Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 108/14
Data wyroku: 2014-06-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Cytrowski, Ewa Miastkowska –, Agata Wilczewska

Sygn. akt II Ka 108/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 czerwca 2014r
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie :
Przewodniczący : SSO Waldemar Cytrowski
Sędziowie : SSO Ewa Miastkowska – spr.
SSO Agata Wilczewska
Protokolant : st. sekr. sąd. Irena Bąk
przy udziale Haliny Lewandowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2014r.
sprawyM. Z.
oskarżonego o przestępstwo zart. 189§2 kkw związku zart. 191§2 kkw związku zart. 11§2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Koninie
z dnia 04.03.2014r. sygn. akt II K 1056/12

1
Utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

2
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w tym wymierza mu opłatę w kwocie 260 złotych za to postępowanie.

Agata Wilczewska Waldemar Cytrowski Ewa Miastkowska

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 4 marca 2014r. w sprawie o sygn. akt II K 1056/12 Sąd Rejonowy w Koninie oskarżonegoM. Z.uznał winnym tego, że  w dniu 7 maja 2012r. wŚ.iL.gm.Ś.działając wspólnie i w porozumieniu zA. K.pozbawił wolnościP. P.w ten sposób, że po uprzednim wykręceniu mu rąk i zaprowadzeniu go do samochodu m-kiF. (...)nr rej. (...), a następnie zmuszeniu do zajęcia miejsca na tylnym siedzeniu tego pojazdu używając przemocy poprzez bicie go otwartą ręką po twarzy i pięścią w ramię oraz grożąc pozbawieniem życia i uszkodzeniem ciała pokrzywdzonemu i jego rodzinie zażądał zwrotu wierzytelności w postaci pieniędzy w kwocie 1500 zł, po czym wbrew woli pokrzywdzonego zawiózł go do miejscowościL., gdzie ponownie grożąc mu pozbawieniem życia zmusił go do rozebrania się z odzieży i włożenia worka foliowego, lecz zamierzonego celu w postaci zwrotu pieniędzy nie osiągnął z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonego  tj. popełnienia przestępstwa zart. 189 § 1 k.k.w zw. zart. 191 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 189 § 1 k.k.w zw. 11§ 3 k.k.wymierzył mu karę dziesięciu miesięcy pozbawienia wolności.
Nadto wyrokiem tym Sąd Rejonowy uznał oskarżonegoM. Z.winnym tego, że w dniu 7 maja 2012 r w miej.L.gm.Ś.działając wspólnie i w porozumieniu zA. K.umyślnie dokonał zniszczenia mienia poprzez spalenie rzeczy osobistych w postaci: bluzy, koszulki, spodni, butów, portfela i telefonu komórkowego o łącznej wartości strat 560 zł na szkodęP. P.tj. o przestępstwo zart. 288 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 288 § 1 k.k.wymierzył mu karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności.
W punkcie III wyroku Sąd Rejonowy orzeczone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności połączył na podstawieart. 85 k.k.,art. 86 § 1 k.k.i wymierzył mu karę łączną jednego roku pozbawienia wolności. Wykonanie tej kary Sąd Rejonowy Sąd Rejonowy warunkowo zawiesił na okres próby trzech lat, oddając go w tym czasie pod dozór kuratora na podstawieart. 73 § 1 k.k.
Nadto Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemuM. Z.karę grzywny w ilości osiemdziesiąt stawek dziennych w wysokości dziesięć złotych każda.
Wyrokiem tym na podstawieart. 72 § 2 k.k.Sąd Rejonowy zobowiązał oskarżonychM. Z.iA. K.solidarnie do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoP. P.kwoty 560,00 ( pięćset sześćdziesiąt) złotych w terminie trzech miesięcy od uprawomocnienia się wyroku.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonegoM. Z., zaskarżając powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonego.
Zaskarżonemu wyrokowi na podstawieart. 444 k.p.k.oraz425 § 1 i 2 k.p.k.obrońca zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia:

-

art. 7 k.pk. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegający na uznaniu za niewiarygodne: wyjaśnień oskarżonegoM. Z.w zakresie w jakim dotyczą przebiegu spotkania z pokrzywdzonym w dniu 07.05.2012r, oraz motywów pomówienia go przez pokrzywdzonego,

uznaniu za wiarygodne zeznańP. P., zakresie w jakim wskazują na sprawstwo oskarżonego z zakresie popełnienia zarzucanych mu czynów

art. 5 § 2 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.poprzez naruszenie zasady in dubio pro reo oraz zasady obiektywizmu, przez niepowzięcie przez Sąd uzasadnionych wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego, pomimo że na takie wątpliwości wskazuje ocena materiału dowodowego- brak możliwości spalenia się w krótkim okresie czasu (około 1 godziny) bluzy, koszulki, spodni, butów bez pozostawienia trwałych śladów zwęglonych części odzieży i obuwia.

2
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na uznaniu iż oskarżony w dopuścił się w sposób opisany w akcie oskarżenia przestępstw zart. 189 §1w zw. zart. 191 §2 k.k.w zw. zart. 11 §2 k.k.orazart. 288 §1 k.k.

W oparciu o powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonegoM. Z.od zarzucanego mu czynu względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Koninie.
Sąd odwoławczy zważył co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się oczywiście bezzasadna.
Wbrew twierdzeniom apelacji Sąd Rejonowy nie przekroczył granic zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w treściart. 7 k.p.k.i nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych, ani nie dopuścił się obrazyart. 5 § 2 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że przekonanie sądu orzekającego o winie oskarżonego wynikało z wnikliwej analizy, zgodnej z zasadami logiki oraz wiedzy i doświadczenia życiowego, a także z analizy i oceny okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych byłby słuszny tylko wówczas, gdyby zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd z ujawnionych okoliczności nie odpowiadałaby prawidłowości logicznego rozumowania i adekwatności ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Możliwość przedstawienia odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych.
W niniejszej sprawie oceny wartości poszczególnych dowodów dokonano pod względem ich wewnętrznej spójności, wzajemnych relacji, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, bez wykroczenia poza ramy przysługującej sądowi swobodnej oceny dowodów. Do takiej konkluzji prowadzić musi analiza pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia, w których Sąd zaprezentował tok swojego rozumowania oraz wskazał, którym dowodom, w jakim zakresie i dlaczego dał wiarę, a którym i na jakiej podstawie tego waloru odmówił.
Analiza materiału dowodowego w niniejszej sprawie wskazuje, że sąd rejonowy w sposób wyczerpujący i dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, gromadząc materiał dowodowy dający podstawę do merytorycznego rozstrzygnięcia.
Sąd I instancji prawidłowo ocenił wartość dowodową wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków, a w szczególności zeznań pokrzywdzonegoP. P..
Wersji zdarzenia przedstawionej przez oskarżonego przeczyły bowiem zeznania świadków:K. G.,Ł. M.,M. M. (2),J. C.orazS. N.iM. P..
Słusznie ocenił Sąd Rejonowy, iż zeznania tych świadków były spójne i logiczne oraz wzajemnie się uzupełniały. Przede wszystkim zeznania świadkaK. G.przeczyły wyjaśnieniom oskarżonego, wspierając wersję wydarzeń przedstawioną przez pokrzywdzonego. Świadek ta wskazała w jakich okolicznościach oskarżeni poszukiwali pokrzywdzonego oraz opisała ich zachowanie przed spotkaniem z pokrzywdzonym, wskazując przy tym na ich nerwowe zachowanie i błyskawiczną reakcję na widok pokrzywdzonego. Świadek ta podała również, iż widoczna była obawa pokrzywdzonego przed oskarżonymi.
Również świadkowieŁ. M.,M. M. (2)iJ. C.swymi zeznaniami – jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy – uzupełnili i potwierdzili wersję zdarzenia przedstawioną przez pokrzywdzonego.
Dlatego nie było powodów, aby odmówić wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonegoP. P.. I właśnie w zestawieniu z tymi zeznaniami, wyjaśnienia oskarżonego nie mogły zostać ocenione jako wiarygodne, a jedynie jako przyjęta linia obrony w sprawie. Zasadnie zatem Sąd Rejonowy wyjaśnienia te uznał za sprzeczne z zeznaniami pozostałych świadków
Dodatkowo jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy wersja zdarzeń przedstawiona przez pokrzywdzonego oraz tych świadków koreluje z treścią zeznań świadków – funkcjonariuszy policji w osobachS. N.iM. P., którzy potwierdzili w protokole oględzin jak wyglądało miejsce zdarzenia.
Nie ma zatem racji obrońca oskarżonego, twierdząc, iż Sąd Rejonowy bezpodstawnie odmówił waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego. O ich wiarygodności nie świadczył również istniejący pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzonym konflikt związany z łączącym ich uprzednio stosunkiem pracy, bowiem nie on był przedmiotem osądu w niniejszej sprawie. Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy zachowanie oskarżonego już na etapie ustalenia jego miejsca pobytu nie wskazywało na chęć dobrowolnego spotkania obu stron w celu zwrotu wierzytelności.
Również reakcja pokrzywdzonego, którą opisała świadekK. G.nie wskazywała na dobrowolność przedmiotowego spotkania. W świetle zasad doświadczenia życiowego niemożliwym byłoby, aby dobrowolne spotkanie oskarżonego z pokrzywdzonym, co próbuje przeforsować obrona, odbyło się w takich okolicznościach. Gdyby bowiem osoby te miały spotkać się dobrowolnie to oskarżony posiadałby wiedzę o miejscu zamieszkania czy pobytu pokrzywdzonego, a ten nie próbowałby takiego spotkania uniknąć.
Ponadto zasady doświadczenia życiowego wskazują, że pokrzywdzony nie mógłby wymyśleć przedmiotowego zdarzenia i symulować swoich obaw, skoro wiadomo , iż warunki atmosferyczne w dniu 7 maja nie są odpowiednie do biegania w samej bieliźnie. Także świadkowieŁ. M.iM. M. (2)potwierdzili, że pokrzywdzony przybiegł do nich w bieliźnie, miał bose ubrudzone stopy i był bardzo przestraszony.
Dlatego słusznie Sąd I instancji dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego, że zdarzenie odbyło się wbrew jego woli.
Chybione okazały się zarzuty obrony dotyczące konfabulacji pokrzywdzonego oraz konieczności zbadania jego stanu psychicznego. ZeznaniaP. P.nie były bowiem jedynym dowodem w sprawie, a twierdzenia obrony w tym zakresie stanowią typową polemikę obrony z ustaleniami Sądu I instancji. Zdaniem Sądu Okręgowego prawidłowo Sąd Rejonowy uznał, że zeznania te były na tyle spójne i logiczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, że brak było możliwości, aby odmówić im przymiotu wiarygodności.
Nie można zgodzić się z apelacją, że Sąd I instancji naruszyłart. 5 § 2 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.
Dokonując prawidłowej oceny materiału dowodowego, w oparciu o przepisart. 7 k.p.k., możliwym było ustalenie prawdziwej wersji zdarzenia, w związku z czym nie pojawiły się wątpliwości, które trzeba by rozstrzygnąć już tylko w oparciu o przepisart. 5 § 2 k.p.k.
Skoro Sąd Rejonowy dokonał ustaleń na podstawie swobodnej oceny dowodów, odpowiadającej zasadom logiki i doświadczenia życiowego i w zgodzie z przepisemart. 410 k.p.k., a ustalenia te są stanowcze, to nie może zachodzić obrazaart. 5 § 2 k.p.k., przy czym zasada in dubio pro reo nie oznacza obowiązku wyboru przez sąd najkorzystniejszej dla oskarżonego wersji, lecz zakaz czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów, przy czym dla oceny, czy nie naruszono zakazu zawartego wart. 5 § 2 k.p.k., co wyżej już wskazano, nie są miarodajne wątpliwości samej strony, co do treści ustaleń faktycznych.
Nie można zgodzić się z twierdzeniem obrony, że brak było możliwości spalenia w krótkim okresie czasu rzeczy pokrzywdzonego bez postawienia trwałych śladów zwęglonych części odzieży. Właśnie typowe zasady doświadczenia życiowego wskazują bowiem, że rzeczy pokrzywdzonego mogły ulec spaleniu w czasie nawet dziesięciu minut, a tym bardziej w czasie jednej godziny. Również świadekJ. C.iŁ. M.potwierdzili, że po przybyciu na miejsce wskazane przez pokrzywdzonego widać było jeszcze resztki niedopalonych rzeczy.
Dlatego nie może odnieść skutku twierdzenie obrony, że naruszono w postępowaniu przed sądem I instancji podstawową zasadę procesu karnego wyrażoną wart. 5 k.p.k.poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a świadczący o winie oskarżonego - na co Sąd odwoławczy wskazał już powyżej - nie daje podstaw do wysnuwania jakichkolwiek wątpliwości.
Odnosząc się do ogólnego sformułowania apelacji, iż sąd meriti procedował sprzecznie z generalnymi zasadami procesu karnego wskazanymi wart. 2 § 2 k.p.k.oraz4 k.p.k.(w apelacji „k.k.”) należy wskazać, że samo powołanie się na te przepisy nie może stanowić skutecznego zarzutu apelacyjnego, tym bardziej, że zarzut ten nie został przez obronę uzasadniony.
Zarzut obrazy przepisuart. 2 § 2 k.p.k.wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązujący sąd do podejmowania wszelkich dostępnych środków procesowych niezbędnych dla dotarcia do tej prawdy, nie może sam przez się stanowić podstawy apelacji. Przepis ten zawiera jedynie deklarację ustawodawcy i swoiste zobowiązanie co do kształtowania procesu w taki sposób, by realizował tę zasadę będącą celem każdego procesu karnego. Przepis ten ma charakter ogólny i nie normuje sposobu wykonywania czynności procesowych.
Podkreślenia wymaga jednak, iż w przedmiotowej sprawie ustalając podstawę faktyczną wyroku, sąd rejonowy na każde ustalenie powołał dowód, na podstawie którego czynił to ustalenie, zaś w dalszej części uzasadnienia przeprowadził analizę wszystkich zebranych dowodów i podał przyczyny dania wiary tym dowodom, na których oparte zostały ustalenia faktyczne, a także uzasadnił dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, co czyni zadość obowiązkom sądu wynikającym z zasady prawdy obiektywnej (art. 2 § 2 k.p.k.). Zatem powołanie naruszenia tego przepisu w związku zart. 4 k.p.k.nie może zostać uwzględnione, o czym sąd odwoławczy wypowiedział się już powyżej.
Dlatego Sąd Rejonowy dokonując oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wyciągnął prawidłowe wnioski co do sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów oraz dokonał prawidłowej ich kwalifikacji z art. zart. 189 § 1 k.k.w zw. zart. 191 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.orazart. 288 § 1 k.k., a na podstawie tych przepisów wymierzył oskarżonemu odpowiednią karę
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k., w zw.art. 2 ust. 1 pkt 3w zw. zart. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(tj. Dz. U. 1983, Nr 49, poz. 223 z późn. zm) zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w tym kwotę 260 zł tytułem opłaty.
Agata Wilczewska Waldemar Cytrowski Ewa Miastkowska