Sąd Rejonowy w Olsztynie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 287/14
Data wyroku: 2014-08-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Lucyna Brzoskowska
Teza: skazanie

Sygn. akt II K 287/14

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 sierpnia 2014 r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie w II Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący: SSR Lucyna Brzoskowska,
Protokolant : st.sekr. sąd. Mariola Pietrzykowska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Olsztynie – Piotra Bialika,
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 06.06.2014r., 25.08.2014r.,
sprawy:
T. K. (1),synaJ.iH.z domuJ.,
urodzonego (...)wO.,

oskarżonego o to, że:
w dniu 24 grudnia 2013 roku wO., będąc pozbawionym wolności na podstawie postanowienia Sadu Rejonowego w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2013 roku sygn. akt IIK 721/11, w trakcie doprowadzania przez funkcjonariuszy Policji do Aresztu Śledczego wO.dokonał samouwolnienia się,

tj. o przestępstwo z art. 242§1k.k.

orzeka:

I
oskarżonegoT. K. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na mocy art. 242§1k.k. skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

II
na podstawieart. 624§1kpkzwalnia oskarżonego z ponoszenia kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa w całości.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy ustalił, co następuje:

W dniu z 23 na 24 grudnia 2014 roku funkcjonariusze policjiS. R.iA. Z.pełnili służbę w patrolu nieumundurowanym na terenieO.w godzinach 18:00 do 04:00 rano. W trakcie służby w nocy w rejonieS.na podstawie dowodu osobistego wylegitymowali oskarżonegoT. K. (1). Na wymienionego był wystawiony nakaz doprowadzenia do Aresztu Śledczego wO.na podstawie postanowienia Sądu o wykonaniu kary pozbawienia wolności za niewykonana karę grzywny. Z uwagi na to, że Areszt Śledczy wO.osoby do osadzenia przyjmuje do godziny 16:00, oskarżonyT. K. (1)został osadzony w(...)K.wO..
OskarżonyT. K. (1)w dniu 24 grudnia 2013 roku na podstawie nakazu Sądu miał zostać doprowadzony do Aresztu Śledczego wO.z(...)K.wO.. Czynności wykonywali funkcjonariuszeA. B.iK. B.. Funkcjonariusze transportowali oskarżonegoT. K. (1)do Aresztu Śledczego wO.i wprowadzili zatrzymanego za bramę aresztu. W tym czasie konwój został poinformowany, że ze względu na podbite oko oskarżonego, muszą jechać do szpitala z zatrzymanym w celu wydania przez lekarza zaświadczenia, iż może on przebywać w Areszcie Śledczym wO.. Funkcjonariusze wraz z oskarżonym udali się do Szpitala MSWiA wO.. Na miejscu wydano stosowne zaświadczenie. Po drodze funkcjonariusze zajechali doK.wO.po notatkę z opisem obrażeńT. K. (1). Po przybyciu na miejsce, okazało się, że funkcjonariusze muszą jeszcze dostarczyć protokół zatrzymaniaT. K. (1). Ponownie funkcjonariusze wraz z oskarżonym udali się doK.wO.. Po uzupełnieniu dokumentacji wrócili ponownie do Areszt Śledczego wO.. Funkcjonariusze nie mogli podjechać pod bramę aresztu, gdyż stały tam inne samochody. Funkcjonariusz policjiA. B.wysiadł z auta i wraz ze starszą posterunkowąK. B.stanęli przy tylnych drzwiach pojazdu,A. B.otworzył kratę, oskarżonyT. K. (1)wysiadł z samochodu. Podczas kiedyA. B.zamykał kratę i drzwi samochodu, to usłyszał jakK. B.krzyczy, by oskarżony się zatrzymał.A. B.zauważył, jakK. B.biegnie za oskarżonymT. K. (1), który sam się uwolnił. Policjanci podjęli pościg za oskarżonym. Przebiegli przezul. (...). Jednak między kamienicami funkcjonariusze stracili oskarżonego z oczu. Policjanci przerwali pościg i postanowili zawiadomić radiowozy znajdujące się w mieście o zaistniałej sytuacji. Po około godzinie oskarżony został zatrzymany i dowieziony do Aresztu Śledczego wO..

/dowody: wyjaśnienia oskarżonego k.50, zeznania świadków:A. B.k.19-20v, k.46v, k.87v,K. B.k.22v-23, k.27v, k.31v, k.88,R. K.k.24v-25,A. Z.k.33, k.88-88v,S. R.k.43v, protokół zatrzymania osoby k. 4, k.5 /

OskarżonyT. K. (1)był karany sądownie. /k.41, k.77/
Przesłuchiwany w charakterze podejrzanegoT. K. (1)przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił zgodnie z ustalonym stanem faktycznym. Potwierdził, że wiedział za co został zatrzymany oraz wiedział, ż był doprowadzany do Aresztu Śledczego wO./k.50/.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego przyznającego się do winy.T. K. (1)w sposób jednoznaczny, jasny, przyznał, że wiedział za co został zatrzymany oraz wiedział, że był doprowadzany do Aresztu Śledczego wO.. Wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego stanowiły podstawę ustaleń stanu faktycznego. Ich szczery i spontaniczny charakter nie budziły wątpliwości.
Powyższe okoliczności potwierdzają zeznania świadków policjantówA. B.,K. m.B., którzy zatrzymali oskarżonego oraz wykonywali z nim czynności służbowe związane z doprowadzeniem do Aresztu Śledczego wO.. Świadkowie ci jednoznacznie potwierdzili, że oskarżony samowolnie uwolnił się spod kontroli ich straży, co spowodowało, że funkcjonariusze musieli podjąć pościg za sprawcą, bo utracili z nim kontakt bezpośredni.
Sąd dał wiarę zeznaniom pozostałych świadkówR. K.,A. Z.,S. R., gdyż SA one jasne, konkretne, zbieżne i uzupełniają zeznania świadkówA. B.,K. B..
W konsekwencji zeznania świadkówA. B.,K. B.,R. K.,A. Z.,S. R.uznano za wiarygodne. Stanowią one spójną, logiczną całość na podstawie, której ustalono stan faktyczny – przebieg zdarzenia w dniach 23 i 24 grudni 2013 roku wO.. Sąd uznał za wiarygodne pozostałe dowody z dokumentów. Zostały sporządzone przez osoby lub podmioty do tego uprawnione. Zawierają informacje oraz dane, które odnoszą się do ustaleń stanu faktycznego, stanowią jego ważne uzupełnienie.
Analiza zachowaniaT. K. (1)w jednoznaczny pozwala na przyjęcie, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przepisu art. 242§1k.k. nie ma co do tego wątpliwości, że oskarżony został pozbawiony wolności na mocy orzeczenia Sądu. Następnie pomimo tego uwolnił się sam – podjął ucieczkę - podczas wykonywania doprowadzenia go przez funkcjonariuszy policji do odbycia kary w Areszcie Śledczym wO..
Przestępstwo samouwolnienia zart. 242 § 1 k.k.jest dokonane z chwilą wyzwolenia się spod kontroli straży ("zerwania więzów straży"), to jest spowodowania stanu, w którym strażnicy muszą podjąć pościg za sprawcą, bo utracili z nim kontakt bezpośredni. Nie ma znaczenia, jak długo trwa ten pościg (choćby krótki czas), ani że uciekający ma w tym czasie ręce skute kajdankami. Sprawca nie zmierza już do uwolnienia się spod straży, bo to już osiągnął, choć jest ścigany.

Wyrok SA w Krakowie z dnia 18 września 2003 r., II AKa 230/03, KZS 2003, z. 10, poz. 13

W tych warunkach wina oskarżonego nie budzi wątpliwości i została mu udowodniona przeprowadzonymi dowodami.
Tym samym oskarżonyT. K. (1)dopuścił się przypisanego mu czynu.
Uznając oskarżonego za winnego popełnienia przypisanego mu czynu, Sąd wymierzył mu karę jak w części dyspozytywnej wyroku.
Przy wymiarze kary oskarżonemu Sąd brał pod uwagę takie okoliczności obciążające, jak lekceważenie orzeczeń Sądu, uprzednią karalność.
Jako okoliczności łagodzące w stosunku do oskarżonego Sąd dopatrzył się jedynie przyznanie się do winy.
Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu społeczna szkodliwość popełnionego czynu zabronionego przez wymienionego jest znaczna.
Wymierzona oskarżonemuT. K. (1)kara pozbawienia wolności, w ocenie Sądu jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Uwzględnia cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć wobec oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Oskarżony jest osobą dorosłą, uświadamiającą sobie powszechnie znane normy prawa. Należało mu więc przypisać działanie z zamiarem umyślnym, gdyż jak każdy przeciętnie doświadczony człowiek w tych okolicznościach musiał zdawać sobie sprawę z przestępności, nieprawidłowości swojego działania w czasie czynów, co potwierdził w sowich wyjaśnieniach. Tym bardzie, że był już uprzednio karany.
W ocenie Sądu postawa i warunki osobiste oskarżonegoT. K. (2)oraz całokształt okoliczności sprawy nakazują przyjąć, że nie można było zastosować wobec wymienionego dobrodziejstwa instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu jedynie kara o charakterze izolacyjnym może spełnić swoje cele. Postawa oskarżonego, który dopuścił się kolejnego przestępstwa wskazuje, że nie obawiał się konsekwencji swojego czynu, a już na pewno represji karnej. Zdaniem Sądu kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie spełniłaby celów kary. Mianowicie brak jest w stosunku doT. K. (1)pozytywnej prognozy kryminologicznej. Prognoza ta oparta jest bowiem na przekonaniu, że sprawca, pomimo niewykonania kary pozbawienia wolności będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. A przecież, jak już wcześniej zauważył Sąd, oskarżony pomimo orzeczonych uprzednio kar z warunkowym zawieszeniem ich wykonania ponownie rażąco naruszył porządek prawny, dopuszczając się kolejnego czynu zabronionego o szczególnie wysokiej społecznej szkodliwości.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie powołanych przepisów jak w punkcie II wyroku mając na uwadze możliwości zarobkowe i majątkowe oskarżonego.