Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny
Sygnatura akt: V Ka 580/14
Data wyroku: 2014-11-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Myśliwiec, Olga Nocoń, Janusz Chmiel
Słowa kluczowe: Fałszerstwo (Przepisy Ogólne)
Podstawa prawna: art. 437 kpk

Sygn. akt V .2 Ka 580/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  24 listopada 2014  r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach

     V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

w składzie:
Przewodniczący:SSO Jacek Myśliwiec (spr.)
Sędziowie:SSO Olga Nocoń
SSO Janusz Chmiel
Protokolant:  Roman Czarnacki
w obecności Wandy Ostrowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 r.
sprawy:

K. M./M./

synaA.iG.

ur. (...)wW.

oskarżonego o przestępstwo zart. 270 § 1 kkiart. 272 kkw zw. zart. 11 § 2 kk

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim
z dnia 16 czerwca 2014r. sygn. akt II K 573/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 4 w ten sposób iż jako podstawę orzeczonego przepadku dowodów rzeczowych przyjmujeart. 44§2 kk;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
obciąża oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatą za II instancję w kwocie 220 (dwieście dwadzieścia) złotych i zasądza od niego wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych.

Sygn. akt V.2 Ka 580/14

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim wyrokiem z dnia 16 czerwca 2014r. sygn. akt II K 573/13 uznał oskarżonegoK. M.za winnego tego, że w dniu 13 kwietnia 2012r. używając jako autentyczną i przedkładając uprzednio sfałszowana umowę kupna sprzedaży samochodu markiB.o numerze identyfikacyjnym(...)z dnia 03.04.2012r. podstępnie wprowadził w błąd pracownika Starostwa powiatowego wW.co do autentyczności tej umowy czym wyłudził poświadczenie nieprawdy w decyzji nr(...)wydanej przez Starostę Powiatowego wW.tj. przestępstwa zart. 270 § 1 kkiart. 272 kkprzy zast.art. 11 § 2 kki za to na podstawieart. 270 § 1 kkprzy zast.art. 11 § 3 kkskazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności tytułem próby na okres lat 2.
Na podstawieart. 71 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 20 złotych.
Na podstawieart. 44 kkorzekł przepadek dowodów rzeczowych opisanych szczegółowo na k. 57 akt sprawy pod pozycją 2-12 a przechowywanych w aktach sprawy na k. 44.
Na podstawieart. 627 kpkiart. 2 i 3 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 220 złotych tytułem opłaty i obciążył go wydatkami postępowania w kwocie 499 złotych.
Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, który na podstawieart. 425 i art. 444 kpkzaskarżył wyrok na korzyść oskarżonego w całości.
Powołując się na przepisart. 438 pkt 2 i 3 kpkwyrokowi temu zarzucił:
1. obrazę przepisów prawa procesowego, a toart. 4, art. 7 i art. 410 kpk, mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to poprzez wybiórcze potraktowanie zebranego w sprawie materiału dowodowego, ocenionego dowolnie, w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, dokonywaniem ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o dowody nieujawnione na rozprawie, co skutkowało niezasadnym uznaniem oskarżonego winnym zarzuconego mu czynu,
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który miał istotny wpływ na jego treść, polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż oskarżonyK. M.w pełni zrealizował znamiona przypisanego mu przestępstwa, podczas gdy na podstawie dowodów ujawnionych na rozprawie nie można uznać aby oskarżony miał świadomość podrobienia umowy z dnia 3 kwietnia 2012r.  przezM. B.,  a w konsekwencji,  iż  świadomie wprowadził  w błąd
pracownika Starostwa Powiatowego wW.co do autentyczności przedłożonej przez niego umowy.
Stawiając powyższe zarzuty, na podstawieart. 437 § 2 kpkwniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego na uwzględnienie nie zasługiwała. Apelacja ta bowiem w zakresie w jakim kwestionowała ustalenia faktyczne w zaskarżonym wyroku pozbawiona była słuszności. Polemizując z ustaleniami faktycznymi autor apelacji usiłował wykazać, że Sąd I instancji bezpodstawnie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego zaprzeczającego aby dopuścił się przypisanego mu przestępstwa i ustalenia oparł na zeznaniach świadkówM. B.iT. B., które zdaniem skarżącego budzą wątpliwości. Skarżący kwestionował nadto ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd I instancji podnosząc, że zgromadzone w sprawie dowody oceniono przekraczając granice swobodnej oceny dowodów. Przed odniesieniem się do tego ostatniego stwierdzenia, należy przede wszystkim podkreślić, że wynikające zart. 7 kpkprawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw Sądu, a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że Sąd Orzekający oceniając dowody naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ocenie dowodów wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Z kolei zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia byłby słuszny tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem Sąd ten wskazał dowody na których oparł ustalenia co do przebiegu transakcji nabycia pojazdu i zachowania się w jej trakcie oskarżonego, a jednocześnie wskazał przesłanki którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym. Sąd I instancji – mając do wyboru przeciwstawne relacje dotyczącego przebiegu transakcji poczynił ustalenia opierając się na zeznaniach pewnej grupy świadków (w tymM. B.) uznając je za wiarygodne, zaś wyjaśnieniom oskarżonego tego waloru odmówił. Z faktu, że Sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów- do czego zresztą był zobowiązany, nie wynika samo przez się, że poczynione ustalenia faktyczne są błędne jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania, zwłaszcza zaś wart. 4 i 7 kpk. W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów, w sposób bezstronny , nie przekroczył granic oceny swobodnej, a przy tym wbrew twierdzeniom apelującego uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, a swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Odnośnie wyjaśnień oskarżonego na których to w istocie bazuje argumentacja apelacji to wpada tylko zauważyć, że wyjaśnienia te zostały poddane przez Sąd I instancji wnikliwej analizie i konfrontując je z całokształtem ujawnionych okoliczności Sąd Rejonowy uznał je w zasadniczym momencie, a to wiedzy, iż podpis pod umową został sporządzony przezM. B.za niewiarygodne. Taka ocena tego dowodu nie zawiera w sobie ani błędu, ani nie jest oceną dowolną skoro została poparta wszechstronną analizą całokształtu okoliczności sprawy . Co do świadka –M. B.na podstawie zeznań których Sąd merytoryczny oparł swoje kluczowe ustalenia faktyczne to zeznania te słusznie Sąd meriti scharakteryzował jako konsekwentne, logiczne i przekonywujące. Należy zwrócić uwagę, że świadek ten znał wcześniej oskarżonego i nie miał żadnego powodu aby złośliwie go pomawiać. Ponadto zeznania te nie zawierają żadnych elementów świadczących o próbie instrumentalnego ich traktowania przez świadka.M. B.od samego początku postępowania szczerze przyznawał się do popełniania zarzucanego mu czynu i wskazywał na udział w nim oskarżonegoK. M.. W żadnym stopniu treść tych zeznań nie wskazuje, aby starał on się w jakikolwiek sposób umniejszać swój udział w przestępstwie lub przerzucać winę na oskarżonego. Te cechy zeznań słusznie pozwoliły Sądowi meriti za uznanie ich za szczere i przekonywujące. Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter gołosłownej polemiki, sprowadzały się do negowania ocen i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi- w żadnym zaś razie nie podważają one trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego nie ulega wątpliwości , że oskarżony dopuścił się przypisanego mu przestępstwa. Nie budzi również wątpliwości przyjęta przez Sąd prawno- karna kwalifikacja zachowania oskarżonego. Oskarżony przedkładając umowę nabycia pojazdu celem jego rejestracji miał świadomość , iż nie została ona zawarta wD.za kwotę 8.000 euro ale przede wszystkim że nie została ona zawarta z uwidocznionym w niej jako sprzedawcyG. T., zaś podpis za niego złożony został przezM. B.. Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiały dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy za prawidłową Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy, ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Również orzeczona przez Sąd I instancji kara pozbawienia wolności oraz grzywna nie noszą cech rażąco niewspółmiernej surowości zwłaszcza, że pierwsza z nich orzeczona została z warunkowym zawieszeniem wykonania. Również kara grzywny uwzględnia sytuację majątkową, rodzinną i zarobkową oskarżonego i nie może być postrzegana jako nadmiernie punitywna. Jedynie z uwagi na błąd redakcyjny zawarty w punkcie 4, gdzie najwyraźniej przez przeoczenie Sąd merytoryczny nie wskazał§ 2 art. 44 kkjako podstawy orzeczonego przepadku dowodu rzeczowych konieczna była korekta Sądu Odwoławczego.
Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.