Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 104/14
Data wyroku: 2014-06-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Lech Lewicki, Bohdan Tracz, Cezary Wójcik
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 280 § 2 k.k.

Sygn. akt II AKa 104/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 czerwca 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Cezary Wójcik

Sędziowie:

SA Lech Lewicki (sprawozdawca)
SA Bohdan Tracz

Protokolant

st. prot. sądowy Agnieszka Grzywna
sekretarz sądowy Agnieszka Muszyńska

przy udziale Anny Utnik-Wójtowicz prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie
po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 r.
sprawyA. B.,M. M.
oskarżonych zart.280 § 2 kkw zw. zart.64 § 1 kk
z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu
z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II K 135/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądzone wynagrodzenie za obronę oskarżonegoM. M.wykonaną z urzędu przez adw.M. B.– prowadzącą Kancelarię Adwokacką wR.ustala na kwotę 1254,60 zł (tysiąc dwieście pięćdziesiąt cztery złote i sześćdziesiąt groszy);

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonymA. B.iM. M.okresy ich tymczasowego aresztowania również od dnia 30 stycznia 2014 r. do dnia 11 czerwca 2014 r.;

IV
zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i ustala, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
A. B.oskarżony został o to, że:

I
w dniu 11 sierpnia 2013r. w mscD.gm.P., pow.(...), woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym mężczyzną, grożąc użyciem niebezpiecznego narzędzia w postaci mieczaK. D., zabrał w celu przywłaszczenia telefon komórkowym-ki H.o wartości 140 zł oraz baterię od telefonu komórkowegom-ki N.o wartości 50 zł na szkodę w/w pokrzywdzonego przy czym, czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne, tj. o czyn zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;

II
w dniu 11 sierpnia 2013r. w mscD.gm.P., pow.(...), woj.(...), znajdując się w stanie nietrzeźwości przekraczającym próg 0,5 promila alkoholu we krwi, kierował samochodem m-kiB.nr rej (...)w ruchu lądowym, będąc prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Przysusze z dnia 29 grudnia 2008 r. sygn.. akt II K 341/08, za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn zart. 178a § 4 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

M. M.oskarżony został o to, że:

I
w dniu 11 sierpnia 2013r. w mscD.gm.P., pow.(...), woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innym ustalonym mężczyzną, który grożąc użyciem niebezpiecznego narzędzia w postaci mieczaK. D., przytrzymując go za plecy, zabrał w celu przywłaszczenia telefon komórkowym-ki H.o wartości 140 zł oraz baterię od telefonu komórkowegom-ki N.o wartości 50 zł na szkodę w/w pokrzywdzonego, tj. o czyn zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;

Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014r. w sprawie II K 135/13 Sąd Okręgowy w Radomiu orzekł:

I
w miejsce czynów zarzucanych oskarżonymA. B.iM. M.w punkcie I i III aktu oskarżenia uznałA. B.iM. M.za winnych tego, iż w dniu 11 sierpnia 2013r. w miejscowościD.gm.P., pow.(...)działając wspólnie i w porozumieniu posługując się podobnym do noża niebezpiecznym przedmiotem w postaci miecza w ten sposób, iżA. B.groził jego użyciem poprzez okazanie i skierowanie ostrza tego miecza w kierunkuK. D., zabrali w celu przywłaszczenia telefon komórkowymarki H. (...)wartości 140 złotych i baterię od telefonumarki N.o wartości 50 złotych na szkodęK. D., przy czymA. B.przestępstwa tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Grójcu z dnia 8 września 2010 roku w sprawie VI K 120/10 za czyn zart. 157 § 1 k.k.i tak opisany czyn zakwalifikował zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.wobecA. B., a wobecM. M.zart. 280 § 2 k.k.i na podstawie powołanych przepisów skazał każdego z nich i wymierzyłA. B.na podstawieart. 280 § 2 k.k.karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,M. M.na podstawieart. 280 § 2 k.k.karę 3 lat pozbawienia wolności;

II
A. B.uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia i za czyn ten na podstawieart. 178a § 4 k.k.w zw. zart. 178a § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.skazał go i na podstawieart. 178a § 4 k.k.wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 85 k.k.,art. 86 § 1 k.k.orzeczone wyżej wpunkcie I i IIjednostkowe kary pozbawienia wolności połączył i wymierzyłA. B.łączną karę 4 lat pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 42 § 2 k.k.w zw. zart. 42 § 1 k.k.w zw. zart. 43 § 1 i 3 k.k.za przestępstwo zarzucane w punkcie II aktu oskarżenia orzekł wobecA. B.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów na okres 5 lat, nakładając na niego obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów;

V
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczyłA. B.iM. M.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie od dnia 11 sierpnia 2013r. do dnia 30 stycznia 2014r.;

VI
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonychA. B.iM. M.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w całości;

VII
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. S.i adw.M. B.kwoty po 885, 60 zł wraz z należnym podatkiem VAT – tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu odpowiednio oskarżonymA. B.iM. M..

Powyższy wyrok został zaskarżony przez obrońców oskarżonychA. B.iM. M..
Obrońca oskarżonegoA. B.zaskarżył wyrok w całości zarzucając:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na bezzasadnym przyjęciu, będącym wynikiem oceny dowodów sprzecznej z wymogamiart. 7 k.p.k., że oskarżonyA. B.posługując się podobnym do noża niebezpiecznym przedmiotem w postaci miecza w ten sposób, że groził jego użyciem poprzez okazanie i skierowanie ostrza miecza w kierunkuK. D.zabrał w celu przywłaszczenia telefon komórkowymarki H. (...)wartości 140 zł i baterię od telefonumarki N.o wartości 50 złotych na szkodęK. D.– w sytuacji gdy brak jest na to obiektywnych i w pełni przekonywujących dowodów;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na bezzasadnym przyjęciu, że oskarżonyA. B.znajdując się w stanie nietrzeźwości przekraczającym próg 0,5 promila alkoholu we krwi, kierował samochodem w ruchu lądowym – w sytuacji, gdy brak jest jednoznacznego i dokładnego ustalenia stężenia alkoholu, a także w sytuacji, gdy oskarżonyA. B.spożywał alkohol po tym jak już nie jeździł samochodem;

3
obrazę przepisu postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj.art. 7 k.p.k.poprzez przekroczenie swobodnej oceny materiału dowodowego w zakresie oceny:

a
zeznań pokrzywdzonegoK. D., polegające na bezgranicznym obdarzeniu ich walorem wiarygodności i ustaleniu, że oskarżonyA. B.wespół zM. M.odjechawszy spod sklepu wO.udał się, kierowanym przez siebie samochodem, za pokrzywdzonymK. D.celem dokonania kradzieży posiadanego przez niego telefonu w sytuacji gdy brak jest innych dowodów potwierdzających i weryfikujących wersję pokrzywdzonego, a nadto w sytuacji gdy z pozostałego materiału dowodowego, tj. zeznań świadkówD. B.,S. S. (1), który to materiał jest spójny, logiczny, konsekwentny i zbieżny z wyjaśnieniami oskarżonegoA. B.wynika, iż oskarżony w tym czasie poruszał się samochodem w celu poszukiwania najbliższej stacji benzynowej,

b
opinii biegłegoW. O.poprzez ustalenie, że oskarżonyA. B.dnia 11 sierpnia 2013r. kierował samochodem znajdując się w stanie nietrzeźwości w sytuacji, gdy opinia opiera się jedynie na przypuszczeniachM. M.i w sytuacji, gdy z zeznań świadkówK. D.,D. B.,S. S. (1)wynika, iż świadkowie ci nie wyczuwali odA. B., w momencie prowadzenia przez niego samochodu alkoholu, a nadto w sytuacji gdy – jak wynika z zeznań świadkaD. B.– spożywał on alkohol po zakończeniu jazdy samochodem.

Podnosząc powyższe zarzuty autor apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i odmienne orzeczenie co do istoty sprawy przez uniewinnienie oskarżonegoA. B.od popełnienia przypisanych mu czynów, względnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Radomiu do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoM. M.zaskarżył wyrok co do punktu I i VII i zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania (art. 438 pkt 2 k.p.k.) mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicieart. 7 k.p.k., prowadzącą do błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na uznaniu, że oskarżonyM. M.dokonał czynu stypizowanego wart. 280 § 1 k.k., podczas gdy jego stan upojenia alkoholowego potwierdzony wieloma dowodami uniemożliwiał mu jego dokonanie;

2
obrazę przepisów postępowania (art. 438 pkt 2 k.p.k.) mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicieart. 7 k.p.k., prowadzącą do błędu w ustaleniach faktycznych poprzez naruszenie zasad prawidłowego rozumowania przy dokonaniu ustalenia, że pokrzywdzonyK. D.obawiał się o swoje zdrowie i życie, podczas gdy jego zachowanie przeczy temu;

3
obrazę przepisów postępowania (art. 438 pkt 2 k.p.k.) mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicieart. 7 k.p.k., prowadzącą do błędu w ustaleniach faktycznych poprzez naruszenie zasad prawidłowego rozumowania przy dokonaniu ustalenia, że niewyjaśnione sprzeczności w zeznaniach pokrzywdzonegoK. D.nie należą do istotnych, podczas gdy sprzeczności te nie pozwalają na ustalenie faktycznego przebiegu wydarzeń;

4
błąd w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt 3 k.p.k.) mający wpływ na treść wyroku, polegający na ustaleniu, że pokrzywdzonyK. D.nie spożywał alkoholu w dniu 11 sierpnia 2013r., podczas gdy zeznania świadkaL.S.oraz wyjaśnienia oskarżonegoM. M.przeczą temu;

5
błąd w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt 3 k.p.k.), mający wpływ na treść wyroku, polegający na ustaleniu, że zamiarem oskarżonego było dokonanie rozboju z użyciem podobnego do noża niebezpiecznego przedmiotu w postaci miecza, podczas gdy nie było to jego zamiarem, a użycie tegoż niebezpiecznego narzędzia pozostawało poza jego wiedzą i świadomością;

6
obrazę przepisów postępowania, tj.art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.w zw. zart. 626 § 1 k.p.k.w zw. z§ 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędupoprzez zasądzenie na rzecz adwokataM. B.tytułem nieopłaconej pomocy z urzędu kwoty 885,60 zł wraz z należnym podatkiem VAT, która to kwota uwzględnia tylko postępowanie sądowe, a powinna zostać także zasądzona kwota za postępowanie przygotowawcze.

Wskazując na powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi.
Na wypadek gdyby Sąd II instancji powziął przekonanie, że oskarżonyM. M.uczestniczył w zdarzeniu z dnia 11 sierpnia 2013r. (czemu obrona stanowczo zaprzecza), autor apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, tj. o:
- zmianę opisu czynu poprzez wyeliminowanie z niego, że czyn ten został dokonany wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymA. B.i ustalenie, żeM. M.dopuścił się kradzieży rzeczy ruchomej telefonumarki H. (...)i baterii do telefonumarki N.o łącznej wartości 190 zł i ewentualnie naruszył nietykalność cielesnąK. D.poprzez przytrzymanie go za pasek plecaka oraz,
- zmianę kwalifikacji prawnej czynu zart. 280 § 2 k.k.naart. 119 § 1k.w. w zw. zart. 217 § 1 k.k.i wymierzenie oskarżonemu łagodniejszej kary w granicach wskazanych w tych przepisach.
Dodatkowo obrońca wniósł o zmianę orzeczenia w punkcie VII wyroku poprzez zasądzenie na jego rzecz łącznej kwoty 1254,60 zł wraz z należnym podatkiem VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu, tj. za postępowanie przed sądem pierwszej instancji kwoty 885, 60 zł wraz z należnym podatkiem VAT oraz za postępowanie przygotowawcze kwoty 369 zł wraz z należnym podatkiem VAT.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacje obrońców oskarżonych nie są zasadne i dlatego nie zasługują na uwzględnienie.
Skarżący obrońcy kwestionując orzeczenie przedstawili w istocie tożsamą, bądź zbliżoną argumentację zmierzającą do podważenia niekorzystnych dla oskarżonych ustaleń oraz wniosków sądu co do sprawstwa obu oskarżonych.
Nie sposób nie zauważyć, iż skarżący zupełnie niepotrzebnie formułowali wiele zarzutów oddzielnie chociaż odnosiły się one do tych samych zagadnień.
Zważywszy, że oskarżonemuA. B.oprócz działania wspólnie i w porozumieniu zM. M.przypisany został jeszcze jeden czyn, Sąd Apelacyjny dla jasności i porządku argumentacji w pierwszej kolejności odniesie się do czynu przypisanegoA. B.w pkt II wyroku.
W tym zakresie skarżący obrońca krytycznie odnosząc się do orzeczenia, powołał się na błąd w ustaleniu, że oskarżony miał we krwi ponad 0,5 ‰ alkoholu, a który to błąd – jego zdaniem – był konsekwencją dokonania oceny dowodów w sposób przekraczający swobodę a wkraczający w dowolność, a więc niezgodnie z treścią przepisuart. 7 k.p.k.W tym kontekście opinia biegłegoW. O.oparta została niejako na fałszywych przesłankach.
Z taką oceną nie można się zgodzić. Nie ulega wątpliwości – jak słusznie podniósł Sąd Okręgowy – że nie ma znaczenia brak możliwości precyzyjnego ustalenia stanu nietrzeźwości oskarżonego. Natomiast nie ulega wątpliwości, że oskarżony kierował pojazdem markiB.w stanie nietrzeźwości, a więc przekraczającym 0,5 ‰ alkoholu we krwi. Sąd Okręgowy w sposób jasny, dla każdego zrozumiały i logiczny przedstawił argumentację przemawiającą za prawidłowością oceny, iż oskarżony w chwili czynu posiadał we krwi powyżej 0,5 ‰ alkoholu (str. 16 uzasadnienia). Apelujący obrońca z kolei nie przedstawił argumentów wskazujących, iż rozumowanie sądu dotknięte zostało błędem logicznym, a więc takim który wyraża się w odstępstwie od dyscypliny obserwacji, ładu w skojarzeniach myślowych i wynikających z nich nieuchronnych, takich, a nie innych konkluzji. Nie można więc tylko w oparciu o przedstawienie, na podstawie ujawnionych dowodów, innego od ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego, dyskwalifikować rozumowania tego Sądu. Skarżący zaprezentował własny pogląd uznając, iż jest on właściwszy od ustaleń Sądu, tyle tylko, że jest to niewystarczające i nie może powodować odrzucenia poczynionych przez sąd a quo ustaleń. Bezsporne jest, że spożywanie alkoholu musiało zostać zakończone, co najmniej 2 godziny przed drugim badaniem (godz. 19:12).A. B.został zaś zatrzymany o godz. 17:40.
Nie zasługują na wiarę wyjaśnieniaA. B., że spożywał alkohol po tym jak już nie jeździł samochodem, gdyż są sprzeczne z wyjaśnieniamiM. M., z których nie wynika, że współoskarżony po zatankowaniu samochodu, a przed zatrzymaniem przez patrol Policji spożywał jakikolwiek alkohol. Nie wspomina o tym również inni uczestnik zdarzenia -D. B.. Już tylko z wyjaśnieńM. M.wynika, że taki przebieg wydarzeń nie odpowiada prawdzie.M. M.wyjaśnił bowiem, że 11 sierpnia 2013r. między godz. 10:00 a godz. 11:00 zakupili 3 butelki wódki po 0,5 litra i 4 puszki piwa, który to alkohol sami spożyli. Po wypiciu tak dużej przecież ilości alkoholuA. B.kierował samochodem markiB.. Stąd też nie można twierdzić, iż opiniujący biegły opierał się na dowolnych, fałszywych przesłankach. Zważyć należy, że oskarżonyM. M.odnośnie spożywania alkoholu przezA. B.wyjaśniał w sposób niekorzystny dla współoskarżonego nie mając jakichkolwiek podstaw do bezpodstawnego pomówienia kolegi. Poczynionych w oparciu o te wyjaśnienia oraz opinię biegłego ustaleń Sądu nie jest w stanie podważyć podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż znajdujący się w samochodzie prowadzonym przezA. B.K. D.iD. B., ale też na późniejszym etapie wydarzeńS. S. (1), nie wyczuli od oskarżonego woni alkoholu. Według relacji pokrzywdzonego kierowca znajdował się w stanie upojenia alkoholowego, na co wskazywał sposób prowadzenia przez niego pojazdu.K. D.zeznał, iż kierujący jechał „jak pijany”, zygzakiem, od prawej do lewej krawędzi jezdni. Podobnie sposób jazdyA. B.określiłS. S. (1), którego oskarżeni pytali o stację paliw podczas przejeżdżania przezD., w stosunkowo krótkim czasie po zdarzeniu opisanym w pkt I zaskarżonego wyroku.
Co do czynu przypisanego obu oskarżonym autorzy apelacji zakwestionowali ustalenia Sądu pozwalające na uznanie, iżA. B.iM. M.dopuścili się zbrodni rozboju (art. 280 § 2 k.k.).
Skarżący postawili taką tezę formułując zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który to błąd, ogólnie rzecz ujmując, stanowił konsekwencję obdarzenia wiarą zeznańK. D.– w sytuacji braku obiektywnych i przekonywujących dowodów pozwalających na taką właśnie ocenę zeznań pokrzywdzonego.
Powyższa teza zdaniem Sądu Apelacyjnego zupełnie nie przystaje do zebranego i ujawnionego w sprawie materiału dowodowego. Dezawuowanie zeznań pokrzywdzonego nie mogło przynieść pożądanych rezultatów, gdyż sprzeciwiałyby się temu zasady poprawnego rozumowania w szczególności logiki i doświadczenia życiowego.
Skoro obrońcaA. B.twierdząc, że zeznania pokrzywdzonegoK. D.pozostają w sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego oraz zeznaniami świadkówD. B.iS. S. (1), kwestionuje poczynioną przez Sąd I instancji ocenę tych dowodów, to obowiązkiem skarżącego jest wykazanie do jakich kwestii sprowadzał się błąd w rozumowaniu Sądu. Takiej argumentacji zabrakło jednak w treści wniesionego środka odwoławczego. Sąd Apelacyjny w pełni podziela natomiast pogląd sądu a quo, iż zeznania pokrzywdzonego należało obdarzyć wiarą, a to z następujących powodów:

a
w samochodzieB.zabezpieczono w schowku we wnęce baterię od telefonu(...)(o której zeznawał pokrzywdzony);

b
w samochodzie, na tylnej kanapie za siedzeniem kierowcy zabezpieczona została reklamówka z trzema mieczami (potwierdza to fakt, że pokrzywdzony mówiąc o reklamówce, w której znajdowały się miecze zeznawał zgodnie z prawdą);

c
dokładny opis wyglądu sprawców i świadka, w tym ich ubioru, znajduje potwierdzenie w innych dowodach.

Powyższe okoliczności muszą rzutować na ocenę relacji pokrzywdzonegoK. D.. Jego zeznania są konsekwentne, a jednocześnie nie cechują się wyłącznie dążeniem do obciążenia oskarżonych. Wręcz przeciwnie są rozważne i stonowane w wyrażaniu opinii. W ich świetle twierdzenia obrońcyA. B., iż po odjechaniu spod sklepu wO.oskarżeni poruszali się samochodem wyłącznie w celu poszukiwania stacji paliw, zaś opisywane przez pokrzywdzonego zdarzenia nie miały miejsca nie mogą się ostać. Wprawdzie wypowiedziK. D.zawierają drobne sprzeczności, co miał na uwadze Sąd Okręgowy szczegółowo odnosząc się do tej kwestii i uznając, że nie można nadawać im atrybutu takiej doniosłości, która dyskredytowałaby konsekwentnie przedstawianą przez niego wersję wydarzeń. Jest zrozumiałe, że pokrzywdzony mógł nie zapamiętać wszystkich szczegółów, zważywszy na towarzyszący mu duży stres oraz dynamikę zdarzenia.
ObrońcaM. M., powołując się na zeznaniaL.S., wywodzi, że również pokrzywdzony spożywał alkohol, co jego zdaniem winno rzutować na ocenę zeznańK. D.. Sąd Okręgowy z jednej strony dysponował dosyć zdawkowymi zeznaniami tego świadka, iż od pokrzywdzonego „ czuć było trochę woń alkoholu”, a z drugiej strony okolicznością, że tego dnia funkcjonariusze Policji przystępując do przesłuchaniaK. D.nie odnotowali tego faktu i w konsekwencji przesłuchali wymienionego. W takim stanie rzeczy, mając jednocześnie na względzie wypowiedzi pokrzywdzonego, iż nie znajdował się pod wpływem alkoholu i nie spożywał go pod sklepem wraz z osobami, z którymi dojechał samochodem doO., ale także zeznania zaprzyjaźnionego z oskarżonymiD. B., który wskazał na fakt odmowy przez pokrzywdzonego spożycia piwa w powyższych okolicznościach (k.349v), trudno odmówić Sądowi racjonalności przy wyborze dowodów, na podstawie których ukształtował swoje przekonanie.
Nie można zgodzić się z forsowaną przez obrońcęM. M.tezą, że tenże nie wiedział, nie miał świadomości, żeA. B.posługiwał się mieczem, grożąc pokrzywdzonemu.K. D.obawiał się, iż oskarżony użyje miecza, co spowodowało wydanie przez niego telefonumarki H. (...)oraz baterii od drugiego posiadanego aparatu. Obrońca pomija fakt, żeA. B.wyjmując miecz z pochwy powiedział do niego „popatrz co ja mam” i stojąc w odległości 1 m od pokrzywdzonego skierował ostrze w jego stronę. W tej sytuacji twierdzenie, że takie działanie było ekscesem, a więc pozostawało poza wiedzą i wolą stojącego bezpośrednio przy pokrzywdzonymM. M.nie może zostać zaakceptowane. Ten ostatni w żaden sposób ani ustnie, ani przez działanie nie manifestował braku aprobaty dla poczynań współsprawcy. Co więcej przytrzymywał pokrzywdzonego za pasek plecaka, dopókiK. D.nie oddał oskarżonym w/w telefonu oraz baterii z telefonu marki(...).
Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie skarżącego, iż stan upojenia alkoholowegoM. M.uniemożliwiał mu dokonanie rozboju. Zgromadzone w sprawie dowody w sposób niebudzący wątpliwości wykazały, iż oskarżony w czasie zdarzenia znajdował się w stanie znacznej nietrzeźwości. Był jednak na tyle sprawny, by przytrzymywać pokrzywdzonego, szarpać się z nim, a nadto żądać wydania telefonu. Z zeznańK. D.wynika, żeM. M.wówczas „jakby otrzeźwiał”. Wbrew temu co podnosi autor apelacji odmówienie wiarygodności depozycjom pokrzywdzonego jedynie w tym właśnie fragmencie, w którym wskazuje na udział wymienionego oskarżonego w rozboju, nie znalazłoby, w realiach niniejszej sprawy, żadnego uzasadnienia, a wręcz uznane musiałoby zostać za błąd natury logicznej ( błędności rozumowania i wnioskowania ). Skarżący nie przedstawił żadnych racjonalnych powodów, dla którychK. D.mógł być zainteresowany w bezpodstawnym pomówieniuM. M., którego wcześniej nie znał i z którym nie łączyły go żadne relacje. Przeciwnie jego wypowiedzi, odnoszące się do zachowania oskarżonego w dniu zdarzenia, cechuje obiektywizm o czym świadczy przedstawienieM. M.jako tego, który wstawił się za nim, gdyD. B.żądał od pokrzywdzonego zapłaty za podwiezienie doO..
Oskarżeni w żaden sposób nie odnieśli się do faktu, iż podczas przeszukania samochodu, którym kierowałA. B., zabezpieczono baterię telefonu marki(...), którąK. D.rozpoznał jako swoją własność i odebrał. ObrońcaA. B.podnosi, że oskarżony wyjaśnił, iż pokrzywdzony nie miał pieniędzy na bilet doW.i w związku z tym chciał sprzedać posiadany telefon komórkowy.K. D.wskazał natomiast, iż początkowo był pytany o sprzedaż telefonu, jednak kategorycznie odmawiał sprzedaży telefonu marki(...). Mógł ewentualnie sprzedać telefon marki(...). Do takiej transakcji jednakże nie doszło, co jednoznacznie wynika z zeznań pokrzywdzonego. O tym, byK. D.dobrowolnie wydał oskarżonym telefon marki(...)bądź baterię z tego telefonu podczas jazdy samochodem doO.nie wyjaśniali równieżA. B.czyM. M., jak również znajdujący się wówczas w pojeździeD. B.. Na podstawie zeznań tego świadka odnośnie przebiegu wydarzeń mających miejsce w samochodzie nie można zresztą czynić miarodajnych ustaleń, bowiem nie są one jednoznaczne. Świadek zaprzeczył, aby w jego obecności w ogóle miały miejsce rozmowy o telefonie pokrzywdzonego, jednak niezbyt stanowczo, zasłaniając się niepamięcią oraz stanem swojej nietrzeźwości. Oceniając jego wypowiedzi trzeba mieć też na uwadze, żeD. B.również próbował wyegzekwować od pokrzywdzonego zapłatę za podwiezienie, w tym sugerował, by oddał on swój telefon, który miał ze słuchawkami na szyi.
Sąd Apelacyjny zważywszy na powyższe argumenty uznał, iż obie apelacje nie zasługują na uwzględnienie.
Kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonym jest prawidłowa, za taką również należy uznać kwalifikację zachowaniaA. B.co do czynu przypisanego mu w pkt II wyroku.
Orzeczone oskarżonym kary pozbawienia wolności oraz kara łączna wymierzonaA. B.są adekwatne do stopnia winy i zważywszy, że oscylują na granicy dolnego ustawowego zagrożenia, nie mogą nosić cechy rażąco niewspółmiernej surowości.
Sąd Apelacyjny zmodyfikował orzeczenie o kosztach postępowania przed sądem pierwszej instancji, jako że, tak jak zarzuca obrońca oskarżonegoM. M., sąd orzekający nie uwzględnił kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przygotowawczym. Taka modyfikacja była konieczna z uwagi, iż oskarżony został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych, a uzasadnia ją treśćart. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze(Dz.U.2014.635 j.t.) oraz§ 14 ust. 1 pkt 2 ust. 2 pkt 5w zw. z§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U.2013.461 j.t.).
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczono oskarżonym dalszy okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 30 stycznia 2014r. do dnia 11 czerwca 2014r.
Orzeczenie o zwolnieniu oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowychi ustaleniu, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa zapadło w oparciu o przepisart. 624 § 1 k.p.k., albowiem – zdaniem Sądu Apelacyjnego – sytuacja materialna oskarżonych nie pozwala im na uiszczenie tych należności.
Z tych względów Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w wyroku.