Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 196/14
Data wyroku: 2014-10-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara du Château, Beata Siewielec, Mariusz Młoczkowski
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art. 280 § 1 k.k.

Sygn. akt II AKa 196/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 października 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Beata Siewielec

Sędziowie:

SA Barbara du Château (sprawozdawca)
SA Mariusz Młoczkowski

Protokolant

st. prot. sądowy Agnieszka Grzywna – Badziąg

przy udziale Jacka Kuźmy prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie
po rozpoznaniu w dniu 16 października 2014 r.
sprawyD. L.
oskarżonego zart.280§1 kkw zw. zart.64§2 kki in.
P. K.oskarżonego zart.280§1 kki in.
z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu
z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt II K 18/14

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
uchyla rozstrzygnięcie o karze łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobecD. L.;

2
D. L., w ramach czynów przypisanych mu w pkt I ppkt 3 i 4, uznaje za winnego tego, że 14 grudnia 2013 r.wW., działając wspólnie i w porozumieniu zP. K., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, używając przemocy wobecR. W.- sprzedawczyni sklepu należącego doGminnej Spółdzielni (...)wZ.polegającej na uderzeniu jej jeden raz pięściąw okolice twarzy, objęciu oburącz rękami za tułówi odebraniu siłą telefonu komórkowego, zabrał w celu przywłaszczenia na szkodę wymienionej spółdzielni pieniądzez kasy fiskalnej w kwocie 2034,48 zł oraz artykuły konsumpcyjne w postaci dwóch butelek wódki, paczki papierosów oraz napoju bezalkoholowego, o łącznej wartości 58,35 zł powodując uR. W.obrażenia ciała w postaci stłuczenia nosa, skutkującego rozstrojem zdrowia oraz naruszeniem czynności tego narządu na czas poniżej 7 dni, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonego wart. 64 § 2 k.k., opisanegow czynach zpkt I ppkt 1 i 2, tj. czynu zart. 280 § 1 k.k.w zb.zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.iart. 11 § 3 k.k.skazuje go na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

3
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzeczone wobecD. L.kary pozbawienia wolności za wyżej opisany czyn oraz za czyny przypisane mu w pkt I ppkt 1 i 2 łączy i jako karę łączną wymierza mu 6 (sześć) lat pozbawienia wolności;

4
zwalnia oskarżonegoD. L.od opłaty za obie instancje;

5
z podstawy wymiaru kary orzeczonejP. K.za czyn zpkt I ppkt 2eliminujeart. 33 § 2 k.k.;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
na poczet orzeczonych wobec obu oskarżonych kar pozbawienia wolności zalicza okres tymczasowego aresztowania również od dnia 15 maja 2014 r. do dnia 22 października 2014 r.;

IV
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. adw.R. R.– Kancelaria Adwokacka wZ.orazJ. P.– Kancelaria Adwokacka wL.po 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonych – odpowiednioD. L.iP. K.- wykonanąw postępowaniu odwoławczym;

V
zwalniaP. K.od opłaty za II instancję oraz obu oskarżonych od wydatków postępowania odwoławczego i ustala, że wydatki te ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
D. L.iP. K.zostali oskarżeni o to, że:

I
w dniu 12 grudnia 2013r. wS., województwa(...)działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dokonali rozboju naS. K.w ten sposób że, używając przemocy, polegającej na chwyceniu za nogi i podniesieniu do góry dokonali zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 330 złotych, przy czymD. L.zarzuconego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazany w warunkachart. 64 § 1 kk, w ciągu pięciu lat po odbyciu łącznie co najmniej jednego roku kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 289 § 1 kkiart. 280 § 1 kkorzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 19 listopada 2007r., sygn. akt II K 83/07, którą odbywał w okresie od 9 grudnia 2008 do 27 sierpnia 2010r. oraz za umyślne przestępstwo podobne zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 17 sierpnia 2009r., sygn. akt II K 234/09, którą odbywał w okresie od 27 sierpnia 2010r. do 6 grudnia 2012r. – to jest o czyn zart. 280 § 1 kkoraz zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kkw przypadkuD. L.;

II
w dniu 13 grudnia 2013r., wS., województwa(...)działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłowali dokonać rozboju naS. K., w ten sposób, że używając przemocy polegającej na biciu i kopaniu po całym ciele oraz posługując się nożem i grożąc pozbawieniem życia usiłowali dokonać zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy, jednak dokonanie nie nastąpiło z uwagi na to, że pokrzywdzony takowych nie posiadał, a czego oskarżeni sobie nie uświadamiali, a ponad toD. L.spowodował u pokrzywdzonego obrażenia w postaci stłuczenia i otarcia naskórka głowy, tułowia i kończyn, które naruszyły czynności narządów ciała na okres poniżej siedmiu dni, przy czymD. L.zarzuconego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazany w warunkachart. 64 § 1 kk, w ciągu pięciu lat po odbyciu łącznie co najmniej jednego roku kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 289 § 1 kkiart. 280 § 1 kkorzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 19 listopada 2007r., sygn. akt II K83/07, którą odbywał w okresie 9 grudnia 2008 do 27 sierpnia 2010r. oraz za umyślne przestępstwo podobne zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 17 sierpnia 2009r., sygn. akt II K 234/09, którą odbywał w okresie od 27 sierpnia 2010r. do 6 grudnia 2012r. – to jest o czyn zart. 13 § 2 kkw zw. zart. 280 § 2 kkoraz zart. 13 § 2 kkw zw. zart. 280 § 2 kkw zb. zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2w przypadkuD. L.;

III
w dniu 14 grudnia 2013r., wW., województwa(...)działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dokonali rozboju na osobieR. W.w ten sposób, że używając przemocy polegającej na uderzeniu w twarz i chwyceniu za tułów dokonali zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowegomarki S.wartości 50 złotych na szkodęR. W.oraz zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy i produktów spożywczych o łącznej wartości 2500 złotych na szkodęGminnej Spółdzielni (...), a ponad to,D. L.spowodowałR. W.obrażenia w postaci stłuczenia głowy, które naruszyły czynności narządów jej ciała na okres nie przekraczający siedmiu dni oraz działając w celu wywarcia na pokrzywdzoną wpływu, jako na świadka zabrał jej telefon komórkowy, przy czymD. L.zarzuconego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazany w warunkachart. 64 § 1 kk, w ciągu pięciu lat po odbyciu łącznie co najmniej jednego roku kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 289 § 1 kkiart. 280 § 1 kkorzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 19 listopada 2007r., sygn. akt II K83/07, którą odbywał w okresie od 9 grudnia 2008 do 27 sierpnia 2010r. oraz za umyślne przestępstwo podobne zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 17 sierpnia 2009r., sygn. akt II K 234/09, którą odbywał w okresie od 27 sierpnia 2010r. do 6 grudnia 2012r.- to jest o czyn zart. 280 § 1 kkoraz zart. 280 § 1 kkw zb. zart. 157 § 2 kkw zb. zart. 245 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kkw przypadkuD. L..

Wyrokiem z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie II K 18/14 Sąd Okręgowy w ZamościuD. L.iP. K.uznał za winnych tego, że:

1
w dniu 12 grudnia 2013r., wS., okręgu(...)działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej użyli wobec zamieszkującego samotnieS. K.przemocy, w ten sposób, że w godzinach nocnych weszli do jego domu, a następnie w ramach dorozumianego podziału ról oskarżonyD. L.chwycił leżącego na łóżku pokrzywdzonego za nogi, podniósł do góry, a następnie trzymając go głową w kierunku podłogi potrząsnął nim kilkakrotnie, aż z kieszeni jego spodni wypadły pieniądze w kwocie 330 złotych, które zabrali w celu przywłaszczenia, przy czym oskarżonyD. L.działał przed upływem pięciu lat od odbycia w całości w okresach : od 29 do 30 października 2006r., w dniu 12 grudnia 2006r., w okresie od 15 grudnia 2006r. do 19 listopada 2007r., od 3 marca 2008r. do 9 maja 2008r. i od 9 grudnia 2008r. do 27 sierpnia 2010r. kary łącznej 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności, której podstawę wymiaru stanowiły min. skazania za przestępstwo zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 289 § 2 kkna karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i za przestępstwo zart. 280 § 1 kkna karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 19 listopada 2007r., sygn. akt II K 83/07 oraz od odbycia w okresie od 13 lutego 2008r. do 3 marca 2008r. i od 27 sierpnia 2010r. do 6 grudnia 2012r. kary 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 17 sierpnia 2009r., sygn. akt II K 234/09, za przestępstwo zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, a która to kara została objęta karą łączną w wysokości 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 30 grudnia 2009r., sygn. akt II K 463/09 – to jest czynu wyczerpującego wobec oskarżonegoD. L.dyspozycjęart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kki wobec oskarżonegoP. K.dyspozycjęart. 280 § 1 kk;

2
w dniu 13 grudnia 2013r. wS., okręgu(...)działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, zmierzając bezpośrednio do zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy na szkodę tego samegoS. K., w godzinach nocnych, przełamując prowizoryczne zamknięcie drzwi weszli do jego domu, a następnie użyli wobec niego przemocy, w ten sposób, że w ramach przyjętego w sposób dorozumiany podziału ról oskarżonyD. L.zadawał pokrzywdzonemu uderzenia pięściami po głowie oraz kopał po okolicach tułowia i kończynach, powodując obrażenia w postaci stłuczenia i otarć naskórka głowy, tułowia oraz kończyn, co skutkowało rozstrojem zdrowia oraz naruszeniem czynności narządów ciała na czas nie przekraczający siedmiu dni, a ponad to, posługując się należącym do pokrzywdzonego nożem kuchennym groził mu zabójstwem, jednakże zamierzonego zaboru nie dokonali, ponieważ pokrzywdzony w tym czasie nie posiadał w domu żadnych pieniędzy, czego oskarżeni nie byli świadomi, przy czym, oskarżonyD. L.działał przed upływem pięciu lat od odbycia w całości w okresach : od 29 do 30 października 2006r., w dniu 12 grudnia 2006r., w okresie od 15 grudnia 2006r. do 19 listopada 2007r., od 3 marca 2008r. do 9 maja 2008r. i od 9 grudnia 2008r. do 27 sierpnia 2010r. kary łącznej 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności, której podstawę wymiaru stanowiły min. skazania za przestępstwo zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 289 § 2 kkna karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i za przestępstwo zart. 280 § 1 kkna karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 19 listopada 2007r., sygn. akt II K 83/07 oraz od odbycia w okresie od 13 lutego 2008r. do 3 marca 2008r. i od 27 sierpnia 2010r. do 6 grudnia 2012r. kary 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 17 sierpnia 2009r., sygn. akt II K 234/09, za przestępstwo zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, a która to kara została objęta karą łączną w wysokości 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 30 grudnia 2009r., sygn. akt II K 463/09 – to jest czynu wyczerpującego wobec oskarżonegoD. L.dyspozycjęart. 13 § 2 kkw zw. zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kkw zb. zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kki wobec oskarżonegoP. K.dyspozycjęart. 13 § 2 kkw zw. zart. 280 § 2 kk;

3
w dniu 14 grudnia 2013r. wW., okręgu(...)działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przy użyciu przemocy zastosowanej wobec osoby sprzedawczyni sklepu należącego doGminnej Spółdzielni (...)wZ.R. W., realizowanej w ramach przyjętego w sposób dorozumiany podziału ról przez oskarżonegoD. L., a polegającej na uderzeniu pokrzywdzonej jeden raz pięścią w okolice twarzy, zabrali w celu przywłaszczenia na szkodę powyżej wymienionej Spółdzielni pieniądze z kasy fiskalnej w kwocie 2034 złote 48 groszy oraz artykuły konsumpcyjne w postaci dwóch butelek wódki, paczki papierosów oraz napoju bezalkoholowego o łącznej wartości 58 złotych 35 groszy, zaś pokrzywdzonaR. W.doznała obrażeń ciała w postaci stłuczenia nosa, skutkującego rozstrojem zdrowia oraz naruszeniem czynności tego narządu na czas nie przekraczający siedmiu dni, przy czym, oskarżonyD. L.działał przed upływem pięciu lat od odbycia w całości w okresach : od 29 do 30 października 2006r., w dniu 12 grudnia 2006r., w okresie od 15 grudnia 2006r. do 19 listopada 2007r., od 3 marca 2008r. do 9 maja 2008r. i od 9 grudnia 2008r. do 27 sierpnia 2010r. kary łącznej 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności, której podstawę wymiaru stanowiły min. skazania za przestępstwo zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 289 § 2 kkna karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i za przestępstwo zart. 280 § 1 kkna karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 19 listopada 2007r., sygn. akt II K 83/07 oraz od odbycia w okresie od 13 lutego 2008r. do 3 marca 2008r. i od 27 sierpnia 2010r. do 6 grudnia 2012r. kary 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 17 sierpnia 2009r., sygn. akt II K 234/09, za przestępstwo zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, a która to kara została objęta karą łączną w wysokości 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 30 grudnia 2009r., sygn. akt II K 463/09 – to jest czynu wyczerpującego wobec oskarżonegoD. L.dyspozycjęart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kkw zb. zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kki wobec oskarżonegoP. K.dyspozycjęart. 280 § 1 kk;

a nadtoD. L.

4
uznał za winnego tego, że w miejscu i w czasie, jak w ppkt 3 (trzecim), w celu wywarcia wpływu naR. W., w zamiarze uniemożliwienia jej zawiadomienia Policji o dokonywanym na jej osobie rozboju użył wobec niej przemocy, w ten sposób, że objął ją oburącz rękami za tułów, a następnie siłą odebrał jej telefon komórkowy, za pomocą którego usiłowała zawiadomić organy ścigania, zaś czynu tego dokonał przed upływem pięciu lat od odbycia w całości w okresach : od 29 do 30 października 2006r., w dniu 12 grudnia 2006r., w okresie od 15 grudnia 2006r. do 19 listopada 2007r., od 3 marca 2008r. do 9 maja 2008r. i od 9 grudnia 2008r. do 27 sierpnia 2010r. kary łącznej 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności, której podstawę wymiaru stanowiły min. skazania za przestępstwo zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 289 § 2 kkna karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i za przestępstwo zart. 280 § 1 kkna karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 19 listopada 2007r., sygn. akt II K 83/07 oraz od odbycia w okresie od 13 lutego 2008r. do 3 marca 2008r. i od 27 sierpnia 2010r. do 6 grudnia 2012r. kary 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 17 sierpnia 2009r., sygn. akt II K 234/09, za przestępstwo zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, a która to kara została objęta karą łączną w wysokości 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 30 grudnia 2009r., sygn. akt II K 463/09 – to jest czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 245 kkw zw. zart. 64 § 1 kk;

I
oskarżonemuP. K.za czyny przypisane wppkt 1(pierwszym) i 3 (trzecim), przyjmując, że stanowią jeden ciąg, na podstawieart. 280 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kki na podst.art. 33 § 2 kkwymierzył 3 (trzy) lata pozbawienia wolności; za czyn przypisany wppkt 2(drugim) na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 280 § 2 kki na podst.art. 33 § 2 kkwymierzył 3 (trzy) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;

II
oskarżonemuD. L.za czyn przypisany wppkt 1(pierwszym) na podstawieart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kkwymierzył 4 (cztery) lat pozbawienia wolności; za czyn przypisany wppkt 2(drugim) na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 280 § 2 kkw zw. zart. 64 § 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył 5 (pięć) lat pozbawienia wolności; za czyn przypisany wppkt 3(trzecim) na podst.art. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył 4 (cztery) lata pozbawienia wolności;za czynprzypisany wppkt 4(czwartym) na podstawieart. 245 kkwymierzył 1 (jeden) rok pozbawienia wolności;

III
na zasadzieart. 85 kkw zw. zart. 86 § 1 kk- w stosunku do oskarżonegoD. L.i na zasadzieart. 91 § 2 kkw zw. zart. 86 § 1 kk- w stosunku do oskarżonegoP. K., wymierzone wobec oskarżonych kary jednostkowe pozbawienia wolności połączył ijako kary łączne- w stosunku do oskarżonegoD. L., biorąc za podstawę kary pozbawienia wolności wymierzone z osobna za czyny z ppkt 1 (jeden), 2 (dwa), 3 (trzy) i 4 (cztery) orzekł 7 (siedem) lat pozbawienia wolności; w stosunku do oskarżonegoP. K., biorąc za podstawę kary pozbawienia wolności wymierzone z osobna za czyny przypisane w ppkt 1 (pierwszym), 2 (drugim) i 3 (trzecim) orzekł 3 (trzy) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na mocyart. 63 § 1 kkna poczet kar łącznych pozbawienia wolności zaliczył oskarżonym czas ich zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od 14 grudnia 2013r. do 15 maja 2014r.;

V
na zasadzieart. 46 § 1 kkorzekł wobec oskarżonegoD. L.i wobec oskarżonegoP. K.obowiązki naprawienia szkody poprzez zapłatę przez każdego z nich, w związku z czynem z ppkt 3 (trzeciego) na rzeczGminnej Spółdzielni (...)wZ.po 226, 41 (dwieście dwadzieścia sześć złotych czterdzieści jeden groszy) oraz w związku z czynem z ppkt 1 (pierwszego) na rzeczS. K.przez oskarżonegoD. L.kwotę 230 (dwieście trzydzieści) złotych i przez oskarżonegoP. K.kwotę 100 (sto) złotych;

VI
na zasadzieart. 46 § 1 kkorzekł wobec oskarżonegoD. L.w związku z czynem z ppkt 2 (drugiego) oraz z czynem z ppkt 3 (trzeciego) obowiązek zapłaty zadośćuczynienia na rzeczS. K.i na rzeczR. W.w kwotach – odpowiednio po 1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych;

VII
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. R.1549,80 (jeden tysiąc pięćset czterdzieści dziewięć) złotych w tym 289,80 (dwieście osiemdziesiąt dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą obronę oskarżonegoD. L.sprawowaną z urzędu;

VIII
na podst.art. 230 § 2 k.p.k.zwrócił :

-Gminnej Spółdzielni (...)wZ.kwotę 1640,01 (jeden tysiąc sześćset czterdzieści złotych jeden groszy) - opisaną w wykazie dowodów rzeczowych nr I/55/14 na karcie 207 akt sprawy, pod pozycją nr 2 (dwa),
- oskarżonemuD. L.telefon komórkowy - opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr I/55/14 na karcie 207 akt, pod pozycją nr 4 (cztery),
- oskarżonemuP. K.telefon komórkowy i dwie kurtki – bliżej opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr I/55/14, pod pozycjami nr 5 (pięć), 6 (sześć) i 7 (siedem),
- pokrzywdzonemuS. K.nóż – bliżej opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr I/55/14 na karcie 207 akt, pod pozycją nr 10 (dziesięć);

IX
zwolnił oskarżonych od zapłaty kosztów sądowych, a poniesionymi w ich sprawie wydatkami obciążył Skarb Państwa.

Od opisanego wyżej wyroku apelacje wnieśli obrońcy oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoD. L.zaskarżył powyższy wyrok w części uznającej oskarżonego za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt I ppkt 4 sentencji wyroku jako odrębnie kwalifikowanego występku zart.245 k.k., a w ślad za tym w części dotyczącej orzeczenia o karze jednostkowej jak i karze łącznej(pkt III i IV sentencji wyroku). Wyrokowi temu w zaskarżonej części zarzucił:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku polegający na uznaniu, że zachowanie oskarżonegoD. L.wobec pokrzywdzonejR. W., polegające na uniemożliwieniu zawiadomienia przez nią policji podczas dokonywanego na jej osobie rozboju (przez wyrywanie z jej rąk i zabór telefonu komórkowego), stanowi odrębnie kwalifikowany czyn zabroniony wyczerpujący dyspozycjęart.245 k.k., podczas, gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego winna skłaniać do wniosku, że zabór przedmiotowego telefonu stanowił w istocie element założonego z góry planu dokonania rozboju przez doprowadzenie pokrzywdzonej do stanu bezbronności, zaś w przedmiotowej sprawie zachodzi jedynie pozorny (pomijalny) zbieg przepisów ustawy;
2. wymierzenie oskarżonemu za odrębnie kwalifikowany czyn zart.245 k.k.kary jednostkowej 1 roku pozbawienia wolności, a w efekcie kary łącznej 7 lat pozbawienia wolności, która z uwagi na stawiany wyżej zarzut jawi się jako rażąco surowa.
Wskazując na powyższe wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku przez wyeliminowanie z opisu czynów przypisanych oskarżonemu występku zart.245 k.k.jako odrębnie popełnionego i kwalifikowanego czynu zabronionego, a w konsekwencji wymierzenie oskarżonemu znacznie łagodniejszej kary łącznej pozbawienia wolności przy zastosowaniu zasady absorbcji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoP. K.zaskarżył wyrok w całości i zarzucił mu:
I. błąd w ustaleniach faktycznych co do zarzutu z pkt I poprzez niesłuszne przypisanieP. K.przestępstwa zart.280 § 1 k.k.jakkolwiek prawidłowa ocena zgromadzonego w tejże sprawie materiału dowodowego powinna prowadzić sąd I instancji do wniosku, żeP. K.nie brał udziału 12 grudnia 2013r. w rozboju na osobieS. K.a co najwyżej można byłoby mu przypisać paserstwo zart.291 § 1 k.k.,
II. błąd w ustaleniach faktycznych co do zarzutu zpkt IIpoprzez niesłuszne przypisanie temu oskarżonemu zbrodni rozboju zart.280 § 2 k.k.na osobieS. K.jakkolwiek prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego w tej sprawie powinna prowadzić sąd I instancji do wniosku, iż rozboju zart.280 § 2 k.k.13 grudnia 2013r. na osobieS. K.dokonałD. L.bez udziału i pomocyP. K.,
III. błąd w ustaleniach faktycznych co do zarzutu zpkt IIIpoprzez niesłuszne przypisanie temu oskarżonemu współsprawstwa 14 grudnia 2013r. w rozboju zart.280 § 1 k.k.na osobieR. W.w sytuacji kiery prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego powinna prowadzić sąd I instancji do wniosku, iżP. K.nie brał udziału w rozboju, będąc jedynie jego biernym obserwatorem oraz w sytuacji kiedy co najwyżej na tle wydarzenia z 14 grudnia 2013r. można byłoby co najwyżej temu oskarżonemu przypisać paserstwo zart.291 § 1 k.k.,
IV. obrazę prawa procesowego (art.4 k.p.k.) poprzez wadliwą interpretację zachowaniaP. K.w trakcie każdego z zajść jakie miały miejsce 12, 13 i 14 grudnia 2013r. polegającą na przypisywaniu temu oskarżonemu „działanie wspólne i w porozumieniu zD. L.” i to „ w ramach dorozumianego podziału ról” chociaż na taką postawę oskarżonegoK., tak ocenianą przez Sąd Okręgowy w Zamościu, nie ma racjonalnych dowodów,
V. obrazę prawa procesowego (art.7 k.p.k.) poprzez zaniechanie oceny zachowaniaP. K.przez pryzmat jego dotychczasowej przeszłości – zwłaszcza zaś kontaktów z pokrzywdzonymiS. K.iR. W., stanem nietrzeźwości w dniach zajścia oraz finałem zdarzeń w dniach 12, 13 i 14 grudnia 2013r.
Mając powyższe na uwadze wnosił o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez:
a. uniewinnienieP. K.od zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, ewentualnie o
b. uniewinnienieP. K.od czynu zpkt IIa/o zaś orzeczenie za czyn I i III, przy przyjęciu co do jego zachowania i jego roli – występku zart.291 § 1 k.k.temu oskarżonemu kar wolnościowych tj. kar pozbawienia wolności nie przekraczających 8 miesięcy za każdy z tych dwóch czynów z warunkowym zawieszeniem ich wykonania na okres nie przekraczający 4 lat próby, lub o
c. uchylenie wyroku sądu I instancji i przekazanie tejże sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu II Wydział Karny w Zamościu.
Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje:apelacja obrońcy oskarżonegoD. L.jest, co do zasady, trafna. Z taką zaś oceną nie spotkał się środek odwoławczy wywiedziony przez obrońcę oskarżonegoP. K..
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoD. L.:
Autor omawianej skargi, stawiając zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia zawartego wpkt I ppkt 4, mający, wpływ na jego treść, kwestionuje, w pierwszej kolejności, zasadność przypisania oskarżonemu popełnienia występku zart. 245 k.k.. Wskazując, że zastosowana przez oskarżonego przemoc w postaci „objęciaR. W.oburącz za tułów i odebranie jej siłą telefonu”, co zostało przez Sąd I instancji potraktowane, jako „wywieranie wpływu na świadka”, miała na celu „doprowadzenie pokrzywdzonej do stanu bezbronności”, stanowiła więc element rozboju, co, w jego ocenie, przemawia za zastosowaniem tu „pomijalnego zbiegu przepisów ustawy”.
Podniesiony zarzut, mimo nie do końca przekonywającej argumentacji, zyskał aprobatę Sądu odwoławczego. Dokonana przez jego pryzmat kontrola instancyjna zaskarżonego rozstrzygnięcia pozwoliła bowiem na konstatację, że przypisanie oskarżonemu, obok występku zart. 280§1 k.k., także występku zart. 245 k.k., pozostających w zbiegu realnym, było pozbawione racjonalnych podstaw.
Wypada zauważyć, że przestępstwo zart. 245 k.k.może być popełnione wyłącznie z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim, co oznacza, że podjęte przez sprawcę czynności wykonawcze (przemoc, groźba) muszą być obliczone na osiągnięcie konkretnego celu, a jest nim uniemożliwienie, udaremnienie przedstawienia przez wymienione w tym przepisie osoby, prawdy obiektywnej w postępowaniu. O ile oczywistym jest, że zgodnie z dominującą w judykaturze i doktrynie szeroką definicją pojęcia „świadka”,R. W.może być przedmiotem czynności wykonawczej występku zart. 245 k.k.(vide  postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2009 r. w sprawie IV KK 225/08, OSNKW 2009/6/44 oraz przywołane tam judykaty i poglądy doktryny), to jednak, bacząc na dokonaną przez Sąd I instancji rekonstrukcję przebiegu zdarzenia, nie można podzielić jego stanowiska, żeD. L.w zamiarze uniemożliwienia jej formalnego zawiadomienia Policji o przestępstwie pozbawił ją władztwa nad telefonem komórkowym. Trzeba tu podkreślić, że owa czynność została podjęta w trakcie rozboju na osobie pokrzywdzonej, gdy stanowczo przeciwstawiała się zaborowi mienia, była więc obliczona na przełamanie jej oporu, na uniemożliwienie wezwania przez nią pomocy, słowem na zapewnienie sobie dogodnych warunków dla kontynuowania rozpoczętej akcji przestępczej. Przecież rozbój był dopiero w trakcie realizacji, nie doszło jeszcze ze strony sprawców do zawładnięcia mieniem, zaś czynności podjęte przez pokrzywdzoną w ówczesnej fazie zajścia to nic innego, jak próba odstraszenia napastników, spowodowania by odstąpili od ujawnionego już zamiaru kradzieży, nie zaś chęć formalnego złożenia zawiadomienia o popełnieniu na jej szkodę przestępstwa. Była to więc czynność wykonawcza podpadająca pod realizowane przestępstwo rozboju, jego konstytutywny element, innymi słowy przemoc ukierunkowana na eliminację przeszkód, jakie czyniła pokrzywdzona, by utrudnić sprawcom osiągnięcie zamierzonego celu, to jest kradzież mienia. W takiej zaś postaci owo zachowanie stanowi realizację znamion jednego przestępstwa, to jest przestępstwa rozboju w jego typie podstawowym (art. 280§1 k.k.), nie może tu być oceniane także w optyce normyart. 245 k.k., w jakiejkolwiek postaci (zbieg przepisów kumulatywny, proponowany przez autora aktu oskarżenia, pomijalny, sugerowany przez apelującego, czy zbieg realny przestępstw, przyjęty przez Sąd I instancji), gdyż znamiona tego występku, z uwagi na inny cel działania sprawcy, w ogóle nie weszły w fazę realizacji. Oczywiście nie był to też element działania czyniący pokrzywdzoną „bezbronną”, co sugeruje w apelacji obrońca. Wypada bowiem przypomnieć ugruntowane już stanowisko judykatury, że „doprowadzenie do stanu bezbronności” w rozumieniu normyart. 280 § 1 k.k.to takie zachowanie napastnika wobec ofiary, które, nie będąc ani przemocą, ani też groźbą jej natychmiastowego użycia, obezwładnia ją w taki sposób, że nie jest w stanie przeciwstawić się zaborowi mienia (por. chociażby postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2003 r. w sprawie IIKK 66/03, LEX nr 83775). Omawiane zachowanie oskarżonego to wszak nic innego, jak zastosowanie siły fizycznej wobec pokrzywdzonej i wespół z tą przedsięwziętą wcześniej (uderzenie jej ręką w nos), mając taki charakter, stanowi, rzecz jasna, realizację znamienia „użycia przemocy”.
Przedstawione racje uzasadniają ingerencję w zaskarżony wyrok w sposób, jak w pkt I ppkt 1-4. PrzypisanieD. L.popełnienia jednego występku , kwalifikowanego zart. 280§1 k.k.w zb. zart. 157§12 k.k.w zw. zart. 64§2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k., w miejsce dwóch przypisanych mu wpkt I ppkt 3 i 4obligowało Sąd odwoławczy do ukształtowania nowej kary za omawiany czyn, jak też nowej kary łącznej. O określeniu wymiaru tej pierwszej na 4 lata pozbawienia wolności zadecydowały zwłaszcza determinacja w dążeniu do osiągnięcia zamierzonego celu, rozmiar zastosowanej przemocy, jak też, wynikająca z danych o karalności, niepoprawność tego sprawcy. Zwartość w czasie poszczególnych a przypisanych oskarżonemu przestępstw i godzenie w te same dobra chronione prawem, bez spowodowania w ich sferze poważniejszych szkód, zaważyły na łagodniejszym, zgodnie z postulatem apelującego obrońcy, określeniu wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu odwoławczego już kara 6 lat jawi się jako adekwatna, współmierna i sprawiedliwa, słowem dająca realną szansę na realizację jej wszystkich celów.
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoP. K.:
Lektura wniesionego środka odwoławczego dowodzi, że uwaga tego skarżącego skupiona jest na negacji stanowiska Sądu I instancji, co do istnienia racjonalnych podstaw dla wyprowadzenia wniosku o łączącym oskarżonychP. K.iD. L.przestępczym porozumieniu. Wywodzi, że z uwagi na to, że udziałemP. K.nie były jakiekolwiek czynności wykonawcze, stanowiące znamiona zarzucanych mu przestępstw, jego zachowanie mogłoby być, co najwyżej, oceniane, jako występek paserstwa ale w rzeczywistości był jedynie „biernym obserwatorem” tych zdarzeń.
Przedstawione w apelacji stanowisko nie zyskało tymczasem aprobaty Sądu odwoławczego. Trzeba tu zauważyć, że rekonstrukcja przebiegu poszczególnych zdarzeń, którą poprzedziła swobodna, pozostająca pod ochronąart. 7 k.p.k., ocena zebranych w sprawie dowodów, jest naturalną i konieczną konsekwencją tych, uznanych przez Sąd I instancji za wiarygodne. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku dowodzi, że tenże Sąd bazował tu zwłaszcza na wyjaśnieniachD. L., który nie negował swojej winy, opisał przebieg poszczególnych przestępstw, w tym swoją iP. K.rolę w ich popełnieniu. Odnośnie pierwszego chronologicznie rozboju popełnionego na szkodęS. K.(czyn z pkt 1) podał, że toP. K.był jego inicjatorem, gdyż sugerował, że może on mieć pieniądze ze sprzedaży nieruchomości, więc można byłoby go „obrobić”. Ta treść wyjaśnień nie nasuwa zastrzeżeń, bo to przecieżP. K.znałS. K., mógł więc orientować się w jego stosunkach majątkowych. Wspólne udanie się na ów rabunek, wspólne wydatkowanie skradzionych pieniędzy czyniP. K.współsprawcą omawianego występku, mimo, że nie wykonywał on żadnej czynności sprawczej (nie stosował przemocy wobec pokrzywdzonego, nie dokonywał zaboru mienia). Rzecz jednak w tym, że swą postawą, wykazującą pełną aprobatę dla wszystkich poczynań swego kompana, dał wyraz temu, że się z nimi utożsamiał. Trafne jest zatem ustalenie Sądu I instancji, że ma on tu status współsprawcy, zaś odmienne stanowisko w tej kwestii obrońcy oskarżonego nie może się ostać. Podobnie rzecz się ma z czynem przypisanym mu w pkt II, także popełnionym na szkodęS. K.. Dokonana przez Sąd I instancji rekonstrukcja jego przebiegu, oparta tu też o zeznania pokrzywdzonego, wskazuje na większą aktywnośćP. K.. To wszak on kopnięciem nogą w drzwi uczynił możliwym wejście do mieszkania pokrzywdzonego, następnie wespół zD. L.żądał wydania pieniędzy i w tym celu przeszukiwał mieszkanie. Treść depozycji pokrzywdzonego jest tu nad wyraz wymowna – „Oni szukali wszędzie, szukali w książkach, w saszetce, w szufladach. W międzyczasie ten kolegaP.mnie bił. Ja prosiłemP., żeby sobie poszli ale oni nie wychodzili” – k. 49v. Faktem jest, że z relacji ofiary wynika, żeP. K.nie stosował wobec niego siły fizycznej, jak też nie groził mu użyciem noża, ale widząc owe zachowania współsprawcy im się nie przeciwstawił, nie sygnalizował w jakikolwiek sposób, że je odrzuca, że się z nimi nie identyfikuje. „Wrócił (D. L.– dopisek SA w Lublinie) do pokoju z nożem w ręku.K.siedział obok na łóżku, widział to wszystko. Nie reagował. Chyba wtedy mówił do mnie słowa: gdzie masz pieniądze” – zeznaniaS. K.k. 59. WprawdzieP. K.utrzymywał, że z uwagi na swój ówczesny stan, omawiane zdarzenie pamięta jedynie fragmentarycznie, sugerując, że nie zaobserwował poczynań kolegi, jednakże bacząc na opisaną przez pokrzywdzonego jego aktywność w zajściu, te twierdzenia należy odrzucić.
Depozycje składane przezS. K.w toku całego postępowania są konsekwentne i kategoryczne o ile chodzi o zaistnienie obu zdarzeń będących przedmiotem osądu. Wprawdzie na rozprawie łagodził wydźwięk swych pierwotnych zeznań, co do osobyP. K., jednakże słusznie Sąd I instancji odniósł się do tego ich fragmentu z dystansem, przedstawiając po temu przekonujące racje (vide k. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W tych warunkach należało zaaprobować stanowisko tego Sądu, co do współdziałania obu mężczyzn w popełnieniu także przedmiotowej zbrodni.
Nie nasuwają zastrzeżeń wnioski Sądu I instancji również, co do roliP. K.w trzecim chronologicznie rozboju, popełnionym na szkodęR. W.. Wprawdzie, w świetle zeznań tej pokrzywdzonej także i w tym przypadku aktywnośćD. L.była dominująca, jednakże treść jej depozycji nie pozostawia wątpliwości, że mężczyźni działali wspólnie, że obaj byli zdeterminowani w dążeniu do osiągniecia zaplanowanego celu (por. k. 3-4, 38-41). Zwraca uwagę okoliczność, że wrócili do sklepu, gdy pokrzywdzona była już sama,P. K.ponownie domagał się wydania alkoholu na kredyt, był wulgarny, gdy odmówiła, bierny, gdyD. L.uderzył ją w twarz. Swą dezaprobatę dla poczynań kolegi okazał dopiero, gdy jego agresywność względem pokrzywdzonej nasilała się, ale też nie zrezygnował z podjętej akcji przestępczej, opuścił sklep wespół zD. L.po ucieczceR. W., gdy bez przeszkód zadysponowali interesującym ich towarem i pieniędzmi.
Konstytutywnym elementem współsprawstwa jest, obok wspólnego wykonania przestępstwa (element przedmiotowy), także porozumienie łączące sprawców (element podmiotowy). Tym co rozszerza odpowiedzialność karną współsprawcy poza granice tego, co sam uczynił, jest świadomość i wola realizacji treści porozumienia, przy czym owo porozumienie może być zawarte zarówno w sposób wyraźny, jak i konkludentny (dorozumiany). Nie można mówić o porozumieniu, a zatem i o współsprawstwie, jedynie wtedy gdy w toku wykonania przestępstwa sprawca nie zauważył czynności innego sprawcy, albo je wyraźnie odrzucił, jako niepotrzebne, zbędne, wykraczające poza skalę tego, co byłby w stanie zaakceptować.
Poza sporem w przedmiotowej sprawie pozostaje okoliczność, że udziałemP. K.nie było stosowanie przemocy wobec żadnego z pokrzywdzonych, także to nie on posługiwał się w trakcie drugiego chronologicznie rozboju, nożem. Niewątpliwe jednak jest, że, widząc owe zachowania kolegi pozostał bierny, skutecznie się im nie przeciwstawił, nie zdystansował, już chociażby opuszczając miejsce zajścia. W każdym przypadku manifestował zaś zainteresowanie zaborem mienia, co dowodzi w sposób nie budzący wątpliwości, że akceptował każdą akcję przestępczą, podjęte przez kolegę czynności wykonawcze, że się z nimi identyfikował, że nie uważał ich za niepotrzebne, zbędne, niewłaściwe. Okazana werbalnie dezaprobata wobec eskalacji przemocy stosowanej przezD. L.względemR. W.nie pozwala na zanegowanie wniosków Sądu I instancji, co do jego współsprawstwa w przedmiotowym rozboju, albowiem odrzucił on tylko dalsze użycie siły fizycznej (na pierwszy akt przemocy nie reagował)
W optyce przedstawionych wyżej racji zarzuty podniesione w pkt I-III omawianej apelacji jawią się, jako chybione.
Tak też należy ocenić ten podniesiony w pkt 5. W niniejszej sprawie nie może być mowy o naruszeniu przez Sąd I instancjiart. 7 k.p.k., gdyż jego przekonanie o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych, zostało poprzedzone ujawnieniem i przeanalizowaniem wszystkich istotnych okoliczności wynikających z przeprowadzonych w sprawie dowodów, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść tego oskarżonego, ponadto zostało wyczerpująco i logicznie, z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, umotywowane w uzasadnieniu orzeczenia. Nie ma przy tym racji skarżący, gdy wywodzi, że pogwałcenie normy tego przepisu nastąpiło „przez zaniechanie oceny zachowaniaP. K.przez pryzmat jego dotychczasowej przeszłości”. Znajomość oskarżonego z ofiarami przestępstw nie czyni ustaleń Sądu I instancji nieracjonalnymi. Wszak bezsporne jest, że ów sprawca znajdował się wówczas po spożyciu alkoholu, który to stan nie znosił, ani też nie ograniczał jego poczytalności (vide opinia sądowo-psychiatryczna k. 247-252), ale bez wątpienia był stymulatorem jego ówczesnego zachowania, osłabiał hamulce, krytycyzm względem własnego i kolegi postępowania. W żadnym wypadku ocena zebranych dowodów i wnioski wyprowadzone z tych uznanych za wiarygodne nie są wiec dotknięte błędem dowolności, wykluczone jest potraktowanie ich, jako nielogiczne, nieracjonalne, sprzeczne z doświadczeniem życiowym, za czym optuje w apelacji skarżący. Także jego sugestie o pogwałceniu przez Sąd I instancji normyart. 4 k.p.k., zważywszy na jej ogólny charakter, nie mogą się ostać.
Tym samym należy zaaprobować dokonaną przez tenże sąd ocenę dowodów, poczynione ustalenia faktyczne, jak też ocenę prawną zachowania oskarżonego, wyrażającą się w zastosowanych przepisach prawa karnego materialnego. Zyskała akceptację instancji odwoławczej także orzeczona wobec tego oskarżonego kara pozbawienia wolności za poszczególne, przypisane mu przestępstwa, jak też kara łączna. W obliczu okoliczności przedmiotowych omawianych czynów, determinacji w dążeniu do osiągniecia zamierzonego celu, swoistego poczucia bezkarności, w obliczu podejmowania zamachu na dobra osób, znanych osobiście temu oskarżonemu, jawi się on, jako osoba z wyraźnymi cechami demoralizacji, przejawiająca lekceważący stosunek do obowiązującego porządku prawnego. Ta okoliczność pozwala zaś na uznanie, że rozmiar kar jednostkowych, nawet w obliczu drugorzędnej roli tego oskarżonego w popełnieniu omawianych przestępstw, jest adekwatny, sprawiedliwy, wszak oscyluje w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Wymiar kary łącznej pozbawienia wolności, w świetle zastosowanej przez Sąd I instancji zasady absorpcji, tym bardziej nie może być uznany za niewspółmierny w rozumieniu normyart. 438 pkt 4 k.p.k.. Korekta wyroku, co do tego oskarżonego dotknęła jedynie podstawy prawnej wymiaru kary za czyn przypisany mu w pkt I ppkt 2, gdyż, niewątpliwie przez omyłkę, Sąd I instancji zbędnie powołał tam przepisart. 33 § 2 k.k., skoro kara grzywny nie została orzeczona.
W tym stanie rzeczy, jak również wobec braku uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w wyroku.