Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 1450/14
Data wyroku: 2014-12-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zbigniew Karamara, Krzysztof Sójka, Anna Szeliga

Sygn. akt IX Ka 1450/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 grudnia 2014 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Zbigniew Karamara (spr.)
Sędziowie: SSO Anna Szeliga
SSO Krzysztof Sójka
Protokolant: st. prot. sąd. Agnieszka Baran
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Renaty Orłowskiej
po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 roku
sprawyT. C.
oskarżonego o przestępstwo zart.178 a § 1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim
z dnia 11 lipca 2014 roku, sygn. akt II K 312/14

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że orzeczony w punkcie II środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych podwyższa do 3 (trzech) lat;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza odT. C.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów sądowych za drugą instancję.

Sygn. akt IX Ka 1450/14

UZASADNIENIE
T. C.został oskarżony o to, że:
w dniu 06 marca 2014 roku wD.w gminieB., w powiecie(...)w woj.(...), prowadził samochód ciężarowymarki S.nr rej. (...)z naczepąS.nr rej. (...)w ruchu lądowym, znajdując się w stanie nietrzeźwości wyrażającym się stężeniem alkoholu w wydychanym powietrzu o wartości 1,23 ml/1 i 1,28 mg/1, to jest o przestępstwo zart. 178a § l kk
Sąd Rejonowy w Ostrowcu Świętokrzyskim wyrokiem z dnia 11 lipca 2014 roku w sprawie II K 312/14 orzekł, co następuje:

I
oskarżonegoT. C.w ramach czynu zarzucanego aktem oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu 6 marca 2014 roku wD., w woj.(...)znajdując się w stanie nietrzeźwości prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny w postaci samochodu ciężarowegomarki S.onr rej. (...)za naczepą, co stanowi występek zart. 178a § l kki za to na podstawieart. 178a § l kkw zw. zart. 33 § l i 3 kkwymierzył mu karę grzywny w liczbie 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych;

II. na podstawieart. 42 § 2 kkw zw. zart. 43 § l kkorzekł wobec oskarżonegoT. C.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres l roku;
III. na podstawieart. 49 § l i 2 kkorzekł od oskarżonegoT. C.na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 300 złotych;
IV. na podstawieart. 63 § 2 kkna poczet orzeczonego wobec oskarżonegoT. C.zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 6 marca 2014 roku;
V. zasądził od oskarżonegoT. C.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 złotych tytułem zwrotu części kosztów sądowych, zwalniając od obowiązku ich uiszczenia w pozostałym zakresie.
Powyższy wyrok został zaskarżony przez oskarżonegoT. C.oraz prokuratora.
OskarżonyT. C.w osobiście sporządzonej apelacji, jak należy wnosić z jej lakonicznej treści, skarży wyrok w całości kwestionując swoją winę. Oskarżony nie podnosił w apelacji konkretnego zarzutu ograniczając się do stwierdzenia, że nie zgadza się z wyrokiem.
Prokurator zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej orzeczenia o karze i powołując się na przepisart. 438 pkt 4 k.p.k.zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonego wobecT. C.środa karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres l roku, podczas gdy wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, stopień zawinienia oskarżonego, w szczególności umyślne naruszenie podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym jakimi są trzeźwość kierujących pojazdami oraz narażenie innych uczestników ruchu na realne niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia, jak również działanie oskarżonego w stanie nietrzeźwości silnego stopnia, okazywanie rażąco lekceważącego stosunku do obowiązujących przepisów prawa, a także zachowanie oskarżonego po popełnieniu przestępstwa, uzasadniają przekonanie, że wysokość orzeczonego środka karnego kształtująca się w orzeczonym wymiarze nie spełni swoich celów wychowawczych i zapobiegawczych w stosunku do oskarżonego, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Podnosząc powyższy zarzut, w oparciu o treśćart. 437 § l i 2 kpkskarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
podwyższenie wymiaru orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do 3 lat.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Jedynie apelacja prokuratora jest zasadna.
Skoro sam apelujący oskarżonyT. C.nie przedstawia konkretnych zarzutów w oparciu, o które kwestionuje rozstrzygnięcie Sądu I instancji, stwierdzić jedynie należy, iż Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych stanowiących o przyjętej zasadzie odpowiedzialności oskarżonego za przypisany mu czyn przestępczy.
Ustalenia te Sąd dokonał w oparciu o rzetelną i rzeczową analizę całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności opierając się na kryteriach określonych wart. 7 k.p.k., co czyni, że ocena ta podlega ochronie prawa procesowego. Swoje stanowisko odnośnie wskazania, jakie fakty uznał za udowodnione, a jakie za nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, w tym, dlaczego, co do istoty odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego, sąd orzekający gruntownie i szczegółowo umotywował w odpowiadającym wymogom procesowym uzasadnieniu wyroku, którą to Sąd Okręgowy w całości akceptuje bez potrzeby odrębnego odnoszenia się do tych kwestii, skoro apelujący nie wskazał, jakich to konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania, zasad wiedzy i doświadczenia życiowego miałby się ten Sąd dopuścić. Raz jeszcze, więc należy podkreślić, iż Sąd Rejonowy trafnie uznał wyjaśnienia oskarżonego, jako stanowiące wyraz prezentowanej przez niego linii obrony z uwagi na ich wręcz infantylność i sprzeczność z konsekwentnymi przekonywującymi zeznaniamiM. M., który wykluczył możliwość spożywania przez oskarżonego alkoholu po przyjeździe samochodem na teren bazy transportowej.
Reasumując Sąd Okręgowy w całości podziela stanowisko Sądu I instancji, co do winy i kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu przestępstwa.
Wymierzając oskarżonemu karę zasadniczą Sąd Rejonowy miał na uwadze wszystkie istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia w tym prawidłowo ustalony stopień zawinienia i społecznej szkodliwości czynu. Dostrzegł też wszystkie istotne okoliczności o charakterze łagodzący stąd też orzeczona kara grzywny w rozmiarze wskazanym w wyroku jest adekwatna do podnoszonych okoliczności, nie jest karą rażącą w jej wymiarze łagodnym czy też jej surowości.
Zgodzić się natomiast należy z apelującym prokuratorem, iż Sąd Rejonowy przy określeniu wysokości środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, mimo że prawidłowo dostrzegł okoliczności przemawiające na niekorzyść oskarżonego to jednak ich ocena nie znalazła swojego dostatecznego odzwierciedlenia w jego rozmiarze, czyniąc że jest on rażąco łagodny skoro go orzeczono w ustawowym minimum, a tym samym nie uwzględnia także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Przecież stan nietrzeźwości oskarżonego przekraczał pięciokrotnie dopuszczalne jego ustawowe granice, prowadził pojazd ciężarowy wraz z przyczepą i to na istotnym odcinku drogi, co już samo w sobie stanowi o tym, że stwarzał on duże zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego. Stanowią te okoliczności, więc o tym, że nie jest oskarżony zdolny do odpowiedzialnego kierowania pojazdami mechanicznymi i należy mu to uniemożliwić na okres trzech lat i dlatego w oparciu o przepisart. 437 § 1 i 2 k.p.k.zaskarżony wyrok zmieniono w sposób wskazany w sentencji wyroku.
Orzeczenie o kosztach sądowych za instancję odwoławczą oparto na podstawieart. 636 § 2 k.k.w zw. zart. 633 k.p.k..
SSO A. Szeliga   SSO Z. Karamara   SSO K. Sójka
A.W