Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 160/14
Data wyroku: 2014-05-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Klara Łukaszewska Tomasz Skowron, Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Warunkowe Umorzenie Postępowania, Groźba Bezprawna
Podstawa prawna: art. 190 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 160/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 maja 2014 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO  Andrzej Tekieli  (spr.)
Sędziowie SO  Klara Łukaszewska SO  Tomasz Skowron
Protokolant  Małgorzata Pindral
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Roberta Remiszewskiego
po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2014r.
sprawyS. J.
oskarżonego zart. 190 § 1 kk
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 5 listopada 2013r. sygn. akt II K 235/13

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoS. J.w ten sposób, że uznając, iż wina i społeczna szkodliwość czynu oskarżonego nie są znaczne, na podstawieart. 66§1 kkiart. 67§1 kkpostępowanie wobec oskarżonego warunkowo umarza na okres próby wynoszący 1 (jeden) rok;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 160/14

UZASADNIENIE
S. J.został oskarżony o to, że:

1
w dniu 3 sierpnia 2012r. wK.naulicy (...)groziłK. S.popełnieniem na jego szkodę przestępstwa w ten sposób, że wypowiedział do niego słowa „ja ci to auto spalę”, które wzbudziły w zagrożonym uzasadniona obawę, że groźba będzie spełniona, czym działał na szkodęK. S., to jest o czyn zart. 190 §1 k.k.;

2
w dniu 3 sierpnia 2012r. wK.naulicy (...)dokonał uszkodzenia cudzej rzeczy w ten sposób, że działając w sposób umyślny zarysował powłokę lakieru elementów nadwozia pojazdu markiR. (...)nr rej. (...)w postaci przedniego lewego błotnika, lewych przednich i tylnych drzwi oraz tylnego błotnika, czym spowodował straty na kwotę 3.147 zł na szkodęK. S.iR. S., to jest o czyn zart. 288 §1 k.k.

Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 5 listopada 2014r. w sprawie II K 235/13:

I
uznał oskarżonegoS. J.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt 1 części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 190 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 190 § 1 k.k.wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;

II
uniewinnił oskarżonegoS. J.od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt 2 części wstępnej wyroku;

III
na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoS. J.kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 lata;

IV
na podstawieart. 71 §1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoS. J.karę 40 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość stawki na kwotę 20 złotych;

V
na podstawieart. 624 §1 k.p.k.w zw. zart. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychzwolnił oskarżonegoS. J.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym opłaty.

Wyrok ten w zakresie punktu I, III, IV i V zaskarżył obrońca oskarżonego zarzucając:

1
błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść orzeczenia, poprzez przyjęcie, iż w dniu 3 sierpnia 2012r. oskarżonyS. J.zagroziłK. S.spaleniem samochodu, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w szczególności wyjaśnienia oskarżonego, zeznania świadkówK. K.,K. H.iJ. K.nie pozwalają na takie ustalenia (art. 438 pkt 3 kpk);

2
błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść orzeczenia, poprzez przyjęcie, iżK. S.zgłosił objęte zarzutami aktu oskarżenia na Policji niezwłocznie w dniu 3 sierpnia 2012r., podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w szczególności zeznaniaK. S.,R. S.oraz treść notatki z k 1 akt nie pozwala na takie ustalenie (art. 438 pkt 3 kpk);

3
naruszenie prawa procesowego, a mianowicieart. 5§2 kpkpoprzez jego niezastosowanie do niedających się usunąć wątpliwości dotyczących tego, czy w dniu 3 sierpnia 2012r. ok. godz. 12.00 oskarżonyS. J.wykonywał pracę wŁ., czy też przerwał pracę i przebywał wK..

Stawiając powyższe zarzuty, autor apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienieS. J.od popełnienia czynu objętego punktem 1 aktu oskarżenia.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja co do zasady nie zasługiwała na uwzględnienie, niemniej odniosła ten skutek, że Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok warunkowo umarzając postępowanie wobec oskarżonegoS. J..
W pierwszej kolejności wskazać należy że wyrok Sądu I instancji zaskarżony został tylko na korzyść oskarżonego w zakresie skazania za przestępstwo zart. 190 § 1 k.k., uprawomocnił się natomiast w zakresie uniewinnienia od popełnienia czynu zart.288 § 1 k.k.i ta część wyroku pozostawała poza zakresem rozważań Sądu Odwoławczego.
Zarzucając błędy w ustaleniach faktycznych i naruszenieart. 5 § 2 k.p.k.skarżącyw istocie polemizuje z ustaleniami Sądu I instancji prowadzącymi do przyjęcia sprawstwai winy oskarżonego, przedstawia własną ocenę materiału dowodowego inną aniżeli ten Sąd. Przypomnieć w tej sytuacji należy, że zgodnie z utrwalonym poglądem w orzecznictwie Sądu Najwyższego, sądów apelacyjnych i w doktrynie przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego a więc mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów gdy: 1. jest poprzedzone ujawnieniemw toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy; 2. stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego; 3. jest wyczerpująco i logiczniez uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w pisemnym uzasadnieniu (zob. m.in. wyrok SN z 9.11.1990 r. WRN 149/90 OSNKW 7 – 9/1991 poz. 41). Wymogi te zdaniem Sądu Okręgowego spełnił Sąd I instancji w niniejszej sprawie. Dysponując na rozprawie głównej walorem bezpośredniości, działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów Sąd I instancji władny był dać wiarę dowodom z zeznań świadkówK. S.,T. S.iR. S., odmówić zaś wiarygodności dowodom przeciwnym w postaci wyjaśnień oskarżonego czy też zeznań świadkaK. K.. Swoje stanowisko przy tym Sąd ten dostatecznie uzasadnił w pisemnym uzasadnieniu wyroku ( str. 3 – 5 uzasadnienia, k. 75 – 76 akt ).Nie przekonuje natomiast polemika z tym stanowiskiem zawarta w uzasadnieniu apelacji. Nie są dostatecznym argumentem przemawiającym przeciwko rozstrzygnięciu Sądu I instancji drugorzędne rozbieżności w zeznaniachK. S.iT. S.dotyczące okoliczności wypowiadania przez oskarżonego groźby spalenia samochodu. Podkreślić należy że zarównoK. S.( k. 4 – 5, k. 22 - 23 ) jakiT. S.( k. 15 – 16, k. 59 – 60 ) byli konsekwentni co do faktu wypowiadania tej groźby, a o uzasadnionej obawie jej spełnienia świadczy chociażby zachowanieK. S.który po wyjściu oskarżonego podszedł do okna aby sprawdzićco robi oskarżony a następnie wyszedł na zewnątrz. Z treści zeznań obydwu świadków wynika ponadto że w dniu zdarzenia pojechali na policję zgłosić o zdarzeniu. Twierdzenie skarżącego że „..działania pokrzywdzonego i jego rodziny podjęte zostały obrazowo rzecz ujmując za całokształt problemów z oskarżonym” są jedynie spekulacjami nie mogącymi skutkować zmianą czy uchyleniem wyroku. Nie może odnieść takiego skutku także odmienna aniżeli Sądu I instancji ocena przez skarżącego zeznań niektórych świadków, m.in.K. K.czy teżJ. K., dokonując swojej oceny Sąd I instancji nie naruszył bowiem zasady swobodnej oceny dowodów, o czym mowa była powyżej. Tak więc zarzuty skarżącego okazały się nieuzasadnione.
Nie podzielając zarzutów zawartych w apelacji Sąd Okręgowy uznał jednak, że nie tylko wymierzona oskarżonemu za przypisany mu czyn kara pozbawienia wolności razi nadmierną represyjnością, ale w ogóle wyrok skazujący oskarżonego nie jest rozstrzygnięciem sprawiedliwym. OskarżonyS. J.nie był dotychczas karany przez Sąd, w miejscu zamieszkania cieszy się dobrą opinią, angażuje się w sprawy lokalnej społeczności,co potwierdza w swojej opinii BurmistrzK.( k. 18, k. 40 ). Dotychczasowa postawa życiowa oskarżonego jest więc bez zarzutu. Jak ustalił SądI instancji powodem zachowania się oskarżonego w niniejszej sprawie było pozostawienie przezK. S.samochodu w taki sposób, że ograniczało to możliwość wyjazdu przez oskarżonego swoim samochodem z terenu swojej posesji. Nie eliminuje to odpowiedzialności karnej oskarżonego, w pewnym stopniu jednak to jego zachowanie usprawiedliwia. Analizując te wszystkie okoliczności Sąd Okręgowy uznał, że winai społeczna szkodliwość czynu oskarżonego nie są znaczne, co uzasadnia warunkowe umorzenie postępowania.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoS. J.w ten sposób że uznając iż wina i społeczna szkodliwość czynu oskarżonego nie są znaczne, na podstawieart.66 § 1 k.k.iart.67 § 1 k.k.postępowanie wobec oskarżonego warunkowo umorzył na okres próby wynoszący 1 rok. W pozostałej części Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, co odnosi się w szczególności do rozstrzygnięciao zwolnieniu od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania przed SądemI instancji.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.zważywszy na sytuację materialną oskarżonego Sąd Okręgowy zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.