Sąd Okręgowy w Tarnowie
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 1652/13
Data wyroku: 2014-04-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Natalia Lipińska
Słowa kluczowe: Renta Z Tytułu Niezdolności Do Pracy
Podstawa prawna: Art. 57 ust 1ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227 ze zm.)

Sygn. akt IV U 1652/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 kwietnia 2014 roku
Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Natalia Lipińska
Protokolant: st. sekr. sądowy Patrycja Czarnik
po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2014 roku w Tarnowie na rozprawie
sprawy z odwołaniaJ. W.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
z dnia 4 września 2013 roku nr(...)
w sprawieJ. W.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje odwołującemu sięJ. W.prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 lipca 2013 roku na okres osiemnastu miesięcy.
Sygn. akt IV U 1652/13

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie

z dnia 16 kwietnia 2014 r.
Decyzją z dnia 4 września 2013 r., nr(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT., na podstawie przepisówustawy z dnia17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), odmówiłJ. W.przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ Komisja Lekarska w orzeczeniu z dnia28 sierpnia 2013 r. stwierdziła, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.
Odwołanie od tej decyzji wniósłJ. W., domagając się jej zmiany i przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca, ponieważ stan zdrowia wywołany poważnymi schorzeniami narządu ruchu, w tym kręgosłupa, uniemożliwia mu wykonywanie pracy zarobkowej zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, tj. pracy murarza- tynkarza.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. Podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazał, że odwołanie nie wnosi żadnych nowych okoliczności, które miałyby wpływ na zmianę orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS.
Bezsporne w niniejszej sprawie było, żeodwołującyJ. W., urodzony(...)r., z zawodu jest murarzem- tynkarzem i w zawodzie tym pracował.
Od 18 marca 2007 r. do 31 marca 2008 r. i od 1 września 2008 r. do 30 czerwca2013 r. ubezpieczony pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, zaś od1 kwietnia 2008 r. do 30 sierpnia 2008 r. przysługiwała mu renta szkoleniowa.
W dniu 12 czerwca 2013 r. ubezpieczony wystąpił do organu rentowego z wnioskiemo ponowne przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Zaskarżoną decyzją z dnia 4 września 2013 r. ZUS Oddział wT.odmówił wnioskodawcy przyznania prawa do tego świadczenia, ponieważ Komisja Lekarskaw orzeczeniu z dnia 28 sierpnia 2013 r. stwierdziła, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy.
(okoliczności bezsporne)
Nadto Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny sprawy:
Lekarz Orzecznik ZUS w opinii lekarskiej z dnia 24 lipca 2013 r. rozpoznał u wnioskodawcy:

-

chorobę zwyrodnieniowo- dyskopatyczną kręgosłupa L-S (dystektomię L4-L5w 2001 r.),

stan po artroskopii kolana prawego w 2007 r.,

nadciśnienie tętnicze, wyrównane II stopnia,

zaburzenia gospodarki lipidowej.

W konsekwencji, Lekarz Orzecznik ZUS uznał, że odwołujący nie jest niezdolny do pracy.
Na skutek sprzeciwu, sprawa skierowana została do Komisji Lekarskiej ZUS, któraw opinii lekarskiej z dnia 28 sierpnia 2013 r. podtrzymała stanowisko wyrażone przez Lekarza Orzecznika, rozpoznając u badanego:

-

chorobę zwyrodnieniowo- dyskopatyczną kręgosłupa L-S (stan po dystektomiiL4-L5 w 2001 r.),

stan po artroskopii kolana prawego bez następstw w 2007 r.,

nadciśnienie tętnicze z wstępnym przerostem mięśnia sercowego.

Orzeczenie to legło u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.
dowód:

-

orzeczenie Lekarza Orzecznika z dnia 24.07.2013 r.- k. 22v cz. III akt ZUS,

orzeczenia Komisji Lekarskiej z dnia 28.08.2013 r.- k. 24 cz. III akt ZUS,

W celu stwierdzenia, czy i w jakim stopniu odwołujący jest niezdolny do pracy, czy istniejąca poprzednio częściowa niezdolność do pracy ustała oraz czy nastąpiła poprawa jego stanu zdrowia i na czym polega, jak również kiedy powstała niezdolność do pracy, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych: lek. med.J. S.- specjalisty chirurga ortopedy- traumatologa, lek. med.J. S. (1)specjalisty neurologa, lek. med.
P. M.- specjalisty kardiologa i lek. med.E. Z.specjalisty chorób wewnętrznych.
W pisemnej opinii z dnia 25 lutego 2014 r. biegli chirurg ortopeda- traumatolog, neurolog, kardiolog i specjalista chorób wewnętrznych zdiagnozowali u odwołującego:

-

przewlekły zespół bólowy kręgosłupa L-S na podłożu zmian zwyrodnieniowychi dyskopatycznych,

nawracającą rwę kulszową,

stan po laminectomii L4-L5,

stan po uszkodzeniu łąkotki przyśrodkowej kolana prawego,

nadciśnienie tętnicze.

W oparciu o przeprowadzone badanie oraz wyniki badań specjalistycznych uznali, że ubezpieczony jest osobą częściowo niezdolną do pracy od 1 lipca 2013 r. na okres osiemnastu miesięcy.
W uzasadnieniu opinii podali, że u badanego występuje przewlekły zespół bólowy korzeniowy kręgosłupa L-S. Pacjent w 2001 r. poddany został zabiegowi operacyjnemu przepukliny jądra miażdżystego na poziomie L4-L5. Stwierdza się u niego nawroty prawostronnej rwy kulszowej, a w badaniu przedmiotowym ograniczenie ruchomości odcinka L kręgosłupa z bolesnością, dodatnimi objawami rozciągowymi i zniesieniem odruchu skokowego po stronie prawej, dyskopatię L4-L5-S1 znacznego stopnia oraz wielopoziomowe przepukliny tarcz międzykręgowych ze zwężeniem otworu międzykręgowego prawego na poziomie L4-L5 i przyleganiem do korzenia nerwowego L4. Opiniowany był wielokrotnie rehabilitowany w ramach prewencji rentowej ZUS- bez poprawy. Obecnie, zgłasza zaburzenia czucia w obrębie prawej kończyny dolnej. Schorzenia te naruszają sprawność jego organizmu w stopniu powodującym częściową okresową niezdolność do pracy zgodnejz poziomem posiadanych kwalifikacji. Przebyty zabieg usunięcia łąkotki przyśrodkowej prawego kolana (brak dysfunkcji stawu kolanowego) oraz nadciśnienie tętnicze pierwotne bez powikłań nie upośledzają istotnie sprawności organizmu opiniowanego.
dowód:

-

opinia sądowo- lekarska z dnia 25.02.2014 r.- k. 8-9,

Sąd w całości podzielił opinię biegłych chirurga ortopedy- traumatologa, neurologa, kardiologa i specjalisty chorób wewnętrznych uznając, że zawiera ona kompleksowąi wyczerpującą ocenę stanu organizmu odwołującego, a nadto uwzględnia wpływ rozpoznanych u niego schorzeń na zdolność do pracy. Sąd uznał, iż charakterystyka schorzeń została przez biegłych oceniona prawidłowo z punktu widzenia zasad logiki, przy wykorzystaniu wiedzy specjalistycznej popartej doświadczeniem osób sporządzających opinię. Dlatego też, Sąd podzielił wnioski biegłych sądowych odnośnie częściowej okresowej niezdolności wnioskodawcy do pracy zarobkowej zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Zauważyć przy tym trzeba, że opinia wydana została przez biegłych sądowycho specjalnościach adekwatnych do schorzeń zdiagnozowanych u odwołującego. Ponadto, podkreślić należy, iż opiniujący w sprawie biegli swoje ustalenia i wnioski wywiedli po szczegółowej analizie całości dokumentacji medycznej oraz badaniu ubezpieczonego.
Organ rentowy zakwestionował wydaną w sprawie opinię, podnosząc, że przeprowadzone przez biegłego badanie wskazuje na okresowe i rzadkie nasilenie dolegliwości w przebiegu choroby zwyrodnieniowo- dyskopatycznej kręgosłupa, za czym przemawia symetryczne umięśnienie kończyn dolnych i brak zaników mięśniowych. Zdaniem ZUS, przeprowadzone badanie nie potwierdza także istnienia zaburzeń czucia w obrębie prawej kończyny dolnej, a badanie MRI wykluczyło istnienie konfliktu krążkowo- rdzeniowego. Mając to na uwadze, organ rentowy wniósł o dopuszczenie w sprawie dowoduz opinii uzupełniającej biegłych sądowych celem ustosunkowania się do podniesionych zarzutów.
Zarzuty te w ocenie Sadu nie zasługiwały na uwzględnienie.
Wydana w sprawie opinia jest pełna i wyczerpująca. W sposób przejrzysty obrazuje stan zdrowia ubezpieczonego. Odpowiada też na wszystkie istotne pytania, w pełni realizując dyspozycję Sądu wyrażoną w sentencji postanowienia o powołaniu biegłych sądowych. Biegli ci na podstawie osobistego badania wnioskodawcy, które przeprowadzone zostało dokładnie, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie standardami oraz dogłębnej analizy dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach rentowych, dokonali prawidłowego rozpoznaniai sformułowali ostateczne wnioski, które Sąd w pełni podziela. Biegli sądowi dokonali oceny stanu zdrowia ubezpieczonego z punktu widzenia kryteriów określonych dyspozycjąart. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS- wyraźnie wskazując, że występujące u niego schorzenia narządu ruchu w ich obecnym stopniu nasilenia powodują częściową okresową niezdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.W opinii tej biegli zaznaczyli, że u badanego występuje przewlekły zespół bólowy korzeniowy kręgosłupa L-S, stwierdza się nawroty prawostronnej rwy kulszowej, a w badaniu przedmiotowym ograniczenie ruchomości odcinka L kręgosłupa z bolesnością, dodatnimi objawami rozciągowymi i zniesieniem odruchu skokowego po stronie prawej, dyskopatięL4-L5-S1 znacznego stopnia oraz wielopoziomowe przepukliny tarcz międzykręgowych ze zwężeniem otworu międzykręgowego prawego na poziomie L4-L5 i przyleganiem do korzenia nerwowego L4. Ponadto, wnioskodawca zgłasza zaburzenia czucia w obrębie prawej kończyny dolnej. Jednocześnie zauważyli, że opiniowany był wielokrotnie rehabilitowanyw ramach prewencji rentowej ZUS, jednak rehabilitacje te nie przyniosły poprawy jego stanu zdrowia. W ocenie Sądu, brak jest podstaw, aby kwestionować dokonaną przez biegłych sądowych ocenę stanu zdrowia wnioskodawcy, którzy formułując wnioski końcowe opinii opierali się na swoim długoletnim doświadczeniu zawodowym i wiedzy specjalistycznej. Poza tym, trzeba mieć na uwadze, że odwołujący od 18 marca 2007 r. do 31 marca 2008 r.i od 1 września 2008 r. do 30 czerwca 2013 r. pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy z powodu schorzeń narządu ruchu, zaś od 1 kwietnia 2008 r. do 30 sierpnia 2008 r. przysługiwała mu renta szkoleniowa. Z wydanej zaś w sprawie opinii w sposób jednoznaczny wynika, że stan zdrowia opiniowanego nie uległ poprawie, a rozpoznane schorzenia w postaci przewlekłego zespołu bólowego kręgosłupa L-S na podłożu zmian zwyrodnieniowychi dyskopatycznych, nawracającej rwy kulszowej oraz stanu po laminectomii L4-L5 naruszają sprawność jego organizmu w stopniu powodującym częściową okresową niezdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Trzeba mieć w końcu na uwadze, iż organ rentowy poza odmienną oceną następstw występujących u badanego schorzeń i stopnia ich nasilenia, która nie znajduje pokrycia w obiektywnych wynikach badań i zgromadzonejw aktach dokumentacji medycznej, nie wskazał na żadne medyczne argumenty, które uzasadniałyby tezę, że wnioskodawca jest osobą zdolną do pracy.
Mając na uwadze, że okoliczności sporne zostały w sprawie dostatecznie wyjaśnione, Sąd oddalił wniosek dowodowy organu rentowego o dopuszczenie w sprawie dowodu z opinii uzupełniającej biegłych sądowych, uznając, że nie wniosłoby to niczego nowego do sprawy, zmierzając jedynie do przewłoki postępowania. Wydana w sprawie opinia wyjaśnia wszystkie kwestie sporne w sposób pełny, powołując się na rzeczowe, konkretne i przekonujące argumenty. W tym miejscu należy jedynie zauważyć, iż w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że potrzeba powołania innego (kolejnego) biegłego (biegłych) powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej (złożonych) opinii. Jeżeli więc opinia biegłego jest przekonująca i zupełna dla sądu, który swoje stanowisko w tym względzie uzasadnił, to fakt, iż opinia taka jest niepełna dla stron procesowych, nie jest przesłanką dopuszczenia w sprawie kolejnej opinii (por. wyrok SNz dnia 6 maja 2009 r., II CSK 642/08,Legalisnr 260253; postanowienie SN z dnia 6 czerwca 2012 r., I UK 113/12,Legalisnr 537187). W postępowaniu o prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy sąd nie ma więc obowiązku uwzględniania kolejnych wniosków dowodowych tak długo, aż strona udowodni tezę korzystną dla siebie (por. wyrok SN z dnia 9 stycznia 2002 r., II UKN 701/00,Legalisnr 66741).
Pozostałe okoliczności sprawy Sąd uznał za bezsporne, gdyż nie były w żaden sposób kwestionowane przez strony, zaś dokumenty przedstawione na ich stwierdzenie nie budziły wątpliwości Sądu co do ich autentyczności.
Sąd rozważył, co następuje:
Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.
Istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy i w jakim stopniu odwołującyJ. W.jest niezdolny do pracy, czy istniejąca poprzednio częściowa niezdolność do pracy ustała oraz czy nastąpiła poprawa jego stanu zdrowia i na czym polega, jak również kiedy powstała niezdolność do pracy.
Zgodnie zart. 107 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentachz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2013 r. poz. 1440), prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego, przeprowadzonego na wniosek lub z urzędu, ustalono zmianę stopnia niezdolności do pracy, brak tej niezdolności lub jej ponowne powstanie.
Stosownie do treści art. 57 ust. 1 tej ustawy, renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który łącznie spełnia następujące warunki:

1
jest niezdolny do pracy,

2
ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

3
niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit.a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-4, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

Zgodnie z dyspozycją art. 12 ustawy, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
W myśl ust. 2 powołanego artykułu, całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast stosownie do ust. 3, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Równocześnie w myśl art. 13 ustawy, przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania tej zdolności uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia, jak również możność wykonywania dotychczasowej pracy, względnie możliwość przekwalifikowania zawodowego. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, trwałą niezdolność do pracy orzeka się, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy.
Jak wynika z wydanej w niniejszej sprawie opinii biegłych chirurga ortopedy- traumatologa, neurologa, kardiologa i specjalisty chorób wewnętrznych, odwołujący z uwagi na rozpoznane u niego schorzenia w postaci przewlekłego zespołu bólowego kręgosłupaL-S na podłożu zmian zwyrodnieniowych i dyskopatycznych, nawracającej rwy kulszowej oraz stanu po laminectomii L4-L5, jest osobą częściowo niezdolną do pracy od 1 lipca 2013 r. na okres osiemnastu miesięcy.
Skoro więc zaskarżona przezJ. W.decyzja ZUS Oddział wT.z dnia 4 września 2013 r. nie była zasadna, należało uwzględnić jego odwołanie, przyjmując jako podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia art. 107, art. 57 ust. 1 i art. 12 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS.
Tym samym, na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.Sąd zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał odwołującemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 lipca 2013 r. na okres osiemnastu miesięcy.
SSO Natalia Lipińska