Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV P 66/14
Data wyroku: 2014-07-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Martyna Daniłowicz
Słowa kluczowe: Odpowiedzialność
Podstawa prawna: art.124kp

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 lipca 2014 r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieściaw.Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:
Przewodniczący: SSR Martyna Daniłowicz
Protokolant: Paulina Machowska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2014 r.w.W.
sprawy z powództwa GminaW.- Straż MiejskaW.
przeciwkoM. C. (1)
o odszkodowanie

I
oddala powództwo;

II
zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

UZASADNIENIE
Strona powodowa GminaW.– Straż MiejskaW.pozwem skierowanym przeciwkoM. C. (1)domagała się zapłaty na swoją rzecz kwoty 255,68 zł wraz z odsetkami od dnia 23 października 2013 r. do dnia zapłaty tytułem nierozliczenia się z sortów mundurowych przez pozwanego oraz zasądzenia na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Uzasadniając swoje żądanie wskazała, że pozwany był jej pracownikiem, z którym rozwiązała stosunek pracy. Ponieważ pozwany świadczył pracę jakoS.Miejski na stanowisku aplikanta, w trakcie wykonywania obowiązków służbowych był zobowiązany nosić umundurowanie, w które zaopatrzył go pracodawca. Dostarczone przedmioty umundurowania, zgodnie z obowiązującym regulaminem, stanowią własność Straży Miejskiej i podlegają zwrotowi wraz z zakończeniem stosunku pracy, do czasu upływu ich okresów użytkowania.
Strona powodowa zarzuciła, że wbrew ciążącemu na pozwanym obowiązku, nie rozliczył się on z sortów mundurowych, w związku, z czym został wezwany notą księgową z dnia 16 września 2013 r. Nr 14 do zapłaty dochodzonej kwoty.
Pozwany nie uczynił zadość wezwaniu.
W odpowiedzi na pozew pozwanyM. C. (1)wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od strony powodowej na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie podniósł zarzut braku podstaw do dochodzenia od niego zapłaty.
Uzasadniając tak zajęte stanowisko pozwany wskazał, że pomiędzy nim a stroną powodową toczy się postępowanie w sprawie przywrócenia powoda do pracy oraz zasądzenia kwoty 4.200 zł tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Ponadto wskazał przy tym, że rozliczył się z ciążącego na nim obowiązku zwrotu umundurowania - zwracając wszystkie jego składniki, podlegające temu obowiązkowi.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
PozwanyM. C. (1)był pracownikiem Straży MiejskiejW., zatrudnionym w okresie od 6 grudnia 2011 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r., na stanowisku aplikanta. Łączący strony stosunek pracy został rozwiązany za wypowiedzeniem w trybieart. 30 § 1 pkt 2 k.p.
Okoliczność bezsporna
Zarządzeniem nr 14/09 Komendanta Straży MiejskiejW.z dnia 29 maja 2009 r., /zmienionym zarządzeniem nr 30/10 Komendanta Straży MiejskiejW.z dnia 1 grudnia 2010 r. – w sprawie wprowadzenia Regulaminu Mundurowego w Straży MiejskiejW./ wprowadzono u strony powodowej Regulamin Mundurowy w Straży MiejskiejW.. Regulamin określa szczegółowe zasady przydziału, okresy zużycia i normy umundurowania strażników.
Zgodnie z § 15 ust. 1 cyt. regulaminu przedmioty umundurowania wydane strażnikom, do czasu upływu ich okresów użytkowania, stanowią własność(...)i podlegają zwrotowi, z zastrzeżeniem ust. 2 i § 21 ust. 2.
W myśl § 15 ust. 2 nie podlegają zwrotowi: koszulobluza, koszule, koszulka bawełniana, obuwie, krawat, szalik, rękawiczki, skarpety oraz nakrycie głowy (czapka, toczek).
Zgodnie z § 21 ust. 1 regulaminu w przypadku ustania zatrudnienia w(...)strażnik obowiązany jest uiścić za niezwrócone przedmioty umundurowania, o których mowa z § 15, ich równowartość według ceny zakupu z uwzględnieniem okresu używalności przedmiotu.
Zwrócone przedmioty umundurowania podlegają oględzinom i ocenie ich walorów użytkowych przez Komisję Likwidacyjną (§ 22 ust. 2 Regulaminu)
Dowód:  zarządzenie nr 14/09 z dnia 29 maja 2009 r. wraz załącznikiem i tabelami, k. – 8-16v;
zarządzenie nr 30/10 z dnia 1 grudnia 2010 r., k. – 17-17v.
Pozwany pobrał od strony powodowej sort mundurowy o łącznej wartości 2.360,62 zł.
Dowód: dokument RW nr 217, k. – 56.
Buty służbowe, szalik i rękawiczki pozwany kupiłw.własnym zakresie.
Dowód: zeznania świadkaM. G.;
zeznania świadkaP. U.;
zeznania świadkaE. K.płyta CD z nagraniem z rozprawy z 27 maja 2014 r.
przesłuchanie w charakterze pozwanegoM. C. (2).
Dnia 16 września 2013 r., na podstawie pisma WL.(...)- /13 z tego samego dnia, strona powodowa wystawiłanotę księgową nr (...). Zgodnie z jej treścią pozwany został obciążony kwotą 255,68 zł z tytułu szkody za nierozliczenie się z sortów mundurowych, tj,: butów typu Desant, koszulobluzy, koszuli białej z krótkim rękawem, półbutów, rękawiczek zimowych, szalika zimowego.
Po czym, wraz z przesłaną notą i pismem z dnia 10 października 2013 r., został wezwany do jej zapłaty w terminie 5 dni.
Dowód: pismo z dnia 16 września 2013 r., k. – 21;
nota księgowa nr (...)z dnia 16 września 2013 r., k. – 19;
pismo z dnia 10 października 2013 r., k. – 20;
pokwitowanie odbioru, k. – 18.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Pracownik, któremu powierzono z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się odzież ochronną lub roboczą odpowiada za powstałą szkodę w tym mieniu na podstawieart. 124 § 2 k.p.Przy rozważeniu odpowiedzialności pozwanego zart. 124 k.p.należy mieć na uwadze, że zakład pracy obowiązany jest udowodnić prawidłowe powierzenie mienia pracownikowi oraz, że nie rozliczył się on z tego mienia.(tak SN w wyroku z dnia 2 marca 1978 r. IV PR 42/78LEX nr 14449)
W ocenie orzekającego Sądu strona powodowa nie uczyniła zadość spoczywającemu na niej powyższemu obowiązkowi. Zgodnie zart. 6 k.c.ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Normie tej w warstwie procesowej odpowiadająart. 3 k.p.c., zgodnie, z którym strony zobowiązane są przedstawiać dowody iart. 232 k.p.c., według którego strony są zobowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z jakich wywodzą skutki prawne. Strona powodowa nie udowodniła, z jakiego rodzaju sortów mundurowych pozwany się nie rozliczył oraz w jaki sposób dokonała wyliczenia wartości części umundurowania, dochodzonych niniejszym powództwem.
Uzasadniając dochodzone roszczenie strona powodowa powoływała się na zapisy § 15 i 21 Regulaminu Mundurowego Straży MiejskiejW..
Prawidłowość wprowadzenia oraz moc obowiązująca tegoż aktu nie pozostawia wątpliwości Sądu. Nie jest też ona przedmiotem niniejszego postępowania.
Zgłoszone roszczenie dotyczyło nierozliczenia się przez pozwanego z sortów mundurowych, do czego był on zobowiązany zgodnie z obowiązującym u pracodawcy regulaminem. § 21 cyt. aktu stanowi, iż w przypadku ustania zatrudnienia w(...)strażnik obowiązany jest uiścić za niezwrócone przedmioty umundurowania, o których mowa w § 15, ich równowartość według ceny zakupu z uwzględnieniem okresu używalności przedmiotu. Jednakże, w ocenie Sądu, strona powodowa nie wykazała w należyty sposób żadnymi wiarygodnymi środkami dowodowymi, że pozwany nie rozliczył się z powierzonego mienia. Poza przedstawionym, na koniec postępowania dowodowego, dowodu w postaci tabeli – dowodu RW nr 217, zawierającej wykaz, jakiego rodzaju sorty mundurowe zostały przez pozwanego pobrane – nie zaoferowała żadnych innych dokumentów dowodzących zasadności dochodzonego roszczenia. Zwłaszcza dokumentów, z których wynikałoby, z jakich zasobów pozwany się nie rozliczył oraz na jakiej podstawie została sporządzonanota księgowa nr (...)z dnia 16 września 2013 r., która obciąża pozwanego kwotą 255,68 zł z tytułu szkody za nierozliczenie się z sortów mundurowych wg wykazu tj. za: buty typu desant, koszulobluzę, koszulę białą krótki rękaw, półbuty, rękawiczki zimowe oraz szalik zimowy.
Strona powodowa nie wykazała w żaden sposób, aby pozwany nie zwrócił wymienionych części umundurowania. Dowodu na tę okoliczność nie może stanowić przedłożony przez stronę powodową dokument RW nr 217, z którego wynika jedynie, jakiego rodzaju sorty pozwany pobrał, nie zaś - których nie zwrócił. Strona powodowa powinna prowadzić prawidłową i rzetelną gospodarkę materiałową, w tym zasobami mundurowymi, i co za tym idzie, prowadzić właściwą dokumentację w tym zakresie. Jednocześnie, jak wynika z § 22 regulaminu, zwrócone przedmioty umundurowania podlegają oględzinom i ocenie ich walorów użytkowych przez Komisję Likwidacyjną. Tym samym okoliczność zdania sortu mundurowego przez zobowiązanego powinna zostać potwierdzona stosownym protokołem, adnotacją czy też w inny możliwy do zweryfikowania sposób. Nawet w braku stosownego dokumentu, strona powodowa powinna była zaoferować inne środki dowodowe, czego nie uczyniła.
Ponadto strona powodowa w żaden sposób nie wykazała, w jaki sposób dokonała obliczeń równowartości niezwróconych przedmiotów umundurowania, biorąc pod uwagę relacje ceny zakupu do okresu używalności przedmiotu, do czego zobowiązana była na podstawie § 21 ust. 1 regulaminu. Z oświadczenia słuchanego świadka –E. K.wynika jedynie, że strona powodowa przyjęła wartość wedle niewykorzystanego okresu używalności lub też dokonała tego, jak ma to miejsce w przypadku koszuli – w sposób arbitralny, nie przedstawiając cen zakupu, co umożliwiłoby sprawdzenie sposobu wyliczenia dochodzonej kwoty
Dodać należy, że sama koszula biała była używana przez okres 15 miesięcy a jak wynika z oświadczenia pozwanego była to koszula już uprzednio używana stąd jej wartość w chwili zwrotu musiałaby być znikoma, czy też nawet żadna.
Również przedłożona nota obciążeniowa wraz z wezwaniem do zapłaty oraz pismem z dnia 16 września 2013 r. – k. 19-21, nie mogłyby stanowić samodzielnej podstawy roszczenia. Niemniej jednak, co do nich, strona powodowa nie skumulowała w stosownym zakresie wniosków dowodowych. Wobec czego, podlegały one rozpoznaniu jedynie na okoliczność wezwania do zapłaty pozwanego. Pomimo tego w ocenie Sądu dokumenty te również nie mogłyby stanowić samodzielnej podstawy roszczenia. Wobec okoliczności, że są dokumentami prywatnymi, w myśl przepisuart. 245 k.p.c.stanowią jedynie dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie lub też się z nim zgadza. Dowody te korzystają jedynie z domniemania autentyczności oraz z domniemania, że zawarte w nim oświadczenie złożyła osoba, która je podpisała. Z dowodami tymi, zatem, jako dokumentami prywatnymi, nie wiąże się domniemanie prawne, że jego treść przedstawia rzeczywisty stan rzeczy (por. wyrok SN z dnia 2 października 2000 r., I CKN 804/98).
Ponadto zauwazyć należy, iż zgodnie z treścią § 15 ust. 2 powołanego regulaminu nie podlegają zwrotowi m. in.: koszulobluza, obuwie, szalik oraz rękawiczki. Pomimo tego przedmioty te, zgodnie z treścią pisma WL.(...)- /13, zostały ujęte w nocie obciążeniowej z 16.09.2013 r.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że strona powodowa nie zadośćuczyniła spoczywającemu na niej ciężarowi dowodu i nie wykazała że pozwany nie rozliczył się z powierzonego mienia. W szczególności nie wykazała istnienia wierzytelności, która obciążałaby pozwanego względem strony powodowej, jej wysokości jak i wymagalności. Zasadniczo nie przedłożyła żadnego dowodu, który pozwalałby na pozytywną weryfikację jej twierdzeń. Pozwany z kolei wyraźnie i konsekwentnie zaprzeczał twierdzeniom strony powodowej. Ponadto złożone przez niego wyjaśnienia są zbieżne z oświadczeniami słuchanych świadków. Konkludując, należy stwierdzić, iż strona powodowa w świetle przytoczonych okoliczności nie wykazała zasadności dochodzonego roszczenia.
Z tych względów powództwo należało oddalić, o czym orzeczono w punkcie I wyroku.
W pkt. II-im sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach procesu biorąc za podstawęart. 98 §1 k.p.c., wyrażający zasadę odpowiedzialności strony przegrywającej za wynik procesu i zasądził od strony powodowej na rzecz pozwanego, jako strony wygrywającej proces, kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Wysokość kosztów zastępstwa procesowego należnych pozwanemu Sąd ustalił na podstawie § 6 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. - w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j. t. Dz.U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.), tj. wynoszą one 60 zł.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
Z/
1.odnotować w Rep.;
2.doręczyć odpis wyroku wraz z uzasadnieniem pełnomocnikowi strony powodowej;
3. kal. 14 dni,