Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 1030/13
Data wyroku: 2014-06-10 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Anna Polak, Gabriela Horodnicka-Stelmaszczuk, Romana Mrotek
Słowa kluczowe: Umorzenie Postępowania
Podstawa prawna: art. 391 § 2 k.p.c.

Sygn. akt III AUa 1030/13

POSTANOWIENIE
Dnia 10 czerwca 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie - Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Anna Polak

Sędziowie:

SSA Romana Mrotek (spr.)
SSO del. Gabriela Horodnicka - Stelmaszczuk

Protokolant:

st. sekr. sąd. Edyta Rakowska

po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2014 r. na rozprawie
sprawyE. S.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.
o podjęcie wypłaty emerytury, odsetki
na skutek apelacji organu rentowego
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 9 września 2013 r. sygn. akt VI U 632/13
p o s t a n a w i a :
umorzyć postępowanie apelacyjne.
SSA Romana Mrotek SSA Anna Polak SSO del. Gabriela Horodnicka - Stelmaszczuk
Sygn. akt III AUa 1030/13

UZASADNIENIE
Decyzją z 18 marca 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.odmówiłE. S.prawa do uchylenia decyzji z dnia 3 października 2011 r. w części, w jakiej decyzja ta zawiesza prawo do emerytury na okres od 1 października 2011 r. do 31 stycznia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że brak jest podstaw do podjęcia wypłaty świadczenia od 1 października 2011 r., podnosząc, że przepisart. 103autracił moc prawną od dnia 22 listopada 2012 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., w którym uznano żeart. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. Nr 257, poz. 1726 oraz z 2011 r. Nr 291, poz. 1707) w związku zart. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, dalej jako: ustawa emerytalna) dodanym przezart. 6 pkt 2 ustawy z 16 grudnia 2010 r., w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 r., bez konieczności rozwiązania stosunku pracy, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikającą zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Ubezpieczona odwołała się od powyższej decyzji, wnosząc o jej zmianę poprzez uchylenie decyzji ZUS z 3 października 2011 r. w części, w jakiej decyzja ta zawiesza prawo do emerytury na okres od 1 października 2011 r. do 31 stycznia 2012 r. i powołując się na wydanie przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 13 listopada 2012r. wyroku. Skarżąca wywodziła, że decyzja ZUS z 3 października 2011 r. została oparta na normie prawnej uznanej za niezgodną zKonstytucją, toteż zachodzi podstawa do jej uchylenia. Wskazując na powyższe, wniosła o wypłatę świadczeń emerytalnych za okres od 1 października 2011r. do 31 stycznia 2012 r. wraz z odsetkami za opóźnienie w wypłacie zawieszonych świadczeń emerytalnych od 1 października 2011 r. do 31 stycznia 2012 r.
Pełnomocnik organu rentowego wniósł o oddalenie odwołania ubezpieczonej w całości, z argumentacją jak w zaskarżonej decyzji.
Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 9 września 2013 r. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że podjął wypłatę emeryturyE. S.za okres od 1 października 2011r. do 31 stycznia 2012r. i przyznał ubezpieczonej prawo do ustawowych odsetek od całej kwoty należnego w związku z tym wyrównania za okres od 18 lutego 2013r. do dnia wypłaty wyrównania, oddalił odwołanie w pozostałym zakresie oraz stwierdził odpowiedzialność organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania prawidłowej decyzji w niniejszej sprawie – w zakresie wynikającym z punktu I niniejszego wyroku.
Sąd Okręgowy ustalił, że ubezpieczona pozostawała nieprzerwanie w zatrudnieniu na podstawie umowy o pracę w(...)Urzędzie(...)wS.w okresie od 1 listopada 1985 r. do 20 lutego 2012 r.
W dniu 24 marca 2009 r. ubezpieczona złożyła w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddziale wS.wniosek o przyznanie jej prawa do emerytury, wskazując że pozostaje w zatrudnieniu.
Decyzją z 27 marca 2009 roku organ rentowy przyznał jej prawo do tego świadczenia od 1 marca 2009 roku, tj. od miesiąca złożenia wniosku.
Decyzją z 3 października 2011 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.z urzędu wstrzymał ubezpieczonej dalszą wypłatę emerytury, poczynając od 1 października 2011 r., z uwagi na kontynuację zatrudnienia przez ubezpieczoną. Organ rentowy wskazał, iż w celu podjęcia wypłaty emerytury ubezpieczona winna przedłożyć świadectwo pracy lub zaświadczenie potwierdzające fakt rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na rzecz którego wykonywała pracę bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury.
W dniu 21 lutego 2012 r. ubezpieczona złożyła w organie rentowym wniosek o  wznowienie wypłaty zawieszonych świadczeń, wskazując że jej stosunek pracy z pracodawcą, na rzecz którego wykonywała pracę bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury uległ rozwiązaniu z dniem 20 lutego 2012 r.
Decyzją z 28 marca 2012 r. organ rentowy ponownie ustalił wysokość oraz wznowił wypłatę należnej ubezpieczonej emerytury, poczynając od 1 lutego 2012 r. tj. od miesiąca złożenia wniosku.
W dniu 17 grudnia 2012r. ubezpieczona wniosła o wypłatę świadczeń zawieszonych w okresie od 1.10.2011r. do 31.01.2012r. powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 listopada 2012r.
Sąd Okręgowi uznał, że odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.
Ubezpieczona nabyła prawo do emerytury od 1 marca 2009r., czyli znajduje się w kręgu osób, których dotyczył wyrok Trybunału Konstytucyjnego.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.wywiódł apelację, w której zaskarżył wyrok w części tj. w pkt I i III i zarzucił rozstrzygnięciu naruszenieart. 190 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiejw zw. z art. 28 w zw. zart. 103a ustawy z 16 grudnia 2010r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaworazart.118ust. laustawy z 17.12.1998 r o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych( Dz.U. z 2009 r nr 153 poz.1227 ze zm.) a takżeart. 85 ust. l ustawy z 13.10.1998 r o systemie ubezpieczeń społecznych(Dz.U z 2009 r nr 205 poz.1585 ze zm.) poprzez przyjęcie, że wobec niekonstytucyjności przepisu art.28 powołanej ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych zachodzą podstawy do wypłaty emerytury ubezpieczonej od dnia jej zawieszenia tj. od 1.10.2011 r wraz z odsetkami od 18.02.2013 r oraz, że organ rentowy ponosi odpowiedzialność za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania prawidłowej decyzji w niniejszej sprawie.
Wskazując na powyższe, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie odwołania
W dniu 6 maja 2014 r. do Sądu Apelacyjnego w Szczecinie wpłynęło pismo procesowe organu rentowego z dnia 30 kwietnia 2014 r. zawierające wniosek o cofnięcie apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie, VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 września 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych podniósł, że ubezpieczona złożyła wniosek o wypłatę świadczeń za sporny okres na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycjąart. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c.w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu. W sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych dopuszczalność cofnięcia apelacji określa ponadto treśćart. 469 k.p.c.wraz z odpowiednio stosowanymart. 203 § 4 k.p.c.(vide: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2011 r., sygn. I UK 385/10, LEX nr 811836 oraz z dnia 4 lutego 2011r., sygn. I UK 366/10, LEX nr 794784).
Stosownie do brzmieniaart. 203 § 4 k.p.c.sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa. Zart. 469 k.p.c.wynika natomiast, że sąd uznaje za niedopuszczalne cofnięcie środka odwoławczego także wtedy, gdy czynność taka naruszałaby słuszny interes ubezpieczonego.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego w rozpoznawanej sprawie brak jest okoliczności, które sprzeciwiałyby się cofnięciu apelacji przez organ rentowy. Cofnięciu apelacji przez organ rentowy spowoduje uprawomocnienie się wyroku korzystnego dla ubezpieczonej i stanowić będzie podstawę do wypłaty spornych świadczeń.
Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny na podstawieart. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c., wobec skutecznego cofnięcia apelacji, umorzył postępowanie apelacyjne.
SSA Romana Mrotek SSA Anna Polak SSO del. Gabriela Horodnicka -     Stelmaszczuk