwca 2013 roku w miejscowościB., na Walnym Zgromadzenia(...)Koła (...)w(...)wB., twierdził, żeJ. M.w trakcie polowania wybił szyby w samochodzie należącym doM. S.i jego synaS. S., czym pomówiłJ. M.–(...)o takie postępowanie, które może poniżyć go w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania, jakim powinien cieszyć się(...), jak również znieważyłJ. M.tj. o czyn zart. 212 § 1 kkw zb. zart. 216 § 1 kk
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim wyrokiem z dnia 8 listopada 2013 r w sprawie VII K 275/13;

1
Przyjął, że oskarżony dopuścił się czynu zart. 212 § 1 kkna mocyart. 66 § 1 i 2 kk,art. 67 § 1 kkpostępowanie karne wobec oskarżonegoM. S.warunkowo umorzył na okres próby w wymiarze 2 (dwóch) lat.

2
Na mocyart. 67 § 3 kkorzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej kwotę 300,00 (trzysta) złotych tytułem nawiązki.

3
Zarządził zwrot ze Skarbu Państwa na rzecz pokrzywdzonegoJ. M.kwoty 300,00 (trzysta) złotych tytułem zryczałtowanych kosztów procesu.

4
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30,00 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty i obciążył go kosztami sądowymi w wysokości 106,52 (sto sześć złotych pięćdziesiąt dwa grosze) złotych.

Od powyższego wyroku złożył apelację oskarżony. Zaskarżył powyższy wyrok w całości. Zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez przyjęcie, że dopuścił się on popełnienia czynu polegającego na pomówieniu w dniu 2 czerwca 2013 roku na Walnym Zgromadzeniu(...)Koła (...). Podniósł, że słowa jakie miał wypowiedzieć na zebraniu zostały wymyślone przezJ. M.. Jest to zmowa, aby zemścić się na jego osobie. Wniósł o wnikliwe rozpoznanie sprawy i uniewinnienie go od popełnienia czynu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżonego okazała się oczywiście bezzasadna i jako taka nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podzielił argumentacji przytoczonej na uzasadnienie zawartego zarzutu.
Zdaniem Sądu Okręgowego przeprowadzona kontrola instancyjna wykazała, że okoliczności przywoływane w apelacji oskarżonego jako mające przemawiać za negatywnym zweryfikowaniem prawidłowości kontrolowanego orzeczenia podniesione zostały bezpodstawnie i nie znajdywały one jakiegokolwiek oparcia w przebiegu, ani wynikach postępowania jurysdykcyjnego przeprowadzonego przez Sąd I instancji.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż Sąd I instancji dokonał kompleksowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, rozważył wszelkie istotne kwestie sporne i przeprowadził poprawny proces wnioskowania. Z uwagi na powyższe Sąd II instancji uznał, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe nie zawiera żadnych wad, a wywiedzione w jego rezultacie wnioski odpowiadają zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Jako niezasadny należało zatem ocenić zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku. Sąd Rejonowy oparł swoje ustalenia na całokształcie zebranego i ujawnionego materiału dowodowego, biorąc pod uwagę zarówno okoliczności przemawiające na korzyść, jak też na niekorzyść oskarżonego. Nie ulega wątpliwości, że Sąd ma prawo oprzeć się na jednych dowodach i pominąć inne, jeżeli ich treść jest rozbieżna. Jeśli zatem – jak to miało miejsce na gruncie rozpoznawanej sprawy – Sąd nadał walor wiarygodności pewnym dowodom, odmawiając przyznania tej cechy dowodom przeciwnym i precyzyjnie uargumentował powody swojej decyzji w tym zakresie, to nie może to zostać w żadnym wypadku uznane za brak obiektywizmu wymaganego od organu orzekającego. Sąd I instancji był zatem uprawniony do uznania wyjaśnień oskarżonegoM. S.za niewiarygodne, gdzie podawał, że na temat szyb nic nie mówił na zebraniu, gdyż są sprzeczne z pozostałymi dowodami uznanymi za wiarygodne, a w szczególności zeznaniami pokrzywdzonegoJ. M., zeznaniami świadkówA. P.,E. D.,P. O.. ŚwiadkowieJ. M.,A. P.iE. D.złożyli zgodne zeznania, jednoznacznie obciążające oskarżonego, wskazujące na okoliczność wypowiedzenia przez oskarżonego słów wskazujących, żeJ. M.wybił szyby w samochodzie oskarżonego i samochodzie jego syna. Sąd a quo wyczerpująco przedstawił powody zajęcia takiego stanowiska, oceniając każdy z przeprowadzonych dowodów z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy, które to oceny Sąd II instancji podziela.
Zdaniem Sądu Okręgowego należy także podzielić stanowisko Sądu Rejonowego, że świadkowieA. S. (1),T. I.,S. S.,M. P.,W. G.,A. S. (2),M. G., przesłuchiwani na okoliczność wypowiedzi oskarżonego najwyraźniej niechętnie wypowiadali się na okoliczność zdarzenia, a to wynikało z tego, że nie chcieli mieszać się w zaistniałą sprawę i obciążać oskarżonego,(...)i cieszącego się dobrą opinią. Zwłaszcza, że oskarżenie przeciwkoM. S.wytoczyłJ. M., wobec którego postawiono skonkretyzowane zarzuty o naruszenie statutu i regulaminu i wykluczono spośród członków koła. Z tego też względu świadkowie zasłaniali się niepamięcią, zaprzeczali jakoby słyszeli wypowiedź lub też przeinaczali sens tej wypowiedzi. Należy w pełni podzielić stanowisko Sądu Rejonowego, że analizując akta sprawy(...)i wynikające z nich podejrzeniaM. S.wobecJ. M.o wybicie szyb, zeznaniaJ. M.,A. P.,E. D.iP. O.zasadnym było uznanie, że oskarżonyM. S.twierdził na walnym zgromadzeniu w dniu 02 czerwca 2013 r., żeJ. M.wybił szyby w samochodzie jego i jego syna(...)w 2003 roku.
W tym stanie rzeczy wyjaśnienia oskarżonego, że takie zdarzenie nie miało miejsca, zasadnie nie mogły zostać przez Sąd Rejonowy uznane za wiarygodne. Przypomnieć zatem należy, że najpierw bowiem oskarżony wyjaśnił, że oskarżenie jest bezzasadne, bowiem na temat tych szyb na tym zgromadzeniu nic nie mówił (k. 19v). Dopiero gdy postępowanie dowodowe wykazało, iż oskarżony z całą pewnością zabierał głos i mówił o zdarzeniu z szybami, oskarżony wyjaśnił całkowicie odmiennie od wcześniejszych wyjaśnień, że jednak poprosił o głos i opowiadał przebieg zdarzenia z szybami, a nadto mówił, żeM.tam(...)(k. 76). Oskarżony zatem zmienił dość istotnie swoje wyjaśnienia. Nie przyznał się jednak, że w czasie tej wypowiedzi wskazywał na osobęJ. M.jako na tego, który miał związek ze zdarzeniem i dokonał wybicia szyb. Okoliczność ta wynikała zaś z innych dowodów, którym słusznie Sąd dał wiarę, jako przedstawiającym rzeczywisty przebieg zdarzenia. Przy czym zasady logiki wskazują, że skoroJ. M.zdenerwował się wypowiedziąM. S.na temat szyb, domagał się zapisania stwierdzenia w protokole, wskazywał, że sprawę skieruje do sądu i weźmie zarząd na świadków, a nadto pojechał na policję, w celu zasięgnięcia informacji co ma robić w sprawie pomówienia, to z ust oskarżonego musiało zostać wypowiedziane stwierdzenie, takie jak wskazująJ. M.,A. P.,E. D.oraz częściowoP. O., który stwierdził, żeM. S.wiązał fakt wybicia szyb z podejrzeniami wobecJ. M.. Ponadto niewątpliwie zabierając głos w dyskusji na temat wykluczeniaJ. M.z członkostwa w(...), oskarżony opowiadając o zdarzeniu z 2003 r. związanym zJ. M.przedstawił go w negatywnym świetle, skoro spowodowało to taką a nie inną reakcję pokrzywdzonego.
W ocenie Sądu Okręgowego nie było natomiast podstaw do uznania, że oskarżenieM. S.stanowiło zemstę. Zgromadzone w sprawie dowodowy wskazywały bowiem, że doszło do wypowiedzenia zarzutu pomawiającego pod adresemJ. M.ze strony oskarżonegoM. S.. Natomiast zarzuty w zakresie wykluczeniaJ. M.z koła były formułowane(...)M. G.. Dlatego też pokrzywdzony nie miał żadnego interesu aby pomawiać bezpodstawnie oskarżonego o wypowiadanie pomówienia pod jego adresem dotyczącego zarzutu wybicia szyb, co ma poparcie w wypowiedziach oskarżonego zawartych w aktach(...).
Reasumując należy stwierdzić, że zasadnie Sąd Rejonowy uznał, że oskarżony swoją wypowiedzią dopuścił się czynu zart. 212 § 1 kodeksu karnegogdyż pod adresem pokrzywdzonego wypowiedział bowiem publicznie zarzut zniesławiający, stwierdzając, iż powybijał szyby w samochodach jego i jego syna. Stwierdzenie to stanowi niewątpliwie zarzut przedstawiający daną osobę w negatywnym świetle, jako sprawcę czynu zabronionego stanowiącego przestępstwo. Przy czym materiał dowodowy, a w szczególności materiały sprawy(...)nie dawał żadnych podstaw do postawienia tego rodzaju zarzutu. Postępowanie w sprawie zniszczenia szyb zostało bowiem prawomocnie umorzone i nie wykryto sprawcy czynu. Zarzut należało zatem uznać za nieprawdziwy. Oskarżony winien sobie zdawać sprawę, że zabierając głos na walnym zgromadzeniu(...)w dniu 02.06.2013 r. nie powinien stawiać twierdzeń o dokonaniu wybicia szyb przez pokrzywdzonego, w sytuacji gdy nie było do tego żadnych podstaw, a postępowanie w tym przedmiocie zostało umorzone. Zachowanie oskarżonego niewątpliwie było umyślne, nastawione na publiczne przedstawienie pokrzywdzonego w negatywnym świetle. Natomiast zasadnie Sąd Rejonowy uznał, że nie stanowiło natomiast realizacji znamion znieważenia, gdyż wypowiedzi tej nie można uznać za znieważającą w rozumieniuart. 216 § 1 kk, i słusznie przepis ten wyeliminował z podstawy prawnej zawartej w zarzucie.
Nie stwierdzając innych uchybień, które mogły mieć wpływ na treść ocenianego wyroku, podzielając także stanowisko Sądu Rejonowego w zakresie zasadności warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonego Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.
O opłacie za drugą instancję rozstrzygnięto na mocyart. 7w zw. zart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223, ze zm.), natomiast o pozostałych kosztach procesu na podstawieart. 636 § 1 kpk.