Sąd Okręgowy w Lublinie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 264/13
Data wyroku: 2014-07-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Robert Hałabis
Słowa kluczowe: Odszkodowanie, Zadośćuczynienie, Dobra Osobiste
Podstawa prawna: art. 417 § 1 k.c.; art. 23 k.c. w zw. z art. 24 § 1 k.c. i art. 448 k.c. ; art. 4441 § 1 k.c.

Sygn. aktI C 264/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 lipca 2014 roku

Sąd Okręgowy w Lublinie I Wydział Cywilny w składzie:
Przewodniczący:  SSO Robert Hałabis
Protokolant:   sekr. sąd. Ewa Wolniak
po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2014 r. w Lublinie na rozprawie
sprawy z powództwaM. K. (1)
przeciwko Skarbowi Państwa – Komendantowi Powiatowemu Policji wP.zastąpionemu procesowo przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa
o zapłatę
______________

I
oddala powództwo;

II
zasądza od powodaM. K. (1)na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej kwotę 7.200 zł (siedem tysięcy dwieście złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego;

III
przejmuje na rachunek Skarbu Państwa nieuiszczone opłaty sądowe, których powód nie miał obowiązku uiścić.

I C 264/13

UZASADNIENIE
W pozwie z dnia 8 marca 2013 r. powódM. K. (1)wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa – Komendanta Powiatowego Policji wP.kwoty 206.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu.
W uzasadnieniu zgłoszonego żądania powód wyjaśnił, że decyzją z dnia 27 kwietnia 2007 r. Urząd Miejski wP.orzekł o jego wymeldowaniu z pobytu stałego wP., przyul. (...)ustalając, że na podstawie wyroku rozwodowego z dnia 13 września 2005 r. orzeczono o eksmisji powoda z tego lokalu, a eksmisja została przeprowadzona, zaś rzeczy osobiste powoda w dniu zatrzymania zostały przekazane pod dozór Policji. Powód od dnia 11 sierpnia 2005 r. przebywał w zakładzie karnym i wyszedł na wolność w sierpniu 2008 r. W tym okresie przeprowadzona została jego eksmisja z lokalu i jego tzw. rzeczy osobiste zostały przekazane przez byłą żonę Policji. Ich wartość powód określił na kwotę 106.000 zł, przy czym Komenda Powiatowa Policji wP.nie dysponuje listą przejętych i zniszczonych rzeczy. Wskazana jednostka Policji na skierowane przez powoda żądanie zastosowała presję psychiczną, co odbiło się na stanie jego zdrowia psychicznego i z tego powodu prócz wartości rzeczy ruchomych winna zostać zasądzona od pozwanego także kwota 100.000 zł tytułem zadośćuczynienia (pozew – k. 2-3).
W odpowiedzi na pozew Skarb Państwa – Komendant Powiatowy Policji wP.zastąpiony procesowo przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Uzasadniając swoje stanowisko pozwany wskazał, że żądania powoda są w całości bezzasadne, bowiem z okoliczności przytoczonych w pozwie w żadnej mierze nie wynika odpowiedzialność Skarbu Państwa. Odwołując się do przepisuart. 417 i nast. k.c.pozwany zaakcentował, że ciężar udowodnienia odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa spoczywa na powodzie zgodnie zart. 6 k.c., podobnie jak w kwestii żądania zasądzenia zadośćuczynienia na zasadachart. 23 i 24 k.c.w zw. zart. 445 i 448 k.c.Niezależnie zaś od tego roszczenia dochodzone pozwem są przedawnione na podstawieart. 4421§ 1 k.c., gdyż zostały zgłoszone po upływie 3-letniego terminu przedawnienia wynikającego ze zdarzeń jakie miały mieć miejsce w latach 2005-2007. Nie istnieją przy tym dowody na poparcie twierdzenia powoda, jakoby Skarb Państwa przejął jakiekolwiek rzeczy stanowiące własność powoda(odpowiedź na pozew – k. 42-46).

Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że powództwo zostało oparte przez powoda na w żaden sposób nie udowodnionej podstawie faktycznej, która mogłaby wskazywać na odpowiedzialność odszkodowawczą wobec powoda pozwanego Skarbu Państwa – Komendanta Powiatowego Policji wP.(art. 6 k.c.w związku zart. 232 k.p.c.). Już z tej przyczyny powództwo jest w sposób oczywisty w okolicznościach faktycznych tej sprawy bezzasadne, dlatego w całości należało je oddalić.
PowódM. K. (1)wprost wskazał w swoich wyjaśnieniach, że są to jego przypuszczenia. Otóż, według twierdzeń powoda zamieszkuje on wP.przyul. (...). W latach 2005-2008 odbywał karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym. Pozostawał w związku małżeńskim zM. K. (2). Małżeństwo to zostało rozwiązane przez rozwód, a postępowanie o podział majątku wspólnego nie zostało przeprowadzone. Całe mienie jako znajdowało się w lokalu mieszkalnym i warsztacie przydomowym stanowiło zdaniem powoda tylko jego własność. Majątek ten został zabezpieczony przez Policję, co wynika z twierdzeń jego byłej żony w sprawie jego wymeldowania z lokalu. Kiedy powód wrócił do lokalu mieszkalnego po opuszczeniu zakładu karnego, była żona już się wyprowadziła, a rzeczy ruchomych jakie wymienił w załączniku do pozwu w 110 pozycjach już nie było, co oznacza, iż rzeczy te zostały przez Policję ukradzione(wyjaśnienia powoda – k. 76v-77).
Zeznająca natomiast w sprawie sąsiadka powodaH. K.stwierdziła zaś, że kiedy powód miał opuścić zakład karny i wrócić do domu po odbyciu kary pobawienia wolności, jego żonaM. K. (2)się wyprowadziła i wywiozła ze sobą z domu rzeczy ruchome, które organom Policji nie były do depozytu przekazywane, a niektóre z tych rzeczy pewnie sprzedała
    (zeznanie świadka – k. 84v-85). Prowadzący zaś sprawę administracyjną urzędnik w przedmiocie wymeldowania powoda z pobytu stałego na wniosek jego żony zawarł w uzasadnieniu jednej z zapadłych w tym postępowaniu decyzji o wymeldowaniu, oparte na wyjaśnieniachM. K. (2)stwierdzenie, że „rzeczy osobiste w dniu zatrzymania zostały przekazane po dozór policji”
    (zeznanie świadkaP. M.– k. 85v; decyzja Urzędu Miejskiego wP.nr(...)z dnia 27 kwietnia 2007 r. o wymeldowaniu powoda z pobytu stałego – dołączone akta administracyjne; protokół przesłuchaniaM. K. (2)we wskazanym wyżej postępowaniu administracyjnym; oświadczenieH. K.– k. 47).
Należy w tych okolicznościach faktycznych wyjaśnić jedynie, że w każdym przypadku dla powstania cywilnej odszkodowawczej odpowiedzialności muszą zostać spełnione przesłanki, według których wystąpiło:

1
zdarzenie wyrządzające szkodę, za które prawo czyni dłużnika odpowiedzialnym (niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania albo czyn niedozwolony),

2
szkoda mająca charakter majątkowy (na osobie lub mieniu) lub niemajątkowy (doznana krzywda),

3
związek przyczynowy pomiędzy tymi zdarzeniem, a szkodą.

Skoro zatem tego rodzaju okoliczności w tej sprawie w ogóle nie zostały przez powoda wykazane, to odpowiedzialność odszkodowawcza Skarbu Państwa zarówno na podstawieart. 417 § 1 k.c.(za szkodę majątkową), jak i na podstawieart. 23w zw. zart. 24 § 1 k.c.iart. 448 k.c.(za szkodę niemajątkową – krzywdę) – w rachubę w tej sprawie nie wchodzi.
Zgodnie zart. 417 § 1 k.c., za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Ponieważ brak jakichkolwiek dowodów na to, aby Skarb Państwa – Komendant Powiatowy Policji wP.kiedykolwiek znalazł się w posiadaniu rzeczy ruchomych stanowiących własność powoda, jak również aby dopuścił się bezprawnego naruszenia jego dóbr osobistych (art. 23w zw. zart. 24 § 1 k.c.iart. 448 k.c.), polegającego na stosowaniu przez funkcjonariuszy Policji wobec powoda presji psychicznej skutkującej pogorszeniem się jego stanu zdrowia psychicznego, to w takiej sytuacji żądanie zasądzenia przez powoda od pozwanego tak odszkodowania, jak i zadośćuczynienia było w sposób oczywisty bezzasadne, oparte bowiem na życzeniowej postawie powoda.
Jednakże nawet gdyby okazało się, że do powstania szkody spowodowanej przez pozwanego doszło, to powództwo także nie mogłoby zostać uwzględnione z uwagi na skutecznie podniesiony przez pozwany Skarb Państwa zarzut przedawnienia roszczeń powoda – co w okolicznościach sprawy nie stanowi nadużycia prawa. Zgodnie bowiem zart. 4421§ 1 k.c., roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Ponieważ powód od powzięcia wiedzy o zaistnieniu – w jego przekonaniu – szkody spowodowanej rzekomo przez funkcjonariuszy Policji dowiedział się po opuszczeniu zakładu karnego i powrocie do miejsca zamieszkania w 2008 r., to zarzut przedawnienia jest w pełni skuteczny.
W tych okolicznościach powództwo należało w całości oddalić (pkt I wyroku).
Rozstrzygnięcie o kosztach procesu pomiędzy stronami oparte zostało na zasadzie odpowiedzialności za wynik procesu (art. 98 § 1 i 3 k.p.c.w związku zart. 99 k.p.c., art. 11 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa – j.t.: Dz.U. z 2013 r. poz. 1150 – oraz§ 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu– j.t.: Dz.U. z 2013 r. poz. 461), skoro powód opuścił zakład karny i przebywa na wolności, a oczywiście bezzasadne roszczenia określone w pozwie zgłosił na własne ryzyko (pkt II wyroku).
Natomiast nieuiszczoną opłatę od pozwu na podstawieart. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz.U. z 2010r. Nr 90, poz. 594 z późn. zm.), przejąć należało na rzecz Skarbu Państwa wobec braku podstaw do obciążenia nią którejkolwiek ze stron, z uwagi na wynik procesu oraz treść postanowienia z dnia 19 kwietnia 2013 r., zwalniającego powoda od kosztów sądowych w całości(k. 23)– pkt III wyroku.
Mając przytoczone motywy na względzie Sąd Okręgowy w Lublinie – na podstawie powołanych przepisów – orzekł jak w wyroku.