Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 111/14
Data wyroku: 2014-06-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogumiła Metecka-Draus, Stanisław Kucharczyk, Andrzej Mania
Słowa kluczowe: Wyrok Łączny
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. aktII AKa 111/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 czerwca 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Andrzej Mania (spr.)

Sędziowie:

SA Bogumiła Metecka-Draus
SA Stanisław Kucharczyk

Protokolant:

st. sekr. sądowy Anita Jagielska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Apelacyjnej Jerzego Barana
po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r.
sprawyP. Ś.
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku łącznego Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt III K 10/14

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. K.kwotę 147,60 (stu czterdziestu siedmiu i 60/100) złotych z VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym,

III
zwalnia skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt:II AKa 111/14

UZASADNIENIE

P. Ś.

został skazany prawomocnymi wyrokami:
1.Sądu Rejonowego w Gryfinie z dnia 22 czerwca 1995r., sygn. II K 55/95, za przestępstwo z art. 208 dk.k., popełnione w nocy z 7/8 listopada 1994r., na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 4 lat próby, której wykonanie zarządzono oraz wymierzoną na podstawie art. 36 § 1 i 2 dk.k. karę 260 złotych grzywny;
2.Sądu Rejonowego w Słubicach z dnia 14 marca 1996r., sygn. II K 992/94, za przestępstwo z art. 208 dk.k., popełnione 24 października 1994r., na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 3 lat próby, której wykonanie zarządzono;
3.Sądu Rejonowego w Szczecinie z 28 listopada 1997r., sygn. IV K 259/97, za przestępstwo zart. 11 § 1 k.k.w zw. zart. 210 § 1 k.k., popełnione 2 grudnia 1996r., na karę 3 lat pozbawienia wolności oraz 2 lat pozbawienia praw publicznych oraz za przestępstwo zart. 210 § 1 k.k., popełnione 2 grudnia 1996r., na karę 4 lat pozbawienia wolności i 3 lat pozbawienia praw publicznych,
oraz karę łączną 4 lat 6 miesięcy pozbawienia wolności i 4 lat pozbawienia praw publicznych;
4.Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 16 marca 2000r., sygn. akt IV K 185/00, zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 12 grudnia 2000r., za przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k., popełnione w nocy 17 lipca 1995r., na karę roku pozbawienia wolności i 30 stawek dziennych grzywny po 10 złotych;
Wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 20 września 2001r., sygn. akt IV K 13/01 połączono kary jednostkowe wynikające z wyroków o sygn. akt II 945/95 oraz II K 992/94 i wymierzono karę łączną roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności; umorzono postępowanie co do objęcia wyrokiem łącznym wyroku IV K 259/97.
5.Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 3 marca 2004r., sygn. akt III K 364/03, za przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., popełnione 19 września 2003r., na karę 6 lat 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz za przestępstwo zart. 263 § 2 k.k., popełnione w okresie od 19 do 24 września 2003r., na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,
oraz na karę łączną 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
6.Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 21 kwietnia 2010r., sygn. V K 780/10:
- za przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 275 § 1 k.k.w zb. zart. 276 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k., popełnione 7 stycznia 2010r., na karę 5 lat pozbawienia wolności;
- za przestępstwo zart. 281 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k., popełnione 7 stycznia 2010r., na karę 3 lat pozbawienia wolności;
- za przestępstwo zart. 224 § 2 k.k.w zb. zart. 226 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., popełnione 7 stycznia 2010r., na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
- za przestępstwo zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, popełnione 7 stycznia 2010r., na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, a w konsekwencji na karę łączną 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Po rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem łącznym z dnia 19 marca 2014r. sygn. akt III K 10/14:
I.stwierdził, że kara łączna pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem opisanym w punkcie 3 części wstępnej wyroku oraz wyrok Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 20 września 2001r. sygn. IV K 13/01 w punkcie 3, utraciły moc;
II.na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami opisanymi w punktach 3 i 4 części wstępnej wyroku i wymierzyłP. Ś.karę łączną 5 (pięciu) lat 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
III.w pozostałym zakresie ww. wyroki pozostawił do odrębnego wykonania;
IV.na podstawieart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.umorzył postępowanie w zakresie orzeczenia kary łącznej co do wyroków opisanych w punktach 1 i 2 części wstępnej wyroku, a na podstawieart. 572 k.p.k.umorzył postępowanie w zakresie orzeczenia kary łącznej co do wyroków opisanych w punktach 5 i 6 części wstępnej wyroku;
V.na podstawieart. 577 k.p.k.na poczet orzeczonej w punkcie II części dyspozytywnej wyroku kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres faktycznego pozbawienia wolności w sprawie IV K 259/97 od dnia 2 grudnia 1996r. do 2 czerwca 2001r. oraz w sprawie IV K 185/00 od dnia 17 lipca 1995r. do 19 lipca 1995r. oraz od 2 czerwca 2001r. do 31 maja 2002r. i karę tę uznał za wykonaną w całości;
VI.zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. K.kwotę 147 (stu czterdziestu siedmiu) złotych 60 (sześćdziesięciu) groszy tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu, w tym 27 (dwadzieścia siedem) złotych 60 (sześćdziesiąt) groszy tytułem podatku VAT;
VII.na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił skazanego od kosztów sądowych, którymi obciążył Skarb Państwa.
Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca skazanego. Zarzucił wyrokowi rażącą niewspółmierność kary wynikającą z orzeczenia zbyt wysokiej kary poprzez zastosowanie górnej granicy kary.
Podnosząc powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i przy
zastosowaniu zasady absorpcji obniżenie orzeczonej kary do dolnej granicy jej wymiaru. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów obrony skazanego z urzędu.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy skazanego jest bezzasadna i jako taka na uwzględnienie nie zasługuje. Podzielając prawidłowość dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych w kontekście zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego, niekwestionowanych zresztą apelacją, na wstępie stwierdzić należy, iż rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa wart. 438 pkt 4 k.p.k.zachodzi jedynie wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary łącznej można przyjąć, iż zachodzi wyraźna różnica (dysproporcja) pomiędzy sumą kar zasadniczych i środków karnych, wymierzonych przez sąd I instancji, a dolegliwością jaką należałoby skazanemu wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania sądowych reguł kształtowania kary łącznej. Wysokość zaś kary łącznej ograniczona granicami określonymi wart. 86 § 1 k.k.uzależniona jest od bliskości podmiotowej i przedmiotowej poszczególnych przestępstw, a także zachowania się skazanego w zakładzie karnym czy w środowisku, w którym znajduje się po prawomocnym skazaniu poszczególnymi wyrokami, przy czym bliski podmiotowy i przedmiotowy związek między przestępstwami, czy też nawet podobieństwo tych przestępstw nie jest tu tak istotną przesłanką wymiaru kary łącznej, aby ograniczało albo eliminowało którekolwiek z dyrektyw wymiaru kary zawarte wart. 53 k.k.(vide: wyrok Sądu Najwyższego (składu siedmiu sędziów) z dnia 6.07.1976r., sygn. VI KRN 144/76 – OSNPG 1976 z. 10, poz. 83). Kara łączna pozostaje wszak karą za całokształt pozostających w zbiegu realnym przestępstw, a jako zaś taka niewątpliwie winna być karą sprawiedliwą. Zarzut rażącej niewspółmierności kary łącznej przynależy przy tym do zarzutów z kategorii ocen i może być skutecznie podniesiony jedynie wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach zakreślonychart. 86 § 1 k.k.nie uwzględnia w sposób właściwy wszystkich tych wspomnianych wyżej
okoliczności. Tego zaś w sprawie przyjąć nie sposób. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku dowodzą bowiem, iż sąd I instancji przytoczone wyżej przesłanki i okoliczności należycie rozważył i przydał im właściwe znaczenie. W konsekwencji zaś tego, wbrew wywodom zawartym w apelacji, prawidłowo ukształtował do skazanegoP. Ś.karę łączną pozbawienia wolności. Uwzględnił bowiem, a czemu dał wyraz na stronach 6 i 7 uzasadnienia wyroku, z jednej strony związek podmiotowo – przedmiotowy oraz czasowy zachodzący pomiędzy przestępstwami składającymi się na realny zbieg przestępstw, z drugiej zaś opinię o skazanym za czas jego pobytu w zakładzie karnym. Tym samym kształtując doP. Ś.karę łączną pozbawienia wolności na poziomie 5 lat i 6 miesięcy, w sytuacji gdy najwyższa z kar jednostkowych wynosiła 4 lata pozbawienia wolności, zaś kumulacja kar 8 lat, sąd I instancji w pełni uwzględnił dyrektywy sądowego wymiaru kary łącznej. Nie jest przy tym prawdą jakoby sąd ukształtował karę na zasadzie kumulacji.
W realiach sprawy orzeczona kara jawi się jako kara wyważona i racjonalnie uzasadniona. Brak jest rzeczowych powodów do jej złagodzenia, czy też zastosowania zasady pełnej absorpcji, jak tego domaga się obrońca. Byłoby to bowiem premiowanie skazanego za to, że w przeszłości dopuścił się szeregu przestępstw o znacznym niewątpliwie ciężarze gatunkowym (kradzież z włamaniem, rozboje), a co skarżący zdaje się bagatelizować, a czego oczywiście zaaprobować nie sposób, zwłaszcza że i obecnie – jak wynika z karty karnej – skazany odbywa karę pozbawienia wolności m.in. za kolejne przestępstwo rozboju. Nie można też zapominać tu i tego, że skazany w zakładzie karnym zachowuje się wprawdzie poprawnie, ale zarazem przeciętnie. Jest przy tym mało krytyczny do popełnionych przestępstw i swego dotychczasowego trybu życia. Do tego karę odbywa w systemie zwykłym, a co z kolei oznacza, że jakkolwiek nie stwarza problemów wychowawczych, to jednak nie jest zainteresowany swoją resocjalizacją. W tych realiach o karze rażąco niewspółmiernie surowej w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.nie sposób zatem w ogóle mówić. Znamienny pozostaje tu fakt, iż skarżący w apelacji jakkolwiek stawia zarzut rażącej surowości orzeczonej kary łącznej, to
jednak w jego uzasadnieniu poza kilkoma wybiorczo potraktowanymi elementami z opinii o skazanym za czas pobytu w zakładzie karnym nie przytacza argumentów, które stanowisko wyrażone w wyroku przez sąd I instancji mogłyby podważyć.
Nie bez znaczenia dla zasadności kontestowanego rozstrzygnięcia pozostaje też fakt, iż ukształtowana przez Sąd Okręgowy w Szczecinie kara łączna pozbawienia wolności w rozmiarze 5 lat i 6 miesięcy jest niewątpliwie karą sprawiedliwą, a jako zaś taka w sposób właściwy winna spełnić oczekiwane cele w zakresie prawidłowego kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa oraz cele wychowawcze i zapobiegawcze, które winna ona osiągnąć w stosunku do skazanego, abstrahując oczywiście od faktu, że została ona już w całości wykonana. Powyższe w konsekwencji czyni apelację obrońcy skazanego bezzasadną.
W tym stanie rzeczy, Sąd Apelacyjny, podzielając zasadność wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 19 marca 2014r., sygn. III K 10/14, w tym wysokość orzeczonej kary łącznej i nie znajdując żadnych podstaw do uwzględnienia wywiedzionej apelacji, działając na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
O zwolnieniuP. Ś.od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 634 k.p.k.w zw. zart. 624 § 1 k.p.k., natomiast o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym orzeczono zgodnie z§ 2 ust. 3, § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1348).
Stanisław Kucharczyk Andrzej Mania Bogumiła Metecka-Draus