Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 463/14
Data wyroku: 2014-08-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Kropiewnicka

Sygn. akt. IV Ka 463/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 sierpnia 2014 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO Dorota Kropiewnicka
Protokolant Artur Łukiańczyk
po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 r.
sprawyL. M.
obwinionej z art. 86 § 1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcy obwinionej
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Fabrycznej
z dnia 19 lutego 2014 roku  sygn. akt X W 1209/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od obwinionej na rzecz oskarżycielki posiłkowejM. S.kwotę 420 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia obwinioną od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt: IV Ka 463/14

UZASADNIENIE
L. M.została obwiniona o to, że w dniu 12 lutego 2013r. około godz. 09:40 weW.spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że będąc osobą pieszą przechodząc przez jezdnięul. (...)na wysokościposesji nr (...)w miejscu niedozwolonym z lewej strony na prawą dla kierunku poruszania się pojazdu, nie zachowała szczególnej ostrożności oraz nie udzieliła pierwszeństwa przejazdu w wyniku czego doszło do kolizji drogowej z samochodem m-kiS. (...)nr rej. (...), którego kierująca jechałaul. (...)od stronyul. (...)w kierunkuul. (...), tj. o wykroczenie zart. 86 § 1kw w zw. zart. 13 ust. 1 i 3 Ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r.Sąd Rejonowy dla Wrocławia- Fabrycznej:

I
uznał obwinioną za winną popełnienia zarzucanego jej czynu, opisanego w części wstępnej wyroku i stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie tego przepisu i przy zastosowaniu art. 39 § 1 i 2 kw wymierzył jej karę nagany;

II
na podstawieart. 118 § 1 i 3 kpwzasądził od obwinionej na rzecz oskarżycielki posiłkowejM. S.kwotę 252 (dwieście pięćdziesiąt dwa) złote tytułem ustanowienia w sprawie pełnomocnika;

III
na podstawieart. 118 § 1 kpwobciążył obwinioną zryczałtowanymi wydatkami postępowania w wysokości 100 złotych.

Apelację od powyższego wyroku wniósłobrońca obwinionej, który zarzucił Sądowi Rejonowemu:

I
błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w bezkrytycznym przyjęciu, iż zachowanie obwinionej w dniu 12 lutego 2013 r. wypełnia znamiona wykroczenia zart. 86 § 1kw w zw. zart. 13 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, przy jednoczesnym przyjęciu, że kierująca pojazdem markiS. (...)G. S., w żaden sposób nie przyczyniła się do zaistniałego zdarzenia mimo zaniechania ustalenia realnych możliwości obserwowania drogi przez kierującą tu braku jakichkolwiek ograniczeń wynikających z architektury czy ukształtowania terenu na drodze w której doszło do zdarzenia; braku wcześniejszej reakcji kierującej mimo przekroczenia przez obwinioną przeciwległego pasa drogi, świadczącej o nienależytym obserwowaniu drogi przez kierującą; a nadto zaniechaniu ustalenia miejsca którym doszło do potrącenia pieszej poprzez dokonanie oględzin miejsca zdarzenia w udziałem świadków, mimo szeregu rozbieżności wynikających z zeznań świadków i braku dowodów o charakterze obiektywnym w tym zakresie:

II
uchybienie przepisom procedury, które miało wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie tj.art. 25 § 1 i § 4 k.p.w.wyrażające się w jego niewłaściwym zastosowaniu tj. przyznaniuM. S.statusu pokrzywdzonej, a tym samym możliwości działania w charakterze oskarżyciela posiłkowego w niniejszym postępowaniu, co skutkowało zasądzeniem na jej rzecz kosztów postępowania, mimo iż nie doszło ani do żadnego uszkodzenia pojazdu uczestniczącego w zdarzeniu, ani też w/w nie doznała żadnych obrażeń ciała w wyniku tegoż zdarzenia.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy obwinionej była oczywiście bezzasadna. Wbrew podniesionym w niej zarzutom Sąd Rejonowy prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy sprawy, zasadnie przypisując obwinionej popełnienie zarzucanego jej wykroczenia. Zarzuty podniesione w apelacji stanowiły wyłącznie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji i nie mogły stanowić podstawy do uchylenia lub zmiany zaskarżonego wyroku.
Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne oraz rozważania prawne Sądu Rejonowego, bowiem znajdowały one bezpośrednie wsparcie w treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z zeznań szeregu przesłuchanych w sprawie świadków jednoznacznie wynikało, że obwiniona przekraczała jezdnię w niedozwolonym miejscu i to właśnie ona była sprawczynią kolizji. Bezprzedmiotowe pozostawały zwłaszcza zarzuty skarżącej, jakoby prowadząca pojazdS. (...)mogła poruszać się z mniejszą prędkością, co pozwalałoby jej na skuteczniejsze zareagowanie na sposób zachowania się obwinionej. Wszak w toku przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego ponad wszelką wątpliwość wykazano, żeG. S.poruszała się z dopuszczalną w miejscu zdarzenia prędkością, zaś sposób prowadzenia przez nią pojazdu pozostawał adekwatny do panujących wówczas warunków drogowych. Oczywiście nieuprawnione było zwłaszcza twierdzenie, że skoro do zdarzenia doszło w bezpośredniej bliskości przystanku autobusowego, to na prowadzącej pojazd mechaniczny spoczywał obowiązek zachowania najwyższej ostrożności i ustąpienia pierwszeństwa pieszej. Należy bardzo wyraźnie podkreślić, że nic nie stało na przeszkodzie, by obwiniona przekroczyła jezdnię w przewidzianym do tego miejscu, zaś wymaganie od kierującego pojazdem zachowania najwyższej ostrożności w pobliżu każdego przystanku autobusowego/tramwajowego w istocie sparaliżowałoby ruch drogowy (zwłaszcza w miastach posiadających rozwiniętą sieć komunikacji miejskiej). Całkowicie niezrozumiałe pozostaje zwłaszcza wnioskowanie skarżącej, która zdaje się nie dostrzegać faktu, że pieszy jest równoprawnym uczestnikiem ruchu drogowego i także jego obowiązują zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Decydując się na podjęcie wysoce niebezpiecznego zachowania (przekroczenia jezdni w niewyznaczonym do tego miejscu), pieszy przejmuje na siebie ryzyko ewentualnej kolizji/wypadku drogowego, zaś przenoszenie tej odpowiedzialności na kierującego pojazdem nie znajduje najmniejszego uzasadnienia prawnego. Skoro w okolicznościach rozpoznawanej sprawy kierująca pojazdem zachowała reguły bezpieczeństwa w ruchu drogowym, to oczywiście nieuprawnione byłoby podejmowanie próby uczynienia jej odpowiedzialną za popełnienie wykroczenia z art. 86 § 1 kw.
Oczywiście nieuzasadnione było także stanowisko skarżącej, jakobyM. S.nie przysługiwał w sprawie status pokrzywdzonej. Wszak z art. 25 § 1 kpsw jednoznacznie wynika, że  pokrzywdzonym jest ten, czyje dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone wykroczeniem. Poprzez zachowanie obwinionej bezpośrednio zagrożone zostało dobro prawne (mienie)M. S.. Sam bowiem fakt, że w wyniku zdarzenia należący do pokrzywdzonej pojazd nie został w rzeczywistości uszkodzony nie oznacza, że niebezpieczeństwo takie realnie nie zachodziło.
Mając na uwadze wszystkie wskazane wyżej okoliczności Sąd Okręgowy nie uwzględnił apelacji obrońcy obwinionej i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
O obowiązku zwrotu przez obwinioną na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwoty 420 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 119kpsw oraz§ 14 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Jednocześnie mając na uwadze sytuację osobistą i majątkową obwinionej, Sąd Okręgowy zwolnił ją z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.