Sąd Okręgowy w Lublinie
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 80/14
Data wyroku: 2014-05-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Okręgowego Andrzej Mikołajewski –
Słowa kluczowe: Przedawnienie roszczeń
Podstawa prawna: art. 751 pkt 2 k.c.

Sygn. akt II Ca 80/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 maja 2014 roku

Sąd Okręgowy w Lublinie II Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Sądu Okręgowego Andrzej Mikołajewski – spr.
Protokolant Katarzyna Gustaw
po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 roku w Lublinie
na rozprawie
na rozprawie
sprawy z powództwa(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wW.
przeciwkoK. K.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Puławach – VI Zamiejscowego Wydziału Cywilnego z siedzibą w Rykach z dnia 29 listopada 2013 roku, sygn. akt VI C 701/13

I
oddala apelację;

II
oddala wniosek powoda o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.

Sygn. akt: II Ca 80/14

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 26 marca 2013 roku powód(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wW.domagał się zasądzenia na jego rzecz od pozwanegoK. K.kwoty 3.080,39 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, z umowy, której przedmiotem było świadczenie przezWyższą Szkołę (...)wW.usług edukacyjnych.
*
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2013 roku Sąd Rejonowy w Puławach VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Rykach:
I. oddalił powództwo w całości;
II. przejął nieuiszczone koszty sądowe na rachunek Skarbu Państwa;
III. nie obciążył powoda kosztami postępowania.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
K. K.w dniu 1 października 2003 roku zawarł umowę zWyższą Szkołą (...)wW.w zakresie odbycia studiów na przedmiotowej uczelni na kierunku stosunki międzynarodowe. Zgodnie z umową student był zobowiązany do uiszczania opłat za naukę w postaci czesnego w kwocie 390 zł miesięcznie. W roku akademickim 2006/2007 wysokość raty miesięcznej została określona na kwotę 410 zł. Pozwany w okresie od stycznia 2006 roku do kwietnia 2006 roku nie uiścił rat za czesne w łącznej kwocie 1.640 zł.
W dniu 9 listopada 2011 rokuWyższa Szkoła (...)z siedzibą wW.sprzedała wierzytelność z tego tytułu powodowi. Powód w dniu 16 listopada 2011 roku wezwałK. K.do zapłaty kwoty 2.791,75 zł (należność główna wraz z odsetkami).
Sąd Rejonowy wskazał, na podstawie jakich dowodów ustalił powyższy stan faktyczny, dodając, że jest on bezsporny.
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał powództwo za niezasadne.
Sąd Rejonowy podniósł, że zgodnie zart. 117 § 1 k.c.z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Sąd Rejonowy uwzględnił podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia wskazując, że roszczenie powoda jest roszczeniem z umowy z tytułu nauki. W myślart. 118 k.c.jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Przepisem szczególnym jestart. 751 pkt 2 k.c., który stanowi, że roszczenia z umów z tytułu nauki, jeśli przysługują osobom trudniącym się zawodowo takimi czynnościami, przedawniają się z upływem lat dwóch. Nie ulega wątpliwości, iż takim zakładem w rozumieniu tego przepisu był pierwotny wierzyciel. Zgodnie zart. 509 § 2 k.c.na nabywcę wierzytelności przechodzą wszelkie związane z nią prawa, a dłużnikowi zgodnie zart. 513 § 1 k.c.przysługują wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy wierzytelności, w tym zarzut przedawnienia.
Zgodnie zart. 120 k.c.bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie. W niniejszej sprawie wymagalność roszczeń następowała w dacie obowiązku zapłaty poszczególnych rat czesnego. Płatność ostatniej raty czesnego określona została na dzień 10 kwietnia 2006 roku, a więc termin przedawnienia upłynął z dniem 10 kwietnia 2008 roku.
Nie zaistniały okoliczności przerywające bieg przedawnienia (art. 123 k.c.), a podniesienie zarzutu przedawnienia nie jest nadużyciem prawa podmiotowego (art. 5 k.c.).
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania Sąd Rejonowy uzasadniłart. 102 k.p.c., wskazując, iż uwzględnia sytuację ekonomiczną pozwanego oraz powoda.
*
Apelację od wyroku Sądu Rejonowego wniósł(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wW., zaskarżając wyrok Sądu Rejonowego w całości.
Powód zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
1. obrazę przepisu prawa materialnego, tj.art. 750 k.c., poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, że umowa o świadczenie usług edukacyjnych stanowi umowę nienazwaną, przez co do tego stosunku prawnego należy stosować przepisy o zleceniu, podczas gdy w ramach reżimu szkolnictwa wyższego wykształcił się nowy typ umowy nazwanej i do stosunku prawnego pomiędzy uczelnią wyższą a studentem stosuje się przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym z 1990 roku, a nie przepisy o zleceniu,
2. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. przepisuart. 751 pkt 2 k.c.w zw. z § 10 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie zasad techniki prawodawczej, poprzez ich błędną, rozszerzającą wykładnię wyrażającą się w:
a) zakwalifikowaniu roszczeń powoda, jako roszczeń z tytułu nauki, podczas gdy są to roszczenia z tytułu kształcenia studentów, o których stanowi ustawa Prawo o szkolnictwie, natomiast dyrektywy wykładni językowej i zasady techniki prawodawczej nakazują przyjmować, iż „do oznaczenia jednakowych pojęć używa się jednakowych określeń, a różnych pojęć nie oznacza się tymi samymi określeniami”, przez co Sąd w sposób niedopuszczalny złamał zasadę zakazu rozszerzającej wykładni wyjątków (art. 751 k.c.zawiera normy szczególne wobecart. 118 k.c.),
b) stwierdzeniu, że czynności „zawodowego trudnienia się”, „utrzymywania zakładów przeznaczonych na cele związane z nauką” nie stanowią działalności gospodarczej, podczas gdy zarówno trudnienie się zawodowo takimi czynnościami, jak i utrzymywanie zakładów na ten cel przeznaczonych oznacza w rzeczywistości prowadzenie działalności gospodarczej, natomiast kształcenie studentów przez uczelnie wyższe w ramach reżimu prawnego szkolnictwa wyższego nie stanowi działalności gospodarczej in genere, przez co w konsekwencji Sąd Rejonowy błędnie zastosował normę zart. 751 pkt 2 k.c., przewidującą dwuletni termin przedawnienia zamiast normy zart. 118 k.c.przewidującej dziesięcioletni termin przedawnienia roszczenia o zapłatę czesnego.
Powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 3.080,39 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych za pierwszą instancję, a za drugą instancję w wysokości czterokrotności stawki minimalnej z uwagi na duży nakład pracy pełnomocnika, charakter sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja powoda nie jest zasadna.
W zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, które Sąd Okręgowy przyjmuje za własne.
W niniejszej sprawie strona powodowa dochodziła należności z tytułu świadczonych na rzecz pozwanego usług edukacyjnych, określanych zwyczajowo mianem czesnego.
Sąd Rejonowy oddalił powództwo przyjmując, że ma do nich zastosowanie dwuletni termin przedawnienia określony wart. 751 pkt 2 k.c.Sąd Okręgowy podziela to stanowisko.
W dotychczasowym orzecznictwie sądów powszechnych dominowało stanowisko zbieżne z poglądem przedstawionym przez Sąd Rejonowym, jednakże w ostatnim czasie, na co uwagę zwrócono również w apelacji, sądy powszechne zajmowały także stanowisko odmienne, uznając, że do umów o świadczenie usług edukacyjnych nie należy stosować na mocyart. 750 k.c.przepisów o umowie zlecenia, w tym i przepisuart. 751 k.c.
W przedmiotowej kwestii nie wypowiadał się bezpośrednio Sąd Najwyższy, którego orzecznictwo dotyczyło natomiast stosowania przepisówart. 750 k.c.iart. 751 k.c.w odniesieniu do umów o świadczenie usług innego rodzaju.
I tak w wyroku z dnia 12 stycznia 2007 roku, sygn. IV CSK 267/06, Lex nr 277297, Sąd Najwyższy stwierdził, że przepisy te nie mają zastosowania do umowy pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, zaś w uchwale z dnia 7 maja 2009 roku, sygn. III CZP 20/09, Lex nr 512983, analogiczne stanowisko zajął co do umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych.
W ocenie Sądu Okręgowego tego typu wnioskowań i ocen nie można odnieść do umowy o świadczenie usług edukacyjnych i wynikających z niej roszczeń, albowiem elementy istotne takiej umowy nie zostały wystarczająco uregulowane w żadnym akcie prawnym, w szczególności zaś nie uregulowano ich ani we wcześniejszejustawie z dnia 12 września 1990 roku o szkolnictwie wyższym(Dz. U. z 1990 roku, Nr 65, poz. 385, ze zm.), ani w obecnie obowiązującejustawie z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym(t. jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 572, ze zm.).
Zgodnie zart. 750 k.p.c.do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu.
Powyższe uregulowanie wyklucza zatem stosowanie do umów o świadczenie usług przepisów o zleceniu tylko wtedy, gdy dana umowa uregulowana jest innymi, odrębnymi przepisami.
Sytuacja taka nie zachodzi w przypadku umowy o świadczenie usług edukacyjnych, gdyż umowa taka nie została uregulowana odrębnymi przepisami.
Dotyczące tych kwestii regulacje prawne zawarte w ustawach o szkolnictwie wyższym (poprzedniej i obecnej) są na tyle szczątkowe i lakoniczne, że co najmniej w odniesieniu do uczelni niepublicznych nie można uznać, iż w stopniu wystarczającym uregulowane zostały istotne elementy umowy o świadczenie usług edukacyjnych.
Już na samym wstępie należy wskazać, że zakresu dotyczącej tej kwestii regulacji zawartych w ustawach o szkolnictwie wyższym (poprzedniej i obecnej) w żadnym razie nie można porównać do stopnia, w jakim pierwotnie uregulowano umowę pośrednictwa w obrocie nieruchomościami wustawie z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami(t. jedn. Dz. U. z 2010 roku, Nr 102, poz. 651, ze zm.), por. art. 180 cyt. ustawy w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2014 roku, czy nawet stopnia, w jakim unormowano umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych wustawie z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne(t. jedn. Dz. U. z 2014 roku, poz. 243), por. np. art. 56 cyt. ustawy. Podobnie jest w przypadku umów związanych z dostarczaniem paliw i energii (por.art. 5 i nast. ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku Prawo energetyczne, Dz. U. z 2012 roku, poz. 1059). Wspomniane akty prawne nie tylko definiują określone umowy, ale też zawierają postanowienia co do ich formy i postanowień istotnych.
W przeciwieństwie do tych unormowań ustawa o szkolnictwie wyższym z 1990 roku przewidywała w art. 23 ust. 2 pkt 2 jedynie, że uczelnia może uzyskiwać środki finansowe z opłat za zajęcia, z wyłączeniem zajęć dydaktycznych na studiach dziennych w uczelniach państwowych, chyba że są powtarzane z powodu niezadowalających wyników w nauce.
Także wustawie Prawo o szkolnictwie wyższymnie zostało wprowadzone pojęcie umowy o świadczenie usług edukacyjnych, a kwestii tej dotyczą w istocie tylko dwa przepisy cyt. ustawy, a mianowicie art. 99 i 160.
Przepis art. 99 cyt. ustawy w swej zasadniczej części dotyczy uczelni publicznych, przy czym zawarta tam regulacja sprowadza się do wprowadzenia możliwości pobierania przez uczelnie publiczne w określonych sytuacjach opłat za świadczone usługi edukacyjne oraz zasad ustalenia wysokości opłat i ich pobierania przez uczelnie publiczne.
Uczelni niepublicznych, a więc takich jak pierwotny wierzyciel w sprawie oraz strona umowy stanowiącej podstawę powództwa, dotyczy w zasadzie tylko art. 99 ust. 4 tej ustawy, mający charakter przepisu kompetencyjnego, który stanowi jedynie, że zasady pobierania opłat i wysokość opłat (za świadczone usługi edukacyjne) w uczelni niepublicznej określa organ wskazany w statucie. Równie lakoniczny jest art. 160 ust. 3 cyt. ustawy, który stanowi tylko, że warunki odpłatności za studia lub usługi edukacyjne określa umowa zawarta między uczelnią a studentem w formie pisemnej. Oba przepisy są zatem bardzo ogólnikowe i żaden z nich nie określa w wystarczającym stopniu istotnych elementów umowy o świadczenie usług edukacyjnych, w tym istotnych praw i obowiązków stron takiej umowy.
W niniejszej sprawie jako dowód istnienia umowy powód był w stanie przedłożyć jedynie akt ślubowania z dnia 1 października 2005 roku i nie jest jasne, pod rządami której z ustaw miał się nawiązać stosunek umowny (k. 35). Przepisy art. 269 ust. 1 i ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym stanowią, że studenci przyjęci na studia przed dniem wejścia w życie ustawy oraz w roku akademickim 2005/2006 wnoszą opłaty za zajęcia dydaktyczne na dotychczasowych zasadach do końca okresu studiów przewidzianego w programie studiów. Umowy, o których mowa w art. 160 ust. 3 cyt. ustawy, miały obowiązywać dopiero od roku akademickiego 2006/2007, a powód dochodzi należności za czesne za okres od stycznia do kwietnia 2006 roku.
Z tych też względów należy przyjąć, że regulacje prawne zawarte w ustawie o szkolnictwie wyższym z 1990 roku i w Prawie o szkolnictwie wyższym z 2005 roku są na tyle szczątkowe i lakoniczne, iż co najmniej w odniesieniu do uczelni niepublicznych nie można uznać, aby w ustawach tych w stopniu wystarczającym uregulowane zostały istotne elementy umowy o świadczenie usług edukacyjnych.
Dlatego też do roszczeń uczelni niepublicznych z tytułu świadczenia usług edukacyjnych – na mocy odesłania zawartego wart. 750 k.c.– stosować należy przepisyKodeksu cywilnegoo zleceniu.
Obszerne rozważania teoretyczne apelującego nie mogą prowadzić do przyjęcia, że umowa o świadczenie usług edukacyjnych jest pozakodeksową umową nazwaną, a wywód, że pewna umowa nienazwana z racji swej specyfiki i powtarzalności charakteryzuje się zbliżonymi cechami (strony, przedmiot, prawa i obowiązki), nie jest wystarczający, aby stwierdzić, że doszło do wykształcenia się w ten sposób nowej umowy nazwanej. Można zauważyć, że w istocie wykształcenie takiego typu umowy miałoby służyć jedynie wyłączeniu jej spod regulacjiart. 751 pkt 2 k.c., przewidującej krótki termin przedawnienia.
Dodać też trzeba, że sam fakt, że określone przepisy prawa publicznego przewidują standard nauczania (przedmioty, liczbę godzin zajęć itp.) nie jest wystarczający, aby stwierdzić, że mamy do czynienia z umową nazwaną, gdyż są to wyłącznie unormowania ze sfery prawa publicznego, związane z koniecznością zapewnienia odpowiednich standardów w tej dziedzinie.
Z tych też względów zawarty w apelacji zarzut naruszeniaart. 750 k.c.uznać należy za nieuzasadniony.
Brak jest również podstaw do podzielenia drugiego z postawionych zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, tj. zarzutu naruszeniaart. 751 pkt 2 k.c.
Wprawdzie z art. 23 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy o szkolnictwie wyższym można by wywodzić, że odpłatne wykonywanie przez uczelnię niepubliczną świadczeń edukacyjnych nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów prawa publicznego, jednakże nie jest to tożsame z wyłączeniem stosowania do umów mających za przedmiot te świadczenia przepisówk.c.dotyczących podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Tak samo należy przyjąć w przypadku obecnegoart. 106Prawa o szkolnictwie wyższym, który stanowi, że prowadzenie przez uczelnię działalności dydaktycznej, naukowej, badawczej, doświadczalnej, artystycznej, sportowej, rehabilitacyjnej lub diagnostycznej nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisówustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej(Dz. U. z 2010 roku, Nr 220, poz. 1447, ze zm.).
Również w piśmiennictwie prawniczym wskazuje się, że przepisart. 106 ustawy Prawa o szkolnictwie wyższymma istotne znaczenie przede wszystkim dla spraw podatkowych uczelni, tak publicznych, jak i niepublicznych. Nie oznacza on jednak, że uczelnie w zakresie wymienionej w przepisie działalności nie są przedsiębiorcami. Uczelnie nie są przedsiębiorcami w rozumieniu powołanej w przepisieustawy o swobodzie działalności gospodarczej, lecz nie stoi to na przeszkodzie uznaniu ich za przedsiębiorców w rozumieniu innych przepisów prawa (H. Izdebski, J. Zieliński, Komentarz do art. 106 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, Lex).
Zwrócić należy także uwagę, że również w orzecznictwie sądowym uczelnie wyższe uznawane były za przedsiębiorców. Stanowisko takie zajął Sąd Apelacyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 8 maja 2007 roku, sygn. VI ACa 14/07, Lex nr 1120220, stwierdził, że uczelnia świadcząc usługi edukacyjne dla studentów, prowadzi działalność w sferze użyteczności publicznej i co za tym idzie posiada ona status przedsiębiorcy na gruncieustawy z dnia 16 lutego 2007 roku o ochronie konkurencji i konsumentów(Dz. U. z 2007 roku, Nr 50, poz. 331, ze zm.).
Przede wszystkim jednak należy wskazać, że dla oceny możności stosowania przepisuart. 751 pkt 2 k.c.nie jest istotne to czy uczelnię wyższą można uznać za przedsiębiorcę, czy też podmiot prowadzący działalność gospodarczą, lecz to czy może być ona traktowana jako osoba zawodowo trudniącą się świadczeniem usług w postaci nauki.
Art. 751 pkt 2 k.c.stanowi bowiem, że z upływem lat dwóch przedawniają się roszczenia z tytułu utrzymania, pielęgnowania, wychowania lub nauki, jeżeli przysługują osobom trudniącym się zawodowo takimi czynnościami albo osobom utrzymującym zakłady na ten cel przeznaczone.
W przepisie tym nie chodzi zatem o roszczenia z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, czy też roszczenia przedsiębiorcy, lecz roszczenia osoby zawodowo trudniącej się świadczeniem usług w postaci nauki.
Skarżący w tej kwestii jest w apelacji niekonsekwentny. Z jednej strony bowiem odwołuje się do zasad techniki prawodawczej, aby wywodzić, że sformułowanie „kształcenie” nie może być utożsamiane z pojęciem „nauka”, a z drugiej strony utrzymuje, żeart. 751 pkt 2 k.c.wymaga prowadzenia działalności gospodarczej, podczas, gdy ustawodawca posłużył się – jak należy uznać celowo – odmiennym zwrotem od występującego np. wart. 118 k.c.(roszczenia związane z prowadzeniem działalności gospodarczej).
Tego typu zaś uczelnie niepubliczne jakWyższa Szkoła (...)wW., która w sposób stały i zorganizowany świadczyła odpłatnie usługi edukacyjne wobec studentów, uznać należy z całą pewnością za podmiot zawodowo trudniący się świadczeniem usług w postaci nauki.
Nie ma też żadnych podstaw do tego, by spod pojęcia nauki wyłączać świadczenie usług edukacyjnych na poziomie studiów pierwszego i drugiego stopnia, czy też nawet na poziomie jednolitych studiów magisterskich.
Nie negując tego, że w nauce pedagogiki, czy nawet w nauce o języku, pojęcie „kształcenie” nie jest tożsame z pojęciem „nauka”, należy zauważyć, że w art. 3 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym z 1990 roku wyraźnie wskazano, że uczelnie są częścią systemu nauki polskiej, a w ust. 2 tego przepisu, że do ich podstawowych zadań należy kształcenie studentów. Oznacza to, że kształcenie studentów jest jednym z zadań nauki polskiej, czyli zawiera się pojęciowo w pojęciu nauka. Nie ma zatem żadnych podstaw, aby wyłączyć szkolnictwo wyższe z zakresu pojęcia nauka użytego wart. 751 pkt 2 k.c.Terminologia aktów prawnych dotyczących szkolnictwa wyższego nie może być wprost, literalnie przenoszona na grunt przepisówKodeksu cywilnego, który w ogóle nie posługuje się terminem „kształcenie”.
Z tych też względów stawiane w apelacji zarzuty uznać należało za bezzasadne.
Na marginesie już więc wskazać należy, że nawet gdyby w realiach niniejszej sprawy wykluczyć możność stosowania do zgłoszonego roszczenia przepisówart. 750 k.c.iart. 751 pkt 2 k.c.to i tak wniesione powództwo podlegałoby oddaleniu, z uwagi na upływ trzyletniego terminu przedawnienia określonego wart. 118 k.c.dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Jak wskazano już wcześniejWyższa Szkoła (...)wW.była uczelnią niepubliczną, która swą działalność w postaci świadczenia usług edukacyjnych prowadziła w sposób stały i zorganizowany. Nie byłoby zatem żadnych podstaw do tego, by świadczone w odpłatny sposób usługi edukacyjne na poziomie typowego nauczania w zakresie studiów pierwszego i drugiego stopnia traktować inaczej niż wszelkie inne odpłatne usługi związane z nauką, czy też szkolnictwem, świadczone przez inne podmioty niż uczelnie wyższe.
Dlatego też w takiej sytuacji należałoby przyjąć, że dochodzone w sprawie roszczenie jest roszczeniem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej, dla którego jeszcze przed wniesieniem powództwa upłynął trzyletni termin przedawnienia określony wart. 118 k.c.
W świetle powyższych rozważań bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają wywody skarżącego co do tego, że czesne nie jest świadczeniem okresowym.
Skarżący nie sformułował żadnych zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie rozstrzygnięć o kosztach procesu i o kosztach sądowych, a Sąd Odwoławczy z urzędu uwzględnia tylko naruszenie prawa materialnego oraz nieważność postępowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 roku, sygn. II CSK 400/07, Lex nr 371445). Nie było zatem podstawy do zmiany tych rozstrzygnięć, aczkolwiek niezrozumiałe jest powołanie się przez Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie, w odniesieniu do powoda (strony przegrywającej proces), naart. 102 k.p.c.
Wobec oddalenia apelacji powoda na podstawieart. 98 § 1 k.p.c.w zw. zart. 391 § 1 k.p.c.należało oddalić wniosek powoda o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania odwoławczego, gdyż powód jest stroną przegrywającą.
W tym stanie rzeczy i na podstawie przytoczonych powyżej przepisów oraz w oparciu oart. 385 k.p.c.Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku.