Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 182/14
Data wyroku: 2014-06-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Walenta, Barbara Plewińska, Jarosław Sobierajski
Słowa kluczowe: Przywłaszczenie
Podstawa prawna: art. 284 § 2 kk

Sygn. akt IXKa 182/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 czerwca 2014r.
Sąd Okręgowy w Toruniu - IX Wydział Karny - Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący -SSO Jarosław Sobierajski
Sędziowie -SSO Barbara Plewińska
-SSO Andrzej Walenta ( spr. )
Protokolant -st. sek. sąd. Magdalena Maćkiewicz
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w ToruniuBarbary Dryzner
po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2014r.,
sprawyT. K.oskarżonego o przestępstwo zart. 284§2 kk,
na skutek apelacji wniesionej przezProkuratora Rejonowego w Lublinieod wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 07 lutego 2014r., sygn. akt IIK 927/12

I
utrzymuje w mocyzaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
kosztami procesu za postępowanie odwoławczeobciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IXKa 182/14

UZASADNIENIE

T. K.
został oskarżony o to, że w okresie od 11 do 12 lipca 2011r. wT.woj.(...)dokonał przywłaszczenia powierzonego mu mienia w postaci nawigacji samochodowej(...)oraz telefonu komórkowego(...)nr. IMEI(...)o łącznej wartości 899zł na szkodęfirmy (...)-
-tj. o czyn zart. 284§2 kk;
Wyrokiem z dnia 7 lutego 2014roku Sąd Rejonowy w Toruniu, sygn. akt IIK 927/12, uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, kosztami postępowania obciążając Skarb Państwa.
Wyrok ten zaskarżyłw całości na niekorzyść oskarżonego oskarżyciel publiczny, zarzucając mu obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia:
-art. 7 kpkpoprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że w sprawie istnieją nie dające się usunąć wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego i uniewinnienie go od popełnienia zarzucanego mu czynu;
-art. 167 kpkw zw. zart. 366 kpkorazart. 410 kpkpoprzez zaniechanie dalszego przeprowadzenia dowodów w postaci przesłuchania żony oskarżonego, która była obecna w domu w czasie przygotowywania przez oskarżonego paczek do wysyłki oraz uzyskania całości dokumentacji dotyczącej przesyłki, procedur stosowanych przy jej przewozie oraz zapisów monitoringu z miejsc jej załadunku i przeładunku, pomimo, że mogły one okazać się przydatne dla weryfikacji okoliczności kluczowych dla oceny zachowania oskarżonego i jego odpowiedzialności.
Powołując się na powyższe skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżyciela publicznego, jako bezzasadna w stopniu oczywistym, nie zasługiwała na uwzględnienie.
Skarżący niezasadnie zarzuca, jakoby wskutek dokonania błędnej analizy materiału dowodowego, sąd I instancji dowolnie przyjął, że zachodzą wątpliwości co do tego, czy oskarżony dopuścił się przywłaszczenia telefonu komórkowego i nawigacji, o których mowa w akcie oskarżenia i stwierdziwszy, że nie ma możliwości ich rozstrzygnięcia, korzystając zart. 5§2 kpk– uniewinnił go od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Stwierdzić należy, że po dokonaniu zgodnej z regułami określonymi wart. 7 kpkoceny dowodów sąd meriti słusznie uznał, że brak jest uzasadnionych podstaw do zakwestionowania konsekwentnych wyjaśnień oskarżonego, który stanowczo – zarówno wobec przedstawicieli byłego pracodawcy, jak i w toku postępowania – utrzymywał, że telefon komórkowy oraz nawigacja umieszczone zostały przez niego w paczkach, które odebrał od niegoA. B..
Zastrzeżeń skarżącego co do prawidłowości tego stanowiska nie sposób podzielić.
Oskarżony faktycznie mógł mieć interes w tym, by „zatrzymać” sobie telefon i nawigację. Z drugiej strony, wysoce wątpliwe wydaje się, by sam zwracał wówczas uwagę przedstawiciela pracodawcy, który w rozmowie telefonicznej zgłaszał mu pretensje tylko co do braku telefonu w otrzymanej przesyłce, na to, że powinna być w niej również i nawigacja, a z zeznańA. G.iP. P.wynikało, że fakt ten uświadomił im dopiero oskarżony. Gdy uwzględni się fakt, że po zakończeniu współpracy przez(...)i oskarżonego, sporna między nimi była kwestia rozliczeń za korzystanie przez niego z samochodu prywatnego do celów służbowych (firma miała wobec niego dług) - oceniając rzecz rozsądnie - stwierdzić należy, że w istocie nie tylko on, ale i pokrzywdzony miał interes w tym, by fałszywie przedstawiać okoliczności zwrócenia przez oskarżonego firmie powierzonych mu przedmiotów.
Złożonych przez niego wyjaśnień nie podważały natomiast żadne z ustalonych okoliczności, ani zgromadzonych dowodów.
Zeznający na jego niekorzyść przedstawiciele byłego pracodawcy swojego przekonania, że to właśnie oskarżony zatrzymał w celu przywłaszczenia brakujące w paczce telefon i nawigację nie wsparli wskazaniem na żadne dowody przesądzające o sprawstwie oskarżonego. Postawiona przez nich teza, że to on jest osobą winną ich utraty przez firmę, była w istocie jedynie ich subiektywnym przypuszczeniem co do przebiegu wydarzeń wysnutym wyłącznie na podstawie tego, że tych przedmiotów, które winien był zwrócić oskarżony, nie było w paczce, nie znajdującym oparcia w żadnych konkretnych okolicznościach, jak np. wyniki postępowania reklamacyjnego, które wykluczyłoby zaistnienie nieprawidłowości na etapie dostawy. Zaniechanie złożenia przez pokrzywdzonego reklamacji - co wydaje się naturalnym posunięciem w sytuacji ujawnienia braków w zawartości przesyłki, której stan uzasadnia podejrzenie o możliwą ingerencję na etapie dostawy - wskazuje na to, że pracodawcy, który obwinił oskarżonego o zabór przedmiotów wskazanych w akcie oskarżenia, zależało nie tyle na rzetelnym wyjaśnieniu okoliczności sprawy co obciążeniu oskarżonego faktem dokonania czynu na szkodę firmy.
Brak było też dokumentów, które pozwoliłyby odtworzyć szczegółową zawartość poszczególnych paczek w momencie nadania i stwierdzić, że w jednej z nich oskarżony na pewno nie wysłał telefonu i nawigacji.
Kurierzy w ogóle nie posiadali (i nie mogli posiadać) wiedzy o zawartości paczek.
W świetle całokształtu zebranych dowodów prawdopodobna była natomiast alternatywna wersja wydarzeń, z której wynikało, że telefon i nawigacja zostały przez pokrzywdzonego utracone bez udziału oskarżonego. Z poczynionych ustaleń wynika wszak, że nadana przez niego przesyłka, składająca się z 5 oddzielnych paczek, do pokrzywdzonego trafiła za pośrednictwem dostawcy, który sam korzystał z pomocy trzech innych podmiotów, a w toku dostawy dostęp – poza trzema kurierami – mogła mieć do niej także nieustalona liczba osób (pracowników?) w dwóch magazynach, w których była ona w trakcie transportu przechowywana. Mimo stosowania przez firmy przewozowe zabezpieczeń, takich, jak monitoring miejsc załadunku i plombowania pojazdów przewożących przesyłki, niekontrolowany kontakt z nadanymi przez oskarżonego paczkami mogły mieć także poza znanymi z nazwiska kurierami osoby trzecie. Przy odbiorze okazało się zaś, że ta z paczek, w której według oświadczenia oskarżonego miał znajdować się telefon wraz z nawigacją, jako jedyna (wyraźnie wskazywał na to dostarczający ją bezpośrednio do pokrzywdzonego kurierM. K.) była pognieciona, a taśma zabezpieczająca umieszczona na starym liście przewozowym przyczepionym do znajdującego się w niej pudełka, w które bezpośrednio miał być zapakowany telefon, była rozcięta.A. G., który otwierał przesyłkę, opisując stan tego kartonu, stwierdził, że wyglądało to tak, jakby ktoś zakleił pudełko od telefonu przed zwrotem i ponownie je rozciął. Co więcej, w kartonie tym brak było w ogóle oryginalnego opakowania po nawigacji. Przesyłka nie nosiła więc wprawdzie śladów zewnętrznych uszkodzeń, jednakże taki jej stan – gdy oceniać rzecz rozsądnie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - dawał uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że na etapie transportu ktoś mógł dokonać ingerencji w jej zawartość - zabrać przedmioty, o których przywłaszczenie oskarżonoT. K.i ponownie ją zapakować tak, by fakt ten nie był widoczny na pierwszy rzut oka. Podkreślenia wymaga, że ze zgodnych ze sobą wyjaśnień oskarżonego i zeznań rozpakowującego ją pracownika firmy wynika, że paczka zawierająca karton z telefonem była tylko ostreczowana, a więc nie była zapakowana w jakiś charakterystyczny, trudny do odtworzenia bez wzbudzania podejrzeń, sposób. Taka wersja wydarzeń nie została wykluczona w toku postępowania reklamacyjnego. Mimo, że faktycznie powszechnie wykorzystuje się obecnie pośrednictwo firm dostawczych przy transporcie różnych przesyłek i że taki sposób transportu cieszy się społecznym zaufaniem, mogło być zatem tak, że akurat w wypadku przesyłki nadanej przez oskarżonego doszło do jakichś nieprawidłowości, które przecież sporadycznie, mimo starań trudniących się tym podmiotów, jednak się zdarzają.
Sąd I instancji słusznie uznał w tej sytuacji, że niemożliwe jest w zgodzie z obowiązującymi w procesie karnym standardami oceny dowodów przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za popełnienie zarzucanego mu przestępstwa. Brak kartonu po nawigacji mógł świadczyć o tym, że oskarżony nie włożył jej do paczki, czarna taśma na nieoryginalnym kartonie od telefonu nie musiała zostać przecięta w czasie dostawy, a paczka mogła się przypadkowo pognieść w czasie transportu. W realiach sprawy nie da się jednak wykluczyć tego, że telefon i nawigacja rzeczywiście wyjęte zostały z paczki już po nadaniu jej przez oskarżonego. Taki przebieg wydarzeń jest równie prawdopodobny w świetle zgromadzonych dowodów, jak to, że oskarżony w ogóle nie umieścił w przesyłce telefonu i nawigacji.
Całkowicie chybiona jest próba podważenia tego wniosku jako przedwczesnego poprzez wskazywanie na fakt „zaniechania kontynuowania przez sąd postępowania dowodowego”.
Nie sposób czynić sądowi zarzutu z tego, że nie przeprowadził wskazanych w apelacji dowodów - których za przydatne do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy na etapie postępowania dowodowego nie uważał także skarżący - w celu ustalenia stanu technicznego przesyłki na każdym z etapów doręczenia i możliwości ingerencji w nią przez osoby trzecie. Skoro zgromadzone dowody pozwoliły na wyjaśnienie, jakie były losy przesyłki, a z zeznań osób, o których wiadomo, że miały z nią styczność, wynika, że w ich obecności nie doszło do ingerencji w jej zawartość i brak było zewnętrznych uszkodzeń, jako uchybienia nie można traktować niepodjęcia przez sąd starań o pozyskanie dowodów z ewentualnie prowadzonego w miejscach magazynowania paczek monitoringu tylko po to, by ustalić, czy nie utrwalono na nich faktu takiej ingerencji i niezwrócenia się o dodatkowe (jakie?) dokumenty dotyczące okoliczności przewozu. Zwłaszcza, że – abstrahując już od tego, czy można rozsądnie przypuszczać, że osoba chcąca „okraść” paczkę będzie to robiła w miejscu monitorowanym - w świetle dotychczas zebranych dowodów brak jest uzasadnionych podstaw do stwierdzenia, że paczki nadane przez oskarżonegoprzez cały czasznajdowały się w zasięgu kamer monitoringu. To, że miejsca załadunku są monitorowane – jak uczy doświadczenie - nie oznacza wcale jeszcze, że w centrach załadunkowych nie ma ustronnych miejsc, w których możliwe byłoby dokonanie dyskretnej ingerencji w zawartość przesyłki o niewielkich rozmiarach i wadze.
Skutecznej podstawy zarzutu naruszeniaart. 366 kpkw zw. zart. 167 kpknie może w realiach sprawy stanowić również fakt nieprzesłuchania żony oskarżonego w celu sprawdzenia, czy nie posiada ona żadnych wiadomości na temat zawartości paczek, sposobu ich zapakowania lub ewentualnego posiadania nawigacji i telefonu przez oskarżonego po nadaniu przesyłki. Z wyjaśnień oskarżonego, który najbardziej zainteresowany byłby tym, aby ktoś potwierdził fakt włożenia przez niego telefonu komórkowego i nawigacji do paczki, wynika jedynie tyle, że była obecna gdzieś w domu podczas jej pakowania (k. 80). Skoro nie została ona przesłuchana w toku postępowania przygotowawczego, a skarżący mimo tego nie wniósł o odebranie od niej zeznań na rozprawie, najwyraźniej również i on – tak, jak sąd I instancji po analizie wyjaśnień oskarżonego - oceniał posiadanie przez nią informacji, które umożliwiałyby weryfikację wyjaśnień oskarżonego jako nierealne.
Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego też jako słuszny został on utrzymany w mocy.
Kosztami procesu za postępowanie odwoławcze, po myśliart. 636§1 kpk, obciążono Skarb Państwa.