Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 467/14
Data wyroku: 2014-11-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Skowron
Słowa kluczowe: Wykroczenie Przeciwko Bezpieczeństwu I Porządkowi W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 97 kw

Sygn. akt VI Ka 467/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 listopada 2014 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Tomasz Skowron
Protokolant  Anna Potaczek
po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2014 r.
sprawyM. C.
obwinionego z art. 97 kw
z powodu apelacji, wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu
z dnia 20 czerwca 2014 r. sygn. akt II W 193/14
zmienia zaskarżony wyrok wobec obwinionegoM. C.w ten sposób, że na podstawie art. 97 kw wymierza mu karę nagany,
zwalnia obwinionego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa.
Sygn. akt VI Ka 467/14

UZASADNIENIE
M. C.został obwiniony o to, że:
w dniu 08 października 2013 r. około godziny 14:34 wL.przyulicy (...)woj.(...)poruszał się rowerem po chodniku w miejscu gdzie jest to niedozwolone, tj. o czyn zart. 97k.w. w zw. zart. 33 ust.5 ustawy Prawo o Ruchu Drogowym,
w tym samym miejscu, czasie i okolicznościach jak w pkt. 1, poruszając się rowerem nie stosował się do znaku D-3, tj. o czyn z art. 92 § 1 k.w.
Sąd Rejonowy w Lubaniu wyrokiem z dnia 20 czerwca 2014 r. w sprawie o sygn. akt IIW 193/14:
uznał obwinionegoM. C.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt 1 części wstępnej wyroku stanowiącego wykroczenie zart. 97k.w. w zw zart. 33 ust.5 ustawy Prawo o Ruchu Drogowymi za to na podstawieart. 97k.w. wymierzył mu karę grzywny w kwocie 200 zł (dwustu złotych),
uniewinnił obwinionegoM. C.od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt 2 części wstępnej wyroku,
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.zwolnił obwinionego w całości od zapłaty kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa, a na podstawieart. 17 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t.j.Dz.U.1983.49.223 z późn. zm.) nie wymierzył mu opłaty.
Z wyrokiem tym nie zgodził się obwiniony. W osobiście sporządzonej apelacji nie sprecyzował on zarzutów stawianych zaskarżonemu orzeczeniu. Z jej treści jednak wynika, że kwestionuje on ustalenia faktyczne leżące u podstaw zaskarżonego wyroku , a polegające na przyjęciu, że w dniu 8 października 2013r. dopuścił się on popełnienia przypisanego mu wykroczenia polegającego na jeździe rowerem po chodniku.
Wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Nie znalazł potwierdzenia stawiany w apelacji obwinionego zarzut błędnych ustaleń faktycznych polegających na przypisaniu obwinionemu poruszania się rowerem po chodniku w miejscu niedozwolonym. Wbrew twierdzeniom skarżącego zeznania świadkówA. N.,S. G.iM. B.wprost wskazują, że krytycznego dniaM. C.wsiadł na rower stojący pod komendą a następnie pojechał nim chodnikiem w kierunkuul. (...). Dokonane przez sąd w trakcie postępowania przed sądem oględziny pozwoliły ponad wszelką wątpliwość na ustalenie, ze świadkowie ci mogli obserwować chodnik i ulice przed komendą z okna pomieszczenia, w którym się znajdowali. Ocena wyżej wskazanych dowodów przeprowadzona w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odpowiada kryteriomart. 7 k.p.k.i zasługuje na aprobatę ze strony sądu odwoławczego. W konsekwencji słusznie sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego. Sugerowana w apelacji hipoteza jakoby przedmiotowy zarzut postawiono obwinionemu z uwagi na jego konflikt z funkcjonariuszami(...)policji o nazwiskachP.iS.jest gołosłowna i nie znalazła potwierdzenia w żadnym dowodzie przeprowadzonym w sprawie.
Trafnie sąd rejonowy również przeanalizował przepisart. 33 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowymi wywiódł o niedopuszczalności poruszania się przez obwinionego chodnikiem w ustalonych okolicznościach niniejszej sprawy.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że apelacja obwinionego co do zasady nie zasługiwała na uwzględnienie.
Kierunek apelacji obligował sąd odwoławczy do kontroli wyroku także w zakresie wymierzonej kary. W niniejszej sprawie orzeczona w stosunku do obwinionegoM. C.kara 200zł. grzywny przy uwzględnieniu stopnia szkodliwości społecznej przypisanego mu czynu oraz sytuacji materialnej obwinionego jest karą rażąco surową. Zdaniem sądu odwoławczego wystarczającą karą za przypisany obwinionemu czyn z art. 97 k.w. będzie kara nagany.
Z uwagi na ciężką sytuację materialną obwinionego sąd okręgowy zwolnił go od ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze (art. 624§1 k.p.k.w zw. zart.119 k.p.o w. ).
Na marginesie należy zauważyć, że sporządzona przezM. C.osobista apelacja w swej treści uwłacza powadze pisma procesowego zawierając stwierdzenia i określenia, które nie powinny się w takim piśmie znajdować.
AP