Sąd Rejonowy w Wyszkowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 872/13
Data wyroku: 2014-05-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Brzostek
Słowa kluczowe: Mienie
Podstawa prawna: art. 278§1 kk, art. 278§1 kk w zw. z art. 64§1 kk

1.Sygn. akt II K 872/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 maja 2014 r.
Sąd Rejonowy w Wyszkowie w II Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący:SSR Magdalena Brzostek
Protokolant: st. sekr. sąd. Piotr Długoborski
w obecności Prokuratora -------------
oskarżycieli posiłkowychM. G. (1)iW. G. (1)
po rozpoznaniu w dniu: 21 maja 2014 r.
na rozprawie
sprawy:

1
M. M. (1)s.H.iE.zd.S.

urodz. (...)wT.

2
M. B. (1)s.J.iK.zd.B.,

urodz. (...)wP.
oskarżonych o to, że:w dniu 12 lipca 2013 roku wW.ul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali kradzieży mienia w ten sposób że podali się za pracowników gazowni i pod pretekstem sprawdzenia szczelności urządzeń gazowych, weszli do budynku mieszkalnego, a następnie wykorzystując nieuwagę mieszkańców budynku, zabrali w celu przywłaszczenia szkatułkę z zawartością wyrobów ze złota i srebra o łącznej wartości 10000 złotych działając na szkodęW.iM. G. (2), przy czymM. M. (1)zarzucanego czynu dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne
tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w stosunku doM. M. (1)
tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.w stosunku doM. B. (1)

orzeka:

I
oskarżonegoM. M. (1)uznaje za winnego zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu i za to na podstawieart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.skazuje go i na podstawieart. 278 § 1 k.k.wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 33 § 2 k.k.wymierza oskarżonemuM. M. (1)karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych;

III
na podstawieart. 46 § 2 k.k.orzeka od oskarżonegoM. M. (1)solidarnie na rzecz pokrzywdzonychM. G. (2)iW. G. (2)nawiązkę w wysokości 6000 (sześć tysięcy) złotych;

IV
oskarżonegoM. B. (1)uznaje za winnego zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu i za to na podstawieart. 278 § 1 k.k.skazuje go i wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

V
na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie wymierzonej oskarżonemuM. B. (1)kary 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata;

VI
na podstawieart. 73 § 1 k.k.w okresie próby oddaje skazanegoM. B. (1)pod dozór kuratora;

VII
na podstawieart. 33 § 2 k.k.wymierza oskarżonemuM. B. (1)karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych;

VIII
na podstawieart. 46 § 2 k.k.orzeka od oskarżonegoM. B. (1)solidarnie na rzecz pokrzywdzonychM. G. (2)iW. G. (2)nawiązkę w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych;

IX
zasądza od oskarżonegoM. M. (1)na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w sprawie w kwocie 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych, w tym kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty oraz od oskarżonegoM. B. (1)w kwocie 350 (trzysta pięćdziesiąt) złotych, w tym kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty.

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy ustalił następujący stan faktyczny:
W domu przyul. (...)wW.zamieszkują małżonkowieW. A.iM. G. (2), ich dzieci:M. G. (3)iD. G.oraz prowadząca domM. O..
W dniu 12 lipca 2013 rokuM. M. (1)iM. B. (1)przebywając wW.udali się do domu przyul. (...)i podając się za pracowników gazowni, pod pretekstem sprawdzenia szczelności urządzeń gazowych, zostali wpuszczeni przez mieszkającą w tym domuM. O.do budynku mieszkalnego. Po uprzednim sprawdzeniu skrzynki gazowej na zewnątrz, oskarżeni wraz zM. O.iM. G. (3)przemieszczali się po domu, przebywając w różnych jego pomieszczeniach, w tym w piwnicy i pokojach. Przebywając w jednym z pomieszczeń, wykorzystując nieuwagę towarzyszących im domowników, dokonali kradzieży mienia w ten sposób, że zabrali w celu przywłaszczenia szkatułkę z zawartością wyrobów ze złota i srebra o łącznej wartości 10000 zł stanowiących własnośćW. A.iM. T.małżonkówG., przy czym działali wspólnie i w porozumieniu, zaśM. M. (1)zarzucanego czynu dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne. Samochód, którym przyjechali, oskarżeni pozostawili w okolicach przystanku PKP.
W dacie orzekaniaM. B. (1)był dotychczas raz karany za przestępstwo zart. 178 a § 1 k.k., przy czym wymierzoną mu za ten czyn karę grzywny wykonano 26.05.2010 r.
M. M. (1)popełnił wymieniony czyn będąc wcześniej prawomocnie skazanym m.in. za umyślne przestępstwa podobne, tj. czyny zart. 279 § 1 k.k.,art. 278 § 1 k.k.orazart. 280 § 1 k.k.objęte wyrokiem łącznym z dnia 06.10.2000 r. w sprawie sygn. III K 72/2000 Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim, którym orzeczono wobec niego karę łączną 12 lat pozbawienia wolności. Oskarżony został warunkowo zwolniony z odbycia reszty kary w dniu 03.06.2009 r. po odbyciu kary ponad 9 lat pozbawienia wolności.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujący materiał dowodowy: częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. M. (1)(k. 106-108v, 154-155v, 194, 198), częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. B. (1)(k. 95-97v 98-100 157-158v, 194, 194v, 198), zeznania świadkaM. G. (2)(k. 13-14v, 195v), zeznania świadkaW. G. (2)(k. 2-4, 195v-196), zeznania świadkaM. G. (3)(k. 8-10, 25-26, 56-57, 87-88, 196-197), zeznania świadkaM. O.(k. 6-7, 35-36, 58-59, 79-80 197-197v), protokół oględzin (k. 11-12v), materiał poglądowy (k. 15-18), tablica poglądowa (k. 24, 34, 54, 55, 81, 82, 89, 90), protokół zatrzymania rzeczy (k. 31-33), protokół oględzin rzeczy (k. 37-39), pismo do KPP (k. 48-49, 51-52, 65, 66, 72, 78), pokwitowanie (k. 85), płyta z nagraniem z monitoringu (k. 86), protokół zatrzymania osoby (k. 93), kopia świadectwa dojrzałości (k. 109-110), karta karna (k. 111-112, 113-115, 173-175, 176-178), odpis wyroku (k. 124-124v, 125-127v, 128-128v, 129-130, 131, 134-143v, 144-114v, 149-150v), informacja (k. 133, 148), informacja o obliczeniu kary (k. 151), zawiadomienie (k. 152).
OskarżonyM. M. (1)zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i przed Sądem przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wprawdzie na rozprawie odmówił składania wyjaśnień, jednak w postępowaniu przygotowawczym złożył obszerne wyjaśnienia. Twierdził m.in., że oskarżonyB.nic nie wiedział o dokonywanych przez niego kradzieżach, a jedynie jeździł z nim jako kierowca, gdyż oskarżonyM.nie posiadał prawa jazdy.
Sąd w tej części uznał wyjaśnienia oskarżonego za niewiarygodne. Świadczą o tym zeznania świadkówM. O.iM. G. (3), którzy zgodnie zeznali, że oskarżonyB.brał aktywny udział a akcie kradzieży mienia, chodził razem zM. M.po całym domu, podszywał się pod pracownika gazowni, wykonywał czynności urządzeniami, mające uwiarygodnić oskarżonych w oczach domowników. To on wydałM. G. (3)polecenie otwarcia okna, co umożliwiło odwrócenie jego uwagi i zabór szkatułki z biżuterią.
W ocenie Sądu to oskarżonyM.był pomysłodawcą sposobu dokonywania kradzieży, a jego zeznania miały służyć oczyszczeniu z zarzutów oskarżonegoB., który aktywnie współpracował z nim w tym procederze. Zeznania w tej części miały na celu uwolnienieM. B. (1)od odpowiedzialności za popełniony czyn.
OskarżonyM.m.in. wyjaśnił, że w lipcu 2013 r. razem zM. B. (1)trafili doW., a potem do domu przyul. (...). Samochód, którym przyjechali pozostawili w pobliżu przystanku PKP. Podał również, że dopiero po kradzieży szkatułki sprawdził jej zawartość oraz że część skradzionych przedmiotów sprzedał na bazarzeR.wW.młodemu mężczyźnie za łączną kwotę 1700 zł., a następnie sprzedał pozostałą część skradzionej biżuterii. Wyjaśnił również, że posiadał uprawnienia gazowniczo – kominiarskie, aM. B. (1)nie miał takich uprawnień i nie był pracownikiem gazowni.
W tej części Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego za wiarygodne, ponieważ znajdują one potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, w tym w zeznaniach przesłuchanych świadków.
OskarżonyM. B. (1)zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i przed Sądem konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i negował swoją rolę w kradzieży. Na rozprawie odmówił składania wyjaśnień. W postępowaniu przygotowawczym podał, że zna oskarżonegoM., który pracował w firmie gazowniczo - kominiarskiej i dokonywał przeglądów kominów i instalacji gazowych. Z wyjaśnień tych wynika, iżM. B. (2), posiadając prawo jazdy kilkukrotnie jeździł z oskarżonymM.na przeglądy, samochodem należącym doM. M. (1), jednak twierdził, że nie wiedział o dokonywanych przez niego kradzieżach, a jego rola ograniczała się do kierowania pojazdem i asystowania przy przeglądach.
Ta część wyjaśnień oskarżonego miała stanowić uzasadnienie dla przyjętej przez niego linii obrony, co w jego zamyśle miało uwolnić go od grożącej mu odpowiedzialności.
W tej części wyjaśnienia oskarżonego są całkowicie niewiarygodne z uwagi na ich sprzeczność z pozostałym materiałem dowodowym. Świadczą o tym zeznania świadkówM. O.iM. G. (3), który zeznał, że obaj oskarżeni podawali się za pracowników gazowni, zaś oskarżonyB.miał ze sobą jakieś urządzenie, z którym chodził po domu, obaj mieli stroje sugerujące, że mogli być pracownikami gazowni. Natomiast świadekM. O.zeznała, że oskarżonyB.był bardzo aktywny, w tym werbalnie i nawet, by ich uwiarygodnić, powoływał się na dyrektywy unijne. Poza tym, gdyby oskarżony nie podejrzewał, w jakim celu przyjechali zM. M.do domu pokrzywdzonych, to nie zostawiałby pojazdu w okolicach stacji PKP, zwłaszcza że oskarżeni mieli ze sobą różne urządzenia i logicznym jest, że łatwiej byłoby dokonać inspekcji podjeżdżając w miejsce, w którym miała się ona odbyć.
Powyższe jednoznacznie świadczy o tym, że rolaM. B. (1)w dokonanej kradzieży, nie była tak marginalna, jak starali się to przedstawić obaj oskarżeni. M.B.brał czynny, aktywny współudział w tym procederze, a przytoczone okoliczności w świetle doświadczenia życiowego wskazują, iż doskonale wiedział, jaki jest cel wizyty obu oskarżonych w domu przyul. (...).
Sąd uznał zeznania oskarżonegoB.w części, w której opisywał, że jeździł samochodemM. M. (1)wożąc go na „inspekcje”, oraz że w lipcu 2013 r. chodził z nim po pomieszczeniach domu przyul. (...)wW., za wiarygodne, ponieważ w tym zakresie jego wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym.
Sąd zważył co następuje:
Sąd dał wiarę przyznaniu się oskarżonegoM. M. (1)do winy oraz częściowo jego wyjaśnieniom złożonym w postępowaniu przygotowawczym. Zdaniem Sądu przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa oraz jego wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego w części, w jakiej Sąd uznał je za wiarygodne, nie budzą żadnych wątpliwości.
Zdaniem Sądu częściowo wyjaśnienia oskarżonego z postępowania przygotowawczego są zgodne z rzeczywistością i dlatego Sąd dał im wiarę. Wyjaśnienia te znajdują bowiem potwierdzenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym. W szczególności poświadczają je zeznania świadków oraz dowody w postaci dokumentacji fotograficznej, a także protokoły oględzin, z których wynika, że oskarżony został rozpoznany jako sprawca kradzieży.
Natomiast oskarżonyB.nie przyznał się do winy, jednak zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że dopuścił się zarzucanego mu czynu. Powyższe znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadków, dokumentacji fotograficznej, a także protokołach oględzin, z których wynika, że oskarżony został rozpoznany jako jeden ze sprawców kradzieży.
W niniejszej sprawie ważnymi dowodami były zeznania świadków.
ŚwiadekM. G. (2)zeznała, że nie była obecna w domu w chwili dokonania kradzieży. W postępowaniu przygotowawczym wymieniła skradzione przedmioty, które oszacowała na 10000 zł, jednak na rozprawie podała, że okazało się, iż zginęły jeszcze inne rzeczy, ale nie potrafiła ich wymienić. Podała, że wraz z mężem oszacowali to wszystko co zginęło na kwotę ok. 22000 zł. Świadek zeznał, że jedna ze skradzionych bransoletek ma dla rodziny wartość sentymentalną i pytała w kilku miejscach ile kosztowałoby jej odtworzenie i wskazywano kwoty pomiędzy 8000 zł a 10000 zł, zaś drugiej bransoletki kupionej w Indiach, na której jest próba srebra oznakowana jako Ragastan, ręcznej roboty, w ogóle nie można odkupić.
Sąd uznał zeznania tego świadka za wiarygodne w całości, ponieważ korespondują one z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym z wyjaśnieniami oskarżonegoM.złożonymi w postępowaniu przygotowawczym oraz dokumentacją fotograficzną.
ŚwiadekW. G. (2)zeznał, że również nie było go w domu, gdy doszło do kradzieży oraz że w momencie kradzieży nie znał bieżącej wartości skradzionej biżuterii. Podał, że wraz z żoną oszacowali skradzioną biżuterię w ten sposób, że mniej więcej znali wagę poszczególnych przedmiotów i żona pytała u jubilerów ile by taka rzecz mogła kosztować. Prosili też klientów biura podróży prowadzonego przez jego żonę, którzy wyjeżdżali do Indii czy do Tunezji aby orientowali się ile teraz mogą kosztować przedmioty, których zdjęcia im dawali i oni się pytali o ceny i przekazywali informacje pokrzywdzonym, natomiast będąc w Grecji pokrzywdzeni dokonali takiego sprawdzenia sami. W postępowaniu przygotowawczym świadek zeznał, iż pod jego nieobecność w domu przebywali dwaj mężczyźni, podający się za pracowników gazowni, po wyjściu których stwierdzono, że z jednego pokoju zginęła szkatułka ze złotą i srebrną biżuterią. Świadek podał, iż sprawdził, że w tym dniu żadnej kontroli z gazowni nie było, wymienił też skradzione przedmioty i ocenił ich wartość na 10000 zł.
W ocenie Sądu zeznania tego świadka są wiarygodne w całości, ponieważ korespondują one z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym z wyjaśnieniami oskarżonegoM.złożonymi w postępowaniu przygotowawczym, zeznaniami świadkaM. G. (2)oraz dokumentacją fotograficzną.
ŚwiadekM. O.zeznała, że była w domu w dniu zdarzenia, oskarżeni zadzwonili do drzwi, a ona im otworzyłam i zawołałaM. G. (3). Z zeznań świadka wynika, że mężczyźni ci twierdzili, że Unia Europejska wydała takie oświadczenie, że wszystkie urządzenia gazowe trzeba sprawdzić, czy nie ulatnia się gaz i zaczęli sprawdzać skrzynkę gazową na zewnątrz. Potem powiedzieli, że muszą sprawdzić urządzenia także w domu. Z zeznań świadka wynika, że obydwaj ci mężczyźni mówili i obydwaj chodzili po pomieszczeniach w domu, byli też w piwnicy, obaj twierdzili, że są pracownikami gazowni, obaj mieli urządzenia do mierzenia gazu. Według świadka, gdy oskarżeni weszli do mieszkania, to poczuli się pewnie. Świadek bez żadnych wątpliwości podał, że oskarżonyB.był bardzo aktywny i to on kazałM. G. (3)otworzyć okno w sypialni. W postępowaniu przygotowawczym świadek zeznała, że mieszka wspólnie z rodziną PaństwaG.i prowadzi im dom, oraz że w dniu 12.07.2013 r. w godzinach 12.00 – 14.00 przyszło do tego domu dwóch mężczyzn, którzy przedstawili się jako pracownicy gazowni i oznajmili, że sprawdzają, czy nie ulatnia się gaz. Na tej podstawie zostali wpuszczeni do domu. Z zeznań świadka wynika, że obaj mężczyźni ubrani byli w ciemnogranatowe ubrania i mieli czapki z daszkiem z takiego samego materiału. Mieli też przy sobie jakieś papiery służbowe i sprawdzali wyciek gazu. Świadek opisała też wiek i wygląd tych mężczyzn, a także podała, iż po powrocieW. G. (2)z pracy, stwierdził on, że została skradziona szkatułka, w której były wyroby ze złota i srebra, w tym pamiątki rodzinne.
Sąd uznał zeznania tego świadka za wiarygodne w całości, ponieważ są one spójne, logiczne i konsekwentne oraz znajdują potwierdzenie w zeznaniach drugiego z bezpośrednich świadków zdarzenia –M. G. (3)oraz korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym z wyjaśnieniami oskarżonegoM.złożonymi w postępowaniu przygotowawczym, dokumentacją fotograficzną, tablicami poglądowymi.
ŚwiadekM. G. (3)zeznał, że w dniu 12.07.2013 r. przebywał w domu wW.przyul. (...). W domu była jeszcze jego siostraD. G.orazM. O., która wyszła na dwór, a za chwilę poprosiła, aby wyszedł też świadek. Kiedy świadek wyszedł przed dom, oskarżeni oznajmili, że są z firmy gazowniczej i chcą przeprowadzić kontrolę skrzynki, która jest na dworze i pieca gazowego. Z zeznań świadka wynika, że chodził z tymi mężczyznami do poszczególnych pomieszczeń. Świadek zeznał, że szkatułka z biżuterią stała w sypialni jego rodziców, zaś mężczyźni chcieli również wejść do sypialni twierdząc, że muszą tam sprawdzić wentylację. Wg świadka obaj ci mężczyźni chodzili po domu i obaj podawali się za pracowników gazowni. Obaj rozmawiali i ze świadkiem i zM. O.. Świadek zeznał, iż oskarżonyM. B. (1)miał jakieś urządzenie, z którym chodził po domu, zaś drugi mężczyzna sporządzał jakiś protokół. OskarżonyM.na ubraniu miał plakietkę ze zdjęciem. Obaj mieli stroje sugerujące, że mogli być pracownikami gazowni i za takich się podawali. Wówczas, gdy zginęła szkatułka z sypialni rodziców, to obaj oskarżeni byli obecni w tym pomieszczeniu. W postępowaniu przygotowawczym świadek zeznał, że w dniu 12.07.2013 r. do domu wR., przyul. (...), gdzie mieszka wraz z rodzicami, siostrą iM. O., przyszło 2 mężczyzn, którzy podali, iż są z centrali PGNiG wW.i że sprawdzają na tym osiedlu w domach instalacje gazowe. Jeden z tych mężczyzn posiadał wyglądający na prawdziwy identyfikator ze zdjęciem i personaliami tej osoby, z plastikową obwolutą. Mężczyźni posiadali odzież w kolorze czarnym, mieli czapki z daszkiem. Z zeznań świadka wynika, iż mężczyźni sprawdzili skrzynkę gazową na zewnątrz, a następnie weszli do piwnicy, w której znajduje się piec gazowy, a potem wchodzili do kolejnych pomieszczeń w domu w tym do sypialni, skąd została skradziona biżuteria.
W ocenie Sądu zeznania tego świadka są wiarygodne w całości. Są one rzeczowe, spójne, logiczne i konsekwentne oraz korespondują z zeznaniami drugiego z bezpośrednich świadków zdarzenia –M. O.oraz z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym z wyjaśnieniami oskarżonegoM.złożonymi w postępowaniu przygotowawczym, dokumentacją fotograficzną, tablicami poglądowymi.
Za wiarygodne i istotne dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie należy uznać również pozostałe dokumenty zgromadzone w sprawie, w szczególności odpisy wyroków, karty karne, informacje, materiały poglądowe, protokoły oględzin, dokumentację fotograficzną. Czynności te zostały przeprowadzone zgodnie z procedurą, zaś dokumenty zgromadzone w sprawie zostały wystawione przez uprawnione do tego organy, a ich treść nie pozostawia wątpliwości co do prawdziwości zawartych w nich informacji.
Zdaniem Sądu w świetle poczynionych ustaleń faktycznych, dokonanych na podstawie analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, nie ma wątpliwości co do tego, że oskarżeniM. M. (1)iM. B. (1)działając wspólnie i w porozumieniu, w dniu 12 lipca 2013 roku wW.z domu przyul. (...)zabrali w celu przywłaszczenia szkatułkę zawierającą wyroby ze złota i srebra o łącznej wartości 10000 zł. stanowiące własnośćM.iW. G. (2). Czynem swym oskarżonyM. B. (1)wypełnił dyspozycję przepisu zart. 278 § 1 k.k.i naruszył dobro prawnie chronione, jakim jest własność. Natomiast oskarżonyM. M. (1)zarzuconego mu czynu dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary pozbawienia wolności objętej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 06.10.2000 r. w sprawie sygn. III K 72/2000, którym orzeczono wobec niego karę łączną 12 lat pozbawienia wolności, m.in. za umyślne przestępstwa podobne, tj. czyny zart. 279 § 1 k.k.,art. 278 § 1 k.k.orazart. 280 § 1 k.k., za które wymierzono kary jednostkowe: 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 1 rok pozbawienia wolności, przy czym oskarżony został warunkowo zwolniony z odbycia reszty kary w dniu 03.06.2009 r. po odbyciu kary pozbawienia wolności w wymiarze ponad 9 lat. Czynem swym wypełnił dyspozycję przepisu zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i naruszył dobro prawnie chronione, jakim jest prawo własności.
Art. 64 § 1 k.k.stanowi, że jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.
Natomiast stosownie do treściart. 115 § 3 k.k.przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju; przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa podobne.
Wobec przytoczonych okoliczności Sąd uznając oskarżonegoM. M. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności.
Sąd przy wymiarze kary wziął pod uwagę charakter i okoliczności popełnionego czynu, jego społeczną szkodliwość, która jest znaczna oraz stopień winy oskarżonego, jak również charakter naruszonego przez oskarżonego przypisanym mu czynem dobra prawem chronionego. Jako okoliczność obciążającą Sąd uznał fakt, że oskarżony był w przeszłości wielokrotnie karany, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu oraz to, że dopuścił się zarzucanego mu czynu w warunkach recydywy.
Sąd orzekł wobec oskarżonego bezwzględną karę pozbawienia wolności z uwagi na jego uprzednią karalność oraz ze względu na to, że popełnił zarzucane czyny w warunkach określonych wart. 64 § 1 k.k., tj. w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne. Wobec oskarżonego w przeszłości została wymierzona kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Pomimo tego oskarżony ponownie popełniał przestępstwa, w tym skierowane przeciwko mieniu. W związku z tym, zdaniem Sądu brak było podstaw do wymierzenia kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, o których mówiart. 69 k.k.W ocenie Sądu jedynie bezwzględna kara pozbawienia wolności spełni swoje cele, wpływając pouczająco, wychowawczo i zapobiegawczo na sprawcę.
Z uwagi na rodzaj i ilość popełnionych przez oskarżonego w przeszłości przestępstw, Sąd uznał, iż nie ma podstaw do przyjęcia, że w razie warunkowego zawieszenia wykonania kary, oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego. Dotychczas orzekano wobec oskarżonego zarówno bezwzględne kary pozbawienia wolności, jak i kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, jednak oskarżony popełniał kolejne przestępstwa, w tym tego samego rodzaju, za które był skazywany. Skutkiem tego jest niemożność wymierzenia kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Sąd przy wymiarze kary miał przede wszystkim na względzie prewencyjne oddziaływanie kary w stosunku do osoby oskarżonego. Orzekane wobec niego kary nie osiągnęły zamierzonego efektu resocjalizacyjnego, zaś społeczna szkodliwość tych czynów jest wysoka.
Oskarżony nie wyciągnął żadnych wniosków ze swojego dotychczasowego postępowania, kolejnych orzekanych wobec niego kar i długoletniego pobytu w zakładzie karnym. Jest to jaskrawy przejaw lekceważenia norm obowiązujących w społeczeństwie.
Sąd uznając oskarżonegoM. B. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata, jednocześnie oddając skazanego w okresie próby pod dozór kuratora.
W ocenie Sądu odnośnie oskarżonegoM. B.spełnione zostały przesłanki, o których mowa wart. 69 k.k., zaś wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności, także z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, spełni swoje cele, wpływając pouczająco, wychowawczo i zapobiegawczo na sprawcę. Podnieść należy, że to oskarżonyM.był organizatorem kradzieży z użyciem podstępu, polegającego na podaniu się za pracowników gazowni i dokonaniu zaboru mienia, o czym świadczy również fakt, że to on sprzedawał na bazarze skradzione przedmioty, zaś oskarżonyB.przyłączył się do tych działań, nie będąc wcześniej karanym za przestępstwa przeciwko mieniu. Został 8 lat wcześniej tylko raz ukarany za przestępstwo zart. 178 a § 1 k.k.Zatem stopień winy oskarżonegoB.jest mniejszy niż oskarżonegoM..
Okres próby, na jaki zawieszono wykonanie orzeczonej kary, zdaniem Sądu będzie wystarczający, aby sprawdzić trafność pozytywnej prognozy, że oskarżony nie wejdzie ponownie w konflikt z prawem. Należy przewidywać, że orzeczona kara zmotywuje oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego chociażby z uwagi na możliwość odbywania kary izolacyjnej w razie zarządzenia wykonania orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności, zwłaszcza, że w okresie próby będzie nadzorowany przez kuratora.
Ponadto Sąd wymierzył oskarżonym, obok kar pozbawienia wolności, również kary grzywny na podstawieart. 33 § 2 k.k.: oskarżonemuM. M. (1)w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych, zaś oskarżonemuM. B. (1)w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych oraz orzekł solidarnie na rzecz pokrzywdzonych: od oskarżonegoM. M. (1)nawiązkę w wysokości 6000 (sześć tysięcy) złotych, a od oskarżonegoM. B. (1)nawiązkę w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych.
Wymierzone oskarżonym kary grzywny oraz środki karne będą stanowiły dla nich dodatkową dolegliwość i w ocenie Sądu spowodują, że oskarżeni nigdy więcej nie zdecydują się na drogę przestępstwa, zaś nawiązka ma również charakter kompensacyjny odnośnie poniesionej przez pokrzywdzonych straty.
Sąd różnicując wymierzone oskarżonym kary i środki karne kierował się zasadą indywidualizacji wymiaru kary i wziął pod uwagę stopień winy każdego z oskarżonych oraz ich rolę w popełnieniu przestępstwa, a także indywidualne okoliczności dotyczące warunków osobistych każdego ze sprawców.
Rolą Sądu orzekającego jest wyważenie proporcji miedzy winą sprawcy, a orzekaną wobec niego karą. Dlatego Sąd nie mógł uwzględnić wniosku oskarżycieli posiłkowych o wymierzenie oskarżonym kar w najwyższym możliwym wymiarze.
Przestępstwo zart. 278 § 1 k.k.zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Tak więc górna granica zagrożenia ustawowego wobec oskarżonegoB.wynosi 5 lat, natomiast w stosunku do oskarżonegoM.7 lat i 6 miesięcy. Zdaniem Sądu odnośnie obu oskarżonych byłyby to kary niewspółmiernie surowe do okoliczności i wagi czynu oraz stopnia jego społecznej szkodliwości.
Sąd nie mógł też uwzględnić wniosku oskarżycieli posiłkowych co do nałożenia na oskarżonych obowiązku naprawienia szkody.
Zgodnie z treściąart. 46 § 1 k.k.w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o przedawnieniu roszczenia oraz możliwości zasądzenia renty nie stosuje się. Natomiast § 2 tego przepisu stanowi, że zamiast obowiązku określonego w§ 1sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego.
Natomiast w myślart. 49 a k.p.k.jeżeli nie wytoczono powództwa cywilnego, pokrzywdzony, a także prokurator, może ażdo zakończenia pierwszego przesłuchania pokrzywdzonego na rozprawie głównejzłożyć wniosek, o którym mowa wart. 46 § 1 Kodeksu karnego.
Tymczasem w niniejszej sprawie pokrzywdzeni zgłosili wniosek o naprawienie szkody w wysokości 22000 zł. dopiero zajmując końcowe stanowisko w sprawie, już po zamknięciu przewodu sądowego. Tak więc zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami orzeczenie naprawienia szkody nie było dla Sądu obligatoryjne.
W niniejszej sprawie akt oskarżenia został skonstruowany w oparciu o zidentyfikowaną biżuterię, którą pokrzywdzeni w postępowaniu przygotowawczym wymienili i szczegółowo opisali, wskazując m.in. wygląd i wagę poszczególnych przedmiotów oraz kruszec, z którego zostały wykonane, oszacowaną na kwotę 10000 zł. Oskarżeni w toku postępowania nie kwestionowali ani wskazanej biżuterii, ani wskazanych wartości. Zatem nie wychodząc poza granice aktu oskarżenia bezspornie ustalono, że łączna wartość skradzionego mienia wyniosła 10000 zł. Tak więc Sąd przyjął te okoliczności za udowodnione.
Jednakże w toku postępowania pokrzywdzeni rozszerzyli zarówno przedmiotowo, jak i odnośnie wartości swoje twierdzenia dotyczące powstałej szkody, ale nie byli w stanie określić, jaka jeszcze biżuteria, poza wymienioną podczas zeznań w postępowaniu przygotowawczym im zginęła. Tak więc rozszerzonego roszczenia nie można było zidentyfikować, a co za tym idzie – oszacować. Z tych względów Sąd nie mógł też orzec o obowiązku naprawienia szkody z urzędu, bowiem w toku postępowania nie został w dostateczny sposób udowodniony ani ostateczny zakres szkody, ani jej wartość. Podkreślić należy, że pokrzywdzona zeznając na rozprawie podała: „Ja wymieniłam skradzione rzeczy jak byłam przesłuchiwana w KPP wW., ale potem jak przeglądałam zdjęcia, to okazało się, że zginęły jeszcze inne rzeczy. Ja w tej chwili dokładnie nie pamiętam. My z mężem oszacowaliśmy to wszystko co zginęło i jest to kwota ok. 22000 zł.”. Natomiast z istoty odszkodowania wynika, że aby można było je zasądzić konieczne jest ustalenie zakresu szkody i jej wysokości. Skoro zatem Sąd na chwilę zamknięcia przewodu sądowego nie dysponował nawet pełną listą skradzionych przedmiotów, a pokrzywdzeni domagali się kwoty 22000 zł., to nie mógł orzec o obowiązku naprawienia szkody. Podobnie rzecz się ma z jej wysokością. Szacunki dokonane przez pokrzywdzonych były w tym zakresie niewystarczające wobec nie wskazania przedmiotów, które zostały przez nich oszacowane, zwłaszcza, że oskarżonyM.zakwestionował podaną przez nich wartość szkody, tj. 22000 zł. Natomiast Sąd nie miał żadnej możliwości, aby zweryfikować rozszerzony przedmiotowo zakres szkody.
Dlatego też Sąd, aby choć w części zrekompensować pokrzywdzonym poniesione przez nich straty, skorzystał z możliwości, by zamiast obowiązku naprawienia szkody orzec na ich rzecz nawiązki.
Podkreślić należy, że wyrok skazujący wydany w postepowaniu karnym jest wiążący w procesie cywilnym. Tak więc nie ma żadnych przeszkód, aby pokrzywdzeni dochodzili swoich roszczeń odszkodowawczych na drodze cywilnej.
Zdaniem Sądu tak orzeczone kary i środki karne są adekwatne i proporcjonalne do stopnia zawinienia każdego z oskarżonych, stopnia społecznej szkodliwości czynu, a także zrealizują swoje cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i umocnią przekonanie, że sprawcy przestępstw ponoszą odpowiedzialność adekwatną do popełnionych czynów. W ocenie Sądu spełnią one swoje cele, wpływając pouczająco, wychowawczo i zapobiegawczo na sprawców i stanowią dla nich dostateczną dolegliwość.
O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o zasadę, zgodnie z którą oskarżony winien ponieść ciężar finansowy postępowania w przypadku wyroku skazującego (art. 626 § 1 k.p.k.,627 k.p.k.). Jednocześnie nie znaleziono podstaw do odstąpienia od tej reguły na rzecz zwolnienia od ponoszenia kosztów procesu przez oskarżonych.