Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 906/13
Data wyroku: 2014-01-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sylwia Zierkiewicz
Słowa kluczowe: Kradzież
Podstawa prawna: 278 § 1 kk

Sygn. akt II K 906/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 stycznia 2014 roku

Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:

Przewodnicząca: SSR Sylwia Zierkiewicz

Protokolant: Kamila Ciesielka

po rozpoznaniu na rozprawach w dniach 30 lipca 2013 roku, 27 sierpnia 2013 roku, 24 września 2013 roku, 29 października 2013 roku, 19 listopada 2013 roku, 10 grudnia 2013 roku, 30 grudnia 2013 i roku 17 stycznia 2014 roku

s p r a w y :Ł. W.
synaE.iA.z domuM.
urodzonego w dniu (...)wJ.;

s p r a w y:R. W. (1)
synaJ.iW.z domuR.
urodzonego w dniu (...)wK.;

s p r a w y:D. M.
synaZ.iE.z domuC.
urodzonego w dniu (...)wK.
oskarżonych o to że:
w dniu 5 marca 2013 roku wK.przyulicy (...)wspólnie i w porozumieniu dokonali zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 1700 złotych na szkodęT. M. (1),

to jest o czyn zart. 278 § 1 k.k.

I
uznaje oskarżonegoŁ. W.za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, przy przyjęciu wartości skradzionego mienia w kwocie 1600 złotych tj. czynu zart. 278 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 278 § 1 k.k.wymierza mu karę 6 ( sześciu ) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 2 k.k.warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobecŁ. W.kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata;

III
na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddaje oskarżonegoŁ. W.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

IV
na podstawieart. 72 § 1 pkt 4 k.k.zobowiązuje oskarżonegoŁ. W.do kontynuowania nauki;

V
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemuŁ. W.kary pozbawienia wolności zalicza okres jego zatrzymania w dniach 6 i 7 marca 2013 roku, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

VI
uznaje oskarżonegoR. W. (1)za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, przy przyjęciu wartości skradzionego mienia w kwocie 1600 złotych tj. czynu zart. 278 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 278 § 1 k.k.wymierza mu karę 6 ( sześciu ) miesięcy pozbawienia wolności;

VII
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 2 k.k.warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobecR. W. (1)kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata;

VIII
na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddaje oskarżonegoŁ. W.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

IX
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemuR. W. (1)kary pozbawienia wolności zalicza okres jego zatrzymania w dniu 7 marca 2013 roku, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

X
na podstawieart. 72 § 1 pkt 8 k.k.zobowiązuje oskarżonegoR. W. (1)w okresie próby do podjęcia starań o uzyskanie stałej pracy zarobkowej;

XI
uznaje oskarżonegoD. M.za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, przy przyjęciu wartości skradzionego mienia w kwocie 1600 złotych tj. czynu zart. 278 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 278 § 1 k.k.wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

XII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemuD. M.kary pozbawienia wolności zalicza okres jego zatrzymania w dniu 7 marca 2013 roku, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

XIII
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonych solidarnie obowiązek naprawienia szkody w części poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoT. M. (1)kwoty 1130 złotych;

XIV
na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 633 k.p.k.iart. 2 ust 1 pkt 3sprawdzaj -ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądza od oskarżonychŁ. W.,R. W. (1)iD. M.na rzecz Skarbu Państwa w całości koszty sądowe wysokości po 1/3, w tym wobecŁ. W.iR. W. (1)opłatę w kwocie po 120 złotych, zaś wobecD. M.opłatę w kwocie 180 złotych;

XV
na podstawieart. 29 ust 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku prawo o adwokaturzei§ 14 ust 1 pkt 1 i ust 2 pkt 1 oraz § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduR. W. (1), zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. J. (1)kwotę 1284,12 złotych (w tym podatek VAT), tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu;

XVI
na podstawieart. 29 ust 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku prawo o adwokaturzei§ 14 ust 1 pkt 1 i ust 2 pkt 1 oraz § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduD. M., zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. K.kwotę 1284,12 złotych (w tym podatek VAT), tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu.

II K 906/13

UZASADNIENIE
OskarżonyŁ. W.w zamian za pomoc przy czynnościach dnia codziennego zamieszkiwał do dnia zdarzenia, wspólnie z pokrzywdzonym 82-letnimT. M. (1). Co kilka dni do nich zaglądał członek rodzinyT. M. (2)w osobieW. Ż..
W dniu 5 marca 2013 roku oskarżonyŁ. W.wraz z sąsiademA. J. (2)i pokrzywdzonym, pojechali samochodemA. J. (2)do(...) S.A.wK., albowiemT. M. (1)potrzebował pieniędzy na zakup leków i produktów spożywczych, w tym alkoholu.
Około godziny 16.29T. M. (1)dokonał wypłaty 2.000 złotych, po czym z w/w poszedł zakupić leki, artykuły spożywcze i alkohol do pobliskiegosklepu (...). Zakupy kosztowały pokrzywdzonego 300 złotych.

Dowód; zeznaniaW. Ż.k-3-3v,132v.-133, wydruk z(...)potwierdzający dokonanie wypłaty k-5, częściowe zeznaniaA. J. (2)k.6v.,133v.-134,częściowe wyjaśnieniaŁ. W.k. 36v., częściowe zeznaniaS. J.k.154v,

Po zakupachA. J. (2)odwiózł pokrzywdzonego,Ł. W.do miejsca ich zamieszkania i wrócił do siebie do domu, gdzie zastał oskarżonegoR. W. (1). Po chwili przyszedł do nich oskarżonyD. M..
Około godziny 18-19 do miejsca zamieszkaniaA. J. (2)przyszedł równieżŁ. W., który poprosiłA. J. (2), aby pojechał z nim do bankomatu i sklepu po papierosy.J.zgodził się i pojechali. Powrócili do mieszkaniaJ.po około pół godzinie. Następnie we czterech wypili po piwie i około 20.00Ł. W.,D. M.iR. W. (1)udali się do miejsca zamieszaniaŁ. W., a dokładnie na poddasze budynku należącego doT. M. (1), do pokoju w którym czasami przebywaW. Ż.. Tam oskarżeni spożywali alkohol. W międzyczasieŁ. W.powiedział pozostałym uczestnikom, żeT. M. (1)wypłacił dzisiaj większą ilość gotówki i można go okraść. Ustalili, żeD. M.będzie „przymilał się” do pokrzywdzonego, ma skłonności homoseksualne i wyjmie mu z kieszeni portfel. Po dokonaniu ustaleń, około godziny 22.00, we trzej zeszli do pokoju zajmowanego przezT. M. (1), który znajdował się już pod wpływem alkoholu.D. M.usiadł przy pokrzywdzonym,Ł. W.na drugim łóżku, stojącym w pokoju pod kątem, po przeciwnej jego stronie, zaśR. W. (1), który zszedł na dół jako ostatni usiadł przy stole. Wszyscy pożywali alkoholT. M. (1). W pewnym momencieD. M.zapytał pokrzywdzonego czy nie dał by im pieniędzy na alkohol.T. M. (3)wyjął portfel z kieszeni koszuli i dałD. M.. W tym momencieŁ. W.podszedł w stronęD. M.i pokrzywdzonego i odebrał odD. M.portfel, po czym stojąc w rogu pokoju, wyjął z portfela pieniądze w kwocie 1600 złotych pozostawiając w nim 100 złotych. Następnie oskarżeni udali się ponownie do pokoju na poddasze, gdzie dokonali podziału skradzionych pieniędzy.

Dowód: wyjaśnieniaŁ. W.k.36-37, 123v-124, częściowe wyjaśnieniaD. M.k. 125v.- 126v.,częściowe wyjaśnieniaR. W. (1)k.124v., zeznaniaT.(...)-49, 135-135v, częściowe zeznaniaA. J. (2)k.133v,

W miedzy czasieŁ. W.zadzwonił doA. J. (2)i poprosił, aby ten przywiózł mu dokumenty, które omyłkowo zostawił u niego w domu.A. J. (2)przywiózł dokumentyŁ. W., a następnie wziął odŁ. W.kwotę 300 złotych pochodzącą z pieniędzy skradzionychT. M. (1).D. M.z podziału otrzymał 200 złotych, zaśŁ. W.iR. W. (1)wzięli po 550 złotych.
Następnie oskarżeni byli na miejscowej stacji paliw, gdzie dokonali min. zakupu alkoholu, po czym ponownie wrócili „na poddasze”. Zakończyli spożywanie alkoholu nad ranem, po czym rozeszli się.

Dowód: wyjaśnieniaŁ. W.k.36-37,123v. – 124, częściowe zeznaniaA. J. (2)k.133v, częściowe wyjaśnieniaR. W. (1)k.124v. – 125, częściowe wyjaśnieniaD.m.k. 225v. -126v.

Kolejnego dnia do miejsca zamieszkaniaS. J.przyszedłW. Ż., który posądził oskarżonych iA. J. (2)o dokonanie kradzieży pieniędzy na szkodę jego wujaT. M. (1).
Następnie w późniejszych godzinach tego samego dnia, do miejsca zamieszkaniaS. J.przyjechali rodziceD. M.wezwani telefonicznie przez syna, którzy oddali za syna 200 złotych dowiadując się o zaistniałym zdarzeniu, zaśS. J.dała od siebie 100 złotych, sądząc że mąż tylko tyle pożyczył, aR. W. (1)170 złotych, co łącznie stanowiło kwotę 470 złotych. Powyższa kwota została oddanaW. Ż.przezS. J.. Na tą okolicznośćW. Ż.sporządził pokwitowanie. W mieszkaniuJ.w obecności rodzicówD. M.,Ł. W.sporządził oświadczenie, zobowiązując się do oddania brakującej kwoty, ze swoich środków.Ł. W.wiedział, żeD. M.był karany, dlatego w obecności jego rodziców wziął całą winę na siebie. W dniu 5 marca 213 roku nie miała miejsca sprzedaż przezR. W. (1)jego telefonu komórkowegoŁ. W..
W czasie zatrzymaniaŁ. W.nie znaleziono przy nim żadnego telefonu komórkowego. Telefon został znaleziony przy przeszukaniuR. W. (1). Był to telefonmarki S. (...)koloru białego o nr(...)z ładowarką, pudełkiem, kartą gwarancyjną i instrukcją obsługi, który w postępowaniu przygotowawczym został mu zwrócony.

Dowód: protokół zatrzymania osoby k. 10, protokół przeszukania osobyŁ. W.k.12-13, 123v-124,125 v.,133,141 protokół przeszukania osoby, mieszkania i pomieszczenia gospodarczegoR. W. (1)k.15-16,częściowe zeznaniaA. J. (2)k. 7, 133-134v, zeznaniaS. J.k.154-155v.,zeznaiaE. M.k.140v,-141, zeznaniaZ. M.k.141-141v., zeznaniaW. Ż.k.132v.- 133, oświadczenie sporządzone przezW.k. 167, pokwitowanie odbioru telefonu k.57.

Jak dotychczasŁ. W.iR. W. (1)nie byli karni, zaśD. m.był skazany na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze w dniu 8 czerwca 2009 roku za przestępstwo zart. 178a § 1 k.k.oraz wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 22 stycznia 2010 roku za przestępstwo zart. 197§3 k.k.na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. W dniu 12 grudnia 2012 roku warunkowo zwolniony z okresem próby do dnia 21 czerwca 2014 roku.
Ł. W.uczy się w Szkolnym Ośrodku Wychowawczym(...)wB., gdzie ma przebywać 3 lata.

Dowód: karty karne oskarżonych k. 160-163, notatka urzędowa k. 117

Z wywiadu środowiskowegoR. W. (1)wynika, iż mieszka on w mieszkaniu z matki, która przebywa poza granicami kraju. Jak dotychczas opiekowała się nim babcia. Swoją edukację zakończył na etapie gimnazjum. Zachowanie oskarżonego nie sprawia kłopotów we wzajemnych relacjach rodzinnych, nie były podejmowane wobec niego interwencje policji.

Dowód: wywiad środowiskowy k. 71-72
Przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym, jak i przed SądemŁ. W.przyznał się do zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zgodne z ustalonym stanem faktycznym. Rozbieżności w złożonych wyjaśnieniach oskarżonego dotyczą praktycznie podanych przez niego godzin przy opisywaniu kolejności wydarzeń zaistniałych w dniu 5 marca 2013 roku bądź też drobnych elementów zdarzeń, jednak mając na uwadze iż był on pod wpływem alkoholu oraz fakt, iż od dnia zdarzenia upłynął niemal rok, Sąd uznał iż jest to typowe następstwo upływającego czasu. OskarżonyW.jako jedyny już w czasie pierwszego przesłuchania okazał skruchę za popełniony czyn. Ponadto składając wyjaśnienia, oskarżony opisał okoliczności zdarzenia tak jak je pamiętał, przed Sądem nie próbował dopowiadać zdarzeń, lecz jeśli pewnych faktów nie pamiętał to oświadczał wprost, że nie pamięta. Nie zeznawał w sposób dla siebie korzystny obwiniając pozostałych oskarżonych. Nie może umknąć uwadze również fakt, iż w czasie całego procesu, czynnie uczestniczył potwierdzając nawet okoliczności podawane przez świadków, które nie były dla niego korzystne. Potrafił bez zastanowienia wyjaśnić, dlaczego przy rodzicachD. M.wziął cała winę na siebie sporządzając oświadczenie niekorzystne dla siebie. W świetle powyższych okoliczności i zaprezentowanej przez oskarżonego postawy Sąd uznał wyjaśnienia tego oskarżonego za wiarygodne.
Jako nie wiarygodne Sąd uznał częściowe wyjaśnieniaR. W. (2). Oskarżony w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do zarzucanego mu czynu, zaś przed Sądem zmienił swoje stanowisko, nie przyznawał się i wyjaśnił, że w czasie kiedy we trzech pili na poddaszu w pokoju w pewnym momencieŁ. W.zszedł doT. M. (1). Po 20 minutach on sam zaszedł do kuchni ( przez którą wchodzi się do pokoju) pokrzywdzonego zapytaćŁ. W.kiedy wróci na górę.W.miał mu odpowiedzieć, że za chwilę i poprosił go, aby wrócił do góry, co też ten uczynił. Następnie podał, żeŁ. W.po powrocie od pokrzywdzonego zapytał go czy nie chciałby kupić jego telefonu. Doszło do transakcji i za telefon otrzymał 200 złotych, następnie dalej spożywali alkohol a gdy się skończył, poszli na stacje paliw, po drodze otrzymując odW.200-300 złotych na zakupy, a po powrocie miał odW.pożyczyć jeszcze kolejne 200 złotych na zakup w dniu następnym nowego telefonu. WyjaśnieniaR. W. (1)w tym zakresie nie zasługują na wiarę. Są one niespójne i stoją w sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonegoŁ. W., częściowymi wyjaśnieniamiD. M., który wyjaśnił iż schodząc na dół częściowo wiedzieli, że idą po pieniądze do pokrzywdzonego. Ponadto w świetle szkicu sporządzonego przezD. M.wskazującego, iż w pomieszczeniu z pokrzywdzonym, w czasie zdarzenia, znajdowali się trzej oskarżeni oraz wyjaśnieńD. M.: „z początku toŁ. W.wpadł na taki pomysł, że panM.ma pieniądze i mówił, że jest taka możliwość, że można mu zabrać te pieniądze”, a także samych wyjaśnieńR. W. (1)potwierdzających, że był w pokoju pokrzywdzonego z pozostałymi oskarżonymi, a nie jak wcześniej wyjaśniał że zszedł zaŁ. W., wyjaśnienia oskarżonegoR. W. (1)stają się zupełnie pozbawione wiarygodności.
Częściowo niewiarygodne są również wyjaśnieniaD. M., który podobnie jakR. W. (1)w postepowaniu przygotowawczym przyznawał się do zarzucanego mu czynu, jednak przed Sądem podobnie jakW.zmienił swoje stanowisko i nie przyznawał się. Przed Sądem wyjaśnił, że policjant go przesłuchujący mu powiedził, że wyjaśnienia będzie składał przed Sądem a jak się przyzna to będzie lepiej. Na tą okoliczność Sąd przesłuchał funkcjonariusza PolicjiKPK.S. Ś., który zaprzeczył, aby taki przebieg zdarzeń miał miejsce. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka. Funkcjonariusz jest osobą publiczną i w żaden sposób nie zainteresowaną rozstrzygnięciem na korzyść lub niekorzyść oskarżonego, a zatem wyjaśnieniaD. M.uznać należy z przyjętą przez niego w tym zakresie linię obrony. Składając wyjaśnienia przed Sądem nie da się nie zauważyć, że oskarżony próbował potwierdzić wyjaśnienia oskarżonegoR. W. (1), któreW. (1)składał bezpośrednio przed nim- „słyszałem, żeW.chciał odW. (1)kupić telefon, prawdopodobnie go kupił”. Okoliczność powyższa budzi wątpliwości, albowiem wszyscy znajdowali się w jednym pomieszczeniu, słyszał żeŁ. W.chciał kupić telefon, a mimo to nie wiedział czy doszło do jego zakupu czy też nie.
PonadtoD. M.wyjaśnił, iż częściowo nie zgadza się z wyjaśnieniamiŁ. W., uściślając stwierdzenie, wskazał tylko na fakt, że znajdując się we trzech w pokoju pokrzywdzonego, toŁ. W.miał wyrwać pokrzywdzonemu z ręki portfel a nie on. W pozostałej części wyjaśnień wskazał, iż wszyscy wiedzieli po co idą do pokrzywdzonego i przypuszczał po co idzie mimo, że nie uzgadniał zW.kradzieży. W świetle osobiście sporządzonego szkicu, miejsca które zajmował obok pokrzywdzonego i konsekwentnych wyjaśnieńŁ. W., wyjaśnieniaD. M.uznać należy za przyjętą przez niego linię obrony zmierzającą do umniejszenia jego roli w popełnionym przestępstwie.
Sąd za wiarygodne uznał zeznaniaA. J. (2)w części w której opisywał przebieg wydarzeń do czasu wyjazdu zŁ. W.ponownie do sklepu. Jako niewiarygodne Sąd uznał okoliczności pożyczki 300 złotych odŁ. W., która miała zdaniem świadka nastąpić przed dokonaniem kradzieży. Jak wynika z wyjaśnieńŁ. W.,A. J. (2)przywiózł dokumenty już po kradzieży i był w pokoju na poddaszu przez chwilę z wszystkimi oskarżonymi. SamA. J. (2)wskazywał, że po godzenie 22 był na poddaszu u oskarżonych. Ponadto żonaA. J. (2)S. J.zeznała, żeŁ. W.pożyczył mężowi pieniądze na drugi dzień po zdarzeniu- taką informację uzyskała od męża. Zeznanie żony, świadkaJ.powoduje, iż jego zeznanie staje się niewiarygodne. Ponadto jak wynika z zeznań samego świadka, oskarżeni wyszli od niego około 21-22 , a dopiero później zadzwoniłŁ. W.i poprosił go o przywiezienie dokumentów, które u niego w domu zostawił.
Z uwagi na wyjaśnienia złożone przezD. M., zeznana świadkaA. J. (2)w części wskazującej, żeD. M.nie schodził doT. M. (1), również nie są prawdziwe, albowiem sam oskarżony przed Sądem potwierdził, iż z pozostałymi oskarżonymi był u pokrzywdzonego w czasie dokonywania przestępstwa, zatem w tej części zeznania świadka są pozbawione wiarygodności. Świadek będący w bliskich stosunkach zD. M.iR. W. (1)zeznawał ewidentnie na ich korzyść potwierdzając niejako, linię obrony przyjętą początkowo przez tych oskarżonych, która jednak w dalszej części procesu okazała się nieprawdziwa. Sąd dał wiarę tylko tej części zeznań świadka, które znajdują odzwierciedlenie w wyjaśnieniachŁ. W.i częściowo potwierdzone zostały przez ŚwiadkaS. J..
Za wiarygodne w całości Sąd uznał zeznaniaS. J.,E.iZ. M., a zatem nie ma potrzeby ich omawiania.
Za wiarygodne Sąd uznał zgromadzone w sprawie dowody z dokumentów, albowiem brak jest podstaw, dla których należałoby im tego waloru odmówić, a żadna ze stron postępowania ich prawdziwości nie kwestionowała.
Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszym postepowaniu jednoznacznie wykazał, że oskarżeni działając wspólnie i w porozumieniu zabrali w celu przyłaszenia pieniądze w kwocie 1600 złotych pozostawiając 100 złotych czym działali na szkodęT. M. (1)znajdującego się w czasie zdarzenia pod wpływem alkoholu. Swoim działaniem niewątpliwie wyczerpali znamiona czynu zart. 278§1 k.k.
W oparciu o ocenę elementów przedmiotowo-podmiotowych leżących w granicach czynu przypisanego oskarżonymŁ. W., Sąd przyjął, że stopień społecznej szkodliwości tego czynu jest wyższy niż znikomy. Szkodliwość ta przejawia się przede wszystkim w tym, że oskarżony był pomysłodawcą dla pozostałych współsprawców w kwestii dokonania kradzieży na szkodęT. M. (1). Dopuścił się przestępstwa będąc pod wpływem alkoholu, w sposób zaplanowany, wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi współoskarżonymi na szkodę starszego człowieka, który dał mu dach nad głową.
Uwzględniając okoliczności, o których mowa była wyżej i rozpatrując je w świetle dyrektyw wymiaru kary zart. 53 § 1 i 2 k.k., Sąd wnioskował, że adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości oraz do stopnia winy oskarżonegoŁ. W., jego motywacji i celu działania będzie orzeczenie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności wykraczającej nieznacznie poza dolna granice ustawowego zagrożenia. Sąd nie dopatrzył się w działaniu oskarżonego znikomości stopnia społecznej szkodliwości, ale uznał iż stopień społecznej szkodliwości jest wyższy niż znikomy. Nie może jednak umknąć uwadze fakt, iż oskarżonyŁ. W.jako jedyny w czasie procesu prezentował właściwą postawę konsekwentnie dążąc do ustalenia prawdy, czynnie biorąc udział w procesie odnosząc się do przeprowadzanych dowodów i jako jedyny wyraził krytyczny stosunek do popełnionego przestępstwa. Ta okoliczność została przez Sad również wzięta pod uwagę przy wymiarze oskarżonemu kary.
Wszechstronna analiza materiału dowodowego pozwala na wniosek, że dla osiągnięcia celów kary konieczne jest wymierzenie kary pozbawienia wolności. Orzeczenie kary innego rodzaju, a zatem kary ograniczenia wolności lub grzywny stanowiłoby nieuzasadnioną łagodność i brak odpowiedniej dolegliwości, nieuzasadnionej w świetle całokształtu okoliczności ani wysokością stopnia społecznej szkodliwości, ani znacznym stopniem winy. W ocenie Sądu zaspokojeniu celów kary nie sprzeciwia się jednak orzeczenie wobec oskarżonego warunkowego zawieszenia kary na minimalny okres dla sprawców młodocianych - 3 lat. Sąd orzekł, iż w stosunku doŁ. W.zachodzą okoliczności pozwalające na zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary. Bezwzględne pozbawienie wolności traktować bowiem należy jako środek ostateczny. W wielu wypadkach wystarczy sam fakt skazania i groźba wykonania kary oraz poddanie sprawcy próbie. Taka sytuacja aktualizuje się w stosunku do oskarżonego. Oskarżony jest osobą nie karaną sądownie, a zatem 3-letni okres próby winien być odpowiedni dla weryfikacji pozytywnej prognozy postawionej oskarżonemu. Aby czuwać nad dalszym postępowaniemŁ. W., Sąd na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddał go pod dozór kuratora, który pomoże w dalszej realizacji celów takich jak podjęcie próby dalszego kształcenia.
Na podstawieart. 72 § 1 pkt 4 k.k.Sąd zobowiązał oskarżonego do kontynuowania nauki. Oskarżony uczy się w Szkolnym Ośrodku Wychowawczym(...)wB..
W oparciu o ocenę elementów przedmiotowo-podmiotowych leżących w granicach czynu przypisanego oskarżonymR. W. (1), Sąd przyjął, że stopień społecznej szkodliwości tego czynu jest wyższy niż znikomy. Oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi oskarżonymi, będąc pod wpływem alkoholu, a nadto w żaden sposób nie próbował nawet zapobiec przestępstwu, skorzystał z jego owoców, zaś przed Sądem nie wykazał żadnej skruchy składając wyjaśnienia zmierzające do uniknięcia odpowiedzialności. Postawa prezentowana przez oskarżonego wskazuje na to, że nie zrozumiał naganności swojego postępowania.
Uwzględniając okoliczności, o których mowa była wyżej i rozpatrując je w świetle dyrektyw wymiaru kary zart. 53 § 1 i 2 k.k., Sąd wnioskował, że adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości oraz do stopnia winy oskarżonegoR. W. (1), jego motywacji i celu działania będzie orzeczenie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd nie dopatrzył się w działaniu oskarżonego znikomości stopnia społecznej szkodliwości, ale uznał iż stopień społecznej szkodliwości jest wyższy niż znikomy. Wszechstronna analiza materiału dowodowego pozwala na wniosek, że dla osiągnięcia celów kary konieczne jest wymierzenie kary pozbawienia wolności. Orzeczenie kary innego rodzaju, a zatem kary ograniczenia wolności lub grzywny stanowiłoby nieuzasadnioną łagodność i brak odpowiedniej dolegliwości, nieuzasadnionej w świetle całokształtu okoliczności ani wysokością stopnia społecznej szkodliwości, ani znacznym stopniem winy. W ocenie Sądu zaspokojeniu celów kary nie sprzeciwia się jednak orzeczenie wobec oskarżonego warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności w minimalnym okresie próby dla młodocianych sprawców, wynoszący 3 lata. Sąd orzekł, iż w stosunku do oskarżonego zachodzą okoliczności pozwalające na zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary. Bezwzględne pozbawienia wolności traktować bowiem należy jako środek ostateczny. W wielu wypadkach wystarczy sam fakt skazania i groźba wykonania kary oraz poddanie sprawcy próbie. Taka sytuacja aktualizuje się w stosunku do oskarżonego. Oskarżony jest osobą młodocianą , jeszcze nie karaną sądownie, a zatem 3-letni okres próby winien być odpowiedni dla weryfikacji pozytywnej prognozy postawionej oskarżonemu.
Także cele wychowawcze stanowiły motywację dla orzeczenia wobec oskarżonego w oparciu o przepisart. 73 § 2 k.k.obligatoryjnego dozoru kuratora, który winien czuwać nad postępowaniem oskarżonego, a jednocześnie pomóc mu w podjęciu w kwestiach związanych z uzyskaniem pracy.
Na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemuR. W. (1)okres jego zatrzymania w dniu 7 marca 2013 roku, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności -zatrzymania, równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.
Z uwagi na fakt, iż pokrzywdzony podejmuje prace dorywcze, nie chce kontynuować edukacji, Sąd działając na podstawieart. 72 § 1 pkt 8 k.k.zobowiązał oskarżonegoR. W. (1)do podjęcia starań o uzyskanie stałej pracy zarobkowej, również w tym celu aby mógł on osobiście dokonać naprawienia szkody wspólnie z pozostałymi oskarżonymi i aby nałożony obowiązek naprawienia szkody dotknął samego oskarżonego a nie jego rodziców, na których utrzymaniu w głównej mierze pozostaje.
OskarżonyD. M.miał wiedzę i świadomość, iż dokonanie kradzieży, stanowiło naruszenie przepisów prawa. Jak dotychczas był dwukrotnie karany i jest dorosłym 25 letnim mężczyzną, który powinien dążyć do zapobiegnięcia popełnieniu wspólnie z młodocianymi przestępstwa. Oskarżony, mogąc zachować się zgodnie z prawem, naruszył je. Oskarżony przy tym nie znajdował się w takiej sytuacji, która zniewalałaby go do podjęcia działania sprzecznego z normą prawną.D. M.działał w normalnej sytuacji motywacyjnej. W zarzucanym oskarżonemu przestępstwie, działał on w sposób, zorganizowany z pozostałymi współsprawcami, z zamiarem bezpośrednim, o czym świadczy fakt, iż schodząc do pokrzywdzonego wiedział, iż idą po pieniądze do pokrzywdzonego, który tego dnia wypłacał większa kwotę z bankomatu, był świadkiem wyjęcia z portfela pieniędzy przezŁ. W.oraz po dokonaniu kradzieży wziął przyznaną mu przezŁ. W.kwotę. Przed Sądem nie zachowywał się w sposób, który można by było uznać za skruchę i zrozumienie naganności zachowania.
Wymierzając oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, Sąd uwzględnił całokształt okoliczności podmiotowych i przedmiotowych popełnionego przez niego przestępstwa, a zwłaszcza charakter jego czynu. Sąd miał przy tym na uwadze zarówno okoliczności łagodzące, jak i okoliczności obciążające sprawcę.
Za okoliczność łagodzącą Sąd uznał wartość szkody wyrządzonej przestępstwem, a także fakt jej częściowego naprawienia przez oskarżonego.
Za istotne okoliczności obciążające Sąd uznał znaczny stopień szkodliwości społecznej czynu popełnionego przez oskarżonego, działanie pod wpływem alkoholu oraz uprzednią jego karalność i fakt iż znajdował się w okresie warunkowego zwolnienia. Oskarżony popełniając przypisane mu przestępstwo godził w jedno z najważniejszych dóbr chronionych prawem, jakim jest prawo własności, dokonując na nie zamachu działając na szkodę starszego, schorowanego człowieka. Wymierzając oskarżonemu karę bezwzględnego pozbawienia wolności Sąd uznał, iż w stosunku do oskarżonego nie zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna. Oskarżony był bowiem skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze w dniu 8 czerwca 2009 roku za przestępstwo zart. 178a § 1 k.k.oraz wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 22 stycznia 2010 roku za przestępstwo zart. 197§3 k.k.Po upływie zaledwie niecałych 9 miesięcy od warunkowego zwolnienia z zakładu karnego, całkowicie lekceważąc orzeczone wobec niego kary, dopuścił się kolejnego przestępstwa. Dowodzi to znacznego stopnia demoralizacji oskarżonego i uzasadnia przypuszczenie, iż ponowne zawieszenie wykonania kary nie jest wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności nie zapobiegnie powrotowi oskarżonego do przestępstwa.
W ocenie Sądu oskarżony nie zasługuje na dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia kary i wymaga resocjalizacji w warunkach zakładu karnego.
Na poczet wymierzonej kary, działając na podstawieart. 63§1 k.k., Sąd zaliczył oskarżonemuD. M.dzień w którym został zatrzymany tj. 7 marca 2013 roku przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności- zatrzymania równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.
Biorąc pod uwagę dyrektywy wymiaru kary, określone wart. 53 k.k., a więc stopień zawinienia oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości czynu, sposób życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa, Sąd uznał, iż wymierzona oskarżonemu kara 8 miesięcy pozbawienia wolności będzie adekwatną karą do popełnionego przez oskarżonego czynu. Kara w tym wymiarze winna uzmysłowić oskarżonemu nieopłacalność łamania prawa, stanowiąc jednocześnie przestrogę na przyszłość. Sąd miał przy tym na względzie cele, jakie wymierzona kara powinna spełnić wobec oskarżonego, przede wszystkim cele wychowawcze. Kara ta winna również wdrożyć oskarżonego do poszanowania zasad porządku prawnego. Tak ukształtowana kara będzie także realizowała cele ogólnoprewencyjne i da wyraz zdecydowanego braku społecznej akceptacji dla tego typu zachowań.
Sąd mając na uwadze, że każdy z oskarżonych osiąga niewielkie dochody, działając na podstawieart. 46 § 1 k.k.zobowiązał solidarnie oskarżonych do naprawienia pozostałej części szkody wyrządzonej przestępstwem w kwocie 1130 złotych, albowiem pokrzywdzonyT. M. (1)otrzymał już zwrot kwoty 470 złotych. „Dopuszczalne jest orzeczenie środka karnego przewidzianego wart. 46 § 1 k.k.w postaci solidarnego zobowiązania współsprawcy przestępstwa do naprawienia wyrządzonej szkody (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2000 r., I KZP 40/00 OSNKW 2001/1-2/2)”. Ponadto Sąd uznał, iż oskarżeni winni mimo niskich dochodów ponieść koszty procesu w kwocie po 1/3, z tym że opłata wobecŁ. W.iR. W. (1)wynosi 120 złotych, zaś wobecD. M.180 złotych, co wynika zart. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych.
D. M.iR. W. (1)w toku procesu korzystali z pomocy obrońców z urzędu, dlatego też Sąd zasądził na rzecz adw.A. J. (1)i adw.A. K.kwoty po 1284,12 złotych, w tym podatek 23 % Vat.