Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 53/14
Data wyroku: 2014-03-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Edyta Gajgał Andrzej Wieja, Waldemar Masłowski
Słowa kluczowe: Podatki
Podstawa prawna: art. 60 § 1 kks

Sygn. akt VI Ka 53/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 marca 2014 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący – Sędzia SO  Waldemar Masłowski  (spr.)
Sędziowie SO  Edyta Gajgał SO Andrzej Wieja
Protokolant  Małgorzata Pindral

po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2014r.
sprawyJ. M.
oskarżonego zart. 60 § 1 kks,art. 54 § 2 kksw związku zart. 6 § 2 kks
z powodu apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. akt II K 1/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoJ. M.uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 1020 złotych.

Sygn. akt VI Ka 53/14

UZASADNIENIE
J. M.został oskarżony o to, że:

1
dokonując sprzedaży artykułów przemysłowych takich jak: lornetki, futerały, obrazy, zegary, rzeźby, lustra, lampy i świeczniki za pośrednictwem portalu aukcyjnego(...)w okresie od 11 stycznia 2005 roku do 31 lipca 2009 roku wJ.przyul. (...), wbrew obowiązkowi nie prowadził żadnych ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług, a od dnia 1 stycznia 2006 roku także zapisów kasy rejestrującej, co stanowi naruszenieart. 109 ust. 1 i 3 oraz art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług( Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm.), tj. o czyn zart. 60 § 1 k.k.s.

2
w warunkach jak w pkt 1 i w okresie od 1 stycznia 2006 roku do dnia 25 sierpnia 2009 roku nie złożył do Urzędu Skarbowego wJ.deklaracji VAT-7 za miesiące od stycznia 2006 roku do lipca 2009 roku i nie wpłacił podatku należnego, czym naraził na uszczuplenie podatek od towarów i usług w kwocie ogółem 176.172 złotych, co stanowi naruszenieart. 99 ust. 1 oraz art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług( Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm.), tj. o czyn zart. 54 § 2 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.

Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013r. w sprawie II K 1/13:

I
oskarżonegoJ. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w punkcie 1 części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa skarbowego zart. 60 § 1 k.k.s.i za to, na podstawieart. 60 § 1 k.k.s., wymierzył mu karę 50 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 100 złotych;

II
oskarżonegoJ. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w punkcie 2 części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa skarbowego zart. 54 § 2 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.i za to, na podstawieart. 54 § 2 k.k.s., wymierzył mu karę 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 100 złotych;

III
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 2 k.k.w zw. zart. 20 § 2 k.k.s.iart. 39 § 1 k.k.s., połączył orzeczone wobec oskarżonego w punktach I i II części dyspozytywnej wyroku kary grzywny i wymierzył mu łączną karę 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 100 złotych;

IV
na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s., zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 1.140 złotych, w tym, na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 1 ustawy z dnia 23 VI 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, wymierzył mu 1.000 złotych opłaty.

Powyższy wyrok zaskarżył obrońca oskarżonego zarzucając:

1
mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, wyrażający się w przyjęciu, iż:

a
oskarżony prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą, rodzącą obowiązek prowadzenia ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług oraz składania deklaracji i zapłaty podatku VAT, iż nie dowiedziono dokonania choćby jednej transakcji nabycia i dalszej odsprzedaży tego samego przedmiotu w okresie objętym zarzutami;

b
oskarżony nie miał możliwości przechowania kolekcji w ilościach wskazanych w protokole kontroli podatkowej, mimo nieprzeprowadzenia oferowanego przez oskarżonego dowodu z oględzin nieruchomości oraz pomimo potwierdzenia faktu przechowywania kolekcji przez oskarżonego przez świadkówB. C.iM. P., którym sąd przydał walor wiarygodności w całości;

c
z faktu zaciągnięcia kredytu na zakup nieruchomości oraz nieprzedstawienia całej kolekcji do jednorazowej sprzedaży płynie wniosek o prowadzeniu przez oskarżonego działalności gospodarczej;

2
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to:

a
art. 5§2 kpkpoprzez rozstrzygnięcie ujawnionych w realiach przedmiotowej sprawy wątpliwości, których nie usunięto w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego, na niekorzyść oskarżonego;

b
art. 7 kpkpoprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, wyrażającej się wyprowadzeniem z materiału dowodowego zebranego w sprawie treści dowodowych z niego nie wynikających;

c
art. 410 kpkorazart. 92 kpkpoprzez odstąpienie od zasady bezpośredniości i oparcie ustaleń faktycznych w sprawie na dowodach nie przeprowadzonych przez Sądem orzekającym.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, autor apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów oraz zasądzenie na rzecz oskarżonego zwrotu kosztów obrony.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
Nietrafne były zarzuty apelacji dotyczące obrazy prawa procesowego, a toart. 5§2 kpk,art. 7 kpkiart. 410 kpkorazart. 92 kpk, a także wynikające z nich błędne ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wyroku.
Wbrew twierdzeniom apelacji Sąd Rejonowy przeprowadził prawidłowe postępowanie dowodowe i dokonał prawidłowej oceny dowodów zgodnej z dyspozycjąart. 7 kpknie naruszając przy tym dyspozycjiart. 5§2 kpk. Nie naruszył przy tym norm zawartych wart. 410 kpkiart. 92 kpk.
Punktem wyjścia do rozważań dotyczących sprawstwa i winy oskarżonego są przepisyart. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej(Dz. U. nr 173 poz. 1807 z późn. zm.),art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa(Dz. U. z 2005 roku nr 8 poz. 60 z zm. dalej O.p.) orazart. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatkach od towarów i usług(Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm. dalej Ustawa o VAT) i rozstrzygnięcia czy oskarżony wypełnił definicję prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem czy uznać należało go za podatnika VAT.
Bezspornym jest, że oskarżony w okresie 11 stycznia 2005 roku do 31 lipca 2009 roku na portalu aukcyjnym(...)dokonał sprzedaży szeregu antyków posługując się różnymi kontami:(...),(...),(...),(...)i w okresie tym sprzedał 3207 sztuk różnego rodzaju towarów na ponad 2800 aukcjach zawierając miesięcznie od 30 do 80 transakcji. Na rachunki bankowe wpłynęły z tego tytułu środki w wysokości 1053213,45 złotych. Oskarżony w toku całego postępowania okolicznościom tym nie zaprzeczał. Twierdził jedynie i na tym opierają się zarzuty apelacji wraz z jej uzasadnieniem, że sprzedawane przedmioty pochodziły z kolekcji oskarżonego i kolekcji odziedziczonej po jego rodzicach, a więc nie można uznać, iż oskarżony prowadził działalność gospodarczą i że stał się podatnikiem VAT. Z protokołu kontroli skarbowej i zeznań świadkaR. G.wynika, że oskarżony sprzedawał oprócz przedmiotów stanowiących według jego twierdzeń eksponaty pochodzące z jego i odziedziczonej przez niego kolekcji także płyty CD-R zawierające zeskanowane widokówki. Oskarżony wyjaśniał, że kupującemu wysyłał pocztówki wraz z płytami z nagranymi wszystkimi posiadanymi pocztówkami, aby osoba ta mogła w przyszłości kupić od niego kolejne pocztówki. Już ten fakt niezależnie od tego czy oskarżony sprzedawał same płyty, o czym świadczą chociażby dowody z wydruków komentarzy (k. 278-281), przemawia za uznaniem, że oskarżony prowadził działalność gospodarczą. Z treści tych komentarzy jednoznacznie wynika, iż komentujący nabywali płyty CD-R. O handlowej działalności oskarżonego w tym zakresie, a przeciw jego wiarygodności świadczy także tytuł aukcji: „1000 starych widokówek i zdjęć za grosze”. Jak wynika z wyjaśnień oskarżonego nie kwestionował on nabywania przedmiotów wymienionych w protokole kontroli w okresie kiedy sprzedawał na portalu(...)przedmioty na w/w 2800 aukcjach. Twierdził jedynie, i na tym opierają się zarzuty apelacji, iż nabywanych przedmiotów oskarżony nie sprzedawał. Apelujący zarzuca, iż brak jest jakichkolwiek dowodów, by oskarżony sprzedawał nabywane wcześniej przedmioty, a Sąd, a wcześniej oskarżyciel, tego nie wykazali. Dowodem potwierdzającym prawdziwość wyjaśnień oskarżonego miałyby być oględziny przedmiotów zgromadzonych na jego nieruchomościach. Sąd Okręgowy zarzutów apelacji i jej argumentacji nie podziela. Oskarżony nie dysponował żadnym spisem inwentarza rozpoczynając swoją działalność. W postępowaniu spadkowym wykazał jedynie odziedziczoną nieruchomość. W oparciu o przeprowadzone aukcje zakupu przez oskarżonego nie da się w sposób pewny wykazać, że przedmiot znajdujący się w posiadaniu oskarżonego jest tym, jaki pochodzi z jego kolekcji lub odziedziczonej lub z nabycia w trakcie sprzedaży, której dotyczy przedmiotowe postępowanie. Dowód przeprowadzony przez apelującego jest po prostu nie przydatny dla stwierdzenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie.
W okresie prowadzonej przez oskarżonego na portalu(...)sprzedaży nabył on m.in. w okresie stycznia 2006 roku – 12 obrazów, w marcu 2006 roku – 3 obrazy, w październiku 2006 roku – 5 obrazów, w listopadzie 2006 roku – 7 obrazów, w grudniu 2006 roku – 14 obrazów, na przestrzeni lutego i marca 2007 roku – 11 obrazów, we wrześniu 2007 roku – 7 sztuk rzeźb Temid i w marcu 2008 roku – 4 sztuk Temid. Słusznie Sąd Rejonowy wbrew twierdzeniom apelującego uznał, że takie ilości nabywanych przez oskarżonego tego samego rodzaju rzeczy jak te, które w tym samym czasie były przez niego sprzedawane, świadczy o zarobkowym charakterze działalności oskarżonego, która uznana musi być za prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów. Zasady logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego nakazują przyjąć, że osoba, która wyzbywa się eksponatów „z kolekcji” w takich ilościach i z taką częstotliwością jak czynił to oskarżony nie nabywa w tym samym czasie tego samego rodzaju „przedmiotów na wyposażeniu domu”, a rażącym tego przykładem jest zakup 7 sztuk Temid jednego dnia, tj. 18.09.2007 roku.
Bez znaczenia dla czynienia ustaleń faktycznych co do tego, czy oskarżony prowadził działalność gospodarczą w rozumieniuustawy o swobodzie działalności gospodarczeji jakie z tego tytułu ciążyły na nim obowiązki były te ustalenia Sądu, które dotyczyły możliwości przechowywania przez oskarżonego na terenie posiadanych przez niego nieruchomości tak dużej ilości przedmiotów np. obrazów jak i to czy oskarżony korzystał w 2009 roku z kredytu na zakup nieruchomości.
Istotne dla ustalenia czy oskarżony działalność gospodarczą prowadził była ilość, częstotliwość dokonywanych sprzedaży oraz pochodzenie sprzedawanych przedmiotów. Sprzedaż płyt CD-R, nabywanie tego samego dużych ilości przedmiotów jakie były w tym samym czasie przez oskarżonego zbywane, częstotliwość aukcji, ich ilość, osiągane dochody z tej sprzedaży, świadczą o tym, że sprzedaż była prowadzona w sposób ciągły, zorganizowany i zarobkowy, a to wyczerpuje ustawową definicję działalności gospodarczej zart. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej.
Z tego tytułu ciążył na oskarżonym obowiązek prowadzenia ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług, a od dnia 1 stycznia 2006 roku zapisów z kasy rejestrującej zgodnie z dyspozycjąart. 109 ust. 1 i 3 oraz art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług(Dz. U. 54 poz. 535 ze zm.). Bezspornym jest, że oskarżony tego rodzaju ewidencji i zapisów z kasy rejestrującej nie prowadził.
Z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na oskarżonym ciążył także obowiązek podatkowy i obowiązek złożenia deklaracji VAT-7. Oskarżony tym obowiązkom uchybił z naruszeniem przepisów art. 99 ust. 1 oraz 103 ust. 1 ustawy z dnia 1 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54 po. 535 ze zm.) czym naraził Skarb Państwa na uszczuplenie podatku od towarów i usług w kwocie ogółem 176172 złotych.
Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej subsumpcji prawnej czynów oskarżonego kwalifikując je jako występki zart. 60§1 kksiart. 54§2 kksw zw. zart. 6§2 kks.
Orzeczenie kary grzywny za poszczególne przypisane oskarżonemu przestępstwa jak i kara łączna grzywny nie rażą swoją surowością.
Z tych wszystkich względów na podstawieart. 437§1 kpkutrzymano zaskarżony wyrok w mocy.
Na podstawieart. 636§1 kpkzasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania odwoławczego w tym 1000 złotych opłaty.