Sąd Apelacyjny w Poznaniu
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 1699/13
Data wyroku: 2014-06-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Katarzyna Schönhof-Wilkans, Jolanta Cierpiał, Ewa Cyran
Słowa kluczowe: Renta Z Tytułu Niezdolności Do Pracy W Związku Z Chorobą Zawodową
Podstawa prawna: art.6 ustawy wypadkowej

Sygn. akt III AUa 1699/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 czerwca 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Poznaniu, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Jolanta Cierpiał (spr.)

Sędziowie:

SSA Ewa Cyran
del. SSO Katarzyna Schönhof-Wilkans

Protokolant:

st.sekr.sądowy Emilia Wielgus

po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 r. w Poznaniu
sprawy z wnioskuM. K.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
o podwyższenie renty w związku z chorobą zawodową
na skutek apelacji wnioskodawcyM. K.
od wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze
z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt IV U 672/12

oddala apelację

del. SSO Katarzyna Schönhof-Wilkans

SSA Jolanta Cierpiał (spr.)

SSA Ewa Cyran

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 2 stycznia 2012r., znak(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.obniżyłM. K.wysokość pobieranego przez wnioskodawcę świadczenia rentowego wobec ustalenia w oparciu o orzeczenie lekarza orzecznika i komisji lekarskiej ZUS, że wnioskodawca jest częściowo niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową.
M. K.w odwołaniu do Sądu Okręgowego w Zielonej Górze domagał się zmiany zaskarżonej decyzji przez orzeczenie , że od 1 grudnia 2011r. jest całkowicie niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową na stałe, zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lekarza z zakresu chorób zakaźnych- chorób odzwierzęcych.
Wyrokiem z dnia 29 maja 2013r., sygn. IV U 672/12, Sąd Okręgowy w Zielonej Górze oddalił odwołanieM. K..
Podstawę rozstrzygnięcia Sądu I instancji stanowiły następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne.
WnioskodawcaM. K.urodzony w dniu (...)decyzją organu rentowego z dnia 20 maja 1993r. miał przyznane od dnia 1 marca 1993r. prawo do renty inwalidzkiej drugiej grupy inwalidów w związku z chorobą zawodową.
Decyzją Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 marca 1993r. stwierdzono uM. K.chorobę zawodową w postaci toksoplazmozy.
Kontrolne badania przeprowadzane przez lekarza orzecznika ZUS potwierdzały istnienie u wnioskodawcy całkowitej niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową.
Badanie kontrolne przeprowadzone przez lekarza orzecznika w dniu 18 listopada 2011r. ustaliło, że wnioskodawca jest trwałe częściowo niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową. Komisja lekarska ZUS rozpoznająca sprzeciw wnioskodawcy od orzeczenia lekarza orzecznika, orzeczeniem z dnia 27 grudnia 2011r. ustaliła, że wnioskodawca z powodu przewlekłej brucelozy i toksoplazmozy jest częściowo niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową. W wyniku ustalenia, że wnioskodawca jest częściowo niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową organ rentowy zaskarżoną decyzją obniżył wysokość świadczenia rentowego.
Mając na uwadze przedmiot sporu i konieczność zasięgnięcia wiedzy specjalistycznej, Sąd Okręgowy powołał biegłych sadowych lekarzy z zakresu chorób zakaźnych.
Biegły sądowy lekarz specjalista chorób zakaźnychP. B.rozpoznał u wnioskodawcy stan po zakażeniu pałeczką brucelozy, nadciśnienie tętnicze i pooperacyjną, niedoczynność tarczycy i stwierdził, ze wnioskodawca jest całkowicie zdolny do pracy, w związku ze stwierdzoną, w 1993r. chorobą zawodową - toksoplazmozą. U wnioskodawcy nie stwierdził cech choroby zawodowej – toksoplazmozy. W dokumentacji z akt sprawy brak faktów przemawiających za rozpoznaniem toksoplazmozy. Skoro więc brak jest znamion toksoplazmozy, należy uznać, że wnioskodawca jest, całkowicie zdolny do pracy w związku z chorobą zawodową. Biegł, nie widział potrzeby powołania, biegłych innych specjalności.
Zastrzeżenia do opinii biegłego sądowego zgłosił pełnomocnik wnioskodawcy domagając się uzupełnienia opinii.
Biegły sądowy lekarzP. B.w opinii uzupełniającej podtrzymał swoje stanowisko wyczerpująco wyjaśniając wątpliwości wnioskodawcy.
Z opinią uzupełniającą ponownie nie zgodził się pełnomocnik wnioskodawcy domagając się dopuszczenia dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu chorób pasożytniczych - odzwierzęcych oraz uzupełnienia dokumentacji leczenia wnioskodawcy zeSzpitala (...)wP.i Szpitala(...)wZ..
Z uwagi na brak biegłych z zakresu chorób pasożytniczych - odzwierzęcych przy Sądzie Okręgowym w Poznaniu, Wrocławiu i Szczecinie Sąd dopuścił dowód z opinii innego biegłego lekarza specjalisty chorób zakaźnych.
Biegła sądowa lekarzE. O.specjalista chorób zakaźnych nie stwierdziła niezdolności wnioskodawcy do pracy w związku z chorobą zawodową- toksoplazmozą. Pogorszenie stanu zdrowia wnioskodawcy nie jest związane z toksoplazmozą. Przedstawiona w aktach dokumentacja medyczna nie daje żadnych podstaw do rozpoznania objawowej toksoplazmozy nabytej, w tym neurotoksoplazmozy. Konsultacja - okulistyczna (styczeń 2011r.) nie dowodzi toksoplazmozy ocznej. W przeprowadzonych badaniach obrazowych (TK głowy) nie wykazano cech przebytej neurotoksoplazmozy. Także zgłaszane aktualnie dolegliwości nie należą do obrazu toksoplazmozy i w żaden sposób nie można dopatrywać się ich związku z przebytym zakażeniem Toxoplazma gondii. Dostępne w aktach badanie serologiczne w kierunku toksoplazmozy ( nisko dodatnie w klasie IgG, bez żadnej dynamiki) oraz ujemne w klasie IgM świadczą o przebytym KONTAKCIE z patogenem (nie o przebytej jawnej toksoplazmozie). W żadnej z przedstawianych kart informatycznych nie ma rozpoznania neurotoksoplazmozy. Nikt z konsultujących wnioskodawcę lekarzy w dostępnych kartach konsultacyjnych i epikryzach kart informacyjnych hospitalizacji nie potwierdził związku pomiędzy utratami świadomości i innymi dolegliwościami, zgłaszanymi przez niego a przebytym zakażeniem toksoplazmozą. Dodatnia zmiana w kierunku toksoplazmozy w klasie IoG ma większa część naszego społeczeństwa. Objawowa toksoplazmoza zdarza się rzadko i najczęściej przebiega pod postacią limfadenopatii, zespołu mononukleozowego, toksoplazmozy ocznej. Przy tym biegła wskazała, iż nie widzi konieczności badania wnioskodawcy przez biegłych innej specjalności w związku z chorobą zawodową.
Pełnomocnik wnioskodawcy nie zgodził się z opinią biegłejE. O.podnosząc, iż jest ona niezgodna zart. 18 ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, gdyż prawo do tej renty przysługuje w związku z niezdolnością do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami, w przeciwieństwie do art. 12 ustawy emerytalnej, której dotyczy niezdolności do jakiejkolwiek pracy. Ponadto przedmiotem opinii winno być dokonanie analizy następstw w obecnym stanie zdrowia wnioskodawcy wywołanych przez toksoplazmozę a tego w opinii zabrakło.
Biegła sądowaE. O.w ustosunkowaniu się do zarzutów pełnomocnika wnioskodawcy podtrzymała swoją opinię z dnia 28 listopada 2012r., że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową - toksoplazmozą.
Wyjaśniła dodatkowo, że dokumentacja medyczna zawarta w aktach nie daje podstaw do rozpoznania u wnioskodawcy objawowej toksoplazmozy. Upoważnia jedynie do uznania przebytego kontaktu z patogenem Toxoplazma gondii. Biegła stwierdza sprzeczność pomiędzy rozpoznaniem, postawionym w trakcie hospitalizacji w 1989r. Toxplasmosis peracta (przebytej toksoplazmozy) i powiązaniem tego faktu z pojawiającym się po pewnym czasie omdleniami. Nie zgadza się ze stwierdzeniem, że przebyta toksoplazmoza doprowadziła do utrat świadomości u wnioskodawcy, a także do uszkodzenia serca. Wnioskodawca z pewnością cierpi na te schorzenia ale biegła stanowczo podkreśliła , że nie stwierdza jakiegokolwiek, bezpośredniego, czy pośredniego związku, pomiędzy przebytym zakażeniem toksoplazmozą, a ich wystąpieniem. Nie są one następstwem przebytej toksoplazmozy. Nie kwestionowany fakt pogorszenia ogólnego stanu zdrowia wnioskodawcy z pewnością nie był skutkiem toksoplazmozy, uznanej uprzednio za chorobę zawodową wnioskodawcy. Toksyczne uszkodzenie i stłuszczenie wątroby u wnioskodawcy rozpoznano w trakcie hospitalizacji wKlinice (...)weW.w 1993r. Rozpoznanie to mogło wynikać z oberwanej w tym czasie hypercholestenolemii oraz obrazu wątroby w badaniu usg. Ponadto toksyczne uszkodzenie wątroby nie występuje jedynie na skutek kontaktu z chemicznymi substancjami toksycznymi. Przedmiotem hospitalizacji wKlinice (...)weW.była główna diagnostyka hepatologiczna, w rozpoznaniach hospitalizacyjnych nie ujęto w ogóle toksoplazmozy (podobnie zresztą jak w trakcie hospitalizacji w Oddziale(...)wP.w 1992r. i w Oddziale(...)wZ.w 2002r.).
Pełnomocnik wnioskodawcy ponownie nie zgodził się z opinią biegłejE. O..
Powyższy stan faktyczny Sąd I instancji ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach ZUS oraz dokumentów przedłożonych do akt sprawy, w tym opinii biegłych sądowych.
Mając na uwadze powyższe oraz przepisy ustawy, z dnia 17 grudnia 1998r., o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tj. z 2009r. Dz. U. nr 153, poz. 1227 z późn. zm.) i ustawy, z dnia 30 października 2002r., o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (tj. z 2009r. Dz. U. nr 167, poz. 1322 z późn. zm.) Sąd Okręgowy uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem zaskarżona decyzja jest słuszna. Sąd mając na uwadze treśćart. 278 § 1 k.p.c.powołał biegłych lekarzy sądowych na okoliczność sporną.
W świetle opinii biegłych sądowych lekarzy specjalistów chorób zakaźnych, uzasadnionych wynikami badania przedmiotowego i wynikami badań z dokumentacji leczenia wnioskodawcy, Sąd I instancji stwierdził, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową. Biegli zdaniem Sądu w sposób logiczny i rzeczowy wyjaśnili dlaczego w ich ocenie wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową. Oboje biegli specjaliści w dziedzinie schorzenia rozpoznanego u wnioskodawcy i określonego w decyzji Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 marca 1993r. jako toksoplazmoza, zgodnie, jednoznacznie i konsekwentnie stwierdzili, że u wnioskodawcy nie stwierdza się choroby - toksoplazmozy, co powoduje, że z powodu tego schorzenia wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy. Sąd Okręgowy w pełni podzielił wnioski obu opinii, ponieważ opinie zostały sporządzone wnikliwie i rzetelnie. Wyczerpująco i szczegółowo wyjaśniają istotę stanu zdrowia wnioskodawcy z uwzględnieniem posiadanych przez biegłych wiadomości specjalnych. Wydane przez biegłych opinie poprzedzone zostały bardzo szczegółową analizą dostępnej dokumentacji medycznej wnioskodawcy oraz przeprowadzonym z nim wywiadem i jego badaniem przedmiotowym.
W tej sytuacji, zarzuty zgłaszane do opinii biegłych przez pełnomocnika wnioskodawcy odnoszące się do braku kompetencji biegłych Sąd I instancji uznał za zupełnie nieuprawnione.
Z tych względów, Sąd Okręgowy działając na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.wniesione odwołanie jako bezzasadne oddalił.
Powyższy wyrok apelacją z dnia 20 sierpnia 2013r. zaskarżyłM. K.reprezentowany przez radcę prawnego. Apelujący zarzucił Sądowi I instancji:

1
błędną wykładnięart. 18w zw. zart. 17 ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(t.jedn. Dz.U. 2009, nr 167, poz. 1322 ze zm.) polegającą na nieuprawnionym przyjęciu, iż renta zawodowa przysługuje w związku z niezdolnością do jakiejkolwiek pracy, a nie w związku z niezdolnością do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami,

2
naruszeniaart. 58 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowychw zw. zart. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychpoprzez nieuprawnione przyjęcie, że w stosunku do osoby mającej przyznane prawo do emerytury stosuje się te same zasady dot. przyznawania renty z tytułu niezdolności do pracy pomimo, że osoba taka pracy nie podejmuje (i nie planuje podjąć) z racji swojego wieku,

3
naruszeniaart. 278 § 1 k.p.c.poprzez dopuszczenie dowodów z opinii biegłych innej specjalności, tj. z zakresu chorób zakaźnych niż właściwych ze względu na stwierdzone u wnioskodawcy schorzenie tj. z zakresu chorób pasożytniczych-odzwierzęcych, co w konsekwencji doprowadziło do wydania opinii przez biegłych, którzy nie posiadają wystarczającej wiedzy w przedmiocie stanowiącym przedmiot sprawy,

4
naruszeniaart. 290 § 1 k.p.c., wyrażającego się niedopuszczeniem dowodu z opinii instytutu naukowego (naukowo-badawczego) wobec braku wystarczających kwalifikacji powołanych przez sąd biegłych - w kontekście wymagań jakie stawia prawo wobec lekarzy uprawnionych do orzekania o chorobie zawodowej,

5
faktyczny polegający na pominięciu faktu, że schorzenia na które uskarża się wnioskodawca stanowią następstwa stwierdzonej choroby zawodowej - to zaś ma wpływ na określenie braku zdolności do pracy.

Wskazując na powyższe, apelujący wniósł o zmianę decyzji ZUS z dnia 2 stycznia 2012 r., znak:(...)poprzez orzeczenie, że odwołujący od 1 grudnia 2011r. jest całkowicie niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową na stałe; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a nadto zasądzenie od pozwanego na rzecz wnioskodawcy zwrotu kosztów procesu za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Sąd Apelacyjny stwierdza, że apelacja jest bezzasadna i podlega oddaleniu.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, wbrew zarzutom apelacji, Sąd I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, a zebrany materiał poddał wszechstronnej ocenie z zachowaniem granic swobodnej oceny dowodów przewidzianej przezart. 233 § 1 k.p.c.Na tej podstawie Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i rozważania prawne, które tutejszy Sąd w pełni podziela i przyjmuje za własne bez potrzeby ponownego ich przytaczania.
Na wstępie przytoczyć należy wprost przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie.
Zgodnie zart. 6 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(tj. z 2009r. Dz. U. nr 167, poz. 1322 ze zm.) przysługuje między innymi „renta z tytułu niezdolności do pracy” - dla ubezpieczonego, który stał się niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej.
W myśl art. 17 ust. 1 tejże ustawy przy ustalaniu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej i dodatku do renty rodzinnej dla sieroty zupełnej z tytułu ubezpieczenia wypadkowego, do ustalenia wysokości tych świadczeń oraz ich wypłaty stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy.
W myśl art. 58 ustawy wypadkowej w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o świadczeniach pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa oraz ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Zgodnie zaś zart. 12 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tj. z 2009r. Dz. U. nr 153, poz. 1227 ze zm.) niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy (ust. 2). Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (ust. 3).
Na marginesie Sąd Apelacyjny przywołuje również w całości art. 18 ustawy wypadkowej, bowiem na ten przepis powołuje się apelujący, a przepis ten wobec kwestii spornej nie ma w niniejszej sprawie znaczenia.
Art. 18. 1. Renta z tytułu niezdolności do pracy i renta szkoleniowa z ubezpieczenia wypadkowego nie może być niższa niż:
1)80% podstawy jej wymiaru - dla osoby całkowicie niezdolnej do pracy;
2)60% podstawy jej wymiaru - dla osoby częściowo niezdolnej do pracy;
3)100% podstawy jej wymiaru - dla osoby uprawnionej do renty szkoleniowej.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku ustalenia podstawy wymiaru renty z uwzględnieniem art. 17 ust. 3.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie było ustalenie, czy odwołujący spełnia przesłanki do dalszego otrzymania renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy dla ubezpieczonego, który stał się niezdolny do pracy wskutek choroby zawodowej. Do dnia 30 listopada 2011r. odwołujący pobierał rentę z tytułu całkowitej okresowej niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową. Zmiana stopnia niezdolności wynikała z orzeczeń kolejno: lekarza orzecznika ZUS oraz komisji lekarskiej ZUS.
Zatem do ustalenia pozostawał stopień niezdolności do pracyM. K.w rozumieniu art. 12 ustawy o emeryturach i rentach z FUS wobec właściwej delegacji w ustawie wypadkowej. W tym zakresie trafnie wskazał Sąd I instancji, na wykładnięart. 278 § 1 k.p.c.i wobec spornego stopnia niezdolności do pracy odwołującego powołał biegłych sądowych lekarzy zgodnych ze schorzeniami na jakie cierpi wnioskodawca.
W tym miejscu oddalić należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancjiart. 278 § 1 k.p.c.orazart. 290 k.p.c.w zakresie powołania biegłych nieodpowiednich dla oceny stanu zdrowia odwołującego. Jak wynika z dokumentacji medycznej zgromadzonej w aktach ZUS, ale również dokumentacji medycznej odwołującego przedkładanej do akt ZUS i Sądu, wnioskodawca nigdy nie leczył się u specjalisty z zakresu chorób pasożytniczo-odzwierzęcych; przedkładał dokumentacje lekarską sygnowaną przez doktora nauk medycznych – bądź lekarza medycyny - specjalistę chorób zakaźnych.
Wobec powyższego mając na uwadze, że Sąd rozpoznaje zaskarżoną decyzję biorąc pod uwagę stan faktyczny powstały do jej wydania, wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii specjalisty tej specjalności należało uznać za niezasadny. Brak było także podstaw do prowadzenia dowodu z opinii instytutu naukowego. Trafnie Sąd Okręgowy zrezygnował w czasie trwania postępowania dowodowego z dowodu w tym zakresie.
Wskazać przy tym należy, iż zgodnie z wykazem specjalności lekarskich i lekarsko- dentystycznych zawartym w Załączniku nr 1 dorozporządzeniem Ministra Zdrowia z  dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów( Dz. U. nr 213, poz. 1779 ze zm.) widnieje w pkt. 9  specjalność lekarska jaką są choroby zakaźne. Nie ma natomiast specjalności lekarskich – dotyczących chorób pasożytniczo-odzwierzęcych.
Także zgodnie z aktualnie obowiązującym wykazem specjalności lekarskich i lekarsko- dentystycznych zawartym w Załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z  dnia 2 stycznia 2013 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów (Dz. U. z 2013r. poz. 26 ) widnieje w pkt. 16 specjalność lekarska jaką są choroby zakaźne. Nie ma natomiast specjalności lekarskich – dotyczących chorób pasożytniczo-odzwierzęcych.
Nie bez znaczenia jest również fakt, iż organ rentowy w wydawanych kolejno decyzjach o przyznaniu wnioskodawcy okresowej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową opierał się na orzeczeniach lekarzy orzeczników ZUS wskazujących na brucelozę jako chorobę zawodową wnioskodawcy, a w konsekwencji i wiążące się z nią skutki jak np. orzeczenie z 12 kwietnia 2002r. , orzeczenie z dnia 20 kwietnia 2003r. Bruceloza jako choroba zawodowa wnioskodawcy powtarza się wraz z toksoplazmozą w szeregu innych orzeczeniach lekarzy orzeczników ZUS, także w orzeczeniu z dnia 18 listopada 2011r.
Niewątpliwie jednak decyzją Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 marca 1993r. stwierdzono uM. K.chorobę zawodową jedynie w postaci toksoplazmozy.
W tym kontekście Sąd Apelacyjny stwierdza, że biegli sądowi powołani przez Sąd I instancji, wbrew zarzutom apelacji, dysponowali niezbędną wiedzą i doświadczeniem zawodowym, a sporządzone przez nich opinie zostały wydane w oparciu o badania przedmiotowe, uwzględniały całość zgromadzonej dokumentacji lekarskiej, a nadto zawierały logiczne i rzeczowe uzasadnienia, co pozwalało na ich ocenę przez pryzmatart. 233 § 1 k.p.c.Zdaniem Sądu Apelacyjnego nie było żadnych przesłanek do kwestionowania wiarygodności opinii biegłych sądowych i ich przydatności do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Sąd Apelacyjny wskazuje, że postępowanie dowodowe nie zostało ograniczone do jednego biegłego, a Sąd miał na uwadze zastrzeżenia do opinii biegłych, które składał apelujący. Sąd powołał kolejnego biegłego, który również wydał jednoznaczną opinię w zakresie spornym. Podkreślić należy, że Sąd I instancji prowadził tak długo postępowanie dowodowe, aż uzyskał jednoznaczną odpowiedz na tezy dowodowe stawiane biegłym. Sąd nie może sprzeciwić się bowiem wyłącznie jednoznacznym opiniom końcowym biegłych. W niniejszej sprawie biegli jednoznacznie i jednomyślnie stwierdzili, że na podstawie dokumentacji medycznej oraz badaniu przedmiotowemu, że wnioskodawca nie jest całkowicie niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową.
Przy jednoznaczności materiału dowodowego w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy nie był zobowiązany do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego tak długo, aż strona udowodni korzystną dla siebie tezę. W konsekwencji Sąd Apelacyjny uznał, że sporządzone w toku postępowania przed Sądem I instancji opinie stanowiły wystarczającą podstawę ustaleń faktycznych. Skoro zatem zarzuty apelacji sprowadzały się do negowania ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego opartych na wiedzy biegłych sądowych, podlega ona w tym zakresie oddaleniu. Sąd Apelacyjny podkreśla, że opinia biegłych podlega ocenie na podstawie właściwych dla jej przedmiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonej w niej wniosków (postanowienie Sądu Najwyższego, z dnia 7 listopada 2000r., sygn. i CKN 1170/98 – publ. OSNC 2001/4/64).
W wywiedzionej apelacji pełnomocnik odwołującego interpretujeart. 18 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowychpod kątem kwalifikacji zawodowych. Podkreślić należy, że przepis ten w żadnym razie nie traktuje o wpływie stopnia niezdolności do pracy na przyznawane wnioskodawcy świadczenie. Przepis ten stanowi o minimalnej wysokości renty z tytułu niezdolności do pracy oraz renty szkoleniowej, przyznawanej na podstawie ustawy wypadkowej. W tym zakresie apelacja jest całkowicie bezzasadna.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny działając na podstawieart. 385 k.p.c.orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku

del. SSO Katarzyna Schönhof-Wilkans

SSA Jolanta Cierpiał (spr.)

SSA Ewa Cyran