Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 428/13
Data wyroku: 2014-04-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wiesław Pędziwiatr, Stanisław Rączkowski, Robert Wróblewski
Słowa kluczowe: Przestępczość Zorganizowana
Podstawa prawna: art. 258 kk

Sygn. akt II AKa 428/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 kwietnia 2014 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Stanisław Rączkowski

Sędziowie:

SSA Wiesław Pędziwiatr
SSA Robert Wróblewski (spr.)

Protokolant:

Anna Turek

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Beaty Lorenc – Kociubińskiej
po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014 r.
sprawyS. E. (1)
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.,art. 264 § 3 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
Ł. Z.
oskarżonego zart. 258 § 1 i 3 k.k.,art. 264 § 3 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
B. C. (1)
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.,art. 264 § 3 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.iart. 274 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,art. 270 § 3 k.k.;
z powodu apelacji wniesionych przez oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z dnia 2 października 2013 r. sygn. akt III K 436/10

I
zaskarżony wyrok, wobec oskarżonychB. C. (1)iŁ. Z., utrzymuje w mocy,

II
uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoS. E. (1)i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania,

III
zasądza od oskarżonychB. C. (1)iŁ. Z.na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postępowanie odwoławcze, w tym wymierza opłatę za to postępowanie:

1
oskarżonemuB. C. (1)- 840 złotych,

2
oskarżonemuŁ. Z.– 680 złotych.

UZASADNIENIE
B. C. (1)został oskarżony o to, że:

I.w okresie od października 2005 roku do stycznia 2007 roku w rejonieB.,Z.,W.i innych miejscowościach, brał udział w kierowanej przezT. K.zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodzili:S. K. (1),S. E. (2),S. K. (2),S. K. (3),A.(...) , (...),P. D. (1),S. B.,R.(...),M.(...),Z. K. (1),A. C.,A. S.,S. B.,I. S. (1),B. S. (1),J.(...),M. P. (1),P. R.i inne osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na organizowaniu obywatelom Ukrainy przekroczenia wbrew przepisom granicy państwowej z Polski do Czech oraz z Polski do Niemiec,

to jest  o czyn zart. 258§1 k.k.

II.od października 2005 r. do stycznia 2007 r. w rejonieZ.,B.,W.i innych miejscowościach działając w warunkach czynu ciągłego, z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt I wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, organizował nie mniej niż kilkadziesiąt razy przekroczenia wbrew przepisom granicy państwowej z Polski do Czech oraz z Polski do Niemiec obywatelom Ukrainy i innych państw w ten sposób, iż działając na zlecenieT. K., za pośrednictwemZ. K. (2), a także na zlecenieW. R. (1)pozyskiwał dokumenty, w szczególności polskie paszporty oraz dowody osobiste, które bądź przerabiał w celu użycia za autentyczne bądź jako dokument stwierdzający tożsamość innej osoby zbywał obcokrajowcom, w celu wykorzystania ich podczas kontroli granicznych w trakcie przekraczania wbrew przepisom granicy państwowej RP lub na terytorium państw Europy Zachodniej w celu zalegalizowania ich pobytu,

to jest o czyn zart. 264§3 k.k.w zw. zart. 270§ 1 k.k.iart. 274 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w związku zart. 65§1 k.k.

III.w dniu 29 stycznia 2007 roku wZ.działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt I, w miejscu swojego zamieszkania czynił przygotowania do popełnienia czynu zabronionego polegającego na podrabianiu i przerabianiu w celu użycia za autentyczne dokumentów, które pozyskiwał wcześniej i przechowywał również w zeskanowanej wersji elektronicznej, a w tym posiadał:

DOWODY OSOBISTE
-dowód osobisty (...)ważny do 07-10-2013 wydany na nazwiskoG.W. A.c.Z.ur. (...)

-dowód osobisty wydany na nazwiskoD.P. M. (1)s.A.ur. (...)ważny do 23-09-2012 r.
-dowód osobisty (...)ważny do 22-08-2016r. wystawiony na nazwiskoC.R. D. (1)c.M.ur. (...)
-dowód osobisty (...)ważny do 28-10-2014r. wystawiony na nazwiskoK. J. (1)c.S.ur. (...)
-dowód osobisty (...)ważny do 11-10-2014 r. wystawiony na nazwiskoK.L. B.c.S.ur. (...)
-dowód osobisty (...)ważny do 24-10-2015r. wystawiony na nazwiskoK.D. J.s.J.ur. (...)
-dowód osobisty (...)ważny do 27-06-2013r. wystawiony na nazwiskoS.R. D. (2)s.J.ur. (...)
-dowód osobisty wystawiony na nazwiskoS.W. P.s.J.ur. (...)ważny do 14-06-2012r.
-dowód osobisty (...)ważny do 27-02-2016r.wystawiony na nazwiskoK. G.s.R.ur. (...)
-dowód osobisty (...)ważny do 12-10-2015r. wystawiony na nazwiskoZ.S.s.J.ur. (...)
-dowód osobisty (...)ważny do 23-11-2014r. wystawiony na nazwiskoC. Z.s.T.ur. (...)
-dowód osobisty (...)ważny do29-04-2014r. wystawiony na nazwiskoK.W. J.s.P.ur. (...)
-dowód osobisty (...)ważny do10-04-2016r. wystawiony na nazwiskoP. S. (1)s.Z.ur. (...)
-dowód osobisty (...)ważny do13-03-2011 r. wystawiony na nazwiskoS. J.ur. (...)
-dowód osobisty (...)ważny do 14-12-2011 r. wystawiony na nazwiskoM. T.s.W.ur. (...)
-dowód osobisty wystawiony na nazwiskoG.M. K. (1)s.J.ur. (...)ważny do 09-07-2012r.
- dowód osobisty wystawiony na nazwiskoG.J. A.c.A.ur. (...)ważny do 29-07-2014 r.
-dowód osobisty wystawiony na nazwiskoM.Z.s.H.ur. (...)ważny do 10-02-2014 r.
-dowód osobisty (...)ważny do 07-03-2013r. wystawiony na nazwiskoS. H.s.A.ur. (...)
-dowód osobisty (...)ważny do 22-06-2015 wystawiony na nazwiskoP.A. M. (1)c.J.ur. (...)
-dowód osobisty (...)ważny do 10-09-2011 r. wystawiony na nazwiskoC. Ł.s.W.ur. (...)
-dowód osobisty (...)ważny do 20-07-2015r. wystawiony na nazwiskoP.E. K.c.J.ur. (...)
-dowód osobisty (...)ważny do 14-07-2015 wystawiony na nazwiskoC. H.s.P.ur. (...)
-dowód osobisty (...)ważny do 23-01-2014r. wystawiony na nazwiskoJ.W. B.s.F.ur. (...)
-dowód osobisty(...)ważny do 18-10-2016 wystawiony na nazwiskoD. Ś.ur. (...)

PASZPORTY

-paszport (...)ważny do 02-04-2013 r. wydany na nazwiskoW.R. K.ur. (...)PESEL (...)
- paszport(...)(...)ważny do 05.04.2015 wydany na nazwiskoK.A. P.ur. (...)PESEL (...)
-paszport (...)ważny do 30.12.2013 r. wydany na nazwiskoZ.I. A.ur. (...)
-paszport (...)ważny do 04.10.2011 r. wydany na nazwiskoK.U. M.ur. (...)
-paszport (...)ważny do 22.11.2015 r. wydany na nazwiskoS.W.ur. (...)PESEL (...)
-paszport(...)(...)ważny do 01.09.2015 r. wydany na nazwisko(...)O. P.ur. (...)PESEL (...)
-paszport (...)ważny do 07.08.2013 r. wydany na nazwiskoM.M. Z.ur. (...)PESEL (...)

-paszport (...)ważny do 26.11.2013 r. wydany na nazwisko(...)D.ur. (...)
-paszport (...)wydany na nazwiskoK.B.ur. (...)
-paszport (...)ważny do 03.07.2012 Wydany na nazwiskoS.P. T.ur. (...)PESEL (...)
- paszport seria i numer nieznane wyd. na nazwisko: nieznane z wpisami o treści(...)K.ur. (...),(...)M.ur. (...),(...)J.ur. (...), w formacie typowym dla paszportów serii AA i BM
-paszport (...)ważny do 18.04.2007 r.
wyd. na nazwisko(...)C. J.s.S.ur. (...)
-paszport (...)ważny do 02.04.2013 wyd. na nazwiskoB.T. M.ur. (...)
-paszport (...)ważny do 17.11.2013 wyd. na nazwiskoZ.N. M.ur. (...)PESEL (...)
-paszport (...)ważny do 12.11.2012 jego wyd. na nazwisko(...)A. M. (2)ur. (...)PESEL (...)
-KARTA POBYTU obywatela Unii Europejskiej/(...)ważna do 28.06.2007 r. wydana na nazwisko(...)T.ur. (...)

PRAWA JAZDY
-prawo jazdy nr (...)wydane przez Urząd Miejski Wydział Komunikacji weW.bezterminowo wystawione na nazwiskoG.D. E.ur. (...)
-prawo jazdy nr (...)wydane przez PrezydentaW.wystawione na nazwiskoS. M.ur. (...)PESEL (...)
-prawo jazdy nr (...)organ wydający BurmistrzG.wystawione na nazwiskoJ. R.ur. (...)PESEL (...)
-prawo jazdy nr (...)organ wydający Starosta(...)wystawione na nazwiskoW. R. (2)ur. (...)PESEL (...)
-prawo jazdy nr (...)organ wydający Prezydent MiastaS.wystawione na nazwiskoH. J.ur. (...)
-prawo jazdy nr (...)organ wydający Starosta(...)wystawione na nazwiskoW.K. J. (2)ur. (...)PESEL (...)
-prawo jazdy nr (...)organ wydający(...)wystawione na nazwiskoK. E.ur. (...)PESEL (...)
-prawo jazdy nr (...)organ wydający PrezydentW.wystawione na nazwiskoW.M. N. (1)ur. (...)PESEL (...)
-prawo jazdy nr (...)organ wydający nr(...)wystawione na nazwiskoW. D.ur. (...)PESEL (...)
-prawo jazdy nr (...)organ wydający Wojewoda(...)wystawione na nazwiskoP.C. J.ur. (...)PESEL (...)
-prawo jazdy nr (...)organ wydający Starosta(...)wystawione na nazwiskoJ.P.ur. (...)PESEL (...)
-prawo jazdy nr (...)organ wydający PrezydentW.wystawione na nazwiskoW.R. K.ur. (...)PESEL (...)
-prawo jazdy nr (...)organ wydający PrezydentW.wystawione na nazwiskoS.R. W. (1)ur.(...).
-prawo jazdy nr (...)organ wydający PrezydentW.wystawione na nazwiskoS.H.J.ur. (...)
-prawo jazdy nr (...)organ wydający Starosta(...)wystawione na nazwiskoA. S.ur. (...)
-prawo jazdy (...)organ wydający PrezydentW.wydane na nazwiskoK. Z.ur. (...)

DOWODY REJESTRACYJNE

-dowód rejestracyjny pojazdunr rejestracyjny (...), marka pojazdu:R. (...), wydany na nazwiskoP. S. (2)
-dowód rejestracyjny pojazdunr rejestracyjny (...)marka pojazdu:R. (...)ti wydany na nazwiskoJ. J. (8)

DYPLOMY UKOŃCZENIA STUDIÓW

-dyplom ukończenia studiów nr(...)wydany w dniu 23 czerwca 1989r. Politechnika(...)Wydział(...)J. O.ur. (...)
-dyplom ukończenia studiów nr(...)wydany w dniu 24 czerwca 2004rAkademia (...)weW.K. J. (3)ur. (...)
- dyplom ukończenia studiów nr(...)3 wydane w dniu 24 czerwca 2003r.(...)Wydz. NaukH.. i(...)M. P. (2)ur. (...)
-dyplom ukończenia studiów(...)/(...)wydany w dniu 6 lipca 2006r.
Politechnika(...)Wydz.(...).(...)T. S.ur. (...)
-dyplom ukończeniastudiów (...).(...)wyd. w dn. 2 października 1985 Akademia(...)weW.K. K. (3)ur. (...)
-dyplom ukończenia studiów nr(...)wydany w dniu 28 czerwca 2001r.Wyższa Szkoła (...)weW.
M. D.ur. (...)
-dyplom ukończenia studiów nr(...)wydany w dniu 17 czerwca 1994 r.(...)Wydz. NaukH..(...)M. N. (2)ur. (...)
-dyplom ukończenia studiów nr(...)wydany w dniu 30 czerwca 2004r.Wyższa Szkoła (...)wP.T. B.ur. (...)
-dyplom ukończenia studiów(...)wydany w dniu 23 czerwca 2006r. Akademia(...)weW.R. W. (2)ur. (...)

-dyplom ukończenia studiów wydany w dniu 28 czerwca 2001r.Akademia (...)weW.J. M. (1)ur. (...)
-dyplom ukończenia studiów(...)wydany w dniu 24 czerwca 1996r.(...)Wydział(...)
J. M. (2).(...)r.
-dyplom ukończenia studiów nr(...)wydany w dniu 24 czerwca 1977r. Akademia(...)weW.R. Ł.ur. (...)
-dyplom ukończenia studiów nr(...)wydany w dn. 24 czerwca 2003 r.(...)Wydział(...)iA.. I(...)G. P.ur. (...)

-dyplom ukończenia studiów nr(...)wydany w dniu 26 października 1996r.Politechnika(...)Wydział(...)T. D.ur. (...)
-dyplom ukończenia studiów nr(...)wyd. w dniu 13 kwietnia 2006r. Politechnika(...)Wydział(...)i(...)J. Z.ur. (...)
-dyplom ukończenia studiów nr(...)wyd. w dn. 22 października 2003r.
Politechnika(...)ur. (...)

ŚWIADECTWA SZKOLNE
-świadectwo dojrzałości Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych nr(...), blankiet(...)z dnia 5 czerwca 2001r.(...)W., Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych bez nazwiska osoby na którą zostało wystawione.
-świadectwo dojrzałości Liceum dla Dorosłych nr(...), blankiet(...)wydane w dniu 28 maja 2004 r.Zespół Szkół (...)weW.B. K.ur. (...)
-świadectwo dojrzałości Technikum nr(...), blankiet(...)wydane w dniu 29 maja 2002 r. Zespół Szkół(...)weW.,Technikum Budowlane (...)ur. (...)
-świadectwo dojrzałości, bez numeru i daty wystawieniaZespół Szkół Budowlanych (...)
-świadectwo dojrzałości bez numeru i daty wystawienia Liceum(...)dla Dorosłych weW.B. S. (2)
- świadectwo dojrzałości, bez numeru i daty wystawieniaRolnicze (...)A. K.
-świadectwo dojrzałości Liceum Zawodowego nr(...), blankiet(...)wydane w dniu 29 maja 2000 r.Rolnicze (...)weW.
-A. D.ur. (...)świadectwo dojrzałości Liceum Zawodowego nr(...), blankiet(...)wydane w dniu 29 maja 2000 Zespół Szkół(...)weW., Liceum ZawodoweA. R.ur. (...)
-świadectwo ukończenia Liceum dla Dorosłych nr(...), blankiet(...), wydane w dniu 04 czerwca 2003Zespół Szkół (...)weW.K. P.ur. (...)
świadectwo dojrzałości nr(...), blankiet(...)z dnia 9 czerwca 2001 r. Liceum(...)Nr(...), weW.J. K.ur. (...)

- świadectwo ukończeniaLiceum Ogólnokształcącego nr (...)/(...)z dnia 28 kwietnia 1987r.Liceum Ogólnokształcące Nr (...)weW.N. N.ur. (...)
-świadectwo ukończenia Liceum Ogólnokształcącego dla dorosłych nr(...)z dnia 22 marca 2002 r.(...)weW., Liceum OgólnokształcąceA. Ż.ur. (...)
-świadectwo szkolne nr 28/I I e/(...)z dniu 23.czerwca 2006r.Zespół Szkół Nr (...)weW.,Liceum Ogólnokształcące nr (...)W. Z.ur. (...)
-świadectwo dojrzałości Technikum nr(...), blankiet(...)wydane w dniu 2 czerwca 2000 r.Zespół Szkół Nr (...)weW., Technikum(...)T. J. (1)ur. (...)
-świadectwo dojrzałościLiceum Ogólnokształcącego nr (...)(...), blankiet(...)wydane w dniu 26 maja 2003 r.Liceum Ogólnokształcące Nr (...)weW.M. K. (2)ur. (...)
-świadectwo dojrzałości Technikum dla Dorosłych nr(...), blankiet(...)wydane w dniu 9 czerwca 2003r.(...)weW., Technikum(...)A. Z.ur. (...)

KURSY ZAWODOWE

-zaświadczenie o ukończeniu kursu kierowcy wózków widłowych i platformowych o napędzie elektrycznym, spalinowym i gazowym Urząd Dozoru Technicznego Oddział weW.R. A.s.W.ur. (...)
-zaświadczenie kwalifikacyjne do obsługi(...)
-zaświadczenie kwalifikacyjne do obsługi(...)
-zaświadczenie kwalifikacyjne do obsługi(...)

DOWODY REJESTRACYJNE I KARTY POJAZDU

-dowód rejestracyjny pojazdunr rejestracyjny (...)M.pojazdu:R. (...)wydany na nazwiskoP. S. (2)
-dowód rejestracyjny pojazdunr rejestracyjny (...)marka pojazdu:R. (...)ti wydany na nazwiskoJ. J. (8)sfałszowaną przez podrobienie niemiecka kartę pojazdu fahrzeugbrief No -(...)na samochódP. (...)nr rejestracyjny M-(...)
- niemiecki dowód rejestracyjny fahrzeugschein, na samochódP. (...)nr rejestracyjny M-(...)

to jest o czyn zart. 270§3 k.k.

S. E. (1)został oskarżony o to, że:
IV.od marca 2004 roku do 12 lipca 2006 roku wI.brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, kierowanej przezT. K., w skład której wchodzili:S. K. (1),P. R.,P. S. (3),A.(...) , (...),P. D. (1),I. S. (1),S. B.,S.K.,R.(...),M.(...),Z. K. (1),T. J. (2),A. C.,A. S.,B. S. (1),M. P. (1),J.(...),B. C. (2)i inne osoby mającą na celu popełnianie przestępstw polegających na organizowaniu obywatelom Ukrainy przekroczenia wbrew przepisom granicy państwowej z Polski do Czech oraz z Polski do Niemiec

to jest  o czyn zart. 258§1 k.k.

V.w okresie od marca 2004 roku do 12 lipca 2006 roku wI.działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przezT. K., w skład której wchodzili osoby wymienione w punkcie I zarzutu i inne osoby w warunkach przestępstwa ciągłego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wielokrotnie organizował nie mniej niż 90 obywatelom Ukrainy przekroczenie wbrew przepisom granicy państwowej z Polski do Czech oraz z Polski do Niemiec, w ten sposób, że udostępniał pomieszczenie mieszkalne wraz z kuchnia w swoim domu wI.przyul. (...)gdzie obywatele Ukrainy oczekiwali na przekroczenie granicy RP, umożliwiał wykonywanie w pomieszczeniu swojej posesji fotografii obywatelom Ukrainy, które następnie wykorzystywane były do dobierania polskich paszportów lub dowodów osobistych, którymi ob. Ukrainy legitymowali się podczas przekraczania granicy RP
a w tym :
w okresie od 2 do 6 czerwca 2006 roku udział w organizacji przekroczenia wbrew przepisom granicy RP przez obywatelkę UkrainyO. T.udostępniając je pomieszczenie mieszkalne w swoim domu, gdzie oczekiwała na przekroczenie wbrew przepisom granicy RP,

to jest o czyn zart. 264§3 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.

Ł. Z.został oskarżony o to, że:

XIII. w okresie od 2004 roku do sierpnia 2005 roku w rejonie m.B.,B.,Z.i innych miejscowościach, brał udział oraz kierował wraz zT. R. (1)zorganizowaną grupą przestępczą, w skład której wchodzili równieżP. D. (2),M. M. (3),K. K. (4),M. M. (4),M. N. (3)i inne osoby, a mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na organizowaniu obywatelom Ukrainy przekroczenia wbrew przepisom granicy państwowej z Polski do Czech oraz z Polski do Niemiec.

to jest  o czyn zart. 258§1 i 3 k.k.

XIV.w okresie od 2004 roku do sierpnia 2005 roku w rejonie m.B.,B.,Z.i innych miejscowościach, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt I oraz wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w warunkach przestępstwa ciągłego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej nie mniej niż kilkadziesiąt organizował wbrew przepisom przekroczenia granicy państwowej z Polski do Czech oraz z Polski do Niemiec w ten sposób, iż działając na zlecenie osób wchodzącymi w skład innych grupach przestępczych, które zlecały mu przeprowadzanie obcokrajowców zamierzających przedostać się na terytorium państw Europy Zachodniej, organizował ich transport w rejon przygraniczny polsko - czeski oraz polsko – niemiecki, gdzie obcokrajowcy przeprowadzani byli wbrew obowiązującym przepisom na terytorium Republiki Czech oraz Republiki Federalnej Niemiec, a następnie przez członków grupy lub inne osoby odwożeni w wyznaczone miejsca na terytorium tych państw, przy czym w trakcie dokonywanych przerzutów utrzymywał stały kontakt telefoniczny, w celu koordynacji działań pomiędzy poszczególnymi osobami biorącymi udział w przerzucie, a nadto rozliczał się finansowo za udane przerzuty z pozostałymi członkami grupy

to jest o czyn zart. 264 § 3 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.i w zw. zart. 12 k.k.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu,wyrokiem z dnia 2 października 2013 roku (sygnatura akt III K 436/10), rozstrzygnął:
I.uznajeoskarżonegoB. C. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. I części wstępnej wyroku z tym, że przyjął, iż brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez ustaloną osobę w skład której wchodzili:S. E. (2),I. S. (1)i inne ustalone osoby tj. przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.wymierzył mu karę1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

II.uznałoskarżonegoB. C. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. II części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 264 § 3 k.k.w zb. zart. 270 § 1 k.k.w zb. zart. 274 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 264 § 3 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.wymierzył mu karę2 (dwóch) lat pozbawienia wolnościoraz na podstawieart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.karę 540 (pięćset czterdzieści) stawek dziennych grzywnyokreślając wysokość jednej stawki dziennejna kwotę 10 (dziesięć) złotych;

III.uznałoskarżonegoB. C. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. III części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 270 § 3 k.k.i za to na podstawieart. 270 § 3 k.k.wymierzył mu karę1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

IV.na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył orzeczone wobecoskarżonegoB. C. (1)w pkt. I-III kary pozbawienia wolności i wymierzył mukarę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

V.na podstawieart. 69 k.k.,art. 70 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 i 2 k.k.warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobecoskarżonegoB. C. (1)w punkcie IV części dyspozytywnej wyroku kary łącznej pozbawienia wolności na okres5 (pięciu) latpróby;

VI.na podstawieart. 73 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.oddał w okresie próbyoskarżonegoB. C. (1)pod dozór kuratora sądowego;

VII.na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczyłoskarżonemuB. C. (1)na poczet orzeczonej wobec niego w pkt. III kary grzywny okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 29 stycznia 2007 r. do dnia 30 sierpnia 2007 r. przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny;

VIII.na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczyłoskarżonemuB. C. (1)na poczet orzeczonej wobec niego w pkt. IV kary łącznej pozbawienia wolności okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 30 sierpnia 2007 r. do dnia 21 grudnia 2007 r. przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi pozbawienia wolności;

IX.uznałoskarżonegoS. E. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. IV części wstępnej wyroku z tym, że przyjął, iż brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez ustaloną osobę w skład której wchodzili:B. C. (2),I. S. (1)i inne ustalone osoby tj. przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.wymierzył mu karę10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

X.uznałoskarżonegoS. E. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. V części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart.264 § 3 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart.12 k.k.i za to na podstawieart.264 § 3 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.wymierzył mu karę1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolnościoraz na podstawieart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.karę200 (dwustu) stawek dziennych grzywnyokreślając wysokość jednej stawki dziennejna kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

XI.na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył orzeczone wobecoskarżonegoS. E. (1)w pkt. IX i X kary pozbawienia wolności i orzekł wobec niego karę łączną1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XII.na podstawieart. 69 k.k.orazart. 70 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 i 2 k.k.warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobecoskarżonegoS. E. (1)w pkt. XI kary łącznej pozbawienia wolności na okres4 (czterech) latpróby;

XIII.na podstawieart. 73 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.oddał w okresie próbyoskarżonegoS. E. (1)pod dozór kuratora sądowego;

XIV.na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczyłoskarżonemuS. E. (1)na poczet orzeczonej wobec niego w pkt. X kary grzywny okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 2 sierpnia 2006 r. do dnia 18 października 2006 r. przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny;
XXXV.uznałoskarżonegoŁ. Z.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. XIII części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 258 § 1 i § 3 k.k.z tym, że przyjął, że brał udział oraz kierował zorganizowaną grupą przestępczą wraz z innymi ustalonymi osobami i za to na podstawieart. 258 § 3 k.k.przy zastosowaniuart. 60 § 4 i 6 pkt 3 k.k.wymierzył mu karę7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXXVI.uznałoskarżonegoŁ. Z.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. XIV części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 264 § 3 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 264 § 3 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.przy zastosowaniuart. 60 § 4 i 6 pkt 4 k.k.wymierzył mu karę500 (pięciuset) stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

XXXVII.na podstawieart. 69 k.k.orazart. 70 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 i 2 k.k.warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobecoskarżonegoŁ. Z.w pkt. XXXV kary pozbawienia wolności na okres4 (czterech) latpróby;

XXXVIII.na podstawieart. 73 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.oddał w okresie próbyoskarżonegoŁ. Z.pod dozór kuratora sądowego;

XXXIX.na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczyłoskarżonemuŁ. Z.na poczet orzeczonej wobec niego w pkt. XXXVI kary grzywny okres jego tymczasowego aresztowania od dnia 15 marca 2007 r. do dnia 10 grudnia 2007 r. przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny;
LXIII.na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonychB. C. (1),S. E. (1),M. M. (4),P. M. (2),I. S. (2),W. R. (1)iŁ. Z., od ponoszenia kosztów sądowych, w tym opłat w sprawie zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.

Z wyrokiem tym nie pogodzili się oskarżeni:B. C. (1),S. E. (1)iŁ. Z..
Obrońca oskarżonegoB. C. (1)zaskarżył wyrok w całości i zarzucił:

1
naruszenie przepisów postępowania, a toart. 7 k.p.k.polegające na dokonaniu dowolnej oceny materiału dowodowego, w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego myślenia, wyrażającej się uznaniem, iż oskarżony działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przezT. K., w sytuacji kiedy żadna z ok. 30 osób wchodzących w skład tej grupy nie ma żadnej wiedzy o oskarżonym, a sama osoba kierująca grupą wskazała na inne osoby, które dostarczały, przerabiały i podrabiały dokumenty, co z punktu widzenia charakteru działalności grupy potrzebującej takich dokumentów, uniemożliwia stwierdzenie, że nikt z członków nie miał wiedzy oB. C. (1), jak również, ze przekazano by wykonywanie takich czynności osobie zaufanej.

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na ustaleniu, iż:

- oskarżony –B. C. (1)– miał jakikolwiek kontakt z zorganizowaną grupą przestępczą kierowaną przezT. K.,
- oskarżony miał świadomość występowania i działalności zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przezT. K.,
- oskarżony czynił przygotowania do popełnienia przestępstwa zart. 270 § 1 k.k.
Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoS. E. (1)zaskarżył wyrok w całości i zarzucił:

I
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 k.p.k.poprzez naruszenie zasad swobodnej oceny dowodów, co przejawiało się w:

1
wyciągnięciu błędnych wniosków z dowodu w postaci zeznań świadkaT. K.w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego i uznaniu, żeT. K.jest kuzynem oskarżonegoS. E. (1), co skutkowało bezpodstawną odmową wiarygodności zeznaniom tego świadka, podczas gdyT. K.nie jest spokrewniony z oskarżonymS. E. (1), co wynika m.in. z protokołu rozprawy z dnia 19.01.2012 r. (k. karta 24716v), gdzie wyraźnie wskazano na stosunek do stron: obcy;

2
bezpodstawnej odmowie wiarygodności zeznaniom świadkaG. E., podczas gdy sam fakt pozostawania przez tego świadka z oskarżonymS. E. (1)w związku małżeńskim zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego nie mógł uzasadniać uznania zeznań za niewiarygodne;

II
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.poprzez całkowite pominięcie istotnych okoliczności ujawnionych podczas rozprawy głównej, tj. dowodów z zeznań świadków:S. B.,P. D. (3),B. S. (3),P. D. (4),S. K. (1),P. S. (3),Z. K. (2),P. R., podczas gdy z zeznań ww. świadków wynika m.in. że oskarżonyS. E. (1)nie miał wiedzy o istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej i nie był jej członkiem (nie mógł zatem również organizować nielegalnego przekroczenia granicy) oraz brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw do pominięcia zeznań ww. świadków lub do uznania ich za niewiarygodne;

III
obrazę przepisów prawa materialnego to.art. 258 § 1 k.k.poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że oskarżonyS. E. (1)brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej wyłącznie na tej podstawie, że wynajmował miejsca noclegowe osobom wchodzącym w skład tej grupy, podczas gdy w ustalonym przez Sąd Okręgowy stanie faktycznym nie doszło do realizacji żadnego ze znamion strony podmiotowej ani przedmiotowej tego czynu zabronionego, w szczególności:

1
oskarżonyS. E. (1)nie widział o istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przezT. K., a zatem nie mógł brać w niej udziału,

2
niezależnie od powyższego samo wynajmowanie miejsc noclegowych osobom wchodzącym w skład zorganizowanej grupy przestępczej nie stanowi realizacji znamienia strony przedmiotowej czynu, o którym mowa wart. 258 § 1 k.k.tj. „brania udziału w zorganizowanej grupie przestępczej”,

IV
obrazę prawa materialnego, tj.art. 264 § 3 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.kw zw. zart. 12 k.k.poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że oskarżonyS. E. (1)organizował innym osobom wbrew przepisom ustawy przekraczanie granic Rzeczypospolitej wyłącznie na tej podstawie, że wynajmował miejsca noclegowe osobom wchodzącym w skład zorganizowanej grupy przestępczej trudniącej się organizowaniem innym osobom nielegalnego przekraczania granic Rzeczypospolitej, podczas gdy w ustalonym przez Sąd Okręgowy stanie faktycznym nie doszło do realizacji żadnego ze znamion strony podmiotowej ani przedmiotowej tego czynu zabronionego, w szczególności:

1
oskarżonyS. E. (1)nie wiedział o procederze organizowania innym osobom wbrew przepisom ustawy przekroczenia granic Rzeczypospolitej, a czyn zabroniony zart. 264 § 3 k.k.może zostać popełniony wyłącznie w zamiarze bezpośrednim;

2
niezależnie od powyższego, samo wynajmowanie miejsc noclegowych osobom trudniącym się organizowaniem nielegalnego przekraczania granic Rzeczypospolitej nie stanowi realizacji znamienia strony przedmiotowej czynu zabronionego, o którym mowa wart. 264 § 3 k.k.tj. „organizowania innym osobom wbrew przepisom ustawy przekraczania granic Rzeczypospolitej.”

Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o:

1
na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.– o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie o0dmiennie co do istoty sprawy, poprzez:

a
uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów oraz

b
zasądzenie – zgodnie zart. 626 k.p.k.w zw. zart. 632 pkt. 2 k.p.k.– na rzecz oskarżonego od Skarbu Państwa kosztów procesu, w tym kosztów ustanowienia obrońcy z wyboru w wysokości (z uwagi na uzasadniony nakład pracy obrońcy i skomplikowany charakter sprawy) nie niższej niż trzykrotność stawki minimalnej wynikającej z Rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłaty za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej z urzędu.

2
Na wypadek, gdy Sąd Apelacyjny uznał, że zebrane dowody nie pozwalają na zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie odmiennie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

3
Na wypadek, gdyby Sąd Apelacyjny uznał, że w niniejszej apelacji nie wykazano należycie braku pokrewieństwa pomiędzy oskarżonymS. E. (1)i świadkiemT. K.(w szczególności, że osoby te nie są kuzynami), na podstawieart. 167 k.p.k.w zw. zart. 452 § 2 k.p.k.wniósł o przeprowadzenie dowodu z uzupełniającego przesłuchania oskarżone goS. E. (1)oraz świadkaT. K.na okoliczność braku jakiegokolwiek pokrewieństwa pomiędzy tymi osobami.

Obrońca oskarżonegoŁ. Z.zaskarżył wyrok w części dotyczącej skazania za czyn zart. 258 § 3 k.k.Obrońca sprecyzował zakres zaskarżenia podczas rozprawy odwoławczej i zarzucił:

I
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał w-pływ na jego treść, polegający na ustaleniu, że oskarżony działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w szczególności zaś, że nie kierował, w sytuacji, gdy zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie daje jednoznacznych podstaw do stwierdzenia, że oskarżony swymi działaniami tempore criminis wyczerpał znamiona czynu zabronionego zart. 258 kk.

II
obrazę przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia, a to:

-art. 434 § 1 pkt. 2 kpkw zw. zart. 4 kk, polegającą na braku należytego wskazania na jakiej podstawie prawnej Sąd Okręgowy uznał oskarżonego winnym czynów zabronionych zart. 258 k.k.

Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów zart. 258 k.k.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacje obrońców oskarżonychB. C. (1)iŁ. Z.nie są zasadne.
Zasadna natomiast jest apelacja obrońcy oskarżonegoS. E. (1), w tym zwarty w niej alternatywny wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy tego oskarżonego Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

I
Odnośnie do apelacji obrońcy oskarżonegoS. E. (1).
Zarzuty sformułowane w apelacji, w szczególności dotyczące niedostatków uzasadnienia zaskarżonego wyroku, są trafne.
Otóż Sąd Okręgowy, tłumacząc w motywach zaskarżonego wyroku (strony 36-38) powody, w następstwie których doszedł do przekonania o sprawstwie oskarżonegoS. E. (1), bardzo mocno akcentuje zeznania świadka, który „szczegółowo opisał warunki pobytu obcokrajowców u oskarżonego w mieszkaniu”. Sąd Okręgowy nie podaje jednak ani imienia i nazwiska tego świadka, ani żadnych innych danych lub okoliczności, które mogłyby pozwolić na zidentyfikowanie tego świadka i tym samym sięgnięcia do treści jego zeznań w ramach kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.
Na próżno też doszukiwać się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dowodów, i ich rzetelnej oceny, które legły u podstaw uznania przez Sąd Okręgowy, że oskarżonyS. E. (1)miał świadomość tego, że bierze udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezT. K.. Zamiast tego Sąd Okręgowy poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że: „Sąd jednoznacznie ustalił, iż oskarżonyS. E. (1)działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej trudniącej się organizowaniem przekroczenia granicy wbrew przepisom ustawy przez cudzoziemców” (strona 37 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Sprzeciw Sądu Apelacyjnego budzi także ocena dowodów dokonana przez Sąd Okręgowy (strony 37 i 38 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), sprowadzająca się do uznania za niewiarygodne zeznańT. K.na tej podstawie, że ma on być kuzynem oskarżonego (co – jak wynika z apelacji i wyjaśnieńS. E. (1)złożonych na rozprawie odwoławczej – jest na dodatek nieprawdą) orazG. E.dlatego, że jest żoną oskarżonego (strona 45 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Sąd Okręgowy, co prawda słusznie zauważa, że zeznania osób bliskich dla oskarżonych mogą być w znacznym stopniu nacechowane subiektywizmem, ale nie oznacza to wcale, że zeznania takie są z gruntu niewiarygodne. Nie ma tu bowiem żadnego automatyzmu. Rzecz jedynie w tym, aby zeznania takich osób oceniane były ze szczególną ostrożnością, o ile to możliwe w konfrontacji z treścią pozostałych dowodów przeprowadzonych na rozprawie. Nie znajduje żadnego oparcia w polskim prawie dowodowym dyskredytowanie wiarygodności zeznań osób bliskich dla oskarżonych, wyłącznie na tej tylko podstawie.
Tymczasemin concreto, z dowodów przeprowadzonych na rozprawie, może wynikać stan faktyczny zupełnie odmienny w porównaniu z tym, jaki ustalił Sąd Okręgowy. Wynika to przede wszystkim z zeznań:S. B.,P. D. (3),B. S. (3),P. D. (4),S. K. (1),P. S. (3),Z. K. (3)iP. R., z których wynika, że oskarżonyS. E. (1)nie brał udziału w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezT. K.oraz w przestępstwach popełnianych w jej ramach. Dowody te natomiast zostały przez Sąd Okręgowy pominięte. Nie zostały ocenione, a bez tego rzetelna analiza dowodów obyć się nie może. W tym świetle stwierdzenie przez Sąd Okręgowy, że oskarżonyS. E. (1)brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezT. K., jest arbitralne, dowolne, co wyklucza możliwość jego zaakceptowania przez Sąd Odwoławczy.
Niczego w tej sprawie nie przesądzając, przy ponownym rozpoznaniu, zechce Sąd Okręgowy, po starannym przeprowadzeniu wszystkich dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy oskarżonegoS. E. (1), dokonać rzetelnej, zgodnej z treścią tych dowodów, ich oceny.
Należy przy tym pamiętać, że podmiotowym warunkiem odpowiedzialności za przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.jest wina umyślna w formie zamiaru bezpośredniego lubquasi-ewentualnego, który zachodzi, gdy sprawca nie ma pewności co do przestępnego charakteru związku lub zorganizowanej grupy, w której uczestniczy, godząc się z taką możliwością. Skoro zatem występek zart. 258 § 1 k.k.można popełnić tylko umyślnie, to należy wykazać, że dana osoba miała świadomość istnienia grupy przestępczej i zamiar działania w jej ramach.
Jednakże odnotować tutaj także należy, że nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że sprawca nie działał w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, to nie zwalnia go to oczywiście od odpowiedzialności za inne, samodzielne przestępstwa.

II
Odnośnie do apelacji obrońców oskarżonychB. C. (1)iŁ. Z..
W obu apelacjach postawionozarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a toart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.iart. 424 § 1 pkt 2 k.p.k.(punkt 1apelacji obrońcy oskarżonegoB. C. (1)oraz punkt II apelacji obrońcy oskarżonegoŁ. Z.).
Zarzut ten jest chybiony z następujących powodów.
Przede wszystkim Sąd I instancji wykorzystał w toku rozprawy głównej wszelkie istniejące możliwości dowodowej weryfikacji tez aktu oskarżenia i twierdzeń obrony, w granicach niezbędnych dla ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii sprawstwa, winy, kwalifikacji prawnej przypisanych czynów, a w końcowym rezultacie dla rozstrzygnięcia o prawnej odpowiedzialności oskarżonychB. C. (1)iŁ. Z..
W szczególności Sąd meriti przesłuchał w toku rozprawy oskarżonych, w zakresie w jakim zdecydowali się oni na złożenie wypowiedzi przed Sądem, odczytując w pozostałym zakresie wcześniej składane przez nich wyjaśnienia. W sposób nienaganny Sąd przeprowadził dowody z zeznań świadków, w wypadkach dostrzeganych rozbieżności w treści oświadczeń składanych na kolejnych etapach postępowania w sprawie, lub niepamięci szczegółów zdarzenia, odczytując protokoły wcześniej złożonych przez nich zeznań.
W tej sprawie miała także znaczenie bezpośredniość postępowania dowodowego na rozprawie głównej. Nie ulega wątpliwości, że zasada bezpośredniości odgrywa obok zasady swobodnej oceny dowodów rolę trudną do przecenienia.
To właśnie Sąd pierwszej instancji dowody z wyjaśnień oskarżonych, a także z zeznań świadków, przeprowadził bezpośrednio na rozprawie głównej, miał bezpośredni z nimi kontakt w toku realizacji czynności dowodowych, oceniał złożone przez każdego z oskarżonych wyjaśnienia kierując się zarówno ich treścią, jak też własnymi spostrzeżeniami i wrażeniami wynikającymi z zachowania się osób przesłuchiwanych, ich reakcji mentalnych na zadawane pytania, postawy w toku realizowanej czynności przesłuchania i stosunku do tej czynności. To właśnie ten bezpośredni kontakt z osobami przesłuchiwanymi stwarzał właściwe warunki dla oceny wiarygodności składanych przez nich wyjaśnień i zeznań.
W wyczerpującym, w tej mierze, uzasadnieniu pisemnym wyroku, sporządzonym starannie i z dbałością o uwzględnienie i szczegółową analizę wszelkich faktów w sprawie istotnych, Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie logicznej zebrane dowody, w sposób w pełni przekonywający oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy i życiowego doświadczenia, przedstawiając, na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje własne przekonanie odnośnie wiarygodności tych dowodów, które Sąd włączył do faktycznej podstawy wyroku i dlaczego nie dał wiary pozostałym dowodom. Wnioski ocenne Sądu wyprowadzone zostały z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego (art. 410 k.p.k.), zgodnie z dyrektywami prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.) i bezstronności (art. 4 k.p.k.); a tym samym nie wykraczają one poza granice ocen zakreślonych dyspozycjąart. 7 k.p.k.
Zasadnym w tej sytuacji będzie przypomnienie utrwalonego od lat poglądu sformułowanego tak w doktrynie, jak też w judykaturze, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti w toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, wtedy dopiero, gdyby w procesie dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywomart. 7 k.p.k., pominął istotne w sprawie dowody, lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, wewnętrznie sprzeczne bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolnoodwoławczej.
Zarzut przy tym obrazy przepisuart. 7 k.p.k.i w związku z tym dokonania błędnych ustaleń faktycznych może być skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, że sąd orzekający - oceniając dowody - naruszy zasady logicznego rozumowania, nie uwzględni przy ich ocenie wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocena dowodów dokonana z zachowaniem wymienionych kryteriów pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., gdy nadto sąd nie orzeknie, z obraząart. 410 k.p.k.iart. 424 § 2 k.p.k.oraz nie uchybi dyrektywieart. 5 § 2 k.p.k.Tego rodzaju uchybień, tak w procesie dokonywania ustaleń faktycznych, jak też w odniesieniu do uzasadnienia wyroku Sądu meriti, sąd odwoławczy - jak wyżej wskazano - nie stwierdził i ich istnienia w żadnym stopniu nie uwiarygodnili skarżący.
Wbrew temu co wynika z apelacji dowody, które podlegały weryfikacji Sądu Okręgowego, ocenione zostały zgodnie z regułami swobody określonymi wart. 7 k.p.k., a swoje w tym względzie stanowisko Sąd ten w sposób należyty umotywował w pisemnym uzasadnieniu wyroku.
Zasada swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.) nie daje podstaw do apriorycznego preferowania lub dyskwalifikowania jednych dowodów na rzecz drugich i to według klucza najkorzystniejszego dla oskarżonych. Mając na uwadze zasady prawa dowodowego o wartości dowodowej nie decyduje to czy poszczególne dowody są korzystne albo niekorzystne dla oskarżonego, ale treść każdego z dowodów konfrontowana z innymi dowodami. Istotne także jest, by - tak jak w przedmiotowej sprawie uczynił to Sąd Okręgowy - stanowisko takie zostało należycie i przekonująco uzasadnione, a ocena ta była wszechstronna i wnikliwa. Słusznie więc, bo zgodnie z tymi zasadami, postąpił Sąd Okręgowy, kiedy preferencjom tym nie uległ.
Odmienna ocena dowodów, korzystna dla oskarżonych, jest naturalnie prawem apelujących. Nie wynika z niej jednak samo przez się, by ocena dokonana w sprawie przez Sąd Okręgowy charakteryzowała się dowolnością.
Równość wobec prawa, stanowiąca podstawę wszelkiej sprawiedliwości, wymaga, aby zasady postępowania dowodowego były stosowane bez względu na to ktoin concretona tym korzysta a kto traci. Nie ma więc w polskim prawie dowodowym takiej reguły, która nadawałaby pierwszeństwo dowodom korzystnym dla oskarżonego przed dowodami przemawiającymi na jego niekorzyść, tak jak i nie ma reguły o przeciwstawnej wymowie.
Sąd orzekający ma prawo, a nawet obowiązek, oceniania wszystkich dowodów przeprowadzonych w sprawie. Wymóg, aby podstawę wyroku stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej (art. 410 k.p.k.), oznacza konieczność znajdowania się w polu uwagi sądu w chwili rozstrzygania wszystkich okoliczności. Nie chodzi zaś o to, aby orzeczenie zapadło na podstawie wykluczających się dowodów, bo jest to oczywiście niemożliwe. Sąd ma prawo oprzeć się na jednych dowodach, a pominąć inne, jeśli ich treść jest rozbieżna. W takiej sytuacji istota rozstrzygania polega na daniu priorytetu niektórym dowodom. Obowiązkiem sądu jest wówczas wskazanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.).
Z obowiązku tego Sąd Okręgowy wywiązał się należycie. Sąd ten bowiem wnikliwie analizował wszystkie wyjaśnieniaB. C. (1)iŁ. Z.oraz zeznania świadków i logicznie wykazał, które i dlaczego oraz w jakim zakresie są wiarygodne. Ocenę tę przeprowadzono z poszanowaniem zasady obiektywizmu, na podstawie wszechstronnej analizy całokształtu materiału dowodowego. Nie wykazuje ona błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodów) czy logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) i jest zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a więc w sposób odpowiadający zasadzie swobodnej oceny dowodów określonej wart. 7 k.p.k.
W wypadku zatem, gdy pewne ustalenia faktyczne (tak, jak w tej sprawie) zależne są od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, nie można mówić o naruszeniu zasadyin dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobody ocen, wynikającej z treściart. 7 k.p.k., lub też przekroczenia przez sąd tych granic i wkroczenia w sferę dowolności ocen, a tego w apelacji nie wykazano.

III
W apelacjach obrońców oskarżonychB. C. (1)iŁ. Z.postawiono także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku (odpowiednio punkty 2 i I).
Zarzut ten jest chybiony.
Błąd w ustaleniach faktycznych (error facti) przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd "braku"), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd "dowolności"). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7 k.p.k.), na przykład: błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd.
W orzecznictwie trafnie podnosi się, że zarzut ten jest słuszny tylko wówczas: "gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania", nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 marca 1975 r., II KR 355/74, OSNPG 9/1995, poz. 84), przy czym jest to aktualne jedynie przy zarzucie błędu o charakterze "dowolności". Tego typu zarzut co do błędu w ustaleniach faktycznych to bowiem, jak zasadnie się wskazuje, nie sama odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego, lecz wykazanie, jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 22 stycznia 1975 r., I KR 197/74, OSNKW 5/1975, poz. 58). Natomiast zarzut błędu w ustaleniach o charakterze "braku" wiąże się ze wskazaniem nowych faktów lub dowodów (zob.art. 427 § 3 k.p.k.).
Tym samym zarzut taki może okazać się trafnym tylko wówczas, gdy podnoszący go w apelacji zdoła wykazać sądowi orzekającemu w I instancji uchybienie przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegające na nieuwzględnieniu przy jej dokonywaniu - tak zasad logiki, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, jak też całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności (art. 410 k.p.k.). W sytuacji, w której takowych uchybień on nie wykazuje, poprzestając na zaprezentowaniu własnej, nieliczącej się (na ogół) z wymogami tegożart. 410 k.p.k., nie sposób uznać, że rzeczywiście Sąd I instancji dopuścił się przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia tego rodzaju uchybienia.
Po przeprowadzeniu przez Sąd Apelacyjny kontroli odwoławczej należy stwierdzić, że Sąd I instancji, w tej mierze, w sposób poprawny zgromadził materiał dowodowy, dokonał prawdziwych ustaleń faktycznych, a także wyprowadził słuszne wnioski co do winy oskarżonychB. C. (1)iŁ. Z..
Apelujący stawiają tezy, które – w ich przekonaniu – mają uzasadniać zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku. Opiera się ona na założeniu, że to oskarżeniB. C. (1)iŁ. Z., nieprzyznający się do sprawstwa, wyjaśnili prawdę, natomiast dowody ich obciążające nie są wiarygodne.
Tym samym obrońcy ponownie forsują stanowisko jakie w swoich wyjaśnieniach zajęli oskarżeni. Wskazują przy tym fragmenty innych dowodów, które mają świadczyć o wiarygodności wersji przedstawionej przez każdego z oskarżonych. Z całą stanowczością trzeba podkreślić – dowodów i wersji, których treść była Sądowi Okręgowemu doskonale znana i została przez ten Sąd należycie rozważona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (strony 40-41).
Na tym przede wszystkim gruncie skarżący wyrażają przekonanie, że zebrane dowody i ujawnione okoliczności, które Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne nie dawały podstawy do przyjęcia, że oskarżeniB. C. (1)iŁ. Z.są sprawcami przypisanych im czynów.
W związku z tak sporządzonymi zarzutami i takim jak wyżej scharakteryzowano ich uzasadnieniem, merytoryczne odniesienie się do ich słuszności lub błędności nie jest możliwe. Wymagałoby to bowiem powtórzenia całego toku rozumowania Sądu pierwszej instancji, przeprowadzenia powtórnie analizy dowodów, odtworzenia podstaw dokonanych przez ten Sąd ustaleń faktycznych, czyli powtórzenia postępowania rozpoznawczego z tą różnicą, że dokonanego nie w oparciu o bezpośrednią realizację dowodów, lecz wyłącznie w oparciu o dowody z zawartych w aktach sprawy dokumentów. Takie wszakże przedsięwzięcie byłoby oczywiście sprzeczne z funkcją kontrolną sądu odwoławczego, która z racji samej swej istoty nie może polegać na powtórzeniu czynności kontrolowanych.
Wystarczy zatem powiedzieć, że Sąd Okręgowy – wbrew temu co wynika z apelacji – trafnie wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione albo nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Wszelkie wątpliwości jakie wysunięto w apelacjach zostały właśnie tam rozwiane.

IV
Odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonegoB. C. (1)należy odnotować.
Przede wszystkim nieuprawnione jest oczekiwanie skarżącego co do tego, że dla przypisania przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.konieczna wiedza sprawcy o szczegółach organizacji grupy, znajomość wszystkich osób ją tworzących, czy mechanizmu jej funkcjonowania. Nie jest również uzasadnione oczekiwanie formalnego potwierdzenia udziału w grupie. Jest tak dlatego, że strona podmiotowa tego formalnego przestępstwa obejmuje obie odmiany umyślności, zatem wystarczające jest, że sprawca ma świadomość istnienia grupy, akceptuje jej cele przestępcze i godzi się, by je realizowano, a nadto wystarczające jest, gdy sprawca przystępuje do grupy nie będąc pewny jej przestępczego charakteru, godząc się jednak z możliwością posiadania przez nią takich cech.
W realiach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Sąd I instancji trafnie uznał, że wskazane wyżej przesłanki zachodziły. Świadczy o tym szereg argumentów, które zasadnie dostrzeżone, zostały przez Sąd Okręgowy bezbłędnie ocenione i zaakcentowane.
Ustalenia poczynione przez Sąd Okręgowy mają solidne podstawy dowodowe. Przede wszystkim w zeznaniach:Z. K. (3),R. U.iM. W.. Znajdują także pełne potwierdzenie w dowodach rzeczowych uzyskanych w rezultacie przeszukania. Otóż u oskarżonego zakwestionowano przecież dziesiątki dokumentów oraz plików zawierających zeskanowane dokumenty, w znacznej mierze już sfałszowane przez oskarżonego, a w pozostałej części do tego przygotowane. Są to: dowody osobiste, paszporty, prawa jazdy, dowody rejestracyjne i karty pojazdów, dyplomy ukończenia studiów, świadectwa szkolne i zaświadczenia o ukończeniu kursów zawodowych obcych osób.
W tym świetle na próżno obrońca stara się przekonać, że gromadzenie tego rodzaju dokumentów, czy ich skanów, obcych osób i to w połączeniu z szerokim oferowaniem swoich przestępczych, bez mała hurtowych, usług w zakresie fałszowania dokumentów, zachwalaniem, wręcz reklamowaniem swoich metod i sprzętu jakim oskarżony dysponował, nie jest w stanie uzasadnić stanowiska, jakie w zaskarżonym wyroku zajął Sąd Okręgowy. Bezbłędnie zatem Sąd I instancji ustalił, że na podstawie tych dowodów i wynikających z nich okoliczności, sprawstwo i wina oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów nie nasuwa żadnych wątpliwości.
Tym samym nie może być skutecznie kwestionowane przed Sądem ustalenie, w szczególności nie czyni tego obrońca w apelacji, że oskarżonyB. C. (1)po prostu dobrze zdawał sobie sprawę, że bierze udział w zorganizowanej grupie przestępczej. Jako fałszerz dokumentów stanowi jej ważny element, gdyż bez jego udziału grupa ta nie byłaby w stanie osiągnąć swojego celu – popełniania przestępstw polegających na organizowaniu obywatelom Ukrainy przekroczenia wbrew przepisom granicy państwowej z Polski do Czech oraz z Polski do Niemiec. W każdym razie bez jego udziału osiągnięcie tego celu byłoby bardzo znacznie utrudnione.

V
Odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonegoŁ. Z.należy odnotować.
Obrońca nie ma racji nawet w sprecyzowanym przez siebie zakresie.
Jest tak dlatego, ponieważ to m.in. właśnie z wyjaśnień oskarżonegoŁ. Z.jasno wynika, że brał on udział w zorganizowanej grupie przestępczej. Oskarżony nie krył tego, że jego udział polegał na organizowaniu, przeprowadzaniu i transportowaniu obcokrajowców celem nielegalnego przekroczenia granicy. Zresztą oskarżony pogodził się przecież z przypisaniem mu innego czynu (punkt XXXVI części rozstrzygającej, punkt XIV części wstępnej zaskarżonego wyroku), z którego wprost wynika, że oskarżony popełnił ten czyn działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej.
Natomiast uwzględniając zeznania:T. R. (2),K. K. (4)iM. W.jest najzupełniej oczywiste, żeŁ. Z.był „liderem” tej zorganizowanej grupy przestępczej. Kierował bowiem tą grupą, dzielił i wypłacał kompanom (m.in.K. K. (4)) zysk uzyskany z tego procederu.
W tym świetle brak pewności świadkaT. K., akcentowany w apelacji, nawet gdyby przyjąć, że faktycznie kontaktował się on i rozliczał zT. R. (1)nie może posiadać takiego waloru, na jaki wskazuje w apelacji skarżący. Nie jest to bowiem wykluczone, że roląT. R. (2)było m.in. kontaktowanie i rozliczanie się zT. K.z polecenia oskarżonegoŁ. Z..
Sąd Apelacyjny nie podziela obaw skarżącego, żeT. R. (2)bezpodstawnie obciąża oskarżonegoŁ. Z.. Jest tak przede wszystkim dlatego, ponieważT. R. (2)wcześniej poniósł już odpowiedzialność karną za przypisane mu innym, prawomocnym wyrokiem, przestępstwa. O ile nawet, hipotetycznie tylko, można przyjąć, że w postępowaniu przygotowawczym mógł on, kierując się partykularnym interesem, pomniejszać swoją rolę w przestępstwie, to po skazaniu nie sposób tego uznać. Otóż przed Sądem, w tej sprawie, świadek ten nie miał już żadnego wiadomego interesu w tym, aby bezpodstawnie obciążać oskarżonegoŁ. Z.. Wręcz przeciwnie, gdyby podzielić zapatrywanie skarżącego – narażałby się tym na odpowiedzialność karną za składanie fałszywych zeznań. W każdym razie obrońca nie dostarcza w apelacji takich informacji lub argumentów, które mogłyby nasuwać uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności relacjiT. R. (2),K. K. (4), czyM. W..

VI
Czyny przypisane oskarżonymB. C. (1)iŁ. Z.zostały prawidłowo opisane i zakwalifikowane.
Kara wymierzona każdemu z oskarżonych, tak za poszczególne przypisane im przestępstwa, jak i kara łączna pozbawienia wolności (co dotyczy oskarżonegoB. C. (1)) – w świetle okoliczności zasadnie dostrzeżonych przez Sąd Okręgowy i właściwie ocenionych (strony 60-65 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), w szczególności tych obciążających poszczególnych oskarżonych – jest karą zasłużoną i sprawiedliwą.
O rażącej niewspółmierności kary nie można mówić w sytuacji, gdy sąd wymierzając karę (a tak właśnie jest w tej sprawie), uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami jej wymiaru, czyli wówczas, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego ustawową zasadę sądowego wymiaru kary, nie zostały przekroczone w rozmiarach nie dających się utrzymać w kontekście wymagań wynikających z ustawowych dyrektyw determinujących wymiar kary określonych wart. 53 k.k.
Kara łączna pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonegoB. C. (1)mieści się w granicach ustawowych (art. 86 § 1 k.k.). I tej kary, mając na względzie trafną argumentację Sądu Okręgowego, nie można uznać za nadmiernie surową, skoro orzeczono ją przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji.

VII
Mając to wszystko na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.
Od oskarżonychB. C. (1)iŁ. Z.zasądzono na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postępowanie odwoławcze, wobec ustalenia, że każdy z oskarżonych jest w stanie ponieść te wydatki bez nadmiernego wysiłku finansowego. Rozstrzygnięcie to odpowiada regule zawartej w 633k.p.k.i wart. 636 § 1 i 2 k.p.k., co oznacza m.in., że każdy z oskarżonych jest zobowiązany do poniesienia wspólnych kosztów procesu w ½ części.