Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Kp 279/14
Data wyroku: 2014-09-09 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Adriana Skorupska
Słowa kluczowe: Zażalenie Na Postanowienie O Odmowie Wszczęcia Dochodzenia
Podstawa prawna: art. 465 § 2 k.p.k

Sygn. akt II Kp 279/14

POSTANOWIENIE
Dnia 9 września 2014r.
Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie II Wydział Karnyw składzie:
Przewodnicząca: SSR Adriana Skorupska
Protokolant: Kasjana Kaszyńska
po rozpoznaniu w sprawie o czyn zart. 267 § 1 k.k.
na skutek zażalenia pokrzywdzonegoR. O.
w przedmiocie odmowy wszczęcia dochodzenia
na podstawieart. 465 § 2 k.p.k.w zw. zart. 329 § 1 k.p.k.
postanowił:
zażalenia pokrzywdzonegoR. O.z dnia 11 czerwca 2014r. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej wD.z dnia 28 marca 2014r. w przedmiocie odmowy wszczęcia dochodzenia nie uwzględnić i utrzymaćw mocy zaskarżone postanowienie

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 28 marca 2014r. Prokurator Prokuratury RejonowejwD.odmówił wszczęcia dochodzenia w sprawie uzyskania w grudniu 2013r. wD.bez uprawnienia dostępu do informacji dla niej nie przeznaczonej przezT. P.poprzez otwarcie zamkniętego pisma działając na szkodęR. O.tj. o czyn zart. 267 § 1 k.k.z uwagi na brakw czynie znamion czynu zabronionego (art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.).
Na powyższe postanowienie w dniu 11 czerwca 2014r. wniósł zażalenie pokrzywdzonyR. O.domagając się uchylenia postanowienia.W uzasadnieniu zażalenia wskazał, że zarzuca prowadzącym postępowanie przygotowawcze niespełnienie należycie swojego obowiązku poprzez niedokładne sprawdzenie wszystkich faktów.
We wniosku z dnia 18 lipca 2014r. Prokurator Rejonowy wD.zwrócił się o nieuwzględnienie zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia dochodzenia i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia.
W ocenie Sądu w pełni należy uznać stanowisko Prokuratury RejonowejwD.i uznać, że decyzja procesowa o odmowie wszczęcia dochodzenia jest w pełni zasadna i odpowiada prawu, a zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przestępstwo zart. 267 § 1 k.k.popełnia ten, kto bez uprawnienia uzyskuje dostęp do informacji dla niego nieprzeznaczonej, otwierając zamknięte pismo, podłączając się do sieci telekomunikacyjnej lub przełamując albo omijając elektroniczne, magnetyczne, informatyczne lub inne szczególne jej zabezpieczenie. Bezpośrednim przedmiotem ochrony, w tym przypadku, jest szeroko rozumiane prawo do dysponowania informacją, mające charakter prawa podmiotowego. Swój wyraz znajduje ono w konstytucyjnym prawie do ochrony życia prywatnego i rodzinnego (art. 47 Konstytucji RP), czy ochrony tajemnicy komunikowania się (art. 49 Konstytucji RP). Przestępstwo określone wart. 267 § 1 k.k.ma charakter przestępstwa powszechnego. Jego sprawcą może być wyłącznie osoba, która sama nie jest uprawniona do uzyskania określonej informacji, w szczególności zaś nie jest jej dysponentem. Zachowanie określone wart. 267 § 1 k.k.polega na uzyskaniu informacji a przez pojęcie uzyskania należy rozumieć nie tylko wejście we władanie nośnika, na którym zapisano informacje ( kartki papieru, taśmy magnetofonowej, taśmy filmowej, dyskietki komputerowej ), ale także skopiowanie zapisu informacji( przez przepisanie, wykonanie kserokopii lub fotokopii, skopiowanie zapisu na nośniku komputerowym ), czy też zapoznanie się z informacją w sposób umożliwiający jej zrozumienie. Bezprawne uzyskanie informacji może nastąpić przez otwarcie zamkniętego pisma. Ochronie na gruncieart. 267 § 1 k.k.podlega wyłącznie korespondencja zabezpieczona przed dostępem do niej osób trzecich. Przez pojęcie pisma należy rozumieć wszelki zapis graficzny w postaci znaków graficznych, liter, cyfr czy obrazów posiadających określone znaczenie, a skierowanych przez nadawcę pisma do konkretnej osoby. Pisma nie można utożsamiać z listem, tzn. zapisem informacji sporządzonej przez samego nadawcę jako osobistą wypowiedź adresowaną do odbiorcy listu. Pismem zamkniętym jest zarówno pismo znajdujące sięw zaklejonej kopercie, jak i umieszczone w innym opakowaniu uniemożliwiającym zapoznanie się z jego treścią. Otwarcie zamkniętego pisma może polegać na rozerwaniu koperty, na jej rozklejeniu, jak również na zastosowaniu urządzeń specjalnych umożliwiających zapoznanie się z treścią pisma bez niszczenia opakowania ( np. poprzez prześwietlenie ). Nie stanowi przestępstwa zart. 267 § 1 k.k.samo otwarcie zamkniętego pisma, jeżeli nie towarzyszy mu zapoznanie się z jego treścią lub przejęcie władztwa nad pismem. W przypadku gdy po otwarciu zamkniętego pisma sprawca jedynie zapoznaje się z jego treścią nie przejmującw sposób trwały władania nad nim, o uzyskaniu informacji pochodzących z tego pisma można mówić wyłącznie wówczas, gdy nie były one wcześniej znane sprawcy. Przestępstwo zart. 267 § 1ma charakter umyślny. Ze względu na istotę czynności wykonawczych przestępstwo to możliwe jest do popełnieniawyłącznie z zamiarem bezpośrednim. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 czerwca 2003r. w sprawie o sygn. akt II KK 232/02 uznał, że wprawdzie przepisart. 267 § 1 k.k.nie zawiera charakterystycznego zwrotu, który redukowałby w stronie podmiotowej umyślność do zamiaru bezpośredniego, jednak cała konstrukcja tego typu przestępstwa,a w szczególności znamię czasownikowe „uzyskuje” i znamiona określające bliżej sposób owego uzyskania, eliminują w istocie możliwość popełnienia tego występkuw zamiarze wynikowym. Warto zauważyć, że sprawca musi mieć zamiar uzyskania dostępu do informacji, ale wcale nie musi mieć zamiaru zapoznawania sięz informacją.
Jak wynika z akt sprawy w toku czynności sprawdzających ustalono, żew okresie kiedyR. O.był mężemM. O.był tymczasowo zameldowany w mieszkaniu teściowejT. P.pod adresemD.,(...). W momencie, kiedy rozpadło się małżeństwo córkiT. P.wymeldowała byłego zięcia. Pod koniec grudnia 2013r. na adresT. P.przyszła przesyłka – list adresowany doR. O.. Podczas otwierania korespondencji, będąc bez odpowiednich okularów do czytania, nie zwracając uwagi na adresata,T. P.otworzyła również kopertę, która była adresowana doR. O.. Kiedy kobieta założyła okulary dopiero wówczas zorientowała się, że list jest przeznaczony dla jej byłego zięcia. Niezwłocznie zadzwoniła do swojej córkiM. O., z informacją, że doR. O.przyszła na jej adres korespondencja oraz, żeby jej wnuk odebrał list i przekazał go ojcu.W toku postępowania dokonano rozpytaniaP. O.,T. P.orazM. O., jak również odebrano odR. O.zawiadomienie o przestępstwie i przesłuchano w charakterze osoby zawiadamiającej.
W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, abyT. P.otwierając kierowaną na jej adres zamieszkania korespondencję adresowaną doR. O.chciała umyślnie bez uprawnień uzyskać dostęp do informacji dla niej nieprzeznaczonej, a co za tym działała w zamiarze bezpośrednimw rozumieniuart. 267 § 1 k.k.
Odnosząc się do zażalenia złożonego przezR. O., wskazać należy przede wszystkim, iż skarżący nie formułuje w nim konkretnych zarzutów odnośnie przeprowadzonego postępowania sprawdzającego, nie składa żadnych wniosków dowodowych, a jedynie podejmuje się polemiki z decyzją Prokuratora.
Zdaniem Sądu, w toku czynności podjętych przez organy prowadzące czynności sprawdzające nie dopuszczono się żadnych błędów, konsekwencją, których mogłoby być uchylenie zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe okoliczności, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowieniai całkowicie podzielając pogląd Prokuratury, Sąd uznał, że zażalenie skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
(...)
(...)