Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 133/14
Data wyroku: 2014-03-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogna Kuczyńska, Leszek Grzesiak, Zbigniew Karamara

Sygn. akt IX Ka 133/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 marca 2014 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: SSO Leszek Grzesiak
Sędziowie: SSO Bogna Kuczyńska
SSO Zbigniew Karamara (spr.)
Protokolant: sekr. sądowy Anna Misztal

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Andrzeja Kędziory
po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2014 roku
sprawyM. R.
oskarżonego o przestępstwo zart. 158 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 25 września 2013 roku sygn. akt IX K 10/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. K. (1)kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegow postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt. IX Ka 133/14

UZASADNIENIE
M. R.został oskarżony o to, że dniu 9 maja 2011 roku wK., działając wspólnie i w porozumieniu z czterema ustalonymi mężczyznami wobec, których toczy się odrębne postępowanie karne, wziął udział w pobiciuP. K.iG. K.poprzez zadanieP. K.uderzenia butelką o pojemności 0,7 litra z zawartością bezbarwnej cieczy w twarz w okolicach prawego policzka oraz zadawanie wymienionemu uderzeń pięściami po twarzy i kopanie nogami po całym ciele, w wyniku czegoP. K.doznał obrażeń w postaci obrzęku na twarzy w okolicy trzonu prawej żuchwy, podbiegnięcia krwawego i rany śluzówki przedsionka jamy ustnej, złamania trzonu żuchwy po prawej stronie, otarć naskórka na szyi i prawej kończynie górnej, a obrażenia powyższe naruszyły czynności narządu ciałaP. K.na okres trwający dłużej niż 7 dni, przy czym wymienieni narażeni zostali na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu tj. o przestępstwo zart.158§1 kk.
Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 25 września 2013 roku w sprawie IX K 10/13 oskarżonegoM. R.w ramach zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu uznał za winnego tego, że w dniu 9 maja 2011 roku wK., działając wspólnie i w porozumieniu z czterema ustalonymi mężczyznami wobec, których toczy się odrębne postępowanie karne, wziął udział w pobiciuP. K.iG. K.poprzez zadanieP. K.uderzenia butelką o pojemności 0,7 litra z zawartością bezbarwnej cieczy w twarz w okolice prawego policzka oraz zadawanie wymienionemu uderzeń pięściami po twarzy i kopanie nogami po całym ciele, w wyniku czegoP. K.doznał obrażeń w postaci obrzęku na twarzy w okolicy trzonu prawej żuchwy, podbiegnięcia krwawego i rany śluzówki przedsionka jamy ustnej, złamania trzonu żuchwy po prawej stronie, otarć naskórka na szyi i prawej kończynie górnej, a obrażenia powyższe naruszyły czynności narządu ciałaP. K.na okres trwający dłużej niż 7 dni, natomiast wobecG. K.poprzez zadawanie uderzeń pięściami po twarzy i całym ciele, przy czym wymienieni narażeni zostali na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, co stanowi przestępstwo określone wart. 158 § 1 kki za to na podstawieart. 158 § 1 kkwymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności. Nadto na podstawieart.63 § 1 k.k.Sąd zaliczył okres zatrzymania oskarżonegoM. R.w sprawie w dniach 9 maja 2011 r., 10 maja 2011 r. i 11 maja 2011 r. na poczet orzeczonej w pkt. I wyroku kary pozbawienia wolności, przyjmując, iż jeden dzień pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi zatrzymania. Jednocześnie na podstawieart.627 kpkSąd zasądził od oskarżonegoM. R.na rzecz Skarbu Państwa (Sąd Rejonowy w Kielcach) kwotę 180,00 złotych (stu osiemdziesięciu złotych 00/100 groszy) z tytułu opłat sądowych a na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił go w pozostałym zakresie od ponoszenia kosztów sądowych.
Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżonyM. R.zaskarżając wyrok w całości, nie precyzując zarzutów stawianych temu orzeczeniu, w uzasadnieniu podnosząc, iż Sąd niewłaściwie uznał go winnym popełnienia zarzucanego mu czynu, w sytuacji kiedy w sprawie brak jest wystarczających dowodów potwierdzających jego winę. Nadto wskazał, iż Sąd Rejonowy oparł się na zeznaniach jednego świadka – pokrzywdzonegoG. K., z którym oskarżony jest skonfliktowany i który działał na jego niekorzyść.
Powołując się na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od przypisanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył co następuje :

Apelacja wywiedziona przez oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie i należało ją uznać za oczywiście bezzasadną.
Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził przewód sądowy, a w jego ramach postępowanie dowodowe. Zebrane w ten sposób dowody poddał całościowej ocenie, nie zawierającej żadnych błędów natury faktycznej i logicznej, ocenił je swobodnie,z uwzględnieniem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasad logicznego rozumowania. W sposób jasny i przekonywujący wskazał w uzasadnieniu orzeczenia, sporządzonego w oparciu o przepisart. 424 k.p.k.które zeznania słuchanych w sprawie świadków oraz inne dowody uznał za wiarygodne, a którym tej cechy wiarygodności odmówił i stanowisko swoje w tej mierze należycie umotywował. Dokonana ocena dowodów jest rzetelna, wszechstronna i rzeczowa oparta przy tym na kryteriach zakreślonych wart. 7 k.p.k.
W świetle całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie zarzuty podnoszone przez skarżącego nie mogą być uwzględnione. Są one nietrafne i nie znajdują żadnego logicznego uzasadnienia, stanowią w istocie gołosłowną polemikę z dokonaną przez Sąd I Instancji, prawidłową zdaniem Sądu Okręgowego oceną dowodów i z tego powodu nie mogą skutecznie wzruszyć zaskarżonego wyroku.
W szczególności za chybiony należy uznać zarzut podnoszony przez skarżącego w uzasadnieniu apelacji polegający na dokonaniu ustaleń w zakresie winy oskarżonego wyłącznie w oparciu o zeznania pokrzywdzonegoG. K., który jest z nim skonfliktowany.
Zdaniem Sądu Odwoławczego, wbrew temu co podnosi skarżący właściwie Sąd I instancji czyniąc ustalenia faktyczne w sprawie oparł się na zeznaniach pokrzywdzonegoG. K., który przedstawił przebieg zdarzenia i udział w nim oskarżonego oraz pozostałych jego uczestników. Pokrzywdzony wskazał, iż oskarżony na pewno był wśród grupy osób, która najpierw zaczęła niszczyć samochody, a następnie zaatakowała jego i jego syna.G. K.podkreślił, iż to oskarżonyM. R.uderzyłP. K.butelką w okolice żuchwy oraz próbował uderzyć również i jego. Wbrew temu co podnosi skarżący jego zeznania nie są jedynym dowodem w sprawie wskazującym na sprawstwo oskarżonegoM. R.. Znajdują one bowiem potwierdzenie w zeznaniachP. K.,D. B., pośrednio takżeŁ. S. (1), orazN. S.iD. Z., funkcjonariuszy policji, którzy przybyli na miejsce zdarzenia. Zeznania tychże świadków dają pełny obraz przebiegu zdarzenia.
W ocenie Sądu Okręgowego niezasadnie podnosi oskarżony, iż pokrzywdzonyG. K.jest osobą z nim skonfliktowaną, wcześniej wielokrotnie dochodziło pomiędzy nimi do utarczek słownych, a zatem jego obciążające go zeznania są jedynie swoistą formą zemsty za wcześniejsze spory, zmierzającą do zdyskredytowania oskarżonego i obarczenia go winą za czyn, którego nie popełnił. Tymczasem jak wynika z zeznań pokrzywdzonegoG. K.nie znał on wcześniej oskarżonego i kojarzył go tylko i wyłącznie z konkretnym zdarzeniem opisanym w zarzucie. W związku z powyższym Sąd Okręgowy nie uwzględnił wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadkówA.iP. B.na okoliczność, czyG. K.zna oskarżonegoM. R.i że pomiędzy nim a oskarżonym wielokrotnie dochodziło do kłótni i sprzeczek, skoro powyższa okoliczność została wykluczona w zeznaniach pokrzywdzonego.
Sąd I instancji prawidłowo podkreślił, z czym również zgadza się Sąd Okręgowy, iż wersja wydarzeń przedstawiona przez oskarżonego jest jedynie nieudolną próbą obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej, dlatego jego wyjaśnienia należało uznać za niewiarygodny dowód w sprawie. Prawidłowo również Sąd Rejonowy nie obdarzył przymiotem wiarygodności zeznańB. M.,K. S.,M. K. (2),Ł. S. (2)orazM. B., kolegów oskarżonego, słusznie wskazując iż byli oni zainteresowani korzystnym rozstrzygnięciem sprawy dla oskarżonego z racji znajomości jaka łączyła ich zM. R., dlatego też okoliczności przez nich podawane, a zwłaszcza, iż toG. K.zaatakował ich jako pierwszy są niewiarygodne.
Wbrew temu co podnosi skarżący materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozostawił żadnych wątpliwości co do tego, iż oskarżonyM. R.brał czynny udział w zdarzeniu. Z zeznań pokrzywdzonychP. K.iG. K.jasno wynika, iż bezpośrednią przyczyną zaistnienia zdarzenia było dokonanie przez kolegów oskarżonego zniszczenia pojazdów, na co zareagowałG. K.iŁ. S. (1), udając się w pościg za sprawcami. Ponadto jak wynika z zeznań tegoż ostatniego cała grupa szła razem, zachowywała się arogancko i wulgarnie, a zatem w takiej sytuacji niezasadne są twierdzenia oskarżonego, iż nie brał udziału w zdarzeniu zaś ze swoimi kolegami spotkał się dopiero na przystanku autobusowym. Okoliczność, iż oskarżony był na miejscu zdarzenia wynika również z zeznań funkcjonariuszy policji przybyłych na interwencję, a w szczególności z zeznańN. S., który podkreślił, iż widział jak 5 napastników biegło w stronę autobusu, co tym samym wyklucza tezę o przypadkowym spotkaniu oskarżonego z pozostałymi współsprawcami.
W ocenie Sądu Okręgowego, wbrew temu co podnosi oskarżony w złożonej apelacji materiał dowodowy zebrany w sprawie jednoznacznie wskazuje, iżM. R.działając wspólnie i w porozumieniu z czterema swoimi znajomymi wziął udział w pobiciuP. K.iG. K., w czasie zdarzenia trzymał w ręce butelkę, którą uderzyłP. K.w okolice żuchwy.
Sąd Okręgowy w pełni aprobuje ocenę dowodów, a w konsekwencji ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy, nie znajdując żadnych podstaw do podważenia prawidłowego toku procedowania Sądu I instancji, podzielając w całości wnioski końcowe co do odpowiedzialności oskarżonego za popełniony czyn, a tym samym uznając rozstrzygnięcie Sądu za słuszne. W sposób wyczerpujący Sąd ten dokonał analizy dowodów i prawidłowo ustalił, iż oskarżonyM. R.dopuścił się przypisanego mu czynu stanowiącego przestępstwo zart. 158 § 1 k.k.Sąd Okręgowy nie znalazł również żadnych podstaw by kwestionować wysokość orzeczonej kary uznając, iż jest ona adekwatna zarówno do stopnia zawinienia oskarżonego jak i stopnia społecznej szkodliwości jego czynu oraz zgodna z ustawowymi dyrektywami jej wymiaru wynikającymi zart. 53 § 1 k.k.Sąd I Instancji trafnie, kierując się dyrektywami wynikającymi z w/wym. przepisu ocenił i ważył zarówno okoliczności korzystne, jak i niekorzystne dla oskarżonego, a wymierzona oskarżonemu kara 8 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn kwalifikowany zart. 158 § 1 k.k.czyni zadość wymogom ustawowym i spełnia cele prewencyjne. Nie można uznać jej ani za nadmiernie surową, ani rażąco łagodną. Jest to kara sprawiedliwa, zasłużona i adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Zdaniem Sądu Okręgowego orzeczona wobec oskarżonego kara, co do zasady jest wystarczająco dolegliwa i spełnia cele prewencji ogólnej i indywidualnej.
W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji słusznie uznał, iż w stosunku do oskarżonego nie zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna umożliwiająca zastosowanie wobec niego dobrodziejstwa instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej przez Sąd Rejonowy kary pozbawienia wolności.
Zdaniem Sądu Odwoławczego prawidłowo Sąd Rejonowy uznał, że orzeczenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie jest wystarczające dla osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary. Oskarżony mimo młodego wieku jest osobą zdemoralizowaną, wielokrotnie uprzednio karaną. Okoliczności powyższe, co słusznie wyeksponował Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazują na lekceważący stosunek oskarżonego do obowiązujących norm prawnych i sprzeciwiają się skorzystaniu przez niego z dobrodziejstwa instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Dotychczasowe zachowanie oskarżonegoM. R.świadczy o tym, iż nie daje on żadnej gwarancji, iż w wypadku zastosowania wobec niego kary wolnościowej nie powróci on na drogę przestępstwa.
W ocenie Sądu Okręgowego, co prawidłowo wyeksponował Sąd Rejonowy z uwagi na postawę oskarżonego, jego dotychczasowy tryb życia, uprzednią karalność, uznać należy, iż tylko bezwzględna kara pozbawienia wolności przyniesie w stosunku do oskarżonegoM. R.pożądane rezultaty i spełni swe cele w zakresie zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania wobec sprawcy, jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Tylko taka kara będzie w stanie skutecznie powstrzymać oskarżonego przed ponownym popełnieniem przestępstwa. Podkreślić należy, iż uprzednio orzeczone wobec oskarżonego kary łagodniejszego rodzaju nie przyniosły pożądanego rezultatu. A zatem obecnie wyłącznie kara o charakterze bezwzględnym może osiągnąć swój cel, zaś resocjalizacja oskarżonego będzie skuteczna jedynie w warunkach izolacji więziennej.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawieart. 456 k.p.k.iart. 437 §1 k.p.k.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych za II instancję Sąd oparł o przepisyart. 634 k.p.k.w zw. zart. 624 § 1 k.p.k.zwalniając oskarżonego od ich ponoszenia oraz w oparciu o przepis§ 14 ust. 1 pkt 4 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie i ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduoskarżonemuM. R.zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K. (1)kwotę 516,60 zł. tytułem obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

SSO Zbigniew Karamara SSO Leszek Grzesiak SSO Bogna Kuczyńska