Sąd Okręgowy w Krakowie
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 573/14
Data wyroku: 2014-09-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Kazimierz Wilczek, Łukasz Woźniak, Jadwiga Żmudzka
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt IV Ka 573/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 września 2014 roku
Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:  SSO Kazimierz Wilczek
Sędziowie:  SSR del. Łukasz Woźniak
SSO Jadwiga Żmudzka (spr.)
Protokolant:  prot. Aneta Woźniczka
przy udziale Marty Gdańskiej-Kusior Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 roku, sprawy
R. S.
oskarżonego o przestępstwo zart. 297 § 1 kkiart. 13 § 1 kkwzw. zart. 286 § 1 kkiart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
S. J.
oskarżonego o przestępstwo zart. 297 § 1 kkiart. 13 § 1 kkwzw. zart. 286 § 1 kkiart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk;art. 270 § 3 kk;art. 275 § 1 kkiart. 276 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
P. C.
oskarżonego o przestępstwo zart. 297 § 1 kkiart. 286 § 1 kkiart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców wszystkich oskarżonych,
od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa - Nowej Huty w Krakowie z dnia 12 marca 2014r. sygn. akt VIII K 460/10/N
uznając wszystkie apelacje za oczywiście bezzasadne zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy i zwalnia wszystkich oskarżonych od zwrotu należnych Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. M.(Kancelaria Adwokacka wK.), adw.R. K.(Kancelaria Adwokacka wK.) i adw.M. R.(Kancelaria Adwokacka wK.) kwoty po 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej, odpowiednio, oskarżonymR. S.,S. J.iP. C., z urzędu w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji.
SSO Jadwiga Żmudzka  SSO Kazimierz Wilczek SSR Łukasz Woźniak
Sygn. IV Ka 573/14

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 17 września 2014 roku
R. S.został oskarżony o to, że:
I. w dniu 10 listopada 2005 r. wK., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 22.000 zł pochodzących z kredytu, uprawnionego pracownika Banku(...)Oddział wK.w ten sposób, że przedłożył podrobiony w bliżej nieustalonym miejscu i czasie dokument w postaci „zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków”, wprowadzając tym samym w błąd przedstawiciela pokrzywdzonego banku, co do swojej sytuacji finansowej oraz zamiaru wywiązania się z warunków zawartej umowy kredytowej, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na powzięcie wątpliwości przez osoby reprezentujące kredytobiorcę, co do autentyczności przedłożonych dokumentów i rzetelności kredytobiorcy, a także zatrzymanie przez funkcjonariuszy Policji, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne
tj. o przestępstwo zart. 297 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
S. J.został oskarżony o to, że:
II. w dniu 10 listopada 2005 r. wK., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu zR. S.i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 22.000 zł pochodzących z kredytu, uprawnionego pracownika Banku(...)Oddział wK.w ten sposób, że wprowadził w błąd przedstawiciela pokrzywdzonego banku, co do zamiaru i możliwości wywiązania się z warunków zawartej umowy kredytowej przezR. S.jako kredytobiorcy, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na powzięcie wątpliwości przez pracowników Banku co do autentyczności przedłożonych dokumentów przezR. S.oraz jego rzetelności, a także zatrzymanie przez funkcjonariuszy Policji, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne
tj. o przestępstwo zart. 297 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.,
III. od bliżej nieustalonego dnia do dnia 17 listopada 2005 r. wK., posiadał blankiet legitymacji ubezpieczeniowej nr(...), kserokopię dowodu osobistego oraz prawa jazdy wydanych na nazwiskoA. D., pieczątkę o treściFirma Handlowo – Usługowa (...) S.C.–K.ul.(...)”, pieczątkę o treści „Firma Handlowa (...)ul. (...)”, czyniąc tym samym przygotowania do podrobienia w celu użycia za autentyczne bliżej nieustalonych dokumentów poprzez posłużenie się wymienionymi pieczątkami, blankietem ubezpieczenia i kserokopiami dokumentówA. D.jako autentycznymi
tj. o przestępstwo zart. 270 § 3 k.k.,
IV. od bliżej nieustalonego dnia do dnia 17 listopada 2005 r. wK., ukrywałdowód osobisty numer (...)wydany na nazwiskoM. P.oraz legitymację ubezpieczeniową numer(...)wydaną na nazwiskoM. P.,
tj. o przestępstwo zart. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,
P. C.został oskarżony o to, że:
V. w dniu 7 listopada 2005 r. wK., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy pochodzących z kredytu w kwocie 26.000 zł, uprawnionego pracownika Banku(...)Oddział wK., w ten sposób że przedłożył podrobiony uprzednio przez siebie dokument w postaci „zaświadczenia o zatrudnieniu i wysokości zarobków”, wprowadzając tym samym przedstawiciela pokrzywdzonego w błąd co do swojej sytuacji finansowej oraz zamiaru wywiązania się z warunków zawartej umowy kredytowej, przy czym czynu tego dopuścił się ciągu 5 lat od odbycia kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o przestępstwo zart. 297 § 1 k.k.iart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie, wyrokiem z dnia 12 marca 2014 roku sygn. VIII K 460/10/N orzekł w tym przedmiocie następująco:

I
orzekając w ramach zarzutów z punktu I i II aktu oskarżenia oskarżonychR. S.iS. J.uznaje za winnych tego, że okresie od dnia 10 listopada 2005 r. do dnia 17 listopada 2005 r. wK., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, co do których materiały wyłączno do odrębnego postępowania, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłowali doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Bank(...)Oddział wK.w postaci pieniędzy w kwocie 22.000 zł, w ten sposób, żeS. J.wszedł w posiadanie podrobionego w bliżej nieustalonym miejscu i czasie zaświadczenia o zatrudnieniuR. S.wfirmie (...)i osiąganych przez niego dochodach, a następnie przedmiotowe zaświadczenie wręczyłR. S., który potwierdził własnoręcznym podpisem treść podrobionego w/w zaświadczenia i w ten sposób również wziął udział w jego podrobieniu, a następnie przedłożył uprawnionemu przedstawicielowi wskazanego mu Banku(...)Oddział wK.w celu zawarcia umowy kredytowej, wprowadzając tym samym w błąd przedstawiciela w/w pokrzywdzonego Banku, co do swojej sytuacji finansowej, w tym posiadania zdolności kredytowej oraz zamiaru wywiązania się z warunków umowy kredytowej, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na powzięcie wątpliwości przez osoby reprezentujące w/w pokrzywdzony Bank co do autentyczności przedłożonych dokumentów i rzetelności kredytobiorcy, a także zatrzymanie przez funkcjonariuszy Policji, przy czym oskarżonyR. S.czynu tego dokonał w ciągu pięciu lat po odbyciu w okresie od dnia 17 sierpnia 2000 r. do dnia 19 listopada 2002 r. przy zaliczeniu okresu od dnia 27 maja 1999 r. do dnia 17 sierpnia 1999 r. części kary łącznej trzech lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 30 marca 2000 r. sygn. akt II K 1055/99/S, zmienionym następnie wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 27 lipca 2000 r. sygn. akt IV Ka 703/00 za umyślne przestępstwo podobne kwalifikowane zart. 280 § 1 k.k., a oskarżonyS. J.czynu tego dokonał w ciągu pięciu lat po odbyciu w okresie od dnia 23 kwietnia 2003 r. do dnia 23 czerwca 2004 r. w całości kary jednego roku i dwóch miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt II K 1230/02/N za umyślne przestępstwo podobne kwalifikowane zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.oraz po odbyciu w okresie od dnia 28 lipca 2004 r. do dnia 8 czerwca 2005 r. przy zaliczeniu okresu od dnia 19 czerwca 2001 r. do dnia 20 lipca 2001 r. i od dnia 9 sierpnia 2001 r. do dnia 22 marca 2002 r. części kary łącznej dwóch lat i ośmiu miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 16 grudnia 2003 r. sygn. akt II K 1340/03/S za umyślne przestępstwo podobne kwalifikowane zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k., co w odniesieniu do oskarżonegoR. S.stanowi występek zart. 297 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., a w odniesieniu do oskarżonegoS. J.występek zart. 297 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., i za to na mocyart. 286 § 1 k.k.przy zastosowaniuart. 14 § 1 k.k.iart. 11 § 3 k.k.wymierza oskarżonymR. S.iS. J.karę po 2 (dwa) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;

II
orzekając w ramach zarzutu z punktu III aktu oskarżenia oskarżonegoS. J.uznaje za winnego tego, że w dniu 17 listopada 2005 r. wK., posiadał blankiet legitymacji ubezpieczeniowej nr(...), kserokopię dowodu osobistego oraz prawa jazdy wydanych na nazwiskoA. D., pieczątkę o treściFirma Handlowo - Usługowa (...) s.c.(...)-(...) K.ul. (...), pieczątkę o treści o treściFirma Handlowo-Usługowa (...) (...)-(...) K.ul. (...), czyniąc tym samym przygotowania do podrobienia w celu użycia za autentyczne bliżej nieustalonych dokumentów poprzez posłużenie się wymienionymi pieczątkami, blankietem ubezpieczenia oraz danymiA. D., co stanowi występek zart. 270 § 3 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k., i za to na mocyart. 270 § 3 k.k.wymierza oskarżonemu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

III
orzekając w ramach zarzutu z punktu IV aktu oskarżenia oskarżonegoS. J.uznaje za winnego tego, że od bliżej nieustalonego dnia, nie wcześniej jednak niż od dnia 14 listopada 2005 r. do dnia 17 listopada 2005 r. wK., w tym w użytkowanym przez siebie od dnia 16 listopada 2005 r. pojeździe markiF. (...)nr rej. (...), ukrywałdowód osobisty numer (...)wydany na nazwiskoM. P.oraz legitymację ubezpieczeniową numer(...)wydaną na nazwiskoM. P., co stanowi występek zart. 276 k.k., i za to na mocy powołanego przepisu wymierza oskarżonemu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na mocyart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.w miejsce wymierzonych oskarżonemuS. J.w punktach I, II i III wyroku kar pozbawienia wolności za zbiegające się przestępstwa orzeka karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

V
orzekając w ramach zarzutu z punktu V aktu oskarżenia oskarżonegoP. C.uznaje za winnego tego, że w okresie od dnia 7 listopada 2005 r. do dnia 14 listopada 2005 r. wK., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, co do których materiały wyłączno do odrębnego postępowania, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Bank(...)Oddział wK.w postaci pieniędzy w kwocie 26.000 zł w ten sposób, że przedłożył podrobione z jego udziałem zaświadczenie o jego zatrudnieniu wfirmie (...)i wysokości zarobków uprawnionemu przedstawicielowi wskazanego mu Banku(...)Oddział wK.wprowadzając tym samym uprawnionego przedstawiciela w/w pokrzywdzonego Banku w błąd co do swojej sytuacji finansowej, w tym posiadania zdolności kredytowej oraz zamiaru wywiązania się z warunków zawartej umowy kredytowej, przy czym czynu tego dokonał w ciągu pięciu lat po odbyciu w okresie od dnia 16 kwietnia 2003 r. do dnia 9 września 2003 r. i od dnia 9 sierpnia 2004 r. do dnia 22 czerwca 2005 r. części kary łącznej jednego roku i ośmiu miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Bochni z dnia 20 października 2003 r. sygn. akt II K 197/03, zmienionym następnie wyrokiem Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 6 lutego 2004 r. sygn. akt II Ka 6/04, za umyślne przestępstwo podobne kwalifikowane zart. 278 § 1 i 5 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., co stanowi występek zart. 297 § 1 k.k.iart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., i za to na mocyart. 286 § 1 k.k.przy zastosowaniuart. 11 § 3 k.k.wymierza oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

VI
na mocyart. 44 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonychR. S.iS. J.za czyn opisany w punkcie I wyroku środek karny w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych, to jest zaświadczenia o zatrudnieniu z dnia 10 listopada 2005 r.R. S.wfirmie (...)oraz kopii zaświadczenia z dnia 10 listopada 2005 r. o zatrudnieniuR. S.wfirmie (...), opisanych w postanowieniu z dnia 28 listopada 2005 r. w przedmiocie dowodów rzeczowych jako dowód rzeczowy nr 1 na karcie 231 tom III akt sprawy oraz w postanowieniu z dnia 15 maja 2006 r. w przedmiocie dowodów rzeczowych jako dowód rzeczowy nr 8 na karcie 237 tom III, znajdujących się w aktach sprawy na karcie 1004 tom VI;

VII
na mocyart. 44 § 2 k.k.orzeka wobec oskarżonegoS. J.za czyn opisany w punkcie II wyroku środek karny w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych, to jest blankietu legitymacji ubezpieczeniowej nr(...), kartki formatu A4 wraz z kserokopią dowodu osobistego i prawa jazdy wydanych na nazwiskoA. D.i zapiskami, pieczątki o treściFirma Handlowo - Usługowa (...) s.c.(...)-(...) K.ul. (...), oraz pieczątki o treściFirma Handlowo-Usługowa (...) (...)-(...) K.ul. (...), opisanych w postanowieniu z dnia 28 listopada 2005 r. w przedmiocie dowodów rzeczowych jako dowód rzeczowy nr 5, 7, 8, 9 na karcie 232 tom III akt sprawy, znajdujących się w aktach sprawy na kartach 23 i 24 tom I;

VIII
na mocyart. 44 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoP. C.za czyn opisany w punkcie V wyroku środek karny w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych, to jest zaświadczenia o zatrudnieniuP. C.z dnia 3 listopada 2005 r. i kopii zaświadczenia o zatrudnieniuP. C.z dnia 3 listopada 2005 r., opisanych w postanowieniu z dnia 15 maja 2006 r. w przedmiocie dowodów rzeczowych jako dowód rzeczowy nr 2 na karcie 236 tom III akt sprawy oraz w postanowieniu z dnia 15 maja 2006 r. w przedmiocie dowodów rzeczowych jako dowód rzeczowy nr 6 na karcie 237 tom III, znajdujących się w aktach sprawy na karcie 1004 tom VI;

IX
na zasadzieart. 230 § 2 k.p.k.zarządza zwrot:

1
pokrzywdzonemuBankowi (...) S.A.,os. (...),(...)-(...) K., dowodów rzeczowych w postaci wniosku o udzielenie kredytu gotówkowego na nazwiskoR. S., wniosku o kredyt gotówkowy z dnia 16 listopada 2005 r., raportu kredytowego oraz wyniku liczenia zdolności kredytowej, opisanych w postanowieniu z dnia 28 listopada 2005 r. w przedmiocie dowodów rzeczowych jako dowód rzeczowy nr 2, 3, 4 i 5 na karcie 231 tom III akt sprawy, znajdujących się w aktach sprawy na karcie tom 1004 tom VI oraz na kartach 9 a i 9 b tom I, a ponadto wniosku o udzielenie kredytu gotówkowego z dnia 7 listopada 2005 r. na nazwiskoP. C., umowy kredytu z dnia 9 listopada 2005 r. na nazwiskoP. C., oświadczenia z dnia 9 listopada 2005 r. o poddaniu się egzekucji na nazwiskoP. C., opisanych w postanowieniu z dnia 15 maja 2006 r. w przedmiocie dowodów rzeczowych jako dowód rzeczowy nr 1, 3 i 4 na karcie 236 tom III akt sprawy, znajdujących się w aktach sprawy na karcie 1004 tom VI,

2
Urzędowi MiastaK.- Wydział(...),os. (...),(...)-(...) K., dowodu rzeczowego w postacidowodu osobistego nr (...)wydanego na nazwiskoM. P., opisanego w postanowieniu z dnia 28 listopada 2005 r. w przedmiocie dowodów rzeczowych jako dowód rzeczowy nr 2 na karcie 232 tom III akt sprawy, znajdującego się w aktach sprawy na karcie 23 tom I;

3
świadkowiB. K.dowodu rzeczowego w postaci telefonu komórkowegomarki S., opisanego w postanowieniu z dnia 28 listopada 2005 r. w przedmiocie dowodów rzeczowych jako dowód rzeczowy nr 1 na karcie 233 tom III akt sprawy, znajdującego się w Magazynie dowodów rzeczowych Sądu Rejonowego dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie,

4
oskarżonemuS. J.dowodów rzeczowych w postaci telefonu komórkowego markiL., opisanego w postanowieniu z dnia 28 listopada 2005 r. w przedmiocie dowodów rzeczowych jako dowód rzeczowy nr 4 na karcie 232 tom III akt sprawy oraz telefonu komórkowegomarki S., opisanego w postanowieniu z dnia 28 listopada 2005 r. w przedmiocie dowodów rzeczowych jako dowód rzeczowy nr 1 na karcie 234 tom III akt sprawy, znajdujących się w Magazynie dowodów rzeczowych Sądu Rejonowego dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie;

X
na zasadzieart. 415 § 4 k.p.k.zasądza od oskarżonegoP. C.na rzecz pokrzywdzonegoBanku (...) S.A.,os. (...),(...)-(...) K., kwotę 24.740,34 zł (dwadzieścia cztery tysiące siedemset czterdzieści złotych 34/100) z ustawowymi odsetkami od dnia 14 listopada 2005 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania z urzędu;

XI
na zasadzieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jedn. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zmianami) zwalnia oskarżonychR. S.iS. J.od zapłaty Skarbowi Państwa kosztów sądowych, a na zasadzieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jedn. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zmianami) zwalnia oskarżonegoP. C.od zapłaty Skarbowi Państwa kosztów sądowych oraz na zasadzieart. 623 k.p.k.w zw. zart. 645 k.p.k.zwalnia oskarżonegoP. C.od uiszczenia wpisu od zasądzonego odszkodowania.

Przedmiotowy wyrok zaskarżony został w drodze apelacji przez obrońców wszystkich oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoS. J.skarżonemu wyrokowi, w części skazującej tego oskarżonego co do zarzucanych mu czynów w pkt II, III i IV aktu oskarżenia, zarzucił:
błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż oskarżony popełnił wszystkie zarzucane mu aktem oskarżenia przestępstwa.
W oparciu o powyższe zarzuty apelujący wniósł o:
1. uniewinnienie oskarżonego od zarzutów II, III, IV aktu oskarżenia, względnie
2. o zwrot sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji,
3. o przyznanie i zasądzenie kosztów zastępstwa z urzędu w instancji odwoławczej, które nie zostały uiszczone w żadnej części.
Obrońca oskarżonegoR. S.skarżąc wyrok na korzyść tego oskarżonego w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucił mu rażącą niewspółmierność kary wyraża­jącą się w wymierzeniu bezwzględnej kary pozbawienia wolności, która zdaniem oskarżonego, znacznie przekracza stopień zawinienia.
W oparciu o powyższe zarzuty apelujący wniósł o:
złagodzenie oskarżonemuS.kary pobawienia wolności do 2 lat i warunkowe zawieszenie jej wykonania na okres 5 lat.
Obrońca oskarżonegoP. C.zaskarżonemu wyrokowi, w części dotyczącej tego oskarżonego, zarzucił:
błąd polegający na obrazie przepisów prawa materialnego, a polegający na przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa określonego wart. 286 § 1 kk, pomimo, że z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie wynika, żeP. C.swoim zachowaniem nie wypełnił znamion występku oszustwa.
W oparciu o powyższe zarzuty apelujący wniósł o uniewinnienie oskarżonegoP. C.od zarzutów stawianych mu aktem oskarżenia.
Sąd Odwoławczy rozważył, co następuje:
Wszystkie wniesione w niniejszej sprawie apelacje okazały się być oczywiście bezzasadne, nie zasługujące na uwzględnienie. Żaden z zarzutów w nich podniesionych nie był trafny.
Kontrola instancyjna prowadzi do wniosku, iż Sąd Rejonowy przeprowadził bardzo obszerne postępowanie dowodowe, wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy. Sąd I Instancji dokonał wnikliwej oceny całego zebranego materiału dowodowego. Ocena wszystkich dowodów jest oceną swobodną, pozbawioną cech dowolności. W pisemnych motywach wyroku Sąd odniósł się szczegółowo do wyjaśnień oskarżonychR. S.,S. J.iP. C.oraz zeznań wszystkich świadków, a nadto pozostałych dowodów, wskazując, którym dowodom i w jakiej części dał wiarę, a którym wiary odmówił, wskazując szczegółowo przyczyny takiego postąpienia. Rozumowanie Sądu, jak idzie o dokonaną ocenę wszystkich dowodów pozbawione jest cech dowolności, sprzeczności, niejasności, wszystkie dowody ocenione zostały z zachowaniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego oraz wskazań wiedzy. Tym samym ocena dowodów, jako zgodna z dyspozycjąart. 7 k.p.k., z ochrony tego przepisu korzysta. Opierając się na takiej ocenie dowodów, Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny, nie dopuszczając się błędu w tych ustaleniach.
Sąd Rejonowy badał okoliczności korzystne, jak i niekorzystne, zgodnie z wymogiemart. 4 k.p.k.przeprowadził bowiem dowody przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść wszystkich oskarżonych. Mógł zaś uwzględnić tylko te okoliczności, które wynikały z dowodów uznanych przez siebie za wiarygodne. Żaden przepis procedury karnej nie nakłada na Sąd orzekający obowiązku czynienia ustaleń faktycznych w oparciu o wszystkie przeprowadzone dowody. Nie jest to bowiem możliwe w sytuacji, gdy przeprowadzone dowody są ze sobą sprzeczne, a tak jest w niniejszej sprawie. Wówczas Sąd I Instancji obowiązany jest jednym z nich dać wiarę, a innym waloru wiarygodności odmówić, zaś ocenę swoją uzasadnić, zgodnie z wymogamiart. 7 k.p.k., co też Sąd Rejonowy uczynił.
W sprawie nie doszło do naruszenia treści przepisuart. 410 k.p.k.Powołany przepis nakłada na Sąd obowiązek uwzględnienia przy wyrokowaniu całokształtu materiału dowodowego ujawnionego na rozprawie. Nie można tego przepisu rozumieć jako obligującego Sąd do poczynienia ustaleń faktycznych w oparciu o wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody w sytuacji, gdy z różnych dowodów wynikają wzajemnie sprzeczne okoliczności, a tak było w niniejszej sprawie. W tej sytuacji podstawę ustaleń stanowią tylko te dowody, które Sąd uznał za wartościowe i wiarygodne. Zasada określona wart. 410 k.p.k.obowiązuje nie tylko Sąd ferujący wyrok, ale i wszystkie strony procesu, które - przedstawiając własne stanowisko - nie mogą go opierać wyłącznie na fragmentarycznej ocenie dowodów z pominięciem tego wszystkiego, co może prowadzić do odmiennych wniosków (wyrok SN z dnia 30.08.1979r. III KR 196/79, OSNPG 1980r. Nr 3 poz. 53).
Skarżący obrońca oskarżonegoS. J.we wniesionym przez siebie środku odwoławczym upatruje dokonanie przez Sąd Rejonowy błędnych ustaleń faktycznych, powołując się na wyjaśnienia oskarżonegoS. J.i wyciągając własne wnioski z tego dowodu, pomijając albo deprecjonując te dowody, które doprowadziły Sąd Rejonowy do przekonania o sprawstwie i winie oskarżonego. Dotyczy to w szczególności wyjaśnień oskarżonegoR. S.. Taka krytyka odwoławcza nie może odnieść spodziewanego skutku.
Jak trafnie przyjmuje się w orzecznictwie, Sąd orzekający uprawniony jest w pełni do przyjęcia jednej z różnych wersji zdarzeń wynikających ze zgromadzonych dowodów, co wymaga jednakże wykazania, że te inne ewentualne wersje zdarzenia są nieprawdopodobne lub też ich prawdopodobieństwo jest w racjonalnej ocenie znikome, nie dające się rozsądnie uzasadnić i pozostaje w sprzeczności z elementarnymi zasadami życiowego doświadczenia lub w sprzeczności ze wskazaniami wiedzy (zob. postanowienie SN z 26.03.2008 r., II KK 276/08). Tak też uczynił Sąd I Instancji, uzasadniając, z jakich powodów przyjął wersję zdarzeń, wynikającą częściowo z wyjaśnieńR. S.i innych dowodów, a odrzucił w większości wersję przedstawioną przez oskarżonegoS. J..
Kontrola instancyjna oceny dowodów z natury nie obejmuje sfery przekonania sędziowskiego, jaka wiąże się z bezpośredniością przesłuchania, sprowadza się natomiast do sprawdzenia, czy ocena ta nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodność z treścią dowodu, pominięcie pewnych dowodów) lub logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) albo czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. Ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd Rejonowy nie wykazuje tego rodzaju błędów. Apelujący obrońca oskarżonegoS. J.nie wykazał, ażeby ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy sprzeczna była z zasadami logiki, doświadczenia życiowego czy wskazaniami wiedzy. Wbrew temu, co podaje tenże apelujący, brak jest podstaw do przyjęcia, iż uznane przez Sąd Rejonowy za wiarygodne fragmenty wyjaśnień oskarżonegoR. S., w których przedstawił on przebieg inkryminowanego zdarzenia (przypisanego oskarżonym w pkt I zaskarżonego wyroku), nie odpowiadają rzeczywistemu przebiegowi zdarzenia.
Odnosząc się do zarzutu obrońcy oskarżonegoS. J., błędu w ustaleniach faktycznych, wskazać w pierwszej kolejności należy, iż zgodnie z utrwalonym już poglądem wyrażanym w orzecznictwie, podzielonym przez Sąd Odwoławczy, błąd ustaleń faktycznych istotnych w orzekaniu zachodzi, gdy treść dokonanych ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd nie odpowiada zasadom logiki, doświadczenia życiowego i wskazaniom wiedzy, kłóci się z zasadami rozumowania, a błąd ten mógł mieć wpływ na treść orzeczenia. Zarzut takiego błędu nie jest uzasadniony, gdy sprowadza się do samego zakwestionowania stanowiska Sądu czy do polemiki z ustaleniami Sądu. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu odmiennego poglądu, nie wystarcza zatem do wniosku o popełnieniu przez Sąd błędu ustaleń. Zarzut taki bowiem powinien wskazywać nieprawidłowości w rozumowaniu Sądu w zakresie istotnych ustaleń (vide: wyrok SA w Krakowie z 14.05.2008 r., II AKa 50/08, KZS 2008/7-8/64).
Kontrola instancyjna stwierdza, iż nie ulega najmniejszej wątpliwości, żeR. S.iS. J.w okresie od dnia 10 listopada 2005 r. do dnia 17 listopada 2005 r. wK., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, co do których materiały wyłączno do odrębnego postępowania, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłowali doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Bank(...)Oddział wK.w postaci pieniędzy w kwocie 22.000 zł, w ten sposób, żeS. J.wszedł w posiadanie podrobionego w bliżej nieustalonym miejscu i czasie zaświadczenia o zatrudnieniuR. S.wfirmie (...)i osiąganych przez niego dochodach, a następnie przedmiotowe zaświadczenie wręczyłR. S., który potwierdził własnoręcznym podpisem treść podrobionego w/w zaświadczenia i w ten sposób również wziął udział w jego podrobieniu, a następnie przedłożył uprawnionemu przedstawicielowi wskazanego mu Banku(...)Oddział wK.w celu zawarcia umowy kredytowej, wprowadzając tym samym w błąd przedstawiciela w/w pokrzywdzonego Banku, co do swojej sytuacji finansowej, w tym posiadania zdolności kredytowej oraz zamiaru wywiązania się z warunków umowy kredytowej, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na powzięcie wątpliwości przez osoby reprezentujące w/w pokrzywdzony Bank co do autentyczności przedłożonych dokumentów i rzetelności kredytobiorcy, a także zatrzymanie przez funkcjonariuszy Policji, przy czym oskarżonyR. S.czynu tego dokonał w ciągu pięciu lat po odbyciu w okresie od dnia 17 sierpnia 2000 r. do dnia 19 listopada 2002 r. przy zaliczeniu okresu od dnia 27 maja 1999 r. do dnia 17 sierpnia 1999 r. części kary łącznej trzech lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 30 marca 2000 r. sygn. akt II K 1055/99/S, zmienionym następnie wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 27 lipca 2000 r. sygn. akt IV Ka 703/00 za umyślne przestępstwo podobne kwalifikowane zart. 280 § 1 k.k., a oskarżonyS. J.czynu tego dokonał w ciągu pięciu lat po odbyciu w okresie od dnia 23 kwietnia 2003 r. do dnia 23 czerwca 2004 r. w całości kary jednego roku i dwóch miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt II K 1230/02/N za umyślne przestępstwo podobne kwalifikowane zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.oraz po odbyciu w okresie od dnia 28 lipca 2004 r. do dnia 8 czerwca 2005 r. przy zaliczeniu okresu od dnia 19 czerwca 2001 r. do dnia 20 lipca 2001 r. i od dnia 9 sierpnia 2001 r. do dnia 22 marca 2002 r. części kary łącznej dwóch lat i ośmiu miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 16 grudnia 2003 r. sygn. akt II K 1340/03/S za umyślne przestępstwo podobne kwalifikowane zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k., co w odniesieniu do oskarżonegoR. S.stanowi występek zart. 297 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., a w odniesieniu do oskarżonegoS. J.występek zart. 297 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Powyższe ustalenia faktyczne wynikają niezbicie z: częściowo z wyjaśnień oskarżonegoR. S.(k. 122 tom II, k. 816 tom V, k. 121-122 tom I akt sądowych), częściowo wyjaśnień oskarżonegoS. J.(k. 807-808 tom V, k. 122 tom I akt sądowych), zeznań świadków:M. G.(k. 2 tom I, k. 133 tom II, k. 124-125 tom I akt sądowych),I. K.(k. 44 tom II, k. 125-126 tom I akt sądowych),E. S.(k. 46 tom II, k. 420-421 tom III akt sądowych),M. W. (1)(k. 209 tom II, k. 127 tom I akt sądowych),K. A.(k. 163 tom II, k. 126-127 tom I akt sądowych),B. K.(k. 103-104 tom II) oraz innych dowodów w postaci m.in.: opinii z zakresu badania pisma ręcznego, maszynowego, podpisów i pieczątek (k. 830 tom V), zaświadczenia o zatrudnieniuR. S.wfirmie (...)z dnia 10.11.2005 r. (k. 1004 tom VI), raportu kredytowego i wyniku liczenia zdolności kredytowej (k. 9 a i k. 9 b tom I), protokołu zatrzymania oskarżonegoR. S.(k. 11 tom I), protokołu przeszukania oskarżonegoS. J.(k. 34-36 tom I).
Nie ulega również najmniejszej wątpliwości, iż oskarżonyS. J.w dniu 17 listopada 2005 r. wK., posiadał blankiet legitymacji ubezpieczeniowej nr(...), kserokopię dowodu osobistego oraz prawa jazdy wydanych na nazwiskoA. D., pieczątkę o treściFirma Handlowo - Usługowa (...) s.c.(...)-(...) K.ul. (...), pieczątkę o treści o treściFirma Handlowo-Usługowa (...) (...)-(...) K.ul. (...), czyniąc tym samym przygotowania do podrobienia w celu użycia za autentyczne bliżej nieustalonych dokumentów poprzez posłużenie się wymienionymi pieczątkami, blankietem ubezpieczenia oraz danymiA. D., czym wyczerpał znamiona występku kwalifikowanego zart. 270 § 3 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.Nie budzi wątpliwości i to, że oskarżonyS. J.od bliżej nieustalonego dnia, nie wcześniej jednak niż od dnia 14 listopada 2005 r. do dnia 17 listopada 2005 r. wK., w tym w użytkowanym przez siebie od dnia 16 listopada 2005 r. pojeździe markiF. (...)nr rej. (...), ukrywałdowód osobisty numer (...)wydany na nazwiskoM. P.oraz legitymację ubezpieczeniową numer(...)wydaną na nazwiskoM. P., czym wyczerpał znamiona występku kwalifikowanego zart. 276 k.k.
Powyższe ustalenia faktyczne wynikają jednoznacznie z dowodów w postaci zeznań świadków:M. W. (1)(k. 209 tom II),B. K.(k. 103-104 tom II, k. 1316 tom VII akt sądowych),M. W. (2)(k. 180-181 tom I akt sądowych, k. 107-108 tom II),K. W.(k. 344-345 tom II akt sądowych, k. 129-130 tom II),M. P.(k. 166 tom II, k. 124 tom I akt sądowych),A. D.(k. 158-159 tom II, k. 183-184 tom I akt sądowych), częściowo zeznań świadkaL. P.(k. 225-227 tom III, k. 387 tom III, k. 1060-1061 tom VI akt sądowych), zeznań świadkaW. B.(k. 125-126 tom II, k. 1062 tom VI akt sądowych), częściowo wyjaśnień oskarżonegoS. J.(k. 807-808 tom V, k. 122 tom I akt sądowych) oraz innych dowodów w postaci m.in. protokołu przeszukania pojazdu (k. 19-22 tom I), protokołu zatrzymaniaB. K.(k. 27 tom I), pokwitowania z dnia 18.11.2005r. (k. 109 tom II), protokołu zatrzymania rzeczy wraz z załącznikami (k. 216-218 tom II), zaświadczenia z dnia 18.11.2005r. wydanego przez Urząd GminyK.(k. 167 tom II), pokwitowania z dnia 9.02.2006r. (k. 170 tom II), pisma ZUS z dnia 22.02.2006r. (k. 214 tom II).
Kontrola odwoławcza stwierdza, iż skarżący obrońca oskarżonegoS. J.nie wykazał w apelacji okoliczności, które skutecznie podważałyby słuszność rozumowania Sądu Rejonowego. Apelujący przedstawił w skardze odwoławczej zrekonstruowany przez siebie stan faktyczny - w oparciu o te dowody, które sam uznał za wiarygodne, głównie wyjaśnienia oskarżonegoS. J.oraz w oparciu o własne wnioski wyciągnięte z przeprowadzonych dowodów, odbiegający od tego, co ustalił Sąd Rejonowy, pomijając albo deprecjonując te dowody, które dały Sądowi I Instancji podstawę do przypisania temu oskarżonemu sprawstwa i winy. Taka krytyka odwoławcza, wobec niestwierdzenia przez Sąd Odwoławczy błędnej oceny dowodów, dokonanej przez Sąd Rejonowy i niestwierdzenia błędu w ustaleniach faktycznych, poczynionych przez ten Sąd nie może odnieść spodziewanego przez apelującego skutku.
Podkreślić tutaj należy, iż możliwe jest oparcie ustaleń nawet tylko na jednym dowodzie, byleby ocena tego dowodu była rzeczowa oraz logiczna i nie wkraczała w sferę dowolności. Dokonanie takiego ustalenia nie może wówczas stanowić podstawy do zarzutu dokonania ustaleń błędnych bądź dowolnych.
Fakt oparcia orzeczenia skazującego na zeznaniach tylko jednego świadka czy wyjaśnieniach współoskarżonego samo przez się nie może stanowić podstawy do zarzutu dokonania błędnych czy dowolnych ustaleń faktycznych.
W postanowieniu z 3 marca 1994 r. sygn. II KRN - 8/94 Sąd Najwyższy wyraził następujące stanowisko:
1. "Pomówienie współoskarżonego może być uznane za pełnowartościowy dowód tylko wówczas, gdy w kontekście określonych ustaleń nie jest sprzeczne z innymi dowodami, a przede wszystkim nie relacjonuje różnych wersji tego samego zdarzenia.
2. Przy ocenie dowodu z pomówienia powinna obowiązywać nie zasada nieograniczonego zaufania, lecz zasada nieufności dopóty, dopóki treść pomówienia nie została uwiarygodniona w trybieart. 3 § 1(obecnieart. 4)k.p.k.Sam fakt złożenia przez współoskarżonego wyjaśnień obciążających inną osobę nie dowodzi bowiem, że okoliczności i fakty w nich zawarte rzeczywiście miały miejsce, lecz stanowi jedynie informację o faktach wymagających potwierdzenia lub wyłączenia za pomocą środków przewidzianych w ustawie procesowej" (Wokanda 1994, nr 8, s. 17).
Sąd Najwyższy trafnie zwracał także uwagę, że "niezależnie od rodzaju pomówienia obowiązkiem sądu orzekającego jest ów dowód oceniać ze szczególną wnikliwością i z rozważeniem, czy istnieją dowody potwierdzające bezpośrednio lub choćby pośrednio owo pomówienie, a nadto - czy wyjaśnienia pomawianego są logiczne i nie wykazują chwiejności albo czy nie są wręcz nieprawdopodobne" (wyrok z dnia z 28 listopada 1978 r., sygn. VI KRN - 246/78 - OSNPG 1979, z. 4, poz. 64; podobnie wyroki SN: z 6 lutego 1970 r., sygn. IV KR - 249/69 - OSNKW 1970, z. 4-5, poz. 46; z 15 lutego 1985 r., sygn. IV KR - 25/85 - OSNKW 1985, z. 11-12, poz. 103 oraz z 24 stycznia 1986 r., sygn. IV KR - 355/85 - OSNPG 1987, z. 3, poz. 37). (por. wyrok SA we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 2013r., sygn. akt II AKa 160/13, LEX nr 1362982). Sąd Odwoławczy w pełni podziela przytoczone poglądy Sądu Najwyższego.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy jednoznacznie dał wyraz temu, że dowodem obciążającym oskarżonegoS. J.w zakresie czynu przypisanego mu w pkt I wyroku są nie tylko wyjaśnienia współoskarżonegoR. S.(k. 122 tom II, k. 816 tom V, k.121-122 tom I akt sądowych), ale także częściowo wyjaśnienia samego oskarżonegoS. J.oraz m.in. zeznania świadkówM. G.,I. K.,E. S.,M. W. (1),K. A.,B. K., a nadto inne uznane za wiarygodne dowody m.in. w postaci: opinii z zakresu badania pisma ręcznego, maszynowego, podpisów i pieczątek (k. 830 tom V), zaświadczenia o zatrudnieniuR. S.wfirmie (...)z dnia 10.11.2005 r. (k.1004 tom VI), raportu kredytowego i wyniku liczenia zdolności kredytowej (k.9 a i k.9 b tom I), protokołu zatrzymania oskarżonegoR. S.(k.11 tom I), protokołu przeszukania oskarżonegoS. J.(k.34-36 tom I). W zakresie dwóch kolejnych przypisanych oskarżonemu czynów o jego sprawstwie świadczą natomiast uznane za wiarygodne dowody m.in. z zeznań świadkówM. W. (1)iB. K.oraz dowody z dokumentów w postaci protokołu przeszukania pojazdu (k.19-22 tom I) i protokołu zatrzymaniaB. K.(k. 27 tom I).
Oceny tych dowodów skarżący obrońca oskarżonego w żaden sposób, co już powyżej wskazano, nie zdyskredytował skutecznie. Ocenę tych dowodów Sąd Odwoławczy w pełni aprobuje.
Zważyć należy, iż z zeznań świadkówK. A.iM. W. (1)wynikało bezsprzecznie, że kiedy wykonywali oni na terenie Komisariatu Policji(...)wK.czynności procesowe z udziałemR. S., w pewnym momencie na jego telefon komórkowy zadzwonił mężczyzna, którym okazał się być oskarżonyS. J.. Policjanci dysponowali już wówczas informacją, udzieloną im przezR. S., iż dokonując przestępstwa był on niejako kierowany przez inną osobę – nieznanego mężczyznę, który kontaktował się z nim telefonicznie.R. S.przyznał wówczas, że umówił się z tym mężczyzną w ten sposób, że po pobraniu pieniędzy z banku miał czekać na telefon od niego na pobliskim parkingu samochodowym. W rozmowie mężczyzna ten miał wskazać dokładnie, w którym miejscu spotkają się celem przekazania mu pieniędzy, pochodzących z kredytu udzielonego przez bankR. S.. Fakt ten potwierdził przed Sadem oskarżonyR. S.. Co więcej sam oskarżonyS. J.podczas pierwszego przesłuchania w tej sprawie przyznał, że to on zadzwonił na telefon komórkowy oskarżonegoR. S., a uczynił to nie bez powodu. Chciał bowiem dowiedzieć się, gdzie się on znajduje po wyjściu z banku, do którego udał się po pieniądze. OskarżonyS. J.wprost wskazał, że jego rozmówcą był wówczas nie kto inny, jak właśnieR. S., który poinformował go, że jest w barze przySzpitalu im. (...).S. J.udał się tam do niego i wówczas został zatrzymany (k.807-808 tom V).
Zgodzić należy się z Sądem Rejonowym, iż o ścisłym związku oskarżonegoS. J.z przestępstwem przypisanym w tej sprawie obu oskarżonym, a kwalifikowanym m.in. zart. 286 § 1 k.k., świadczą nie tylko wyjaśnienia oskarżonegoR. S.w części, w której przyznał on, że oskarżony – którego dla zmylenia funkcjonariuszy policji – ostatecznie określił mianemM., wskazał mu bank, w którym miał zaciągnąć kredyt, ale także wszedł w posiadanie podrobionego w bliżej nieustalonym miejscu i czasie zaświadczenia o zatrudnieniuR. S.wfirmie (...)i osiąganych przez niego dochodach, a następnie przedmiotowe zaświadczenie wręczyłR. S., który potwierdził własnoręcznym podpisem treść podrobionego w/wym. zaświadczenia i w ten sposób również wziął udział w jego podrobieniu, a następnie przedłożył uprawnionemu przedstawicielowi wskazanego mu Banku(...)Oddział wK.w celu zawarcia umowy kredytowej. O związku oskarżonegoS. J.z przestępstwem przypisanym w tej sprawie obu oskarżonym, a kwalifikowanym m.in. zart. 286 § 1 k.k., świadczą również przedmioty znalezione w użytkowanym wówczas przez niego pojeździe markiF. (...)w postacidowodu osobistego nr (...)wydanego na nazwiskoM. P.i legitymacji ubezpieczeniowej nr(...)na nazwiskoM. P., będącej sąsiadką oskarżonegoR. S., któreM. P.utraciła w dniu 14 listopada 2005 r., a także w postaci czystego blankietu legitymacji ubezpieczeniowej o numerze(...), a zatem o serii i numerze nieznanym w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, kartki formatu A-4 wraz z kserokopią dowodu osobistego, prawa jazdy na nazwiskoA. D.z zapiskami oraz pieczątki o treści:Firma Handlowo-Usługowa (...) s.c.(...)-(...) K.ul. (...)(…), i pieczątki o treści:Firma Handlowo-Usługowa (...) (...)-(...) K.ul. (...).
OskarżonyS. J.działał wspólnie i w porozumieniu zR. S.oraz z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami. Trafnie Sąd Rejonowy wskazał, żekodeks karnyprzyjmuje odpowiedzialność za sprawstwo nie tylko wówczas, gdy ktoś sam wykonuje czyn zabroniony, ale i wówczas, gdy wykonuje czyn zabroniony wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, przy czym ustawodawca nie wprowadza żadnych dodatkowych warunków w zakresie formy porozumienia, które spaja poszczególne zachowania się sprawców w jedność i stanowiąc podstawę współsprawstwa jednocześnie wyznacza jego granice. To porozumienie może mieć charakter wyraźny, jak i konkludentny. Do porozumienia może dojść nawet w sposób dorozumiany, najpóźniej jednak w momencie realizacji czynności sprawczych. Współdziałający nie muszą się bezpośrednio kontaktować ani nawet się znać, muszą mieć natomiast świadomość wspólnego wykonania czynu zabronionego, a zatem przynajmniej wiedzieć o sobie i zdawać sobie sprawę, że podejmowane przez każdego z nich czynności charakteryzujące „warstwę techniczno-wykonawczą” składają się na realizację wspólnie wykonywanej całości przedsięwzięcia. Współudział nie musi polegać na własnoręcznym wykonywaniu tzw. czynności czasownikowej, kryterium pomocniczym jest: wspólne planowane przestępstwa i dokonywany wspólnie podział ról oraz późniejszy udział w podziale zysków. Zarówno oskarżonyS. J., jak iR. S.działali w ramach podziału ról. OskarżonyS. J.wszedł w posiadanie podrobionego, bez jego udziału zaświadczenia o zatrudnieniuR. S.wfirmie (...)i osiąganych przez niego zarobkach, a następnie rzeczone zaświadczenie wręczył oskarżonemuR. S.. Drugi z oskarżonych (R. S.) potwierdził własnoręcznym podpisem treść podrobionego zaświadczenia, biorąc w ten sposób udział w jego podrobieniu, a następnie przedłożył go uprawnionemu przedstawicielowi wskazanego mu przezS. J.banku w celu zawarcia umowy kredytowej, wprowadzając tym samym w błąd przedstawiciela banku co do swojej sytuacji materialnej, w tym posiadania zdolności kredytowej oraz zamiaru wywiązania się z warunków umowy kredytowej. Obaj oskarżeni działający wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami zamierzonego celu wszak nie osiągnęli, z przyczyn od siebie niezależnych, którym to celem było osiągnięcie korzyści majątkowej poprzez doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Bank(...)Oddział wK.w postaci pieniędzy w kwocie 22.000 zł, którą to kwotą mieli się podzielić, mianowicie osoby reprezentujące wymieniony bank powzięli wątpliwości co do autentyczności przedłożonych przezR. S.dokumentów i rzetelności kredytobiorcy i doszło do zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji najpierw tego oskarżonego jeszcze na terenie banku, a później, tego samego dnia –S. J..
Przyjęta przez Sąd Rejonowy kwalifikacja prawna każdego z czynów przypisanych oskarżonemuS. J.jest prawidłowa.
Sąd Rejonowy, w odniesieniu do każdego z czynów prawidłowo ustalił stopień winy oskarżonegoS. J.oraz stopień społecznej szkodliwości każdego z czynów. Prawidłowo ustalił katalog okoliczności łagodzących i obciążających, mających znaczenie przy wymiarze kary, przydając im właściwą rangę i znaczenie. Wymierzone mu kary jednostkowe są adekwatne do stopnia jego winy, stopnia społecznej szkodliwości czynu, uwzględniają cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Kara łączna została orzeczona prawidłowo, będąc karą celową, zasłużoną i sprawiedliwą. Środki karne również zostały prawidłowo orzeczone.
Kontrola odwoławcza stwierdza, iż nie ulega najmniejszej wątpliwości, że oskarżonyP. C.w okresie od dnia 7 listopada 2005 r. do dnia 14 listopada 2005 r. wK., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, co do których materiały wyłączno do odrębnego postępowania, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Bank(...)Oddział wK.w postaci pieniędzy w kwocie 26.000 zł w ten sposób, że przedłożył podrobione z jego udziałem zaświadczenie o jego zatrudnieniu wfirmie (...)i wysokości zarobków uprawnionemu przedstawicielowi wskazanego muBanku (...) S.A.III Oddział wK.wprowadzając tym samym uprawnionego przedstawiciela w/w pokrzywdzonego Banku w błąd co do swojej sytuacji finansowej, w tym posiadania zdolności kredytowej oraz zamiaru wywiązania się z warunków zawartej umowy kredytowej, przy czym czynu tego dokonał w ciągu pięciu lat po odbyciu w okresie od dnia 16 kwietnia 2003 r. do dnia 9 września 2003 r. i od dnia 9 sierpnia 2004 r. do dnia 22 czerwca 2005 r. części kary łącznej jednego roku i ośmiu miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Bochni z dnia 20 października 2003 r. sygn. akt II K 197/03, zmienionym następnie wyrokiem Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 6 lutego 2004 r. sygn. akt II Ka 6/04, za umyślne przestępstwo podobne kwalifikowane zart. 278 § 1 i 5 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., czym wyczerpał znamiona występku kwalifikowanego zart. 297 § 1 k.k.iart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Obrońca tego oskarżonego zarzuca obrazę prawa materialnego polegającą na przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa określonego wart. 286 § 1 k.k., pomimo – jak wywodzi - że z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie wynika, żeP. C.swoim zachowaniem nie wypełnił znamion występku oszustwa.
Zważyć zatem należy, iż w myślart. 286 § 1 k.k.odpowiedzialności karnej za przestępstwo określone we wskazanym przepisie podlega ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania.
Zachowanie sprawcy przestępstwa określonego wart. 286 § 1 k.k.skierowane jest zatem wobec osoby, którą sprawca poprzez swoje działanie zamierza doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, przez co dąży do osiągnięcia korzyści majątkowej. Czyni to za pomocą wprowadzenia w błąd. Zachowanie takie należy identyfikować jako przestępstwo oszustwa. Wprowadzenie w błąd oznacza w tym przypadku wywołanie u drugiej osoby fałszywego odzwierciedlenia rzeczywistości, przy czym może polegać m.in. na przedstawieniu nierzetelnego oświadczenia dotyczącego okoliczności, które mają istotne znaczenie dla podjęcia decyzji o dokonaniu rozporządzenia na rzecz sprawcy, czy nie poinformowaniu o faktycznym stanie rzeczy. Co więcej, dla uznania, że dochodzi do wprowadzenia w błąd wystarczające jest każde jakiekolwiek działanie, które może doprowadzić do powstania błędnego wyobrażenia o rzeczywistości u osoby rozporządzającej mieniem (Komentarz do Kodeksu Karnego cześć szczegółowa tom II, pod red. A. Zolla, str.167).
Przy oszustwie pokrzywdzony rozporządzając mieniem w każdym wypadku działa w błędzie, mając fałszywe wyobrażenie o rzeczywistości.
Jeżeli chodzi o stronę podmiotową, oszustwo jest przestępstwem kierunkowym - warunkiem odpowiedzialności jest działanie sprawcy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Zamiar bezpośredni o szczególnym (ze względu na cel) zabarwieniu wymagany jest zarówno dla elementu „wprowadzenia w błąd" jak i „wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania znaczenia przedsiębranego działania”. Elementy przedmiotowe oszustwa muszą mieścić się w świadomości sprawcy i muszą być objęte jego wolą. Sprawca nie tylko musi chcieć osiągnąć korzyść majątkową, lecz musi także chcieć w tym celu użyć określonego sposobu działania.
W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że oskarżonyP. C.swoim zachowaniem zrealizował znamiona występku zart. 297 § 1 k.k.iart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Zważyć należy, iż błąd uprawnionych przedstawicieli pokrzywdzonego dotyczył zasadniczych okoliczności, które miały decydujące znaczenie w procesie podejmowania przez nich decyzji o udzieleniu kredytu oskarżonym. OskarżonyP. C.zaciągając kredyt w pokrzywdzonym banku nie miał bowiem w tym okresie stałego zatrudnienia, jak również żadnych innych źródeł stałego dochodu, przebywał wówczas na wolności z powodu udzielonej mu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności, a co za tym idzie, nie posiadał zdolności kredytowej, a także możliwości spłaty kredytu. Co więcej, nie zamierzał on spłacać zaciągniętego kredytu, jak bowiem wyjaśnił, kredyt ten miała spłacać inna osoba, której dane nie były znane kredytodawcy. Bez wątpienia, gdyby przedstawiciel pokrzywdzonego banku miał świadomość powyższego, oskarżony nie otrzymałby zgody na zaciągnięcie kredytu. Ekskulpować oskarżonego nie może podnoszona w apelacji łatwość uzyskania tegoż kredytu w pokrzywdzonym banku.
OskarżonemuP. C.towarzyszył bez wątpienia cel w postaci chęci osiągnięcia korzyści majątkowej. Oskarżony (działający wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami) cel ten niewątpliwie osiągnął, jako, że w dniu 9 listopada 2005 r. podpisał z(...) S.A.reprezentowanym przezI. K.iM. G.umowę kredytową nr(...)opiewającą na kwotę 26.000 złotych, a następnie dokonał wypłaty środków pozyskanych w ramach tego kredytu w dwóch ratach, tj. w dniu 9 listopada 2005 r. w kwocie 20.000 zł oraz w dniu 14 listopada w kwocie 3.799 złotych. Wprawdzie oskarżony z kredytu tego otrzymał jedynie niewielką część, niemniej jednak zasadnie tutaj wywodził Sąd Rejonowy, iż kwestia ta jest irrelewantna z punktu widzenia rozstrzygania o odpowiedzialności karnej tego oskarżonego.
Co również istotne, oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim, kierunkowym, tak co do celu działania, jak i używanych przez siebie środków. Obejmował on bowiem swoją świadomością i zamiarem nie tylko to, że wprowadza w błąd uprawnionych przedstawicieli pokrzywdzonego banku co do swojej sytuacji finansowej, w tym posiadania zdolności kredytowej oraz zamiaru wywiązania się z warunków umowy kredytowej, ale również brak zamiaru spłaty zobowiązania kredytowego.
Zgodzić należy się z Sądem Rejonowym, iż wbrew temu co wywodził skarżący obrońca oskarżonego, sam fakt, iż oskarżony uiścił dwie pierwsze raty kredytu, na które środki pieniężne otrzymać miał od bliżej nieustalonej osoby, z którą działał wspólnie i w porozumieniu dokonując przypisanego mu w tej sprawie przestępstwa nie świadczy o tym, iż oskarżony zamierzał spłacać zaciągnięty kredyt, działanie to bowiem ewidentnie ukierunkowane było na „uśpienie” czujności pracowników banku i spowodowanie opóźnienia w podjęciu czynności windykacyjnych.
Reasumując, przyjęta przez Sąd Rejonowy kwalifikacja prawna przypisanego oskarżonemuP. C.czynu jest w pełni prawidłowa.
Sąd I Instancji prawidłowo ustalił stopień winy oskarżonegoP. C.oraz stopień społecznej szkodliwości czynu. Prawidłowo ustalił katalog okoliczności łagodzących i obciążających, mających znaczenie przy wymiarze kary, przydając im właściwą rangę i znaczenie. Wymierzona mu kara jest adekwatna do stopnia jego winy, stopnia społecznej szkodliwości czynu, uwzględnia cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, będąc karą celową, zasłużoną i sprawiedliwą. Środek karny również został prawidłowo orzeczony.
Odnosząc się natomiast do apelacji obrońcy oskarżonegoR. S.kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku i jego uzasadnienia nie pozwala na podzielenie wyrażonego w apelacji poglądu, jakoby wymierzona temu oskarżonemu kara nosiła znamiona kary rażąco niewspółmiernie surowej.
Wpierw zważyć należy, iż zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2000 sygn. akt II AKa 218/00 (KZS 2001/1/33) „nie każda nietrafność orzeczenia o karze, ale tylko jej rażąca niewspółmierność uzasadnia zmianę orzeczenia o karze (art. 438 pkt 4 k.p.k.). Niewspółmierność rażąca to znaczna, zasadnicza, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (tak SA pod poz. 37 KZS 10/00)”. Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 12 lipca 2000 r. sygn. akt II AKa 116/00 (opublik. w Prok. i Pr. 2002/1/29) wskazał natomiast, iż „rażąca niewspółmierność kary, o której mowa wart. 438 pkt 4 k.p.k., zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart. 53 k.k.oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Na gruncie cytowanego przepisu nie chodzi bowiem o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnice ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - "rażąco" niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować.”
Kierując się takim rozumieniem kary rażąco niewspółmiernej, nie można przyjąć, aby orzeczona wobec tego oskarżonego kara pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzona za przestępstwo zart. 297 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.była karą rażąco niewspółmiernie surową.
Sąd I Instancji prawidłowo ustalił stopień winy oskarżonegoR. S.oraz stopień społecznej szkodliwości czynu.
Kontrola podniesionych w apelacji okoliczności prowadzi do wniosku, że skarżący nie wykazał, aby sąd I instancji dokonując wymiaru kary zasadniczej oskarżonemu w sposób nienależyty dokonał wartościowania i oceny ustalonych w sprawie okoliczności obciążających i łagodzących.
Co do okoliczności popełnienia czynu Sąd Rejonowy miał na uwadze, że oskarżony działał w sposób przemyślany i zaplanowany, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, co do których materiały zostały wyłączone do odrębnego rozpoznania.
Sąd meriti wziął pod uwagę fakt, że oskarżony był już uprzednio kilkakrotnie karany, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu. Uwzględnił nadto znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonegoR. S.. Trafnie tutaj wywodził Sąd Rejonowy, iż oskarżony swym inkryminowanym zachowaniem zaatakował tak istotne dobro prawem chronione, jakim jest cudza własność, zwrócił uwagę na fakt, iż sposób działania oskarżonego cechował duży upór w dążeniu do osiągnięcia celu i bezkompromisowość, działanie z niskich pobudek. Swoim zachowaniem, zrealizował znamiona przestępstwa, określone w kilku przepisach ustawy karnej:art. 297 § 1 k.k.,art. 286 § 1 k.k.art. 270 § 1 k.k.
Jako okoliczność łagodzącą Sąd a quo potraktował przyznanie się oskarżonegoR. S.do popełnienia zarzucanego mu czynu i ujawnienie jednego ze współsprawców przypisanego mu w pkt I zaskarżonego wyroku czynu – oskarżonegoS. J..
Ocena rozpoznawanej apelacji prowadzi do wniosku, iż skarżący minimalizuje w swoich rozważaniach uwzględnioną przez sąd a quo okoliczność w postaci uprzedniej dziewięciokrotnej karalności tego oskarżonego, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu, działanie w warunkach recydywy oraz fakt, iż orzeczone uprzednio wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności nie spełniły wobec niego celów wychowawczych i zapobiegawczych.
Upływ czasu od popełnienia przypisanego oskarżonemu czynu nie stanowi okoliczności łagodzącej i nie daje podstawy do obniżenia kary. Zauważyć tutaj należy, iż wbrew temu, co podnosi skarżący, po 2005r. oskarżony był jeszcze 6 razy karany. Oskarżony w chwili popełnienia czynu był osobą dorosłą i poczytalną, nie zaszły żadne okoliczności wpływające na umniejszenie lub wyłączenie jego zawinienia. W chwili czynu nie znajdował się on w żadnej atypowej sytuacji motywacyjnej. Wskazywany przez obrońcę kilkuletni pobyt oskarżonego z rodziną za granicą, gdzie pracuje, nie daje podstawy do obniżenia kary. Oskarżony, będąc uprzednio wielokrotnie karanym, winien był liczyć się z tym, że dopuszczając się po raz kolejny przestępstwa, poniesie z tego tytułu negatywne, nie tylko dla niego, ale i całej jego rodziny, konsekwencje.
W ocenie Sądu Odwoławczego, przy uwzględnieniu tych okoliczności, zakres wykorzystania przez Sąd I instancji sankcji karnej za występek zart. 297 § 1 k.k.iart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.prowadzi do wniosku, że wymierzona oskarżonemu kara nie nosi znamion rażącej niewspółmiernie surowości. Podkreślenia wymaga, iż sąd wymierzając oskarżonemu karę stosunkowo niewiele przekroczył dolny próg ustawowego zagrożenia, skoro sam występek zart. 286 § 1 kk. bez uwzględnienia działania w warunkach recydywy określonej wart. 64 § 1 k.k.zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy lat do 8. Przy uwzględnieniu okoliczności łagodzących, jak również okoliczności obciążających, zwłaszcza faktu uprzedniej wielokrotnej karalności oskarżonego (dane o karalności k. 2067- 2069 t. XI), działania w warunkach recydywy specjalnej podstawowej określonej wart. 64 § 1 k.k., wymierzona kara nie nosi znamion rażącej niewspółmiernie surowości.
Reasumując, wymierzona temu oskarżonemu kara jest adekwatna do stopnia jego winy, stopnia społecznej szkodliwości czynu, uwzględnia cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do niego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, będąc karą celową, zasłużoną i sprawiedliwą. Środek karny również został prawidłowo orzeczony.
Nie zachodzą żadne okoliczności wymienione wart. 439 k.p.k.i440 k.p.k., podlegające uwzględnieniu z urzędu.
Z tych przyczyn Sąd Odwoławczy uznając wszystkie apelacje za oczywiście bezzasadne, na zasadzieart. 437 § 1 k.p.k.,art. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych,art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy i zwolnił wszystkich oskarżonych od zwrotu należnych Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając że ich uiszczenie byłoby dla nich zbyt uciążliwe; zasądzając od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. M., adw.R. K.i adw.M. R.kwoty po 516,60 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej, odpowiednio, oskarżonymR. S.,S. J.iP. C., z urzędu w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji.
SSO Jadwiga Żmudzka SSO Kazimierz Wilczek SSR Łukasz Woźniak (del.)