Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 89/14
Data wyroku: 2014-04-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tadeusz Kiełbowicz, Jerzy Skorupka, Cezariusz Baćkowski
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 280 § 2 kk

Sygn. akt II AKa 89/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 kwietnia 2014 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Cezariusz Baćkowski

Sędziowie:

SA Jerzy Skorupka
SA Tadeusz Kiełbowicz (spr.)

Protokolant:

Aldona Zięta

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Ratajczyka
po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2014 r.
sprawyR. T.
oskarżonego zart. 280 § 2 k.k.iart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;art. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.
B. P. (1)
oskarżonego zart.280 § 2 k.k.iart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;art. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i obu oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy
z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt III K 197/13

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonychR. T.iB. P. (1)w ten sposób, że:

- obniża oskarżonymR. T.iB. P. (1)wymierzone im wpunkcie Iczęści rozstrzygającej za czyn zart. 280 § 2 k.k.iart. 275 § 1 k.k.w związku zart. 11 § 2 k.k.kary pozbawienia wolności do 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy, a wymierzoną oskarżonemuR. T.wpunkcie IIczęści rozstrzygającej karę pozbawienia wolności za czyn zart. 279 § 1 k.k.obniża do 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy, przyjmując jednocześnie, iż  rozwiązaniu uległy kary łączne pozbawienia wolności orzeczone tym oskarżonym wpunkcie IIIczęści rozstrzygającej;
- za podstawę prawną zawartego w punkcie V części rozstrzygającej orzeczenia o zasądzeniu od oskarżonychR. T.iB. P. (1)nawiązki na rzecz pokrzywdzonegoP. P. (1)przyjmujeart. 46 § 2 k.k.oraz uchyla zawarte w tym punkcie orzeczenie o trzymiesięcznym terminie zapłaty nawiązki;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok wobec obu oskarżonych utrzymuje w mocy;

III
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierza oskarżonymR. T.iB. P. (1)kary łączne po 5 (pięć) lat pozbawienia wolności zaliczając na ich poczet na podstawieart. 63 § 1 k.k.okresy zatrzymania i tymczasowego aresztowania oskarżonych od 23 września 2013 r. do 23 kwietnia 2014r.;

IV
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatówM. W.orazA. C.po 600 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonychR. T.iB. P. (1)w postępowaniu odwoławczym oraz po 138 zł tytułem zwrotu podatku VAT;

V
zwalnia oskarżonychR. T.iB. P. (1)od ponoszenia kosztów sądowych za instancję odwoławczą.

UZASADNIENIE
R. T.iB. P. (1)zostali oskarżeni o to, że:

I
w dniu 22.09.2013 roku wS., woj.(...), przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu, grożąc natychmiastowym użyciem przemocy wobecP. P. (1), przy czymB. P. (1)posługując się niebezpiecznym narzędziem w postaci noża, doprowadził go do stanu bezbronności, a następnieR. T.ukradł mu telefon komórkowymarki N.wartości około 300 zł, portfel, dowód osobisty, prawo jazdy, kartę bankomatową i pieniądze w kwocie ok. 400 zł o łącznej wartości 700 zł, działając na jego szkodę,

przy czymR. T.był już skazany:

-

wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 18.12.2001 r. sygn. II K 179/01 za czyn zart. 280 § 1 k.k.na karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 10 stycznia 2001 r. do 20 kwietnia 2001 r., od 20 września 2001 r. do 18 grudnia 2001 r. i od 22 listopada 2002 r. do 21 stycznia 2003 r.,

wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. VI K 1525/05 za czyn zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie zawieszono na okres lat 4, a której wykonanie zarządzono, którą odbył w okresie od 20 lutego 2008 r. do 19 marca 2009 r.,

wyrokiem Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 13 marca 2012 r. za przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę ośmiu miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 13 stycznia 2013 r. do 29 czerwca 2013 r i od 09 maja 2012 r. do 24 lipca 2012 r.

przy czymB. P. (1)był już skazany:

-

wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 03.09.2012 r. obejmującym wyroki:

1
Sądu Rejonowego w Trzebnicy z dnia 13.04.2007 r. za czyn zart. 278 § 1 k.k.na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres 3 lat, której wykonanie zarządzono,

2
Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 25.05.2009 r. za czyn zart. 279 § 1 k.k.iart. 278 § 1 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 4 lat,

3
Sądu rejonowego w Świdnicy z dnia 08.07.2013 r. za czyn zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.na karę 4 lat pozbawienia wolności,

4
Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 05.09.2011 r. za czyn zart. 280 § 1 k.k.i inne na karę 2 lat pozbawienia wolności

na karę łączną 5 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 04.07.2007 r. do 15.10.2007 r., od 08.07.2009 r. do 01.02.2010 r., od 25.03.2009 r. do 30.07.2010 r., od 11.12.2010 r. do 27.03.2013 r.,

tj. o czyn zart. 280 § 2 k.k.iart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.wobecB. P. (1); o czyn zart. 280 § 2 k.k.iart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.wobecR. T.

II
w dniu 23.09.2013 r. wS.woj.(...), przyul. (...).(...)działając wspólnie i w porozumieniu, także z inną osobą, po uprzednim wyłamaniu drzwi wejściowych domieszkania nr (...)weszli do środka skąd dokonali kradzieży przedmiotów w postaci sztućców kuchennych, aparatu fotograficznego, sztucznej biżuterii, koca, żywności, aparatu słuchowego, starych monet w ilości 52 sztuki, dwóch głośników o łącznej wartości około 400 zł, działając na szkodęZ. K. (1),

przy czymR. T.działał w warunkach opisanych w pkt I części wstępnej wyroku,

tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k., wobecR. T., a wobecB. P. (1)o czyn zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt: III K 197/13, wydał następujące rozstrzygnięcie:

I
oskarżonychR. T.iB. P. (1)uznał za winnych popełnienia zarzucanego im czynu, a opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, eliminując z jego treści stwierdzenie, że działając w sposób tam opisanyB. P. (1)doprowadzić miałP. P. (1)do stanu bezbronności, przyjmując jednocześnie, że ten oskarżony posługiwał się niebezpiecznym narzędziem w postaci noża, jak i korygując i uzupełniając jego opis przez wskazanie odnośnie wyroku Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 13 marca 2012 r., mocą któregoR. T.skazany został na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności prawidłowej sygnatury sprawy tj. VIII K 232/11, zaś co do skazań dotyczącychB. P. (1)przez wskazanie ich sygnatur tj. co do wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 3 września 2012 r. – VI K 113/12, jak i odnośnie tych objętych jego treścią tj. Sądu Rejonowego w Świdnicy – poprzez wskazanie prawidłowej daty jego wydania tj. 8 lipca 2009 r. jak i sygnatury II K 438/08 oraz podanie sygnatury odnośnie wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 5 września 2011 roku tj. VI K 95/10 w brzmieniu nadanym mu wyrokiem Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 13 stycznia 2012 r. - sygn. IV Ka 839/11, przyjmując nadto, że obaj oni dopuścili się dopuścili się go w warunkach powrotu do przestępstwa z tym żeR. T.wielokrotnego – to jest zbrodni zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.wobecB. P. (1)oraz zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.wobecR. T.i za to wymierzył tym oskarżonym na podstawieart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.następujące kary, a to wobecB. P. (1)w wysokości5 (pięciu) lat i 4 (czterech) miesięcypozbawienia wolności, zaś wobecR. T.w wysokości5 (pięciu) lat i 8 (ośmiu) miesięcypozbawienia wolności,

II
oskarżonychR. T.,B. P. (1)uznał za winnych popełnienia zarzucanego im czynu, a opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, przyjmując iż dopuścili się go wraz z inną osobą, a nadto żeR. T.iB. P. (1)dopuścili się go w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w pkt I części wstępnej wyroku i skorygowanych w pkt I sentencji wyroku tj. wobecR. T.występku zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k., zaś wobecB. P. (1)występku zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., i za to wymierzył na podstawieart. 279 § 1 k.k.R. T.karę2 (dwóch) latpozbawienia wolności,B. P. (2)karę1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcypozbawienia wolności,

III
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzył kary łączne pozbawienia wolności, a toR. T.iB. P. (2)kary po6 (sześć) latpozbawienia wolności,

IV
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuR. T.okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 23 września 2013 r. do dnia 15 stycznia 2014 r.,

V
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonychR. T.iB. P. (1)na rzeczP. P. (1)nawiązki w kwotach po 2.500 złotych, określając termin ich uiszczenia na 3 miesiące od daty uprawomocnienia się orzeczenia,

VI
na podstawieart. 44 § 2 k.k.o rzekł przepadek i zarządził zniszczenie dowodu rzeczowego w postaci noża kuchennegomarki B.przechowywanego w magazynie dowodów rzeczowych tut. Sądu pod poz. 43/13,

VII
zwolnił oskarżonychR. T.iB. P. (1)od uiszczenia kosztów sądowych w tym opłaty, zaś wydatki poniesione w sprawie zaliczył na rachunek Skarbu Państwa,

VIII
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. W.z Kancelarii Adwokackiej wŚ.– obrońcy oskarżonegoR. T.kwotę 1107 zł oraz na rzecz adw.A. C.z Kancelarii Adwokackiej wŚ.– obrońcy oskarżonegoB. P. (1)kwotę 738 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu.

Wyrok powyższy zaskarżyli obrończynie oskarżonych oraz na ich niekorzyść prokurator.
Obrończyni oskarżonegoB. P. (1)skarży wyrok w całości i powołując się na przepisyart. 438 pkt 3 i 4 k.p.k.podnosi w apelacji następujące zarzuty:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na stwierdzeniu, że oskarżonyB. P. (1)dopuścił się czynu opisanego w pkt I sentencji wyroku, w popełnieniu którego, zdaniem Sądu, posługiwał się niebezpiecznym narzędziem w postaci noża, a następnie wspólnie z pozostałymi sprawcami dokonał kradzieży telefonu komórkowegoN., dokumentów i karty bankomatowej, a także pieniędzy w kwocie ok. 400 zł na szkodęP. P. (1); mimo braku dostatecznych dowodów na użycie noża przez oskarżonego, poza obciążającymi go zeznaniami świadkaP. P. (1), nie potwierdzonych innymi dowodami w celu ich weryfikacji, bowiem oskarżonyB. P. (1)zaprzecza, aby nóż będący dowodem w sprawie był tym nożem, który to on miał posiadać w czasie popełnienia przestępstwa, gdyż miał go „... ten trzeci, czyliB....”.
2. rażącą niewspółmierność kary wymierzonej w stosunku do stopnia zawinienia, bez uwzględnienia okoliczności dotyczących udziałuB. P. (1)w popełnieniu zarzucanego mu czynu, w tym nie wyeliminowanie użycia noża wobec pokrzywdzonego i wymierzenie za to kary nadmiernie surowej.
Podnosząc powyższe zarzuty obrończyni wnosi o zmianę wyroku w zaskarżonej części i wyeliminowanie z opisu czynu, że toB. P. (1)użył noża wobec pokrzywdzonego, bowiem samo zagrodzenie drogi przez trzech sprawców już wzbudziło w pokrzywdzonymP. P. (1)obawę, że jego mienie lub zdrowie jest zagrożone, a także wymierzenie kary łagodniejszej przez obniżenie jej wymiaru zarówno co do czynu opisanego w pkt I sentencji jak i wymierzonej kary łącznej; względnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Świdnicy do ponownego rozpoznania.

Obrończyni oskarżonegoR. T.skarży wyrok w punktach I, II, III i V części dyspozytywnej i powołując się na przepisyart. 427 § 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 1, 3 i 4 k.p.k.podnosi następujące zarzuty:
1. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu przez Sąd Okręgowy, iż oskarżonyR. T.swoim zachowaniem wypełni ustawowe znamiona zbrodni zart. 280 § 2 k.k., albowiem działał wspólnie z inną osobą, która posłużyła się nożem, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie takiego wniosku, gdyż oskarżony konsekwentnie od samego początku twierdził, iż w czasie czynu ani też w innych okolicznościach nie widział, ani też nie wiedział aby współoskarżonyB. P.posiadał nóż, czy też się nim posługiwał, a zatem nie miał świadomości, iż współdziała z osoba, która posługuje się nożem, a co za tym idzie nie akceptował tego stanu, co skutkowało obrazą prawa materialnego, tj.art. 280 § 2 k.k.
2. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 46 § 1 k.k.poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na orzeczeniu przez Sąd Okręgowy w oparciu o ten przepis nawiązki w wysokości po 2.500 zł od każdego z oskarżonych na rzecz pokrzywdzonegoP. P. (1), podczas gdy przepis ten przewiduje orzeczenie jedynie obowiązku naprawienia szkody w oparciu o tak złożony wniosek pokrzywdzonego i w oparciu o ustalenie wystąpienia szkody; nadto orzeczenie w oparciu o ten przepis nawiązki na podstawie złożonego przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego –P. P. (1)wniosku o zasądzenie na rzecz pokrzywdzonego nawiązki, podczas gdy winien zostać złożony w tym trybie wniosek o zasądzenie obowiązku naprawienia szkody.
3. rażącą niewspółmierność wymierzonej w pkt II części dyspozytywnej wyroku oskarżonemu kary jednostkowej za popełniony występek zart. 279 §1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.w wysokości 2 lat pozbawienia wolności, podczas gdy, mając na uwadze rzeczywisty stopień społecznej szkodliwości czynu oraz zasady wymiaru kary, wystarczające byłoby orzeczenie łagodniejszej kary.
4. rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary jednostkowej za czyn popełniony zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.w wymiarze 5 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary łącznej 6 lat pozbawienia wolności, podczas gdy, mając na uwadze rzeczywisty stopień społecznej szkodliwości czynu oraz zasady wymiaru kary, wystarczające byłoby orzeczenie łagodniejszych kar.
Podnosząc powyższe zarzuty wnosi o:
1. uznanie, że czyn oskarżonego stanowi występek określony wart. 280 §1 k.k.i wymierzenie oskarżonemu za to stosownej, łagodniejszej kary pozbawienia wolności;
2. wymierzenie oskarżonemu kar jednostkowych w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, jak również orzeczenie kary łącznej przy zastosowaniu pełnej absorpcji;
ewentualnie wnosi o:
3. uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Świdnicy.
Ponadto wnosi o:
4.przyznanie obrońcy oskarżonego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych z tytułu kosztów obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu przed Sądem II instancji, która nie została opłacona w całości ani w części.

Prokuratorzaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej orzeczenia środka karnego na niekorzyść oskarżonegoR. T.iB. P. (1), zarzucając: obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 46 § 1 k.k.poprzez jego bezpodstawne przyjęcie przy orzekaniu wobec oskarżonychR. T.iB. P. (1)nawiązki w kwotach po 2.500 złotych na rzecz pokrzywdzonego, podczas gdy podstawę orzeczenia tego rodzaju środka karnego stanowiart. 46 § 2 k.k., a ponadto bezpodstawne określenie terminu zapłaty orzeczonej nawiązki podczas gdy wymagalność tego środka karnego powstaje z chwilą uprawomocnienia się wyroku.
Podnosząc powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez określenie, iż podstawą wymiaru nawiązki jestart. 46 § 2 k.k.oraz wyeliminowanie zakreślonego terminu zapłaty nawiązki na rzecz pokrzywdzonego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Apelacje obrończyń obu oskarżonych są częściowo zasadne, natomiast apelacja prokuratora jest w pełni zasadna.

1
Odnośnie podniesionych w apelacjach obrończyń zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku mającego wpływ na jego treść (art. 438 pkt 3 k.p.k.).

Oba zarzuty dotyczą rozstrzygnięcia zawartego w punkcie I części dyspozytywnej wyroku, to jest ustalenia, iż w trakcie przypisanego oskarżonym rozboju oskarżonyP.posługiwał się nożem, a oskarżonyT.miał tego świadomość. Obie skarżące nie kwestionują samego udziału oskarżonych w dokonanym na pokrzywdzonymP. P. (1)rozboju, ale ich zdaniem działanie oskarżonych wyczerpuje jedynie znamiona zart. 280 § 1 k.k.
Obrończyni oskarżonegoP.zarzuca w apelacji, iż brak jest dostatecznych dowodów, poza zeznaniamiP. P. (1), nie potwierdzonych innymi dowodami w celu ich weryfikacji „bowiem oskarżonyB. P. (1)zaprzecza, aby nóż będący w sprawie dowodem był tym nożem, który to miał posiadać w czasie popełnienia przestępstwa, gdyż miał go <<ten trzeci czyliB.>> (cytat z apelacji – strona 2).
Obrończyni oskarżonegoT.zarzuca, iż „zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie takiego wniosku, gdyż oskarżony konsekwentnie od samego początku twierdził, iż w czasie czynu ani też w innych okolicznościach nie widział, ani też nie wiedział aby współoskarżonyB. P.posiadał nóż, czy też się nim posługiwał, a zatem nie miał świadomości, iż współdziałała z osobą, która posługiwała się nożem, a co za tym idzie nie akceptował tego stanu, co skutkowało obrazą prawa materialnego, tj.art. 280 § 2 k.k.”(cytat z apelacji – strona 2).
Powyższe zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom obrończyń oskarżonych w przedmiotowym zakresie Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń i wyciągnął z nich trafne wnioski co do winy obu oskarżonych i kwalifikacji prawnej czynu przypisanego im w punkcie I części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku.
Obrończyni oskarżonegoT.zarzuca m.in. obrazę prawa materialnego, to jestart. 280 § 2 k.k., a jako podstawę prawną apelacji wskazuje równieżart. 438 pkt 1 k.p.k.(zarzut 1 „in fine”). Tak sformułowany zarzut nie zasługuje n na uwzględnienie. W orzecznictwie sądowym i literaturze prawniczej utrwalił się niekwestionowany pogląd, iż obraza prawa materialnego polega na wadliwym jego zastosowaniu (lub niezastosowaniu) w orzeczeniu opartym na prawidłowych ustaleniach faktycznych. Nie ma więc obrazy prawa materialnego, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za jego podstawę. Jeżeli zatem autor apelacji kwestionuje przyjętą w wyroku kwalifikację prawną, ponieważ w działaniu oskarżonego dopatruje się innego od przypisanego mu przestępstwa, to podstawą takiej apelacji może być tylko zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku (art. 438 pkt 3 k.p.k.), a nie obrazy prawa materialnego określonej wart. 438 § 1 k.p.k.(tak m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z 27 lipca 1974 r., sygn. akt: V KR 212/74, OSNKW 1974, Nr 12, poz. 233, podobnie: Kodeks postępowania karnego. Tomasz Grzegorczyk. Warszawa 2008. LEX Wolters Kluwer – strona 931).
Reasumując można stwierdzić, iż zarzut obrazy prawa materialnego ma rację bytu wyłącznie wówczas, gdy odwołujący się nie kwestionuje treści poczynionych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych. Tak więc oba podniesione w omawianym przedmiocie przez obrończynie oskarżonych zarzuty należy rozpoznawać wyłącznie w kategorii błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mającego wpływ na jego treść.
Jak już wyżej wspomniano oba podniesione w tym zakresie przez obrończynie zarzuty są chybione i nie zasługują na uwzględnienie.

Podniesiony w apelacji obrończyniB. P. (1)zarzut sprowadza się do tego, że jej zdaniem, Sąd Okręgowy bezpodstawnie nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoP., który konsekwentnie zaprzeczał jakoby w trakcie dokonanego rozboju miał posługiwać się nożem, natomiast bezpodstawnie dał wiarę obciążającym go zeznaniom pokrzywdzonegoP. P. (1). Zdaniem obrończyni zeznania pokrzywdzonego nie są potwierdzone żadnym innym dowodem i jako takie budzą poważne wątpliwości co do ich wiarygodności.
W związku z tym zarzutem należy zauważyć, iż sprawcy rozbojów dokonują ich w przeważającej części w takich miejscach, w których nie przebywają osoby postronne, ewentualnie świadkowie, mogący w przyszłości złożyć obciążające ich zeznania. Podobnie było w przedmiotowej sprawie. Dokonana na stronach 5-7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku przez Sąd Okręgowy ocena wyjaśnień obu oskarżonych oraz zeznań pokrzywdzonego, zasługuje na pełną aprobatę Sądu Apelacyjnego. W szczególności Sąd ten wskazuje na to, iż zeznania pokrzywdzonegoP. P. (1)są konsekwentne nadto „obszerne, nasycone szczegółami i nie zawierają wewnętrznych sprzeczności, które mogłyby podważać ich wiarygodność” (cytat z uzasadnienia – strona 5). Wbrew twierdzeniom obrończyni oskarżonegoP.wiarygodność tych zeznań weryfikują w sposób pozytywny zeznania świadkaH. P.matki pokrzywdzonego, która opisuje zachowanie się syna po dokonanym na nim rozboju. Świadek ten w toku śledztwa zeznała m.in., iż syn mówił jej m.in., że: „Dwóch mężczyzn jak podeszło do niego jeden z nich trzymając nóż zagroził jemu tym nożem i razem z tym drugim zażądał od niego pieniędzy.P.powiedział mi, że przestraszył się tego noża, lecz nie opisywał mi goi wszystko oddał, bo był przerażony: (k.28-30). Należy również zauważyć, iż pokrzywdzony rozpoznał obu oskarżonych jako sprawców rozboju, opisał szczegółowo ich role i konsekwentnie wskazywał zarówno w toku śledztwa jak i na rozprawie na oskarżonegoP., jako tego, który groził mu nożem (m.in. k. 65-66, 67-68, 170-171, 293). Pokrzywdzony rozpoznał również przedmiotowy nóż, który został znaleziony na drugi dzień po przeszukaniuJ. B.zatrzymanego wraz z oskarżonymT.23 września 2013 r. po włamaniu (z oskarżonymP.iT.) do mieszkaniaZ. K. (1)(zarzut II a/o). W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do kwestionowania i tej części ustaleń Sądu Okręgowego, gdzie stwierdza on w uzasadnieniu wyroku, że „nic nie sprzeciwia się przyjęciu tezy, iż po dokonanym rozboju nóż tenB. P. (1)zwrócił mu, zaś wcześniej on go przekazał w tym właśnie celu”(cytat z uzasadnienia – strona 7). Powyższe twierdzenie w znacznym stopniu uprawdopodobnia okoliczność, iżJ. B.był obecny na miejscu rozboju, przyglądał się mu, ale nie brał w nim bezpośredniego udziału. Sprawa tego oskarżonego o współudział we włamaniu do mieszkaniaZ. K. (1)wspólnie z oskarżonymiP.,T.iP.została skierowana do odrębnego postępowania z powodu ukrywania sięJ. B.przed wymiarem sprawiedliwości.
W związku z powyższym należy stwierdzić, iż fakt, że oskarżonegoP.obciąża tylko pokrzywdzonyP. P. (1)i z tej racji jest osobiście zainteresowany wynikiem postępowania karnego, sam przez się nie może uzasadniać ani dyskwalifikacji jego zeznań, ani „a priori” przesądzać o ich nie wiarygodności, zwłaszcza w sytuacji, gdy jak w rozpatrywanej sprawie zostały one poddane ostrożnej i wnikliwej krytyce przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Z tych względów Sąd Okręgowy prawidłowo odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoB. P. (1)w tej ich części, gdzie zaprzecza on posługiwaniu się w trakcie rozboju nożem. Nie można również wykluczyć, iż oskarżonyP.nie pamięta faktu posługiwania się nożem z powodu, podobnie jak oskarżonyT., znacznego stopnia opilstwa, przy czym pokrzywdzonyP. P. (1)był trzeźwy i miał w pełni zachowaną zdolność percepcji i przekazywania doznanych postrzeżeń.

Obrończyni oskarżonegoT.z kolei bezpodstawnie zarzuca, iż nie widział on aby oskarżonyP.posługiwał się nożem, bądź też miał tego świadomość.
Oceniając wyjaśnienia oskarżonegoT.należy mieć na względzie, iż w trakcie zajścia był on podobnie jak oskarżonyP.w stanie znacznego opilstwa i sam zarówno w toku śledztwa jak i na rozprawie sądowej przez cały czas podnosił, iż z tego powodu wielu okoliczności zdarzenia nie pamięta. Na rozprawie sądowej zeznał m.in. „Ja nie chcę utrudniać tego śledztwa i skoro pokrzywdzony zeznał, że tak było to ja nie chcę mataczyć i przyznaję się do czynu I. Ja nie pamiętam czy był tam nóż ...”(cytat – k. 290). W toku rozprawy po złożeniu obciążających obu oskarżonych zeznań przez pokrzywdzonegoP., w tym co do posługiwania się przez oskarżonegoP.nożem, oskarżony oświadczył, że nie ma zastrzeżeń co do zeznań świadka, ale dużo rzeczy nie pamięta (k.292v „in fine”), ale skoro świadek zeznaje, że on go przeszukiwał, „to tak musiało być” (cytat). W tym miejscu należy przypomnieć część zeznań pokrzywdzonego z rozprawy, który podał m.in.:„jestem pewien co doP., że on miał ten nóż, bo stałem z nim twarzą w twarz”(k.293).
W świetle powyższych ustaleń bezspornym jest, iż w trakcie dokonanego rozboju oskarżonyP.posługiwał się nożem, co prawidłowo ustalił Sąd Okręgowy. Brak jest podstaw do kwestionowania zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzenia, iż znamiona kwalifikowanej postaci rozboju realizuje nie tylko ten, kto w trakcie takiego przestępstwa posługuje się bronią palną, nożem bądź innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem lub środkiem obezwładniającym, ale także ten, kto działa z inną osoba. PokrzywdzonyP. P. (1)zeznał, iż ostrze trzymanego w ręku przezP.noża wystawało z rękawa kurtki na kilkanaście centymetrów. Nie ulega wątpliwości, iż obaj oskarżeni zaplanowali napad i w ramach podziału ról oskarżonyP.przyciskał pokrzywdzonego do ściany i groził mu nożem, a oskarżonyT.przeszukiwał mu kieszenie. Zdaniem Sądu Apelacyjnego nie ulega wątpliwości, iż w tych okolicznościach miał pełną świadomość, iż oskarżonyP.posługuje się nożem, żądając od pokrzywdzonego wydania „kasy”. Istota współsprawstwa, o jakiej mowa wart. 18 § 1 k.k.oparta jest na porozumieniu wspólnego dokonania czynu zabronionego przez co najmniej dwie osoby, z których każda odgrywa istotną rolę w procesie realizacji ustawowych znamion czynu zabronionego. To porozumienie musi nastąpić przed lub w trakcie realizacji czynu zabronionego. Nawet gdyby przyjąć, iż pomiędzy oskarżonymi nie było ustnego porozumienia co do posłużenia się nożem, to w toku dokonywania rozboju takie porozumienie nastąpiło „per facta concludentia” i oskarżonyT.akceptował fakt posłużenia się nożem przez oskarżonegoP.i godził się na to.
Z tych względów Sąd Apelacyjny nie podzielił również w omawianym zakresie zarzutów podniesionych w apelacji obrończyni oskarżonegoR. T..

W związku z podniesionym w apelacjach obrończyń obu oskarżonych zarzutami błędu w ustaleniach faktycznych, należy również zauważyć, iż zarzut taki może być podniesiony wówczas gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, nie może się on natomiast sprowadzać do samej polemiki z ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Jak już wyżej wspomniano obrończynie kwestionują dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę zeznań pokrzywdzonegoP. P. (1)praktycznie jedynie z tego powodu, że są one niekorzystne dla oskarżonych. Odmienna ocena dowodów korzystna dla oskarżonych jest naturalnie prawem obrońcy. Nie wynika z niej jednak samo przez się, by ocena dokonana w przedmiotowej sprawie cechowała się dowolnością. W orzecznictwie sądowym został utrwalony słuszny pogląd, iż bez wykazania, że ocena dowodów wyrażona przez sądy orzekające jest sprzeczna z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym, żadna ze stron procesowych nie uzyskuje uprawnień do poważania stanowiska sądu (tak m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z 18 czerwca 1999 r., sygn. akt: III KKN 112/97, OSN Prok. i Pr. 1999 r., nr 1, poz. 8).
Reasumując powyższe rozważania Sąd Apelacyjny uznaje, iż apelacje obrończyń oskarżonychT.iP.w powyższym zakresie sprowadzają się jedynie do polemiki z ustaleniami Sądu „meriti” zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ale nie przytaczają żadnych racjonalnych argumentów, które mogłyby te ustalenia zmienić lub obalić. Wnioski ocenne tego Sądu wyprowadzone zostały z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego (art. 410 k.p.k.), zgodnie z dyrektywami prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.) i bezstronności (art. 4 k.p.k.), a tym samym nie wykraczają poza granicę ocen zakreślonych dyspozycjąart. 7 k.p.k.
Z tych względów Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych podniesionych w apelacjach obrończyń oskarżonychT.iP..

2
Odnośnie apelacji prokuratora i zarzutu 2 podniesionego w apelacji obrończyni oskarżonegoR. T..

Podniesiony przez skarżącą zarzut obrazy prawa materialnego, a mianowicieart. 46 § 1 k.k., nie jest zasadny i nie zasługuje na uwzględnienie.
W punkcie V części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonychR. T.iB. P. (1)na rzecz pokrzywdzonegoP. P. (1)nawiązki w kwocie po 2.500 zł, określając termin ich uiszczenia na 3 miesiące od daty uprawomocnienia się orzeczenia.
W związku z tym należy zauważyć, iż przepisart. 46 § 1 k.k.w brzmieniu zmienionym przez art. 1 pkt 10 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 206, poz. 1589) stanowi, iż w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości lub części lub zadośćuczynienie za doznaną krzywdę. Paragraf 2 tego artykułu stanowi, że zamiast obowiązku określonego w§ 1sąd może orzec nawiązkę. Obrończyni oskarżonegoT.zarzuca, iż Sąd Okręgowy nie mógł orzec nawiązki w trybieart. 46 § 1 k.k., albowiem przepis ten nie przewiduje takiej możliwości, nadto podnosi, że orzeczenie zostało wydane w oparciu o złożony przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. wniosek „o zasądzenie przez sąd na rzecz pokrzywdzonego nawiązki w kwotach po 10.000 zł od każdego z oskarżonych” (cytat – k. 293 „in fine”). Wniosek o zasądzenie od oskarżonych nawiązek na rzecz pokrzywdzonego złożył również prokurator w mowie końcowej (k.293v). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd Okręgowy orzekając w trybieart. 46 § 1 k.k.o nawiązkach uczynił to „stosowanie do złożonego wniosku oskarżyciela posiłkowego”(cytat – strona 11 uzasadnienia „in fine”, k. 315). Obrończyni podnosi w apelacji, iż uzasadnienie wyroku nie zawiera jakiegokolwiek wskazania, jakie powody legły u podstaw zapadłego rozstrzygnięcia w przedmiocie orzeczenia nawiązek. Poza sporem pozostaje, iż orzeczenie obowiązku naprawienia szkody staje się obligatoryjne w wyniku zgłoszenia takiego żądania przez uprawniony podmiot, to jest przez pokrzywdzonego lub inną uprawnioną osobę. W rozpatrywanej sprawie zarówno oskarżyciel posiłkowy jak i prokurator mogli domagać się nałożenia na oskarżonych obowiązku wyrównania szkody, lecz zgłosili żądanie nawiązki. W aktualnym stanie prawnym wniosek o którym mowa wart. 46 § 1 k.k., może być złożony jedynie do momentu pierwszego przesłuchania pokrzywdzonego na rozprawie głównej. Termin ten dotyczy wszystkich uprawnionych do złożenia wniosku, a więc również prokuratora. Termin opisany wart. 49a k.p.k.jest terminem prekluzyjnym, nieprzekraczalnym i nie jest możliwe jego przywrócenie. Słusznie podkreśla się w orzecznictwie, iż przekroczenie terminu zart. 49a k.p.k.do złożenia właściwego żądania do naprawienia szkody, nie daje pokrzywdzonemu legitymacji do ubiegania się o zasądzenie nawiązki o jakiej mowa wart. 46 § 2 k.k., mimo spełnienia przesłanek materialnych (tak m.in. w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 8 listopada 2007 r., sygn. akt: II AKa 346/07, KZS 2008 r., Nr 2, s. 60).
W związku z powyższym należy uznać, iż omawiany zarzut naruszenia art. 46 § 1 miałby rację bytu gdyby przypisane oskarżonymT.iP.przestępstwo rozboju zostało popełnione przed dniem 8 czerwca 2010 r., to jest przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 206, poz. 1589) zmieniającą aktualnie obowiązującykodeks karny. Obowiązujący przed wejściem w życie ustawy zmieniającej stan prawny przewidywał, iż sąd nie może odmówić nałożenia obowiązku naprawienia szkody w przypadku skazania sprawcy za jedno z wymienionych wart. 46 §1 k.k.przestępstw w razie złożenia w tym przedmiocie wniosku pokrzywdzonego lub innej uprawnionej osoby. Obowiązujący wówczas przepisart. 46 § 2 k.k.przewidywał możliwość orzeczenia nawiązki pomimo, że pokrzywdzony złożył wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody. Decyzja o orzeczeniu nawiązki pozostawała wyłączną kompetencją sądu.Ówczesny stan prawny nie przewidywał możliwości fakultatywnego orzeczenia obowiązku naprawienia szkody bądź nawiązki.Taką możliwość stwarza dopiero aktualne brzmienieart. 46 § 1 k.k., który pozwala sądowi działać w powyższym zakresie z urzędu w sytuacji gdy uzna to za celowe i zgodne z dobrem wymiaru sprawiedliwości. Warunkiem orzeczenia nawiązki jest stwierdzenie winy sprawcy i zaistnienie szkody wyrządzonej konkretnemu pokrzywdzonemu. Orzeczenie nawiązki uzasadniają dodatkowo wątpliwości co do rozmiarów wyrządzonej pokrzywdzonemuP. P. (1)szkody. Cytowane wyżej zawarte w uzasadnieniu wyroku stwierdzenie, iż sąd „meriti” orzekając o nawiązce uczynił to „stosownie do złożonego wniosku oskarżyciela posiłkowego”nie ma znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia omawianej kwestii, skoro sąd ten miał pełne prawo działać z urzędu, nawet bez wniosku pokrzywdzonego lub innych uprawnionych osób. Złożenie wniosku o naprawienie szkody powoduje jedynie, iż sąd musi wydać orzeczenie w trybieart. 46 § 1bądź 2k.k.
Rację ma obrończyni podnosząc, iż sąd „meriti” w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazał jakie okoliczności spowodowały, że określił wysokość zasądzonych nawiązek na kwotę 2.500 zł, ale zdaniem Sądu Apelacyjnego można uznać, iż ich wysokość jest odpowiednia do rozmiaru krzywd doznanych przez pokrzywdzonegoP. P. (1)i kwoty te nie mogą uchodzić za wygórowane.
W związku z treścią powyższych rozważań Sąd Apelacyjny nie podzielił podniesionego w apelacji obrończyni oskarżonegoT.zarzutu obrazyart. 46 § 1 k.k., uznając go za bezzasadny.
W sposób oczywisty zasadna jest natomiast apelacja prokuratora.
Jako podstawę prawną orzeczenia w punkcie V części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku nawiązek na rzecz pokrzywdzonego należało przyjąćart. 46 § 2 k.k.ponieważ to ten przepis (a nieart. 46 §1 k.k.) przewiduje taką możliwość.
Zgodnie z wnioskiem zawartym w apelacji prokuratora Sąd Apelacyjny uchylił także zawarte w punkcie V części rozstrzygającej orzeczenie o trzymiesięcznym terminie uiszczenia orzeczonych nawiązek. Żaden przepiskodeksu karnegonie przewiduje możliwości określenia w wyroku terminu zapłaty nawiązek. W razie orzeczenia obowiązku naprawienia szkody lub nawiązki tytułem egzekucyjnym jest prawomocny wyrok, zbędne jest zatem wyznaczenie terminu wywiązywania się z wykonania tego obowiązku. Decyzja o terminie wszczęcia ewentualnej egzekucji od sprawcy przestępstwa pozostawiona jest do wyłącznej decyzji uprawnionego pokrzywdzonego.

3
Częściowo zasadne są podniesione w apelacjach obrończyni oskarżonegoT.i obrończyni oskarżonegoP.(zarzuty 3 i 4) zarzuty wymierzenia oskarżonym rażąco niewspółmiernie surowych kar pozbawienia wolności.

Zdaniem obrończyni oskarżonegoP.wymierzona mu za czyn zart. 280 § 2 k.k.kara pozbawienia wolności „powinna ulec obniżeniu stosownie do stopnia zawinienia”(cytat z apelacji). Poza tym stwierdzeniem obrończyni nie podnosi innych zarzutów, z których miałaby wynikać niewspółmierność tej kary.
Obrończyni oskarżonegoT.zarzuca, iż Sąd „meriti” zbyt wielką uwagę poświęcił dyrektywom wymiaru kary odnoszącym się do ich penalnej funkcji i skoncentrował się niemal wyłącznie na tym, by była ona należną zapłatą za czyny, całkowicie pomijając jej cele wychowawcze i zapobiegawcze jakie powinna ona osiągnąć wobec skazanego.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd „meriti” jako okoliczności obciążające przy wymiarze kar obu oskarżonych miał na względzie fakt, iż działali oni w sposób zaplanowany, w warunkach recydywy i w stanie nietrzeźwości. Jako okoliczność łagodzącą wobec oskarżonegoT.Sąd Okręgowy przyjął wyrażoną przez niego skruchę i żal za popełnione przestępstwo, w szczególności na szkodęZ. K. (2). Innych okoliczności wobec obu oskarżonych nie dopatrzył się.
W związku z powyższym Sąd Apelacyjny zauważa, iż Sąd „meriti” nie dostrzegł innych okoliczności łagodzących leżących po stronie oskarżonych. Nie wziął pod uwagę, iż obaj oskarżeni przyznali się do popełnienia obu zarzucanych im czynów, a na rozprawie sądowej oskarżonyT.przeprosił również pokrzywdzonegoP. P. (1). Przeproszenie pokrzywdzonego jest niebagatelną okolicznością z punktu widzenia wymiaru kary, a przyznanie się sprawcy do popełnienia przestępstwa jest zdaniem Sądu Apelacyjnego, najpoważniejszą, po czynnym żalu i przebaczeniu ofiary, okolicznością łagodzącą wymiar kary. Nie wziął też Sąd „meriti” pod uwagę, iż w wyniku rozboju pokrzywdzony nie doznał żadnej krzywdy fizycznej i odzyskał ważne dla niego dokumenty skradzione przez oskarżonych, podobnie jakZ. K. (1)odzyskał skradzione mu w wyniku włamania przedmioty.
Gdyby Sąd „meriti” prawidłowo ustalił powyższe okoliczności łagodzące to nie można wykluczyć, iż wymierzyłby obu oskarżonym niższe kary pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu Apelacyjnego wymierzone w zaskarżonym wyroku kary pozbawienia wolności orzeczone za przypisany oskarżonym w punkcie I części rozstrzygającej czyn zart. 280 § 2 k.k.noszą cechy rażącej surowości w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.
Z tego powodu Sądu Apelacyjny obniżył obu oskarżonym, ich wymiar do 4 lat i 6 miesięcy. Zdaniem Sądu Apelacyjnego brak jest podstaw do zróżnicowania wymiaru kar wobec obu oskarżonych. Wprawdzie oskarżonyT.odpowiada w warunkach recydywy zart. 64 § 2 k.k., ale okoliczność ta sama w sobie nie może powodować gradacji kar skoro obaj oskarżeni odegrali w przypisanych im czynach podobne role i praktycznie podobny jest stopień ich zawinienia. Z powyższych względów Sąd obniżył oskarżonymT.wymierzoną mu wpunkcie IIczęści dyspozycyjnej karę za czyn zart. 279 § 1 k.k.do 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, to jest zrównał ją z karą pozbawienia wolności wymierzoną za ten czyn oskarżonemuP..
Konsekwencją obniżenia wobec obu oskarżonych kar pozbawienia wolności było orzeczenie wobec nich nowych kar łącznych pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny również i w tym przypadku nie znalazł podstaw do ich różnicowania i określił ich wymiar na 5 lat pozbawienia wolności. Przy ich wymiarze Sąd Apelacyjny kierował się w przeważającej mierze zasadą absorpcji ze względu na związek przedmiotowy i czasowy obu przypisanych oskarżonym czynów. Nie znaleziono podstaw do zastosowania w pełni zasady absorpcji m.in. ze względu na zupełnie odmienny sposób działania oskarżonych przy popełnieniu tych przestępstw.
Wymierzone oskarżonymR. T.iB. P. (1)kary łączne pozbawienia wolności spełniają, zdaniem Sądu Apelacyjnego, wszystkie dyrektywy ich wymiaru określone wart. 53 § 1 i 2 k.k.

4
Z powyższymi zmianami w pozostałej części Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.

5
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w związku zart. 634 k.p.k.iart. 17 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223, z późniejszymi zmianami) oskarżonych zwolniono od kosztów sądowych za instancję odwoławczą, albowiem ich uiszczenie ze względu na brak majątku i stałych dochodów byłoby dla nich zbyt uciążliwe.

6
O kosztach nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonymR. T.iB. P. (4)z urzędu orzeczono na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. prawo o adwokaturze(Dz.U. Nr 146 z 2009 r., poz. 1188, z późniejszymi zmianami) i§ 14 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. Nr 163, poz. 1348, z późniejszymi zmianami).