Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 31/14
Data wyroku: 2014-06-18 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów

Sygn. akt III Ca 31/14

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 września 2013 r. w sprawie z powództwa GminyK.przeciwkoJ. R.o zapłatę kwoty 7726,65 zł. Sąd Rejonowy w Pabianicach oddalił powództwo.
[wyrok k.30]
W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne, które Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne.
[uzasadnienie k.31]
Strona powodowa zaskarżyła powyższy wyrok, zarzucając naruszenie przepisów:

1
prawa materialnego poprzez błędną wykładnięart. 18 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, poprzez przyjęcie, że wójt gminy z uwagi na brak wiedzy specjalnej nie jest organem uprawnionym do ustalania wysokości odszkodowania,

2
prawa procesowego poprzez:

- naruszenieart. 233 k.p.c.mające istotny wpływ na treść orzeczenia przez niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegające na wydaniu wyroku z pominięciem przy ocenie istoty sporu dokumentu złożonego przez powoda oraz dokonanie oceny dowodu w sposób dowolny a nie swobodny,
- naruszenieart. 230 k.p.c.poprzez przyjęcie, że kwestią sporną w przedmiotowej sprawie była wysokość dochodzonej kwoty odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu, w sytuacji gdy strona pozwana na żadnym etapie postępowania nie odnosiła się do tej kwestii a co za tym idzie - nie kwestionowała tej okoliczności,
- naruszenieart. 325 k.p.c.zw. zart. 326 k.p.c.poprzez wydanie wyroku w innej dacie niż wynika to z protokołu ogłoszenia, co może rodzić wątpliwości co do ważności postępowania w kontekścieart. 379 pkt 5 k.p.c.
W konkluzji strona apelująca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie na rzecz strony powodowej od pozwanej kwoty 7726,65 zł. z ustawowymi odsetkami od daty wytoczenia powództwa oraz zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji i orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego.
[apelacja k.35-38]
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest zasadna.
Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, z których wynika, że od 2006 r. GminaK.jest właścicielem nieruchomości położonej wK.przyul. (...). Na nieruchomości tej pozwana, bez tytułu prawnego, zamieszkiwała od maja 2011 r. do połowy sierpnia 2012 r.
Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r. Sąd Rejonowy w Pabianicach sprostował oczywistą omyłkę pisarską w treści skarżonego obecnie wyroku w niniejszej sprawie, poprzez wpisanie prawidłowej daty jego wydania, tj. 11 września 2013 r. Żadna ze stron nie wniosła zażalenia na to postanowienie, a zatem jest ono prawomocne. Tym samym nie jest zasadny podniesiony w apelacji zarzut naruszeniaart. 325 k.p.c.w zw. zart. 326 k.p.c.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisuart. 233 k.p.c., należy wskazać, że zarzut ten w sposób ścisły wiąże się z pozostałymi zarzutami apelacyjnymi, które sprowadzają się do tego, że w ocenie strony powodowej Sąd Rejonowy w sposób nieprawidłowy przyjął, iż wójt gminy – jako podmiot nie posiadający wiedzy specjalnej w tym zakresie – nie jest uprawniony do określania wysokości czynszu w ramach sprawowania władzy publicznej, a tym samym - wysokości należnego odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu. W ocenie Sądu I instancji, z uwagi na to, że strona powodowa nie zgłosiła wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego na okoliczność wykazania wysokości czynszu najmu za przedmiotowy lokal, a tym samym - wysokości odszkodowania, uznać należy, że wysokość żądania nie została przez Gminę udowodniona.
Sąd Okręgowy nie podziela tego stanowiska Sądu I instancji. Stosownie do treściart. 18 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego(Dz. U. nr 71, poz. 733 ze zm.) osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie.
W rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną jest nabycie przez powodową Gminę w 2006 r. nieruchomości położonej wK.przyul. (...)oraz fakt zamieszkiwania przez pozwaną bez tytułu prawnego w okresie od maja 2011 r. do połowy sierpnia 2012 r. w lokalu mieszczącym się w tej nieruchomości.
Wójt gminy jako organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego posiada uprawnienie do podejmowania wszelkich działań z zakresu gospodarowania mieniem komunalnym, w skład którego weszła przedmiotowa nieruchomość w dacie jej nabycia przez GminęK.. Wójt GminyK.miał zatem prawo do ustalenia wysokości czynszu, o którym mowa wart. 8 cyt. ustawy o ochronie praw lokatorów(...). Zgodnie z art. 18 ust. 2 cyt. ustawy osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do zapłaty odszkodowania, którego wysokość równa jest wysokości czynszu, który właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu tego lokalu. Skoro zatem wójt powodowej Gminy, mający wiedzę o wysokości lokalnych stawek czynszu za wynajem podobnych lokali, określił należną wysokość czynszu najmu za przedmiotowy lokal, a pozwana nie zgłaszała w tym zakresie żadnych zastrzeżeń, to Sąd I instancji miał podstawy by przyjąć, że kwota należnego od pozwanej odszkodowania za bezumowne korzystanie z tego lokalu kształtuje się w tej samej wysokości.
Dowód z opinii biegłego jest jednym z rodzajów dowodów a jego przeprowadzenie konieczne jest w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych (art. 278 k.p.c.). Przepis ten nie narzuca jednak obligatoryjnego zgłaszania wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego za każdym razem, gdy dana sprawa wymaga wiadomości specjalnych. Strony procesu mogą bowiem przyznać określone okoliczności, bądź też zgodzić się z wysokością dochodzonego roszczenia. Pozwana może również w danym przypadku kwestionować samą zasadę swojej odpowiedzialności, nie kwestionując przy tym jednocześnie wysokości dochodzonego roszczenia. Dopuszczenie z urzędu przez Sąd orzekający dowodu z opinii biegłego w takich przypadkach jest zbędne, a nadto niepotrzebnie generowałoby koszty procesu.
W rozpoznawanej sprawie pozwana na rozprawie w dniu 4 września 2013 r. złożyła jedynie oświadczenie, że nie uznaje powództwa i wniosła o jego oddalenie. Natomiast w żaden sposób nie odniosła się do wysokości dochodzonego roszczenia. Co więcej, nie wskazała również przyczyn, dla których wniosła o oddalenie powództwa w tej sprawie. Z dalszej części przebiegu rozprawy przed Sądem I instancji można jedynie wnioskować, że pozwana nie miała i nie ma środków finansowych na uregulowanie zadłużenia wobec strony powodowej. Nie można zatem przyjąć, że pozwana zakwestionowała wysokość dochodzonej przez stronę powodową kwoty z tytułu należnego odszkodowania, skoro w żaden sposób się do niej nie ustosunkowała. Co więcej, wcześniej strona powodowa uzyskała dwukrotnie przeciwko pozwanej nakazy zapłaty w postępowaniu upominawczym za wcześniejsze okresy, w których pozwana korzystała z przedmiotowego lokalu bez tytułu prawnego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok (art. 386 § 1 k.p.c.) i zasądził od pozwanej na rzecz strony powodowej całość dochodzonego roszczenia.
O odsetkach Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 481 § 1 k.c., zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Strona powodowa wzywała pozwaną do zapłaty przed wytoczeniem powództwa, a zatem żądanie zasądzenia odsetek ustawowych od dnia wytoczenia powództwa jest zasadne.
Na podstawieart. 102 k.p.c.Sąd Okręgowy nie obciążył pozwanej obowiązkiem zwrotu kosztów procesu, zarówno w postępowaniu przed Sądem I instancji, jak i w postępowaniu apelacyjnym. Sąd Okręgowy miał na uwadze sytuację osobistą i majątkową pozwanej, która wraz z mężem wychowuje 5 dzieci w wieku od 26 do 9 lat. Mąż pozwanej nie pracuje i nie otrzymuje zasiłku dla bezrobotnych. Rodzina pozwanej utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę pozwanej w wysokości 1300 zł. miesięcznie, z której to kwoty komornik sądowy dokonuje potrąceń w wysokości po 100 zł. miesięcznie.