Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 593/14
Data wyroku: 2015-01-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Nowicka, Andrzej Walenta, Mirosław Wiśniewski
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 178 a § 1 kk

sygn. akt IX Ka 593/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 stycznia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Toruniu Wydział IX Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Walenta
Sędziowie : SO Aleksandra Nowicka
SO Mirosław Wiśniewski (spr.)
Protokolant : staż. Marzena Chojnacka
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Toruniu Barbary Dryzner
po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2015 r.
sprawy przeciwkoL. Z.oskarżonej zart. 178 a § 1 kk;
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej i zażalenia w przedmiocie kosztów postępowania wniesionego przez Prokuratora Rejonowego Toruń – Wschód w Toruniu

od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu
z 11 września 2014 r. sygn. akt VIII K 972/14

I

zmienia zaskarżony wyrok w punkcie trzecim poprzez skrócenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym do 1 (jednego) roku

II

w pozostałej części utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy;

III
zwalnia oskarżoną od ponoszenia kosztów procesu za drugą instancję, obciążając wydatkami postępowania odwoławczego Skarb Państwa.

Sygn. akt IX Ka 593/14

UZASADNIENIE
L. Z.została oskarżona o to, że w dniu 16 czerwca 2014 roku naul. (...)wT.ok. godz. 17:25 kierowała po drodze publicznej samochodem osobowym markiP. (...)onr rej. (...)będąc w stanie nietrzeźwości, 1,09mg/l, 0,85mg/l i 0,86mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu
-tj. o czyn zart. 178 a § 1 kk
Wyrokiem z dnia 11 września 2014 r. Sąd Rejonowy w Toruniu, sygn. akt VIII K 972/14, uznał oskarżoną za winną popełnienia zarzucanego jej aktem oskarżenia czynu, tj. występku zart. 178a § 1 kki za to, na podstawieart. 178a § 1 kk, wymierzył jej karę 4miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawieart. 69 § 1kkiart. 70 § 1 pkt 1 kk, warunkowo zawiesił na okres 2 lat tytułem próby, a na podstawieart. 71 § 1 kk– karę 20 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda.
Na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł względem oskarżonej zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat, zaliczając, na podstawieart. 63 § 2 kkna jego poczet okres zatrzymania dokumentu prawa jazdy od dnia 16 czerwca 2014 roku do dnia 11 września 2014 roku.
Na podstawieart. 49 § 2 kkorzekł względem oskarżonej na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w Warszawie kwotę 100 złotych tytułem świadczenia pieniężnego.
Zwolnił oskarżoną od kosztów sądowych, a wydatkami obciążył Skarb Państwa.
Wyrok ten zaskarżyłw części dotyczącej orzeczenia o karze obrońca oskarżonej,podnosząc zarzut rażącej niewspółmierności kary poprzez orzeczenie środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, podczas, gdy brak było przesłanek do zastosowania wobec oskarżonej środka karnego zart. 42 kkw wymiarze wyższym, niż minimalny dopuszczalny przez prawo.
Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonej zakazu prowadzenia pojazdów na okres 1 roku.
Zażalenie na orzeczenie o kosztachzawarte w wyroku, na niekorzyść oskarżonej, złożył oskarżyciel publiczny, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę poprzez bezpodstawne uznanie, że uiszczenie kosztów przez oskarżoną byłoby dla niej zbyt uciążliwe.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od oskarżonej kosztów sądowych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonej zasługiwała na uwzględnienie.
Prawidłowość przeprowadzonego przez sąd I instancji postępowania, poczynionych ustaleń, ani wymierzona oskarżonej kara nie budziły zastrzeżeń sądu odwoławczego.
Zmiany rzeczywiście wymagało natomiast rozstrzygnięcie o karze w zakresie orzeczenia o obligatoryjnym środku karnym. Skarżący miał rację wskazując, że w przedmiotowej sprawie brak było przesłanek do orzeczenia wobec oskarżonej zakazu prowadzenia pojazdów w wymiarze wyższym, niż minimalny dopuszczalny przez prawo.
Bezsprzecznie, wsiadając do samochodu zaraz po spożyciu alkoholu, w stanie nietrzeźwości rzędu 2 promili, oskarżona zachowała się nieodpowiedzialnie. Oceniając stopień niebezpieczeństwa związany z jej uczestnictwem w ruchu w charakterze osoby prowadzącej pojazd nie sposób tej okoliczności pominąć. Z drugiej strony, nie można jednak zarazem opierając się wyłącznie na okolicznościach związanychstrictez samym inkryminowanym zdarzeniem drogowym, abstrahować od innych okoliczności obrazujących jej stosunek do obowiązujących zasad bezpieczeństwa, jej stopień poczucia odpowiedzialności. Wszak tylko całościowa ocena, zarówno elementów charakteryzujących okoliczności zaistniałego zdarzenia, jak i tych charakteryzujących osobę samego sprawcy, daje jego miarodajny obraz jako uczestnika ruchu drogowego.
Te zaś jednoznacznie świadczą o tym, że popełnienie przestępstwa przypisanego oskarżonej zaskarżonym wyrokiem stanowiło incydent w jej życiu. Nie była ona wszak nigdy dotąd karana nie tylko za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, ale za żadne inne przestępstwa. Cieszy się dobrą opinią. Nie ma sygnałów o tym, by nadużywała alkoholu. Decyzję o prowadzeniu auta podjęła pod wpływem sytuacji stresowej.
Jej krytyczna w stosunku do popełnionego przestępstwa postawa, w szczególności przyznanie się do popełnienia czynu, złożenie szczerych wyjaśnień i wyrażona przez nią skrucha, świadcząc o tym zrozumiała naganność swojego postępowania, uzasadniają przekonanie, że będzie ona przestrzegała przepisów ruch drogowego.
Orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat – co zupełnie pominął sąd meriti - znacznie utrudniłoby zaś oskarżonej (wcześniej pracującej jako sprzedawca, który musiał dysponować prawem jazdy, a obecnie zatrudnionej na stanowisku referenta ds. zaopatrzenia i handlu, gdzie również jest ono przydatne - k. 99) wykonywanie pracy zarobkowej i wspomaganie znajdującej się w trudnej sytuacji materialnej rodziny: będącej starszą osobą matki i niepełnosprawnego: sparaliżowanego, wymagającego stałej opieki osób trzecich, ojczyma (dokumenty - k.100-113).
Zdaniem sądu odwoławczego, mając na względzie zarówno ogólne dyrektywy wymiaru środków karnych, jak i funkcję prewencyjną zakazu prowadzenia pojazdów, a także biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznać należy za niecelowe orzekanie wobec oskarżonej zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym w wyższym, niż minimalny wymiarze.
Sąd odwoławczy dokonał zatem odpowiedniej, zgodnej z wnioskiem obrony, zmiany pkt III zaskarżonego wyroku poprzez obniżenie wymiaru orzeczonego nim środka karnego z 2 lat do 1 roku.
Pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w zaskarżonym wyroku nie budziły natomiast zastrzeżeń sądu odwoławczego. Prokurator niezasadnie zarzucał, jakoby sąd dowolnie przyjął, że zachodziły podstawy do zastosowania instytucji zart. 624 kpk. Oskarżona nie ma wprawdzie własnej rodziny i nikogo na utrzymaniu, jednakże zważywszy na niewielką wysokość jej dochodów, fakt, że wspomaga ona finansowo starszych, schorowanych, niezdolnych do samodzielnej poprawy swojej trudnej sytuacji materialnej rodziców, i mając na uwadze całokształt obciążeń finansowych wynikających dla niej z zaskarżonego wyroku, ocenić należy, że sąd meriti słusznie zwolnił ją od obowiązku uiszczenia kosztów za postępowanie pierwszoinstancyjne.
Sąd odwoławczy nie dopatrzył się też w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego w pozostałym zakresie został on utrzymany w mocy.
Na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 634 kpk– podzielając ocenę jej sytuacji materialnej dokonaną przez sąd I instancji - sąd odwoławczy zwolnił oskarżoną z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za drugą instancję, obciążając wydatkami postępowania odwoławczego Skarb Państwa.