Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1002/13
Data wyroku: 2014-05-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Daśko, Marek Wojnar, Włodzimierz Suwała
Słowa kluczowe: Warunkowe Umorzenie Postępowania
Podstawa prawna: art. 66 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 1002/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 maja 2014 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Marek Wojnar (spr.)
Sędziowie:  SSO Włodzimierz Suwała
SSR del. Joanna Daśko
protokolant - sekr. sądowy Renata Roman
przy udziale prokuratora - Mariusza Ejflera
po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2014 r.
sprawyR. T.
oskarżonego o przestępstwo zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie
z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt VIII K 34/13
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację prokuratora za oczywiście bezzasadną; koszty sądowe w postępowaniu odwoławczym przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.
Sygn. akt VI Ka 1002/13

UZASADNIENIE
R. T.został oskarżony o to, że w dniu 18 lipca 2012 r. wW.na terenie torów postojowych Dworca PKPW.W., wbrew przepisom ustawy, posiadał przy sobie łącznie 7,93 grama netto marihuany, zaliczanej do środków odurzających grupy I-N i IV-N oraz 0,88 grama netto amfetaminy zaliczanej do substancji psychotropowych grupy II-P, których posiadanie jest zabronione, tj. o czyn zart. 62 ust. l ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z dn. 19 września 2005 r. z późniejszymi zmianami). W akcie oskarżenia prokurator na podstawieart. 335 kpkzawarł wniosek o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie uzgodnionej z oskarżonym kary 5 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, dozór kuratora, grzywny w wysokości 40 stawek dziennych każda po 10 zł, przepadek zabezpieczonego dowodu rzeczowego oraz obciążenie kosztami postępowania, albowiem okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte.

     Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawiewyrokiem
    z dnia 20 czerwca 2013 r., sygn. akt. VIIIK 34/13,na podstawieart. 66 § 1 kk,art. 67 § 1 k.k.postępowanie karne wobec oskarżonegoR. T.warunkowo umorzył na okres próby 2 lat; na podstawieart. 67 § 3 kk. w zw. zart. 39 pkt 7 kk. zasądził odR. T.świadczenie pieniężne w wysokości 400 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; na podstawieart. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł przepadek dowodów rzeczowych zarejestrowanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 1/159/2012 (k. 35) pod poz. 1 i 2 nr Drz(...),(...)poprzez ich zniszczenie; na podstawieart. 627 kpk. zasądził odR. T.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości 1091,70 złotych, w tym 60 złotych tytułem opłaty.
Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator.Zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonegoR. T.i zarzucił mu błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w niezasadnym przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą warunki materialne przemawiające za zastosowaniem wobec oskarżonegoR. T.instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego określonej wart. 66 § 1 kk, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego, okoliczności podmiotowych i przedmiotowych niniejszej sprawy prowadzą do ustaleń przeciwnych.
W konkluzji apelacja wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje.
Apelacja prokuratora jest bezzasadna w stopniu oczywistym, w rozumieniuart. 457 § 2 kpk, a jej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący w apelacji powołuję się na błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki pozwalające na zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonego. Wskazuje również, że Sąd ten uznając, iż społeczna szkodliwość czynu nie jest znaczna, nie wskazał konkretnie, które z okoliczności określonych wart. 115 § 2 kkprzemawiały za takim stwierdzeniem. Ponadto prokurator zaznacza, iż istnieją wątpliwości co do prawdziwości wyjaśnieńR. T.w zakresie palenia przez niego marihuany.
Wyrażone w apelacji zarzuty są w całości bezpodstawne.
Przed merytorycznym odniesieniem się do zarzutu apelacji należy zaznaczyć, iż na posiedzeniu w przedmiocie wniosku prokuratora o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzania rozprawy w trybieart. 335 kpklub warunkowego umorzenia postępowania, które odbyło się w dniu 20 czerwca 2013 roku był obecny prokurator. Nie sprzeciwił się on wnioskowi złożonemu przez obrońcę oskarżonego o warunkowe umorzenie postępowania na okres próby 2 lat. Skoro wówczas zajął takie stanowisko to zupełnie niezrozumiałe jest następnie jego kwestionowanie przez prokuratora w środku odwoławczym. Podobnie nie ma racji bytu argument powoływany w apelacji dotyczący wątpliwości co do prawdziwości wyjaśnień oskarżonego. Skoro bowiem prokurator zauważa istnienie takowych, nie powinien w ogóle kierować do sądu wniosku o wydanie wyroku bez przeprowadzania rozprawy, co uczynił w niniejszej sprawie, wnosząc o orzeczenie wobec oskarżonego uzgodnionej z nim kary. Warto bowiem zauważyć, że zgodnie zart. 335 § 1 i § 2 kpkprokurator może dołączyć przedmiotowy wniosek, jeżeli okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte. Skoro zatem prokurator złożył wniosek w trybieart. 335 § 1 k.p.k.to tym samym uznał, że w jego ocenie, okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości. W tej sytuacji stanowisko prokuratora cechuje się w tym zakresie brakiem logiki i konsekwencji, jeżeli z jednej strony wnosi on o wydanie wyroku skazującego w trybieart. 335 § 1 k.p.k. kpk, a następnie w apelacji kwestionując warunkowe umorzenie postępowania, podnosi istnienie wątpliwości co do wyjaśnień oskarżonego. Podkreślić przy tym należy, że wbrew supozycjom skarżącego analiza wyjaśnień oskarżonego znajdujących potwierdzenie w innych dowodach zebranych w sprawie, w tym zeznaniach świadkówK. W.iŁ. Ł.oraz dowodach materialnych stanowiący podstawę ustaleń faktycznych nie budzą wątpliwości.
Odnosząc się zaś do wskazanych w apelacji zarzutów dotyczących ogólnikowego stwierdzenia przez Sąd I instancji, iż społeczna szkodliwość czynu nie jest znaczna, a Sąd ten nie wskazał konkretnie, które z okoliczności określonych wart. 115 § 2 kkprzemawiały za uznaniem, że szkodliwość społeczna czynu nie jest znaczna, należy stwierdzić, iż wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zarówno stopnia winy, stopnia społecznej szkodliwości czynu, jak i pozostałych przesłanek uzasadniających warunkowe umorzenie postępowania. Wypada bowiem mieć na względzie, iżart. 66 § 1 kkpozwala sądowi na warunkowe umorzenie postępowania przy uwzględnieniu szeregu przesłanek, wśród których znajduje się m.in. również ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu. Do przesłanek tych należą: stopień winy i społecznej szkodliwości czynu nie są znaczne, niebudzące wątpliwości okoliczności popełnienia przestępstwa, uprzednia niekaralność sprawcy za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia, a także uzasadnione przypuszczenie, że sprawca pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Dopiero analiza wszystkich wyżej wymienionych warunków daje sądowi możliwość zastosowania wobec oskarżonego warunkowego umorzenia postępowania. Tymczasem z apelacji wynika, iż skarżący jako kluczowy i w zasadzie jedyny element statuujący możliwość warunkowego umorzenia wskazuje na społeczną szkodliwość czynu.
O stopniu społecznej szkodliwości czynu decydują okoliczności określone wart. 115 § 2 kk. Są to okoliczności zarówno natury przedmiotowej (rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, waga naruszonych przez sprawcę obowiązków, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia), jak i podmiotowej (postać zamiaru albo brak zamiaru dokonania czynu zabronionego, motywacja sprawcy). Jednocześnie prokurator nie wykazał, w jaki sposób w/w okoliczności decydowały o tym, że dokonana przez Sąd meriti ocena, iż stopień społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżonemu nie jest znaczny jest wadliwa.
Podjęcie przez sąd prawidłowej decyzji w zakresie warunkowego umorzenia postępowania wymaga, aby stan faktyczny sprawy nie budził żadnych wątpliwości w świetle zebranego materiału dowodowego i dokonanej przez sąd jego oceny. To właśnie na podstawie tych dowodów sąd ustala sprawstwo oskarżonego, stopień jego zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, a więc okoliczności, które implikują inną przesłankę warunkowego umorzenia postępowania, a mianowicie wymóg, by okoliczności popełnienia czynu nie budziły wątpliwości(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2011 roku, III KK 159/11).
Kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy prawidłowo rozważył wszystkie przesłanki określone wart. 66 § 1 kkistniejące w stosunku do oskarżonegoR. T.i przemawiające za warunkowym umorzeniem postępowania wobec niego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, czyn zarzucany oskarżonemu miał charakter incydentalny, oskarżony bowiem nigdy był dotychczas karany, niewielka ilość posiadanych przez niego środków odurzających i substancji psychotropowych i posiadanie ich jedynie do własnego użytku (sugestia skarżącego, iż mogło być inaczej nie znajduje żadnego wsparcia dowodowego i nie znalazła odzwierciedlenia w zarzucie aktu oskarżenia) świadczą o tym, iż zarówno stopień winy oskarżonego, jak i stopień społecznej szkodliwości czynu nie są znaczne, a tym samym ocena tych okoliczności przez Sąd I instancji jest prawidłowa. Powoływanie się przez apelację na rodzaj pracy wykonywanej przez oskarżonego - w środowisku szkolnym, jest o tyle chybiony, że owo jednostkowe inkryminowane zachowanie oskarżonego miało miejsce poza terenem szkoły i w okresie wakacyjnym, kiedy szkoły nie działają. Trudno zatem uznać, że zachowanie oskarżonego mogło mieć jakikolwiek wpływ na jego pracę. Dodatkowo warto zaznaczyć, iż od czasu popełnienia czynu zabronionego przez oskarżonego w dniu 18 lipca 2012 roku upłynęły niemal 2 lata, natomiast od chwili wydania wyroku przez Sąd I Instancji - prawie 1 rok. Brak jest dowodów, by w tym okresie oskarżony w jakikolwiek sposób naruszył porządek prawny. Tym samym pozytywna prognoza kryminologiczna wobec oskarżonego, a także wyrok wydany przez Sąd Rejonowy okazały się jak najbardziej trafne i uzasadnione.
W tej sytuacji apelacja prokuratora mająca jedynie polemiczny charakter i prezentująca subiektywny pogląd jej autora nie mogła być skuteczna i podważać stanowisko Sąd meriti wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
O kosztach sądowych w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpkwobec nieuwzględnienia środka odwoławczego wniesionego przez oskarżyciela publicznego.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w dyspozytywnej części wyroku.