Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 158/14
Data wyroku: 2014-06-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Witold Franckiewicz, Andrzej Kot, Robert Wróblewski
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art. 55 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r.

Sygn. akt II AKa 158/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 czerwca 2014 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Andrzej Kot

Sędziowie:

SSA Witold Franckiewicz
SSA Robert Wróblewski (spr.)

Protokolant:

Beata Sienica

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Urszuli Piwowarczyk - Strugały
po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 r.
sprawyK. R.
oskarżonego zart. 282 kkw zw. zart. 12 kk,art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 kkorazart. 12 kk;
M. S.
oskarżonego zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i oskarżonegoK. R.
od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy
z dnia 14 lutego 2014 r. sygn. akt III K 200/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
na podstawieart. 71 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. z 2 lutego 2012 roku, poz. 124; tekst jednolity) zobowiązuje oskarżonegoK. R.do podjęcia, do dnia 18 lipca 2014 roku, leczenia odwykowego w zakładzie opieki zdrowotnej, w związku z uzależnieniem od narkotyków i oddaje go w okresie próby pod dozór kuratora sądowego,

2
na podstawieart. 71 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniioddaje oskarżonegoM. S.w okresie próby pod dozór kuratora sądowego,

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok, wobec oskarżonychK. R.iM. S., utrzymuje w mocy,

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. C.i adw.P. G.po 600 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej oskarżonymM. S.iK. R.przed Sądem Apelacyjnym oraz po 138 złotych tytułem zwrotu VAT,

IV
zwalnia oskarżonychK. R.iM. S.od ponoszenia kosztów procesu za postępowanie odwoławcze, zaliczając wydatki związane z tym postępowaniem na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE
K. R.został oskarżony o to, że:

I
w okresie od miesiąca maja 2013 r. do dnia 9 czerwca 2013 roku wZ., woj.(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru przemocą poprzez przystawienieK. G.noża do szyi oraz wypowiadanie wobec niego groźby połamania nóg i zabójstwa, które to groźby wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostaną one spełnione, doprowadził go do wydania 22 kartU.o łącznej wartości 3550 złotych,

tj. o czyn zart. 282 kkw zw. zart. 12 kk

II
w okresie od dnia 1 października 2012 roku do dnia 31 lipca 2013 roku wZ.oraz wB.woj.(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru: w okresie od 1 października 2012 roku do stycznia 2013 roku wZ.udzielił małoletniemuK. G.urodzonemu (...)wZ.środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste w ilości 81 gram za kwotę nie mniej niż 4000 złotych, a w okresie od 1 stycznia 2013 roku do dnia 31 lipca 2013 roku wB.udzieliłM. S.amfetaminy:

- w styczniu 2013 roku środek psychotropowy w postaci 2,00 gram amfetaminy za 60 złotych
- w lutym 2013 roku środek psychotropowy w postaci 2,00 gram amfetaminy za 60 złotych
- w marciu 2013 roku środek psychotropowy w postaci 2,00 gram amfetaminy za 60 złotych,
- w kwietniu 2013 roku środek psychotropowy w postaci 2,00 gram amfetaminy za 60 złotych
- w maju 2013 roku środek psychotropowy w postaci 2,00 gram amfetaminy za 60 złotych
- w czerwcu 2013 roku środek psychotropowy w postaci 4,00 gram amfetaminy za 60 złotych
w lipcu 2013 roku środek psychotropowy w postaci 3,00 gram amfetaminy za 90 złotych
tj. o czyn zart. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 kkorazart. 12 kk
M. S.został oskarżony o to, że:

III
w dniu 23 lipca 2013 roku w miejscowościB.woj.(...), wbrew przepisom ustawy posiadał przy sobie środek psychotropowy w postaci 1,03 grama amfetaminy

tj. o czyn zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii
Sąd Okręgowy w Świdnicy, wyrokiem z dnia 14 lutego 2014 roku, (sygnatura akt III K 200/13), rozstrzygnął:

I
oskarżonegoK. R.uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku

II
oskarżonegoK. R.uznał za winnego tego, że w okresie od października 2012 roku do 23 lipca 2013 roku wZ.orazB., woj.(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, udzielił małoletniemuK. G.środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste w ilości 2 gramów, za kwotę 60 złotych oraz udzieliłM. S.substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości 17 gramów, za kwotę 510 złotych, tj. czynu zart. 59 ust. 1 i art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, w zw. zart. 12 kki za to na podstawieart. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, przy zastosowaniuart. 60 § 1 i § 6 pkt 2 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkorazart. 70 § 2 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoK. R.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat, zaś na podstawieart. 73 § 2 kkoddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

IV
oskarżonegoM. S.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku to jest czynu zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniii za to na podstawieart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

V
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkorazart. 70 § 2 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoM. S.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata, zaś na podstawieart. 73 § 2 kkoddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

VI
na podstawieart. 71 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniizobowiązał oskarżonegoM. S.do podjęcia w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się wyroku leczenia odwykowego w związku z uzależnieniem od narkotyków;

VII
na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoK. R.przepadek na rzecz Skarbu Państwa kwoty 570 złotych, tytułem równowartości korzyści uzyskanej przez niego z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie II części dyspozytywnej wyroku;

VIII
na podstawieart. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł przepadek i zniszczenie dowodu rzeczowego w postaci substancji sypkiej koloru białego, opisanej w wykazie dowodów rzeczowych na karcie 111, poz. 1;

IX
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności, na wypadek zarządzenia ich wykonania zaliczył oskarżonym –K. R.okres zatrzymania w sprawie od dnia 12 czerwca 2013 roku do 13 czerwca 2013 roku

-M. S.okres zatrzymania w sprawie od dnia 23 lipca 2013 roku do dnia 24 lipca 2013 roku
X. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataP. G.kwotę 885,60 zł. (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych 60/100) z VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuK. R.z urzędu;
XI. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokatA. C.kwotę 738 zł. (siedemset trzydzieści osiem złotych) z VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuM. S.z urzędu;
XII. zwolnił obu oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych zaliczając wydatki poniesione w sprawie na rachunek Skarbu Państwa.
Z wyrokiem tym nie pogodził się prokurator oraz oskarżonyK. R., w którego imieniu apelację wniósł obrońca.
Prokurator zaskarżył wyrokw stosunku do oskarżonegoK. R.iM. S.w części dotyczącej orzeczenia o karze, na niekorzyść oskarżonychi zarzucił:
- obrazę przepisu prawa materialnego, a mianowicieart. 71 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniipolegającą na:
- jego niezastosowaniu i nie zobowiązaniu oskarżonegoK. R.do poddania się leczeniu w związku z jego uzależnieniem od środków odurzających, które stwierdzili powołani w sprawie biegli lekarze psychiatrzy, podczas gdy zgodnie z treścią tego przepisu w razie skazania osoby uzależnionej za przestępstwo pozostające w związku z używaniem środka odurzającego na karę pozbawienia wolności, którą warunkowo zawieszono, sąd zobowiązuje taką osobę do poddania się leczeniu w podmiocie leczniczym w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej oraz niezastosowaniu wobec niego dozoru wyznaczonej osoby, instytucji lub stowarzyszenia,
- niezastosowaniu wobec oskarżonegoM. S.środka w postaci dozoru wyznaczonej osoby, instytucji lub stowarzyszenia, pomimo orzeczenia przez Sąd zobowiązania do podjęcia leczenia w myśl przepisu art. 71 ust. 1 cytowanej ustawy.
Podnosząc ten zarzut prokurator wniósł o:
zmianę zaskarżonego wyroku przez zobowiązanie oskarżonegoK. R.do poddania się leczeniu odwykowemu i oddanie go oraz oskarżonegoM. S.pod dozór wyznaczonej osoby, instytucji lub stowarzyszenia w myśl przepisuart. 71 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniia w pozostałym zakresie utrzymanie wyroku w mocy.
Obrońca oskarżonegoK. R.zaskarżył wyrok w całości, w zakresie dotyczącym rozstrzygnięć, co do osobyK. R., dotyczących czynu określonego w pkt II części rozstrzygającej izarzucił:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść (art. 438 pkt 3 k.p.k.), polegający na błędnym przyjęciu, że w chwili popełniania czynu wskazanego w pkt II rozstrzygnięcia zawartego w wyroku oskarżonyK. R.posiadał wiedzę, żeK. G.nie miał ukończonych 18 lat, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowaniaart. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(dalej u.p.n) i wymierzenia kary na podstawie tego przepisu;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść (art. 438 pkt 2 k.p.k.), polegający na błędnym przyjęciu, że w zakresie udzielenia środków odurzającychK. G.oskarżony działał z góry powziętym zamiarem, co doprowadziło do uznania czynu wobec osobyK. G.jako części czynu ciągłego (zart. 12 k.k.) łącznie z czynami dotyczącymi osobyM. S.;

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść (art. 438 pkt 3 k.p.k.) polegający na braku przyjęcia, że czyny oskarżonego w stosunku doK. G.oraz doM. S.stanowią przypadek mniejszej wagi, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania art. 59 ust. 3 u.p.n;

Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o:

4
zakwalifikowanie zachowań oskarżonego opisanych w pkt II rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku, jako dwóch czynów, tj. czynu dot.K. G.oraz czynu ciągłego wobecM. S., stanowiących w obu przypadkach wypadki mniejszej wagi z art. 59 ust. 3 u.p.n. w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.n. oraz wyeliminowanie z opisu czynu art.59 ust. 2 u.p.n;

5
odstąpienie od wymierzenia kary na podstawieart. 50 § 1 k.k.w zw. zart. 60 § 1 k.k.oraz w zw. zart. 59 ust. 3u.p.n.;

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora jest zasadna. Niezasadna natomiast jest apelacja obrońcy oskarżonegoK. R..

I
Prokurator ma rację krytykując zaskarżony wyrok w oparciu o niepełne zastosowanie do oskarżonych normyart. 71 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. z 2 lutego 2012 roku, poz. 124; tekst jednolity).
Faktycznie bowiem Sąd Okręgowy, w zaskarżonym wyroku, nie zobowiązał oskarżonegoK. R.do podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie opieki zdrowotnej oraz nie oddał oskarżonegoM. S.w okresie próby pod dozór wyznaczonej osoby, instytucji lub stowarzyszenia.
Z prawidłowych ustaleń poczynionych przez Sąd Okręgowy jednoznacznie wynika (strony 4 i 5 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), że oskarżonyK. R.wykazuje cechy uzależnienia od marihuany, natomiast oskarżonyM. S.jest uzależniony od środków psychoaktywnych.
Wbrew argumentacji zawartej w odpowiedzi obrońcy oskarżonegoK. R.na apelację prokuratora – ustalenie to ma swoje oparcie w dostarczonych przez biegłych lekarzy psychiatrów opiniach (karty 132-134 oraz 295-298 akt).
Sąd Okręgowy zatem, prawidłowo ustalając, że obydwaj oskarżeni są uzależnieni oraz skazując ich za przestępstwo pozostające w związku z używaniem środka odurzającego lub substancji psychotropowej na karę pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono, miał obowiązek postąpić w sposób wskazany w art. 71 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Tym samym Sąd ten powinien, każdego z oskarżonych, zobowiązać do poddania się leczeniu lub rehabilitacji w podmiocie leczniczym w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej i oddać go pod dozór wyznaczonej osoby, instytucji lub stowarzyszenia.
Tymczasem zaskarżony wyrok wszystkich tych orzeczeń nie zawiera, co musiało skutkować jego zmianą w kierunku wskazanym przez prokuratora w apelacji. Orzeczenie to jest tym bardziej konieczne, jeśli wziąć pod uwagę treść pismaH. S.(matki oskarżonegoM. S.) z 7 maja 2014 roku (karta 378 akt).

II
W apelacji obrońcy oskarżonegoK. R.postawiono zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku.
Zarzut ten jest chybiony.
Błąd w ustaleniach faktycznych (error facti) przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd "braku"), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd "dowolności"). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7 k.p.k.), na przykład: błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd.
W orzecznictwie trafnie podnosi się, że zarzut ten jest słuszny tylko wówczas: "gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania", nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 marca 1975 r., II KR 355/74, OSNPG 9/1995, poz. 84), przy czym jest to aktualne jedynie przy zarzucie błędu o charakterze "dowolności". Tego typu zarzut co do błędu w ustaleniach faktycznych to bowiem, jak zasadnie się wskazuje, nie sama odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego, lecz wykazanie, jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 22 stycznia 1975 r., I KR 197/74, OSNKW 5/1975, poz. 58). Natomiast zarzut błędu w ustaleniach o charakterze "braku" wiąże się ze wskazaniem nowych faktów lub dowodów (zob.art. 427 § 3 k.p.k.).
Tym samym zarzut taki może okazać się trafnym tylko wówczas, gdy podnoszący go w apelacji zdoła wykazać sądowi orzekającemu w I instancji uchybienie przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegające na nieuwzględnieniu przy jej dokonywaniu - tak zasad logiki, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, jak też całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności (art. 410 k.p.k.). W sytuacji, w której takowych uchybień on nie wykazuje, poprzestając na zaprezentowaniu własnej, nieliczącej się (na ogół) z wymogami tegożart. 410 k.p.k., nie sposób uznać, że rzeczywiście Sąd I instancji dopuścił się przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia tego rodzaju uchybienia.
Po przeprowadzeniu przez Sąd Apelacyjny kontroli odwoławczej należy stwierdzić, że Sąd I instancji w sposób poprawny zgromadził materiał dowodowy, dokonał prawdziwych ustaleń faktycznych, a także wyprowadził słuszne wnioski co do winy oskarżonegoK. R..
Najogólniej rzecz ujmując, tezy postawione przez skarżącego, opierają się na założeniu, że oskarżonyK. R.:

1
nie zdawał sobie sprawy z tego, żeK. G.nie miał w chwili czynu ukończonych 18 lat,

2
błędnego ustalenia, że działał z góry powziętym zamiarem,

3
braku przyjęcia, że czyn stanowi wypadek mniejszej wagi.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że znamię małoletniości osoby, której udzielany jest środek odurzający, należy do sfery okoliczności faktycznych, które podlegają udowodnieniu w toku postępowania. Przy czym konieczne jest nie tylko wykazanie zaistnienia obiektywnych przesłanek określonych wart. 10 k.c., ale również udowodnienie istnienia po stronie oskarżonego świadomości tego, że osoba, której udziela środka odurzającego jest małoletnia.
Znamię małoletniości nie musi być jednakże objęte zamiarem bezpośrednim (w przeciwieństwie do pozostałych znamion - tj. udzielania środka odurzającego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej). Wystarczy, aby sprawca obejmował to znamię zamiarem ewentualnym. Nie jest zatem wymagana jego jednoznaczna i konkretna wiedza o tym, że osoba, której sprzedaje narkotyk nie ma ukończonych osiemnastu lat. Świadomość sprawcy co do tego faktu winna kształtować się na podstawie wszystkich okoliczności sprawy i wystarczy, że będzie on godził się na taką ewentualność (dla przykładu tylko: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 31 lipca 2008 r. w sprawie II AKa 198/08, OSA 2009/10/3-23; wyrok SA w Lublinie z dnia 22 stycznia 2008 r. w sprawie II AKa 300/07 LEX nr 399941; K. Łucarz, A. Muszyńska, Komentarz do art. 59 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, LEX stan prawny na 1 grudnia 2007 r., teza V2). A zatem w realiach niniejszej sprawy wystarczające było dowiedzenie, że oskarżonyK. R.przewidywał małoletniość swojego "kontrahenta" (K. G.) i godził się na udzielenie mu środka.
W tym świetle wystarczy jedynie odnotować, że oskarżony znaK. G.ze szkoły, jako ucznia I klasy liceum (karty 5-6 i 21 akt). Przed tą szkołą właśnie oskarżony sprzedawałK. G.marihuanę (karta 7 i 258o., akt). Nie może być zatem żadnych wątpliwości co do tego, że oskarżony przynajmniej przewidywał małoletniośćK. G.i godził się na udzielenie mu marihuany.
Z czynem ciągłym mamy do czynienia, jeżeli sprawca obejmuje swym z góry powziętym zamiarem wszystkie zachowania, jakie się na ten czyn składają. Mówiąc inaczej - sprawca już na wstępie zakłada, że popełni przestępstwo składające się z kilku zachowań, czyli w pewnym sensie "na raty", albo co najmniej możliwość taką dopuszcza. Zamiar bowiem należy interpretować zgodnie z treściąart. 9 § 1 k.k.Ma on zatem miejsce wówczas, gdy sprawca chce popełnić czyn zabroniony składający się z dwu lub więcej zachowań albo przewidując możliwość jego popełnienia, godzi się na to.
Z góry powzięty zamiar jest elementem podmiotowym, spajającym wiele zachowań w jeden czyn zabroniony, mający charakter czynu ciągłego. Zamiar ten już w chwili jego powzięcia odnosi się zatem do zindywidualizowanych, przynajmniej w ogólnym zarysie, wszystkich zachowań składających się na czyn ciągły. Innymi słowy – zachowania podjęte w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w rozumieniuart. 12 k.k.to działania w zamiarze obejmującym całość akcji przestępczej w takim znaczeniu, że sprawca wyraża gotowość do wykorzystania powtarzającej się sposobności do popełnienia przestępstwa i tę sposobność wykorzystuje.
Analizując zachowanie się oskarżonego, poparte okolicznościami zawartymi w jego wyjaśnieniach, nie można mieć żadnych wątpliwości, żeK. R.właśnie wyrażał gotowość do wykorzystania każdej powtarzającej się sposobności do popełnienia przestępstwa i tę sposobność wykorzystywał.
Tym samym, przyjęta w zaskarżonym wyroku konstrukcja prawna jest prawidłowa i konieczna. Konieczna, ponieważ czyn ciągły jest instytucją obligatoryjną prawa karnego. Znaczy to tyle, że jeżeli sąd ustali, że zachodzą przesłanki dla jego zastosowania, to nie ma żadnej fakultatywności w tym zakresie, lecz musi w wyroku przypisać oskarżonemu czyn zart. 12 k.k.
Nieuwzględnienie powyższych zarzutów czyni kolejny (brak przyjęcia, że czyn stanowi wypadek mniejszej wagi) w zasadzie nieaktualnym. Jednakże wypada tu odnotować, że wprawdzie przepisy ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii nie precyzują kiedy należy przyjąć kwalifikację uprzywilejowaną za przestępstwo z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy, to oczywistym jest, że o uznaniu konkretnego czynu zabronionego za wypadek mniejszej wagi decyduje całościowa ocena jego społecznej szkodliwości, co w praktyce odnosi się do kryterium ilościowego i jakościowego udzielonego środka.
In concreto, już tylko, wzgląd na to właśnie kryterium sprawia, że czyn oskarżonego za wypadek mniejszej wagi uchodzić nie może.

III
Czyn przypisany oskarżonemuK. R.został prawidłowo opisany i zakwalifikowany.
Oskarżonemu wymierzono karę przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia i z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
W realiach tej sprawy nie może zatem być mowy o rażącej niewspółmierności kary. Tym bardziej, gdy sąd wymierzając karę (a tak właśnie jest w tej sprawie), uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami jej wymiaru, czyli wówczas, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego ustawową zasadę sądowego wymiaru kary, nie zostały przekroczone w rozmiarach nie dających się utrzymać w kontekście wymagań wynikających z ustawowych dyrektyw determinujących wymiar kary określonych wart. 53 k.k.

IV
Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturzei § 14 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz obrońców z urzędu oskarżonych stosowne wynagrodzenie wobec oświadczenia, że koszty związane z tą obroną nie zostały pokryte ani w części, ani tym bardziej w całości.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.Sąd Apelacyjny zwolnił oskarżonegoK. R.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wobec ustalenia, że oskarżony nie posiada żadnego majątku ani stałego źródła dochodów.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w wyroku.