Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 135/14
Data wyroku: 2014-05-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Jaszczuk, Krystyna Święcicka, Teresa Zawiślak
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 122 §1 kw
Teza: w obecnym stanie prawnym  zachowanie sprawcy polegające na nabyciu rzeczy, o której wiedział on, że pochodzi z kradziezy lub z przywłaszczenia, jeżeli wartość nie przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia - stanowi nie przestępstwo  z art. 291 par. 1 kk, a wykroczenie określone w art. 122 par. 1 kw.

Sygn. akt II Ka 135/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 maja 2014 r.

Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Grażyna Jaszczuk

Sędziowie:

SSO Krystyna Święcicka (spr.)
SSO Teresa Zawiślak

Protokolant:

st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak

przy udziale Prokuratora Luby Fiłoc

po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014 r.
sprawyŁ. K.
oskarżonego o przestępstwo zart. 291 §1 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 14 stycznia 2014 r. sygn. akt VII K 637/13
w zaskarżonej części wyrok zmienia w ten sposób, że uznaje, iż czyn przypisany oskarżonemuŁ. K.stanowi wykroczenie z art. 122 §1 kw i na podstawie tegoż przepisu wymierza mu karę grzywny w wysokości 600 zł; w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; zasądza odŁ. K.na rzecz Skarbu Państwa 210 zł tytułem kosztów sądowych w sprawie.

Sygn. akt II Ka 135/14

UZASADNIENIE
Ł. K.został oskarżony o to, że w bliżej nieustalonym dniu, po 10.06.2013 r. wS., woj.(...), nabył od nieustalonej osoby telefon komórkowym-ki S. (...)o nr(...)wartości 400 zł, za 100 zł, wiedząc że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego,
tj. o czyn zart. 291 § 1 kk.

Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2014 roku Sąd Rejonowy w Siedlcachuznał oskarżonegoŁ. K.za winnego dokonania zarzuconego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 291 § 1 kki za czyn ten, na podstawieart. 291 § 1 kkskazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie, na mocyart. 69 § 1 i 2 i art. 70 § 1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesił na okres 3 lat tytułem próby; na podstawieart. 33 § 2 kkwymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych; zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zwrotu części kosztów postępowania oraz kwotę 240 złotych tytułem opłaty.

Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżyciel publiczny, zaskarżając go w całości na korzyść oskarżonego.
Powołując się na przepisyart. 427 § 1 i 2 kpkorazart. 438 pkt 1 kpkprokurator wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 291 § 1 kk, polegającą na skazaniu oskarżonego na podstawie tego przepisu w sytuacji gdy czyn przypisanyŁ. K.zaliczany jest do kategorii przestępstw przepołowionych, a wartość mienia – telefonu nabytego przez oskarżonego wynosi 400 zł, co obecnie stanowi wykroczenie.
Podnosząc powyższy zarzut prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Siedlcach.

Na rozprawie odwoławczej prokurator poparł apelację i zmodyfikował zawarty w niej wniosek, wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zakwalifikowanie czynu przypisanego oskarżonemu jako wykroczenia z art. 122 § 1 kw i wymierzenie mu na tej podstawie kary grzywny w wysokości 600 złotych.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja prokuratora jest w pełni zasadna i zasługuje na uwzględnienie, dlatego też Sąd Odwoławczy – zgodnie z wnioskiem skarżącego sformułowanym w toku rozprawy –dokonał koniecznej zmiany orzeczenia Sądu I instancji.
Zgodzić się należy z zarzutem apelacyjnym, iż Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokując w niniejszej sprawie dopuścił się obrazy prawa materialnego, albowiem niezasadnie przypisał oskarżonemu występek zart. 291 § 1 kk, podczas gdy czyn ten w rzeczywistości stanowi wykroczenie określone wart. 122 § 1kw.
Przede wszystkim wskazać należy, że Sąd Rejonowy I instancji rozpoznając niniejszą sprawę, prawidłowo, w oparciu o zgromadzone w toku postępowania dowody, ustalił stan faktyczny, który pozwolił na przypisanieŁ. K.winy. Zastrzeżenia budzi jedynie stanowisko tegoż Sądu w zakresie przyjętej kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu.
Niewątpliwie ocena prawna czynu stanowiącego paserstwo wymaga uwzględnienia wartości mienia będącego przedmiotem tego czynu, albowiem w obecnym stanie prawnym (i obowiązującym także w czasie orzekania przez Sąd I instancji) zachowanie sprawcy polegające na nabyciu rzeczy, o której wiedział on, że pochodzi z kradzieży lub z przywłaszczenia, jeżeli wartość tej rzeczy nie przekraczała 1/4 minimalnego wynagrodzenia – stanowi nie przestępstwo zart. 291 § 1 kk, a wykroczenie określone w art. 122 § 1 kw. Stosownie zaś do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2013 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2014 roku (Dz. U. z 2013 r., poz. 1074), z dniem 1 stycznia 2014 roku wysokość tego wynagrodzenia została określona na kwotę 1680 złotych. A zatem w sytuacji nabycia przez sprawcę pochodzącej z kradzieży bądź z przywłaszczenia rzeczy o wartości równej lub mniejszej niż 420 złotych, jego czyn można rozpatrywać jedynie w kategoriach wykroczenia z art. 122 § 1 kw.
W niniejszej sprawie bezspornie ustalono, że wartość nabytego przez oskarżonego telefonu, o którym wiedział on, że pochodzi z kradzieży, wynosiła 400 złotych. W związku z powyższym Sąd Rejonowy winien był uwzględnić tę okoliczność i – zgodnie z ustawą obowiązującą w czasie orzekania – przypisany mu czyn zakwalifikować nie jako występek zart. 291 § 1 kk, ale jako wykroczenie zart. 122 § 1kw. Uchybienie to Sąd I instancji zauważył i dał temu wyraz w uzasadnieniu orzeczenia. Wobec powyższego Sąd Odwoławczy dokonał korekty zaskarżonego wyroku w tym zakresie i jednocześnie orzekł wobecŁ. K.karę grzywny w wysokości 600 złotych. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd kierował się zasadami określonymi w art. 33 kw. Biorąc pod uwagę okoliczności w jakich oskarżony nabył pochodzący z kradzieży telefon i stosunkowo niski stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu, a także zważywszy na uprzednią karalnośćŁ. K.(za przestępstwo przeciwko mieniu) oraz jego sytuację rodzinną i materialną (nie posiada nikogo na utrzymaniu, nie pracuje nigdzie na stałe, podejmuje prace dorywcze), Sąd uznał, że grzywna w wysokości 600 złotych w dostateczny sposób zapewni realizację celów kary i ugruntuje u obwinionego przekonanie o nieopłacalności naruszania norm prawa karnego.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o przepisyart. 118 § 1 kpworazart. 119 kpww zw zart. 627 kpkiart. 634 kpk. Na koszty te składają się zryczałtowane wydatki postępowania – 100 złotych za postępowanie przed Sądem I instancji oraz 50 złotych za postępowanie przed Sądem II instancji, ustalone zgodnie zrozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienia postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz. U. Nr 118 poz. 1269). Ponadto nałożona została również opłata – 60 złotych – zgodnie zart. 3 ust 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.).
Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.