Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 192/14
Data wyroku: 2014-05-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marta Legeny-Błaszczyk, Krzysztof Gąsior, Ireneusz Grodek
Słowa kluczowe: Swobodna Ocena Dowodów
Podstawa prawna: art. 245 kk w zw. z art. 12 kk

Sygn. akt IV Ka 192/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 maja 2014 roku.
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSO Marta Legeny-Błaszczyk (spr.)
Sędziowie SO Krzysztof Gąsior
SO Ireneusz Grodek
Protokolant Agnieszka Olczyk
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Radomsku del. do Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim - Anny Mosur
po rozpoznaniu w dniu 09 maja 2014 roku
sprawyA. S.
oskarżonego zart. 245 kkw zw. zart. 12 kk
K. G.
oskarżonego zart. 245 kkw zw. zart. 12 kk
z powodu apelacji wniesionych przez oskarżonych i obrońcę oskarżonegoA. S.
od wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim
z dnia 5 listopada 2013 roku     sygn. akt VII K 17/13
na podstawieart.437§1 kpk,art.624§1 kpk,art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami)
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonychA. S.iK. G., uznając apelacje za oczywiście bezzasadne;
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokataJ. B.kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuK. G.z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokataM. M. (1)kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuA. S.z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
zwalnia oskarżonychA. S.iK. G.od opłat za drugą instancję i wydatków poniesionych postępowaniu odwoławczym.
Sygn. akt IV Ka 192/14

UZASADNIENIE
K. G.został oskarżony o to, że w okresie czasu od 25 kwietnia 2012 roku do 02 sierpnia 2012 roku, wspólnie i w porozumieniu zA. S., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wypowiadał wobecA. T.i jego rodziny groźby pozbawienia życia i pobicia, w celu wywarcia wpływu naA. T., będącego oskarżonym w toku tego samego postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w Piotrkowie Trybunalskim za sygnatura V Ds. 72/11, przy czym groźby te wywołały uA. T.uzasadnioną obawę, że będą spełnione,
tj o czyn zart. 245 kkw zw. zart. 12 kk
Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskimwyrokiem z dnia 05 listopada 2013 roku w sprawie VII K 17/13:
- uznał oskarżonegoK. G.za winnego tego, że w okresie czasu od 26 kwietnia 2012 roku do 02 sierpnia 2012 roku, działając wspólnie i w porozumieniu zA. S., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wypowiadał wobecA. T.i jego rodziny groźby pozbawienia życia i pobicia w celu wywarcia wpływu naA. T., będącego podejrzanym w toku tego samego postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w Piotrkowie Trybunalskim, za sygnaturą V Ds. 72/11, przy czym groźby te wywołały uA. T.uzasadnioną obawę, że będą spełnione, czym wyczerpał dyspozycjeart. 245 kkw zw. zart. 12 kki na podstawie 245kkwymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności,
- zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataJ. B.kwotę 826,56 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej oskarżonemuK. G.z urzędu;
- zwolnił oskarżonego od opłaty, wydatkami obciążył Skarb Państwa.
Wyrok ten zaskarżył oskarżonyK. G..
Apelacja oskarżonego wywiedziona została z podstawy prawnejart. 438 pkt 2 i 3 kpki zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu, podczas gdy prawidłowo oceniony materiał dowodowy winien prowadzić do wniosku, że został on jedynie bezpodstawnie pomówiony przezA. T.o dokonanie tego czynu, gdy tymczasem brak jest obiektywnych dowodów o tym świadczących;
- obrazę przepisów postępowania –art. 2 § 2 kpk,art. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpk,art. 410 kpkiart. 424 § 1 pkt 1 kpk– która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od zarzucanego mu czynu ewentualnie o umorzenie postępowania z braku dostatecznych dowodów lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja oskarżonegoK. G.jest bezzasadna w stopniu upoważniającym do stwierdzenia jej oczywistej bezzasadności w rozumieniuartykułu 457& 2k.p.k..
Sad pierwszej instancji zasadnie przypisał wyżej wymienionemu sprawstwo i winę w zakresie zarzucanego mu czynu ciągłego, gdyż w sposób uprawniony oparł się na dowodach go obciążających, odmawiając jednocześnie wiary jego wyjaśnieniom.
Nietrafny jest wywiedziony w skardze apelacyjnej zarzut błędu w ustaleniach faktycznych mający polegać na nieprawidłowym przyjęciu, iż oskarżonyK. G.dopuścił się zarzucanego mu czynu ciągłego.
Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd Rejonowy rzetelnie i kompleksowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, wnikliwie go rozważył i wyprowadził trafne wnioski.
Nie do podważenia pozostaje ustalenie co do udziałuK. G.w inkryminowanych zajściach. Brak bowiem w okolicznościach sprawy podstaw do zdyskredytowania twierdzeń pokrzywdzonegoA. T.dotyczących artykułowania przez oskarżonego pod jego adresem i jego rodziny gróźb pobicia i pozbawienia życia a tym samym do przyjęcia by owe twierdzenia były wynikiem jakiegoś spisku i zmowy przeciwkoK. G.. Logika wskazanych przez w/w zdarzeń, nie pozwala na przyjęcie, że jego zeznania były fałszywymi pomówieniami. Należy przecież mieć na uwadze, że prezentowaną przez pokrzywdzonego wersję potwierdzają świadkowie nie mający żadnego interesu w celowym relacjonowaniu na niekorzyść oskarżonego, jak i inne źródła dowodowe.
Materiał aktowy sprawy nie dowodzi zaistnienia jakichkolwiek podstaw, mogących skłaniać pokrzywdzonego do fałszywego pomówieniaK. G.. Tymczasem ostatnio wymieniony miał powód by grozićA. T.. Dowiedział się bowiem, że podjął on współpracę z organami ścigania w sprawie dotyczącej wspólnie dokonanego czynu zabronionego. W zaistniałej sytuacji oskarżony miał zatem podstawy do obawy, że taka współpraca wpłynie niekorzystnie na jego sytuację procesową w tamtym postępowaniu, co implikuje stwierdzenie o możliwości przypisania mu czynu zabronionego zart. 245 k.k.. Poza tym znamiennym pozostaje fakt, iż oskarżony rozpowiedział w areszcie śledczym o postawie procesowejA. T.. Intencją jego było więc nawoływanie osadzonych do zastraszania ww. i wywierania wpływu na niego w celu zmiany wyjaśnień obciążających również współsprawców
Z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego, uzasadnione jest przyjęcie, że jeśliK. G.posunął się do takiego zachowania szkalującegoA. T.w oczach współwięźniów to tym samym podejmował działania polegające na bezprawnym wpływaniu na treść jego wyjaśnień złożonych wówczas w charakterze podejrzanego. .
Istotna w sprawie pozostaje także kwestia pisma wystosowanego przez dyrektora Aresztu Śledczego wP.do Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim w przedmiocie rozważenia możliwości przeniesienia oskarżonegoK. G.do innej jednostki penitencjarnej w związku z koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa osobistegoA. T.. Podjęcie tego rodzaju interwencji, świadczy o tym, że jego sylwetka nie jawi się tak pozytywnie, jak to próbuje przedstawiać w ramach swej działalności obrończej. Jeśli nie uczestniczyłby - jak twierdzi - w bezprawnym wpływaniu na czynności współpodejrzanego z pewnością nie byłoby powodu aby wnioskować o jego przeniesienie do innego aresztu. Poza tym z treści ww. pisma ewidentnie wynikało, żeK. G.działał w porozumieniu zA. S..
Należy mieć także na uwadze, sygnalizowaną trafnie przez Sąd pierwszej instancji, wzajemną znajomość pokrzywdzonego oraz oskarżonychK. G.iA. S., datowaną od około 30 lat i zgodnie przez wszystkich wymienionych potwierdzaną. Ta z kolei przekonuje o doskonałej znajomości swoich głosów przez wszystkich wymienionych i braku po stronieA. T.problemów z rozpoznaniem brzmienia głosów obu oskarżonych, ustaleniem autora wypowiedzi doń kierowanych a tym samym zindywidualizowaniem sprawcy artykułowanych gróźb karalnych.
Wiarygodność zeznańA. T.zyskuje na znaczeniu gdy się weźmie jeszcze pod uwagę trafność rozpoznania przez niego głosu oskarżonegoA. S.jako autora głośnych wypowiedzi, zbieżnych w treści i w wymowie z wypowiedziami inkryminowanymiK. G.. Groźby karalne i wulgaryzmy wykrzykiwane przezA. S.przez okno celi słyszał bowiem osobiście funkcjonariusz służby więziennejP. W., zwracał temuż uwagę na niewłaściwe zachowanie i inicjował trzykrotnie wobec jego osoby postępowanie, które kończyło się wymierzeniem kary dyscyplinarnej w postaci umieszczenia w izolatce. Zważyć trzeba, iż pomimo takiej reakcji ze strony służby więziennej nadal dochodziło do podobnych zachowań w stosunku do pokrzywdzonego, co ewidentnie wskazuje, że nie był to jednorazowy eksces a z góry powzięty zamiar, który miał być zrealizowany za wszelką cenę.
Sąd Rejonowy prawidłowo wskazał na kompatybilność relacji pokrzywdzonego z depozycjami świadkaA. K., który podał iż niejednokrotnie słyszał jak z okien cel wykrzykiwane były pod adresem pokrzywdzonego i jego rodziny słowa wulgarne i groźby. Początkowo nie wiedział, kim są te osoby. Dopiero z rozmowy zA. T.powziął wiedzę, że wykrzykującymi osobami byliK. G.iA. S.. Zauważyć należy, że tenże świadek dość precyzyjnie wskazywał jakiej treści były wyzwiska i groźby. W dodatku podkreślił, że osoby krzyczące nie kryły się z tym , że intencją ich było wpłynięcie na treść wyjaśnień jakieA. T.złożył w sprawie V Ds. 72/1 Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim.
Zeznający w sprawie świadekM. M. (2)– współosadzony - także potwierdził, iż miały miejsce sytuacje, w których pokrzywdzony był wyzywany i zastraszany. Dochodziło do nich zwykle wieczorem, po godzinie 20- stej. O tym, że sprawcą takich zachowań byłK. G.wymieniony dowiedział się odA. T.. Ponadto świadek potwierdził , że groźby wypowiadane były w celu wywarcia wpływu na ostatnio wymienionego co do zmiany jego wyjaśnień.
Sąd pierwszej instancji postąpił prawidłowo obdarowując zeznania wskazanych powyżej świadków walorem wiarygodności. Gdyby w swych relacjach mijali się z prawdą to - logicznie rzecz ujmując – wskazaliby, że słyszeli groźby wypowiadane przez oskarżonegoK. G.. Tymczasem relacje świadków zostały ograniczone do zaistnienia krzyków, co przekonuje że nie wynikają one z chęci poparcia wersji pokrzywdzonego, lecz z wiedzy opartej na rzeczywiście dokonanych przez nich spostrzeżeniach.
Świadkowie w osobachA. M. (2),S. Ś.iA. O.wprawdzie nie słyszeli osobiście żadnych głośnych wypowiedzi jakie padały pod adresem pokrzywdzonego - co było rzeczą oczywistą skoro dochodziło do nich po godzinach ich pracy – jednakże mieli okazję dowiedzieć się, że takie zajścia miały miejsce.A. M. (2)zeznał, iż to pokrzywdzony zgłosił mu, że jest wyzywany i zastraszany przez nakłonionych do tego więźniów. Z relacjiS. Ś.wynikało, że informacji o zajściach objętych zarzutem dostarczył mu nie tylkoA. T.ale również wniosek o ukaranie dyscyplinarne współoskarżonegoA. S.. Wniosek ten był źródłem informacji również dlaA. O..
Powyższe zeznania korelują ze sobą ze sobą i układają się w jedną logiczną całość.
O wadliwości ustaleń Sądu Rejonowego odnośnie stosowania przezK. G.gróźb pod adresem pokrzywdzonego nie może świadczyć okoliczność, że oskarżony nie był dyscyplinarnie karany za takie zachowanie. Oskarżony najwyraźniej był ostrożny w czynach zwłaszcza, że starał się o warunkowe przedterminowe zwolnienie.
K. G.w sposób nieudolny starał się wykazać, że nie podejmował wobec pokrzywdzonego żadnych działań w celu wywarcia na nim wpływu w kierunku zaprzestania składania wyjaśnień jego obciążających. Potwierdzeniem tego miał być fakt przyznania się do czynu zarzucanego mu w sprawie V Ds. 72/11 Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim. Tymczasem zważyć należy – na co zwrócił uwagę Sąd Rejonowy - iż groźby miały swój początek w dniu 26 kwietnia 2012 roku, podczas gdyK. G.przyznał się do popełnienia czynu zabronionego, którego dotyczyła wskazana sprawa dopiero w dniu 25 maja 2012 roku a zatem miał motyw do działania w sposób przestępczy.
Nie sposób nadto pominąć okoliczności, iż krzyki pod adresem pokrzywdzonego ustały zaraz po tym jakK. G.został przeniesiony wraz zA. S.do innej jednostki penitencjarnej.
Sąd Rejonowy nie naruszył przepisuart. 7 k.p.k.albowiem wszystkie przeprowadzone dowody ocenił w sposób logiczny, zgodny z regułami poprawnego rozumowania, a także z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nie naruszył także przepisuart.410 k.p.k.albowiem za podstawę rozstrzygnięcia przyjął całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie. Sąd ten przeprowadził szczegółową, bardzo staranną analizę zgromadzonych dowodów, odnosząc się do okoliczności mogących stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Precyzyjnie wskazał na przesłanki dokonanej oceny. Tok rozumowania przedstawiony w pisemnych motywach skarżonego orzeczenia jest czytelny i poprawny logicznie, nie zawiera sprzeczności i dwuznaczności, zaś wywiedzione ostatecznie wnioski oparte zostały w całości na wynikających z materiału dowodowego przesłankach.
Nie znajduje tym samym uzasadnienia sformułowany pod adresem zaskarżonego rozstrzygnięcia zarzut błędnej oceny dowodów .Odmowa wiary wyjaśnieniom oskarżonegoK. G.stanowiła wypadkową rozważenia wszelkich wynikających z materiału dowodowego okoliczności przemawiających zarówno na jego korzyść, jak i o wymowie dla niego niekorzystnej.
Brak było podstaw do skutecznego formułowania zarzutu obrazy przepisuart. 4 k.p.k.Ustalenia faktyczne, choć czynione były przez sąd rejonowy w oparciu o dowody niekorzystne z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego, to jednak oczywistym jest , że winny być konstruowane w oparciu o dowody, którym przyznano przymiot wiarygodności. Skoro tym właśnie dowodom sąd ten przyznał tę cechę, to nie sposób skutecznie czynić zarzutu, by doszło do naruszenia normy powyższego przepisu. (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 4 lutego 2010 roku sygn. akt II AKa406/09, LEX 574485).
Jednocześnie istniejące w sprawie wątpliwości zostały usunięte za pomocą prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego i opartego na jego wynikach rozumowania, wobec czego brak było podstaw do ich rozstrzygnięcia na korzyść oskarżonego, co tym samym oznacza, iż wyrok sądu rejonowego nie został dotknięty uchybieniem treściart. 5& 2k.p.k.i brak było w ogóle podstaw do stosowania tego przepisu.
Analizowana sprawa nie stanowi też przykładu uchybienia określonego wart. 438 pkt. 4 k.p.k.Trzeba bowiem zauważyć, że sąd rejonowy wymierzając karę pozbawienia wolności precyzyjnie wskazał, mając na uwadze dyrektywy opisane wart. 53 k.k., następnie zaś wart. 69& 1k.k.przesłanki nakazujące ukształtować karę na poziomie określonym w wyroku i nadał im odpowiednią wagę.
W świetle okoliczności sprawy, trafnie wskazanych przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, orzeczona wobec oskarżonegoK. G.kara 4 miesięcy pozbawienia wolności jest karą współmierną i sprawiedliwą.  Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie tylko bezwzględny jej charakter pozwoli na osiągnięcie celów wychowawczego i zapobiegawczego wobec w/w. Oskarżony był w przeszłości wielokrotnie karany, co wskazuje na jego tendencję do naruszania porządku prawnego. Zastosowanie w takiej sytuacji środków związanych z poddaniem sprawcy próbie godziłoby w podstawowe założenia tego rodzaju regulacji prawnej. Jego dotychczasowa postawa pozostająca w konflikcie z prawem przemawia za stwierdzeniem niezaistnienia pozytywnej prognozy kryminologicznej.
W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok jako słuszny i odpowiadający prawu należało utrzymać w mocy.
Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuK. G.z urzędu w postępowaniu odwoławczym zostały naliczone w oparciu o§ 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) i wyniosły 516,60 złotych w tym 96,60 złotych tytułem podatku VAT.
Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonegoK. G.od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze mając na względzie, iż ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe, jako że nie posiada on dochodów - przebywał do niedawna w areszcie śledczym i nie wykonywał tam żadnej odpłatnej pracy.