Sąd Rejonowy w Legionowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ns 443/11
Data wyroku: 2014-01-29 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Krzysztof Stępniewski
Słowa kluczowe: Własność

Sygn. akt I Ns 443/11

POSTANOWIENIE
Dnia 29 stycznia 2014 r.

Sąd Rejonowy w Legionowie I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Krzysztof Stępniewski

Protokolant:

Małgorzata Więcek

po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. w Legionowie
sprawy z wniosku
B. P. (1)
z udziałem
J. P. (1),A. P. (1),K. P. (1),K. P. (2),M. P.,B. P. (2)
zasiedzenie

wniosekB. P. (1)oddala

Sygn. akt: I Ns 443/11

UZASADNIENIE

Postanowienia Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 29.01.2014 r.

W dniu 10.06.2011 r. do tut. Sądu złożony został przezB. P. (1)wniosek o zasiedzenie nieruchomości wraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów. Jako uczestników postępowania wnioskodawca wskazałJ. P. (1),A. P. (1),K. P. (1),K. P. (2)iM. P..
W treści wniosku wnioskodawca wskazał, iż wnosi o stwierdzenie, iż nabyła w drodze zasiedzenia udział wynoszący ¾ własności oraz jej synA. P. (2)nabył przez zasiedzenie udział ¼ własności nieruchomości stanowiącej fizyczną część zabudowanejdziałki ewidencyjnej nr (...), położonej wL.przyul. (...), obręb ewidencyjny 14, dla której nie ma urządzonej księgi wieczystej ani zbioru dokumentów, stanowiącej połowę powierzchni tej działki, wyznaczonej ogrodzeniem i równocześnie granicami ewidencyjnymi sąsiednich działek, to jest: od strony wschodniej granicą ewidencyjną wsiS.II i GminyN., od strony południowej granicą ewidencyjną zdziałką nr (...), od strony zachodniej granicą ewidencyjną zdziałką nr (...)stanowiącej drogę. Ponadto od strony północnej w oparciu o przyjętą umownie granicę biegnącą w linii prostej równolegle do północnej ściany domu wnioskodawcy w odległości 1 metra od północnej ściany tego domu, przy czym ta linia prosta biegnie na całej długościdziałki nr (...)to jest od granicydziałek nr (...)do granicydziałek nr (...)i wsiS.II.
Postanowieniem z dnia 11.04.2012 r. Sąd postanowił wezwać do udziału w sprawieB. P. (2). UczestnicyK. P. (2),J. P. (1),A. P. (1),K. P. (1)iB. P. (2)wnieśli o nieuwzględniania wniosku o zasiedzenie na rzecz wnioskodawcyB. P. (1)i jej synaA. P. (2). Jednocześnie złożyli wniosek o stwierdzenie w dacie 1.01.1985 r. zasiedzenia całej nieruchomości położonej wL.ul. (...)oznaczonej numeremdziałki (...)o powierzchni 1468 metrów kwadratowych na rzecz samoistnych posiadaczy tej nieruchomościC. P.zmarłej w dniu 5.07.2003 r. i jej mężaW. P.zmarłego w dniu 17.06.2001 r.
Pismem z dnia 23.11.2012 r. (k. 160) wnioskodawca zmodyfikował wniosek o zasiedzenie w jego punkcie 1 w ten sposób, że zmienił określenie wschodniej granicy działki będącej przedmiotem zasiedzenia, tj. zastąpił wyrażenie „od strony wschodniej granicą ewidencyjną wsiS.II i GminyN.” wyrażeniem „od strony wschodniej po ścianie domu wnioskodawczyni, przy czym ta linia biegnie po całej ścianie budynku i podziałce nr (...), aż do granicy zdziałką nr (...)”.
UczestnikM. P.przyłączył się do wniosku złożonego i zmodyfikowanego przez wnioskodawcę.
Pismem z dnia 25.01.2013 r. wnioskodawca zmodyfikował po raz kolejny wniosek o zasiedzenie w ten sposób, że zmienił określenie wschodniej granicy działki będącej przedmiotem zasiedzenia, tj. zastąpił wyrażenie „od strony wschodniej po ścianie domu wnioskodawczyni, przy czym linia prosta biegnie po całej ścianie budynku i podziałce nr (...), aż do granicy zdziałką nr (...)” wyrażeniem „od strony wschodniej po części ściany domu wnioskodawczyni, po granicy komórek przylegających do ściany budynku wnioskodawczyni oznaczonych numerami 4 i 5 w protokole oględzin z dnia 18 października 2012 r. i po granicy komórki oznaczonej numerem 5 przy czym ta linia biegnie podziałce nr (...), aż do granicy zdziałką nr (...)”.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Po Drugiej Wojnie Światowej małżonkowieW.iC. P.otrzymali od rodzinyC. P.na podstawie ustnej umowy darowizny samoistne posiadanie działki oznaczonejnumerem ewidencyjnym (...)położonej wL.przyul. (...). Na powyższej działce postawili budynek murowany. W budynku tymW.iC. P.mieszkali wraz z trójką dzieci, tj.Z. P.,K. P. (2)iJ. P. (1)z d.P..
W dniu 11.11. 1967 r.Z. P.ożenił się z wnioskodawcą. Zamieszkali oni wraz z teściami w jednym budynku. Jednakże z uwagi na trudne warunki mieszkaniowe, podjęto decyzję o wybudowaniu na przedmiotowej działce budynku, który miał zostać przeznaczony dlaZ. P.i wnioskodawcy.
K. P. (2)ożenił się zT. P.i wyprowadził się do lokalu mieszkalnego położonego wL.przyul. (...). NatomiastJ. P. (2)wyszła za mąż zaA. P. (1)i zamieszkali wspólnie z rodzicamiJ. P. (2), tj.W.iC. P..J.iA. P. (1)mieszkali wraz zW.iC. P.aż do 1998 r., a następnie wyprowadzili się na sąsiednią działkę. Zaś w domu tym zamieszkałK. P. (1)wraz z rodziną.
Sąd w niniejszej sprawie przeprowadził wysłuchanie informacyjne wnioskodawcy i uczestnikaJ. P. (1).
Z powyższego przesłuchania wnioskodawcy wynika, iż „dopóki żyli teściowie, to oni opłacali podatki, myśmy im oddawali pieniądze.(…)” Ponadto wnioskodawca wskazał, iż „z rozmów z teściami wynikało, że tu zostaniemy i to będzie nasze (…). Teściowa mówiła, że ta część gdzie mieszkaliśmy będzie dla mojego syna. Jak zaczynaliśmy budowę, to mówili, że to będzie wasze. Teściowie mówili, że będzie to wasze jak się pobudujecie. (…). Ja pamiętam to sformułowanie tu mieszkacie i ten kawałek działki będzie wasz.(…) Teść tam rządził i on decydował o tym kto ma się gdzie budować.”
Po tak złożonych wyjaśnieniach, wnioskodawca złożył oświadczenie z dnia 25.05.2012 r., z którego treści wynika, iż w dniu 16.05.2012 r. wnioskodawca była pod wpływem silnych leków, któreregularniezażywa, co spowodowało, iż nie rozumiała zadawanych jej pytań i nie wiedziała dlaczego na pytania odpowiadała w taki sposób. Wskazała, iż nie mogła się skupić nad udzielanymi odpowiedziami oraz miała zaniki pamięci.
Sąd nie dał wiary temu oświadczeniu i wyjaśnienia złożone w trakcie wysłuchania informacyjnego ocenił jako spójne i logiczne oraz korespondujące z pozostałym zgromadzonym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym. Fakt zdenerwowania przed wystąpieniem sądowym w roli wnioskodawcy, a tym bardziej w trakcie wysłuchania informacyjnego, jest okolicznością zupełnie oczywistą, albowiem wnioskodawca nie jest osobą występującą często przed Sądem. Jednocześnie jej stan zdrowia w trakcie wysłuchania informacyjnego należy w ocenie Sądu uznać za typowy dla jej ogólnego stanu zdrowia, albowiem jak wskazała w treści oświadczenia, wystąpił po lekach, któreregularniezażywa. W trakcie wysłuchania informacyjnego wnioskodawca nie zgłaszała złego samopoczucia i konieczności przerwania czynności polegającej na wysłuchaniu informacyjnym.
Z wysłuchania informacyjnego uczestnikaJ. P. (1)wynika, iż „działką zarządzał cały czas mój ojciec i matka.(…) Jak chcieliśmy coś posadzić, czy coś zrobić musieliśmy pytać mamy czy taty(…). Nie było żadnego podziału nieruchomości, działka była ogrodzona, byłą jedna brama na działkę, z której wszyscy korzystaliśmy. Nigdy nam paniB.nie mówiła, że rodzice podarowali jej część nieruchomości. Ja jestem pewna, że tego nie zrobili. Rodzice traktowali nas jedną miarą. Jeżeli mieliby podzielić to po równo, a nie żeby kogoś wyróżnić. PaniB.nigdy nie wyznaczała miejsca, które określałaby jako jej.(…) Ojciec nie przekazywał żadnej działki. Po prostu postawił dom żeby mieli gdzie zamieszkać. (…) Ojciec zadecydował gdzie powstaną domy i tam powstały.”
Sąd dopuścił w niniejszej sprawie dowód z zeznań następujących świadków:L. Z.(k. 109 i ns.),R. S.(k. 111),Z. S.(k. 111),R. M.(k. 112),J. C.(k 123),J. R.(k. 125),T. P.(k. 125),B. Z.(k. 127),E. S.(k. 128),E. K.(k. 128),K. S.(k. 134),W. Z.(k. 207 i ns.) oraz z przesłuchania w charakterze stronyB. P. (1)(k. 220) iJ. P. (1)(k. 231),K. P. (1)(k. 222),K. P. (2)(k. 223),B. P. (2),M. P..
Sąd nie dał jednak wiary zeznaniom świadków w zakresie w jakim zeznawali oni o przekazaniu na rzecz wnioskodawcy i jej męża własności/posiadania przedmiotowej działki, albowiem zeznania te nie są zgodne z pozostałymi dowodami zebranymi w niniejszej sprawie. Dla większości świadków toW.iC. P.postrzegani byli jako właściciele przedmiotowej działki i to oni decydowali o tym, co istotne. To do nich zwracali się sąsiedzi w kwestiach dotyczących nieruchomości.
Sąd dopuścił także dowód z oględzin przedmiotowej nieruchomości, które odbyły się w dniu 18.10.2012 r. (k. 152 i ns.), a także dowód z opinii biegłego z zakresu geodezji, któremu nakazał sporządzenie mapy z oznaczeniem granic i powierzchni częścidziałki nr (...)wraz z oznaczeniem budynku na tej mapie.
Sąd zwrócił się także do Starostwa Powiatowego wL.o nadesłanie akt postępowania uwłaszczeniowego odnośniedziałki nr (...)z obrębu 14 wL.. Z nadesłanej przez Starostwo Powiatowe wL.oraz ze złożonej do akt postępowania decyzji z dnia 30.12.1976 wynika, iż nie doszło do uwłaszczenia przedmiotowej nieruchomości w trybie przepisówustawy z dnia 26.10.1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych.
Sąd zważył, co następuje:
Wniosek złożony przezB. P. (1)nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisuart. 172 § 1 Kodeksu cywilnegoposiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestujako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie), wówczas stosownie do przepisu§ 2powyższego przepisu po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze.
Tym samym dla stwierdzenia zasiedzenia nieruchomości niezbędne jest spełnienie dwóch podstawowych przesłanek określonych w przepisieartykułu 172 kodeksu cywilnego, tj.nieprzerwane samoistne posiadanie nieruchomościoraz upływ określonego czasu.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie zaszła przesłanka w postaci samoistnego posiadania nieruchomości przez wnioskodawcę i jej syna. Jak wskazuje się w doktrynie „posiadanie ma charakter posiadania samoistnego, jeżeli posiadacz włada rzeczą jak właściciel. Posiadacz wykonuje zatem faktycznie uprawnienia składające się na treść prawa własności (…). O tym czy posiadanie ma charakter posiadania samoistnego, decydują okoliczności faktyczne o charakterze przede wszystkim zewnętrznym.” – taks. 615, Kodeks cywilny. Komentarz doartykułów 1 – 449 (10). Tom I, redaktor prof. dr hab.K. P. (3), Wydawnictwo C.H. B.,W.2011 wydanie 6.
Zdaniem Sądu wnioskodawca i jej syn nie byli posiadaczami samoistnymi, albowiem nie zachowywali się jak właściciele. O wszelkich istotnych kwestiach natury właścicielskiej odnośnie przedmiotowej działki decydowaliW.iC. P., a ich dzieci stosowały się do ich woli. ToW. P.decydował gdzie posadowione zostaną poszczególne budynki, dbał o działkę oraz opłacał za nią podatki. Przez sąsiadów to również on i jego żonaC. P.postrzegani byli jako właściciele tejże nieruchomości. Wnioskodawcy i jej mężowi co najwyżej użyczono przedmiotową nieruchomość i obiecywano późniejsze uregulowanie stanu prawnego nieruchomości. Przy czym z zeznań świadków, którzy zostali przesłuchani w niniejszej sprawie nie wynika w jaki sposóbW.iC. P.zamierzali uregulować stan prawny posiadanej nieruchomości.
Sąd nie obdarzył wiarą zeznań złożonych w trakcie przesłuchania w charakterze strony przez wnioskodawcę, albowiem nie są one zgodne z informacjami podanymi przez wnioskodawcę w toku przesłuchania informacyjnego. Podobnie nie obdarzył wiarą zeznań złożonych przez matkę wnioskodawcy, albowiem Sąd uważa za niewiarygodne informacje na temat sprzedaży części działki na rzecz wnioskodawcy i jej męża przezW.iC. P., albowiem informacji tych wnioskodawca nie ujawnił ani we wniosku, który złożył w niniejszej sprawie ani w trakcie wysłuchania informacyjnego. Wskazać należy, iż w wysłuchaniu informacyjnym wnioskodawca wskazał na okoliczności, które korespondują z zeznaniami świadków złożonymi w niniejszej sprawie, tj. wnioskodawca w trakcie wysłuchania informacyjnego nie mówił o sprzedaży na jego rzecz działki, ale wskazywał, iżW.iC. P.mówili, iż wnioskodawca wraz z mężem mieli tam mieszkać i „ten kawałek działki będzie wasz.(…)”. Przy czym wnioskodawca wskazał, iż jej teść, czyliW. P., „tam rządził i on decydował o tym kto ma się gdzie budować.” Podkreślenia wymaga, iż jedynymi osobami, które wskazywały, iż doszło do przeniesienia posiadania bądź własności są osoby spokrewnione/spowinowacone z wnioskodawcą (takL. Z.k. 110 – brat wnioskodawcy).
Z kolei świadekR. S.k. 111,Z. S.k. 111,R. M.k.112,T. P.k. 126,B. Z.k. 127,E. S.k. 128,E. K.k. 128, wskazywali, iż jako właścicieli postrzegaliW.iC. P..
Wykonywane przez wnioskodawcę prace dotyczące części nieruchomości czy opłacanie podatków w części odpowiadającej wielkości zajmowanej przez wnioskodawcę nieruchomości nie przesądzają o woli władania przedmiotowymi działkami jak właściciel. Jak wskazano powyżej stosunek prawny, który powstał pomiędzy wnioskodawcą i jej mężem aW.iC. P.do co części zajmowanej nieruchomości można uznać co najwyżej za użyczenie, a nie przeniesienie posiadania. Jedną z cech umowy użyczenia jest obowiązek dbania o rzecz. Biorący rzecz użyczoną do używania ponosi zwykłe koszty jej utrzymania i obowiązany jest do utrzymania jej w należytym stanie.
W orzecznictwie podkreśla się, iż„tylko takie władztwo nad rzeczą uprawnia do zasiedzenia, któremu da się przypisać cechę samoistnego, czyli takie, które sprawia, że posiadacz włada rzeczą, jakby była ona jego własnością, tj. z wyłączeniem władania nią przez właściciela. Właściciel tymczasem nie traci władztwa, jeżeli wykonuje względem rzeczy przysługujące mu uprawnienia, choćby w ograniczonym zakresie (zob. postanowienie SN z 10.11.2005 r., III CK 168/05, niepubl.).”,a także„O określeniu charakteru prawnego posiadania wykonywanego przez wnioskodawcę mogą decydować jedynie elementy natury jurydycznej, a nie humanitarnej. Surowe wymagania wobec wnioskodawcy w zakresie określenia charakteru posiadania w rozumieniuart. 172 KCpodyktowane są względami ochrony prawa własności. Za potrzebę takiej ochrony przemawia z pewnością wzgląd na konstytucyjną ochronę tego prawa (zob. postanowienie SN z 28.10.2005 r., II CK 164/05, niepubl.).”
Tym samym z uwagi na fakt, iż wnioskodawca i jej syn nie byli samoistnymi posiadaczami przedmiotowej nieruchomości nie mogło dość do uwzględnienia złożonego w niniejszej sprawie wniosku o zasiedzenie przedmiotowej nieruchomości.
Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak powyżej.