Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 2280/13
Data wyroku: 2014-02-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Dalba
Słowa kluczowe: Bezumowne Korzystanie
Podstawa prawna: art. 18 ustawy o Ochronie Praw Lokatorów

Sygn. akt I C 2280/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 05 luty 2014 r.

Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie, I Wydział Cywilny
w następującym składzie:
Przewodniczący: SSR Joanna Dalba
Protokolant:  Dorota Kośla
po rozpoznaniu w dniu 05 luty 2014 r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwa miasta stołecznegoW.
przeciwkoJ. G.
o zapłatę

oddala powództwo.

Sygn. akt: I C 2280/13

UZASADNIENIE
W dniu 08 kwietnia 2013 roku powód miasto stołeczneW., zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnegoT. G.(pełnomocnictwo – k. 5) wniósł pozew, w którym domagał się zasądzenia na swoją rzecz od pozwanegoJ. G.kwoty 4.174,79 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.
Uzasadniając żądanie pozwu powód wskazał, że pozwany zajmował bez tytułu prawnegolokal mieszkalny nr (...)przyulicy (...)wW.i nie wnosił odszkodowania z tego tytułu, pomimo wezwania go do tego.(pozew z załącznikami – k. 1 – 24)
Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013 roku w sprawie został ustanowiony kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanegoJ. G..(postanowienie – k. 31)
W odpowiedzi na pozew złożonej 28 stycznia 2014 roku kurator dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego wniósł o oddalenie powództwa. Jako zarzuty wobec żądania pozwu kurator wskazał, że roszczenie powoda jest nie wykazane, a ponadto w całości przedawnione.(odpowiedź na pozew – k. 52 – 53)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

MatkęJ. G.i miasto stołeczneW.łączyła umowa najmulokalu mieszkalnego nr (...)wW.przyulicy (...). Do zamieszkiwania wraz z najemcą uprawniony byłJ. G.. Miasto stołeczneW.wypowiedziałoH. G.umowę najmu lokalu mieszkalnego z zachowaniem miesięcznego terminu wypowiedzenia na koniec miesiąca kalendarzowego ze skutkiem na dzień 30.09.2005 r. Wskazało także, że winien on oddać przedmioty lokal do dyspozycji miasta. (wypowiedzenie – k. 17; umowa najmu – k. 18 – 19v)
W dniu 28 stycznia 2010 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie orzekł eksmisjęJ. G.zlokalu nr (...)wbudynku nr (...)przyul. (...)wW.. Orzekł także o braku uprawnień pozwanego do lokalu socjalnego. (bezsporne – kserokopia wyroku – k. 16)
W dniu 21 czerwca 2011 roku miasto stołeczneW.weszło w posiadanie powyższego lokalu. Za okres od grudnia 2009 roku do listopada 2010 roku miasto stołeczneW.obciążałoJ. G.odszkodowaniem za bezumowne korzystanie z przedmiotowego lokalu. (adnotacja o wprowadzeniu w posiadanie lokalu w protokole zwrotu-przejęcia lokalu – k. 10, kartoteka konta – k. 20-24v; 68)
Miasto stołeczneW.wezwałoJ. G.do spłaty zadłużenia w łącznej kwocie 4.174,79 zł pismem z dnia 25 lutego 2013 r. (pismo – k. 7)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów dołączonych do akt sprawy, w zakresie w jakim nie były one kwestionowane przez żadną ze stron. O ile wartość dowodowa powyższych dokumentów była sporna pomiędzy stronami, o tyle ich autentyczność nie budziła żadnych wątpliwości zarówno w ocenie Sądu, jak i nie była przedmiotem zarzutów strony pozwanej. Dlatego właśnie Sąd nie znalazł podstaw by odmówić wiarygodności powyższym dokumentom w zakresie ich autentyczności.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, iż odnośnie oceny żądania powoda zastosowanie znajdujeart. 18 Ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(Dz.U. z 2005 r., poz. 31 nr 266; dalej: u.o.p.l.), albowiem przepisy tej ustawa mają zastosowanie do lokatorów. Lokatorem jest zaś najemca lokalu lub osoba używająca lokal na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności (art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.p.l.). Wobec faktu, iż pozwany był najemcą przedmiotowego lokalu, ustawa ta znajdzie do niego zastosowanie (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2001 roku, III CZP 66/01, OSNC 2002/9/109; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2007 roku III CZP 121/2007, OSNC 2008/12/137 oraz wyrok z dnia 19 czerwca 2008 roku V CSK 31/2008 OSNC-ZD, 2009/10/12).
Zgodnie z art. 18 ust. 1 u.o.p.l. osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego obowiązane są do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie. Z zastrzeżeniem ust. 3, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, właściciel może żądać od osoby, o której mowa w ust. 1, odszkodowania uzupełniającego.
W świetle art. 3 ust. 3 u.o.p.l. przepisy niniejszej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw regulujących ochronę praw lokatorów w sposób korzystniejszy dla lokatora.
W niniejszej sytuacji wobec powyższego w ocenie Sądu zastosowanie znajdzieart. 229 k.c., jako przepis regulujący ochronę w sposób względniejszy. Z treści tego przepisu wynika, że roszczenia właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, o zwrot pożytków lub o zapłatę ich wartości, jak również roszczenia o naprawienie szkody z powodu pogorszenia rzeczy przedawniają się z upływem roku od dnia zwrotu rzeczy. To samo dotyczy roszczeń samoistnego posiadacza przeciwko właścicielowi o zwrot nakładów na rzecz.
Zważyć należy, że powód ostatecznie domaga się od pozwanego zapłaty za okres od dnia 1 października 2010 roku do dnia 30 listopada 2012 roku (k. 3), a zwrot przedmiotowego lokalu jednak nastąpił w dniu 25 lipca 2011 roku. Strona powodowa z pozwem wystąpiła w dniu 8 kwietnia 2013 roku, w więc ponad rok po dacie zwrotu lokalu. Bieg przedawnienia nie został również w niniejszej sprawie przerwany.
Zgodnie zart. 123 § 1 k.c.- Bieg przedawnienia przerywa się 1) przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia; 2) przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje, 3) przez wszczęcie mediacji.
Pozew w niniejszej sprawie nie przerwał terminu przedawnienia, gdyż został wniesiony po jego upływie.
W tego względu roszczenie powoda uległo przedawnieniu z dniem 25 lipca 2012 roku.

Biorąc, więc pod uwagę powyższą okoliczność Sąd oddalił powództwo orzekając jak w wyroku.

Zarządzenie:
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda.
Dnia 20.02.2014 r.