Sąd Okręgowy w Nowym Sączu
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 56/14
Data wyroku: 2014-05-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Czernecka-Kozak
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt IV U 56/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 maja 2014 roku
Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Ewa Czernecka-Kozak
Protokolant: Małgorzata Olesiak
po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014 roku w Nowym Sączu
na rozprawie
odwołaniaK. H.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wN.
z dnia 2 grudnia 2013 roku  znak:(...)
w sprawieK. H.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wN.
o emeryturę
I. zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje odwołującemu sięK. H.emeryturę od dnia(...);
II. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wN.na rzecz odwołującego sięK. H.kwotę 180,00 zł (sto osiemdziesiąt złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego.
Sygn. akt IV U 56/14

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 29 maja 2014 roku
Decyzją z dnia 2 grudnia 2013 roku znak:(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wN.- na podstawie przepisówustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227, z późn. zm.) orazrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. nr 8, poz. 43 ze zm.) - odmówiłK. H.przyznania emerytury. Organ rentowy wskazał, żeK. H.na dzień 1 stycznia 1999 roku posiada okres ubezpieczenia wynoszący 25 lat, 10 miesięcy i 6 dni, nie wykazał natomiast 15 letniego okresu pracy w warunkach szczególnych, a zatem nie spełnia warunków do przyznania emerytury. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy podał, iż nie uznał okresu od 14 marca 1978 roku do 31 lipca 1994 roku oraz od 1 sierpnia 1994 roku do 31 marca 1995 roku jako pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze, ponieważ w w/w okresachK. H.był zatrudniony na stanowisku kierowniczym.
Od powyższej decyzji odwołał sięK. H.wnosząc o jej zmianę i przyznanie emerytury od daty ukończenia przez niego 60 roku życia. Odwołujący zarzucił, iż organ rentowy dokonał niewłaściwej zawężającej interpretacji i zastosowaniaustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227, z późn. zm.) orazrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. nr 8, poz. 43 ze zm.), polegającej na nieuzasadnionym przyjęciu w zaskarżonej decyzji, że praca w okresie od14 marca 1978 roku do 31 lipca 1994 roku oraz od 1 sierpnia 1994 roku do 31 marca 1995 roku nie była pracą w szczególnych warunkach. Ponadto zarzucił nieuwzględnienie przy ocenie zasadności jego wniosku zarządzenia nr 16 Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 31 marca 1988 roku (Dz. Urzędowy Min. Rol. Leś. I Gosp. Żywn. Nr 2, poz. 4), a także zarządzenia nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów z dnia 1 sierpnia 1983 roku (Dz. Urz. MBiPMB nr 3, poz. 6), które określają i uszczegółowiają rodzaj prac w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze. Odwołujący powołał się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2008 roku, sygn. akt I UK 195/2007, zgodnie z którym osoba wykonująca dozór inżynieryjno-techniczny nad pracami wykonywanymi w warunkach zagrażających bezpieczeństwu nie musi stale przebywać na stanowiskach, gdzie jest wykonywana praca, w zakresie jej obowiązków musi być przewidziane sporządzanie dokumentacji, planów organizacyjnych i innych czynności. Ponoszenie odpowiedzialności za wykonywanie pracy, w której każdy błąd techniczny może narazić na niebezpieczeństwo pracowników i inne osoby, zostało uznane za wykonywanie pracy w warunkach szczególnych.
W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wN.wniósł o jego oddalenie podnosząc argumentację, którą posłużył się w zaskarżonej decyzji. Organ rentowy podkreślił, żeK. H.nie przedłożył za sporne okresy świadectw pracy w szczególnych warunkach.
Bezspornymw niniejszej sprawie było, żeK. H.,urodzony (...), na dzień 1 stycznia 1999 roku posiada okres składkowy i nieskładkowy wynoszący 25 lat, 10 miesięcy i 28 dni. Odwołujący się nie jest członkiem OFE. Wniosek o przyznanie emerytury złożył w dniu 15 listopada 2013 roku.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W okresie od 1 lutego 1978 roku do 18 grudnia 1981 rokuK. H.był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy wPrzedsiębiorstwie Budownictwa (...)wR.na stanowiskach majstra budowy, inżyniera budowy, kierownika obiektu. Początkowo – od 1 lutego 1978 roku do 13 marca 1978 roku - jako stażysta zapoznawał się ze strukturą organizacyjną zakładu. Z dniem 14 marca 1978 roku został skierowany do pracy przy budowie zapory wodnej wK.na stanowisko majstra budowy. Nadzorował wówczas prace przy wykopach fundamentów pod zaporę oraz prace kanalizacyjne i wodociągowe. Podlegała mu brygada, w skład której wchodzili operatorzy sprzętu ciężkiego (koparek, spycharek), obsługa kafara, operatorzy pomp, operatorzy sprężarek, betoniarze, zbrojarze, cieśle, spawacze, monterzy pracujący w głębokich wykopach. Praca odwołującego się w tym okresie polegała na sprawowaniu bezpośredniego nadzoru nad pracą osób zatrudnionych na w/w stanowiskach. Do jego obowiązków należało codzienne rozdzielanie zadań, bieżąca kontrola ich wykonania, dokonywanie obmiarów, decydowanie o sposobie wykonania pracy. Wszystkie czynności odwołujący się wykonywał bezpośrednio przy stanowiskach robotniczych. Nie miał żadnego pomieszczenia biurowego, w razie potrzeby korzystał z baraku, w którym przebierali się pracownicy. Dokumentację budowy (dziennik budowy, książkę obmiarów) prowadził kierownik obiektu. Do obowiązków odwołującego się należało przekazywanie kierownikowi obiektu informacji o wykonanej pracy i liczbie godzin przepracowanych przez poszczególnych pracowników.
Z dniem 1 kwietnia 1981 rokuK. H.został przeniesiony do nadzorowania budowy wT.. Prowadził tam prace przy uzbrojeniu osiedla(...)– budowa kanalizacji deszczowej, sanitarnej, rurociągu ciepłowniczego i rurociągu wodociągowego. Podlegało mu wówczas około 20-30 osób pracujących na następujących stanowiskach: operatorzy sprzętu ciężkiego (koparek, spycharek, dźwigu), betoniarze, zbrojarze, cieśle, spawacze, monterzy rurociągów w głębokich wykopach. PracaK. H.w tym okresie polegała na sprawowaniu bezpośredniego nadzoru nad osobami pracującymi na w/w stanowiskach. Odwołujący się codziennie rozdzielał obowiązki pomiędzy poszczególnych pracowników i na bieżąco kontrolował ich wykonanie. Cały dzień przebywał na terenie budowy bezpośrednio przy w/w stanowiskach pracy. Do jego obowiązków biurowych należało sporządzanie zestawienia godzin pracy podległych mu pracowników.
Od dnia 1 kwietnia 1981 rokuK. H.pracował przy budowie kolektora sanitarnego dla miastaJ.. Podlegało mu wówczas około 10 osób wykonujących prace w głębokich wykopach. Osoby te były zatrudnione na następujących stanowiskach: operatorzy sprzętu ciężkiego (koparek, spycharek), betoniarze, zbrojarze, cieśle, monterzy. Praca odwołującego się w tym okresie polegała na sprawowaniu bezpośredniego nadzoru nad pracą osób zatrudnionych na w/w stanowiskach. Codzienne rozdzielał zadania pomiędzy pracowników, na bieżąco kontrolował ich wykonanie, dokonywał obmiarów. Wszystkie czynności wykonywał bezpośrednio przy stanowiskach robotniczych. Nie miał żadnego pomieszczenia biurowego, w razie potrzeby korzystał z baraku znajdującego się na terenie budowy.

dowód:

świadectwo pracy k. 44 akt organu rentowego, akta osobowe odwołującego się, zeznania świadków:W. Ż.nagranie przesłuchania min. 06:01 k. 43,F. S.nagranie przesłuchania min. 04:34 k.59,T. G.nagranie przesłuchania min. 25:47 k. 59, zeznania odwołującego się nagranie przesłuchania min. 44:05 k. 59.
W okresie od 19 grudnia 1981 roku do 31 lipca 1994 rokuK. H.był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy wPrzedsiębiorstwie (...)wK.. W w/w zakładzie odwołujący się pracował na stanowisku kierownika budowy. Do jego obowiązków należało sprawowanie bezpośredniego nadzoru nad pracownikami wykonującymi prace przy regulacji rzek (m.in. umacnianiu brzegów, budowie tam, przepustów, stopni wodnych i innych urządzeń). W czasie zatrudnienia w zakładzie odwołujący się pracował przy regulacji kilku rzek i potoków na terenie(...). Podlegało mu średnio 8-10 pracowników zatrudnionych na stanowiskach betoniarzy, zbrojarzy, kamieniarzy, tamiarzy, faszyniarzy, kopaczy, operatorów sprzętu ciężkiego (koparek, spycharek, dźwigu), kierowców samochodów ciężarowych, kierowców ciągników. Odwołujący się przebywał wraz z podległymi mu pracownikami w terenie stale nadzorując ich pracę. Prace przy regulacji rzek były prowadzone przez cały rok – także w okresie zimowym. Praca odbywała się w trudnych warunkach - przede wszystkim z powodu wilgoci (pracownicy stale przebywali w wodzie) oraz ze względu na zmienne warunki atmosferyczne. Odwołujący się nie miał żadnego pomieszczenia biurowego, wraz z pracownikami korzystał z baraku usytuowanego na terenie budowy. Do obowiązków odwołującego się – poza sprawowaniem bezpośredniego nadzoru nad wykonywaniem prac przy regulacji rzek – należało rozliczanie czasu pracy, prowadzenie dziennika robót, książki obmiarów i książki materiałowej.
W okresie od 1 sierpnia 1994 roku do 31 marca 1995 rokuK. H.był zatrudniony na stanowisku kierownika budowy wPrzedsiębiorstwie (...) Spółka z o.o.wK.. Wykonywał wówczas taką samą pracę jak wPrzedsiębiorstwie (...)wK.. Jako kierownik budowy nadzorował pracę robotników (tamiarzy, kamieniarzy, zbrojarzy, betoniarzy, operatorów sprzętu ciężkiego kierowców samochodów ciężarowych), a związaną z regulacją rzek (tamy na rzekach i potokach). Prace wykonywane były przez cały rok.

dowód:

świadectwa pracy k. 46, k.48 akt organu rentowego, akta osobowe odwołującego się, zeznania świadków:M. R.nagranie przesłuchania min. 36:17 k. 43,J. M.nagranie przesłuchania min. 51:02 k. 43,M. K.nagranie przesłuchania min. 56:56 k. 43,  zeznania odwołującego się nagranie przesłuchania min. 44:05 k. 59.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, której wiarygodności i mocy dowodowej żadna ze stron nie kwestionowała w toku postępowania. Sąd oparł się również na zeznaniach odwołującego sięK. H.oraz świadkówW. Ż.,M. R.,J. M.,M. K.,F. S.orazT. G.uznając je za wiarygodne, spójne, logiczne oraz zgodne z pozostałym materiałem zgromadzonym w sprawie. Świadkowie pracowali wspólnie z odwołującym się i szczegółowo wskazali na czym polegał charakter jego pracy. Brak jest, w ocenie Sądu, jakichkolwiek podstaw do podważenia wiarygodności zeznań w/w świadków. Zeznania przesłuchanych w sprawie świadków oraz zgodne z nimi zeznania odwołującego potwierdziły w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości charakter zatrudnienia i rodzaj pracy wykonywanej przez odwołującego w spornych okresach.
Pozostałe okoliczności sprawy uznał Sąd za bezsporne, bowiem nie były one kwestionowane przez strony. Również dokumenty przedstawione na stwierdzenie powyższych okoliczności zostały ocenione jako w pełni wiarygodne i prawdziwe.

Sąd zważył, co następuje:
OdwołanieK. H.zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem niniejszego postępowania było ustalenie czy odwołujący się spełnia przesłanki do przyznania emerytury.
W związku z tym, żeK. H.nie osiągnął powszechnego wieku emerytalnego, jest osobą urodzoną po 31 grudnia 1948 roku należało rozważyć czy spełnia przesłanki do przyznania wcześniejszej emerytury na podstawieart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2013r., poz. 1440 z zm.). Stosownie do tego przepisu ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. 1 stycznia 1999 roku) osiągnęli:
1. okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz
2. okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27, tj. 20 lat w przypadku kobiet i 25 lat w przypadku mężczyzn.
Stosownie do ust. 2 cytowanego przepisu, emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
Zgodnie z ust. 2 art. 32 cyt. ustawy dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa w ust. 1, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia w podmiotach, w których obowiązują wykazy stanowisk ustalone na podstawie przepisów dotychczasowych.
Warunki przejścia na emeryturę przez wymienionych powyżej pracowników określarozporządzenie Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U. z 1983r. Nr 8 poz. 43 ze zm.). Wyszczególnienie prac uznawanych za wykonywane w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze zawierają wykazy A i B stanowiące załącznik do wskazanego wyżej rozporządzenia. Do treści tych załączników były dostosowane resortowe wykazy stanowisk.
Okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Pracownik, który wykonywał pracę w szczególnych warunkach nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełni łącznie następujące warunki: osiągnie wiek emerytalny, wynoszący dla kobiet 55 lat, 60 lat dla mężczyzn i ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Za wymagany okres zatrudnienia uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia.( § 3 i 4 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku).
W świetle § 2 ust. 2 w/w rozporządzenia zakład pracy stwierdza zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, na podstawie posiadanej dokumentacji w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach. Natomiast w sądowym postępowaniu odwoławczym możliwe jest ustalenie tych okoliczności także w oparciu o inne dowody. Postępowanie w sprawach emerytalnych jest bowiem dwuetapowe, stąd też przed organem rentowym "sprawa emerytalna" ma charakter administracyjnoprawny, a w postępowaniu stosuje się przepisykodeksu postępowania administracyjnego. Na etapie postępowania odwoławczego sprawa o emeryturę - uprzednio administracyjna - staje się sprawą cywilną w rozumieniuart. 1 k.p.c.Do jej rozpoznania stosuje się przepisykodeksu postępowania cywilnego, a zasadniczym celem tego postępowania jest rozstrzygnięcie sprawy po dostatecznym wyjaśnieniu jej okoliczności spornych. Sąd nie jest związany środkami dowodowymi określonymi dla dowodzenia przed organami rentowymi, stąd też w niniejszej sprawie Sąd – wobec braku świadectwa pracy w szczególnych warunkach - dopuścił dowód z zeznań świadków oraz przesłuchania odwołującego się na okoliczność wykonywania przez niego pracy w szczególnych warunkach. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 1984 roku, III UZP 6/84, LEX nr 14625 okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przewidzianerozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8, poz. 43) mogą być ustalane w postępowaniu odwoławczym także innymi środkami dowodowymi niż dowód z zaświadczenia zakładu pracy.
Bezspornym w niniejszej sprawie było, że odwołujący się osiągnął z dniem(...)wiek 60 lat i w dniu 1 stycznia 1999 roku posiadał wymagany okres zatrudnienia wynoszący co najmniej 25 lat. Odwołujący nie przystąpił też do otwartego funduszu emerytalnego. Spór dotyczył zatem wymaganego okresu 15 lat pracy w szczególnych warunkach, a w szczególności czy praca, którąK. H.świadczył w trakcie zatrudnienia od 14 marca 1978 roku do 18 grudnia 1981 roku wPrzedsiębiorstwie Budownictwa (...), od 19 grudnia 1981 roku do 31 lipca 1994 roku wPrzedsiębiorstwie (...)wK.oraz od 1 sierpnia 1994 roku do 31 marca 1995 roku wPrzedsiębiorstwie (...) Spółka z o.o.wK.może być uznana za pracę, o której mowa wrozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Za pracę w szczególnych warunkach uznać należy taką pracę, która spełnia kryteria określone w przepisach w/w rozporządzenia Rady Ministrów – a mianowicie była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowiskach wymienionych w wykazie A lub B stanowiących załącznik do rozporządzenia. Zgodnie z wykazem A, dział XIV pkt 24 rozporządzenia prace polegające na kontroli międzyoperacyjnej, kontroli jakości produkcji i usług oraz dozorze inżynieryjno-technicznym na oddziałach i wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie należą do prac w warunkach szczególnych.
W wyroku z dnia 4 listopada 2008 roku, I UK 111/08, Sąd Najwyższy stwierdził, że jeśli chodzi o pracę wymienioną w pkt 24, działu XIV, wykazu A dorozporządzenia z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8, poz. 43), to metodycznie podstawowe znaczenie ma ustalenie jakie prace wykonywali pracownicy podwładni. Warunkiem jest tu pozytywne stwierdzenie, że jako podstawowe wykonywali prace wymienione w wykazie. Dopiero wówczas można oceniać czy określona kontrola bądź dozór stanowiły pracę w szczególnych warunkach, przy czym łącznikiem jest narażenie ubezpieczonego na czynniki istniejące na stanowiskach pracy podwładnych zatrudnianych w szczególnych warunkach. Również więc do kontrolującego czy dozorującego wymaga się aby praca z pkt 24 była wykonywana stale i pełnym wymiarze czasu pracy na danym stanowisku (§ 2 rozporządzenia).
Podkreślenia wymaga również, że czynności obejmujące sporządzenie dokumentacji związanej z dozorem stanowią integralną część sprawowanego dozoru. Nie ma zatem podstaw do ich wyłączania i traktowania odrębnie. W sytuacji, gdy dozór inżynieryjno-techniczny jest pracą w szczególnych warunkach i praca polegająca na dozorze była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, nie ma żadnej potrzeby ustalania, ile czasu pracownik poświęcał na bezpośredni nadzór nad pracownikami, a ile na inne czynności, które również były związane z tym dozorem (por. wyrok SN z dnia 11 marca 2009 r., II UK 243/08). Czym innym jest bowiem wykonywanie czynności administracyjno-biurowych ściśle związanych ze sprawowaniem dozoru inżynieryjno-technicznego, a czym innym wykonywanie w ramach zakresu obowiązków również innych czynności, niemających związku z wykonywaniem bezpośredniego dozoru nad procesem produkcji. Wykonywanie takich czynności w ramach zakresu obowiązków na danym stanowisku pracy uniemożliwia sprawowanie dozoru stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, a w konsekwencji wyłącza zaliczenie takiego okresu zatrudnienia do pracyw szczególnych warunkach (wyrok SN z 24 września 2009 r., II UK 31/09).
Z ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego wynika, żeK. H.stale i w pełnym wymiarze wykonywał pracę polegającą na dozorze inżynieryjno – technicznym na oddziałach i wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane były prace wymienione w wykazie stanowiącym załącznik do w/w rozporządzenia. Przeprowadzone przez Sąd postępowanie dowodowe wykazało zatem, że w okresie od 14 marca 1978 roku do 18 grudnia 1981 roku wPrzedsiębiorstwie Budownictwa (...), od 19 grudnia 1981 roku do 31 lipca 1994 roku wPrzedsiębiorstwie (...)wK.oraz od 1 sierpnia 1994 roku do 31 marca 1995 roku wPrzedsiębiorstwie (...) Spółka z o.o.wK.odwołujący się wykonywał pracę w warunkach szczególnych w rozumieniu powołanych wyżej przepisów. W powyższych okresachK. H.stale i w pełnym wymiarze czasu pracy sprawował dozór inżynieryjno - techniczny nad pracami wykonywanymi na stanowiskach wymienionych w wykazie A załącznika do rozporządzenia: - wPrzedsiębiorstwie Budownictwa (...)nadzorował prace wymienione w dziale V poz. 1 (roboty wodnokanalizacyjne oraz budowa rurociągów w głębokich wykopach), prace operatorów ciężkich maszyn budowlanych i drogowych (dział V poz. 3), prace zbrojarskie i betoniarskie (dział V poz. 4), prace przy spawaniu (dział XIV poz. 12); - wPrzedsiębiorstwie (...)oraz wPrzedsiębiorstwie (...) Spółka z o.o.wK.nadzorował prace wymienione w dziale V poz. 7 (prace przy wykonywaniu konstrukcji nadbrzeży, falochronów oraz innych budowli hydrotechnicznych w nawodnionych wykopach oraz na styku woda – ląd). Wszyscy podlegli mu pracownicy wykonywali prace w warunkach szczególnych wymienione w rozporządzeniu przy wskazanych powyżej pracach na stanowiskach: operatorów sprzętu ciężkiego (koparek, spycharek, dźwigu), betoniarzy, zbrojarzy, cieśli, monterów rurociągów, spawaczy, tamiarzy, kopaczy, układaczy, kamieniarzy. Ze względu na konieczność ciągłego przebywania bezpośrednio przy stanowiskach pracy w warunkach szczególnych odwołujący się był zatem stale narażony na działanie czynników szkodliwych. Z powyższego wynika, żeK. H.we wskazanych wyżej okresach wykonywał pracę w warunkach szczególnych wymienioną w powołanym wyżej rozporządzeniu. Spełnione zatem zostały wymagania określone w§ 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnych charakterze. W ocenie Sądu została także spełniona przesłanka z ust 1 wymienionego przepisu, tj. warunek aby praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego –K. H.pracował wyłącznie bezpośrednio przy stanowiskach pracy w warunkach szczególnych i charakter jego pracy powodował, że stale był narażony na ekspozycje niekorzystnych czynników środowiska pracy. Dodać należy, iż praca odwołującego odbywała się wyłącznie przy stanowiskach pracy i polegała na bezpośrednim nadzorowaniu pracowników i udzielaniu im wskazówek co do sposobu wykonywania prac wymienionych w wykazie A. Czynności związane z prowadzeniem dokumentacji stanowiły jedynie uboczną działalność i ograniczały się do rozliczania czasu pracy i prowadzenia dokumentacji budowy. W tej sytuacji należy stwierdzić, że odwołujący się pracował na stanowisku wymienionym w dziale XIV poz. 24 wykazu A stanowiącego załącznik dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzei na dzień 1 stycznia 1999 roku, tj. na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z FUS posiada ponad 15 - letni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach wymagany przez powołany wyżej art. 184 tej ustawy.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy stwierdzić, żeK. H.spełnił wszystkie przesłanki wymagane do przyznania emerytury na podstawieart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przy czym wiek 60 lat osiągnął z dniem(...), a więc po dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Zgodnie zart. 100 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychprawo do świadczeń określonych w ustawie powstaje z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa, z zastrzeżeniem ust. 2. Należy stwierdzić, iż co do zasady - Sąd ocenia legalność decyzji organu rentowego według stanu rzeczy istniejącego w chwili jej wydania. O nim bowiem organ rentowy orzeka decyzją, której zgodność z prawem pod względem formalnym oraz merytorycznym bada i ocenia sąd. Jeżeli jednak sąd ustali, że jedyna przyczyna odmowy przyznania emerytury lub renty ustała po wydaniu zaskarżonej decyzji, jest władny wydać wyrok przyznający świadczenie z datą spełnienia się wszystkich przesłanek koniecznych do nabycia prawa do tego świadczenia. Ustalenia stanowiące faktyczną podstawę rozstrzygnięcia zawartego w takim wyroku muszą jednak dotyczyć okoliczności pewnych. Tylko w takich sytuacjach dopuszczalne jest swego rodzaju skrócenie procedury przez eliminację ponownego postępowania przed organem rentowym z nowego wniosku o świadczenie niewątpliwie należne (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 1998 r., II UKN 555/97, OSNAP 1995, nr 5, poz. 181). W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została wydana przed ukończeniem przez odwołującego 60 lat, jednakże jeszcze przed wpływem odwołania od tej decyzji do Sądu tj. w dniu(...)odwołujący osiągnął wiek 60 lat, a zatem spełnił z tą datą wszystkie przesłanki do nabycia emerytury wymienione w art. 184 powołanej wyżej ustawy (pozostałe warunki – jak wskazano wyżej – odwołujący się spełnił przed wydaniem zaskarżonej decyzji).
W tym stanie rzeczy, Sąd - na zasadzie 477(
    14)§ 2 k.p.c.i wskazanych powyżej przepisów - zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał odwołującemu sięK. H.emeryturę od dnia(...), tj. od ukończenia przez niego 60 lat. W pkt II wyroku, Sąd - biorąc pod uwagę zasadę odpowiedzialności za wynik procesu oraz charakter sprawy i nakład pracy pełnomocnika - zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wN.na rzecz odwołującego sięK. H.kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego na podstawieart. 98 k.p.c.i§ 11 ust. 2w zw. z§ 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz.U. z 2013, poz. 413).