Sąd Apelacyjny w Łodzi
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACa 783/14
Data wyroku: 2014-12-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bożena Wiklak, Jolanta Żałoba, Hanna Rojewska

Sygn. akt: I ACa 783/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 grudnia 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Łodzi I Wydział Cywilny
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Bożena Wiklak (spr.)

Sędziowie:

SA Hanna Rojewska
SO del. Jolanta Żałoba

Protokolant:

stażysta Agata Jóźwiak

po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. w Łodzi
na rozprawie
sprawy z powództwaSkarbu Państwa reprezentowanego przez Starostę(...)
przeciwkoZakładowi (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wO.
o zapłatę
na skutek apelacji strony pozwanej
od wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu
z dnia 18 grudnia 2013r. sygn. akt I C 1858/12
1.oddala apelację,
2.zasądza odZakładu (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wO.na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 5.400 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.
Sygn. akt I ACa 783/14

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 roku Sąd Okręgowy w Kaliszu, w sprawie z powództwa Skarbu Państwa reprezentowanego przez Starostę(...)przeciwkoZakładowi (...) Sp. z o.o.o zapłatę, zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 251.736,66 zł z ustawowymi odsetkami oraz orzekł o kosztach procesu.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie ustaleń, które Sąd Apelacyjny podzielił i przyjął za własne. Wynika z nich, że pozwanyZakład (...) Sp. z o.o.jest spółką komunalną, w której jedynym udziałowcem jest Miasto i GminaO.. Przedmiotem działalności pozwanej spółki jest między innymi produkcja ciepła (pary wodnej) i gorącej wody, działalność sportowa, rozrywkowa, rekreacyjna i hotelowa.
PozwanyZakład (...) Sp. z o.o.starał się o uzyskanie kredytu na realizację inwestycji związanej z modernizacją sieci ciepłowniczej. Pozwany ogłosił i rozstrzygnął przetarg na wykonanie tej inwestycji i w dniu 12 stycznia 2010 r. złożył do Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wP.wniosek o udzielenie pożyczki w wysokości 70% inwestycji. W dniu 14 września 2010 r. pozwany zawarł z Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wP.umowę pożyczki nr (...)kwoty 5.000.000 zł do dnia 13.09.2018 r. na realizację przedsięwzięcia: „Modernizacja Kotłowni Miejskiej oraz budowa sieci ciepłowniczej i grupowych węzłów cieplnych". W tym dniu została podpisana umowa przygotowana przez Fundusz Ochrony Środowiska.
W chwili podpisania umowy Prezes pozwanejspółki (...)wiedział, że pożyczka jest oprocentowana preferencyjnie, a różnica pomiędzy oprocentowaniem komercyjnym i preferencyjnym stanowi pomoc ze strony Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wP., w ramach pomocyde minimis.W dniu podpisania umowyW. D.nie uzyskał z Funduszu Ochrony Środowiska zaświadczenia o udzielonej pomocyde minimis.Pracownik Funduszu oświadczył, że ostateczna kwota udzielonej pomocy zostanie rozliczona, a stosowne zaświadczenie zostanie wysłane pocztą.
Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wP.wystawił pozwanemu zaświadczenie o udzieleniu pomocyde minimisw kwocie brutto 687.424,41 zł stanowiącej równowartość 174.062,34 euro, opatrzone datą 14 września 2010 r. Zaświadczenie to w dniu 15.09.2010 r. zostało wysłane do pozwanegoZakładu (...) Sp. z o.o.pocztą.
Zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 umowy pożyczki z dnia 14 września 2010 r. wypłata pożyczki miała nastąpić po ustanowieniu prawnego zabezpieczenia spłaty pożyczki, w postaci wekslain blanco, hipoteki kaucyjnej na nieruchomości oraz cesji praw z umowy ubezpieczenia nieruchomości.
PozwanyZakład (...) Sp. z o.o.w dniu 17 września 2010 r. wystąpił do Powiatowego Urzędu Pracy wO.z wnioskiem o refundację kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego. Wniosek został przygotowany przez pracowników księgowości pozwanej Spółki przy użyciu formularzy uzyskanych z Urzędu Pracy i podpisany przez Prezesa Zarządu -W. D.. Do wniosku zostało dołączone oświadczenie z dnia 16 września 2010 r. o otrzymanej wcześniej pomocy publicznej i pomocyde minimiswynikającej zart. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, podpisane również przezW. D.. Według tego oświadczenia otrzymana wcześniej przez pozwaną spółkę pomocde minimiswynosiła 84.000 zł.
W dniu 17 września 2010 r. przed południemM. P., pracownica pozwanej Spółki, zawiozła wnioski o refundację i załączone do nich dokumenty do Powiatowego Urzędu Pracy wO.. W drodze powrotnej do siedzibyspółki (...)odebrała z poczty korespondencję dla pozwanej Spółki, w której znajdowało się zaświadczenie Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wP.z dnia 14 września 2010 r. o udzielonej pozwanemuZakładowi (...) Sp. z o.o.pomocyde minimisw związku z zawartą umową pożyczki.M. P.opisała korespondencję, zaznaczając datę jej wpływu do spółki i w poniedziałek 20 września 2010 r. przekazała ją PrezesowiW. D..
W dniu 20 września 2010 r.W. D.zapoznał się z treścią zaświadczenia uzyskanego od Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wP., z którego wynikała kwota pomocyde minimisw wysokości 174.062,34 euro. Prezes zarządu pozwanej spółki przekazał otrzymane zaświadczenie o udzielonej pomocy do działu księgowości spółki. Nie podjął w tym zakresie żadnych innych działań, w szczególności nie przekazał informacji o wysokości uzyskanej z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wP.pomocy Dyrektorowi Powiatowego Urzędu Pracy wO..
W dniu 20 września 2010 r. odbyło się nadzwyczajne walne zgromadzenie wspólników pozwanegoZakładu (...) Sp. z o.o., na którym podjęto uchwałę nr 10A/2010, na mocy której jedyny wspólnik pozwanejspółki (...)i GminaO., wyraził zgodę na zabezpieczenie pożyczki nr(...)z dnia 14.09.2010 r. pomiędzy Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wP., aZakładem (...) Sp. z o.o.poprzez ustanowienie hipoteki kaucyjnej do kwoty 7.105.000 zł oraz cesji praw z umowy ubezpieczenia nieruchomości.
W dniu 20 września 2010 r. pozwanyZakład (...) Sp. z o.o.aktem notarialnym zawartym przed notariuszemJ. K.repertorium A nr 5758/2010, celem zabezpieczenia wierzytelności wynikającej zumowy pożyczki nr (...)z dnia 14.09.2010 r., ustanowił hipotekę kaucyjną łączną do kwoty 7.105.000 zł na nieruchomościach będących własnością spółki, na rzecz Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wP..
W dniu 23 września 2010 r. powód Skarb Państwa - reprezentowany przez Starostę(...)- Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy wO., zawarł z pozwanymumowę nr (...). Przedmiotem tej umowy było przyznanie pozwanemu refundacji ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia 11 stanowisk pracy dla skierowanych osób bezrobotnych w kwocie 198.000 zł. Pozwany zobowiązał się zorganizować 11 dodatkowych miejsc pracy, zatrudnić skierowane osoby bezrobotne i utrzymać miejsca pracy przez okres minimum 24 miesiące. W § 8 umowy strony określiły, że zwrot całości refundacji następuje w ciągu 30 dni od otrzymania wezwania starosty, wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia uzyskania środków w przypadku złożenia niezgodnych z prawdą oświadczeń dołączonych do wniosku, który wpłynął w dniu 17 września 2010 r. lub naruszenia warunków niniejszej umowy. W § 13 strony określiły, że przedmiotowa refundacja stanowi pomocde minimisw rozumieniu szczegółowo wskazanych przepisów wspólnotowych.
W dniu 23 września 2010 r. Powiatowy Urząd Pracy wO.wystawił pozwanemu zaświadczenie o udzieleniu pomocyde minimisw kwocie 198.000 zł (49.732,50 euro), które pozwany odebrał w dniu 15 października 2010 r. W dniu 28 października 2010 r. PUP wO.przelał na konto pozwanego kwotę 198.000 zł.
Umowa z Powiatowym Urzędem Pracy wO.została przez pozwanego wykonana prawidłowo. Pozwany wyposażył 11 stanowisk pracy i utrzymywał zatrudnienie przez wymagane 24 miesiące. Przedmiotowe stanowiska pracy są nadal utrzymywane przez pozwanego. Na pływalni zatrudnionych jest 25 osób.
Pozwany w okresie od 2007 do 2010 r. otrzymał następującą pomocde minimis:

-

7.286,95 euro w dniu 4 lipca 2008 r. od PUP wO.,

24.918,42 euro w dniu 18 września 2008 r. od(...)wP.,

11.474,34 euro w dniu 1 czerwca 2009 r. od PUP wO.,

4,499,74 euro w dniu 1 czerwca 2.009 r. od Starosty(...),

158.195,63 euro w dniu 14 września 2010 r. od(...)wP.(po korekcie zaświadczenia).

49.732,50 euro w dniu 21 września 2010 r. od PUP wO..

W dniu 7 września 2011 r. pracownik Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów telefonicznie poinformował pracownika Powiatowego Urzędu Pracy wO., że pomoc udzielona pozwanemu nie powinna być przyznana z powodu przekroczenia progu dopuszczalności pomocyde minimis.Powiatowy Urząd Pracy wO.zwrócił się do pozwanego o wyjaśnienia. Pozwany poinformował, że w chwili składania wniosku do Powiatowego Urzędu Pracy wO.nie dysponował zaświadczeniem o udzieleniu pomocy z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wP., a pomoc dotyczyła kredytu udzielonego na 8 lat.
Pismem z dnia 28 września 2011 r., doręczonym dnia 29 września 2011 r., Powiatowy Urząd Pracy wO.rozwiązał ze skutkiem natychmiastowym umowę i wezwał pozwanego do zwrotu refundacji w kwocie 198.000 zł oraz odsetek ustawowych liczonych od dnia uzyskania środków do dnia zapłaty. Pozwany zwrócił się o interpretację charakteru pomocy udzielonej pozwanemu. Pismem z dnia 13 stycznia 2012 r. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów poinformował, że umowa z powodem stanowi pomoc publiczną w rozumieniu przepisów wspólnotowych.
Kryta pływalnia wraz ze znajdującym się pod tym samym adresem hotelem, kawiarnią restauracją wypożyczalnią sprzętu sportowego, gabinetem kosmetycznym i fitness są częścią kompleksu, w którym organizowane są imprezy okolicznościowe, konferencje, szkolenia, spotkania biznesowe i bankiety. Powyższa oferta jest dostępna w Internecie, na tablicach informacyjnych wO., w ogłoszeniach w lokalnej prasie oraz lokalnym radiu wO.i wK.. Część oferty jest prowadzona przez firmy zewnętrzne dzierżawiące lokale od pozwanego. Najbliższe pływalnie są wK., wK.i wO.- w odległości 50-70 km. W godzinach przedpołudniowych naukę pływania mają uczniowie szkół wO.. W godzinach popołudniowych i w weekendy z pływalni klienci indywidualni korzystają, głównie zO.i powiatu(...). Ponadto z pływalni korzystają klienci okolicznych powiatów, głównie(...)i(...).
W dniu 9 listopada 2010 r. Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wP.przelał na konto pozwanego kwotę 3.000.000 zł pierwszej transzy kredytu. Kolejne transze kredytu zostały wypłacone w dniu 26 sierpnia 2011 r. w kwocie 1.845.974,97 zł i w dniu 8 marca 2012 r. w kwocie 154.025,03 zł. Pomoc publiczną w przypadku kredytu stanowi różnica stawki oprocentowania rynkowego i preferencyjnego wynosząca w 2010 r. odpowiednio 6,69% (rynkowa) i 3% preferencyjna. Pozwany skrócił okres spłaty kredytu z 8 do 5 lat, co zmniejszyło wysokość pomocy publicznej i w związku z tym wystawiono stosowne skorygowane zaświadczenie o wysokości pomocyde minimis.Skrócenie okresu spłaty i zmniejszenie kwoty pomocy nie spowodowało jednak jej obniżenia do łącznej kwoty poniżej 200.000 euro.
Pismem z dnia 27 lutego 2012 r. i z dnia 21 marca 2012 r. powód Skarb Państwa Reprezentowany przez Starostę(...)wezwał pozwanegoZakład (...) Sp. z o.o.do zapłaty kwoty 198.000 zł z odsetkami od dnia 29.10.2010 r.
Sąd Okręgowy wskazał, że w niniejszej sprawie istotą sporu pomiędzy stronami było rozumienie i interpretacja pojęcia pomocyde minimisoraz okoliczność, czy zaistniały przesłanki uzasadniające żądanie zwrotu udzielonej pozwanemu pomocy publicznej przez powoda.
Sąd pierwszej instancji podniósł, że podstawy prawne rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie wynikają zTraktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiejoraz Rozporządzeń Komisji (WE) wydanych na podstawie Traktatu, a także przepisów prawa polskiego, dostosowanych do systemu prawa unijnego.
Pojęcie pomocy przyznawanej przez Państwa Członkowskie Unii Europejskiej zawarte jest wart. 107 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej((...)) (Dz. U. 2004.90.864/2 ze zm.) - który jest odpowiednikiem dawnego art. 87 traktatu.
W myśl art. 107 ust. 1(...)z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktatach, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
W myśl art. 108 ust. 1 i ust. 3(...), który stanowi odpowiednik dawnego art. 88 Traktatu:
- Komisja we współpracy z Państwami Członkowskimi stale bada systemy pomocy istniejące w tych Państwach i proponuje im stosowne środki konieczne ze względu na stopniowy rozwój lub funkcjonowanie wspólnego rynku ( ust.1).
- Komisja jest informowana, w czasie odpowiednim do przedstawienia swych uwag, o wszelkich planach przyznania lub zmiany pomocy. Jeśli uznaje ona, że plan nie jest zgodny ze wspólnym rynkiem w rozumieniu artykułu 107, wszczyna bezzwłocznie procedurę przewidzianą w ustępie 2. Dane Państwo Członkowskie nie może wprowadzać w życie projektowanych środków dopóki procedura ta nie doprowadzi do wydania decyzji końcowej (ust.3).
Do 31 grudnia 2013 r. obowiązywało Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu (aktualnie art. 107 i 108 Traktatu) do pomocyde minimis(Dz. U. UE. L. 2006.379.5).
Powyższe rozporządzenie miało zastosowanie do pomocy przyznawanej podmiotom gospodarczym we wszystkich sektorach, z wyjątkiem określonych w art. 1 ust. 1 pkt a-h.
W art. 2 Rozporządzenia określone zostało pojęcie pomocyde minimis.Zgodnie z treścią tego przepisu:

1
Uważa się, że środki pomocy nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w art. 87 ust. 1 Traktatu i dlatego są zwolnione z wymogu zgłoszenia przewidzianego w art. 88 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełniają warunki określone w ust. 2-5 niniejszego artykułu.

2
Ogólna kwota pomocyde minimisprzyznana dowolnemu podmiotowi gospodarczemu nie przekracza 200.000 EUR w dowolnie ustalonym okresie trzech lat podatkowych. Pułapy te stosuje się bez względu na formę i cel pomocyde minimis, a także bez względu na to, czy pomoc przyznana państwu członkowskiemu jest w całości, czy w części finansowana z zasobów Wspólnoty. Wyżej wymieniony okres ustala się poprzez odniesienie do lat podatkowych stosowanych przez podmiot gospodarczy w danym państwie członkowskim.

Jeśli łączna kwota pomocy przewidziana w ramach środka pomocy przekracza wymieniony pułap, do pomocy tej nie stosują się przepisy niniejszego rozporządzenia, nawet w odniesieniu części, która nie przekracza tego pułapu. W takim wypadku nie można domagać się korzyści z tytułu z niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do tego rodzaju środka pomocy ani w chwili przyznania takiej pomocy, ani później.

3
Pułap określony w ust. 2 wyraża się jako dotacja pieniężna. Wszystkie podane wartości są wartościami brutto, czyli nie uwzględniają potrąceń z tytułu podatków ani innych opłat. W przypadku gdy pomoc przyznawana jest w formie innej niż dotacja, kwotę pomocy wyraża się jako ekwiwalent dotacji brutto.

Pomoc wypłacana w kilku ratach dyskontowana jest do wartości pomocy w chwili przyznania dotacji. Stopą procentową stosowaną do celów dyskontowania oraz do obliczania ekwiwalentu dotacji brutto jest stopa referencyjna obowiązująca w chwili przyznania dotacji.

4
Niniejsze rozporządzenie stosuje się jedynie do pomocy, w odniesieniu do której możliwe jest dokładne obliczenie na zasadzieex anteekwiwalentu dotacji brutto bez potrzeby przeprowadzania oceny ryzyka ("pomocy przejrzystej"). W szczególności:

a) pomoc polegającą na udzielaniu pożyczek uznaje się za przejrzystą pomocde minimis, gdy ekwiwalent dotacji brutto został obliczony na podstawie rynkowych stóp procentowych obowiązujących w chwili przyznania pomocy.
Zgodnie z art. 6 rozporządzenie miało zastosowanie w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2013 r. Było ono w całości wiążące i bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
W polskim systemie prawnym obowiązujeustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej(Dz.U.2007.59.404 j.t. ze zm.), zgodnie z którą określa ona zasady postępowania w sprawach dotyczących pomocy państwa spełniającej przesłanki określone w art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską zwanej dalej "pomocą publiczną" (art. 1)
Ustawa zawiera własne definicje:
w art. 2 pkt 10 - pomocyde minimis -należy przez to rozumieć, inną niż pomocde minimisw rolnictwie lub rybołówstwie, pomoc spełniającą przesłanki określone we właściwych przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocyde minimisinnej niż pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie;
w art. 2 pkt 11 - dnia udzielenia pomocy - należy przez to rozumieć dzień, w którym podmiot ubiegający się o pomoc publiczną nabył prawo do otrzymania tej pomocy;
w art.2 pkt 18 - aplikacji(...)należy przez to rozumieć aplikację informatyczną pod nazwą(...), Rejestracji i Monitorowania Pomocy Publicznej, służącą do monitorowania pomocy publicznej innej niż pomoc publiczna w rolnictwie lub rybołówstwie.
Zgodnie z art. 5 ust.3 cytowanej ustawy podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocąde minimisalbo pomocąde minimisw rolnictwie lub rybołówstwie.
W przypadku gdy wartość faktycznie udzielonej pomocyde minimisjest inna niż wartość pomocy wskazana w wydanym zaświadczeniu, o którym mowa w ust. 3, podmiot udzielający pomocy, w terminie 14 dni od dnia stwierdzenia tego faktu, wydaje nowe zaświadczenie, o którym mowa w ust. 3, w którym wskazuje właściwą wartość pomocy oraz stwierdza utratę ważności poprzedniego zaświadczenia. Zaświadczenia, o których mowa w ust. 3, są wydawane z urzędu.
Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy, podmiot ubiegający się o pomocde minimisjest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy:

1
wszystkich zaświadczeń o pomocyde minimis,jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocyde minimisotrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie;

2
informacji niezbędnych do udzielenia pomocyde minimis,dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą na pokrycie których ma być przeznaczona pomocde minimis.

Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów, art. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 określa zasadęde minimis,którą wyznacza tzw. wartość progową pomocy publicznej. Zgodnie z tym przepisem - przy spełnieniu określonych warunków środki pomocy nie będą spełniać wszystkich kryteriów określonych w art. 87 ust. 1(...), a tym samym nie będą podlegać wymogowi notyfikacji sformułowanemu w art. 88 ust. 3(...).
W 2010 r., to jest w chwili udzielania pomocy publicznej pozwanemuZakładowi (...) Sp. z o.o., wartością progową pomocy publicznejde minimisbyła kwota 200.000 euro w okresie trzech lat. Pomoc publiczna udzielona przedsiębiorcy w tej wysokości i okresie została uznana za pomoc nie zakłócającą ani nie zagrażającą zakłóceniem konkurencji. Przekroczenie określonej kwoty progowej - tj. 200.000 euro powodowało, że przyznana z przekroczeniem progu kwota w całości nie podlegała regulacji dotyczącej pomocyde minimis.(art. 2 ust. 2 Rozporządzenia nr 1998/2006).
Sąd Okręgowy wskazał, że z ustalonych w sprawie okoliczności wynika jednoznacznie, iż pozwanyZakład (...) Sp. z o.o., działający przez prezesa zarząduW. D., już w chwili podpisywania umowy pożyczki miał świadomość, że pomoc udzielona pozwanemu przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wP.stanowi pomocde minimisw rozumieniu cytowanego wyżej rozporządzenia nr 1998/2006 i ustawy z dnia 30 kwietnia 2003 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (j.t. Dz.U. 2007.59.404 ze zm.) Pozwany był poinformowany o wystawieniu stosownego zaświadczenia o udzieleniu tej pomocy i zaświadczenie takie do pozwanego dotarło dnia 17 września 2010 r., a więc w dniu złożenia wniosku do Powiatowego Urzędu Pracy o pomoc w zakresie wyposażenia stanowisk pracy dla osób bezrobotnych.
Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, umowa pożyczki zawarta z Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wP.określała wszystkie istotne warunki pożyczki, uzależniając wypłatę kwoty pożyczki od czynności zabezpieczających mających być dokonanymi przez pozwanego. Podpisanie umowy stanowiło zatem zgodne oświadczenie woli stron i od tej chwili należy uznać umowę za zawartą. Okoliczności dotyczące zabezpieczenia i tym samym wymagalności roszczenia pożyczkobiorcy o wydanie przedmiotu pożyczki, nie mogły zmienić rozumienia chwili zawarcia umowy. W tej sytuacji za dzień uzyskania prawa do pomocy należało przyjąć dzień zawarcia umowy pożyczki. Taka interpretacja umowy pożyczki wynikała również z działania samych stron - wydania przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wP.pozwanemu zaświadczenia o wysokości udzielonej pomocyde minimisprzyjęcie tego zaświadczenia przez pozwanego.
Sąd Okręgowy ponadto zwrócił uwagę na daty kolejnych zdarzeń, wynikających ze stanu faktycznego: zawarcie umowy pożyczki nastąpiło w dniu 14.09.2010 r., uzyskanie zaświadczenia o pomocyde minimisz Funduszu Ochrony Środowiska - w dniu 17.09.2010 r., ustanowienie zabezpieczenia pożyczki - w dniu 20.09.2010 r., a umowa pomiędzy pozwanym a Powiatowym Urzędem Pracy została zawarta w dniu 23.09.2010 r.
Pomiędzy uzyskaniem zaświadczenia o pomocyde minimisz Funduszu Ochrony Środowiska, a zawarciem umowy z Powiatowym Urzędem Pracy upłynęło tylko kilka dni.
W ocenie Sądu Okręgowego, nie ulega wątpliwości, że reprezentujący pozwanego prezes zarząduW. D.wiedział o udzielonej pomocyde minimisi w dniu 20.09.2010 r zapoznał się z treścią zaświadczenia o udzielonej pomocy. Zgodnie zatem zart. 37 ust. 1 pkt 1) ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, był on zobowiązany przedstawić to zaświadczenie Powiatowemu Urzędowi Pracy przed zawarciem umowy z dnia 23.09.2010 r. W tym zakresie pozwany nie może skutecznie zarzucać, że nie wiedział o udzielonej przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wP.pomocyde minimisi nie znał zasad udzielania tej pomocy oraz powszechnie obowiązujących przepisówustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Podpisując umowę z dnia 23.09.2010 r., pozwany wiedział o istniejącym zaświadczeniu o udzielonej pomocyde minimisi nie przedstawił tego zaświadczenia Urzędowi Pracy.
W tej sytuacji, w ocenie Sądu Okręgowego, zaistniały przesłanki określone w § 8 ust. 1 a) umowy z dnia 23.09.2010 r. w sprawie refundacji ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia stanowiska pracy dla osoby bezrobotnej, w postaci obowiązku zwrotu udzielonej dotacji. Już 14.09.2010 r. - w dniu podpisania umowy pożyczki - pozwany uzyskał informację o udzieleniu mu pomocyde minimis.Nie była znana jedynie wysokość tej pomocy, która miała wynikać z zaświadczenia wystawionego przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wP.. Zatem już w chwili złożenia wniosku, pozwany - reprezentowany przezW. D., wiedział, że uzyskana do dnia 17.09.2010 r. pomocde minimisjest wyższa niż, wskazana w oświadczeniu stanowiącym załącznik do wniosku do Powiatowego Urzędu Pracy, kwota 84.000 zł.
Zdaniem Sądu Okręgowego, należało zatem uznać, że złożone przy powyższym wniosku oświadczenie o uzyskanej pomocyde minimisnie było zgodne z prawdą, co stanowiło przesłankę do skutecznego żądania zwrotu przez powoda udzielonej pomocy w kwocie 198.000 zł. Zarzuty pozwanegoZakład (...) Sp. z o.o., w zakresie braku podstaw do żądania zwrotu z uwagi na nieprzekroczenie progu pomocyde minimisnie mogły zostać uwzględnione z uwagi na treść art. 2 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006, według którego, jeżeli łączna kwota pomocy przekracza wymieniony pułap 200.000 euro, do pomocy tej nie stosują się przepisy niniejszego rozporządzenia, nawet do części, która nie przekracza tego pułapu. Nie ulega wątpliwości, że kwota 198.000 zł udzielona pozwanemu przez Skarb Państwa Fundusz Pracy przekraczała pułap 200.000 euro. Kwota ta stanowiła pomocde minimis, co wynika jednoznacznie z treści § 13 umowy z dnia 23.09.2010 r. Wyłączenie stosowania do wypłaconej pozwanemu kwoty 198.000 zł przepisów o pomocyde minimispowoduje, że przekazanie tej kwoty jest bezpodstawne i podlega zwrotowi na rzecz Skarbu Państwa, ponieważ stanowi część funduszy przeznaczonych nie na jakąkolwiek pomoc, lecz właśnie pomocde minimis.Odpadnięcie po stronie pozwanegoZakładu (...) Sp. z o.o.warunków do przyznania pomocyde minimisstanowi również naruszenie warunków umowy w rozumieniu § 8 ust. l b) umowy.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 251.736,66 zł z ustawowymi odsetkami.
Powyższy wyrok strona pozwana w całości zaskarżyła apelacją, zarzucając naruszenie:

I
przepisów prawa materialnego, tj.art. 65 § 1 k.c.w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do wykładni oświadczenia wiedzy,art. 65 § 2 k.c.w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do wykładni umów z dnia 14 września 2010 roku i 23 września 2010 roku, w związku zart. 2 pkt 11 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że na dzień 16 września 2010 roku pomoc zapewnioną na podstawie umowy pożyczki z Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska można było uznać za otrzymaną pomocde minimis;

II
przepisów prawa materialnego, tj.art. 65 § 2 k.c.w związku zart. 65 § 1 k.c., poprzez błędną wykładnię umowy łączącej pozwaną z Powiatowym Urzędem Pracy w sferze rekonstrukcji podstaw do wypowiedzenia umowy i uznanie, że momentem relewantnym dla oceny prawdziwości (aktualności oświadczenia pozwanej) jest dzień podpisania umowy, w sytuacji gdy sama umowy wprost wskazuje, że należy poddać ocenie oświadczenia załączone do wniosku złożonego w dniu 17 września 2010 roku, a nie stan z dnia zawarcia umowy, co jest zgodne z przepisami prawa powszechnie wiążącego, w szczególności zart. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznejoraz§ 2 ust. 2 oraz § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 kwietnia 2009 roku w sprawie dokonywania refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowisk pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej;

III
przepisów postępowania, tj.art. 233 k.p.c.w związku zart. 244 § 1 k.p.c.,art. 245 k.p.c.,art. 258 k.p.c.w sferze ustalenia daty otrzymania pomocy, poprzez sprzeczną ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oceną dowodów i przyjęcie, że pozwana „otrzymała" pomocde minimisinną niż wynikającą z oświadczenia z dnia 16 września 2010 roku przed dniem jego złożenia w szczególności, gdy:

a
umowa pożyczki z dnia 14 września 2010 roku wprost wskazywała na konieczność ustanowienia zabezpieczeń dla skuteczności umowy,

b
z dokumentów prywatnych (uchwała Zgromadzenia Wspólników z dnia 20 września 2010 roku) oraz dokumentu urzędowego w postaci aktu notarialnego z dnia 20 września 2010 roku, Rep. A 5758/2010 (przymiot daty pewnej), wprost wynika, że zabezpieczenia najwcześniej zostały ustanowione 20 września 2010 roku,

c
na dzień składania oświadczenia z dnia 16 września 2010 roku pozwana nie miała wiedzy o interpretacji, jaką przyjmie Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska na potrzeby sporządzenia zaświadczenia o pomocyde minimis, a po jego uzyskaniu nie dysponowała środkiem zaskarżenia wobec wydanego zaświadczenia;

IV
przepisów postępowania, tj.art. 233 k.p.c.w związku zart. 227 k.p.c., w związku zart. 328 § 2 k.p.c., poprzez - w części sprzeczną ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę, a w części zaniechanie oceny dowodów - w sferze zakresu oddziaływania pływalni i działalności prowadzonej przez pozwaną na zachowanie reguł konkurencji, w sytuacji, gdy z przeprowadzonych dowodów wprost wynikało, że działalność pozwanej pozostaje w sferze użyteczności publicznej i to wyłącznie na rynku lokalnym - nie może naruszyć reguł konkurencji na rynku wewnętrznym Unii Europejskiej, a nadto poprzez zaniechanie wyjaśnienia w ramach treści uzasadnienia czy pływalnia prowadzona przez pozwaną narusza reguły konkurencji na rynku wewnętrznym;

V
przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr(...)z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie stosowaniaart. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiejdo pomocyde minimisprzyznawanej przedsiębiorstwom wykonującym usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym w związku z art. 4 cyt. rozporządzenia w związku zart. 316 § 1 k.p.c., poprzez zaniechanie zastosowania przytoczonych przepisów, mimo że znajdowały one zastosowanie w przedmiotowej sprawie, a w rezultacie błędne ustalenie progu pomocyde minimisna kwotę 200.000,00 euro w oparciu o rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 roku w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu do pomocyde minimis, w sytuacji, gdy adekwatny próg pomocy na poziomie 500.000,00 euro określało rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2012 roku, które weszło w życie 29 kwietnia 2012 roku i zgodnie z przepisem intertemporalnym (art. 4 cyt. rozporządzenia) znajduje zastosowanie również do pomocy przyznanej przed jego wejściem w życie;

VI
przepisów prawa materialnego, tj.§ 2 ust. 2, § 4 ust. 2 pkt 3 i 4, § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 kwietnia 2009 roku w sprawie dokonywania refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej, poprzez zaniechanie jego zastosowania, w sytuacji, gdy przytoczone przepisy określają wymogi wniosku o dofinansowanie oraz umowy o refundację i wszystkie te wymogi zostały przez pozwaną spełnione, brak jest podstaw do żądania zwrotu dofinansowania zarówno w rozumieniu umowy, jak i przytoczonego rozporządzenia;

VII
przepisów prawa materialnego, tj.art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, poprzez jego błędną wykładnię - sprzeczną z językowo jasną treścią przepisu oraz uznanie, że nakłada on obowiązek przedkładania zaświadczeń o pomocyde minimisw dacie podpisania umowy o refundację, w sytuacji, gdy przepis ten wprost wskazuje, iż podmiot ubiegający się o pomocde minimisjest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy tego typu zaświadczeń wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy, a nie w jakiejkolwiek innej późniejszej dacie.

W konkluzji strona pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Kaliszu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozywanego kosztów postępowania wywołanych wniesieniem apelacji, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na apelację strona powodowa wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna. Wbrew jej zarzutom Sąd Okręgowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów nie dopuścił się naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.( z uzasadnienia apelacji nie wynika, aby skarżący zarzucał także obrazę § 2 tego przepisu), poczynił ustalenia w zakresie wystarczającym dla rozstrzygnięcia sprawy i wyprowadził z tych ustaleń prawidłowe wnioski, słusznie uznając powództwo za zasadne.
Dla skuteczności zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. Skuteczne postawienie takiego zarzutu wymaga zatem wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Skarżący takiej próby nie podjął, w istocie sprowadzając zarzut podniesiony wpunkcie IIIapelacji do kwestionowania ocen prawnych, a nie poczynionych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń.
Zarzuty apelującego nie są zasadne. Sąd Okręgowy słusznie uznał, że złożenie we wniosku o refundację niezgodnego z prawą oświadczenia stanowi podstawę do żądania zwrotu udzielonej dotacji. Skarżący nie kwestionując tego poglądu, oparł apelację na dwóch argumentach:
- że złożone przez niego oświadczenie o udzielonej pomocyde minimisnie było niezgodne z prawdą, oraz
- że dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy petryfikuje stan faktyczny uzasadniający udzielenie pomocy.
Wbrew odmiennemu przekonaniu skarżącego nie można przyjąć, że w dniu 16 września 2010 r., t j. w dniu złożenia oświadczenia o wysokości otrzymanej dotychczas pomocyde minimisprezes zarządu pozwanej spółki nie miał świadomości, że pomoc udzielona w ramach zawartej w dniu 14 września 2010 r. umowy pożyczki stanowi pomoc publiczną. Wyprowadzony przez Sąd Okręgowy wniosek o nieprawdziwości złożonego oświadczenia jest w pełni logiczny w świetle chronologii zdarzeń wymienionych na stronie 13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Umowa pożyczki została zawarta przed złożeniem wniosku o refundację do Powiatowego Urzędu Pracy. Skarżący nie zdołał skutecznie zakwestionować poczynionego przez Sąd Okręgowy ustalenia, z którego wynika, że chwili podpisania umowy Prezes pozwanejspółki (...)wiedział, że pożyczka jest oprocentowana preferencyjnie, a różnica pomiędzy oprocentowaniem komercyjnym i preferencyjnym stanowi pomoc ze strony Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wP., w ramach pomocyde minimis.Nie można zatem przyjąć, że w dniu 17 września 2010 r. nie miał on świadomości, że w dniu 14 września 2010 r. podpisał z(...)umowę pożyczki stanowiącej pomoc publiczną.
Gdyby zresztą nawet przyjąć, że subiektywnie nie miał on tej świadomości, to po otrzymaniu zaświadczenia z(...), z którego treści jasno wynikało, że na dzień 14 września 2010 r. kwota otrzymanej pomocy publicznej była wyższa niż w złożonym w dniu 16 września 2014 r. oświadczeniu, uzyskał wiedzę, że złożone przez niego oświadczenie jest niezgodne z prawdą i winien je skorygować.
Oświadczenie z 16 września 2010r. dotyczące dotychczas udzielonej pomocy zostało złożone z całkowitym pominięciem pomocy przyznanej przez(...)i jako takie nie może być uznane za zgodne z prawdą.
Skarżący nie ma racji twierdząc, że umowa z dnia 14 września 2010 r. w dniu jej zawarcia nie wiązała stron, gdyż była umową warunkową. Zawarty w § 4 ust. 1 warunek ustanowienia prawnego zabezpieczenia spłaty pożyczki nie jest warunkiem zawieszającym, lecz jest warunkiem rozwiązującym. Wynika to jasno z treści umowy, która § 4 ust. 1 zdanie drugie stanowi, że umowa ulega rozwiązaniu w przypadku niedostarczenia przez pożyczkodawcę dokumentów związanych z prawnym jej zabezpieczeniem. Warunek rozwiązujący to zastrzeżenie, które uzależnia ustanie skutków czynności prawnej od zdarzenia przyszłego i niepewnego, a więc nie może być wątpliwości, że umowa wywołała skutek na dzień 14 września 2010 r.
Nawet gdyby przyjąć za skarżącym, że umowa wywołała skutki z dniem 20 września 2010 r., kiedy ustanowiono zabezpieczenie, to nie można nie dostrzec, że ustanowienie zabezpieczenia nastąpiło przed podpisaniem umowy z 23 września 2010 r. o refundację. Nie może zatem budzić wątpliwości, że w chwili podpisania umowy o refundację prezes zarządu pozwanej spółki był świadomy tego, że spółka jest związana umową pożyczki. Po ustanowieniu zabezpieczenia brak było bowiem podstaw do uznawania, że w dniu z 14 września 2010r. doszło jedynie do promesy udzielenia pożyczki.
Nie można także uznać, że datą uzyskania pomocy jest rzeczywiste uzyskanie przez przedsiębiorcę korzyści z funduszy publicznych. Takie stanowisko jest sprzeczne z treścią przepisów prawa regulujących kwestie dotyczące tej pomocy. Zgodnie zart. 2 pkt 11 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, przez dzień udzielenia pomocy rozumie się dzień, w którym podmiot ubiegający się o pomoc publiczną nabył prawo do otrzymania tej pomocy (z wyjątkami przewidzianymi dla pomocy w formie ulgi podatkowej). Ustawodawca wskazał zatem wyraźnie, że przez dzień udzielenia pomocy rozumie się dzień, w którym podmiot ubiegający się o pomoc publiczną nabył prawo do otrzymania tej pomocy, a nie dzień, w którym tę pomoc faktycznie otrzymał.
W sytuacji, gdy uprawnienie do otrzymania pomocy wynika z umowy cywilnoprawnej, dniem nabycia prawa do tej pomocy jest dzień zawarcia tej umowy.Z tym dniem podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy nabywa prawo żądania, aby druga strona umowę wykonała. Tak też powszechnie jest przyjmowane w praktyce organów udzielających pomocy, które zaświadczenia o udzielonej pomocyde minimiswystawiają z datą tożsamą z dniem zawarcia umowy, nie zaś np. dniem wypłaty środków. Prawidłowość takiej praktyki znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2011 r.,(...), LEX nr 1083290, w którym stwierdzono, że prawo do udzielania pomocy podmiot uzyskuje wraz z zawarciem umowy.
Nie można uznać, że prezes zarządu pozwanej spółki nie miał wiedzy o interpretacji umowy przyjętej przez(...). O ile miał w tym przedmiocie wątpliwości, to zostały one rozwiane najpóźniej w dniu 20 września 2010 r., kiedy zapoznał się z wystawionym przez(...)zaświadczeniem ( k. 109 ), że pozwana na mocy umowy z 14 września 2010 r. uzyskała pomoc publiczną na podstawieart. 5 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, stanowiącą pomocde minimis,spełniającą warunki określone w rozporządzeniu Komisji ( WE)nr 1998/2006.
Istniała zatem możliwość skorygowania zawartej we wniosku o refundację z 17 września 2010 r. informacji o wysokości uzyskanej dotychczas pomocyde minimis.Wówczas okazałoby się, że pozwany nie spełnia warunków pozwalających na zawarcie umowy z uwagi na przekroczenie dopuszczalnego progu pomocy.
Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy petryfikuje stan faktyczny uzasadniający udzielenie pomocy. Celem oświadczeń o dotychczasowej wysokości pomocy publicznej składanych przy ubieganiu się o kolejną pomoc jest sprawdzenie, czy w związku z udzieleniem pomocy, o którą ubiega się aktualnie podmiot, nie zostanie przekroczony próg pomocyde minimis.Wykładnia celowościowaart. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznejoraz § 8 ust. 1 lit. a umowy o refundację z 23 września 2010 r. uzasadnia zatem przyjęcie, że gdy dane zawarte w oświadczeniu są zgodne z prawdą (a taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie ), a następnie ulegną zmianie przed udzieleniem pomocy, konieczne jest ich zweryfikowanie. Taka weryfikacja jest tym bardziej konieczna, gdy dane zawarte we wniosku okażą się nieprawdziwe, co miało miejsce w przypadku wniosku pozwanej. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do nieuprawnionego stanowiska, że dopuszczalne jest udzielenie pomocy publicznej przekraczającej pomocde minimis, o ile w czasie złożenia wniosku wnioskowana kwota pomocy tego progu by nie przekraczała.
Korzystnych dla pozwanego wniosków nie można także wyprowadzić na podstawie powołanego w apelacjirozporządzenia ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 kwietnia 2009 r. w sprawie dokonywania refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej( Dz.U. Nr 62, poz. 512). Rozporządzenie to zostało wydane na podstawieart. 46 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy( Dz.U. z 2008 Nr 69, poz. 415) i zgodnie z § 16 umowy jego przepisy mają zastosowanie do stron w zakresie nieuregulowanym umową.
Ponieważ środki przyznawane na podstawie art. 46 powołanej ustawy stanowią pomocde minimisw rozumieniu rozporządzenia Komisji ( WE) nr 1998/2006, przedstawione wcześniej uwagi pozostają aktualne przy wykładni przepisów rozporządzenia z 17 kwietnia 2009 r. Dodatkowo należy wskazać, że rozporządzenie z 17 kwietnia 2009 r. przewiduje obligatoryjne zawarcie w umowie o refundację zapisu o zobowiązaniu podmiotu ubiegającego się o refundację do zwrotu refundacji w przypadku złożenia niezgodnych z prawdą oświadczeń lub naruszenia innych warunków umowy ( § 3 ust. 2 pkt 3 a i b).
Taki skutek przewidywała umowa o refundację z dnia 23 września 2010 r., stanowiąc w § 8, że podmiot (pozwana) zobowiązuje się do zwrotu w ciągu 30 dni od otrzymania wezwania starosty, całości przyznanej refundacji wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia uzyskania środków, w przypadku złożenia niezgodnych z prawdą oświadczeń dołączonych do wniosku. Treść tego postanowienia jest jednoznaczna, obowiązek zwrotu otrzymanych środków uzależniony jest od niezgodności z prawdą oświadczeń, niezależnie od winy lub braku winy składającego oświadczenia. Niewątpliwie chodzi więc o obiektywną niezgodność oświadczeń z prawdą.
Twierdzenie skarżącego o prawdziwości oświadczenia zawartego we wniosku z dnia 17 września 2010 r. sprzeczne jest nie tylko z dokumentem urzędowym — zaświadczeniem o pomocyde minimisz dnia 14 września 2010 r. wystawionym przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wP., w którym wyraźnie wskazano, że datą udzielenia pomocy jest 14 września 2010 r., lecz także z powołanymi przepisami prawa.
Biorąc to wszystko pod uwagę nie można zgodzić się ze skarżącym, że brak było podstaw do wypowiedzenia umowy i żądania zwrotu przyznanych środków.
Podniesiona w apelacji kwestia braku możliwości zweryfikowania uzyskanego zaświadczenia o wysokości uzyskanej pomocy nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż załączone do wniosku o refundację oświadczenie pozwanej w ogóle nie uwzględniało pomocy udzielonej przez(...). Skarżący nie ma jednak racji twierdząc, że nie miał możliwości skorygowania wydanego zaświadczenia.
Po zmianie warunków udzielonej pożyczki polegającej na skróceniu okresu, na który została przyznana,(...)wystawił pozwanemu nowe zaświadczenie. Zgodnie zart. 5 ust. 3a ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, w przypadku gdy wartość faktycznie udzielonej pomocyde minimisjest inna niż wartość pomocy wskazana w wydanym zaświadczeniu, podmiot udzielający pomocy, w terminie 14 dni od dnia stwierdzenia tego faktu, wydaje bowiem nowe zaświadczenie, o którym mowa wust. 3, w którym wskazuje właściwą wartość pomocy oraz stwierdza utratę ważności poprzedniego zaświadczenia. Gdy zaś zaświadczenie o treści żądanej przez podmiot nie zostanie wydane, istnieje możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego.
W świetle powyższych uwag zarzuty błędnej wykładni umów zawartych przez pozwaną w dniach 14 i 23 września 2010 r. oraz przepisów prawa materialnego w zakresie obowiązków pozwanej wobec powoda należało uznać za chybione.
Nieskuteczne okazały się zarzuty apelującego wskazujące na niepoddanie ocenie dowodów powołanych przez pozwanego dla wykazania, że pływalnia, na której działalność została przyznana refundacja, nie narusza reguł konkurencji. Stawiając ten zarzut skarżący nie baczy na to, że pomoc udzielona na podstawie umowy zawartej z powodem jest pomocąde minimis.
W umowie z 23 września 2010 r. zostało to wyraźnie zaznaczone. W dniu 23 września 2010 r., t.j. w dniu podpisania umowy o refundację uzyskana przez stronę pozwaną w ciągu ostatnich trzech lat pomoc  przekroczyła dopuszczalny próg pomocy wynoszący 200.000 euro, co pozbawiało ją prawa do uzyskania dalszej pomocy w ramach tej umowy. Gdyby pozwana poinformowała powoda o pomocy udzielonej przez(...), środki na utworzenie miejsc pracy na pływalni nie zostałyby jej przyznane z uwagi na przekroczenie dopuszczalnego progu pomocy. Udzielona pomoc podlega zatem zwrotowi nie tylko z powodu dołączenia do wniosku niezgodnego z prawdą oświadczenia, lecz także z powodu przekroczenia dopuszczalnego progu pomocy.
Podnoszenie przez pozwaną w toku procesu o zwrot refundacji, że pomoc przyznana przez stronę powodową nie podlega doliczeniu do pułapu pomocyde minimisjest pozbawione podstaw jako pozostające w kolizji z zawartą przez strony umową. Poglądu zgodnego ze stanowiskiem skarżącego nie można wyprowadzić w oparciu o wydane w odmiennych stanach faktycznych, a powołane przez skarżącego orzeczenia ETS : w sprawie(...)( wyrok z 24 lipca 2003 r., C-280/00) oraz w sprawie C-199/06 ( wyrok z 12 lutego 2008 r.) i wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 13 listopada 2012 r. I ACa 801/12.
Wbrew zarzutom apelującego nie można także uznać, że Sąd Okręgowy dopuścił się naruszenia art. 2 ust.2 rozporządzenia Komisji (UE) Nr(...)z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie stosowaniaart. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiejdo pomocyde minimisprzyznawanej przedsiębiorstwom wykonującym usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym ( DZ.U.UE.L. 114/8) i w konsekwencji nieadekwatnie ustalił próg pomocy. Zgodnie z powołanym przepisem całkowita wartość pomocyde minimisprzyznanej jednemu przedsiębiorstwu wykonującemu usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym przez dowolny okres trzech lat budżetowych nie może przekroczyć 500.000 euro. Wprawdzie aktualnie obowiązujące rozporządzenie Komisji ( UE) Nr(...)z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowaniaart. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiejdo pomocyde minimis( Dz.U.UE.L. 2013.352.1) wart. 5dopuszcza możliwość kumulacji pomocyde minimisprzyznanej zgodnie z tym rozporządzeniem i pomocyde minimisprzyznanej zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr(...)do pułapu określonego w tym rozporządzeniu, jednak rozporządzenie Komisji (UE) nr(...)nie może mieć zastosowania w sprawie.
Wprawdzie zgodnie z art. 4 przepisów przejściowych rozporządzenie nr 360/2012 stosuje się do pomocyde minimisprzyznanej z tytułu wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym przed jego wejściem w życie, ale pod warunkiem, że pomoc ta spełnia warunki określone w art. 1 i 2 rozporządzenia. Twierdzenie, że strona pozwana jest przedsiębiorstwom wykonującym usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym jest twierdzeniem nowym, podniesionym po raz pierwszy w apelacji . Przedstawionego w apelacji na uzasadnienie tego twierdzenia wywodu nie można uznać za wystarczający do uznania, że pozwany spełnia warunki wynikające z art. 1 i 2 rozporządzenia nr 360/2012, a w szczególności, że jest przedsiębiorstwem wykonującym usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu UE ( art.1 ust. 1 rozporządzenia). Okoliczności decydujące o tym, czy pozwany odpowiada wymaganiom art. 106 Traktatu nie były przedmiotem dowodzenia. Należy podkreślić, że pojęcie usług w ogólnym interesie gospodarczym nie jest tożsame z polskim pojęciem usług użyteczności publicznej. Poza tym art. 106 Traktatu dotyczy przedsiębiorstw publicznych. Z ogółu innych przedsiębiorstw przedsiębiorstwa publiczne wyróżniają się tym, że na ich działalność oraz na podejmowane decyzje szczególny wpływ wywiera państwo. Kolejny wymóg to taki, aby powierzenie zarządzania usługami w ogólnym interesie gospodarczym nastąpiło w formie wyraźnego aktu władzy publicznej ( tak:M. S.. Komentarz do art. 106 Traktatu o funkcjonowaniu UE((...)Prawnej Lex).
Zaoferowane przez pozwanego dowody nie pozwalają na uznanie, że pozwany jest podmiotem, do którego stosuje się rozporządzenie nr 360/2012. Poza tym rozporządzenie to nie może mieć zastosowania w sprawie z tej przyczyny, że weszło w życie po rozwiązaniu łączącej strony umowy. Umowa została zawarta i następnie rozwiązana w okresie obowiązywania rozporządzenia nr 1998/2006, które przewidywało dopuszczalny próg pomocy w kwocie 200.000 euro. Kwota ta została utrzymana w obecnie obowiązującym rozporządzeniu Komisji (UE) nr(...), w którym wskazano, że pułap ten wciąż jest niezbędny w celu zapewnienia, by każdy środek wchodzący w zakres rozporządzenia można było uznać za niewywierający wpływu na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi, niezakłócający konkurencji ani niegrożący jej zakłóceniem.
Pozwany mógłby powoływać się na próg dopuszczalnej pomocy w wysokości 500.000 euro pod warunkiem wykazania, że jest podmiotem, o którym mowa w art. 106 Traktatu i w odniesieniu do pomocy, o jaką ubiegałby się po wejściu w życie rozporządzenia Komisji (UE) nr 360/12. Nie może natomiast tego czynić w odniesieniu do pomocy udzielonej w 2010 r.
Strona pozwana w wyniku złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia doprowadziła do przyznania jej pomocy, która przekroczyła pułap 200.000 euro, co uzasadnia roszczenie powoda o zwrot refundacji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny oddalił apelację na podstawieart. 385 k.p.c.i stosownie do wyniku postępowania apelacyjnego obciążył stronę pozwaną obowiązkiem zwrotu na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego (art. 98 k.p.c.w zw. zart. 108 § 1 i art. 391 § 1 k.p.c.).