Sąd Rejonowy w Olsztynie
IX Wydział Karny
Sygnatura akt: IX W 3133/14
Data wyroku: 2014-10-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Kottik

Sygn. akt IX W 3133/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 października 2014 r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Wojciech Kottik
Protokolant: sekr. sąd Jolanta Jarmołowicz
w obecności oskarżyciela publ.M. W.
po rozpoznaniu w dniu 19 września i 17 października 2014 r. sprawy
T. L.
synaW.iM.z domuG.
ur. (...)wO.
obwinionego o to, że:
w dniu 16 czerwca 2014 r., ok. godz. 1335wO.naul. (...)kierując samochodem m-kiP.onr rej. (...)po wykonaniu manewru wyprzedzania wjechał bezpośrednio przed jadący samochód m-kiL.onr rej. (...)zmuszając kierującego tym pojazdem do gwałtownego hamowania, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jadąc dalej naul. (...)korzystał podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku a następnie naul. (...)zaparkował pojazd nie stosując się do znaku B-36 „zakaz zatrzymywania się”
- tj. za wykroczenie zart. 86 § 1kw,art. 97kw iart. 92 § 1kw w zw. zart. 24 ust. 1, art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymi § 28 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych

ORZEKA:

I
obwinionegoT. L.uznaje za winnego tego, że w dniu 16 czerwca 2014 r., ok. godz. 1335wO.naul. (...)kierując samochodem m-kiP.onr rej. (...)po wykonaniu manewru wyprzedzania wjechał bezpośrednio przed jadący samochód m-kiL.onr rej. (...)zmuszając kierującego tym pojazdem do hamowania, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowymi tj. czynu zart. 86§ 1kw w zw. zart. 24 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowymi za to na podstawieart.86 § 1kwskazuje go nakarę 500,- (pięćset) złotych grzywny;

II
obwinionego uniewinnia od popełnienia pozostałych zarzucanych mu czynów;

III
na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpwzwalnia obwinionego od kosztów postępowania i opłaty.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił, następujący stan faktyczny:
W dniu 16 czerwca 2014 roku, ok. godz. 13(
    30)ulicą (...)wO., w kierunkuulicy (...)jechał samochód markiL., kierowany przez prezesa Spółdzielni(...)wO.W. B.. W samochodzie tym znajdowali się ponadto inni pracownicy Spółdzielni -G. B.,A. M.iR. C..
(dowód: zeznaniaW. B.- k. 37v-38; zeznaniaG. B.- k. 36v; zeznaniaR. C.- k. 36v-37; zeznaniaA. M.- k. 37-37v; wyjaśnienia obwinionegoT. L.- k. 36-36v)
Pojazd poruszał się z niewielką prędkością, około 30 km na godzinę, osoby siedzące w pojeździe rozglądały się jak są koszone trawniki.
(dowód: zeznaniaG. B.- k. 36v; zeznaniaW. B.- k. 7-8; k. 37v-38)
Po minięciu prostopadłej doulicy (...)ulicy (...)auto kierowane przezW. B.zostało wyprzedzone przez samochód markiP. (...)onr. rej. (...), który bezpośrednio po dokonaniu tego manewru i wjechaniu przed samochód m-kiL.gwałtownie zwolnił, a następnie zatrzymał się - pojazdy znajdowały się w tym momencie około 30 metrów od skrzyżowania zulicą (...). W momencie w którymW. B.zamierzał wyprzedzić blokujący mu przejazd samochód, kierujący nim mężczyzna przyspieszył, uniemożliwiając kierowcyL.dokonanie tego manewru. Po chwili kierującyP.ponownie się zatrzymał, bezpośrednio przed skrzyżowaniem zul. (...), otworzył drzwi od swojego pojazdu i rozpoczął wysiadanie z samochodu, jednak ostatecznie odstąpił od tego zamiaru, wsiadł z powrotem do auta, ruszył i skręcił w prawo wulicę (...).
(dowód: zeznaniaW. B.- k. 37v-38; zeznaniaG. B.- k. 36v; zeznaniaR. C.- k. 36v-37; zeznaniaA. M.- k. 37-37v; częściowo wyjaśnienia obwinionegoT. L.- k. 36-36v)
Kierujący oboma pojazdami zajęli miejsce na lewym pasie ruchuul. (...), gdyż zamierzali skręcić wulicę (...). W tym czasieR. C.zrobił zdjęcie samochoduP. (...)onr. rej. (...). Po zapaleniu się zielonego światła na skrzyżowaniuul. (...)z(...)oba auta ruszyłyulicą (...)w kierunku centrum miasta -L.skręcił w lewo wulicę (...), zaśP. (...), po uprzednim wyhamowaniu pojazdu w okolicach skrzyżowania, oddalił się w nieustalonym kierunku.
(dowód: częściowo zeznaniaW. B.- k. 37v-38; zeznaniaG. B.- k. 36v; zeznaniaR. C.- k. 36v-37; zeznaniaA. M.- k. 37-37v; częściowo wyjaśnienia obwinionegoT. L.- k. 36-36v)
Po dotarciu przezW. B.do siedziby Spółdzielni(...)", o godz. 13:44 telefonicznie poinformował on Policję o zaistniałym zdarzeniu.
(dowód: zeznaniaW. B.- k. 38; raport historii działaniaK.wO.- k. 42-43)
Na odcinku pomiędzy skrzyżowaniem zulicą (...)a dojazdem doulicy (...)ul. (...)ma długość około 100 metrów.
(dowód: fotografia z systemuG. M.- k. 48; zeznaniaW. B.- k. 37v)
Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniającychT. L.obwiniono o to, że w dniu 16 czerwca 2014 roku ok. godz. 13:35 naul. (...)wO.po wykonaniu manewru wyprzedzania wjechał bezpośrednio przed jadący samochód markiL.onr. rej. (...), zmuszając kierującego tym pojazdem do gwałtownego hamowania, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jadąc dalej naul. (...)korzystał podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku, a następnie naul. (...)zaparkował pojazd nie stosując się do znaku B-36 "zakaz zatrzymywania", tj. o popełnienie wykroczenia zart. 86 § 1kw, 97 kw oraz 92§ 1kw w zw. zart. 24 ust. 1 i 45 ust. 2 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym.
Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu wykroczenia. Złożył wyjaśnienia w których potwierdził, że o wskazanej godzinie w dniu 16 czerwca 2014 roku jechał samochodem pomiędzyulicą (...)a(...). Zaznaczył, że wyprzedził pojazd markiL., gdyż ten jechał bardzo wolno, wręcz toczył się z prędkością ok. 2-3 km/h. Wskazał, zeW. B.usiłował go wtedy wyprzedzić, jednak nie mógł tego zrobić gdyż do skrzyżowania zulicą (...)było ok. 8 metrów, zaś pasy ruchu przecinała linia ciągła. Przyznał, że po zatrzymaniu naul. (...)otworzył drzwi i okno swojego samochodu, gdyż chciał zwrócić uwagę kierowcyL., aby nie wyprzedzał go na skrzyżowaniu. Wyjaśnił, że następnie oba samochody skręciły wulicę (...)a następnie w lewo wulicę (...), zaprzeczył, by zatrzymał się na zakazie zatrzymywania naprzeciwko siedziby Spółdzielni(...)oraz by w czasie jazdy korzystał z telefonu komórkowego. Podkreślił, że w ogóle nie posiada telefonu komórkowego.
(dowód: wyjaśnienia obwinionegoT. L.- k. 16-17, k.36-36v)
ObwinionyT. L.posiada wykształcenie wyższe ekonomiczne, prowadzi własną działalność gospodarczą, jest kawalerem, posiada na utrzymaniu dziecko w wieku około 11 miesięcy, nie był karany za przestępstwo bądź przestępstwo skarbowe, za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji karany był wielokrotnie.
(dowód: wyjaśnienia obwinionego - k.T. L.- k. 36; informacja o popełnionych przez obwinionego wykroczeniach – k. 4-5).

Sąd zważył co następuje:
Na tle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zarówno wina obwinionego, jak i okoliczności popełnienia zarzucanego mu wykroczenia w postaci naruszenia dyspozycji art. 86 § 1 kw nie budzą wątpliwości.
Zebrane w sprawie dowody nie dały natomiast podstaw do ukarania obwinionego za wykroczenia stypizowane w art. 97 kw oraz 92 § 1 kw.
Dokonując ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie Sąd oparł się tak na materiale dowodowym o charakterze osobowym, w postaci zeznań świadkówG. B.,R. C.orazA. M.i częściowo zeznańW. B.oraz wyjaśnień obwinionegoT. L., jak i o charakterze nieosobowym, w postaci raportu historii działaniaK.wO., fotografii samochoduP. (...)oraz dokumentacji fotograficznej z systemuG. M..
Wyjaśnieniom obwinionego Sąd dał wiarę jedynie częściowo, w zakresie w którym znajdują one potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. W istocie bezspornym jest kwestia miejsca i czasu, w którym miało dojść do zdarzeń opisanych we wniosku o ukaranie. Nie sposób jednak przyjąć za prawdziwe wyjaśnień obwinionego, w tej części, w której wskazuje on, że po wyprzedzeniu pojazdu markiL.znajdował się w odległości ok. 8 metrów od skrzyżowania zulicą (...), gdy jednocześnie zaznacza, że rozpoczął manewr 2-3 metry za skrzyżowaniemulicy (...)zulicą (...). Depozycje to są wewnętrznie sprzeczne, gdyżul. (...)na odcinku pomiędzyulicą (...)a(...)ma ok. 100 metrów (k. 48), zaś pojazd prowadzony przezW. B.miał jechać z prędkością minimalną, więc nie jest praktycznie możliwe, aby obwiniony wyprzedzał go na długości ok. 90 metrów, a do tego jeszcze zjechał na prawy pas bezpośrednio przed nim. Ponadto wersja przedstawiana przez obwinionego stoi w oczywistej sprzeczności z uznanymi za wiarygodne zeznaniami pozostałych świadków. Wszyscy ci świadkowie zgodnie wskazali, że po wyprzedzeniu ich pojazdu kierującyP.wjechał przed ich pojazd i zatrzymał się zmuszając ich do hamowania.
Odnośnie zaś do czynów w postaci niezgodnego z przepisami korzystania podczas kierowania samochodem z telefonu komórkowego oraz naruszenia zakazu zatrzymywania się, Sąd dał wiarę obwinionemu. Świadkowie zdarzenia nie byli w stanie precyzyjnie wskazać, że obwiniony w rzeczywistości dopuścił się takich zachowań - co istotne, z czwórki świadków jedynieW. B.podczas przesłuchania w toku czynności wyjaśniających kategorycznie twierdził, że obwiniony rozmawiał przez telefon komórkowy (k.8), jednak już podczas rozprawy nie zdobył się na tak jednoznaczne stwierdzenie (k. 37v). Pozostali świadkowie nie potwierdzili tej okoliczności, jedynieG. B.zaznaczyła, że sprawca miał telefon w sytuacji, gdy zamierzał wyjść ze swojego samochodu i podejść doW. B., co w żadnej mierze nie pozwala na zbudowanie domniemania, że sprawca z tego telefonu korzystał podczas jazdy w sposób niezgodny zart. 42 ust. 2 pkt. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym. Podobnie sytuacja kształtuje się co do zarzutu zart. 92 § 1 kodeksu wykroczeń- świadekA. M.zeznał, że w ogóle nie pamięta, aby coś działo się na(...), zaśG. B.nie wiedziała, czy obwiniony zaparkował pojazd na zakazie zatrzymywania naprzeciwko budynku spółdzielni. Nie wiedziała przy tym też, czy rzeczywiście zatrzymał się on gdy zobaczył, żeL.skręca wulicę (...), czy też jedynie zwolnił.
Sąd w pełni dał wiarę zeznaniom świadkówG. B.,R. C.iA. M., mając przy tym na uwadze, że będąc pracownikami Spółdzielni(...)
    de factopodległymiW. B.mogli mieć interes, aby przedstawiać wersję wydarzeń dla niego korzystną. W niniejszej sprawie te potencjalne ryzyko nie wpłynęło jednak na wiarygodność przedstawianych przez wskazanych świadków treści. Zeznania te są wewnętrznie spójne, wzajemnie się uzupełniają, nie są przy tym identyczne i koncentrują się na różnych elementach zdarzenia, co wyklucza możliwość ich uzgodnienia. Choć co do zasady są zbieżne z zeznaniamiW. B., to w określonych fragmentach się z nimi nie pokrywają (np. kwestia korzystania przez obwinionego z telefonu komórkowego podczas jazdy), nie sposób więc przyjąć, że były składane pod naciskiem pracodawcy.
ZeznaniaW. B.Sąd uznał za wiarygodne w przeważającej części, nie dając im wiary w zakresie, w którym nie znajdowały potwierdzenia w depozycjach pozostałych świadków. Odnośnie korzystania przez obwinionego z telefonu komórkowego podczas prowadzenia pojazdu sam świadek zmienił swoje zeznania, nie wskazując już, że sytuacja taka z pewnością miała miejsce.
Poczynienie powyższy ustaleń skutkowało wydaniem wyroku, w którym obwinionyT. L.został uznany jedynie za winnego tego, że w dniu 16 czerwca 2014 roku ok. godz. 13:35 wO.naul. (...), kierując samochodem markiP.onr. rej. (...)po wykonaniu manewru wyprzedzania wjechał bezpośrednio przed jadący samochód markiL.onr. rej. (...), zmuszając kierującego tym pojazdem do hamowania, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu lądowym, tj. wykroczenia zart. 86 § 1kw w zw. zart. 24 ust. 1 i 2 ustawy prawo o ruchu drogowymi za to na podstawieart. 86 § 1kw Sąd wymierzył mu karę 500 złotych grzywny.
W świetle ustalonego stanu faktycznego, nie budziło wątpliwości, że obwiniony wypełnił znamiona strony przedmiotowej wykroczenia z art. 86 § 1 kw. Znajdował się on na drodze publicznej, a swoim zachowaniem, lekceważąc reguły ostrożności nakazujące unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, obwiniony takie realne zagrożenie stworzył - zajechanie drogi pojazdowi kierowanemu przezW.B.mogło doprowadzić do kolizji obu pojazdów, względnie wypadnięcia z drogi przez kierującego samochodem markiL..
Działał on przy tym umyślnie, w zamiarze ewentualnym, godząc się na wystąpienie wskazanego wyżej następstwa, podczas gdy jego głównym celem była chęć dokuczeniaW. B., złośliwego okazania mu dezaprobaty w związku z jego stylem jazdy.
W ocenie Sądu obwinionemu można przypisać winę w popełnieniu zarzucanego czynu.T. L.ze względu na wiek jest zdolny do ponoszenia odpowiedzialności karnej, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dostarczył podstaw do przyjęcia, iż w chwili czynu był on niepoczytalny lub znajdował się w anormalnej sytuacji motywacyjnej. Miał więc obwiniony obiektywną możliwość zachowania się w sposób zgodny z obowiązującym porządkiem prawnym, czego jednak nie uczynił i z tego tytułu zasadnie postawić można mu zarzut.
Odnośnie do wymiaru kary Sąd wziął pod uwagę okoliczności wskazane w art. 33 § 1 i 2 kw. W szczególności dostrzegł, że zachowanie obwinionego nie spowodowało wystąpienia szkody majątkowej, zaś działał on pod wpływem emocji, na skutek zdenerwowania wolnym tempem jazdy poprzedzającego go pojazdu. Z drugiej zaś strony sposób życia przed popełnieniem wykroczenia, objawiający się uprzednim popełnieniem wielu wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji a także działanie w formie umyślności nie pozwoliły na orzeczenie kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. W ocenie Sądu kara 500 złotych grzywny, będąca zaledwie 1/10 górnej granicy ustawowego zagrożenia, jednocześnie zaś znacząco przewyższająca jej minimalny wymiar, będzie karą adekwatną, stanowiącą dla obwinionego realną dolegliwość, odstraszającą od popełniania podobnych czynów w przyszłości. Nie sposób jej przy tym zarzucić nadmiernej surowości, mając na uwadze całokształt okoliczności przedmiotowo-podmiotowych zdarzenia.
Z uwagi na fakt, że zakwalifikowane przez oskarżyciela publicznego jako jeden czyn zachowania stanowiły w rzeczywistości trzy, pozostające w zbiegu realnym odrębne wykroczenia, Sąd w punkcie drugim wyroku uniewinnił obwinionego od ich popełnienia.
O kosztach Sąd orzekł na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpw, korzystając z dobrodziejstwa zwolnienia obwinionego od ich zapłaty. Sąd miał w tym miejscu na uwadze fakt, że obwiniony posiada na utrzymaniu kilkunastomiesięczne dziecko, a obowiązek uiszczenia grzywny może realnie wyczerpać jego możliwości finansowe.