Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 205/14
Data wyroku: 2014-08-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Żłobińska, Paweł Rysiński, Ewa Gregajtys
Słowa kluczowe: Swobodna Ocena Dowodów
Podstawa prawna: art.7 kpk

Sygn. akt II AKa 205/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 sierpnia 2014r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Paweł Rysiński
Sędziowie: SO (del.) – Ewa Gregajtys
SA – Maria Żłobińska (spr.)
Protokolant: – st. sekr. sąd. Marzena Brzozowska
przy udziale Prokuratora Jerzego Mierzewskiego
po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2014 r.
sprawyN. T.N.
oskarżonego zart. 63 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 53 ust. 2 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.oraz zart.278 § 5 k.k.
na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 3 stycznia 2014 r. sygn. akt  VIII K 224/12

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoN. T.N., uznając apelację prokuratora za oczywiście bezzasadną;

2
kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa;

3
zasądza od Skarbu Państwa za obronę z urzędu przed Sądem odwoławczym kwotę 600 złotych oraz 23% VAT na rzecz adw.K. P.- Kancelaria Adwokacka wW..

UZASADNIENIE
N. T.N.został oskarżony o to, że:

I
W okresie od 1 kwietnia 2011 r. do dnia 29 lipca 2011 r. w miejscowościJ.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zP.N. G.,P.N.N.iN. Q.D., wbrew przepisom ustawy uprawiał konopie indyjskie w łącznej ilości 232 sadzonek, w różnym stadium rozwoju, która to uprawa mogła dostarczyć znacznej ilości ziela konopi innych niż włókniste oraz wytwarzał znaczną ilość środków odurzających w postaci marihuany o wadze 90,44 gramów netto,

tj. o czyn z art. 63 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 11 § 2 k.k.

II
W okresie od 1 kwietnia 2011 r., do dnia 29 lipca 2011 r., w miejscowościJ.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zP.N. G.,P.N.N.iN. Q.D., dokonał zaboru energii elektrycznej na szkodę(...)Oddział (...),

tj. o czyn zart. 278 § 5 k.k.
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 3 stycznia 2014 r. uniewinnił oskarżonego od zarzucanych mu czynów, obciążając kosztami postępowania Skarb Państwa.
Od tego wyroku wniósł apelację prokurator, zaskarżając wyrok w całości na niekorzyśćN. T.N..
Zarzucił: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, polegający na niesłusznym uznaniu przez Sąd I instancji, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na ustalenie, że oskarżonyN. T.N.dopuścił się zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, podczas gdy dowody i okoliczności ustalone na ich podstawie we wzajemnym ze sobą powiązaniu prowadzą nieodparcie do wniosku, iż oskarżony swym zachowaniem wyczerpał znamiona czynu penalizowanego w art. 63 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 53 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora nie zasługuje na uwzględnienie.
Wprawdzie prokurator stwierdził w petitum apelacji, iż środek odwoławczy dotyczy całości rozstrzygnięcia, to jednak redakcja zarzutui uzasadnienia wskazuje na to, iż oskarżyciel publiczny kwestionuje rozstrzygnięcie tylko w zakresie I zarzutu.
Podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych skarżący w istocie kwestionuje ocenę materiału dowodowego, jakiej dokonał Sąd I instancjii która stała się podstawą kwestionowanych w apelacji ustaleń.
Aby zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów okazał się skuteczny, skarżący musiałby wykazać, iż orzeczenie zostało wydane w oparciu o część ujawnionego materiału dowodowego albo ocena została dokonana w sposób dowolny a nie swobodny, wbrew zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego albo rozstrzygnięcie nie zawierało wyczerpującego i logicznego uzasadnienia w zakresie przekonania Sądu o wiarygodności dowodów albo o tym, iż określone dowody na wiarę nie zasługują.
Jeżeli przekonanie Sądumeritio wiarygodności jednych dowodówi niewiarygodności innych poprzedzone jest ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia do prawdy, gdy rozstrzygnięcie stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego a uzasadnienie wyroku nie zawiera błędów natury faktycznej ani logicznej, to przekonanie Sądu pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.a ustalenia faktyczne oparte na takim rozumowaniu nie mogą być podważone.
W sprawie niniejszej prokurator nie wskazał w apelacji na takie dowody, których dopuszczenie mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Nie wskazał także, iż istnieje jakikolwiek dowód dający podstawę do przypisania oskarżonemu czynów zarzuconych w punktach I lub II aktu oskarżenia.
W uzasadnieniu apelacji prokurator przyznaje, iż żaden z oskarżonych nie przyznał się do dokonania zarzuconych im czynów a następnie skarżący wytyka sprzeczności w wyjaśnieniach oskarżonegoN. T.N..
Wskazuje na to, iż świadekM. N.zeznała, iż w domu pod wskazanym adresem przewijało się wiele osób, gdyż było to miejsce spotkań towarzyskich wśród nich widywała oskarżonego. Prokurator podkreśla, iż treść zeznań tego świadka pozostaje w sprzeczności z początkowymi wyjaśnieniami oskarżonego, który twierdził, że był w tym domu tylko dwukrotnie w dniu poprzedzającym zatrzymanie.
Z tych dowodów skarżący wysnuwał wniosek, iż „sprzeczności przemawiają przeciwko oskarżonemu, tak jak i fakt, że był już w przeszłości skazany za przestępstwo polegające na takiej samej uprawie konopi innych niż włókniste”.
Prokurator przypomina w apelacji, iż drugi z oskarżonych wiedział o tym, iż w posesji uprawiane są „drzewka”; wywodzi z tego, iż „Nie ulega wątpliwości, że pobyt oskarżonych w/w domu stanowił formę wspólnego i w porozumieniu współdziałania w uprawie konopi indyjskich”.
Na koniec skarżący przedstawia w apelacji wniosek, iż „oskarżony posiadał wiedzę o uprawie konopi innych niż włókniste…”.
Dlatego, w ocenie prokuratora, uzasadniony jest zarzut, iż Sąd uniewinniając oskarżonego od zarzutu uprawy konopi indyjskich, popełnił błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia.
Analiza powyższych stwierdzeń oraz w całości środka odwoławczego, w ocenie Sądu Apelacyjnego, nie dostarcza podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji. Ustalenia te bowiem oparte są na ocenie dowodów, których skarżący w żadnym punkcie nie podważył.
Z tych względów, uznając apelację za oczywiście bezzasadną, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
O kosztach sądowych Sąd orzekł z mocyart. 634 k.p.k.w zw. zart. 632 pkt 2 k.p.k.