Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 67/14
Data wyroku: 2014-04-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Wilczewska-, Marek Kordowiecki, Ewa Miastkowska

Sygn. akt II Ka 67/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 kwietnia 2014r.
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący : SSO Marek Kordowiecki
Sędziowie : SSO Ewa Miastkowska
SSO Agata Wilczewska - spr.
Protokolant : st. sekr. sąd. Arleta Wiśniewska
przy udzialeH. L.Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2014r.
sprawyR. F.
oskarżonego z art.157§1k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Turku

z dnia 21 stycznia 2014r. sygn. akt II K 90/13

I
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

II
Zwalnia oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w tym od opłaty za to postępowanie.

Agata Wilczewska Marek Kordowiecki Ewa Miastkowska

Sygn. akt: II Ka 67/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2014 r. Sąd Rejonowy w Turku, w sprawie o sygn. akt II K 90/13, uznał oskarżonegoR. F.za winnego tego, że w dniu 1 listopada 2012 r. wT., w woj.(...)dokonał uszkodzenia ciałaJ. S.w ten sposób, iż uderzył go pięścią w twarz, w wyniku czegoJ. S.upadł na jezdnię, doznając urazu głowy z krótkotrwałą utratą przytomności i cechami niewielkiego wstrząśnienia mózgu, a także stłuczenia lewego łokcia, co spowodowało naruszenie czynności lewej kończyny górnej na czas dłuższy niż 7 dni tj. przestępstwa zart. 157 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 157 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.oraz70 § 1 pkt. 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby 2 lat oraz w oparciu oart. 71 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 10 zł każda. Nadto, na podstawie 627k.p.k., Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa poniesione wydatki w kwocie 870,61 zł i wymierzył mu opłatę w kwocie 220 zł.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego. Obrońca zaskarżył wyrok w całości. Na podstawieart. 438 pkt. 2 k.p.k.obrońca zarzucił wyrokowi: naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia tj.art. 7 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów sprzecznie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, przejawiającej się odmówieniem przymiotu wiarygodności zeznaniom świadkówF.iO. S. (1),S. B. (1),S. W.orazJ. W.które są zbieżne i wzajemnie uzupełniające z wyjaśnieniami oskarżonego i pozostałym materiałem dowodowym, przy całkowicie bezkrytycznym uznaniu wiarygodności pokrzywdzonego, będącego podczas zajścia pod znacznym wpływem alkoholu, a tym samym bezpodstawnym uznaniu, iż oskarżony popełnił zarzucany mu czyn; naruszenie przepisów postępowania karnego mające wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 5 § 2 k.p.k.poprzez tłumaczenie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego poprzez stwierdzenie Sądu, iż zeznania świadkówK. C.orazD. W.potwierdzają sprawstwo oskarżonego; oraz naruszenie przepisów postępowania karnego mające wpływ na treść orzeczenia tj.art. 174 k.p.k.polegające na oparciu orzeczenia na notatce urzędowej policjantaK.oraz zastępowania zeznań świadkówC.iW.przez w/w funkcjonariusza w oparciu o pamięć i bądź co bądź subiektywne relacjonowanie wypowiedzi w/w świadków przez tego funkcjonariusza uzyskanych podczas tzw. rozpytania a więc podczas czynności sprawdzających.
W oparciu o te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu.
Sąd Okręgowy zważył co następuje.
Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym.
Przystępując do analizy niniejszej sprawy, wskazać należy że Sąd odwoławczy w pełni akceptuje ocenę dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonegoR. F.oraz zeznań świadkówJ. S.,D. W.,K. C.,O. S. (1),F. S.,P. K.,S. B. (2),S. W.,J. W.oraz opinii biegłej z zakresu medycyny sądowej. Ocena ta pozostaje pod ochroną prawa procesowego (art. 7 k.p.k.) również z uwagi na to, iż została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczność sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.). Sąd I instancji rozważył wszystkie okoliczności sprawy przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.) jak i wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentował swoje przekonanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.). W ramach realizacji zasady zawartej wart. 7 k.p.k.sąd ma bowiem prawo uznać za wiarygodne zeznania świadka (lub wyjaśnienia oskarzonego), co do niektórych przedstawionych przez niego okoliczności, pod warunkiem jednak, że swoje stanowisko w tej kwestii w sposób przekonujący uzasadni. Kwestia ta nabiera tym większego znaczenia gdy ze zgromadzonych dowodów wynikają dwie różne wersje zdarzenia. W takiej sytuacji sąd ma prawo wyboru jednej z wersji, celu i motywu działania oskarżonego jednakże wersję tę winien drobiazgowo uzasadnić podając dowody, które wskazują na konieczność jej uwzględnienia i odrzucenia wersji przeciwnej (por. wyr. SN z 28.08.2008 r., V KK 37/08, LEX 457958). W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu odwoławczego Sąd Rejonowy sprostał temu wymaganiu.
Wskazać należy, iż pokrzywdzonyJ. S.już w toku pierwszego przesłuchania (k. 2 i n.) w szczegółowy sposób opisał w jakich okolicznościach doszło do uderzenia go pięścią w twarz oraz która z osób znajdująca się przed klubem(...)wT.to uczyniła. Co prawda nie wskazał tej osoby z imienia i nazwiska jednakże podał pseudonim sprawcy tj.(...). Podczas kolejnego przesłuchania w dniu 8 stycznia 2013 r. ponownie zeznał, że „widziałem dokładnie moment kiedy zostałem uderzony przez mężczyznę opseudonimie (...)” (k. 43v), a nadto po raz kolejny opisał okoliczności zdarzenia z dnia 1 listopada 2012 r. W trakcie czynności okazania tablicy poglądowej nr 1 (k. 45), która miała miejsce także w dniu 8 stycznia 2012 r., rozpoznał osobę oznaczoną nr 4 jako tą która uderzyła go pięścią w twarz (k. 46v). Mężczyzną znajdującym się pod wskazanym przez pokrzywdzonego numerem okazał się być oskarżonyR. F.. Wszystkie podane przezJ. S.okoliczności zostały podtrzymane w toku przesłuchania przed Sadem, a nadto uszczegółowione o informacje o ilości wypitego w tym dniu alkoholu oraz informacje dotyczące udania się do szpitala w związku z bólem głowy oraz łokcia. Sąd Rejonowy obdarzył relacje pokrzywdzonego wiarą i ocenę tą w pełni podziela także Sąd Okręgowy z uwagi na to, iż zeznania pokrzywdzonego są spójne, brak w nich wewnętrznych sprzeczności, a moment samego uderzenia opisywany był przezJ. S.bez żadnych wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego. Te same okoliczności wskazują, iż alkohol spożyty tego wieczora przez pokrzywdzonego nie miał wpływu na zdolność do zapamiętywania zdarzeń. Z zeznaniami pokrzywdzonego korespondują relacjeK. C.orazD. W.w zakresie w jakim Sąd obdarzył je wiarą. Pierwszy z wymienionych świadków przesłuchany w dniu 14 grudnia 2012 r. wskazał, że w dniu zdarzenia szarpał się z mężczyzną opseudonimie (...). Szarpiących chcieli rozdzielić pokrzywdzony orazD. W.. Po chwili zauważył, iż ktoś uderzyłJ. S.w wyniku czego ten upadł na ziemię. Samego momentu uderzenia nie widział, jednakże przy pokrzywdzonym stałF.(k. 25v). TakżeD. W.nie widział chwili w którejJ. S.został uderzony. Co ważne, świadek ten jednak zeznał, iż w drodze z pokrzywdzonym do szpitala,J. S.stwierdził, że „bez powodu uderzył gops. (...)(k 27v). Podczas konfrontacji zJ. S.w dniu 8 lutego 2013 r. zeznał, że nie pamięta czy z lokalu wyszedł z pokrzywdzonym. Zauważył jednak szarpiącego sięK. C.z mężczyzną opseudonimie (...)i poszedł ich rozdzielić. W pewnym momencie zauważył leżącego na ziemiJ. S., a obok niego stałF.(k. 62v). Przed Sądem podtrzymał wcześniejsze swoje zeznania jednakże wskazał jednocześnie, iż nic nie widział, bo był pod wpływem alkoholu, a o pobiciu dowiedział się odS.(k. 151 i n.). W konsekwencji zasadnie Sąd przyjął, że w/w osoby nie były bezpośrednimi świadkami uderzeniaJ. S.przez oskarżonego. Wskazać także należy, iż wszystkie sprzeczności w zeznaniach w/w dwóch świadków zostały przez Sąd dostrzeżone, w szczególności w zakresie okoliczności rozpytywania przez funkcjonariusza Policji na temat zdarzenia z 1 listopada 2012 r. W pisemnych motywach wyroku w sposób wyczerpujący Sąd I instancji wyjaśnił w jakim zakresie obdarzył je wiarą i dlaczego w pozostałym zakresie odmówił im wiary. Przeprowadzonej ocenie dowodów nie sposób więc zarzucić dowolności, gdyż Sąd przeprowadził ją we właściwy sposób, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 7 k.p.k.).
Także odmawiając wiary – we wskazanym w uzasadnieniu zakresie – wyjaśnieniom oskarżonego oraz zeznaniom świadkówF.iO. S. (2),S. B. (1),S. W.orazJ. W.Sąd nie dopuścił się obrazyart. 7 k.p.k.Wymienieni powyżej świadkowie próbując potwierdzić wersję zdarzeń przedstawioną przezR. F.złożyli jednak zeznania różniące się co do istotnych okoliczności zdarzenia. Oskarżony podał, że w dniu 1 listopada 2012 r. przebywał wT.w Pubie(...), a wracając przechodził obok Pubu(...). Zauważył tam szarpiących się dwóch mężczyzn których chciał rozdzielić. Odepchnął osoby stojące wokół, wśród których był m. in.C.. Zaczęli się szarpać oraz przewrócili na ziemię. Obok szarpały się inne osoby. Po chwili przestali się szarpać iC.wraz z kolegami odszedł w kierunku(...). W trakcie tego zajścia oskarżonemu miał być zerwany łańcuszek (k. 37 i n.). Przesłuchany jeszcze w toku postępowania przygotowawczegoO. S. (1)zeznał, iż wszystko to działo się na parkingu obok(...)(k. 40v). Tymczasem z wyjaśnień oskarżonego, zeznańJ. S.,K. C.,S. B. (1)orazD. W.jednoznacznie wynika, iż zdarzenie miało miejsce bezpośrednio przy lokalu Pubu(...). Miejsca te dzieli natomiast odległość kilkunastu metrów, a podnieść także należy, że położone są po przeciwnych stronach ulicy. Zeznając w toku postępowania sądowegoO. S. (1)zeznał, że oskarżony szarpał się zC.i że ma pewność iżS.nie uderzył oskarżony pomimo, iż chwilę później wskazał że nie pamięta dokładnego miejsca gdzie w tym czasie znajdował sięF.. Wraz zO. S. (1)miał przebywaćF. S.,S. W.iJ. W.(k. 130v i n.). ŚwiadekF. S.także stwierdził, iż zdarzenie miało miejsce na parkingu przy(...)wT., jednakże w żadnym momencie relacji nie wskazał by oskarżony szarpał się zK. C., co podnosił przecież w swoich wyjaśnieniach nawetR. F.. Świadek zeznał, „oskarżony stał w tej grupce i nawet nic nie robił” (k.186 i n.). TakżeS. W.nie wskazał, iż by był świadkiem szarpaniny pomiędzy oskarżonym aK. C.(k. 187). NatomiastS. B. (1)zeznał, że „ja stałem po drugiej stronie ulicy a oni stali przed klubem(...)wokół szarpiących się”. Opisując samo zdarzenie wskazał, że szarpały się 2 czy 3 osoby, a wokół stało parę osób. „F.oddzielił jakby tego chłopaka odS.w tym czasie gdy ta druga osoba podbiegła i uderzyłaS.” (k. 185v i n.). Sąd Rejonowy dokonując więc oceny zeznań w/w świadków, dostrzegając jednocześnie sprzeczności w ich relacjach w zakresie miejsca zdarzenia, jego przebiegu, udziału w nim oskarżonego oraz zachowania samego pokrzywdzonego, przeprowadził ją zgodnie z nakazami płynącymi zart. 7 k.p.k.Swoje stanowisko w sposób wyczerpujący uzasadnił, wyjaśniając jednocześnie dlaczego i w jakim zakresie odmówił wiary zeznaniom w/w świadków.
Reasumując w ocenie Sądu Okręgowego sąd meriti w rozpoznawanej sprawie przeprowadził prawidłową ocenę materiału dowodowego zgodnie zart. 410 k.p.k.omawiając wszystkie dowody zgromadzone w sprawie, zaś dokonana ocena nie zawiera błędów natury faktycznej ani logicznej. Wbrew stanowisku wyrażonym w apelacji Sąd nie miał wątpliwości w zakresie dokonanych ustaleń i z tego względu zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.nie znajduje uzasadnienia. Podnieść także należy, że zasada obiektywizmu określona wart. 4 k.p.k.nie obliguje sądu do interpretowania materiału dowodowego jedynie na korzyść oskarżonego, lecz nakazuje obiektywny stosunek do stron procesowych oraz do tego materiału.
Niezasadny okazał się również zarzut obrazyart. 174 k.p.k.Zauważyć należy, że przepisart. 174 k.p.k.przez "zastępowanie" zeznań świadka rozumie sytuację, w której organ procesowy ograniczył się do dowodowego wykorzystania dowodu z dokumentu, tj. pism, zapisków czy notatek, mimo dostępności osobowego dowodu pierwotnego, czyli zeznań świadka. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Sąd przeprowadził dowód z przesłuchania w charakterze świadkówK. C.orazD. W., i to te zeznania stały się podstawą poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych. Co w niniejszej sprawie jest jednak najważniejsze, świadkowie nie zaprzeczyli generalnie informacjom zapisanym w notatce, a jedynie wycofali się z oświadczeń złożonych wcześniej funkcjonariuszowi. Informacje zawarte w notatce urzędowej z dnia 19 listopada 2012 r. (k. 8) spowodowały jedynie sformułowanie dodatkowych pytań w toku przesłuchania w/w świadków tak by wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia mającego zapaść rozstrzygnięcia zostały gruntownie wyjaśnione. W żadnej jednak mierze treść notatki nie zastąpiła zeznań świadków. Potwierdzeniem tego są poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktycznie gdzie wprost wskazane jest, iżJ. S.widział moment uderzenia. Brak jest natomiast jakiegokolwiek wskazania by świadkiem tego byli równieżK. C.orazD. W.. Wskazać także należy, żekodeks postępowania karnegonie zawiera zakazu przesłuchania osób dokonujących czynności procesowej, z której przeprowadzenia wymagane jest spisanie protokołu (post. SN z 11.10.2006 r., V KK 22/06, LEX 198091). ZeznaniaP. K., funkcjonariusza Policji stanowią jedynie uzupełnienie materiału dowodowego na podstawie którego Sąd dokonał ustaleń faktycznych. Ustalenia te zostały dokonane głównie na podstawie zeznań świadków:J. S.,K. C.orazD. W.oraz częściowo na podstawie wyjaśnień oskarżonego oraz pozostałych świadków.
Odnosząc się zgodnie zart. 447 § 1 k.p.k.do kwestii orzeczonej wobec oskarżonego kary Sąd Okręgowy również w tym zakresie podzielił stanowisko Sądu I instancji. Przy uwzględnieniu uprzedniej karalności oskarżonego, opinii z Aresztu Śledczego w(...)gdzie oskarżony przebywa oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, orzeczona wobec niego kara 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący lat 2 oraz orzeczona grzywna nie mogą być uznane za niewspółmiernie surowe.
Nie podzielając więc zarzutów zawartych w apelacji, wobec nie stwierdzenia uchybień uwzględnianych z urzędu, Sąd odwoławczy, na podstawie art.437§1k.p.k., orzekł jak w wyroku.
Natomiast uwzględniając sytuację materialną oskarżonego, Sąd Okręgowy na podstawieart. 634 k.p.k.w zw. zart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust.1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych( Dz. U. z 1983 r. , Nr 49 ,poz.223 ze zm.) zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w tym od opłaty, uznając, że ich uiszczenie byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe z uwagi na tą sytuację.

Agata Wilczewska Marek Kordowiecki  Ewa Miastkowska