Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Kz 113/14
Data wyroku: 2014-02-14 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Zbigniew Mierzejewski, Krystyna Pisarska, Wojciech Janicki
Słowa kluczowe: Zeznania świadków
Podstawa prawna: art. 618 a kpk

Sygn. akt V Kz 113/14

POSTANOWIENIE
Dnia 14 lutego 2014 r.

Sąd Okręgowy w Łodzi V Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: Sędzia S.O. Wojciech Janicki
Sędziowie: S.O. Zbigniew Mierzejewski (sprawozdawca)
S.O. Krystyna Pisarska

Protokolant: staż. Dorota Lerka
przy udziale Prokuratora Katarzyny Durzyńskiej
po rozpoznaniu w sprawieM. W.
oskarżonego o czyn zart. 286 § 1 k.k.
zażalenia wniesionego przez świadkaM. R.
na postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi z dnia 2 grudnia 2013 roku
w przedmiocie przyznania świadkowi zwrotu kosztów podróży
na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 2 k.p.k.w zw.art. 618a § 1 i 2 k.p.k.

postanawia:

zmienić zaskarżone postanowienie podwyższając przyznaną świadkowiM. R.kwotę tytułem zwrotu kosztów dojazdu do Sądu do 208,95 zł (dwustu ośmiu złotych dziewięćdziesięciu pięciu groszy).

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2013 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi Widzewa w Łodzi przyznał świadkowiM. R.kwotę 90,80 złotych tytułem zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę w dniu 28 listopada 2013 roku zW.i z powrotem.
Postanowienie Sądu Rejonowego zaskarżył zażaleniemM. R.. Wskazał, iż przyznana kwota nie pokrywa w całości poniesionych przez niego rzeczywistych kosztów dojazdu.
Zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść postanowienia, to jestart. 618a § 1 k.p.k., polegającą na błędnej interpretacji wskazanego przepisu i przyjęciu, iż wybrany przez świadka środek transportu tj. własny samochód osobowy nie był celowy i racjonalny.
W konkluzji zażalenia skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyznanie mu kosztów dojazdu w wysokości wynikającej za przejazd odległości 250 km własnym samochodem osobowym wraz z uwzględnieniem kosztów wynikających eksploatacji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie świadkaM. R.jest zasadne.
Sąd Rejonowy oceniając wybór świadka co do sposobu dojazdu doŁ.zW.na rozprawę uznał, iż decyzja o podróży własnym samochodem nie była wyborem racjonalnym, ponieważ możliwe było także dotarcie do sądu na rozprawę zaplanowaną na godzinę 12.00 pociągiem, a następnie komunikacją miejską.
Przedstawiona wyżej argumentacja Sądu Rejonowego była błędna i sprowadzała się w istocie do konkluzji, że prawo wyboru przez świadka sposobu dojazdu do sądu wynikające z treściart. 618 a § 1 k.p.k.tylko wówczas może zostać uznane za racjonalne i celowe, gdy będzie polegać na wyborze najtańszego środka transportu.

Argumenty podnoszone w zaskarżonym postanowieniu co do stanu zdrowia świadka, który umożliwia mu korzystanie z komunikacji miejskiej nie dość, że wobec braku jakichkolwiek danych pozwalających na powzięcie takiej oceny, muszą zostać uznane za całkowicie dowolne, to stanowią w istocie dodatkowe rygory nie wynikające wprost zart. 618 a k.p.k., limitujące wybór przez świadka środka transportu.
Mając na uwadze czas poświęcony na dojazd do sądu zW., który przy uwzględnieniu rozkładu jazdy i oczekiwaniu na dogodne połączenie przy podróży własnym samochodem jest nieporównywalnie krótszy od podróży pociągiem, w obecnych realiach gospodarczych i cywilizacyjnych w żadnym razie nie można uznać wyboru dojazdu własnym samochodem po najkrótszej trasie jako wyboru nieracjonalnego i niecelowego.
Mając powyższe na uwadze należało zmienić zaskarżone postanowienie przyznając świadkowi zwrot kosztów dojazdu w kwocie 208,95 zł jako wynikającej z iloczynu przejechanych w obie strony 250 km i stawki za kilometr dla pojazdu o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3w wysokości 0,8358 zł wynikającej zrozporządzenia Ministra Infrastruktury z 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy(Dz.U. nr 27, poz. 271 ze zm.).