Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 789/13
Data wyroku: 2014-01-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Filapek
Słowa kluczowe: Postępowanie Odrębne
Podstawa prawna: art. 162 k.p.c., art. 228 § 2 k.p.c., art. 505^7^ k.p.c., art. 471 k.c.
Teza: 1) Zgłoszenie dopiero w apelacji zastrzeżenia o którym mowa w art. 162 k.p.c. z uwagi na nieobecność strony (pełnomocnika strony) na rozprawie, o której została prawidłowo zawiadomiona i w której mogła wziąść udział nie może być uznana za usprawiedliwione jako zgłoszone z opóźnieniem bez winy strony;
2) Ideą postępowania uproszczonego jest szybkie i bez zbędnych kosztów orzekanie w drobnych sprawach, sąd zatem winien ustalić istotne okoliczności np. wartość szkody ex contracto ściśle przy pomocy dowodów kosztowych i wydłużających postępowanie, tylko jeśli uzna że spraw jest szczególnie zawiła lub jej rozstrzygnięcie wymaga wiadomości specjalnych (art. 505^7^ k.p.c.)

Sygn. akt II Ca 789/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 stycznia 2014 r.
Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Leszek Filapek

Protokolant:

stażysta Katarzyna Pająk

po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2014 r. w Bielsku-Białej
na posiedzeniu niejawnym sprawy
z powództwaW. S.
przeciwko(...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnościąwB.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej
z dnia 9 lipca 2013 r. sygn. akt X C 1271/12 upr

oddala apelację.

Sędzia

UZASADNIENIE
PowódW. S.domagał się zasądzenia od strony pozwanej kwoty 6490 zł z ustawowymi odsetkami od 15.04.2011 r. do dnia zapłaty za zwrotem kosztów procesu. Na uzasadnienie żądania wskazał, że zawarł z pozwaną umowę na zakup i montaż parkietu. Montaż ten został wykonany nienależycie. Wbrew postanowieniom umowy montaż nie został poprzedzony dwukrotnymi oględzinami miejsca jego położenia, użyto też niewłaściwych klejóww wyniku czego podłoga z parkietu podniosła się. W celu wyrównania różnicy poziomów użyto listwy maskującej, kosztami montażu tej listwy obciążono powoda. W okresie późniejszym na parkiecie pojawiły się matowe smugi szpecące podłogę, a w niektórych miejscach także nieestetyczne ślady po użytym kleju. Powód zareklamował pozwanemu wykonaną usługę, a pozwany uznał pismem z 14.01.2011 r. swoją odpowiedzialność co do zasady za nienależycie wykonaną umowę. Następnie powód pismem z 07.04.2011 r. wezwał pozwanego bezskutecznie do zapłaty dochodzonego roszczenia stanowiącego odszkodowanie za szkodę wynikłą z nienależytego wykonania umowy, na którą składa się koszt niezbędny do usunięcia wad parkietu w wysokości 3490 zł (koszt ponownego cyklinowania i malowania parkietu) oraz wartość ubytku parkietu w wyniku jego ponownego szlifowania w wysokości 3000 zł.
Pozwana(...) Sp. z o.o.wB.wniosła o oddalenie powództwa w całości. Zarzuciła, iż przedmiotem umowy był zakup parkietu, który został powodowi dostarczony i odebrany przez powoda bez zastrzeżeń. Montaż parkietu wykonywały profesjonalne podmioty na podstawie odrębnie zawartych umów. Pozwana nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne wadliwe ułożenie, cyklinowanie i malowanie podłogi albowiem do tych czynności zawarła umowy z profesjonalistami trudniącymi się tego rodzaju działalnością. Ponadto pozwana podniosła, że powód nie wykazał wartości szkody zarzucając, iż ponowne przeszlifowanie i pomalowanie parkietu nie powoduje utraty jego wartości, podana przez powoda wartość tej usługi jest zawyżona, a koszt jej nie powinien przekroczyć kwoty 1300 zł, wreszcie na wysokość ewentualnej szkody wpływ ma okoliczność, że powód zakupił u pozwanej parkiet w II gatunku.
Wyrokiem z dnia 09.07.2013 r. w sprawie X C 1271/12 upr. Sąd Rejonowy w Bielsku-Białej zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1951,20 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 15.04.2011 r. do dnia zapłaty, oddalił powództwo w pozostałym zakresie i orzekł o kosztach procesu.
Sąd ten ustalił okoliczności zawarcia i wykonania umowy stron, której przedmiotem był zakup i montaż parkietu drewnianego z listwowaniem. Ustalił przy tym Sąd m.in. rodzaj i charakter wadliwego ułożenia parkietu oraz, że przedstawiciel pozwanego w protokole odbioru wykonania parkietu udzielił gwarancji na położenie parkietu zobowiązując się, że pozwana usunie na własny koszt ewentualnie występujące usterki. Powód reklamował w dniu 07.01.2011 r. wady ułożenia parkietu wskazując na ślady kleju pozostawione na parkiecie i widoczne matowe smugi na powierzchni podłogi. Następnie powód nie przyjął propozycji pozwanego usunięcia wad montażu poprzez polerowanie podłoży i zapłaty rekompensaty pieniężnej w kwocie ostatecznie 2000 zł. Następnie powód wezwał stronę pozwaną do zapłaty kwoty dochodzonej pozwem z tytułu utraty wartości parkietu i kosztów usunięcia wad.
W oparciu o dokonane ustalenia Sąd Rejonowy doszedł do przekonania o częściowej zasadności powództwa. W sprawie bezspornym było, iż w wyniku wadliwego wykonania umowy przez pozwaną (wadliwego ułożenia parkietu) powstała konieczność usunięcia wady poprzez ponowne cyklinowanie parkietu i jego pomalowanie. Wskazał sąd, że skoro powierzchnia wykonania tej czynności jest bezsporna (45 m2), a sądowi znana jest z urzędu występująca w usługach cena usługi cyklinowania parkietu z lakierowaniem na lokalnym rynku wynosząca 45 zł/m2zbędne jest przeprowadzanie na okoliczność jej ustalenia, a zatem wyliczenia wartości szkody przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Oddalił zatem Sąd wniosek dowodowy powoda w tym zakresie. Ostatecznie powództwo okazało się zasadne w zakresie żądania zapłaty kwoty 1951,20 zł stanowiącej odszkodowanie za szkodę w postaci konieczności zapłaty odpowiedniej sumy koniecznej do przywrócenia podłogi do odpowiedniego stanu. Żądanie zapłaty z tego tytułu kwoty 3490 zł było wygórowane, wyliczono je bowiem według ceny 80 zł za metr kwadratowy usługi cyklinowania z lakierowaniem, zawyżonej w stosunku do ceny rynkowej. Niezasadne jest natomiast żądanie zapłaty kwoty 3000 zł tytułem odszkodowania za utratę wartości parkietu wskutek ponownego szlifowania i lakierowania. Jest powszechnie wiadomym, że parkiet nadaje się do ponownego szlifowania i lakierownia, takie czynności dokonuje się standardowo co jakiś czas. Wskutek ponownego szlifowania i malowania parkiet nie traci swej wartości. Sąd przypomniał też, że umowa zawarta przez strony będąca umową o dzieło podpada pod reżimustawy z 27.07.2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego. W świetle regulacji tej ustawy wystąpiła w umowie stron niezgodność towaru z umową w zakresie tej części umowy, która obejmowała montaż parkietu. W wypadku takim ustawa precyzyjnie wskazuje uprawienia konsumenta. Zasadniczo uprawnienia te są tak skonstruowane by doprowadzić do stanu zgodności towaru z umową, konsument w pierwszej kolejności może żądać nieodpłatnej naprawy towaru (przedmiotu dzieła) i dopiero jeśli naprawa lub wymiana na nowy nie została dokonana służy mu uprawnienie do żądania obniżenia ceny lub do odstąpienia od umowy. Powód skutecznie zgłosił reklamację lecz od umowy nie odstąpił. Może zatem skutecznie żądać (skoro pozwana nie usunęła wad) zwrotu kosztów usunięcia wady czyli zapłaty odpowiedniej sumy koniecznej do przywrócenia stanu zgodności z umową wykonanego dzieła, nie może zaś domagać się obniżenia ceny dzieła, czy też odszkodowania obejmującego koszty wymiany parkietu. Ponadto skoro wartość umowy wyniosła 6000 zł, żądanie zapłaty kwoty 3000 zł tytułem utraty wartości parkietu jest nieadekwatne do rodzaju niezgodności dzieła z umową i jego uwzględnienie uchybiałoby zasadzie równowagi świadczeń umownych stron umowy.
W apelacji od powyższego wyroku powódW. S.domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i uwzględnienia powództwa w całości za przyznaniem zwrotu kosztów procesu względnie jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Podniósł on przeciwko zaskarżonemu wyrokowi zarzut naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na treść orzeczenia, a to przepisów:
1.art. 233 § 1 k.p.c.poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu wysokości szkody spowodowanej nienależytym wykonaniem zobowiązania na kwotę 1951,20 zł oraz oddaleniu powództwa ponad kwotę 1951,20 zł, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadnił uwzględnienie powództwa w całości;
2.art. 278 § 1 k.p.c.w zw. zart. 217w zw. zart. 227 k.p.c.w zw. zart. 5057k.p.c.poprzez ich niezastosowanie polegające na oddaleniu wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczności wskazane w pozwie w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagało wiadomości specjalnych umożliwiających określenie rozmiarów szkody spowodowanej nienależytym wykonaniem zobowiązania przez pozwanego a wniosek o przeprowadzenie tego dowodu zgłoszony został w pozwie;
3.art. 231 k.p.c.poprzez jego nie zastosowanie wobec odstąpienia od ustalenia wysokości szkody poniesionej przez powoda na podstawie oświadczenia pozwanego zawartego w piśmie z dnia 10.06.2011 roku;
4.art. 322 k.p.c.poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec ustalenia wysokości szkody bez uprzedniego przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.
Ponadto powód wniósł w trybieart. 162 k.p.c.o wpisanie do protokołu rozprawy z 09.07.2013 r. zastrzeżenia, o którym mowa w tym przepisie co do postanowienia sądu oddalającego wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa lądowego na okoliczności wskazane w pozwie poprzez wpisanie, iż postanowienie to narusza przepisart. 278 § 1 k.p.c.w zw. zart. 217 k.p.c.,art. 227 k.p.c.iart. 5057k.p.c.albowiem rozstrzygnięcie sprawy wymagało wiadomości specjalnych umożliwiających określenie rozmiarów szkody spowodowanej nienależytym wykonaniem zobowiązania przez pozwanego, a wniosek o przeprowadzenie tego dowodu został w sprawie zgłoszony.
Uzasadniając zarzuty powód wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do uwzględnienia powództwa w całości, wskazują na to zeznania powoda iśw. J. S.dotyczące także wartości szkody wyrządzonej wadliwym montażem parkietu. Brak było podstaw do uznania tych dowodów za niewiarygodne. Ponadto nie uwzględnił Sąd pisma pozwanej z 10.06.2011 r., w którym pozwana uznała powództwo do kwoty 4000 zł. W tej sytuacji Sąd winien był w drodze domniemania faktycznego ustalić, że wysokość szkody w ocenie pozwanej wynosi 4000 zł. W przypadku braku skorzystania z domniemania faktycznego oraz uznania zeznań powoda i świadka za niewiarygodne koniecznym było dopuszczenie dowodu z opinii biegłego dla ustalenia wysokości szkody, tymczasem Sąd meriti wniosek powoda w tej materii w sposób nieuprawniony oddalił powołując się na okoliczność, iż proces toczy się w postępowaniu uproszczonym. Oddalenie tego wniosku pozbawiło powoda procesowej możliwości udowodnienia wysokości szkody. Tymczasem Sąd ustalił ją w oparciu o przepisart. 322 k.p.c., co w świetle tego przepisu byłoby możliwe dopiero wówczas, gdy ścisłe udowodnienie żądania byłoby niemożliwe lub nader utrudnione. Tymczasem wykazanie tej okoliczności było możliwe bez trudności dowodem z opinii biegłego. Sąd winien był zatem taki dowód dopuścić odstępując od prowadzenia sprawy w postępowaniu uproszczonym, a nie uczyniwszy tego naruszył przepisart. 5057k.p.c.

Rozpoznając apelację powoda Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność złożonego w apelacji wniosku o wpisanie do protokołu rozprawy Sądu Rejonowego z 09.07.2013 zastrzeżenia o treści wskazanej w apelacji złożonego w trybieart. 162 k.p.c.Wskazać należy, że Sąd odwoławczy nie posiada takich kompetencji. W istocie jednak wniosek taki należy potraktować nie tyle jako żądanie uzupełnienia protokołu rozprawy Sądu I instancji ile jako złożenie w apelacji samego zastrzeżenia, o którym mowa wart. 162 k.p.c.W świetleart. 162 k.p.c.zastrzeżenie takie powinno być złożone w toku posiedzenia, na którym dokonał Sąd kwestionowanej czynności procesowej, a jeżeli strona nie była obecna na tym posiedzeniu – na najbliższym posiedzeniu, na którym mogła się stawić. Przyjmuje się, że jeżeli strona bez swojej winy nie zgłosiła zastrzeżenia w terminie, może zgłosić je także później wraz z uprawdopodobnieniem braku winy i może to uczynić do chwili zamknięcia rozprawy przed sądem, którego uchybień zastrzeżenie dotyczy, a jeżeli przeszkody do zgłoszenia zastrzeżenia trwały dłużej, nawet w środku odwoławczym od orzeczenia sądu (vide: „Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz” pod. Red. H. Doleckiego i T. Wiśniewskiego Tom I, wyd. „Lex” 2013, teza 4 do art. 162 i powołana tam literatura). Skuteczne zatem byłoby zastrzeżenie zgłoszone w apelacji, jeśli w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie zgłoszono zastrzeżenia, o którym mowa wart. 162 k.p.c.bez winy powoda. Tymczasem zgłoszenie dopiero w apelacji zastrzeżenia z uwagi na nieobecność strony (pełnomocnika strony) na rozprawie, o której została prawidłowo powiadomiona i w której mogła wziąć udział nie może być uznane za usprawiedliwione jako zgłoszone z opóźnieniem bez winy strony (vide: wyrok SA w Lublinie z 14.05.2013 – I A Ca 86/13 – niepubl.). Składając w apelacji zastrzeżenie skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności niemożności z przyczyn obiektywnych stawiennictwa na rozprawie Sądu I instancji i złożenia zastrzeżenia Sądowi Rejonowemu. W takiej sytuacji zgłoszone zastrzeżenie należy uznać za spóźnione ze skutkiem przewidzianym w przepisieart. 162 k.p.c.Skoro Sąd Odwoławczy naruszenia reguł postępowania dowodowego w zakresie prowadzenia dowodów, które w świetle prawa nie są obowiązkowe do przeprowadzenia w danym postępowaniu nie bierze pod uwagę z urzędu, Sąd Okręgowy nie badał trafności zarzutu naruszeniaart. 278 § 1 k.p.c.w zw. zart. 217 k.p.c.,art. 227 k.p.c.iart. 5057k.p.c., gdyż strona powodowa utraciła uprawnienie do podniesienia tego zarzutu (vide: wyrok SA w Katowicach z 19.06.2013 – I A Ca 206/13 – niepubl.)
Kolejne zarzuty dotyczą trafności ustaleń faktycznych sprawy lub braku ustaleń w zakresie wartości szkody powoda doznanej wskutek bezspornie wykonania umowy o dzieło stron przez stronę pozwaną nienależycie w zakresie świadczenia montażu zakupionego parkietu. Jest oczywistym, że powód może dochodzić naprawienia szkody powstałej wskutek wadliwego montażu, zakres szkody powoda był w sprawie bezsporny, spór ogniskował się wokół ustalenia sposobu likwidacji uszkodzeń i wartości szkody w rozumieniuart. 363 § 1 i 2 k.c.Z porównania oświadczeń stron zawartych w pozwie i odpowiedzi na pozew wynika, iż bezspornym jest między stronami, iż dla doprowadzenia położonego parkietu do stanu zgodnego z umową stron niezbędne jest ponowne przeszlifowanie i pomalowanie parkietu. Ewidentnie zatem szkodą powoda jest koszt takiej czynności, skoro strona pozwana nie wykonała tej czynności w ramach przyjętej reklamacji. Na powodzie – z mocyart. 6 k.c.– ciążył obowiązek wykazania dowodowego wartości szkody w postaci kosztów poniesionych lub niezbędnych do poniesienia w celu przywrócenia dzieła do stanu zgodnego z umową. Powód nie twierdził, iż takie koszty poniósł, a zatem przedmiotem ustaleń faktycznych winno być ustalenie kosztów (obejmujących materiały i robociznę) ponownego cyklinowania i malowania parkietu. Na okoliczności wartości takiej określonej szkody Sąd przeprowadził zaoferowane dowody z zeznań powoda iśw. J. S., które to dowody wbrew poglądowi apelacji nie uznał za niewiarygodne (vide: k.88-89). Z zeznań powoda (k.54) nie wynika okoliczność jaki jest koszt przywrócenia podłogi do stanu zgodnego z umową. Z zeznańśw. J. S.wynika natomiast (k. 53), że powód kontaktował się z firmą zajmującą się sprzedażą i montażem tego rodzaju towarów, gdzie poinformowano go, że cyklinowanie i lakierowanie nałożonej u powoda podłogi kosztowałoby ok. 3400 zł. Okoliczność, iż koszt cyklinowania i lakierowania podłogi z parkietu wynosi przeciętnie 45 zł/m2Sąd Rejonowy ustalił przy zastosowaniu dyspozycjiart. 228 § 2 k.p.c.Ustalenie to dało Sądowi meriti asumpt do ustalenia, że przy bezspornej powierzchni ułożonego u powoda parkietu przeciętny koszt jej wycyklinownia i polakierowania wynosi 1951,20 zł. Ustalenie takie należy uznać za dopuszczalne. Fakty znane sądowi urzędowo nie wymagają dowodu z tym, że sąd musi na nie zwrócić uwagę stronom, po to by mogły się co do nich wypowiedzieć, samo ich przywołanie w uzasadnieniu wyroku narusza dyspozycjęart. 228 § 2 k.p.c.(vide: np. wyrok SN z 09.06.1975 – II CR 284/75 – niepubl.). Nie można jednak w niniejszej sprawie uznać, że sąd zaniedbał zwrócenie stronom na rozprawie uwagi na fakt znany mu urzędowo ceny rynkowej usługi lakierowania i szlifowania parkietu skoro strony i ich pełnomocnicy na rozprawie nie byli obecni. Do faktów znanych sądowi urzędowo judykatura zalicza fakty, które sąd (sędzia) poznał bezpośrednio przy dokonywaniu czynności urzędowych np. rozpoznawaniu innej sprawy (vide: wyroki SN z 08.03.1974 – II CRI/74 i z 27.11.1978 – III CRN 238/78 – niepubl.). Jak wskazał Sąd meriti w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przeciętna cena cyklinowania i lakierowania podłogi parkietowej jest mu znana z wyników postępowań szeregu innych spraw, w których była ona ustalana (vide: k. 89-90).
Ustalenie to nie jest sprzeczne z dowodem z zeznańśw. J. S., z którego wynika jedynie, że inny wykonawca zaproponował powodowi i jego żonie wykonanie tej usługi po znacznie wyższej cenie, z czego jednak powód nie skorzystał. Niezasadny zatem okazał się zarzut wadliwej oceny dowodów i w konsekwencji naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.w wyniku dokonania takiej oceny i ustalenia, że wartość szkody polegającej na konieczności zapłacenia odpowiedniej sumy w celu przywrócenia parkietu do stanu zgodnego z umową wynosi 1951,20 zł. Nie doszło też do naruszeniaart. 322 k.p.c.w wyniku wadliwego jego zastosowania. Sąd bowiem nie ustalił wartości tak określonej szkody z zastosowaniem tego przepisu (czy też właściwie przepisuart. 5056§ 3 k.p.c., jako że proces toczył się w postępowaniu uproszczonym) lecz w oparciu o dokonane ustalenia co do wartości szkody na podstawie faktu ustalonego na podstawieart. 228 § 2 k.p.c.W postępowaniu uproszczonym przepisart. 5056§ 3 k.p.c.rozszerza hipotezę normyart. 322 k.p.c.umożliwiając sądowi stosowanie szczególnej zasady wyrokowania tzw. ius moderandi. Ideą bowiem postępowania uproszczonego jest szybkie i bez zbędnych kosztów orzekanie w drobnych sprawach, Sąd winien zatem ustalić istotne okoliczności np. wartość szkody ex contracto ściśle przy pomocy dowodów kosztownych i wydłużających postępowanie – np. dowodu z opinii biegłych – tylko jeśli uzna, że sprawa jest szczególnie zawiła lub jej rozstrzygnięcie wymaga wiadomości specjalnych (art. 5057k.p.c.). Wydaje się, że oceniając, że w sprawie niniejszej nie jest wymagana widza specjalistyczna w kwestii ustalenia tak określonej wartości szkody czyli wiedza specjalistyczna z zakresu ceny przeciętnej szlifowania i lakierowania podłóg drewnianych i wystarcza wiedza Sądu wynikająca z ustaleń podobnych spraw (art. 228 § 2 k.p.c.) Sąd I instancji nie naruszył dyspozycji powyżej naprowadzonych przepisów.
Przeciwko natomiast oddaleniu powództwa o zapłatę kwoty 3000 zł tytułem szkody wynikającej z ubytku wartości parkietu wskutek konieczności jego ponownego przeszlifowania i polakierowania powód podniósł zarzuty naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.orazart. 231 k.p.c.(zarzut naruszeniaart. 278 k.p.c.w zw. zart. 217 k.p.c.orazart. 227 k.p.c.iart. 5057k.p.c.jak wskazano wyżej został pominięty z przyczyn wskazanych wart. 162 k.p.c.). Okoliczność czy skoda powoda polegająca na poniesieniu kosztów ponownego przeszlifowania i lakierowania parkietu generuje szkodę w postaci ubytku wartości tego parkietu była sporna, pozwana twierdziła wręcz, że czynność ta podniesie wartość podłogi (vide k. 27). Na okoliczność utraty wartości parkietu powód zaoferował dowód z własnych zeznań i świadkaJ. S.. Z dowodów tych wynika jedynie, że anonimowy pracownik firmy zajmującej się tego samego rodzaju działalnością co pozwana poinformował powoda i jego żonę, że ponowne przeszlifowanie parkietu i jego pomalowanie spowoduje utratę wartości podłogi o około 3000 zł (vide: k. 53-54). Okoliczność czy ponowne szlifowanie podłogi i jej lakierowanie powoduje utratę wartości parkietu, a zwłaszcza jaka jest ewentualna wartość parkietu, a zwłaszcza jaka jest ewentualna wartość takiego uszczerbku wymaga wiadomości specjalnych, moc dowodowa zatem dowodu z przesłuchania stron czy świadków na tę okoliczność jest znikoma. Nie naruszył zatem Sąd Rejonowy dyspozycjiart. 233 § 1 k.p.c.uznając, iż nie tyle wiarygodność tych dowodów ile właśnie moc dowodowa tych dowodów nie daje podstaw do ustalenia powyższego spornego faktu.
Do ustalenia istnienia tej postaci szkody, a zwłaszcza jej wartości nie jest też przydatny dowód z pisma pozwanej do powoda z 10.06.2011 r. (k.19). Wbrew twierdzeniu apelacji pismo to nie stanowi uznania powództwa ani przyznania faktu istnienia szkody powoda w wysokości 4000 zł. Przede wszystkim pismo to nie zawiera podpisu, nie stanowi zatem złożonego oświadczenia na piśmie (art. 60 k.c.), nie wiadomo kto je sporządził nie może stanowić podstawy do ustalenia, że zostało złożone przez pozwaną. Trafnie zatem na podstawie tego dokumentu sąd meriti nie dokonywał żadnych ustaleń faktycznych. Nie można taż czynić skutecznie zarzutu Sądowi naruszeniaart. 231 k.p.c.w wyniku jego niezastosowania. Zastosowanie tego przepisu i czynienie ustaleń faktycznych w drodze domniemania faktycznego jest uprawnieniem a nie obowiązkiem sądu, nie można zatem skutecznie zarzucić, iż sąd nie skorzystał ze swego uprawnienia (vide: wyrok SN z 22.07.2008 – II PK 360/07 – niepubl.). Ostatecznie zatem zgodzić należy się z Sądem Rejonowym, iż powód nie wykazał zaistnienia oraz rozmiaru szkody polegającej na utracie wartości podłogi wskutek konieczności doprowadzenia parkietu do stanu zgodnego z umową. Jeszcze raz podkreślić należy, że ta postać szkody w okolicznościach sprawy mogłaby być wykazana dowodem z opinii biegłego i powód złożył stosowny wniosek dowodowy w tym zakresie, a sąd go oddalił. Trafność jednak tej decyzji procesowej w ramach podniesionego zarzutu naruszeniaart. 278 k.p.c.w zw. zart. 217 k.p.c.,art. 227 k.p.c.iart. 5057k.p.c.Sąd odwoławczy nie badał w związku z treściąart. 162 k.p.c.
Kierując się powyższymi wywodami Sąd Okręgowy – po myśliart. 385 k.p.c.– orzekł jak w sentencji.
O kosztach instancji odwoławczej nie orzeczono wobec braku konieczności ich likwidacji.

Sędzia

Ref. I instancji SSR Artur Węgrzyn
JŚ