Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 103/14
Data wyroku: 2014-05-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Kordowiecki –, Ewa Miastkowska, Agata Wilczewska

Sygn. akt II Ka 103/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 maja 2014 roku

Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie :
Przewodniczący: SSO Marek Kordowiecki – spr.
Sędziowie: SO Ewa Miastkowska
SO Agata Wilczewska
Protokolant: st. sekr. sąd. Irena Bąk
przy udzialeJ. G.Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 16.05.2014 r.
sprawyB. S.
oskarżonego zart. 279§1 k.k.iart. 288§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Koninie
z dnia 27 lutego 2014 roku sygn. akt II K 2111/13
uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Koninie do ponownego rozpoznania.

Agata Wilczewska Marek Kordowiecki Ewa Miastkowska

II Ka 103/14

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Koniniewyrokiem z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie II K 2111/13 uznał oskarżonegoB. S.za winnego tego, żew dniu 2 grudnia 2013 roku w godzinach 17.45 – 18.15 w miejscowościG.,ul. (...), powiat(...), woj.(...)dokonał kradzieży z włamaniem do budynku mieszkalnego w ten sposób, iż po uprzednim wybiciu szyby w oknie budynku i otwarciu tego okna w wyniku czego powstały straty w wysokości 1000 zł wszedł do jego wnętrza, skąd z pokoju sypialnego dokonał kradzieży telewizora marki(...)wraz z pilotem wartości 350 zł, dekodera(...)wraz z pilotem wartości 250 zł, pilota uniwersalnegoV.wartości 50 zł oraz etui wraz z okularami korekcyjnymi wartości 50 zł, powodując straty o łącznej wysokości 1700 zł na szkodęG. W., tj. popełnienia przestępstwa zart. 279§1 k.k.w zw. zart. 278§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.i za przestępstwo to na podstawieart. 279§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.orazart. 33§1-3 k.k.wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w liczbie 80 stawek dziennych w wysokości po 10 zł każda, na podstawieart. 69§1 i 2 k.k.iart. 70§1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby oraz na podstawieart. 72§2 k.k.zobowiązał oskarżonego do zapłaty na rzecz pokrzywdzonegoM. W.kwoty 100 zł tytułem naprawienia wyrządzonej szkody w terminie dwóch miesięcy od uprawomocnienia się wyroku.
Wyrok tenzostał zaskarżony w całości na niekorzyść oskarżonego przez prokuratora, który w apelacji zarzucił mu:
- rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenieart. 343§1 k.p.k.w zw. zart. 335§1 k.p.k.poprzez zobowiązanie oskarżonego do naprawienia szkody w wysokości 100 zł, podczas gdy z uzgodnionego w trybieart. 335§1 k.p.k.wniosku wynika, iż winien on być zobowiązany do naprawienia szkody w wysokości 1.000 zł;
-obrazę przepisu prawa materialnegoart. 278§1 k.k.polegającą na uznaniu oskarżonegoB. S.za winnego popełnienia przestępstwa zart. 278§1 k.k.w kumulatywnej kwalifikacji zart. 279§1 k.k., podczas gdy z materiałów sprawy, a mianowicie aktu oskarżenia i z opisu czynu wynika, iż dopuścił się on przestępstwa zart. 279§1 k.k.iart. 288§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.
i w oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zakwalifikowanie przypisanego oskarżonemu przestępstwa zart. 279§1 k.k.iart. 288§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.oraz zobowiązanie oskarżonego do zapłaty na rzecz pokrzywdzonego kwoty 1.000 zł tytułem naprawienia wyrządzonej szkody w terminie dwóch miesięcy od uprawomocnienia się wyroku.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja okazała się celowa, bowiem doprowadziła do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i to z przyczyn wziętych przez Sąd odwoławczy z urzędu na podstawieart. 440 k.p.k.
Zaskarżony wyrok zapadł na posiedzeniu na wniosek prokuratora zawarty w akcie oskarżenia (art. 335§1 kpk), ale już nie do końca zgodnie z treścią tego wniosku (k. 50v), uzgodnionego przez prokuratora z oskarżonym (k. 52) a przy tym z oczywistą obrazą prawa materialnego, jak i procesowego.
W związku z powyższym zaaprobowanie tego wniosku nastąpiło z oczywistą obrazą przepisuart. 343§7 k.p.k., bowiem Sąd I instancji, przy uważnej analizie samego wniosku, jak i zresztą akt postępowania nie powinien takiego wniosku zaakceptować.
Oskarżonemu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa zart. 279§1 k.k.iart. 288§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.Przestępstwo zart. 288§1 k.k.jest przestępstwem wnioskowym (art. 288§4 k.k.), co oznacza, iż bez wniosku uprawnionej osoby (tu: pokrzywdzonego) nie jest możliwe ściganie o ten czyn. W aktach sprawy trudno takiego wniosku się doszukiwać, w tym brak jest go w protokołach przesłuchaniaG. W.(k. 1-2, 35-37). W związku z tym prowadzenie w niniejszej sprawie postępowania o czyn zart. 288§1 k.k.było niedopuszczalne. Z tego też powodu nie można stosować kumulatywnej kwalifikacji do przepisów określających przestępstwa, których ściganie nie jest dopuszczalne ze względu na brak wniosku o ściganie, gdy działanie sprawcy wyczerpuje znamiona określone także w innych przepisach ustawy karnej, czyli tak, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie (por. wyrok SN z dnia 31 lipca 1979 r., IV KR 139/79, OSNPG 1980/1-2/9; wyrok SN z dnia 21 października 1985 r., Rw 934/85, OSNKW 1986/7-8/59; wyrok składu 7 sędziów SN z dnia 15 października 1986 r., V KRN 336/86, LEX nr 162499).
Mimo tego jakże ważkiego uchybienia procesowego oskarżonemu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa zawierającego w swym opinie znamiona przestępstwa wnioskowego, zaś Sąd I instancji wniosek o skazanie oskarżonego za takie przestępstwo, mimo braku wniosku pokrzywdzonego, zaaprobował. Tym samym Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy wskazanego przepisuart. 343§7 k.p.k.
Co istotne, prokurator i oskarżony uzgodnili, iż zostanie wymierzona kara pozbawienia wolności za zarzucony oskarżonemu czyn w wymiarze 8 miesięcy (k. 26) i taki też wniosek został zawarty w akcie oskarżenia (k. 58-61), a Sąd Rejonowy akceptując takie ustalenie wymierzył oskarżonemu na podstawieart. 279§1 k.k.w zw. zart. 11§3 k.k.karę pozbawienia wolności w wymiarze 8 miesięcy z oczywistą obrazą przepisuart. 279§1 k.k., który przewiduje minimalną karę pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku. Dodać zaś należy, iż Sąd Rejonowy nie zastosował nadzwyczajnego złagodzenia kary, do czego zresztą nie miał podstaw.
Wskazanie tylko tych dwóch najważniejszych uchybień, które swoje źródło mają we wniosku prokuratora o wydanie na posiedzeniu wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy, które to uchybienia przeniknęły do treści zaskarżonego wyroku świadczą o rażącej niesprawiedliwości tego wyroku i wręcz na podstawieart. 440 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 437 k.p.k.nakazują one uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Na marginesie, dodatkowo poza uchybieniami wskazanymi przez prokuratora (do których ustosunkowanie się przez Sąd odwoławczy stało się bezprzedmiotowe) wskazać także należy na błędne orzeczenie zaskarżonym wyrokiem obowiązku naprawienia szkody jako środka probacyjnego określonego wart. 72§2 k.k., podczas gdy z porozumienia prokuratora z oskarżonym i z wniosku zawartego w akcie oskarżenia wynika, iż zobowiązanie do naprawienia szkody miało być orzeczone jako środek karny (czyli środek określony wart. 46§1 k.k.), choć w takim przypadku nie określa się czasu naprawienia szkody, jak w przypadkuart. 72§2 k.k.
Skoro zaś, jak z powyższego wynika, wniosek zawarty w akcie oskarżenia był wadliwy, nie było możliwe zaakceptowanie przez Sąd I instancji takiego wniosku prokuratora bez jego modyfikacji na posiedzeniu z udziałem zarówno prokuratora, jak i oskarżonegoS.a także pokrzywdzonegoW., od którego należało uzyskać (bądź nie) wniosek o ściganie oskarżonego o czyn zart. 288§1 k.k.
Skoro więc na posiedzeniu nie było prokuratora i oskarżonego ani pokrzywdzonego (k. 77) i z tego powodu nie doszło między nimi do modyfikacji złożonego wniosku to Sąd I instancji powinien albo odroczyć posiedzenie, obligując prokuratora do udziału w nim oraz wzywając na nie oskarżonego a także pokrzywdzonego i wówczas z ich udziałem doprowadzić do modyfikacji wniosku, albo też od razu bądź też przy braku zgody oskarżonego na taką modyfikację skierować sprawę na rozprawę i rozpoznać ją na zasadach ogólnych.
Ponownie rozpoznając sprawę oskarżonegoB. S.Sąd I instancji powinien pamiętać o w/w zasadach, by nie dopuścić do powstania wskazanych wyżej uchybień. Przy czym nic nie stoi na przeszkodzie, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy uzyskał od pokrzywdzonego wniosek o ściganie oskarżonego o czyn zart. 288§1 k.k.

Agata Wilczewska Marek Kordowiecki Ewa Miastkowska