Sąd Rejonowy w Olsztynie
IX Wydział Karny
Sygnatura akt: IX W 2040/14
Data wyroku: 2014-07-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Kottik

Sygn. akt IX W 2040/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 lipca 2014 r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Wojciech Kottik
Protokolant: stażysta Anna Ostromecka
w obecności oskarżyciela publ.R. B.
po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2014 r. sprawy
T. K.
synaM.iE.z domuM.
ur. (...)wN.
obwinionego o to, że:
w dniu 29 kwietnia 2014 r., ok. godz. 1515wO., przyul. (...)zaparkował pojazdem markiS.onr rej. (...)w wyniku czego naruszył warunki dopuszczalności postoju pojazdu na chodniku (nie zaparkował pojazdu przy krawędzi jezdni), czym wykroczył przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji
- tj. za wykroczenie z art. 97 kw

ORZEKA:

I
obwinionegoT. K.uznaje za winnego tego, że w dniu 29 kwietnia 2014 r., ok. godz. 1515wO., przyul. (...)kierując pojazdem markiS.onr rej. (...)naruszył warunki dopuszczalności postoju całego samochodu osobowego na chodniku, w ten sposób, że zaparkował ten pojazd nie bezpośrednio przy krawędzi jezdni tj. czynu zart. 97kw w zw. zart. 47 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowymi za to na podstawieart.97kwskazuje go nakarę 200,- (dwieście) złotych grzywny;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnychobciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100,- (sto) złotych i opłatą w kwocie 30,- (trzydzieści) złotych.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił, następujący stan faktyczny:
W dniu 29 kwietnia 2014 r., ok. godz. 1515strażnicy Straży Miejskiej wO.patrolująculicę (...)wO., na wysokości budynku(...)zauważyli pojazd markiS.onr rej. (...), który zaparkowany był w całości na chodniku, jednak nie bezpośrednio przy krawędzi jezdni, a przy tej stronie chodnika, która sąsiaduje z budynkiem(...). Wobec braku kierowcy pojazdu w trakcie interwencji pozostawili za wycieraczką pojazdu wezwanie do stawienia się w siedzibie Straży Miejskiej.
(dowód: notatka urzędowa k. 3-3v, zdjęcie miejsca zderzenia k. 4, schemat oznakowania k. 23; zeznania Ł.G.k. 24v,M. W.k. 24v)
Obwiniony w wyjaśnieniach złożonych na rozprawie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że w tym miejscu, w ten sam sposób parkował swój samochód od trzech lat, bo on niedaleko od tego miejsca pracuje i w pobliżu pracuje jego żona. Podkreślił, że w tym miejscu chodnik ma 5 metrów a jego samochód nikomu nie utrudniał ruchu.
(wyjaśnienia k. 35-35v)
Sąd zważył, co następuje.
Wyjaśnienia obwinionego nie zasługują na podzielenie, ale jedynie w części dotyczącej zastosowanej przez niego interpretacji obowiązujących przepisówustawy Prawo o ruchu drogowym, bowiem mimo formalnego nieprzyznania się do winy obwiniony nie neguje w praktyce ustaleń stanu faktycznego. Zdaniem Sądu nieprzyznanie się przez obwinionego do winy jest jedynie wyrazem niezrozumienia lub złej interpretacji podstawowych przepisówPrawa o ruchu drogowymi stanowi wyraz przyjętej przez niego linii obrony zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności za popełnione wykroczenie. Zarówno ze szkicu sporządzonego przez strażników miejskich w dniu zdarzenia, jak i wykonanego przez nich zdjęcia wynika bezspornie sposób i miejsce zaparkowania pojazdu obwinionego. Ze zdjęcia tego wynika również, że w dniu zdarzenia, przed miejscem, gdzie obwiniony parkował pojazd nie był ustawiony znak B-36 (a widoczny choćby na zdjęciach z systemuG. M.z września 2012 – k. 25-26). Nie oznacza to jednak wcale, że parkowanie w tym miejscu i w sposób jaki uczynił to obwiniony było dozwolone.
Sąd uznał, że zeznania przesłuchanych w tej sprawie świadków – strażników Straży Miejskiej są logiczne, zbieżne i konsekwentne, tworzące komplementarną całość z pozostałym zebranym materiałem dowodowym.
Co więcej, wypowiedzi tych świadków znajdują potwierdzenie w notatce urzędowej sporządzonej przez jednego z nich bezpośrednio po wykonanych czynnościach służbowych i zdjęcie zaparkowanego pojazdu, wskazując jednoznacznie na usytuowanie pojazdu obwinionego na chodniku.
Natomiast szkic z k. 5 z naniesionym znakiem B-36 został sporządzony przez strażnika przeprowadzającego czynności wyjaśniające, który również odebrała wyjaśnienia od obwinionego, a która nie była na miejscu zdarzenia a szkic oparła na stanie jaki obwiązywał wcześniej w tym miejscu.
Reasumując, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni potwierdza zawinienie obwinionego w zakresie popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 97 kw.
Wbrew sugestiom obwinionego zatrzymanie i parkowanie pojazdem jest obwarowane szeregiem rygorów i nie jest zabronione wyłącznie wówczas, gdy wynika to ze znaku np. B-36. Ustawodawca uzależnił możliwość parkowania i postoju pojazdu na chodniku, które jest wyjątkiem od ogólnej reguły przewidzianej w przepisieart. 46 ust. 2, według której zatrzymanie pojazdu następuje na jezdni. Regułą jest, że na chodniku nie mogą zatrzymywać się i stać pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 2,5 tony. Warunkiem podstawowym zatrzymywania lub postoju na chodniku jest nieutrudnianie ruchu pieszym – odległość pozostawiona dla pieszych nie może być mniejsza niż 1,5 metra. Ostatnim warunkiem, który obowiązuje przy parkowaniu całym pojazdem na chodniku (art. 47 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym) jest ustawienie tego pojazduprzy krawędzi jezdni(a więc nie przy krawędzi chodnika przeciwległej do jezdni) Jeśli zatem, jak w niniejszej sprawie, chodnik nie przylega bezpośrednio do jezdni, a oddzielony jest od niej pasem zieleni, wówczas na takim odcinku chodnika nie jest w ogóle dozwolone parkowanie całym pojazdem na chodniku.
Tym samym, Sąd przyjął, że przeprowadzone dowody pozwalają na jednoznaczne uznanie, że obwinionyT. K.swoim zachowaniem naruszył normę i wypełnił przesłanki odpowiedzialności wynikające z przepisu art. 97 kw i podlega odpowiedzialności z tego tytułu.
Sąd, w stosunku do opisu czynu i jego kwalifikacji prawnej przyjętych we wniosku o ukaranie dokonał ich uszczegółowienia, a że przepisart. 97kw ma charakter normy blankietowej kwalifikację prawną tego czynu uzupełnił o przepisart. 47 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym
Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę, jako okoliczności obciążające postawę sprawcy w momencie składania wyjaśnień na etapie czynności wyjaśniających, którą można ocenić jako nielicującą z pozycją i wykształceniem obwinionego, a która niewątpliwie dodatkowo wskazuje nie tylko na głęboką nieznajomość podstawowych zasad ruchu drogowego ale i brak gotowości na przyjmowanie rzeczowych i logicznych argumentów.
Jako okoliczność łagodzącą Sąd uwzględnił wcześniejszą niekaralność obwinionego.
Uwzględniając powyższe okoliczności, Sąd skazał obwinionego na karę grzywny jak w części dyspozytywnej wyroku.
Wymierzona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia i odpowiada wymogom kary w zakresie prewencyjno – wychowawczego oddziaływania.
Wobec skazania za zarzucany mu czyn obwiniony został obciążony kosztami postępowania i opłatą, uznając, iż jest on w stanie je ponieść.