Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 412/14
Data wyroku: 2014-12-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Celej, Rafał Kaniok, Marek Czecharowski
Słowa kluczowe: Przestępstwo Gospodarcze
Podstawa prawna: art.296§3 kk, art.300§1 kk

Sygn. akt II AKa 412/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 grudnia 2014r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Rafał Kaniok (spr.)
Sędziowie: SA – Marek Czecharowski
SO (del.) – Marek Celej
Protokolant: – sekr. sąd. Kazimiera Zbysińska
przy udziale Prokuratora Gabrieli Marczyńskiej - Tomali
po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2014 r.
sprawyT.A.oskarżonego zart. 296 § 3 k.k.w zb. zart. 300 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
J. G. (1)oskarżonego zart. 296 § 3 k.k.w zw. zart. 21 § 2 k.k.
na skutek apelacji, wniesionych przez obrońcę oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 12 sierpnia 2014 r. sygn. akt  VIII K 137/13

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne;

2
zasądza od oskarżonychT.A.iJ. G. (1)koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w częściach ich dotyczących, w tym tytułem opłaty odT.A.kwotę 300 zł i tytułem opłaty odJ. G. (1)kwotę 180 zł.

UZASADNIENIE
T. A. (1)został oskarżony o to, że:
I. w dniu 16 września 2008 r. wW., działając jako Prezes Zarządu(...) Sp. z o.o.z/s wŁ., wspólnie i w porozumieniu zJ. G. (1), będąc obowiązany na podstawie powierzonej mu decyzją właściwego organu w/w Spółki funkcji do zajmowania się sprawami majątkowymi i działalnością gospodarczą wskazanej osoby prawnej, przez nadużycie udzielonych mu uprawnień, wyrządził w/w spółce szkodę majątkową w wielkich rozmiarach w kwocie 1.554.255 zł., w ten sposób, iż zawarł przed notariuszemJ. Ż.w Kancelarii Notarialnej przyul. (...)(...)wW.w formie aktu notarialnego Rep A nr(...)umowę zamiany z dnia 16 września 2008 r. należącej do spółki nieruchomości położonej wŁ.przyul. (...)nrE..działki (...),O..(...)-Ł.o łącznej wartości 1.613,025 zł. na należącą doJ. G. (1)nieruchomość położoną w miejscowościM., Gm.P., pow.P., nrE..działki (...),O..(...)-M.o wartości58.770 zł.,
tj. o czyn zart. 296 § 3 k.k.
II. w dniu 16 września 2008 r. wW., działając jako Prezes Zarządu zagrożonej niewypłacalnością(...) Sp. z o.o.z/s wŁ., uszczuplił zaspokojenie wierzycieli, tj. Skarbu Państwa, któremu przysługiwała wierzytelność z tytułu podatków w kwocie 1.591.699,53 zł. oraz(...) S.A.z/s wB.jako następcy prawnego(...) Sp. z o.o.z/s wB., któremu przysługiwała wierzytelność - należność główna w kwocie 102.729,05 zł. wraz z kosztami procesu i odsetkami, poprzez zbycie składnika majątku reprezentowanej przez siebie Spółki w ten sposób, iż zawarł przed notariuszem wW.w formie aktu notarialnego Rep A nr(...)umowę zamiany z dnia 16 września 2008 r. należącej do spółki nieruchomości położonej wŁ.przyul. (...)nrE..działki (...),O..(...)Ł.o łącznej wartości 1.613.025 zł. na należącą doJ. G. (1)nieruchomość położoną w miejscowościM., gm.P., pow.P., nrE..działki (...),O..(...)M.o wartości 58.770 zł.
tj. o czyn zart. 300 § 1 k.k.
J. G. (1)został oskarżony o to, że:
- w dniu 16 września 2008 r. wW., wspólnie i w porozumieniu zT.A., działającym jako Prezes Zarządu(...) Sp. z o.o.z/s wŁ., obowiązanym na podstawie powierzonej mu decyzją właściwego organu w/w Spółki funkcji do zajmowania się sprawami majątkowymi i działalnością gospodarczą wskazanej osoby prawnej, i nadużywającym udzielonych mu w tym
zakresie uprawnień, wyrządził w/w Spółce szkodę majątkową w wielkich rozmiarach w kwocie 1.554.255 zł., w ten sposób, iż zawarł przed notariuszemJ. Ż.w Kancelarii Notarialnej przy ul.(...)wW.w formie aktu notarialnego Rep A nr(...)umowę zamiany z dnia 16 września 2008 r. należącej do siebie nieruchomości położonej w miejscowościM., Gm.P., pow.P., nr ew.działki (...), obr.(...)-M.o wartości 58.770 zł., wŁ.przyul. (...)nrE..działki (...),O..(...)-Ł.o łącznej wartości 1.613,025 zł. na należącą do(...) Sp. z o.o.wŁ.nieruchomość położoną wŁ.przyul. (...)nr ew.działki (...), obr.(...)Ł.o łącznej wartości 1.613.025 zł.
tj. o czyn zart. 296 § 3 k.k.
Wyrokiem z 12 sierpnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Warszawie:
1. oskarżonegoT.A.w ramach obu zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów uznał za winnego tego, że w dniu 16 września 2008 r. wW., działając jako Prezes Zarządu zagrożonej niewypłacalnościąspółki (...) Sp. z o.o.z/s wŁ., będąc obowiązany do zajmowania się sprawami majątkowymi i działalnością gospodarczą wskazanej osoby prawnej, przez nadużycie udzielonych mu uprawnień, wyrządził działając wspólnie i w porozumieniu zJ. G. (1)w/w spółce szkodę majątkową w wielkich rozmiarach w kwocie 1.549.777 zł., oraz uszczuplił zaspokojenie wierzycieli, tj. Skarbu Państwa, któremu przysługiwała wierzytelność z tytułu podatków w kwocie 1.591.699,53 zł. oraz(...) S.A.z/s wB.jako następcy prawnego(...) Sp. z o.o.z/s wB., któremu przysługiwała wierzytelność - należność główna w kwocie 102.729,05 zł., w ten sposób, iż zawarł przed notariuszemJ. Ż.w Kancelarii Notarialnej przy ul.(...)wW.w formie aktu notarialnego Rep A nr(...)umowę zamiany z dnia 16 września 2008 r. należącej do spółki nieruchomości położonej wŁ.przyul. (...)nr ew.działki (...), obr.(...)-Ł.o łącznej wartości 1.608,547 zł. na należącą doJ. G. (1)nieruchomość położoną w miejscowościM., Gm.P., pow.P.9, nr ew.działki (...), obr.(...)-M.o wartości 58.770 zł., którym to zachowaniem wyczerpał znamionaart. 296 § 3 k.k.w zb. zart. 300 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawie tych przepisów skazał go a na podstawieart. 296 § 3 k.kw zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 1 (jeden) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;
2. oskarżonegoJ. G. (1)uznał za winnego tego, że w dniu16 września 2008 r. wW.działając wspólnie i w porozumieniu, w warunkachart. 21 § 2 k.k.zT.A., działającym jako Prezes Zarządu(...) Sp. z o.o.z siedzibą wŁ., obowiązanym do zajmowania się sprawami majątkowymi i działalnością gospodarczą wskazanej osoby prawnej, który nadużył powierzonych mu w tym zakresie uprawnień wyrządził wyżej wymienionej spółce szkodę majątkową w wielkich rozmiarach w kwocie 1.549, 777 zł., w ten sposób iż zawarł przed notariuszemJ. Ż.w Kancelarii Notarialnej przy ul.(...)wW.w formie aktu notarialnego Rep A nr(...)umowę zamiany z dnia 16 września 2008 r. należącej do siebie nieruchomości położonej w miejscowościM., Gm.P., pow.P., nr ew.działki (...), obr.(...)-M.o wartości58.770 zł., na należącą do(...) Sp. z o.o.z siedzibą wŁ.nieruchomość położoną wŁ.przyul. (...)nr ew.działki (...),O..(...)-Ł.o łącznej wartości 1.608,547 zł. i za to na podstawieart. 296 § 3 k.k.w zw. zart. 21 § 2 k.k.skazał go a na podstawieart. 296 § 3 k.k.w zw. zart. 21 § 3 k.k.w zw. zart. 60 § 6 pkt. 3 k.k.wymierzył mu karę 9 miesięcy pozbawienia wolności;
3. na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.i70 § 1 pkt. 1 k.k.wykonanie orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzy) lat;
4. na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 4 860, 32 (cztery tysiące osiemset sześćdziesiąt 32/100) zł. w tym kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem opłaty odT.A.i w kwocie 4.740,32 (cztery tysiące siedemset czterdzieści 32/100) zł., w tym kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty odJ. G. (1).
Powyższy wyrok zaskarżyłobrońcaT.A.iJ. G. (1).
W apelacji dotyczącejT.A.zarzucono wyrokowi:
I. naruszenie przepisów postępowania karnego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 366 § 1 k.p.k.poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności uznanie przez Sąd Okręgowy za nieistotną z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego kwestii planowanych inwestycji na działce wM.i zaniechanie przesłuchania na tą okoliczność świadkaK. B.;
II. błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę orzeczenia, który miał istotny wpływ na jego treść, polegający na błędnym przyjęciu przez Sąd Okręgowy, żeT. A. (1)dopuścił się nadużycia udzielonych mu uprawnień, pomimo iż prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do odmiennego wniosku.
W konkluzji skarżący wniósł o:
1. zmianę wyroku w całości, poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu;
2. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W apelacji dotyczącejJ. G. (1)zarzucono wyrokowi:
I. naruszenie przepisów postępowania karnego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.:
-art. 366 § 1 k.p.k.poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności uznanie przez Sąd Okręgowy za nieistotną z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego kwestii planowanych inwestycji na działce wM.i zaniechanie przesłuchania na tą okoliczność świadkaK. B.;
-art. 7 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, złamanie zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie na istnienie porozumienia pomiędzy oskarżonymi co do nadużycia uprawnień przezT. A. (2).
II. błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę orzeczenia, który miał istotny wpływ na jego treść, polegający na błędnym przyjęciu przez Sąd Okręgowy, żeT. A. (1)dopuścił się nadużycia udzielonych mu uprawnień, pomimo iż prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do odmiennego wniosku.
W konkluzji skarżący wniósł o:
1. zmianę wyroku w całości, poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu;
2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Wniesione apelacje są bezzasadne w stopniu oczywistym, a zawarte w nich wnioski nie zasługują na uwzględnienie. Z uwagi na zbieżność przeważającej części zarzutów wyartykułowanych w obu apelacjach, oraz znaczne podobieństwo ich części motywacyjnych, wskazanym jest łączne odniesienie się, na tym etapie rozważania, do stanowiska zaprezentowanego przez autora tychże apelacji.
Za bezpodstawne uznać trzeba, identyczne w swoim brzemieniu, zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, określone w pkt II omawianych apelacji.
Należy podkreślić, że, wbrew przekonaniu skarżącego, ustalenia faktyczne wyroku - w tym również w części dotyczącej nadużycia uprawnień udzielonych oskarżonemuT.A.- zostały dokonane w oparciu o wyczerpującą analizę całokształtu dowodów i okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, zaś rozumowanie Sądu I instancji nie zawiera luk i błędów, które mogłyby doprowadzić do ich podważenia w toku kontroli instancyjnej.
Skarżący, kwestionując ustalenia faktyczne wyroku, nie przedstawia żadnych przekonujących argumentów, które mogą wzruszyć tok rozumowania Sądu I instancji w powyższym zakresie. Prezentuje on jedynie, polemiczną interpretację ujawnionych dowodów, odwołującą się do bliżej nieokreślonych fragmentów materiału dowodowego, które miałyby, w jego zamyśle, wspierać wersję wskazującą na brak sprawstwa i winy po stronie oskarżonychT.A.iJ. G. (1).
Odnosząc się do zarzutu obrazy przepisów postępowania, określonych w pkt I apelacji dotyczącejT.A.(art. 366 § 1 k.p.k.) oraz wpkt Iapelacji dotyczącej J.W. G.(art. 366 § 1 k.p.k.orazart. 7 i 410 k.p.k.) należy stwierdzić, że są one w całej rozciągłości bezzasadne.
Sąd I instancji, wbrew stanowisku skarżącego, w sposób wyjątkowo staranny i wnikliwy przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie. Wszystkie istotne okoliczności sprawy, ujawnione w toku postępowania dowodowego, zostały przez Sąd I instancji dogłębnie zbadane i wyjaśnione. Sąd ten wszechstronnie rozważył i poddał dokładnej analizie całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i poczynił na tej podstawie prawidłowe, bezbłędne, ustalenia faktyczne oraz należycie wykazał sprawstwo i winę oskarżonych w zakresie przypisanych im w wyroku czynów.
Ocena materiału dowodowego, dokonana przez Sąd I instancji, jest oceną kompletną i wszechstronną oraz nie naruszającą granic oceny swobodnej. Jest ona zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nie zawiera błędów faktycznych i logicznych.
W tej sytuacji kontrola instancyjna uzasadnia stwierdzenie, że zaskarżony wyrok– stosownie do treściart. 410 k.p.k.,7 k.p.k.a także 366§ 1 k.p.k.– znajduje pełne oparcie w prawidłowo dokonanej ocenie całokształtu dowodów ujawnionych w toku postępowania oraz w dogłębnym wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, i że tym samym, nie ma podstaw do zdyskwalifikowania tegoż rozstrzygnięcia lub do jego zmiany w kierunku proponowanym przez skarżącego.
Za bezpodstawny uznać zatem należy zarzut naruszenia szeregu przepisów procesowych (art. 7, 366, 410 k.p.k.), a w konsekwencji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wyroku.
Nietrafny okazał się zarzut obrazyart. 366 § 1 k.p.k.sprowadzający się do zakwestionowania oceny Sądu I instancji, że kwestia planowanych inwestycji na działce wM.nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy oraz sugestii, iż Sąd niezasadnie odstąpił od przesłuchania na tą okoliczność świadkaK. B..
Skarżący nie wykazał w sposób skuteczny, że przeprowadzenie dowodu z zeznańK. B.mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Przytoczona w uzasadnieniu apelacji okoliczność, iżspółka (...) Sp. z o.o.znalazła inwestora na wybudowanie domu późnej (spokojnej) starości na działce wM., którym miał byćK. B.nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Nie został nawet zgłoszony wniosek dowodowy o przesłuchanie osoby o ww. personaliach.
Odnotować jedynie wypada, że na rozprawie w dniu 12 sierpnia2014 r. świadekW. H., który w 2008 r. przejął ww. spółkę wraz z działką wM., zeznał, iż znalazł inwestora niemieckiego o personaliach -K. G.- który był zainteresowany wybudowaniem tam domu spokojnej starości i który po roku rozmów, pod koniec 2009 r., wycofał się z powodów finansowych (k. 947v, 949). Obrońca oskarżonych złożył na rozprawie wniosek o przesłuchanieK. G., na okoliczność negocjacji prowadzonych zespółką (...), dotyczących wspólnych inwestycji wM.i powodów niedojścia do ich realizacji.
Sąd I instancji oddalił powyższy wniosek na podstawieart. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.wskazując, że okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a rozmowy opisywane przesz świadkaH.miały miejsce już po zawarciu umowy zamiany z 16 września 2008 r.
Następnie obrońca wniósł o reasumpcję powyższego orzeczenia Sądu wskazując, iż osobaK. G.pojawiła się przed przejęciem spółki przez świadkaH.. Wówczas Sąd I instancji ponownie oddalił wniosek obrońcy z uwagi na to, iż okoliczność dotycząca rozmów inwestycyjnych na działce wM.nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie ma związku zarzutami postawionymi oskarżonym.
W nawiązaniu do powyższego należy stwierdzić, że kontrola instancyjna sposobu procedowania w kwestii wniosków dowodowych wskazuje, iż Sąd I instancji wnioski te zasadnie oddalił i swoje stanowisko w tym zakresie przekonująco uzasadnił.
Za bezpodstawny uznać zatem trzeba, oparty oart. 366 § 1 k.p.k., zarzut zaniechania przesłuchania świadka na okoliczność inwestycji planowanych wM..
Jak wynika z treści apelacji, powyższy zarzut wsparty jest rozumowaniem eksplorującym obszary leżące poza granicami zdrowego rozsądku.
Z niedorzeczną uznać należy zwłaszcza koncepcję, iż sam fakt posiadania przezSpółkę (...), mniej lub bardziej skrystalizowanych, planów inwestycyjnych związanych z działką o wartości rynkowej ok. 58.000 zł, uzasadniał przekazanie, w drodze umowy zamiany (bez jakichkolwiek dopłat) nieruchomości o wartości ok. 1.590.000 zł (czyli o wartości niemal 28 – krotnie większej) na rzecz właściciela tejże działki. Przyjęcie takiego, lansowanego w środku odwoławczym, założenia jest niemożliwe z uwagi na jego ewidentną sprzeczność z zasadami prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego i to niezależnie od tego, czy ewentualne negocjacje dotyczące ww. inwestycji (mgliście zarysowane w zeznaniach świadków) rozpoczęły się przed, czy też po, zawarciu umowy zamiany oraz na jakim finalnie znalazły się etapie w momencie ich zakończenia.
Jest oczywistym, że również w przypadku posiadania ambitnych planów inwestycyjnych, podstawowe reguły prowadzenia działalności gospodarczej nakazywały, w tym przypadku, podjęcie działań racjonalnych i uzasadnionych ekonomicznie, do których z pewnością nie można zaliczyć nabycia własności nieruchomości o wartości niemal 28 – krotnie mniejszej, od nieruchomości przekazanej w zamian w drodze umowy zamiany.
W świetle powyższych uwag, za w pełni uzasadnione należy uznać stanowisko Sądu I instancji, co do braku znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, związanych z negocjacjami inwestycyjnymi, dotyczącymi działki wM..
Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom skarżącego, po dokonaniu prawidłowej oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, trafnie ustalił, żeT. A. (1), zawierając w dniu 16 września 2008 r. umowę zamiany nieruchomości z oskarżonymJ. G. (1), podjął działania, co prawda mieszczące się formalnie w ramach jego uprawnień, lecz zarazem niezgodne z celem tych uprawnień.
Na pełną aprobatę zasługuje ocena Sądu I instancji, że w tym przypadku nie istniały podstawy do podjęcia takiego działania, że było to działanie nieusprawiedliwione i że trudno uznać by zamiana nieruchomości wŁ.(o wartości ponad 1.600.000 zł) na działkę wM.(o wartości ok. 60.000 zł) była uzasadniona z punktu widzenia zasad dobrego i racjonalnego gospodarowania. Sąd dostrzegł przy tym, wskazaną przez skarżącego okoliczność, iż Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólnikówspółki (...)wyraziło zgodę na zawarcie takiej umowy, słusznie uznając, że w przypadku nadużycia uprawnień w formie przypisanej oskarżonemu (tj. w granicach jego kompetencji), nie ma to znaczenia dla prawnokarnej oceny jego zachowania, tym bardziej, iż był po posiadaczem 99% udziałów w ww. spółce.
Wbrew sugestiom skarżącego - wyrażonym nie poprzez argumenty lecz za pomocą cytowania orzecznictwa, nieodnoszącego się w żadnym miejscu do realiów przedmiotowej sprawy – nie ma żadnych podstaw do uznania, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie, niewłaściwie ocenił stopień ryzyka związanego z działalnością gospodarczą prowadzoną przez oskarżonego i nie ocenił możliwych niebezpieczeństw związanych ze specyfiką obrotu gospodarczego. Sąd I instancji wykazał natomiast przekonująco, że oskarżony winien dochować wszelkiej staranności w ustalaniu realnej wartości nabywanej działki, której lokalizacja i właściwości stały w rażącej dysproporcji do nieruchomości należącej do spółki. W pełni uzasadniona jest, w tym przypadku ostateczna konkluzja, iż celem działania oskarżonego było wyprowadzenie majątku ze spółki w celu uniknięcia egzekucji zadłużeń oraz równocześnie, powiązane z tym, wyrządzenie spółce szkody w wielkich rozmiarach.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że suma analizowanych przez Sąd I instancji faktów i okoliczności, we wzajemnym ich powiązaniu, wskazuje na trafności ustaleń faktycznych wyroku, w zakresie pozwalającym na przypisanie winy oskarżonemuT.A., co do popełnienia czynów zart. 296 § 3 k.k.w zb. zart. 300 § 1 k.k.
Powyższe rozważania, w zakresie identycznie sformułowanych zarzutów z pkt I i II obu apelacji odnoszą się w tej samej mierze, zarówno do oskarżonegoT.A.jak i do oskarżonegoJ. G. (1). Tym samym - uznając, iż zarzuty zpkt I i IIapelacji: obrazyart. 366 § 1 k.p.k.i błędu w ustaleniach faktycznych są oczywiście bezzasadne co do rozstrzygnięć dotyczącychT. A.- Sąd Apelacyjny uznał jednocześnie, że, z uwagi na identyczny zakres zagadnień i argumentów, są one również oczywiście bezzasadne, co do rozstrzygnięć dotyczącychJ. G..
Co do zarzutu naruszeniaart. 7 i 410 k.p.k.podniesionego wyłącznie w apelacjiJ. G.aktualne pozostają uwagi zawarte we wstępnej części niniejszych motywów.
Uzupełniająco jedynie, podkreślić należy, że wbrew zastrzeżeniom skarżącego, Sąd I instancji - oceniając ujawnione dowody i okoliczności w zakresie wskazującym, iżJ. G. (1)działał wspólnie i w porozumieniu zT.A.- nie dopuścił się tego rodzaju obrazyart. 7 lub 410 k.p.k., która mogłaby mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Pisemne uzasadnienie wyroku, odnoszące się do tej części zaskarżonego orzeczenia, pozwala na stwierdzenie, że ustalenia faktyczne wyroku zostały, w tej mierze dokonane w oparciu o wszechstronną i nie noszącą cech dowolności oraz zgodną ze wskazaniami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, ocenę całokształtu istotnych okoliczności i dowodów zebranych w sprawie.
Sąd I instancji w sposób przekonujący wykazał, że oskarżony zawierając umowę zamiany w dniu 16 września 2008 r., działał w porozumieniu zT. A.w realizacji znamion czynu zart. 296 § 3 k.k., ponieważ doskonale zdawał sobie sprawę z funkcji pełnionej przezT. A., oraz z obowiązków z tą funkcją związanych i negatywnych skutków umowy zamiany dla sytuacjispółki (...). Opierając się na zeznaniach świadków, słusznie Sąd ten uznał za udowodnione fakty dotyczące znajomościJ. G.zT. A.i jego rodzicami, jego pobytów w siedzibiefirmy (...)oraz wiedzy co do zatrudnionych tam osób i planowanych inwestycji.
Suma udowodnionych faktowi i okoliczności stanowiła, w tym przypadku, wystarczającą i nie budzącą wątpliwości podstawę do odtworzenia stanu świadomości oskarżanegoJ. G., w sposób pozwalający na (pozbawione cech dowolności) ustalenie, iż pomiędzy oskarżonymi istniało porozumienie co do nadużycia uprawnień przezT.A., obejmujące swoim zakresem całość ustawowych znamion czynu zabronionego opisanego wart. 296 § 3 k.k.
Nie ulega wątpliwości, żeJ. G.znał realną wartości swojej działki i wiedział tym samym, iż jej wartości określona w umowie zamiany jest niemal 50 – krotne zawyżona (3.000.000 zł zamiast 58.770 zł), a także, w konsekwencji, zdawał sobie sprawę z rażącej dysproporcji pomiędzy realnymi wartościami nieruchomości, które podlegały zamianie (ok. 58.770 wobec 1.608.547 zł).
Nie sposób w takiej sytuacji uznać, że istnieje jakiekolwiek, chociażby minimalne, prawdopodobieństwo, by oskarżony, który znał realia funkcjonowaniaspółki (...), nie obejmował swoją świadomością faktu, iż zawierając umowę zamiany, współdziałał w dokonaniu czynności, która stanowiła nadużycie uprawnień udzielonych Prezesowi Zarządu ww. spółki i która wyrządzała tejże spółce szkodę majątkową w wielkich rozmiarach.
Podsumowując powyższe rozważania, ponownie stwierdzić należy, że Sąd I instancji, badając i oceniając zebrane dowody, nie naruszył przepisów postępowania wymienionych wpetitumobu apelacji i w oparciu o całokształt zebranych okoliczności, poczynił prawidłowe i wolne od błędów ustalenia faktyczne, wskazujące na winę oskarżonychT.A.iJ. G. (1).
Z powyższych względów Sąd Apelacyjny, uznając apelacje obrońcy obydwu oskarżonych za oczywiście bezzasadne, orzekł jak na wstępie.