Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V Pa 139/13
Data wyroku: 2014-06-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Beata Łapińska, Urszula Sipińska-Sęk, Mariola Mastalerz
Słowa kluczowe: Przywrócenie Do Pracy
Podstawa prawna: art 53 k.p.

Sygn. VPa 139/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 czerwca 2014 roku
Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Trybunalskim,
Wydział V w składzie:
Przewodniczący: SSO Beata Łapińska (spr.)
Sędziowie: SSO Mariola Mastalerz
SSR del. Urszula Sipińska-Sęk
Protokolant: st.sekr.sądowy Marcelina Machera
po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 roku w Piotrkowie Trybunalskim
na rozprawie

sprawy z powództwaH. W.

przeciwko(...) Spółki AkcyjnejwŁ.
o przywrócenie do pracy
na skutek apelacji powódkiH. W.od wyroku Sądu Rejonowego
w Bełchatowie IV Wydziału Pracy z dnia 19 czerwca 2013r.
sygn. IV P 59/13

1
oddala apelację,

2
nie obciąża powódkiH. W.kosztami postępowania za instancję odwoławczą.

Sygn. akt V Pa 139/13

UZASADNIENIE
W pozwie z dni 28 lutego 2013 roku powódkaH. W.wniosła o przywrócenie jej do pracy w pozwanej(...) Bank (...) S.A.Centrum(...)wŁ..
Pozwany wnosił o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013 roku, wydanym w sprawie IV P 59/14, Sąd Rejonowy – Sąd Pracy w Bełchatowie oddalił powództwo. Powódka nie została obciążona zwrotem kosztów zastępstwa procesowego na rzecz pozwanego, a nieuiszczone koszty sądowe zostały przejęte na rzecz Skarbu Państwa.
Podstawę wyroku stanowiły następujące ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego:
PowódkaH. W.była pracownikiem pozwanego od 4 kwietnia 1989 roku na stanowisku kasjer dysponent. Od 4 maja 2012 roku przebywała na zwolnieniu lekarskim w związku z depresją i pobierała zasiłek chorobowy. W dniu 22 października 2012 roku wróciła pracy. Po kilku dniach tj. dniu 25 października 2012 roku zasłabła w pracy i ponownie poszła na zwolnienie lekarskie od dnia 25 października 2012 roku
Decyzją z dnia 15 stycznia 2013 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych postanowił, że do jednego okresu zasiłkowego podlegają wliczeniu następujące okresy niezdolności do pracy od dnia 4 maja 2012 roku do 20 października 2012 roku i od 25 października 2012 roku do 1 lutego 2013 roku, brak jest podstaw do ustalenia prawa do świadczeń od dnia 25 października 2012 roku w ramach nowego okresu zasiłkowego, nie zachowuje prawa do zasiłku chorobowego za okres orzeczonej niezdolności do pracy za okres od 6 listopada 2012 roku do 1 lutego 2013 roku z uwagi na wykorzystanie z dniem 5 listopada 2012 roku 182 dni okresu zasiłkowego.
Nie zgadzając się z decyzją ZUS powódka złożyła stosowne odwołanie
W dniu 4 marca 2013 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał powódce prawo do świadczenia rehabilitacyjnego poczynając od dnia 6 listopada 2012 roku do 4 maja 2013 roku, a w dniu 14 maja 2013 roku prawo do świadczenia rehabilitacyjnego poczynając od dnia 5 maja 2012 roku do 2 sierpnia 2013 roku.
W dniu 18 lutego 2013 roku rozwiązano z powódką umowę o pracę z uwagi na niezdolność do pracy wskutek choroby trwającej od dnia 4 maja 2012 roku tj. dłuży niż okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz decyzji ZUS z dnia 15 stycznia 2013 roku o odmowie przyznania prawa do zasiłku chorobowego w ramach nowego okresu zasiłkowego.
Pismo o rozwiązaniu umowy o pracę powódka otrzymała w dniu 19 lutego 2013 roku.
Przy tak ustalonym stanie faktyczne Sąd Rejonowy uznał, że powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Motywując powyższe wskazał, że (cytat):
„Odpowiedzialność pracodawcy za nieuzasadnione względnie naruszające przepisy o wypowiedzeniu umowy o prace statuujeart. 45 kp. Odwołanie pracownik wnosi się do sądu pracy w ciągu 7 dni od dnia doręczenia wypowiedzenia umowy o pracyart. 264 § 1 kp. Zgodnie zart. 45 kpw swoim żądaniu pracownik może żądać uznania bezskutecznego rozwiązania umowy o pracę jeżeli umowa. Oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu warunków pracy i płacy zgodnie zart. 30 § 4 kpw związku zart. 45 § 1 kpcwinno zostać na piśmie i winna być wskazania przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego przyczyna wypowiedzenie powinna być prawdziwa i konkretna i wymaga sprecyzowania. Za niewystarczające należy uznać ogólnikowe zwroty lub powtórzenia ustawowe, jeżeli nie są połączone z wykazaniem konkretnych okoliczności, które wniosek uzasadniają (por. uchwała Sądu Najwyższego całej Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 czerwca 1985 roku. III PZP 10/85, OSNC z 1985 roku, z.11. poz.164). Powyższy wymóg w przedmiotowej sprawie został spełniony . Ocena zasadności wypowiedzenia umowy o pracyart. 45 § 1 kppowinna być dokonywana nie tylko z uwzględnieniem interesów pracownika związanych ze stosunkiem pracy, ale także z uwzględnieniem słusznego interesu zakładu pracy, który należy oceniać w powiązaniu z istota i celem stosunku pracy. Wymóg zasadności wypowiedzenia warunków pracy i płacy chroni pracownika przed arbitralnością pracodawcy. Przyczyna wypowiedzenia warunków pracy musi być konkretna i rzeczywista, a zasadności decyduje obiektywnie stwierdzone fakty nieprawidłowego wykonywania obowiązków pracowniczych.
Artykuł 53 kcdaje pracodawcy możliwość rozwiązania z pracownikiem umowy prace bez wypowiedzenia na wypadek choroby. W przedmiotowej sprawie pozwany pracodawca wypowiedział powódce umowę o pracę po upływie okresu pobierania zasiłku chorobowego i 3 miesięcznego okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego. Rozwiązanie umowy o pracę w sytuacji niezdolności do pracy następuje po wyczerpaniu okresów ochronnych jest związane z zasiłkiem chorobowym przewidzianym a art. 5-18 ustawy zasiłkowej. Prawo do zasiłku chorobowego, okres jego trwania i wysokość tego świadczenia z ubezpieczenia społecznego ustalają uspołecznione zakłady pracy, zaś przedłużenia okresie zasiłkowego jako okresu ochronnego dokonują organy rentowe. Te okresy ochronne, zwykłe i przedłużone zgodnie z uchwałą Sadu Najwyższego z dnia 29 lipca 1975 r (IPZP31/75 - OSPIKA z 1976 roku nr 7-8 pooz 137) wiążą sądy pracy przy rozstrzyganiu sporów o przywrócenie do pracy pracownika zwolnionego z niej bez wypowiedzenia na podstawieart.53 § 1 pkt 1 kp. Jednakże okresy usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy wymienione wart. 53 kpsą okresami, przed których upływem pracodawca nie może rozwiązać umowy nie tylko bez wypowiedzenia, ale również z wypowiedzeniem.
Nieprzerwana nieobecność powódki w pracy, która stanowiła podstawę decyzji o rozwiązaniu z nią umowy o pracę zaczyna się faktycznie w dniu 4 maja 2012 roku początkowo od 20 października 2012 rok oraz od 25 października 2012 roku, trwająca do 5 listopada 2012 roku oraz pobierania przez nią zasiłku chorobowego przez pierwsze 3 miesiące. Przepisart. 53 kpprzewiduje dopuszczalność rozwiązania umowy o pracy bez wypowiedzenia z uwagi na długotrwałą, usprawiedliwioną nieobecność pracownika w pracy. Należy przy tym wskazać, że zanim nie upłynie przewidziany prawem okres upoważniający do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, okres ten jest okresem, w którym nie można wypowiedzieć umowy o pracę. Wymiar okresu usprawiedliwionej nieobecności w pracy, uzasadniającej niezwłoczne zwolnienie pracownika, zależy przede wszystkim od przyczyny usprawiedliwiającej nieobecność. W przypadku choroby pracownika wymiar ten określa § 1 pkt 1, a w razie innych przyczyn - § 1 pkt 2 i § 2. Okoliczności przedmiotowej sprawy wskazują, że powódka pracował dłużej niż 6 miesięcy w związku z powyższym mają do niej zastosowanie okres pobierania wynagrodzenia (art. 92 k.p.) i zasiłku chorobowego oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące w przypadku zatrudnienia u danego pracodawcy. Okresy pobierania zasiłku chorobowego określa ustawa o świadczeniach w razie choroby i macierzyństwa. Zaznaczyć należy, że ubezpieczony pracownik nabywa prawo do zasiłku chorobowego po upływie 30 m nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego, przy czym okres pobierania zasiłku wynosi a: 182 dni, (art. 8 tej ustawy); zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy do okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzedniej niezdolności do pracy, spowodowanej tą samą chorobą, jeżeli przerwa między ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni. Nowelizacja znosząca możliwość przedłużenia o 3 miesiące okresu pobierania zasiłku chorobowego (Dz. U. z 2005 r. Nr 10, poz. 71) wprowadziła w to miejsce przedłużenie okresu, którego upływ uprawnia pracodawcę do rozwiązania umowy, o 3 miesiące pobierania przez pracownika świadczenia rehabilitacyjnego (§ 1 pkt 1 lit. b).
Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego zawartym w wyroku z dnia 6 kwietnia 2007 r. II PK 263/06, OSNP 2008, nr 9-10, poz. 128, ochrona stosunku pracy pracownika niezdolnego do pracy wskutek choroby obejmuje okres pierwszych 3 miesięcy pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, choćby pracownik nie mógł wobec pracodawcy wykazać korzystania z tego świadczenia bezpośrednio po okresie pobierania zasiłku chorobowegoart. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p.). Takiej ochrony pozwany zakład udzielił powódce. Z okoliczności spawy wynika ponad wszelka wątpliwość, że od dnia 6 listopada 2013 roku powódka przebywa na zasiłku rehabilitacyjnym, który wynika z prawomocnej decyzji ZUS. Z okoliczności sprawy niewątpliwie wynika, że powódka nie powiadomiła swojego pracodawcy o uzyskaniu prawa do zasiłku rehabilitacyjnego. W przedmiotowej sprawie istniała po stronę pozwanego niepewność czy pracownik będzie podlegał ochronie po upływie okresu zasiłkowego. Już w tym czasie zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego zawartego w wyroku z dnia wyroku z dnia 26 marca 2009 r., II PK 245/08, OSNP 2010, nr 21-22, poz. 262, pracodawca mógł między wyczerpaniem przez pracownika prawa do zasiłku chorobowego a rozstrzygnięciem ostateczną decyzją organu rentowego w przedmiocie świadczenia rehabilitacyjnego rozwiązać zgodnie z prawem umowę o prace. W przedmiotowej sprawie pozwany pracodawca wyczerpał wszelkie okresy ochrony pracownika przed zwolnieniem i mimo braku stosowanej wiedzy w zakresie przebywania powódki na zasiłku rehabilitacyjnym i takiej ochrony jej udzielił przy uwzględnieniu w tym zakresie stanowiska Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2007 roku II PK 236/06 OSNP 2008/9-10/128. Kwestią uboczną jest powoływanie się przez powódkę na zwolnienie lekarskie, na jakim przebywała od 25 października 2012 oku nie znajduje uzasadnienia. Nie przedstawiła w tym zakresie prawomocnej decyzji ZUS, zezwalające na przedłużenie zwolnienia chorobowego i nie przyjmując w ogóle do wiadomości, że przebywa od 6 listopada 2012 roku do 25 sierpnia 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego (Dz. U. 2010 nr 77 poz. 512) Świadczenie rehabilitacyjne wynosi 90 % podstawy wymiaru zasiłku chorobowego za okres pierwszych trzech miesięcy, Z przedstawionej sadowi decyzji z dnia 4 marca 2012 roku okres 3 miesięcznego zasiłku rehabilitacyjnego trwał od 6 listopada 2012 roku do 4 lutego 2013 roku. Po tej dacie pracownikowi nie przysługiwała ochrana przez wypowiedzeniem Wypowiedzenie umowy o pracy dokonane w dniu 19 lutego 2013 roku jest równie skuteczne i nie stanowi znamion naruszenia w tym zakresie przepisów prawa pracy.
Te okoliczności przesądził o tym, że sąd nie znalazł podstaw od przywrócenia powódki do pracy na podstawie art. N 45§ 1 kpwobec braku naruszeń przy wypowiedzenia powódce umowy o pracę na podstawieart. 53 § 1 pkt 1 litera b kp.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku. Stosując zasadę wynikającą zart. 102 kpcuznał, iż pozycja powoda w przedmiotowym procesie jest szczególna. Przebywa na zasiłku rehabilitacyjnym. Jej uposażenie jest niski. Jest byłym pracownikiem pozwanego. Dodatkowym, upokorzeniem byłby obciążenie powoda kosztami zastępstwa procesowego, mimo, że pełnomocnik pozwanego pozostaje z pozwanym w stałym stosunku zlecenia, za które otrzymał wynagrodzenie. Te okoliczności przesądził o zastosowaniu wobec powoda dobrodziejstwa zart. 102 kpc.”
Powyższy wyrok zaskarżyła w części oddalającej powództwo apelacją powódka. Skarżąca zarzuciła wyrokowi:

1
naruszenieart. 53 kp§ 1 pkt. 1 lit. b poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące uznaniem, że upłynął okres usprawiedliwionej nieobecności powódki w pracy i pozwany skutecznie rozwiązał z powódka umowę o pracę;

2
naruszenie art. 9 ust 2 ustawy oświadczeniach w razie choroby i macierzyństwa poprzez błędne jego zastosowanie skutkujące uznaniem, iż niezdolność do pracy powódki powstała w dniu 25 października 2012 roku wywołana była ta sama chorobą, która spowodowała poprzednia niezdolność do pracy powódki w okresie 4 maja 2012 roku do dnia 20 października 2012 roku;

3
brak wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, skutkujące oddaleniem powództwa;

4
naruszenieart. 233§ 1 k.p.c.polegające na nieprawidłowej ocenie przez Sąd I instancji materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez niezasadne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż brak jest podstaw do ustalenia dla powódki prawa do świadczenia od dnia 25 października 2012 roku w ramach nowego okresu zasiłkowego;

5
niezasadne przyjęcie przez sąd I instancji, że przyznanie powódce i pobieranie przez nią świadczenia rehabilitacyjnego za okres 6 listopada 2012 roku do 4 maja 2013 roku uzasadnia wypowiedzenie jej umowę o pracę pismem z dnia 19 lutego 2013 roku;

6
błąd w ustalenie faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcie, że powódka nie powiadomiła pozwanego o uzyskania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, podczas gdy powódka ubiegała się o to świadczenie w oparciu do dokumenty uzyskane m.in. od pozwanego i pozwany realizował na jej rzecz to świadczenie.

W apelacji skarżąca wniosła dodatkowo o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lekarza chorób wewnętrznych na okoliczność ustalenia czy w przypadku powódki zachodziły podstawy do ustalenia jej prawa do zasiłku chorobowego od dnia 25 października 2012 roku w ramach nowego okresu zasiłkowego oraz czy schorzenie, które powódka przechodziła w okresie od dnia 4 maja 2012 roku do dnia 20 października 2012 roku było tożsame ze schorzeniem z od dnia 25 października 2012 roku oraz załączenie do akt sprawy niniejszej akt sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w Piotrkowie Tryb., sygn. akt VI U 75/13 i dopuszczenie dowodu z dokumentów się tam znajdujących (w szczególności dokumentacji lekarskiej) na okoliczność, że schorzenie , które powódka przechodziła w okresie od dnia 4 maja 2012 roku do dnia 20 października 2012 roku nie było tożsame ze schorzeniem z od dnia 25 października 2012 roku.
Wskazując na powyższe apelująca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości, bądź ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.
W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2014 r. Sąd Okręgowy na podstawie art. 177 $1pkt 1 kpczawiesił postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie IV U 75/13 Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Tryb.
Sąd Okręgowy nadto ustalił :
W sprawie IV U 75/13H. W.zaskarżyła decyzję ZUS-u z dnia 15 stycznia 2013 r. na mocy której organ rentowy odmówił jej prawa do zasiłku chorobowego za okres niezdolności do pracy od dnia 6 listopada 2012 r. do 1 lutego 2013 r. podnosząc, iż do jednego okresu zasiłkowego podlegają wliczeniu następujące okresy niezdolności do pracy od dnia 4 maja 2012 roku do 20 października 2012 roku i od 25 października 2012 roku do 1 lutego 2013 roku i uznając, iż brak jest podstaw do ustalenia prawa do świadczeń od dnia 25 października 2012 roku w ramach nowego okresu zasiłkowego. ZUS przyjął , że skarżąca nie zachowała prawa do zasiłku chorobowego za okres orzeczonej niezdolności do pracy za okres od 6 listopada 2012 roku do 1 lutego 2013 roku z uwagi na wykorzystanie z dniem 5 listopada 2012 roku 182 dni okresu zasiłkowego. Decyzję tę zaskarżyła odwołaniem wnioskodawczyni podnosząc, iż niezdolność do pracy od dnia 4 maja 2012 r. do 20 października 2012 r. spowodowana była inna choroba niż niezdolność do pracy w okresie od 25 października 2012 r. do dnia 1 lutego 2013 r.
Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Tryb. oddalił odwołanieH. W.od decyzji ZUS-u z dnia 15 stycznia 2013 r. Wyrok ten uprawomocnił się 16 grudnia 2013 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy stanął na stanowisku, iż decyzja ZUS odpowiada prawu, albowiem postępowanie dowodowe wykazało, iż przyczyną niezdolności do pracy od 4 maja 2012 r. do 20 października 2012 r. oraz od 25 października 2012 r. do 1 lutego 2013 r. schorzeniem dominującym i determinującym niezdolność do pracy były zaburzenia depresyjne , a nie nowe schorzenie . Skutkowało to uznaniem, że wnioskodawczyni z dniem 5 listopada 2012 r. wykorzystała 182 dniowy okres pobierania zasiłku chorobowego , więc za okres od 6 listopada 2012 r. do 1 lutego 2013 r. skarżącej nie przysługiwało prawo do zasiłku chorobowego w ramach nowego okresu zasiłkowego.
(dowód: wyrok SR wraz z uzasadnieniem - k. 103 – 107 akt sprawy IV U 75/13 ) .
Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r. wydanym na rozprawie Sąd Okręgowy podjął zawieszone postępowanie.
Decyzją z dnia 11 marca 2014 r. ZUS przyznał powódce prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy na okres od 1 lutego 2013 r. do 28 lutego 2015 r.
Na rozprawie apelacyjnej w dniu 12 czerwca 2014 r. pełnomocnik powódki z uwagi na przyznanie powódce prawa do renty wniósł o zasądzenie na rzecz powódki odszkodowania w miejsce przywrócenia do pracy.
(dowód : nagranie rozprawy z dnia 12 czerwca 2014 r. )

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja powódki jest nieuzasadniona, albowiem zawarte w niej zarzuty okazały się chybione.
Sąd Okręgowy wbrew stanowisku Sądu Rejonowego uznał, iż dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i oceny prawidłowości działania pracodawcy koniecznym było zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia sprawy IV U 75/13.
Sąd Okręgowy podzielił w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku SN z dnia  26 marca 2009 r. II PK 245/08 , w którym ten uznał, iż :
1. Rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę w okresie między wy-czerpaniem przez pracownika prawa do zasiłku chorobowego a rozstrzygnięciem ostateczną decyzją organu rentowego w przedmiocie świadczenia rehabilitacyjnego jest zgodne z prawem, chyba że z decyzji tej wynika, iż w tym okresie pracownik miał prawo do świadczenia rehabilitacyjnego (art. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p.).
2. Sąd pracy, rozpoznając w takiej sytuacji powództwo pracownika o przywrócenie do pracy lub odszkodowanie za bezprawne rozwiązanie stosunku pracy, powinien rozważyć zawieszenie postępowania sądowego do czasu za-kończenia postępowania przed organem rentowym ostateczną decyzją w sprawie świadczenia rehabilitacyjnego (art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Spór bowiem sprowadzał się m.in. do oceny, czy skarżąca wyczerpała okres zasiłkowy 182 dni z dniem 5 listopada 2012 r. , czy też od 25 października rozpoczęła nowy okres zasiłkowy spowodowany inną niezdolnością do pracy. Ta kwestia była właśnie przedmiotem oceny Sądu w sprawie IV U 75/13 i w tym zakresie Sąd ten prawomocnym wyrokiem oddalającym odwołanieH. W.uznał, iż brak jest podstaw do przyznania jej prawa do zasiłku chorobowego w ramach tzw. nowego okresu zasiłkowego i odmówił jej dalszego prawa do zasiłku z powodu wyczerpania okresu 182 dni. Jednocześnie decyzją z dnia 4 marca 2013 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał powódce prawo do świadczenia rehabilitacyjnego poczynając od dnia 6 listopada 2012 roku do 4 maja 2013 roku, a w dniu 14 maja 2013 roku prawo do świadczenia rehabilitacyjnego poczynając od dnia 5 maja 2012 roku do 2 sierpnia 2013 roku.
Lektura akt wykazała, iż w dacie składania powódce oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę w trybieart. 53 kp, tj. w dniu 18 lutego 2013 r. powódka nie legitymowała się jeszcze decyzją w przedmiocie przyznania jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego .
Spór dotyczył więc oceny, czy pracodawca miał prawo do rozwiązania z powódka umowy o pracę w powyższym trybie w sytuacji, gdy powódka nie poinformowała go o fakcie złożenia wniosku o świadczenie rehabilitacyjne, a nadto nie była jeszcze rozstrzygnięta prawomocnie kwestia prawa do zasiłku chorobowego w ramach nowego okresu zasiłkowego.
Odnosząc się do zawartego w apelacji zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego tj.art. 53 kppoprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie , że upłynął okres usprawiedliwionej nieobecności powódki w pracy i pozwany skutecznie rozwiązał z nią umowę o pracę – Sąd Okręgowy nie zgadza się z argumentacją apelującego uznając jego stanowisko w tym zakresie za absolutnie chybione.
Zgodnie zart. 53 § 1 lit. b k.p.pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z pracownikiem zatrudnionym u niego co najmniej 6 miesięcy, jeżeli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące.
Z literalnego brzmienia powołanego przepisu wynika, że ochrona pracownika przed rozwiązaniem stosunku pracy nie wykracza poza łączny okres pobierania wynagrodzenia i zasiłku z tytułu choroby oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące po ustaniu okresu zasiłkowego. Kontynuacja ochrony po wyczerpaniu prawa do zasiłku chorobowego zależy więc od uzyskania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.
Limity czasowe przewidziane wart. 53 Kpsą więc okresem ochronnym usprawiedliwionej nieobecności w pracy , co oznacza, iż pracodawca może rozwiązać umowę o pracę najwcześniej następnego dnia po upływie okresów ochronnych. Oznacza to, iż pracownik jest chroniony maksymalnie przez okres 272 dni ( 182 dni zasiłku chorobowego + 90 dni okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego).
Wobec tego nie można pozbawiać pracodawcy prawa do rozwiązania umowy o pracę po upływie łącznego okresu pobierania wynagrodzenia i świadczenia chorobowego, jeżeli pracownik nie nabył w dacie rozwiązania umowy o pracę prawa do świadczenia rehabilitacyjnego , a wystąpił z wnioskiem o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego. Ocena zgodności z prawem rozwiązania umowy o pracę w okresie między upływem okresu pobierania zasiłku chorobowego a rozstrzygnięciem wniosku pracownika o świadczenie rehabilitacyjne zależy od treści rozstrzygnięcia tego wniosku.
W szczególności przyznanie rozważanego świadczenia pracownikowi, przysługującego od pierwszego dnia po wyczerpaniu zasiłku chorobowego, będzie oznaczać bezprawność rozwiązania umowy, które wypadłoby wówczas w okresie objętym ochroną zart. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p.Dlatego sąd, rozpoznając w takiej sytuacji powództwo pracownika o przywrócenie do pracy lub odszkodowanie za bezprawne rozwiązanie stosunku pracy, powinien rozważyć zawieszenie postępowania sądowego do czasu zakończenia postępowania przed organem rentowym ostateczną decyzją w sprawie świadczenia rehabilitacyjnego -art. 177 § 1 pkt 3 k.p.c.(por. wyroki Sądu Najwyższego: z 20 października 2008 r., I PK 60/08; z 25 maja 2007 r., I CSK 24/07, LEX nr 442641 i wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 22 stycznia 2002 r., I ACa 1944/01, OSA 2003 nr 2, poz. 3.).
W realiach przedmiotowej sprawy skarżąca wyczerpała 182 dniowy okres pobierania zasiłku chorobowego z dniem 5 listopada 2012 r. co wynika z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 28 listopada 2013 r. wydanego w sprawie IV U 75/13 oddalającego odwołanieH. W.od decyzji z dnia 15 stycznia 2013 r. , którym to wyrokiem Sąd Okręgowy związany jest w analizowanej sprawie. Sąd związany jest także prawomocną decyzją organu rentowego z dnia 4 marca 2013 r. w przedmiocie przyznania powódce prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 6 listopada 2013 r. do dnia 3 lutego 2013 r. oraz od 4 lutego 2013 r. do 4 maja 2013 r. .
Oznacza to, iż okres ochronny usprawiedliwionej nieobecności powódki w pracy upłynął w dniu 6 lutego 2013 r. , zaś rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło w dniu 18 lutego 2013 r.
Strona pozwana, w ocenie Sądu, miała zatem prawo rozwiązać z powódką z. umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia, na podstawieart.53§ 1 pkt 1b k.p., tj. z powodu niezdolności powódki do pracy na skutek choroby trwającej dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące. Za bezprzedmiotowy w tej sytuacji należy uznać fakt niepowiadomienia przez powódkę pracodawcy o wystąpieniu w dniu 24 stycznia 2013 r. z wnioskiem o świadczenie rehabilitacyjne skoro limity ochronne nie zostały przez niego przekroczone.
Za nieuzasadniony należało także uznać zawarty w apelacji zarzut naruszenia przepisu ar. 9 ustawy zasiłkowej . Nie ma racji apelujący, iż schorzenie wywołane niezdolnością do pracy od dnia 25 października 2012 r. było innym schorzeniem. W tym zakresie Sąd Okręgowy związany jest bowiem prawomocnym wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r., który przesądził tę kwestię oddalając odwołanie skarżącej od decyzji ZUS-u z dnia 15 stycznia 2013 r. Oznacza to, iż w obrocie prawnych funkcjonuje prawomocna decyzja organu rentowego, a Sąd Okręgowy nie może dokonać odmiennych w tym zakresie ustaleń i przyjąć, jak tego chce skarżąca, że od dnia 25 października 2012 r. otworzył się jej nowy okres zasiłkowy.
Jakkolwiek orzeczenie Sądu Rejonowego zapadło bez oczekiwania na rozstrzygnięcie w sprawie IV U 75/13 , to ostatecznie wyrok Sądu Rejonowego odpowiada prawu . Ma rację skarżący, iż Sąd Rejonowy dowolnie , z naruszenie zasad wynikających zart. 233 kpcprzyjął, iż powódce nie otworzył się nowy okres zasiłkowy , bezzasadnie oddalając wniosek powódki o zawieszenie postępowania, to jednak okoliczności te zostały wyjaśnione przez Sąd Okręgowy , który jako instancja także merytoryczna uprawniony jest do uzupełniania materiału dowodowego niezbędnego dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy.
Brak było zatem podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku i zasądzenia od pozwanego na rzecz powódki żądanego w miejsce przywrócenia do pracy odszkodowania ( żądanie zmienione na rozprawie apelacyjnej w dniu 12 czerwca 2014 r. ) stosownie do treściart. 56 Kp.
Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 kpcorzekł jak w punkcie 1 sentencji.
Orzeczenie w przedmiocie kosztów, Sąd oparł na przepisieart. 102 k.p.c., w myśl którego w wypadkach szczególnie uzasadnionych Sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Powołany przepis, stanowiąc wyłom od zasady wyrażonej wart. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Z uwagi na to, że przepis ten nie konkretyzuje pojęcia „wypadków szczególnie uzasadnionych” ich kwalifikacja należy do Sądu, który uwzględniając całokształt okoliczności konkretnej sprawy – powinien kierować się poczuciem sprawiedliwości. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż obciążenie powódki dodatkowymi kosztami procesu byłoby sprzeczne z zasadą słuszności, albowiem w chwili obecnej uprawniona jest ona do renty z tytułu niezdolności do pracy.