Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 499/14
Data wyroku: 2014-10-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Plewińska
Słowa kluczowe: Przedawnienie Karalności, Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 92 a kw w zw. z  art. 20 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym

Sygn. akt IX Ka 499/ 14  Toruń, 14 października 2014 roku

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Okręgowy w Toruniu IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - SSO Barbara Plewińska
Protokolant - st. sekr. Katarzyna Kotarska
po rozpoznaniu w dniu 14 października 2014 roku
sprawyS. D.
obwinionego z czynart. 92akw w zart. 20 ust. 1 Ustawy prawo o ruchu drogowym
na skutek apelacji obrońcy obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu
z dnia 2 lipca 2014 roku sygn. akt XII W 2183 /13

I
uchyla zaskarżony wyrok i na mocyart. 5 § 1 pkt 4 kpow w zw. z art. 45 § 1 kwumarza postępowanie w sprawie;

II
zasądza od Skarbu Państwa / Sądu Rejonowego w Toruniu / na rzeczS. D.kwotę 420,- / czterystu dwudziestu / zł tytułem zwrotu poniesionych kosztów obrony z wyboru przed sądem drugiej instancji;

III
kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IX Ka 499/ 14

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 2 lipca 2014 roku Sąd Rejonowy w Toruniu uznałS. D.za winnego tego, że w dniu 27 sierpnia 2012 roku o godz. 7:44 wT.naul. (...), będąc kierowcą pojazdu markiR.onr rej (...), przekroczył dozwoloną prędkość 50 km/h o 35 km/h, tj. o wykroczenie z art. 92a kw i za to na podstawie art. 92a kw wymierzył mu za karę grzywny w wysokości 300,- zł.
Nadto sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30,- zł. tytułem opłaty sądowej, kwotę 100,- zł. tytułem zwrotu wydatków oraz kwotę 1.249,77 zł za opinię biegłego z zakresu technologii pomiaru prędkości pojazdu.
Powyższy wyrok zaskarżył obrońca obwinionego zarzucając mu obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, polegającą na przekroczeniu granicy swobodnej oceny dowodów, w tym odmówienie wiary zeznaniom świadkaK. Z.i wyjaśnieniom obwinionego oraz bezpodstawne stwierdzenie, oparte na bezpośrednim kontakcie z obwinionym, że jest on osobą, której wizerunek znajduje się na przedmiotowym zdjęciu z fotoradaru, a w konsekwencji niezasadne przyjęcie, że obwiniony kierował pojazdem w dniu zdarzenia.
Nadto orzeczeniu skarżący zarzucił niedostateczne wyjaśnienie podstaw orzeczenia na skutek niewskazania w uzasadnieniu, które fakty sąd uznał za udowodnione i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych.
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu, ewentualne uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja okazała się na tyle skuteczna, że doprowadziła do uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania przeciwkoS. D., jednak nastąpiło to nie z przyczyn wskazanych w apelacji, lecz na skutek przedawnienia karalności wykroczenia.
Zgodnie z art. 45 § 1 kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu. W sytuacji stwierdzenia tej negatywnej przesłanki procesowej, zgodnie z art. 5 § 1 pkt 4 kpow sąd nie wszczyna postępowania,a postępowanie wszczęte umarza.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należało, że czyn zarzucanyS. D.został popełniony w dniu 27 sierpnia 2012 roku, a postępowanie zostało wszczęte przed upływem roku od jego popełnienia (w dniu16 stycznia 2013 roku - k. 2). W świetle dyspozycji art. 45 § 1 kw - nastąpiło przedłużenie przedawnienia karalności do 2 lat, liczonych od daty popełnienia czynu. Wskazany 2-letni termin upłynął zatem z dniem 27 sierpnia 2014 roku.
W związku z powyższym brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania apelacji obrońcy obwinionego, a zaskarżony wyrok należało uchylić i postępowanie przeciwkoS. D.umorzyć w oparciu o przepisy art. 104 § 1 pkt 7 kpow w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 kpow i w zw. z art. 45 § 1 kw.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 118 § 2 kpow obciążając nimi Skarb Państwa.
Na postawie przepisu§ 14 ust.2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwościz dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackiej oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnegoM. S.kwotę 420,- zł. tytułem wynagrodzenia za obronę prowadzoną w II instancji.