Sąd Apelacyjny w Gdańsku
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 673/14
Data wyroku: 2014-12-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Iwona Krzeczowska-Lasoń, Grażyna Czyżak, Daria Stanek
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009r., Nr. 153 poz. 1227)

Sygn. akt III AUa 673/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 grudnia 2014 r.
Sąd Apelacyjny - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Grażyna Czyżak (spr.)

Sędziowie:

SSA Iwona Krzeczowska - Lasoń
SSA Daria Stanek

Protokolant:

sekr.sądowy Wioletta Blach

po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. w Gdańsku
sprawyS. N.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.
o prawo do emerytury
na skutek apelacjiS. N.
od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt VI U 3107/13
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w Bydgoszczy VI Wydziałowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych do ponownego rozpoznania pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach procesu za II instancję.
Sygn. akt III AUa 673/14

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 13 września 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.odmówiłS. N.prawa do emerytury, powołując się na przepisyustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.).
W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że ubezpieczony nie spełnia warunków do przyznania żądanego świadczenia, w szczególności nie udowodnił, że w okresie do końca 1998 r. przez co najmniej 15 lat pracował w warunkach szczególnych.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósłS. N.kwestionując przyjęcie, że nie spełnia łącznie wszystkich ustawowych przesłanek ustalenia mu prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, a w szczególności przesłanki posiadania wymaganego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach oraz domagając się zmiany tej decyzji i przyznania żądanego świadczenia.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie VI U 3107/13 Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie.
Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia i rozważania Sądu I instancji:
Zgodnie zart. 27 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych- urodzonym przed dniem 01 stycznia 1949 r. przysługuje emerytura, jeżeli osiągnęli wiek emerytalny wynoszący co najmniej 60 lat dla kobiety i 65 lat dla mężczyzny oraz mają okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety i 25 lat dla mężczyzny.
Natomiast w myśl art. 29 ust. 1 ustawy przytoczonej na wstępie - ubezpieczeni urodzeni przed dniem 01 stycznia 1949 r., będący pracownikami, którzy nie osiągnęli wieku emerytalnego określonego w art. 27 pkt 1 mogą przejść na emeryturę - mężczyźni - po osiągnięciu wieku 60 lat, jeżeli mają co najmniej 25 letni okres składkowy i nieskładkowy oraz zostali uznani za całkowicie niezdolnych do pracy.
Modyfikacje w zakresie wieku przewiduje art. 184 ustawy, uzależniając wcześniejsze nabycie prawa do emerytury od zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Zgodnie bowiem z przytoczonym wyżej przepisem ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz;
2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
Sąd Okręgowy zważył, że kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie, czy ubezpieczony spełnia warunek wymaganego czasu pracy w warunkach szczególnych, niezbędny do uzyskania tzw. emerytury wcześniejszej.
W celu rozstrzygnięcia powyższej kwestii Sąd ten przeprowadził postępowanie dowodowe, w tym zapoznał się z dokumentami zgromadzonymi w aktach rentowych i dokumentacji pracowniczej, a także przesłuchał ubezpieczonego i świadków:E. A.,J. O.,A. P.iM. Ż..
Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie doszedł do przekonania, że nie potwierdza on twierdzeń ubezpieczonego dotyczących posiadania wymaganego okresu pracy w warunkach szczególnych.
Jak wynika bowiem ze wspomnianych wyżej dowodów, ubezpieczony był zatrudniony w okresie od dnia 19 maja 1975 r. do dnia 30 września 1994 r. w(...)Przedsiębiorstwie Budowlanym wI.na cały etat, jako mechanik pojazdów samochodowych. Do momentu ukończenia kursu spawacza, który miał miejsce w 1978 r., ubezpieczony zajmował się wyłącznie naprawą pojazdów mechanicznych w kanałach remontowych. Po ukończeniu wspomnianego wyżej kursu, ubezpieczony dokonywał zarówno napraw pojazdów mechanicznych w kanałach remontowych, jak i spawał elementy pojazdów, przy czym spawanie w kanałach remontowych miało miejsce sporadycznie, a odbywało się ono głownie poza kanałami.
Sąd I instancji dał wiarę zeznaniom ubezpieczonego oraz świadków w zakresie, który pozwolił poczynić powyższe ustalenia, albowiem były one w tym zakresie spójne i logiczne, a dodatkowo potwierdzone dokumentacją pracowniczą.
Ponadto Sąd ten zaznaczył, iż świadkowie zeznający w sprawie byli osobami obcymi dla ubezpieczonego, zatem nie byli bezpośrednio zainteresowani wynikiem sprawy, a dodatkowo jako osoby pracujące z ubezpieczonym, opierali złożone zeznania na własnych spostrzeżeniach.
Zdaniem Sądu Okręgowego wspomniane wyżej dowody w sposób jednoznaczny wskazują, że w spornym okresie zatrudnienia ubezpieczony nie wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, pracy określonej w wykazie Arozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Jak wynika bowiem z powyższych ustaleń, po ukończeniu w czerwcu 1978 r. kursu spawacza, ubezpieczony wykonywał zarówno pracę spawacza, jak i dokonywał napraw pojazdów mechanicznych w kanałach remontowych, przy czym żadnej z tych pracy nie wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Sąd ten zauważył przy tym, że przytoczone przepisy nie przewidują możliwości łączenie różnych prac, chociażby każda z nich oddzielnie stanowiła pracę w warunkach szczególnych, co wynika chociażby z różnorodności czynników szkodliwych oddziałujących na organizm pracownika, które działają jedynie przez część godzin pracy.
W tej sytuacji stwierdził, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do nabycia prawa do emerytury z uwagi na wykonywanie pracy w warunkach szczególnych, czego domagał się ubezpieczony.
Mając powyższe na uwadze, działając na podstawieart. 477 (14) § 1 k.p.c., Sąd I instancji odrzekł jak w sentencji wyroku.
Apelację od powyższego wyroku wywiódłS. N.zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając temu orzeczeniu:
1) niewyjaśnienie istoty sprawy,
2) sprzeczność ustaleń Sądu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym,
3) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie –art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(j.t. Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) w zw. z§ 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.) i w zw. z art. 184 ustawy emerytalnej wskutek uznania, że wykonywanie prac objętych dwiema pozycjami wykazu, z których obie kwalifikowane są jako praca w szczególnych warunkach i łącznie spełniają kryterium „stale i w pełnym wymiarze czasu pracy” dyskwalifikuje możliwość uznania tej pracy za wykonywaną w warunkach szczególnych.
W uzasadnieniu apelacji skarżący powołał: obszerne fragmenty uzasadnienia zaskarżonego wyroku, stanowiska zawarte w uzasadnieniach: wyroków Sądu Najwyższego: z dnia 07 lutego 2012 r. w sprawie I UK 227/11, z dnia 04 czerwca 2008 r. w sprawie II UK 306/07, publik. OSNP 2009 Nr 21-22, poz. 290 i z dnia 27 stycznia 2012 r. w sprawie II UK 103/11 oraz zakwestionował przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że równoczesne wykonywanie dwóch różnych prac w szczególnych warunkach, łącznie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, uniemożliwia zaliczenie okresu ich wykonywania do okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach, ponieważ żadna z nich odrębnie nie spełnia warunku wynikającego z treści § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego, a ponadto przytoczone przepisy nie przewidują możliwości łączenia różnych takich prac.
Zdaniem apelującego wykonując w spornym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy zarówno prace w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych, jak i prace spawacza, wbrew stanowisku tego Sądu, spełnił wynikający z treści art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej warunek wykazania wymaganego okresu pracy w warunkach szczególnych.
W konkluzji apelacji skarżący wnosił o:
1) zmianę zaskarżonego wyroku w całości i poprzedzającej go decyzji ZUS z dnia 13 września 2014 r.(...)poprzez przyznanie ubezpieczonemu prawa do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych,
2) przyznanie ubezpieczonemu kosztów procesu za obie instancje według norm przepisanych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuję:
ApelacjaS. N.zasługuje na uwzględnienie w sposób skutkujący uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Bydgoszczy z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach procesu za II instancję, jakkolwiek z innych powodów, aniżeli wskazane w jej treści.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy ubezpieczony spełnia łącznie wszystkie, wynikające z treściart. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm., nazywanej dalej ustawą emerytalną), przesłanki ustalenia mu prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym.
Stosownie do treści art. 184 ust. 1 ustawy emerytalnej ubezpieczonym (mężczyznom) urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje prawo do emerytury po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32 ustawy emerytalnej (60 lat -§ 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze- Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm., nazywanego dalej rozporządzeniem w sprawie wieku emerytalnego), jeżeli w dniu wejścia tej ustawy w życie, tj. w dniu 01 stycznia 1999 r. osiągnęli: okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku obniżonym oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 ustawy emerytalnej (co najmniej 25 letni).
Takim ubezpieczonym przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32 ustawy emerytalnej pod warunkiem nie przystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego oraz rozwiązania stosunku pracy (art. 184 ust. 2 ustawy emerytalnej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r.).
W przedmiotowej sprawie organ rentowy kwestionuje spełnianie przez wnioskodawcę przesłanki ustalenia prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym w postaci osiągnięcia w dniu wejścia ustawy emerytalnej w życie, tj. w dniu 01 stycznia 1999 r., wymaganego w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku obniżonym, okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach, tj. co najmniej 15 - letniego (art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej w zw. z § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego).
Dla oceny kwestii spełniania przez wnioskodawcę tej przesłanki kluczowa jest odpowiedź na pytanie, czy praca wykonywana przez niego w okresie zatrudnienia w(...) Przedsiębiorstwie BudowlanymwI.od dnia 19 maja 1975 r. do dnia 30 września 1994 r. podlega zaliczeniu do okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach.
W myśl § 10 ust. 1 pkt 2, obowiązującego od dnia 23 listopada 2011 r.,rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe(Dz. U. z 2011 r. Nr 237, poz. 1412), zainteresowany zgłaszający wniosek o emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy powinien dołączyć do wniosku m.in. dokumenty stwierdzające okresy uzasadniające prawo do świadczeń i ich wysokość.
Zgodnie z treścią § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego okresy pracy, o których mowa w ust. 1, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy.
W toku postępowania administracyjnego w niniejszej sprawieS. N.przedłożył świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia 30 września 1994 roku, sporządzone przez(...) Przedsiębiorstwo Budowlane sp. z o. o.wI.(k. 12-13 akt ZUS), w którym podano, że ubezpieczony zatrudniony w tym zakładzie pracy od dnia 19 maja 1975 r. do dnia 30 września 1994 r. w podanym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace mechanika samochodowego, zgodnie z poz. 16, działu XIV, wykazu A rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego, na stanowisku mechanika, o którym mowa w poz. 11, działu XIV, wykazu stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia nr 11 Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 26 czerwca 1988 r. w sprawie wykazu stanowisk pracy w budownictwie, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze uprawniające do wzrostu emerytury (Dz. Urz. MGPiB Nr 11, poz. 5).
Sąd II instancji podkreśla, że świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniuart. 244 § 1 i 2 k.p.c., gdyż podmiot wydający to świadectwo nie jest organem państwowym ani organem wykonującym zadania z zakresu administracji państwowej. Tylko dokumenty wystawione przez te organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Natomiast świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach traktuje się w postępowaniu sądowym jako dokument prywatny w rozumieniuart. 245 k.p.c., który stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (por. wyrok S.N. z dnia 16 czerwca 2009 r. w sprawie I UK 24/09, publik. LEX nr 518067).
Tym samym treść tego dokumentu podlega weryfikacji zarówno w toku postępowania administracyjnego przed organem rentowym, jak i w toku postępowania sądowego przed sądami ubezpieczeń społecznych.
Sąd Apelacyjny zauważa, że w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach z(...) Przedsiębiorstwa Budowlanego sp. z o. o.wI.z dnia 30 września 1994 r. (k. 12-13 akt ZUS) nie oznaczono charakteru wykonywanych prac ściśle według wykazu, działu i pozycji rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego. Ponadto w świetle treści dokumentów w postaci: umowy o prace zlecone z dnia 15 października 1975 r., umów o prowadzenie szkolenia w zawodzie mechanika samochodowego: z dnia 01 września 1983 r., z dnia 01 września 1984 r., z dnia 02 września 1985 r., z dnia 01 września 1986 r., z dnia 01 września 1987 r., z dnia 01 września 1988 r., z dnia 01 września 1989 r., z dnia 01 września 1990 roku, z dnia 01 września 1991 r., z dnia 01 września 1992 r. i z dnia 01 września 1993 r., świadectwa ukończenia kursu pedagogicznego z dnia 15 maja 1987 r. oraz pisma(...) sp. z o. o.wI.z dnia 13 stycznia 1992 r. (wszystkie dokumenty akta osobowe koperta k. 10 akt sprawy)S. N.w okresie od dnia 01 września 1975 r. do dnia 31 sierpnia 1994 r. prowadził szkolenia uczniów do wykonywania czynności w zawodzie mechanika samochodowego.
Powyższe okoliczności podważają miarodajność tego świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach dla ustalenia faktu wykonywania przez odwołującego stale i w pełnym wymiarze czasu prac w szczególnych warunkach w spornym okresie jego zatrudnienia.
Z treści przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego wynika zaś, że do zaliczenia okresów pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze do okresów pracy uzasadniających prawo do świadczeń na zasadach określonych w tym rozporządzeniu konieczne jest, aby praca ta była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości i nie jest przedmiotem sporu, że w spornym okresie zatrudnieniaS. N.wykonywał prace w szczególnych warunkach, o których mowa w poz. 12 „Prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, atomowowodorowym” i w poz. 16 „Prace wykonywane w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych”, działu XIV „Prace różne”, wykazu A rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego, a spór dotyczy jedynie kwestii, czy prace te były wykonywane stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Sąd II instancji nie podziela stanowiska Sądu Okręgowego, zgodnie z którym fakt wykonywania u jednego pracodawcy w tym samym okresie różnych rodzajów prac w szczególnych warunkach wymienionych w wykazie rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego uniemożliwia przyjęcie, że praca w szczególnych warunkach była świadczona w tym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Podzielić należy bowiem stanowisko, że pracownik, który u jednego pracodawcy w tym samym czasie (okresie) wykonywał różne rodzaje prac w szczególnych warunkach (wymienione w załączniku do rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego – wykaz A), stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, nie powinien być pozbawiony uprawnienia do zaliczenia tego okresu do zatrudnienia w szczególnych warunkach wymaganego do emerytury (por. wyrok S.N. z dnia 27 stycznia 2012 r. w sprawie II UK 103/11, publik. LEX nr 1130388).
Tym samym, wbrew stanowisku Sądu I instancji, fakt wykonywania przez ubezpieczonego w spornym okresie zatrudnienia dwóch różnych rodzajów prac w szczególnych warunkach, tj. prac wymienionych: w poz. 12 i w poz. 16 działu XIV, wykazu A rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego, nie uniemożliwia przyjęcia, że łącznie prace te wykonywane były stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Sąd ten oparł ustalenia faktyczne, dotyczące sposobu wykonywania przezS. N.prac w spornym okresie zatrudnienia, na zeznaniach świadków:E. A.(k. 27 akt sprawy 00:19:35),J. O.(k. 27 akt sprawy 00:25:27),A. P.(k. 27 akt sprawy 00:30:08) iM. Ż.(k. 27-28 akt sprawy 00:34:38) oraz na przesłuchaniu ubezpieczonego w charakterze strony (k. 26-27 akt sprawy 00:07:42).
Podkreślenia wymaga, że prawo do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym stanowi odstępstwo od zasady powszechnego wieku emerytalnego i w związku z tym nie można poprzestać tylko na jego uprawdopodobnieniu, lecz musi zostać udowodnione, a temu służą dokumenty. Dlatego, w tej kategorii spraw podkreśla się, że już tylko zeznania świadków lub przesłuchanie stron, gdy nie znajdują potwierdzenia w dokumentach pracowniczych nie stanowią miarodajnego dowodu pracy w szczególnych warunkach. Nie jest dopuszczalne oparcie się wyłącznie na zeznaniach świadków lub przesłuchaniu stron, w sytuacji, gdy z dokumentów wynikają okoliczności przeciwne (por. wyrok S.A. w Szczecinie z dnia 20 września 2012 r. w sprawie III AUa 374/12, publik. LEX nr 1223476 oraz powołane w uzasadnieniu wyroki S.A. we Wrocławiu: z dnia 17 stycznia 2012 r. w sprawie III AUa 1482/11, publik. LEX nr 1110006 i z dnia 22 lutego 2012 r. w sprawie III AUa 1734/11, publik. LEX nr 1129735).
W związku z powyższym zeznania świadków, jak również przesłuchanie wnioskodawcy w charakterze strony zasługują na wiarę w zakresie, w jakim korespondują z treścią dokumentów dotyczących spornego okresu zatrudnienia (koperta k. 10 akt sprawy).
Sąd Apelacyjny zauważa, że Sąd I instancji przy ustalaniu stanu faktycznego pominął treść zawartych w aktach osobowych dokumentów w postaci: umowy o prace zlecone z dnia 15 października 1975 r., umów o prowadzenie szkolenia w zawodzie mechanika samochodowego: z dnia 01 września 1983 r., z dnia 01 września 1984 r., z dnia 02 września 1985 r., z dnia 01 września 1986 r., z dnia 01 września 1987 r., z dnia 01 września 1988 r., z dnia 01 września 1989 roku, z dnia 01 września 1990 r., z dnia 01 września 1991 r., z dnia 01 września 1992 r. i z dnia 01 września 1993 r., świadectwa ukończenia kursu pedagogicznego z dnia 15 maja 1987 r. oraz pisma(...) sp. z o. o.wI.z dnia 13 stycznia 1992 r. (wszystkie dokumenty akta osobowe koperta k. 10 akt sprawy).
Tymczasem z treści tych dokumentów wynika istotna dla ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie okoliczność w postaci prowadzenia przezS. N.szkoleń uczniów do wykonywania czynności w zawodzie mechanika samochodowego w okresie od dnia 01 września 1975 r. do dnia 31 sierpnia 1994 r.
Fakt prowadzenia tych szkoleń w spornym okresie zatrudnienia może mieć wpływ na ustalenie, czy ubezpieczony wykonywał w tym okresie prace w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Dla ustalenia tego, czy w okresie zatrudnienia w(...) Przedsiębiorstwie BudowlanymwI.od dnia 19 maja 1975 r. do dnia 30 września 1994 r. prace w szczególnych warunkachS. N.wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy, nieodzowne jest zatem ponowne dopuszczenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność charakteru prac wykonywanych przez wnioskodawcę w tym okresie, z uwzględnieniem treści dokumentów zawartych w jego aktach osobowych, dotyczących spornego okresu zatrudnienia oraz skonfrontowanie tych zeznań z treścią wskazanych dokumentów.
Z powyższego wynika, że postępowanie dowodowe należy przeprowadzić w całości od początku.
Przy ponownym rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd I instancji w celu stwierdzenia, czy zachodzą łącznie wszystkie przesłanki ustaleniaS. N.prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z art. 184 ustawy emerytalnej, winien poprzez ponowne dopuszczenie dowodu z zeznań zatrudnionych w spornym okresie razem z nim świadków oraz skonfrontowanie tych zeznań z treścią dokumentów dotyczących tego okresu zatrudnienia, a w szczególności: umowy o prace zlecone z dnia 15 października 1975 r., umów o prowadzenie szkolenia w zawodzie mechanika samochodowego, świadectwa ukończenia kursu pedagogicznego z dnia 15 maja 1987 r. oraz pisma(...) sp. z o. o.wI.z dnia 13 stycznia 1992 r. (wszystkie dokumenty akta osobowe koperta k. 10 akt sprawy) ustalić, czy prace w szczególnych warunkach były wykonywane stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku.
Dopiero udzielenie odpowiedzi na powyższe pytanie umożliwi ocenę, czy sporny okres podlega zaliczeniu do okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach wymaganego w przepisach dotychczasowych do ustalenia prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, a w konsekwencji, czy ubezpieczony spełnia łącznie wszystkie ustawowe przesłanki przyznania mu tego świadczenia, w tym sporną przesłankę wynikającą z treści art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej.
W myślart. 386 § 4 k.p.c.gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości sąd drugiej instancji może uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania.
Zgodnie zaś zart. 108 § 2 k.p.c.sąd drugiej instancji, uchylając zaskarżone orzeczenie i przekazując sprawę sądowi pierwszej instancji do rozpoznania, pozostawia temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej.
Wobec powyższego, na mocyart. 386 § 4 k.p.c.iart. 108 § 2 k.p.c., Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji wyroku.