Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 1139/10
Data wyroku: 2015-01-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej Jabłoński
Słowa kluczowe: Poświadczenie Nieprawdy
Podstawa prawna: art. 271 § 1 kk
Teza: oskarżonych uznano za winnych i wymierzono im kary grzywny

Sygn. akt III K 1139/10

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 stycznia 2015 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie Wydział III Karny
w składzie:
Przewodniczący – SSR Maciej Jabłoński
Protokolant – sekretarz sądowy Paulina Jarczak
Prokurator – Arkadiusz Jaraszek
po rozpoznaniu w dniach: 27.03.2014r., 17.06.2014r., 09.01.2015 r.
sprawy:

1
S. L.-c.J.iE.z d.P.,ur. (...)wP.,

oskarżonej o to, że :
w dniu 2.04.2010 r. wW.w celu uzyskania wBanku (...)wW.pożyczki gotówkowej przedłożyła fałszywe zaświadczenie o zarobkach,
tj. o czyn zart. 279 §1 k.k.

2
D. P.-s.S.iW.z d.C.,ur. (...)wW.,

oskarżonego o to, że :
w dniu 6.04.2010 r. wM., jako osoba uprawniona do wystawienia dokumentu o zatrudnieniuS. L., poświadczył w nim nieprawdę w zakresie wynagrodzenia w/wym., tj. w zakresie okoliczności mającej znaczenie prawne dla uzyskania przezS. L.kredytu wBanku (...) S.A.,
tj. o czyn zart. 271 § 1 k.k.
orzeka:

I
S. L.iD. P.uznaje za winnych dokonania zarzucanych im czynów, z tym, że przyjmuje, iżS. L.w dniu 06.04.2010r. przedłożyła poświadczające nieprawdę zaświadczenie o zarobkach i za to:

-S. L.na podstawieart. 297 § 1 kkw zw. zart. 58 § 3 kkwymierza karę 100 (sto) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na 10 (dziesięć) zł.
-D. P.na podstawieart. 271 § 1 kkw zw. zart. 58 § 3 kkwymierza karę 100 (sto) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na 10 (dziesięć) zł.

II
Na podstawieart. 627 kpkobciąża oskarżonych opłatą w kwocie po 100 zł i kosztami postępowania w kwocie po 208 zł.

III K 1139/10

UZASADNIENIE
Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
S. L.iD. P.w 2010r pozostawali (podobnie jak obecnie) w konkubinacie, a jednocześnieD. P.zatrudniałS. L.w swojej firmie na podstawie umowy o pracę opiewającej na najniższe krajowe wynagrodzenie ( jako jedynego pracownika) w kwocie 1317zł i od takiego to wynagrodzenia odprowadzane były składki ubezpieczeniowe. W kwietniu 2010rS. L.postanowiła wziąć kredyt wBanku (...)i złożyła stosowny wniosek w dniu 2 kwietnia 2010r. W dniu 6 kwietnia 2010r pracownikowi działającemu z upoważnienia banku wręczyła zaświadczenie o zatrudnieniu i osiąganym wynagrodzeniu wystawione tego samego dnia przezD. P.z którego wynikało, że otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 6550zł a zatrudniona jest w charakterze księgowej. W trakcie telefonicznego potwierdzania złożonych przez oskarżoną dokumentów oskarżony powiedział pracownikowi banku, że w istocie oskarżona zatrudniona jest na umowę z wysokością wynagrodzenia wynoszącą najniższe wynagrodzenie. W rezultacie pożyczka nie została udzielona.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: wyjaśnień oskarżonychS. L.(k- 24,140-141,267),D. P.(k- 58,142), zeznań świadkaK. G.(k- 12,269) oraz dokumentów zaliczonych do materiału dowodowego według wykazu na k- 224.
Sąd co do zasady dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonych co do okoliczności w jakich doszło do wystawienia i złożenia przedmiotowego zaświadczenia jak też co do osób dokonujących tych czynności. Zbieżne jest to bowiem tak z zeznaniami świadka jak i dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy. Sąd nie dał jednak wiary wyjaśnieniom oskarżonych ( zbieżnych w tym względzie) co do faktu rzekomego wypłacania wynagrodzenia oskarżonej w kwocie wskazanej w treści zaświadczenia. Po pierwsze gdyby tak było to od takiej kwoty odprowadzane byłyby składki. Po drugie, nie byłoby powodu do tego aby w umowie o pracę wymienione było niższe wynagrodzenie niż w rzeczywistości. Ponadto jak wynika z wyjaśnień oskarżonych pozostają w konkubinacie i wspólnie wychowują syna, a oskarżony jak wskazała oskarżona przekazywał jej kwoty wyższe niż w umowie bo chciał, żeby dziecku niczego nie brakowało. Zdaniem Sądu takie zachowanie oskarżonego, samo w sobie godne pełnej akceptacji nie było wypłacaniem dodatkowych części wynagrodzenia ukrywanych przed ZUS a także i Urzędem Skarbowym (to przez oskarżoną w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych) tylko współfinansowaniem kosztów utrzymania i wychowania dziecka do czego zobowiązani są oboje rodzice z mocy prawa. Na marginesie można wskazać, że w świetle wyjaśnień oskarżonych można by podejrzewać, że w ogóle samo zatrudnienie oskarżonej było fikcyjne i służyło jedynie do uzyskiwania prawa do świadczeń publicznych a już na pewno jej praca nie była tak wysoko opłacana jak to wskazali oskarżeni. Oskarżona miała być w firmie oskarżonego księgową. Pomijając nieracjonalność ekonomiczną zatrudniania na pełny etat księgowej w firmie która oprócz tego nikogo nie zatrudnia i przynosi jak wskazał oskarżony miesięczny dochód w granicach 10-15 tysięcy ( za ułamek wynagrodzenia oskarżonej oskarżony miałby profesjonalną obsługę księgową z zewnątrz) i to za wynagrodzenie równe w przybliżeniu połowie dochodów firmy, to oskarżona sama wskazała, że rozliczeniami związanymi z jej zatrudnieniem zajmował się oskarżony. Czyli wykonywał de facto jej pracę. Stąd też Sąd nie kwestionując samego faktu wypłacania oskarżonej wyższych kwot niż w umowie o pracę bo nie jest to wykluczone, odmówił wiarygodności oskarżonym jakoby miała to być ukryta przed ZUS i ( w konsekwencji Urzędem Skarbowym) większa część wynagrodzenia oskarżonej. Wyrazem oceny Sądu było zaniechanie powiadomienia właściwego Urzędu Skarbowego o przestępstwach skarbowych jakie w tym zakresie popełniliby oskarżona jako podatnik a oskarżony jako płatnik.
Co do zeznań świadka to Sąd nie znalazł w ich treści jakichkolwiek elementów budzących wątpliwości lub sprzecznych z pozostałym materiałem dowodowym.
Sąd zważył, co następuje:
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego wina oskarżonych nie budzi wątpliwości. OskarżonyD. P.jako osoba prowadząca działalność gospodarczą i zatrudniająca pracownika był uprawniony do wystawienia dokumentu w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach. Ujął w nim nieprawdziwą okoliczność czyli wysokość wypłacanego oskarżonejS. L.wynagrodzenia. Okoliczność ta miała istotne znaczenie prawne albowiem po pierwsze obrazowała ( w nieprawdziwym kształcie) charakter ekonomiczny więzi pomiędzy pracodawcą i pracownikiem, po drugie zaś poprzez poświadczenie stosunkowo wysokich dochodów oskarżonej pozwalała jej spełniać wygórowane kryteria do bycia stroną wielu rodzajów umów cywilnych w tym przede wszystkim w zakresie usług bankowych o określonym pułapie finansowym. Tym samym oskarżony wyczerpał znamiona przestępstwa opisanego wart. 271 § 1 kk.
Co do oskarżonej, to tak spreparowane zaświadczenie trwale posiadające mankament jakim jest jego rozbieżność z rzeczywistością i mając tegoż mankamentu pełną świadomość przedłożyła jako załącznik do złożonego wcześniej wniosku ( wniosek złożono 2 kwietnia ale dodatkowe dokumenty oskarżona przekazała za pośrednictwem współpracownika banku dnia 6 kwietnia, co wynika z zeznań świadka stąd drobna modyfikacja opisu czynu). Zatem przedłożyła zaświadczenie które poświadczało nieprawdę. Uczyniła to w szczególnej sytuacji a mianowicie bezpośrednio po złożeniu wniosku o udzielenie pożyczki gotówkowej. Ta koincydencja czasowa wskazuje, że uczyniła to w określonym celu, takim mianowicie aby ową pożyczkę uzyskać. Dokument ten miał istotne znaczenie dla uzyskania takiego wsparcia finansowego. Podstawowym bowiem kryterium jego udzielenia jest wypłacalność potencjalnego klienta. O niej zaś decyduje fakt posiadania stabilnego źródła dochodów a wymiar wypłacalności – tym samym zakres ekonomiczny ewentualnej umowy determinuje głównie wysokość osiąganego wynagrodzenia. Tym samym oskarżona wyczerpała znamiona przestępstwa opisanego wart. 297 § 1 kk.
Sąd wymierzając oskarżonym kary doszedł do przekonania, że najłagodniejsza rodzajowo kara czyli grzywna jest tu całkowicie wystarczająca. Sąd zwrócił uwagę, iż oskarżeni, uprzednio nie karani, nie zamierzali doprowadzić w efekcie do wyłudzenia pożyczki i uniknięcia jej spłacenia. Przestępstwa których się dopuścili nie wywołały żadnego negatywnego skutku i mają charakter czysto formalny, aczkolwiek jako wymierzone w pewność i bezpieczeństwo obrotu gospodarczego a także wiarygodność dokumentów nie tracą swojej szkodliwości społecznej. Dlatego też orzeczenie grzywny w umiarkowanej względem możliwości finansowych oskarżonych wysokości co do każdego z nich jest zdaniem Sądu konieczne ale też całkowicie wystarczające.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji wyroku.