Sąd Okręgowy w Kielcach
II Wydział Cywilny Odwołaczy
Sygnatura akt: II Ca 843/14
Data wyroku: 2014-09-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Monika Kośka
Słowa kluczowe: Umowa, Zobowiązanie, Szkoła Niepubliczna
Podstawa prawna: 751 pkt 2 k.c. w zw. z art. 750 k.c.

Sygn. akt II Ca 843/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 września 2014 r.
Sąd Okręgowy w Kielcach II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący:SSO Monika Kośka
Protokolant: prot. sąd. Iwona Cierpikowska
po rozpoznaniu w dniu 19 września 2014 r. w Kielcach
na rozprawie
sprawy z powództwa(...) Spółki z o.o.wW.
przeciwkoS. S.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 28 marca 2014 r., sygn. VII C 18/14
oddala apelację i zasądza od(...) Spółki z o.o.wW.na rzeczS. S.90 (dziewięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.
Sygn. akt Ca 843/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt VII C 18/14 (upr), Sąd Rejonowy w Kielcach oddalił powództwo(...) spółki z o.o.wW.przeciwkoS. S.o zapłatę kwoty 1.277,55 zł z ustawowymi odsetkami i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 197 zł tytułem kosztów procesu.
Orzeczenie to zaskarżyła w całości strona powodowa, wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie powództwa i zasądzenie od pozwanego kosztów procesu za obie instancje, zarzucając:
- obrazęart. 750 k.c.poprzez błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, że umowa o świadczenie usług edukacyjnych stanowi umowę nienazwaną, co oznacza zastosowanie przepisów o zleceniu, podczas gdy wykształcił się nowy typ umowy nazwanej i do stosunku prawnego pomiędzy uczelnią wyższą, a studentem stosuje się przepisy ustawy –Prawo o szkolnictwie wyższymz 1990 r.;
- obrazęart. 751 pkt 2 k.c.w zw. z § 10 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r.w sprawie zasad techniki prawodawczejpoprzez ich błędną, rozszerzającą wykładnię, wyrażającą się w zakwalifikowaniu roszczeń powoda z tytułu nauki, podczas gdy są to roszczenia z tytułu kształcenia studentów, o których stanowi wskazana ustawa, zaś dyrektywy wykładni językowej i zasady techniki prawodawczej nakazują przyjmować, iż „do oznaczenia jednakowych pojęć używa się jednakowych określeń, a różnych pojąć nie oznacza się tymi samymi określeniami”, przez co Sąd złamał zasadę zakazu rozszerzającej wykładni wyjątków (art. 751 k.c.zawiera normy szczególne wobecart. 118 k.c.), a także stwierdzeniu, że czynności „zawodowego trudnienia się i „utrzymywania zakładów przeznaczonych na cele” związane z nauką nie stanowi działalności gospodarczej, podczas gdy zarówno trudnienie się zawodowo tymi czynnościami, jak i utrzymywanie zakładów na ten cel przeznaczonych oznacza prowadzenie działalności gospodarczej, a kształcenie studentów przez uczelnie wyższe nie stanowi działalności gospodarczejin genere
- obrazęart. 118 kcpoprzez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, że roszczenie o zapłatę czesnego stanowi roszczenie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny jest bezsporny, a zastosowanie do niegoart. 751 pkt 2w zw. zart. 750 k.c.– prawidłowe.
Wskazać należy, iż dopiero przepisart. 160 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r.– Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 572 z późn. zm.) zawiera w istotnej części uregulowanie dotyczące umowy o świadczenie usług, wiążącej pozwanego i uczelnię – poprzednika prawnego powoda. Stanowiąca natomiast źródło roszczenia w rozpoznawanej sprawie umowa o studiowanie wAkademii (...)wŁ.zawarta została najpóźniej w 2004r, a zatem pod rządami wcześniej obowiązującejustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym(Dz. U. nr 65, poz. 385 z późn. zm.). W tej sytuacji powołany przepis ustawy z 2005 r. nie mógł mieć zastosowania. Ustawa z 1990 r. nie zawierała zaś odpowiednika takiego przepisu. W ocenie Sądu Okręgowego, na podstawie regulacji zawartych w tej ustawie, wbrew twierdzeniom powoda, nie można wyodrębnić typu umowy nazwanej. W tej sytuacji brak jest innych przepisów w rozumieniuart. 750 k.c., które regulowałyby świadczenie usług między uczelnia, a pozwanym, co uzasadniało zastosowanieart. 751 pkt 2 k.c.Zakres zastosowania przepisuart.750 k.c.jest rozległy i obejmuje szeroki katalog umów o różnorodnej treści. Zakresem jego zastosowania są objęte wszelkie umowy o nauczanie, zawierane w szczególności z różnego rodzaju prywatnymi placówkami oświatowymi, a zatem również umowy dotyczące kształcenia studentów (K. Kopaczyńskiej - Pieczniak,Kodeks cywilny. Komentarz, tom III, Lex 2010).
Niezasadny jest drugi z zarzutów apelacji. Powód starał się wykazać, iż pojęcie kształcenia ma szerszy zakres znaczeniowy niż pojęcie nauka. Oczywiste jest, iż ,,nauka” w myślart. 751 pkt 2 k.p.c.oznacza nauczanie, działalność w zakresie przekazywania wiedzy i umiejętności. Uczelnia wyższa zajmuje się zarówno przekazywaniem wiedzy, jak i umiejętności, kształtowaniem pewnych postaw, co można określić zarówno jako ,,nauka”, jak i ,,kształcenie”. W ocenie Sądu Okręgowego, nie ma jednak różnicy znaczeniowej pomiędzy tymi pojęciami.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie można też przyjąć, że uczelnie w zakresie prowadzonej działalności dydaktycznej i naukowej nie mogą być traktowane jak przedsiębiorcy w rozumieniu innych, pozaustawąo swobodzie działalności gospodarczej, przepisów prawa, w szczególnościustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów(Dz. U. nr 50, poz. 331 z późn. zm.), skoro działalność ta jest wykonywana odpłatnie i spełnia przesłanki typowe dla działalności gospodarczej, a więc jest wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (por. H. Izdebski i J. Zieliński Komentarz do art. 106 ustawyPrawo o szkolnictwie wyższym, System Informacji Prawnej Lex).
Wskazać także należy, iż przepisart. 431k.c.zawiera definicję przedsiębiorcy stworzoną na potrzeby prawa prywatnego, która jest bardzo szeroka, nie ogranicza się do pojęcia przedsiębiorcy funkcjonującego wustawieo swobodzie działalności gospodarczej. Tak też na gruncie tego przepisu wykładane jest pojęcie działalności gospodarczej, za którą uznaje się działalność o zarobkowym charakterze. Przy takim pojmowaniu działalności gospodarczej, wyższą uczelnię niepaństwową, świadczącą odpłatnie usługi edukacyjne, można traktować jako przedsiębiorcę.
Wobec powyższego powód nie może skutecznie dochodzić zapłaty przez pozwanego czesnego za grudzień 2004r (z należnościami ubocznymi), gdyż roszczenie to uległo przedawnieniu z upływem dwóch lat (art. 751 pkt.2kc).
Mając to na uwadze, oddalono apelację jako bezzasadną na podstawieart. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 98§1 i art. 99kpc.