Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 844/14
Data wyroku: 2014-12-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bożena Żywioł, Marcin Schoenborn, Kazimierz Cieślikowski
Słowa kluczowe: Czyn
Podstawa prawna: art. 437 kpk, art. 438 kpk

Sygnatura akt VI Ka 844/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia16 grudnia 2014r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Bożena Żywioł (spr.)
Sędziowie SSO Kazimierz Cieślikowski
SSO Marcin Schoenborn
Protokolant Natalia Skalik-Paś
przy udziale Janusza Smagi
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 r.
sprawyA. M. (1)(M.), synaJ.iM.
ur. (...)wR.
oskarżonego zart. 207 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygnatura akt VII K 833/11
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Zabrzu do ponownego rozpoznania.
VI Ka 844/14

UZASADNIENIE
Od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 8 kwietnia 2014r., sygn.akt VII K 833/11, apelację wniósł prokurator.
Zaskarżył orzeczenie w całości, na niekorzyść oskarżonegoA. M. (1)zarzucając obrazę prawa procesowego, a to:
-art. 366 § 1 kpk, przez niewyjaśnienie, w jakim okresie oskarżony miał dopuszczać się wobec pokrzywdzonych zachowań mogących stanowić przedmiot oceny z punktu widzenia wypełnienia przez niego norm prawno-karnych,
-art.391 § 1 kpk, przez nieodczytanie na rozprawie protokołu zeznańA. M. (2)z dnia 17 marca 2011r. w sytuacji, gdy w zeznaniach tego świadka złożonych na rozprawie istniały rozbieżności mogące mieć wpływ na ocenę zachowania oskarżonego i - w konsekwencji, niewyjaśnienie tych rozbieżności,
-art. 424 § 1 pkt 1 kpk, przez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku, czy za wiarygodne uznał sąd zeznania małoletnich pokrzywdzonych złożone w trybieart. 185 a kpk, a jeśli nie – to z jakich przyczyn odmówił im waloru wiarygodności.
Stawiając takie zarzuty prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy uznał apelację za uzasadnioną.
Pozostaje faktem, ze sąd pierwszej instancji uchylił się od merytorycznej oceny istotnych dowodów /bo wskazujących nie tylko na relacje pomiędzy oskarżonym a małoletnimi pokrzywdzonymi, ale także pomiędzy oskarżonym aA. M. (2)/, jakim są zeznaniaN. M.iW. K..
Uzasadnieniem takiego zaniechania nie mogą być okoliczności, na które wskazał sąd w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a mianowicie to, że relacje pokrzywdzonych nie pozwalały na umiejscowienie w czasie opisywanych przez nie zdarzeń, a tym samym weryfikację, czy odnosiły się one do okresu wskazanego w zarzucie aktu oskarżenia, a także to, że sąd meriti uznał opinię biegłej psycholog, mającą za przedmiot relacje w/w świadków, za niepełną i nierzetelną.
Odnośnie pierwszego z zastrzeżeń stwierdzić bowiem należy, iż sąd nie wyczerpał możliwości poczynienia owych brakujących, w jego ocenie, ustaleń poprzez odniesienie się do pozostałego materiału dowodowego. Zauważyć wszak należy, że zbliżone sposoby zachowania oskarżonego względem dzieci opisała świadekA. M. (2)- w tym w protokole przesłuchania z dnia 17 marca 2011r., który nie został przez sąd odczytany w trybieart. 391 § 1 kpk, pomimo podstaw do zastosowania tego przepisu. Nic zatem nie stało na przeszkodzie, aby – poprzez dokładne przesłuchanie tego świadka, podjąć próbę ustalenia dokładniejszego czasu takiego zachowania, przy jednoczesnym uwzględnieniu, że sąd nie jest związany treścią aktu oskarżenia w zakresie czasu popełnienia zarzuconego czynu i ma kompetencje, bez narażania się na zarzut wyjścia poza ramy oskarżenia, dokonania korekty w tym zakresie. Dodać także należy, że i sam oskarżony w swoich wyjaśnieniach, odnoszących się przecież do postawionego mu zarzutu, przyznawał niektóre z podawanych przez świadków form jego zachowania wobec obu małoletnich dziewczynek. Pozwalało to,w drodze zadania oskarżonemu stosownych pytań, na bardziej precyzyjne ustalenie czasu, w jakim zachowanie takie miało miejsce.
Natomiast w kwestii opinii biegłej stwierdzić należy - za apelującym, a wbrew stanowisku sądu, że przeprowadzenie przez biegłego badania psychologicznego dzieci nie było warunkiem koniecznym dla wydania w sprawie opinii w przedmiocie zdolności świadków do postrzegania i odtwarzania przez nich postrzeżeń, decyzja w tej materii należała do biegłego. Sąd miał natomiast możliwość, w razie uznania opinii za niepełną, procedować po myśliart. 201 kpk.
Sąd Rejonowy nie przejawił żadnej aktywności w omówionych powyżej zakresach.
Wskazane przez apelującego zarzuty obrazyart. 366 § 1 kpk,art. 391 § 1 kpkiart. 424 § 1 pkt 1 kpkokazały się zatem trafne. Takie naruszenia prawa procesowego miały niewątpliwy wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
Uwzględnienie zarzutów skutkować musiało uchyleniem orzeczenia sądu pierwszej instancji i przekazaniem sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.
W postępowaniu ponownym Sąd Rejonowy powtórzy czynności dowodowe przeprowadzając przesłuchanie oskarżonego iA. M. (2)w sposób, który pozwoli na wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.
Dokona merytorycznej oceny każdego z przeprowadzonych dowodów i na tej podstawie dokona stosownych ustaleń faktycznych.
O ile ustali, że oskarżony zachował się wobec małoletnich pokrzywdzonych w sposób opisany w ich zeznaniach – rozstrzygnie, czy zachowanie takie może być uznane za formę karcenia, mając na uwadze formę takich działań, wiek dzieci oraz w reakcji na jakie zachowania małoletnich były one podejmowane. Analizując postawę oskarżonego wobec byłej żony ustali sąd meriti, czy oskarżony podejmował wobec niej zachowania wskazane w zarzucie aktu oskarżenia, który nie ogranicza ich do wszczynania awantur.
Dopiero wówczas możliwym będzie dokonanie prawidłowej weryfikacji zasadności postawionego oskarżonemu zarzutu.