Sąd Okręgowy w Poznaniu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III Ko 1008/13
Data wyroku: 2014-07-07 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Spaleniak, Tomasz Borowczak, Mariola Skierś
Słowa kluczowe: Ustawa Lutowa
Podstawa prawna: art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz podległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. z dnia 23 kwietnia 1991 r.) w zw. z art. 540§2 kpk

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 lipca 2014r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w Wydziale III Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSO Paweł Spaleniak
Sędziowie:  SSO Tomasz Borowczak
SSO Mariola Skierś (spr.)
Protokolant: sekr. sąd. Halina Przymuszała
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej w Poznaniu–Violetty Skorupskiej
po rozpoznaniu w dniach 12.05.2014r. i 07.07.2014r.
sprawy z wnioskuA. P.o odszkodowanie i zadośćuczynienie za bezprawne pozbawienie wolności w okresie od dnia 28 sierpnia 1972r. do dnia 24 maja 1973r. jako represji za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego w sprawie prowadzonej przez Prokuratora Prokuratury dla Powiatu Poznańskiego o sygn. akt Ds. 1111/72
1)Na podstawieart. 11 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego(Dz. U. z dnia 23 kwietnia 1991 r.) w zw. zart. 540§ 2 kpkzasądza od Skarbu Państwa na rzeczA. P.kwotę 25.000 zł (dwudziestu pięciu tysięcy złotych) tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, która to kwota została już wypłacona wnioskodawcy na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 17.08.2010r. w sprawie III Ko 874/08
2)w pozostałym zakresie oddala wniosek;
3)na podstawieart. 618 § 1 pkt. 11 k.p.k.w zw. z§ 14 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z dnia 3 października 2002 r.) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. M.kwotę 236,16 zł (dwustu trzydziestu sześciu złotych szesnastu groszy) brutto tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie opłaconej nawet w części;
4)Na podstawieart. 13 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego(Dz. U. z dnia 23 kwietnia 1991 r.) kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.
SSO Mariola Skierś SSO Paweł Spaleniak SSO Tomasz Borowczak

UZASADNIENIE
Wnioskiem z dnia 08 listopada 2008r.A. P.wystąpił o zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz kwoty 55.000 zł tytułem odszkodowania za bezprawne pozbawienie wolności „jako opozycjonisty antykomunistycznego PRL-u” w latach 1972-1973 (k. 1). Na rozprawie w sprawie III Ko 874/08 w dniu 17 sierpnia 2010r. pełnomocnik wnioskodawcy sprecyzował wniosek wskazując, że wnioskodawca domaga sięzadośćuczynieniaw łącznej kwocie 2 milionów złotych. Prokurator wniósł o oddalenie w całości wniosku o zadośćuczynienie (k. 118).
Sąd Okręgowy w Poznaniu, Wydział III Karny wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2010r. w sprawie o sygn. akt III Ko 874/08 zasądził od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcyA. P.kwotę 25.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy, oddalając jednocześnie wniosek w pozostałym zakresie (k. 120). Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 28 października 2010r. w sprawie o sygn. akt II AKa 190/10 utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 17 sierpnia 2010r. o sygn. akt III Ko 874/08 (k. 162).
Sąd Najwyższy w sprawie o sygn. akt V Ko 56/13 wyrokiem z dnia 22 października 2013r. wznowił postępowanie w sprawie wnioskuA. P.zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 28 października 2010r. o sygn. akt II AKa 190/10 oraz uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 28 października 2010r. o sygn. akt II AKa 190/10 oraz utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 17 sierpnia 2010r. o sygn. akt III Ko 874/08 i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd Najwyższy wskazał, że podstawą wznowienia postępowania jestart. 540 § 2 kpkz uwagi na fakt, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 01 marca 2011r. o sygn. akt P 21/09, OTK-A 2011/2/7 uznał, że art. 8 ust. 1a ustawy lutowej jest niezgodny z przepisamiKonstytucji(k. 221 – 223v).
W sprawie o sygn. akt III Ko 1008/13 – toczącej się po wznowieniu postępowania -pełnomocnik wnioskodawcy pismem z dnia 28 listopada 2013r. sprecyzował wniosek wskazując, że wnioskodawcaA. P.domaga się zasądzenia od Skarbu Państwa na jego rzecz kwoty 1.481.250 zł tytułemzadośćuczynieniawraz z odsetkami od dnia wyrokowania do dnia zapłaty oraz kwoty 493.750 zł tytułemodszkodowaniawraz z odsetkami od dnia wyrokowania do dnia zapłaty. PełnomocnikA. P.wniósł również o zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nieopłaconej nawet w części (245 – 248, 374). Odnośnie roszczenia o zadośćuczynienie pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, że krzywda doznana przez wnioskodawcę ma olbrzymi zakres. Był on w bestialski sposób traktowany, pozbawiony wolności z uwagi na działalność na rzecz niepodległościowego bytu Państwa Polskiego i to przez długi okres bez żadnej decyzji procesowej. Dochodzona tytułem zadośćuczynienia suma pieniężna nie usunie szkody niemajątkowej, ale ma dać wnioskodawcy pewną rekompensatę, która częściowo złagodzi doznane cierpienia. Odnośnie roszczenia odszkodowawczego pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, że ze względu na upływ czasu nie jest możliwe ścisłe określenie wysokości dochodzonego odszkodowania, dlatego wnioskodawca określił je na kwotę 493.750 zł. Na skutek rzeczywistego pozbawienia wolnościA. P.został pozbawiony możliwości rozwoju zawodowego oraz doznał uszczerbku na zdrowiu i był zmuszony ponosić koszty leczenia.
Prokurator wniósł o oddalenie w całości wniosku o zadośćuczynienie i odszkodowanie (k. 374).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Na wstępie ustaleń stanu faktycznego i oceny dowodów należy podkreślić, że postępowanie dowodowe przeprowadzone w niniejszej sprawie w zakresie pozbawienia wolnościA. P.w okresie od dnia 28 sierpnia 1972r. do dnia 24 maja 1973r. dało wynik odmienny od przyjętego w sprawie Sądu Okręgowego w Poznaniu o sygn. akt III Ko 874/08. W związku z tym, że postępowanie w zakresie wniosku o zadośćuczynienie toczyło się na skutek wznowienia postępowania na korzyść wnioskodawcy przez Sąd Najwyższy – w tym zakresie sąd związany był treścią wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2013r. o sygn. akt V Ko 56/13. Natomiast wniosek o odszkodowanie został złożony po raz pierwszy i w tym zakresie sąd czynił ustalenia faktyczne niezależne od ustaleń przyjętych w sprawie Sądu Okręgowego w Poznaniu o sygn. akt III Ko 874/08.
Ustalenia faktyczne wspólne w zakresie wniosku o zadośćuczynienie i wniosku o odszkodowanie
Po śmierci matki w maju 1972r.A. P.rozpoczął wysyłanie korespondencji doRadia (...). Było to spowodowane faktem, że matka wnioskodawcy nie otrzymała należnego jej odszkodowania, wynikającego z jej pobytu w obozie, gdzie przeprowadzano na niej doświadczenia.A. P.wysyłał korespondencję doRadia (...)opisując sytuację, w jakiej znalazł się on i jego matka, sytuację w zakładach pracy, w których pracował, a także ogólną sytuację panującą w PRL. Wnioskodawca nie dysponował dokładnym adresemRadia (...)wM.i wysyłał korespondencję zaadresowaną po prostuRadio (...). Swoich danych adresowychA. P.nie umieszczał na kopercie, lecz wewnątrz przesyłek. Część jego korespondencji była jednak przechwytywana na poczcie, listy były otwierane i w ten sposób ujawniono działalnośćA. P..
W dniu 28 sierpnia 1972 r. Prokurator Prokuratury Powiatowej w Poznaniu wszczął dochodzenie pod sygn. akt Ds. 1111/72 w sprawie usiłowania przekazania w lipcu 1972r. drogą korespondencyjną fałszywych wiadomości mogących wyrządzić szkodę interesom PRL ośrodkowi obcemuRadio (...), tj. o czyn zart. 11 § 1 d. k.k.w zw. zart. 271 § 2 d.k.k.
W dniu 05 września 1972r. przedstawionoA. P.zarzut popełnienia czynu zart. 11 § 1 d. k.k.w zw. zart. 271 § 2 d.k.k.W toku postępowania został poddany badaniom przez biegłych psychiatrów.
W dniu 10 lutego 1973r. postępowanie przeciwkoA. P.zostało umorzone na podstawieart. 11 § 1 d.k.p.k.w zw. zart. 25 § 1 d.k.k., tj. z uwagi na niepoczytalność sprawcy.
Dowód: zeznaniaA. P.(k. 116 – 117, 261 – 262, 309, 337), kopia dziennika archiwalnego spraw ewidencji operacyjnej (k. 28 – 30), kopia sprawozdania WŚ KWMO w Poznaniu (k. 59), kopia repertorium (k. 65 – 66), wyciąg (k. 67), dokumentny w aktach Prokuratury Poznań – Stare Miasto w Poznaniu o sygn. akt 1 Ds. 534/09
Ustalenia faktyczne w zakresie wniosku o zadośćuczynienie
Podstawą wznowienia postępowania przez Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 22 października 2013r. o sygn. akt V Ko 56/13 w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 28 października 2010r. o sygn. akt II AKa 190/10 byłart. 540§ 2 kpk, zgodnie z którym postępowanie wznawia sięna korzyść strony, jeżeli Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności zKonstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą przepisu prawnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie;wznowienie nie może nastąpić na niekorzyść oskarżonego. Zgodnie zart. 545 § 1 k.p.k.w zw. zart. 443 k.p.k.Sąd ponownie rozpoznający sprawę w razie wznowienia postępowania na korzyść może orzec na niekorzyść wnioskodawcy tylko wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy. Sąd podziela przy tym stanowisko, że orzeczenie surowsze w rozumieniuart. 443 k.p.k.oznacza orzeczenie pogarszające sytuację oskarżonego w jakimkolwiek zakresie, tj.poczynionych ustaleń faktycznych, kwalifikacji prawnej czynu, orzeczonej kary, środków karnych, a także w zakresie wszystkich możliwych następstw tych rozstrzygnięć dla sytuacji prawnej oskarżonego (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 18 września 2013 r., II AKa 150/13, LEX nr 1369243, St. Zabłocki - Postępowanie odwoławcze w kodeksie postępowania karnego po nowelizacji. Komentarz praktyczny wyd. II Warszawa 2003 str. 305-307, wyrok Sądu Najwyższego z 4 lutego 2000 r. w sprawie V KKN 137/99 - OSNKW z. 3-4000 poz. 31).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy nie było podstaw prawnych do przyjęcia w sprawie ustaleń stanu faktycznego w zakresie wniosku o zadośćuczynienie mniej korzystnych dlaA. P.niż uczynił to Sąd Okręgowy w Poznaniu w wyroku z dnia 17 sierpnia 2010r. o sygn. akt III Ko 874/08 i jego pisemnym uzasadnieniu. Tak w szczególności niedopuszczalnym było przyjęcie w ustaleniach stanu faktycznego, żeA. P.nie był w ogóle rzeczywiście pozbawiony wolności w okresie od dnia 28 sierpnia 1972r. do dnia 24 maja 1973r. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę był zatem związany następującymi ustaleniami poczynionymi w sprawie III Ko 874/08:
W dniu 28 sierpnia 1972 r. w zakładzie pracy, w którym pracował wnioskodawca, zjawili się ubrani po cywilnemu funkcjonariusze, po czym zatrzymali go i zabrali na komisariat milicji przyul. (...)wP..
W okresie od dnia 28 sierpnia 1972r. do dnia 24 maja 1973r.A. P.był przetrzymywany w komisariacie milicji przyul. (...)wP.. Jego przesłuchania były również przeprowadzane naul. (...). W trakcie pobytu w komisariacie milicji przyul. (...)wP.A. P.był poważnie i dotkliwie bity, powybijano mu zęby, urządzono mu tzw. „ścieżki zdrowia”. W okresie zimowym, z uwagi na złe warunki panujące w komisariacie milicji przyul. (...)wP., w szczególności na dziurawe okna,A. P.wręcz drętwiał z zimna. W tym okresie był również poddany badaniom przez biegłych psychiatrów.
Dnia 24 maja 1973r.A. P.został zwolniony z Komisariatu. Przyszedł do niego jeden z funkcjonariuszy, który dokonał jego zatrzymania i powiedział „wypierdalaj” W sprawie Prokuratury Powiatowej w Poznaniu wszczął dochodzenie pod sygn. akt Ds. 1111/72 nie doręczonoA. P.żadnej decyzji o aresztowaniu.A. P.leczy się w ZOZP.PoradniaR.wL.z powodu chorób związanych ze stałym inwalidztwem II grupy. Cierpi on m. in. na choroby spowodowane pobytem jego matki w hitlerowskich obozach koncentracyjnych.
Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy w Poznaniu w sprawie III Ko 874/08, którym sąd w niniejszym postępowaniu jest związany, poczynił w oparciu o dowody: dowód z przesłuchaniaA. P.(k. 116 – 117), kopia dziennika archiwalnego spraw ewidencji operacyjnej (k. 28 – 30), zawiadomienie z ZOZP.– PoradniaR.wL.(k. 38), kopia sprawozdania WŚ KWMO wP.(k. 59), kopia repertorium (k. 65 – 66), wyciąg (k. 67), decyzja Prezesa IPN nr 4/10 z dnia 14 stycznia 2010r. (k. 81), dokumentny w aktach Prokuratury Poznań – Stare Miasto w Poznaniu o sygn. akt 1 Ds. 534/09.
Ustalenia faktyczne w zakresie wniosku o odszkodowanie
W toczącym się na skutek wznowienia postępowaniu sąd przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie szerszym aniżeli w poprzednim postępowaniu. Pozwoliło to na następujące stwierdzenia:
A. P.nie jest dotknięty upośledzeniem umysłowym, występuje u niego natomiast uporczywy zespół urojeniowo – omamowy. Niemożliwym jest stwierdzenie od kiedy ten zespół trwa uA. P.. Objawy psychotyczne rzutuje on wstecz. ObecnieA. P.nie posiada własnego uzębienia, nie można ustalić kiedy i w jakich okolicznościach doszło do jego utraty. Nosi protezę całkowitą uzębienia górnego i dolnego.
Dowód: opinia na okoliczność zdrowia psychicznegoA. P.(k. 290 – 294, Tom II), opinia sądowomedyczna z dnia 20 stycznia 2014r. (k. 272 – 273, Tom II)
A. P.nie był w ogóle rzeczywiście pozbawiony wolności w okresie od dnia 28 sierpnia 1972r. do dnia 24 maja 1973r.
Z treści akt pracowniczychA. P.wynika, że w okresie od dnia 24 stycznia 1972r. do dnia 30 września 1972r. pracował on w(...)Przedsiębiorstwie(...)(zwanego dalejK.), w okresie od dnia 01 października 1972r. do dnia 15 grudnia 1972r. wSpółdzielni Pracy (...)wP.(zwanej dalejO.), od dnia 01 stycznia 1973r. do dnia 15 marca 1973r. wOśrodku (...)(zwanych dalejP.) i od dnia 02 kwietnia 1973r. do dnia 09 czerwca 1973r. w(...) Zakładach (...)(zwanych dalejH.). W aktach pracowniczychA. P.zK.znajdują się dokumenty w postaci jego zwolnień lekarskich na okres od dnia 12 – 14 września 1972r. (jedna z k. 139 akt pracowniczych – jest więcej k. 139), od dnia 15 – 18 września 1972r. i od dnia 22 – 30 września 1972r. Nadto akta zawierają jego wniosek z dnia 28 sierpnia 1972r. o udzielenie mu urlopu na dzień 29 sierpnia 1972r. w celu poszukiwania pracy. W tym samym celu złożono wniosek z dnia 31 sierpnia 1972r. Tym razem wniesiono pismem o udzielenie urlopu w dniach 1,2 i 4 września 1972r. Kolejny dokument z dnia 11 września 1972r. zawiera prośbę o możliwość opuszczania zakładu pracy w godzinach pracy. Jest on umotywowany koniecznością poszukiwania pracy. Wszystkie wnioski związane z poszukiwaniem pracy zostały podpisane przezA. P.. Z treści świadectwa pracy wystawionego przezK.wynika, że pracował w tym zakładzie pracy w okresie od 24 stycznia 1972r. do dnia 30 września 1972r. W aktach pracowniczych nadesłanych przezK.znajduje się pismo DyrektoraK.z dnia 10.11.1972r. skierowane od redakcjiE.(...), z którego wynika, żeA. P.był ostatni raz u pracodawcy w dniu 26.09.1972r. celem odebrania miesięcznych poborów. To pismo DyrektoraK.stanowi odpowiedź na zapytanie redakcjiE.(...)w związku z pismem skierowanym do gazety przezA. P., że nie otrzymał świadectwa pracy. Załączone zostało również pismoA. P.skierowane do gazety. W aktach pracowniczychA. P.znajduje się także podpisane przez niego pokwitowanie odbioru dokumentów z datą 02 września 1972r.
Zakład pracyO.Poznańskiprowadził także akta pracowniczeA. P.. Znajduje się w nich pismoA. P.z prośbą o zatrudnienie. Jest datowane na dzień 28 września 1972r. i podpisane przezA. P.. Akta zawierają nadto pismoA. P.do zarządu spółdzielniO.z dnia 05 grudnia 1972r. stanowiące jego odwołanie się od decyzji o wypowiedzeniu mu umowy o pracę. Z pisma tego wynika, żeA. P.uważa wypowiedzenie mu umowy o pracę za wybitnie krzywdzące i przedstawia swój pogląd na tą sprawę. Zgodnie z treścią świadectwa pracy wystawionego przez Spółdzielnię dlaA. P.był on przez nią zatrudniony w okresie od dnia 01 października 1972r. do dnia 15 grudnia 1972r.
W sprawie nadto materiałem dowodowym są dokumenty z teczki osobowejA. P.z okresu jego zatrudnienia wP.. Z opinii o pracowniku wynika, żeA. P.pracował na rzeczP.w okresie od dnia 01 stycznia 1973r. do dnia 15 marca 1973r. Wypowiedzenie umowy o pracę nastąpiło pismem z dnia 28 lutego 1973r. Wypowiadającym był zakład pracy. Z treści własnoręcznie napisanego oświadczeniaA. P.wynika, że przedłożył sfałszowane dokumenty wP.w celu uzyskania zatrudnienia w tym zakładzie pracy. Z treści notatki pracownika KadrP.M. W.wynika, że zakład pracy powziął wiadomość dnia 26 lutego 1973r. o sfałszowaniu dokumentacji pracowniczej przezA. P.. Z kolejnego dokumentu z dnia 27 lutego 1973r. wynika, że komisja trzyosobowa z zakładu pracy podjęła decyzję o kontynuowaniu zatrudnieniaA. P.na dotychczasowym stanowisku oraz o zawiadomieniu organów śledczych o przestępstwie popełnionym przezA. P.. Z treści pisma z dnia 27 lutego 1973r., adresowanego przezP.do Komendy Dzielnicowej Milicji ObywatelskiejP.wynika, że złożono zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przezA. P.. Akta osoboweA. P.zawierają nadto dwa postanowienia Podprokuratora Prokuratury Powiatowej dla Dzielnic Grunwald i Jeżyce w Poznaniu. Z pierwszego orzeczenia z dnia 15 maja 1973r. o sygn. akt 2 Ds. 343/73 wynika, że dochodzenie wobec podejrzanego o czyn zart. 265 k.k./1969r.A. P.zostało zawieszone. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 1974r. o sygn. akt 2 Ds. 377/74 Podprokurator Prokuratury Powiatowej dla Dzielnic Grunwald i Jeżyce w Poznaniu umorzył dochodzenie przeciwkoA. P.podejrzanemu o to, że sfałszował w grudniu 1972r. kwestionariusz osobowy, świadectwo pracy, opinie i zaświadczenia oraz użył ich jako autentycznych podczas starań o uzyskanie pracy wP., tj. o czyn zart. 265 § 2 k.k./1969r. Podstawą umorzenia postępowania było stwierdzenie znikomej szkodliwości społecznej czynu. W aktach pracowniczychA. P.zH.znajduje się świadectwo pracy. Wynika z niego, że był zatrudniony w tym zakładzie pracy w okresie od dnia 02 kwietnia 1973r. do dnia 09 czerwca 1973r. W aktach znajdują się nadto dalsze dokumenty z okresu zatrudnieniaA. P.wH..A. P.został skierowany dnia 23 marca 1973 do Przychodzi Międzyzakładowej w związku z zamiaremH.zatrudnienia go w charakterze sortowacza. Z opinii o zatrudnionymA. P.z dnia 17 maja 1973r. wynika, że nie przejawia dostatecznej inicjatywy w pracy, robi częste przerwy w pracy na palenie papierosów, często zwalniał się z części pracy celem załatwiania spraw związanych z przyjęciem go na wyższe studia lub odwiedzenie ośrodków zdrowia. W piśmie z Uniwersytetu(...)z dnia 21 maja 1973r. stwierdzono zaś, żeA. P.został dopuszczony do egzaminu wstępnego na I rok studiów. Termin egzaminu wstępnego został wyznaczony na dni od 11 – 14 czerwca 1973r. w aktach znajdują się nadto pismaA. P.do zakładu pracy z dni 16 marca, 15 maja i 01 czerwca 1973r. z jego prośbami.
W okresie zatrudnienia w(...)Przedsiębiorstwie(...)wSpółdzielni Pracy (...)wP., wOśrodku (...)i w(...) Zakładach (...)wynagrodzenie za pracę było każdorazowo wypłacaneA. P.. WypłatyA. P.odbierał osobiście. ZwolnieniaA. P.ze wskazanych czterech zakładów pracy następowały zawsze poprzez wypowiedzenie umowy przez zakład pracy.
Dowód: akta pracowniczeA. P.z(...)Przedsiębiorstwa(...),Spółdzielni Pracy (...)wP., zOśrodka (...)i z(...) Zakładów (...), akta ZUS-u dotycząceA. P., częściowo zeznaniaA. P.k. 116 – 117, 261 – 262, 309, 337).
Za niewiarygodne sąd uznał twierdzeniaA. P.składane w trakcie całego postępowania, że był pozbawiony wolności w okresie od dnia 28 sierpnia 1972r. do dnia 24 maja 1973r. i przetrzymywany w komisariacie milicji przyul. (...)wP.oraz że w tym czasie był bity przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa. W tym zakresie jego twierdzenia są sprzeczne z dokumentami zgromadzonymi w niniejszym postępowaniu. Na to, że w ww. okresieA. P.nie był ani zatrzymany ani też tymczasowo aresztowany wskazuje analiza dokumentu w postaci odpisu repertorium Wydziału Śledczego(...)wP.w okresie od 1961r. – 1982r. (k. 65 i 66 akt). Wynika z niego, żeA. P.był podejrzany o popełnienie czynu zart. 11 § 1 k.k./1969r. w zw. zart. 271 § 2 k.k./1969r. i prowadzone było przeciwko niemu dochodzenie. Z treści rubryki „Środek zapobiegawczy” wynika jednak wyraźnie, że odpowiadał w trakcie postępowania z wolnej stopy k. 66 – brak w niej bowiem jakichkolwiek wpisów (podkreślić należy, że rubryka ta co do innych osób jest uzupełniona o okres tymczasowego aresztowania, co świadczy o tym, że w przypadku rzeczywistego pozbawienia wolności wpisy były dokonywane). Również brak jest w przypadkuA. P.zapisów w rubryce „data i godzina zatrzymania podejrzanego oraz zwolnienia podejrzanego”, podczas gdy co do innych osób – przykładowo podejrzanegoT. B.iS. W.takie zapisy się znajdują. O tym, żeA. P.nie był pozbawiony wolności w ww. okresie świadczą także dokumenty z teczek pracowniczychA. P.potwierdzające jego zatrudnienie w(...)Przedsiębiorstwie(...)(24 stycznia 1972r. - 30 września 1972r.), wSpółdzielni Pracy (...)wP.(01 października 1972r. - 15 grudnia 1972r.), wOśrodku (...)(01 stycznia 1973r. - 15 marca 1973r.) i w(...) Zakładach (...)(02 kwietnia 1973r. - 09 czerwca 1973r.) wskazujące, że był on pracownikiem korzystającym z pełni swoich praw, składającym różne pisma, realizującym swoje uprawnienia urlopowe. NadtoA. P.wskazywał, że był pozbawiony wolności od dnia 28 sierpnia 1972r. Data ta jest datą wszczęcia dochodzenia w sprawie, nie było zatem podstaw do dokonywania jego zatrzymania w tym dniu, zwłaszcza, że zarzut został mu postawiony w dniu 5.09.1972r. (k. 66). Nadto z akt pracowniczych wnioskodawcy dotyczących jego zatrudnienia wK.wynika, że w dniu 28 sierpnia 1972r. złożył on wniosek o udzielenie mu urlopu na dzień 29 sierpnia 1972r. ze względu na poszukiwanie pracy. Wniosek ten został sporządzony przezA. P.własnoręcznie oraz złożony u pracodawcy, który również w tym dniu wniosek ten zaakceptował (adnotacja pracodawcy znajduje się na wniosku). Zatem bezspornie tego dnia był w pracy i brak jakichkolwiek informacji, by nie przebywał tam w godzinach pracy.
Podkreślić również należy, że w ocenie sąduA. P.dostosowywał swoje zeznania do przeprowadzanych dowodów. Podczas postępowania w sprawie III K 874/08A. P.w ogóle nie wspominał, by był przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa pod przymusem przewożony do pracy. Dopiero jak sąd zwrócił się o akta ZUS-u dotycząceA. P., w których znajdowały się dane dotyczące jego zatrudnienia, informacji od byłych pracodawców, że w aktach pracowniczych brak wzmianek byA. P.był w okresie zatrudnienia pozbawiony wolności, oraz gdy sąd zwrócił się o akta pracownicze, to dopiero wówczasA. P.zeznał, że rzeczywiście wykonywał te prace, ale pod przymusem, dowożony przez funkcjonariuszy SB, a jego własnoręczne pisma w aktach pracowniczych były sporządzane pod przymusem funkcjonariuszy SB. W ocenie sądu nie zasługują na wiarę te zeznania, że wnioskodawca był dowożony do pracy przez funkcjonariuszy SB, a jego własnoręczne pisma w aktach pracowniczych były sporządzane pod przymusem, gdyż zostały one dopasowane do ujawnionego materiału dowodowego. Nadto w aktach pracowniczych nadesłanych przezK.znajduje się zapytanie redakcjiE.(...)w związku z pismem skierowanym do gazety przezA. P., że nie otrzymał świadectwa pracy. Załączone zostało również pismoA. P.skierowane do gazety. Znajduje się również pismo DyrektoraK.z dnia 10.11.1972r. skierowane od redakcjiE.(...), które stanowi odpowiedź na to zapytanie. SkoroA. P.byłby pozbawiony wolności i bity przez funkcjonariuszy SB to nie miałby możliwości wysłania takiego pisma do gazety, a poza tym z pewnością nie myślałby o konieczności uzyskania świadectwa pracy podczas gdy zagrażano jego życiu i zdrowiu.
Nadto akta pracowniczeA. P.zO.zawierają pismoA. P.do zarządu spółdzielniO.z dnia 05 grudnia 1972r. stanowiące jego odwołanie się od decyzji o wypowiedzeniu mu umowy o pracę. Z pisma tego wynika, żeA. P.uważa wypowiedzenie mu umowy o pracę za wybitnie krzywdzące i przedstawia swój pogląd na tą sprawę. Skoro wnioskodawca był zmuszany do pracy przez pracowników SB i przywożony tam przez nich to nie miałby możliwości złożenia takiego pisma, a poza tym po co miałby odwoływać się od wypowiedzenia umowy o pracę, skoro pracował pod przymusem.
Wskazać również należy, że gdyby rzeczywiścieA. P.był pozbawiony wolności w okresie od dnia 28 sierpnia 1972r. do dnia 24 maja 1973r. to z pewnością byłyby o tym adnotacje w jego aktach pracowniczych, skoro są notatki dotyczące np. niewłaściwego zachowywania się wnioskodawcy w miejscu i godzinach pracy, dotyczące nieporozumień z innymi pracownikami, palenia przez niego papierosów w godzinach pracy, częstego zwalniania się w godzinach pracy celem załatwienia swoich spraw. Skoro bowiemA. P.byłby poważnie i dotkliwie bity, powybijano mu zęby, urządzono mu tzw. „ścieżki zdrowia”, to posiadałby liczne obrażenia ciała, które nie tylko zostałyby spostrzeżone przez współpracowników, ale wymagałyby opatrzenia. Podkreślić również należy, że w aktach IPN o sygn. BU Po III-(...)(...)znajduje się załączone przezA. P.pismo z dnia 9.07.1987r. kierowane odRadia (...)(k.2), a więc w piśmie które został napisane już po rzekomym pozbawieniu wolnościA. P.w okresie od dnia 28 sierpnia 1972r. do dnia 24 maja 1973r. , a mimo to w piśmie tych wspomina jedynie o krzywdach doznanych przez jego matkę a także o tym, że o niemożności uzyskania paszportu. W piśmie tym nie ma ani jednej wzmianki o niesprawiedliwości doznanej przez wnioskodawcę w postaci pozbawienia go wolności bez jakiejkolwiek podstawy prawnej ku temu.
Oceniając jednak zeznaniaA. P.trzeba mieć na względzie również treść opinii psychiatrycznej , z której wynika, że występuje u niego natomiast uporczywy zespół urojeniowo – omamowy, a objawy psychotyczne rzutuje on wstecz.
Podsumowując powyższe Sąd uznał dowód z przesłuchaniaA. P.za niewiarygodny w zakresie, w jakim twierdził, że był rzeczywiście pozbawiony wolności w okresie od dnia 28 sierpnia 1972r. do dnia 24 maja 1973r., w tym, że w tym okresie był torturowany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa. To samo dotyczy jego twierdzenia, że nie uzyskiwał wynagrodzenia za pracę w tym okresie (k. 309, Tom II). Wprawdzie z pism przesłanych przez byłych pracodawcówA. P.wraz aktami pracowniczymi wynika, że nie zachowały się listy obecności i listy płac to jednak z innych dokumentów w aktach pracowniczych to wynika. W aktach pracowniczych nadesłanych przezK.znajduje się pismo DyrektoraK.z dnia 10.11.1972r. skierowane od redakcjiE.(...), z którego wynika, żeA. P.był ostatni raz u pracodawcy w dniu 26.09.1972r. celem odebrania miesięcznych poborów. To pismo DyrektoraK.stanowi odpowiedź na zapytanie redakcjiE.(...)w związku z pismem skierowanym do gazety przezA. P., że nie otrzymał świadectwa pracy. Załączone zostało również pismoA. P.skierowane do gazety. Zatem gdybyA. P.nie otrzymał również jakiegoś zaległego wynagrodzenia to z pewnością w liście do redakcjiE.(...)również by to zawarł. Nadto w ocenie sądu gdyby wynagrodzenie nie było wypłacane to byłyby pismaA. P.w aktach pracowniczych w tym względzie.
Powyższego stanowiska nie podważa fakt, że w skład materiału dowodowego w sprawie wchodzidecyzja nr (...)Prezesa IPN z dnia 14 stycznia 2010r. Prezes IPN potwierdził nią, żeA. P.przebywał w areszcie wP.w okresie od 28 sierpnia 1972r. do 24 maja 1973r. bez wyroku, za działalność polityczną. Rozstrzygniecie zawarte w opisanej decyzji nie wiąże jednak Sądu. Taką moc mają w oparciu oart. 8 § 2 k.p.k.tylko prawomocne rozstrzygnięcia Sądu kształtujące prawo lub stosunek prawny. Podkreślenia wymaga, że treść decyzji Prezesa IPN nie pozostaje wyłącznie w sprzeczności z wyżej przytoczonymi dowodami z dokumentów. Także treść dokumentów IPN o sygn. akt BU Po III-(...)(...)- stanowiących podstawę wydania decyzji - nie wskazuje na to, by były podstawy do wydania takiej decyzji. Również w aktach IPN nie znajduje się bowiem żaden dokument źródłowy, który potwierdzałby jakiekolwiek rzeczywiste pozbawienie wolnościA. P.. Sam okres tego pozbawienia wolności został ustalony przez Prezesa IPN jedynie w oparciu o dowolne w tym zakresie twierdzeniaA. P..
Sąd uznał za wiarygodne twierdzenieA. P., że wysyłał doradia (...)korespondencję, w której zawierał negatywną ocenę ustroju politycznego i społecznego Państwa Ludowego oraz że toczyło się przeciwko niemu z tego powodu postępowanie karne. Okoliczność tę potwierdza treść dokumentów w sprawie, a zwłaszcza odpisy repertorium Wydziału Śledczego(...)wP..
Za wiarygodną sąd uznałopinię o stanie zdrowia psychicznegoA. P., sporządzona przez biegłego lekarza psychiatręW. C.z dnia 18 lutego 2014r. (k. 290 -294, Tom II). Opinia jest logiczna, konsekwentna i spójna. Biegły zawarł w niej szczegółowy opis badania. Wskazał na omówienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Wnioski opinii są sformułowane w sposób stanowczy i odpowiadają na zadane przez sąd pytania.
Za w pełni wiarygodną Sąd uznał równieżopinię sądowo-medycznąodnośnieA. P.z dnia 20 stycznia 2014r. (k. 272 – 273, Tom II). Opinia ta jest fachowa, rzetelna i logiczna. Biegli wskazali w niej szczegółowo na dokumenty wykorzystane przy wydaniu opinii. W dalszej kolejności zawarli swoje ustalenia stanu faktyczne. Wnioski zostały sformułowane przez biegłych w sposób jednoznaczny, stanowczy. W szczególności podali przyczynę niemożności ustalania okoliczności utraty własnego uzębienia przezA. P..
Sąd uznał takżedowody z dokumentów z akt sprawy i akt dołączonychprzeprowadzone w niniejszej sprawie za w pełni wiarygodne, za wyjątkiem Decyzji Prezesa IPN z dnia 14 stycznia 2010r. o sygn. akt BP(...). Poza wskazaną decyzją żadna ze stron nie kwestionowała autentyczności i prawdziwości dokumentów. Autentyczność decyzji Prezesa IPN nie budziła również wątpliwości stron, ani Sądu. Treść decyzji okazała się jednak w ocenie sądu niezgodna z rzeczywistością. W tym względzie aktualne pozostają ustalenia Sądu z oceny dowodu z przesłuchania wnioskodawcyA. P.. W ocenie sądu bowiem brak jakichkolwiek dowodów na to, żeA. P.był bezprawnie pozbawiony wolności w okresie od dnia 28 sierpnia 1972r. do dnia 24 maja 1973r. Wynika to zarówno z treści repertorium Wydziału Śledczego(...), jak i z dokumentacji pracowniczejA. P.w okresu zatrudnienia w(...)Przedsiębiorstwie(...)(24 stycznia 1972r. - 30 września 1972r.), wSpółdzielni Pracy (...)wP.(01 października 1972r. - 15 grudnia 1972r.), wOśrodku (...)(01 stycznia 1973r. - 15 marca 1973r.) i w(...) Zakładach (...)(02 kwietnia 1973r. - 09 czerwca 1973r.). Opisane dokumenty uzupełnia logicznie treść akt emerytalno – rentowych ZUSA. P..

Sąd zważył, co następuje:
Zgodnie zart. 1 ust. 1 Ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego(Dz. U. z dnia 23 kwietnia 1991 r. ze zm) (zwanej dalej ustawą lutową) uznaje się za nieważne orzeczenia wydane przez polskie organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub przez organy pozasądowe w okresie od rozpoczęcia ich działalności na ziemiach polskich, począwszy od 1 stycznia 1944 r. do 31 grudnia 1989 r., jeżeli czyn zarzucony lub przypisany był związany z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego albo orzeczenie wydano z powodu takiej działalności, jak również orzeczenia wydane za opór przeciwko kolektywizacji wsi oraz obowiązkowym dostawom. Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy lutowej osobie, wobec której stwierdzono nieważność orzeczenia albo wydano decyzję o internowaniu w związku z wprowadzeniem w dniu 13 grudnia 1981 r. w Polsce stanu wojennego, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikłe z wykonania orzeczenia albo decyzji. W razie śmierci tej osoby uprawnienie to przechodzi na małżonka, dzieci i rodziców. Odpowiednio do treści art. 11 ust. 1 ustawy lutowej przepisy art. 8-10 mają odpowiednie zastosowanie również wobec osób, co do których zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności orzeczenia, jeżeli oskarżonego uniewinniono lub postępowanie umorzono z powodów, o których mowa wart. 17 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania karnego, i nie zostało prawomocnie zasądzone odszkodowanie i zadośćuczynienie, a osoby te były zatrzymane lub tymczasowo aresztowane. Roszczenia o odszkodowanie i zadośćuczynienie nie przedawniają się.
Niniejsze postępowanie toczy się na skutek wznowienia postępowania przez Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 22 października 2013r. o sygn. akt V Ko 56/13 w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 28 października 2010r. o sygn. akt II AKa 190/10. Podstawą wznowienia byłart. 540§ 2 kpk, zgodnie z którym postępowanie wznawia się na korzyść strony, jeżeli Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności zKonstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą przepisu prawnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie; wznowienie nie może nastąpić na niekorzyść oskarżonego. Zgodnie zart. 545§ 1 kpkw zw. zart. 442 § 1 i 3 kpksąd, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, orzeka w granicach, w jakich nastąpiło przekazanie. Uchylenie wyroku tylko w zakresie rozstrzygnięcia o karze albo innym środku nie stoi na przeszkodzie uniewinnieniu oskarżonego lub umorzeniu postępowania. Zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. Z uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego w sprawie V Ko 56/13 wynika jednoznacznie, że w jego ocenie wnioskodawca domagał się tytułem zadośćuczynienia za bezprawne pozbawienie wolności kwoty 2 milionów złotych, że wznowienie nastąpiło na korzyść wnioskodawcy, a analiza uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu w sprawie III Ko 874/08 pozwala uznać, że wysoce prawdopodobne jest, iż gdyby nie treść wówczas obowiązującego przepisu art. 8 ust 1 a ustawy lutowej to zasądzona na rzeczA. P.kwota zadośćuczynienia byłaby wyższa. Stwierdzić zatem należy, że rolą sądu w niniejszym postępowaniu było ustalenie czy 25.000 zł jest kwotą wystarczającą dla wnioskodawcy czy też winna to być kwota wyższa.
Sąd zatem był zgodnie z treściąart. 443 k.p.k.w zw. zart. 545 § 1 k.p.k.oraz z uwagi na treśćart. 540§ 2 kpkzmuszony przyjąćw zakresie wniosku o zadośćuczynienie, żeA. P.był rzeczywiście bezzasadnie pozbawiony wolności w okresie od dnia 28 sierpnia 1972r. do dnia 24 maja 1973r. Sąd bowiem podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone m. in. w tezie 2 wyroku Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2013r. o sygn. akt IV KK 395/12, że „sąd odwoławczy może dokonywać odmiennych aniżeli sąd pierwszej instancji ocen ustalonych okoliczności, nadawać tym samym okolicznościom większe lub mniejsze znaczenie, pod warunkiem tylko, że katalog tych okoliczności nie ulega zmianie, a więc nie dochodzi do rozszerzenia katalogu okoliczności obciążających lub zmniejszenia katalogu okoliczności łagodzących wymiar kary; takie bowiem rozszerzenie lub zmniejszenie uznane być musi za nowe ustalenie faktyczne. Za nowe ustalenia uznać należy także sytuację, w której sąd odwoławczy zastąpi jedne ustalenia innymi”. Z powyższego wypływa wniosek, że zasada reformationis in peius stanowi zakaz zmiany ustaleń stanu faktycznego na niekorzyśćA. P..
W związku z powyższym będąc związanym ustaleniami Sądu Okręgowego w Poznaniu, Wydział III Karny ze sprawy sygn. akt III Ko 874/08 sąd był zmuszony przyjąć, że w sprawie spełnione są warunki do zasądzenia zadośćuczynienia na rzeczA. P.oraz że był on rzeczywiście pozbawiony wolności w okresie od dnia 28 sierpnia 1972r. do dnia 24 maja 1973r. Nadto sąd zmuszony był przyjąć, że w tym okresie był poważnie i dotkliwie bity, powybijano mu zęby, urządzono mu tzw. „ścieżki zdrowia”, a w okresie zimowym, z uwagi na złe warunki panujące w komisariacie milicji przyul. (...)wP., w szczególności na dziurawe okna,A. P.wręcz drętwiał z zimna. Tak wynika jednoznacznie z ustaleń poczynionych przez Sąd Okręgowy w Poznaniu w sprawie o sygn. akt III Ko 874/08. Postępowanie o sygn. akt Ds. 1111/72 zostało umorzone wobecA. P.z uwagi na zachodzenie okoliczności zart. 25 § 1 k.k./1969r. Jest to okoliczność stanowiąca obecnie negatywną przesłankę procesową zart. 17 § 1 pkt. 2 k.p.k.Sąd związany był również stanowiskiem Sądu Okręgowego w Poznaniu w sprawie o sygn. akt III Ko 874/08, że czyn popełniony przezA. P.zart. 11 § 1 k.k./1969r. w zw. zart. 271 § 2 k.k./1969r. stanowił wyraz negatywnej oceny Państwa Ludowego, jego systemu politycznego i społecznego oraz że czyn ten stanowił wyraz działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.
Kwestią zasadniczą było zatem ustalenie wysokości należnegoA. P.zadośćuczynienia. Niewątpliwie trzeba pamiętać o tym, że ustalając wysokość zadośćuczynienia za doznaną krzywdę należy stosować kryteria zindywidualizowane, właściwe zarówno dla osoby wnioskodawcy, jak i przystające do okoliczności sprawy. Na wysokość zadośćuczynienia winny składać się doznane cierpienia pokrzywdzonego, których rodzaj, czas trwania i natężenie podlega ustaleniu i ma przełożenie na wysokość zasądzonej kwoty. Niemożność podjęcia zatrudnienia, swoista stygmatyzacja z uwagi na treść wyroku, wpływ pozbawienia wolności na postrzeganie w środowisku, tworzenie mylnego przekonania o osobie wnioskodawcy i związana z tym niemożność prowadzenia działalności zawodowej, wreszcie konieczność rozważania emigracji z kraju, bezsprzecznie wiązały się dla wnioskodawcy z dużym ładunkiem doznanej krzywdy, której granice trzeba obiektywnie zakreślić (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 10 lipca 2013 r., II AKa 222/13, LEX nr 1388788). Zadośćuczynienie ma charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość.
W ocenie sądu adekwatną kwotą zadośćuczynienia dlaA. P., uwzględniającą wszystkie wskazane wyżej kryteria, jest kwota 25.000 zł zasądzona w wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu w sprawie o sygn. akt III Ko 874/08. Znaczenie naruszenia dóbr osobistychA. P.w postaci wolności i czci nie uzasadnia przyznania mu wyższego zadośćuczynienia. Sąd przy ustalaniu kwoty zadośćuczynienia miał na uwadze fakt, że okres pozbawienia wolności wnioskodawcy trwał prawie 9 miesięcy, że stosowana była wobec niego przemoc, że warunki komisariatu przyul. (...)wP., gdzie wnioskodawca był przetrzymywany były trudne. Sąd miał na względzie również wskazane w stanie faktycznym obrażenia ciała doznane przez wnioskodawcę, które potęgowały krzywdę. Wskazać przy tym należy, że opinie biegłego lekarza psychiatry i biegłych medyków sądowych nie pozwalają na ustalenie kiedy stwierdzony przez nich stanA. P.powstał. Reasumując, w ocenie sądu adekwatną do doznanej przez wnioskodawcę krzywdy jest kwota 25.000 zł. WniosekA. P.o zasądzenie zadośćuczynienia powyżej tej kwoty należało zatem oddalić. Jednocześnie w wyroku sąd zaznaczył, że zasądzona tytułem zadośćuczynienia kwota 25.000 zł została wnioskodawcy wypłacona na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 17.08.2010r. w sprawie III Ko 874/08.
Odnosząc się do wnioskuA. P.o odszkodowanienależy stwierdzić, że w postępowaniu o sygn. akt III Ko 874/08 w ogóle o nim nie orzekano, gdyż nie było takiego wniosku. Wniosek o odszkodowanie został złożony przez pełnomocnika wnioskodawcy dopiero w niniejszym postępowaniu w piśmie z dnia 28 listopada 2013r. (k. 245-248). Sąd odnośnie roszczenia odszkodowawczego mógł samodzielnie poczynić ustalenia stanu faktycznego odnośnie zaistnienia szkody i jej wysokości.
Zgromadzone w sprawie dowody wykazały, żeA. P.nie był pozbawiony wolności w okresie od dnia 28 sierpnia 1972r. do dnia 24 maja 1973r. W tym okresieA. P.był zatrudniony w czterech podmiotach: w(...)Przedsiębiorstwie(...)(24 stycznia 1972r. - 30 września 1972r.), wSpółdzielni Pracy (...)wP.(01 października 1972r. - 15 grudnia 1972r.), wOśrodku (...)(01 stycznia 1973r. - 15 marca 1973r.) i w(...) Zakładach (...)(02 kwietnia 1973r. - 09 czerwca 1973r.), korzystał z pełni praw pracowniczych, a za świadczoną pracę było mu każdorazowo wypłacane wynagrodzenie. W tym stanie rzeczy nie zaistniała żadna szkoda po stronieA. P.w sprawie. Istnienie szkody jest jednak zgodnie z treściąart. 361 § 1 i § 2 k.c.warunkiem koniecznym do zasądzenia odszkodowania. W konsekwencji należy stwierdzić, że w niniejszej sprawieA. P.nie był pozbawiony wolności w okresie od dnia 28 sierpnia 1972r. do dnia 24 maja 1973r. i nie utracił żadnego wynagrodzenia na skutek swojej działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Zatem nie ma podstaw do zasądzenia jakiegokolwiek odszkodowania na rzeczA. P.w niniejszej sprawie. Na marginesie wskazać tylko należy, że wnioskodawca w żaden sposób nie wykazał również wysokości dochodzonego odszkodowania, co samo w sobie skutkować musiałoby oddaleniem wniosku.
Wobec powyższego Sąd orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. Sąd w punkcie 3 wyroku na podstawieart. 618 § 1 pkt. 11 k.p.k.w zw. z§ 14 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z dnia 3 października 2002r.) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. M.kwotę 236,16 zł brutto tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie opłaconej nawet w części. Sąd uwzględnił, że w sprawie tej były 4 terminy rozprawy, na których uczestniczył adw.M. M.lub jego substytut tj. w dniach 29.11.2013r., 31.03.2014r., 12.05.2014r. i 7.07.2014r. Podstawę do wyliczenia przedmiotowych kosztów stanowiła stawka minimalna. Wysokość wynagrodzenia uwzględnia zarówno charakter sprawy jak też wkład pracy adwokata. Zatem łączna kwota zasądzona na rzecz adw.M. M.to 236,16 zł brutto tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie opłaconej nawet w części (120 zł + 3*24 zł = 192 zł netto, brutto 192 zł * 23%= 236,16 zł).
W punkcie 4 wyroku Sąd na podstawie art. 13 ustawy lutowej kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.
SSO Mariola Skierś SSO Paweł Spaleniak SSO Tomasz Borowczak

ZARZĄDZENIE

1
proszę odnotować,

2
odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć:

- pełnomocnikowi wnioskodawcy,

3
za 14 dni od doręczenia, z apelacją lub pismem.

Poznań, dnia 13 lipca 2014r.
SSO Mariola Skierś