Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej
VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Wołowie
Sygnatura akt: VII K 468/13
Data wyroku: 2014-04-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Paprocki
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Wolności
Podstawa prawna: art. 191 § 2 kk

Sygnatura aktVII K 468/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 kwietnia 2014 r.
Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Wołowie w składzie:
Przewodniczący SSR Tomasz Paprocki
Protokolant Edyta Lickiewicz
po rozpoznaniu w dniach 9 października 2013 r. i 23 kwietnia 2014 r.
sprawy
1.B. G. (1), synaR.iT.z domuK.,urodzonego (...)wB.
2.P. P., synaJ.iL.z domuW., urodzonego w(...)wB.
oskarżonych o to, że
w nocy z 15 na 16 kwietnia 2013 roku wB.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu, stosując przemoc w stosunku doR. G.polegającą na zadawaniu uderzeń rękoma po głowie oraz przedramieniu lewym, w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności w wysokości 50 złotych, spowodowali u niego obrażenia czynności narządów ruchu i CUN na czas poniżej dni 7 (siedmiu),
tj. o czyn zart. 191 § 2 kkiart. 157 § 2 kkw związku zart. 11 § 2 kk

******************

I

    uznaje oskarżonych  

B. G. (1)

            i  

P. P.

            za winnych tego, że w nocy z 15 na 16 kwietnia 2013 r. wB.w mieszkaniu pod adresem(...), działając wspólnie i w porozumieniu oraz w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności w wysokości 50 zł, pobiliR. G.w ten sposób, żeP. P.przytrzymywałR. G.na łóżku, aB. G. (1)zadawał mu uderzenia po głowie i lewej ręce nieustalonym narzędziem, powodując tym samym u  pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci licznych drobnych powierzchownych ran głowy i przedramienia lewego, to jest uznaje oskarżonegoB. G. (1)za winnego popełnienia przestępstwa zart. 191 § 2 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, a oskarżonegoP. P.za winnego popełnienia przestępstwa zart. 191 § 2 kki za to na podstawieart. 58 § 3 kkw zw. zart. 191 § 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw stosunku doB. G. (1), a na podstawieart. 58 § 3 kkw zw. zart. 191 § 2 kkw stosunku doP. P.wymierza im kary po 1 roku ograniczenia wolności, polegające na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym;

II
na podstawieart. 627 kpkiart. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychzasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłaty po 180 zł.

Sygn. akt VII K 468/13

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W nocy z 15 na 16 sierpnia 2013 r.R. G.przebywał w miejscu swojego zamieszkania wB.(...).
Około 1.30 w nocy, gdy spał, do jego mieszkania weszliB. G. (2)iP. P.i podeszli do jego łóżka.P. P.spytałR. G.czy „ma dla niego kasę?”, na coR. G.odpowiedział, że jej nie ma. WówczasB. G. (2)iP. P., działając w celu wymuszenia zwrotu pożyczonych 50 zł, zaatakowaliR. G.w ten sposób, żeP. P.powalił go na łóżko i na nim leżał aB. G. (2)uderzał go w głowę i lewe ramię nieustalonym przedmiotem. Wówczas przebudził się śpiący obokS. M., który zaczął odciągaćB. G. (2)i szarpać się z nim. NastępnieB. G. (2)iP. P.uciekli z mieszkania.
Dowód:
- zeznaniaR. G., k. 3, 78,
- zeznaniaS. M., k. 9,
- częściowo wyjaśnieniaP. P., k. 60.
W wyniku pobiciaR. G.doznał obrażeń w postaci licznych drobnych powierzchownych ran głowy i przedramienia lewego. Obrażenia te wywołane zostały uderzeniami zadanymi przezB. G. (2).
Dowód:
- opinia sądowo – lekarska, k. 13,
- zeznaniaR. G., k. 3.
W toku postępowania przygotowawczego i sądowegoB. G. (2)iP. P.nie przyznali się do popełnienia zarzucanego im czynu.

Sąd zważył:
W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wina, sprawstwo i okoliczności popełnienia przez oskarżonych czynu opisanego w części dyspozytywnej wyroku nie budziły wątpliwości sądu.
Nie dano wiary wyjaśnieniom oskarżonym w zakresie, w którym kwestionowali swoje sprawstwo, albowiem wyjaśnienia te stały w rażącej sprzeczności z zeznaniami świadków.
Dano wiarę wyjaśnieniomP. P.lecz jedynie w tej części, w której oskarżony potwierdził, że pożyczył kiedyś pokrzywdzonemu 50 zł.
Zeznania pokrzywdzonego i świadkaS. M., zdaniem sądu były spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniające. W związku z tym brak było podstaw ku temu, aby odmówić im wiarygodności.
Zeznania świadków potwierdzały się w treści opinii biegłego. Pokrzywdzony odniósł obrażenia, które odpowiadały mechanizmowi działania sprawców opisanemu przez świadków. Nadto zwrócić należy uwagę na fakt, że pokrzywdzony zaraz po zdarzeniu zawiadomił policję i wskazał sprawców.
Pokrzywdzony w zeznaniach jednoznacznie wskazywał, że motywem działania oskarżonych była chęć wymuszenia zwrotu wierzytelności. Wskazują na to zadane pokrzywdzonemu przed pobiciem pytanie o zwrot pożyczki oraz zaatakowanie go zaraz po stwierdzeniu, że nie posiada pieniędzy.
W tym stanie rzeczy sąd uznał, że oskarżeni dopuścili się popełnienia przypisanego im w wyroku czynu, tj. przestępstwa zart. 191 § 2 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.
Ponieważ pokrzywdzony konsekwentnie wskazywał, że oskarżonyP. P.przytrzymywał go na łóżku, gdyB. G. (1)zadawał mu uderzenia nieustalonym narzędziem, uzupełniono w tym zakresie opis przypisanego oskarżonym czynu. Co do uderzeń zadawanych przezP. P.pokrzywdzony stwierdzał, że w tym zakresie posiada jedynie częściową pamięć, pewny był jednak sposobu działania sprawców opisanego w części dyspozytywnej wyroku.
Sąd uznał, że obrażenia, których doznał pokrzywdzony, powstały od uderzeń zadanych przezB. G. (1), bowiem to on miał posłużyć się nieustalonym przedmiotem, którym ranił pokrzywdzonego. Charakter odniesionych przez pokrzywdzonego obrażeń, tj. rany głowy i przedramienia, wskazuje na to, że obrażenia te nie powstały od uderzeń gołymi rękoma.
Wymierzając oskarżonym kary, sąd kierował się wskazaniami opisanymi wart. 53 kk.
Sąd uznał za zasadne skorzystanie z dyspozycjiart. 58 § 3 kkoraz że stosownym będzie wymierzenie oskarżonym kar po 1 roku ograniczenia wolności, polegających na wykonywaniu prac na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie.
Dokonując wyboru kary sąd kierował się przede wszystkim tym, aby sprawcy odczuli realne konsekwencje swojego czynu a kara miała charakter wychowawczy. Tego warunku nie spełnia zaś kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, która nie stanowi żadnej realnej dolegliwości dla skazanego. Wymierzanie tego typu kary, w szczególności w stosunku do sprawców młodych, jest zdaniem sądu w przedmiotowym przypadku niezasadne. Wykonywanie nieodpłatnie pracy na cele społeczne może zadziałać na oskarżonych wychowawczo, a w przypadku nie podjęcia pracy kara ta zostanie zamieniona na karę pozbawienia wolności, która również stanowić będzie dla oskarżonych realną, a nie jedynie pozorną dolegliwość.
Stopień odniesionych przez pokrzywdzonego obrażeń, zdaniem sądu nie był również na tyle duży, aby w sprawie koniecznym było wymierzenie surowszej kary.
Okolicznością obciążającą oskarżonegoB. G. (1)było to, że to jemu przypisano spowodowanie obrażeń u pokrzywdzonego. Wskazać przy tym należy, że w przypadku pobicia pokrzywdzonego przez więcej niż jedną osobę, spowodowanie obrażeń zart. 157 kkmoże zostać przypisane tylko w wypadku ustalenia konkretnej osoby, która te obrażenia spowodowała. Niedopuszczalne jest zbiorcze przypisywanie wszystkim sprawcom spowodowania konkretnych obrażeń wywołanych przez niektórych, bądź też tylko jednego ze sprawców pobicia.
Okolicznością obciążającą oskarżonegoP. P.była jego uprzednia karalność.
Oskarżeni są młodzi oraz zdolni do wykonywania i podejmowania pracy. Co za tym idzie sąd obciążył ich kosztami procesu.