Sąd Okręgowy w Warszawie
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X Kzw 32/14
Data wyroku: 2014-03-10 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Krzysztof Chmielewski
Słowa kluczowe: Odroczenie Wykonania Kary
Podstawa prawna: art. 151 § 1 kkw

Sygn. aktXKzw 32/14

POSTANOWIENIE
Dnia 10 marca 2014 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie X Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:SSO Krzysztof Chmielewski
Protokolant: st. sekretarz sądowy Zofia Gładysiak
przy udziale Prokuratora Małgorzaty Heiter - Dziurzyńskiej
po rozpoznaniu w sprawieM. S.
skazanego za czyn zart.157 § 1 k.k.
zażalenia skazanego
na postanowienie Sądu Rejonowego wP.z dnia 11 grudnia 2013 roku
w przedmiocie odroczenia wykonania kary
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.w zw. zart. 1 § 2 k.k.w.
postanawia:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Zażalenie skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd I instancji rozważył konieczność odbycia orzeczonej kary pozbawienia wolności w kontekście okoliczności wskazanych we wniosku o odroczenie wykonania kary i doszedł do słusznego przekonania, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazane przez skarżącego zarzuty stanowią polemikę z dokonanymi przez Sąd I instancji ustaleniami. Tytułem wstępu zauważyć należy, że udzielenie odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności, jako odstępstwo od zasady bezzwłocznego i ciągłego jej wykonywania jest instytucją wyjątkową, a zatem ściśle limitowaną i występować może tylko w przypadkach szczególnie uzasadnionych. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka odroczenia kary pozbawienia wolności - mianowicie istnienie zbyt ciężkich skutków dla skazanego lub jego rodziny w przypadku natychmiastowego wykonania kary. Kwestia wykonywania przez skazanego remontu mieszkania dla konkubiny i jej dziecka, jest wprawdzie dla niego istotną okolicznością, jednak przerwanie prac nie może być postrzegane w kategoriach zaistnienia przesłanek zart. 151 § 1 k.k.w.Okoliczności podnoszone przez skazanego nie stanowią okoliczności, których przerwanie powodowałoby dla skazanego czy członków jego rodziny szczególnie dotkliwe skutki. Oczywistą rzeczą jest, iż nieobecność skazanego w domu jest niedogodnością dla jego najbliższych czy też jego konkubiny, lecz niedogodność ta nie przekracza zwykłej miary związanej z odbywaniem kary pozbawienia wolności. Jak wynika z wywiadu środowiskowego skazany nie ma na utrzymaniu małoletnich dzieci, rodzice skazanego nie wymagają pomocy i wsparcia ze strony skazanego, nie korzystają z pomocy opieki społecznej. Co do konkubiny skazanego i jej dziecka to z wywiadu nie wynika, by jej sytuacja materialna i osobista była na tyle zła i wymagała obecności skazanego.
Bezsprzecznie uznać należy, że osadzenie będzie niegodnością dla skazanego, niemniej jednak jest naturalną konsekwencją prawomocnego skazania.
Skarżący w żaden sposób nie udowodnił, żeby natychmiastowe wykonanie kary pociągnęłoby dla skazanego lub jego rodziny zbyt ciężkie skutki w związku, z czym należało orzec jak w części dyspozytywnej.