Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 407/14
Data wyroku: 2014-09-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Tokarczyk, Krzysztof Ficek, Ewa Trzeja-Wagner
Słowa kluczowe: Występek
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk, 636 § 1 kpk

Sygnatura akt VI Ka 407/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia5 września 2014r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Ewa Trzeja-Wagner (spr.)
Sędziowie SSO Krzysztof Ficek
SSO Grażyna Tokarczyk
Protokolant Natalia Skalik-Paś
przy udziale Bożeny Sosnowskiej
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 r.
sprawy1.P. L., synaG.iA.
ur. (...)wK.
oskarżonego zart. 271§1 kkw zw. zart. 271§3 kk
2.T. O., synaR.iA.
ur. (...)wZ.
oskarżonego zart. 271§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 29 stycznia 2014 r. sygnatura akt II K 831/13
na mocyart. 437 § 1 kpk,636 § 1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonychP. L.iT. O.kwoty po 420 zł (czterysta dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem obrońcy z wyboru w postępowaniu odwoławczym;

3
kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt: VI Ka 407/14

UZASADNIENIE
Prokurator zarzuciłP. L.występek zart. 271 § 1 k.k.w zw. zart. 271 § 3 k.k.polegający na tym, że w dniu 8.12.2011 r. wZ.jako upoważniony przedstawiciel przedsiębiorstwa(...)sp. z o.o. z siedzibą wG.będąc osobą uprawnioną do sporządzenia protokołu kontroli instalacji elektrycznej poświadczył w w/w protokole nieprawdę co do faktycznego powodu nie wymontowania licznika energii elektrycznej w mieszkaniu należącym doZ. J.położonym wZ.przyul. (...), a czynu tego dopuścił się w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w kwocie 400 zł.
Prokurator zarzucił równieżT. O.występek zart. 271 § 1 k.k.polegający na tym, że w dniu 8.12.2011 r. wZ.jako upoważniony przedstawiciel przedsiębiorstwa(...)sp. z o.o. z siedzibą wG.będąc osobą uprawnioną do sporządzenia protokołu kontroli instalacji elektrycznej poświadczył w w/w protokole nieprawdę co do faktycznego powodu nie wymontowania licznika energii elektrycznej w mieszkaniu należącym doZ. J.położonym wZ.przyul. (...).
Sąd Rejonowy w Zabrzu wyrokiem z dnia 29 stycznia 2014 r. sygn. akt II K 831/13 uniewinnił obu oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów i kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.
Apelację wniósł prokurator.
Zarzucił on orzeczeniu Sądu Rejonowego:
1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to
-art. 5 § 2 k.p.k.poprzez jego zastosowanie (dokonanie dowolnej oceny zgromadzonych dowodów),
-art. 7 k.p.k.poprzez jego niezastosowanie (dokonanie dowolnej oceny zgromadzonych dowodów);
2. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to iż: oskarżeniP. L.iT. O.powzięli odZ.iK. J.informację, że energia elektryczna podtrzymuje czynności życioweZ. J..
W oparciu o powyższe zarzuty prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja nie jest zasadna nie potwierdziła bowiem kontrola przeprowadzona przez Sąd Odwoławczy, iżby dopuścił się Sąd Rejonowy w zaskarżonym orzeczeniu błędnych ustaleń faktycznych.
O błędzie w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku zgodnie z ugruntowanym poglądem, można zasadnie mówić wtedy tylko gdy Sąd oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, bądź też z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wysnuł wnioski niezgodne z prawidłami logicznego rozumowania.
Z żadną z tych sytuacji nie ma się do czynienia w orzeczeniu Sądu I instancji.
Prokurator w apelacji wskazuje, iż nieprawidłowo stwierdzono, jakoby oskarżeni powzięli wiadomość, że energia elektryczna podtrzymuje czynności życiowe osoby starszej. Apelujący wskazuje, iż to właśnie oskarżonyT. O.składając swoje wyjaśnienia rozróżniał odrębność „urządzeń podtrzymujących życie ”oraz „lodówek”. Zdaniem oskarżyciela to oskarżony wyszedł z inicjatywą wpisania takiego sformułowania do protokołu, gdyż to on, a nie świadkowie wiedział, iż jest to jedyny powód, który pozwala na nie odcinanie prądu pomimo stwierdzenia nielegalnego poboru energii elektrycznej.
W treści ust. 12 „Procedury w zakresie przeprowadzania kontroli pod kątem nielegalnego poboru energii elektrycznej” zapisano, iż: ”Zabrania się wstrzymania dostawy energii elektrycznej w przypadku powzięcia wiadomości, że energia elektryczna podtrzymuje czynności życiowe osoby trzeciej…”. Z zeznańZ. J.wynika, iż przekazał on informację oskarżonym, że choruje na cukrzycę. Zatem logicznym jest, że lekarstwo w postaci insuliny przechowuje się w lodówce, jest to wiedza, którą w zasadzie posiada każdy dorosły człowiek. Tego rodzaju informacja uzasadnia i usprawiedliwia fakt, iż oskarżeni sporządzając protokół wskazali, że w mieszkaniu jest urządzenie podtrzymujące funkcje życiowe. Oskarżeni „powzięli wiadomość” o chorobieZ. J.na podstawie informacji, które uzyskali od gospodarzy domu, a zatem zapisy w protokole poświadczają prawdę, co do powziętych przez oskarżonych informacji, a nie co do rzeczywistego stanu faktycznego. Ponadto na uwzględnienie zasługują również wyjaśnienia złożone przez oskarżonegoT. O.(k. 115), w których stwierdził, iż często zdarzają się podczas kontroli takie przypadki, że ujawniają nielegalny pobór energii i po konsultacji z pełnomocnikiem pozostawiają licznik mimo, że nie ma w mieszkaniu żadnego urządzenia podtrzymującego funkcje życiowe, np. rodzina posiada małe dziecko, a na dworze jest zimno.
Nie można również pominąć okoliczności, iżZ. J.podpisał protokół, w którym oskarżeni stwierdzili kradzież energii elektrycznej. Z treści protokołu wynika, że świadek wiedział o fakcie, iż pozostawienie zasilania następuje w drodze wyjątku. Pomimo udzielenia korzyści majątkowej podpisał protokół i tym samym zdawał sobie sprawę, że wywoła on konsekwencje w postaci konieczności uregulowania płatności, a być może i w postaci wszczęcia postępowania karnego przeciwko niemu. Oskarżeni wykryli nielegalny pobór prądu, sporządzili protokół, a następnie przekazali goV., co było zgodne z obowiązującą procedurą. Okoliczność, że oskarżeni nie poinformowali pełnomocnika o zaistniałej sytuacji jest dyskusyjna, bowiem przepis mówi o niezwłocznym powiadomieniu, co również można rozumieć w ten sposób, że przekazali protokół w ten sam bądź następnego dnia i tym samym spełnili wymogi proceduralne.
Prokurator w akcie oskarżenia zarzucił oskarżonym popełnienie czynu zart. 271 § 1 i 3 k.k.w stosunku do oskarżonegoP. L.oraz zart. 271 § 1 k.k.w stosunku do oskarżonegoT. O.. W sprawie niniejszej pierwszy wyrok Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 30.01.2013 r. został zaskarżony jedynie apelacją obrońcy, a w wyniku jej rozpoznania orzeczenie uchylono do ponownego rozpoznania. Zatem w toku kolejnego rozpoznania sprawy nie można było zmienić kwalifikacji prawnej czynu naart. 296 a § 1 k.k., który to przepis mógłby być ewentualną kwalifikacją prawną czynu, którego popełnienie można by rozważyć analizując zachowanie oskarżonych.
Rację ma apelujący podnosząc zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.Rozbieżności i sprzeczności wewnętrzne czy wzajemne pomiędzy poszczególnymi osobowymi środkami dowodowymi (konkretnymi zeznaniami czy wyjaśnieniami) są rzeczą powszechnie występującą w procesie karnym. Ocena ich wiarygodności może i musi być dokonywana wyłącznie w oparciu o kryteria wskazane wart. 7 k.p.k., a więc zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. W żadnym razie do dylematów związanych z oceną wiarygodności konkretnych środków dowodowych nie znajduje zastosowania wyrażona wart. 5 § 2 k.p.k.zasada in dubio pro reo. Wątpliwości, o których mowa w tym przepisie, to wątpliwości pozostające już po dokonaniu prawidłowej oceny wiarygodności dowodów, które pomimo jej dokonania nie dają się usunąć. Wątpliwości dotyczą, co do zasady ustaleń faktycznych, ale nigdy nie tego, które ze sprzecznych środków dowodowych zasługują na przymiot wiarygodności. W niniejszej sprawie został zebrany cały materiał dowodowy. Uzasadnienie wyroku wprawdzie nie jest zgodne z treściąart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., jednakże prokurator w apelacji nie podnosi zarzutu obrazy tegoż przepisu. Jednakże ponowne uchylenie wyroku Sądu I instancji nie byłoby celowe, bowiem nie mogłoby doprowadzić do skazania oskarżonych za czyny zarzucane im aktem oskarżenia, a jedynie do rozważenia pozostawałaby kwalifikacja zart. 296 a § 1 k.k., której z uwagi na okoliczności podniesione wyżej nie można przypisać oskarżonym.
W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia apelacji.