Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 3761/13
Data wyroku: 2014-12-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Klaudia Miłek
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 92 § 1 kw
Teza: obwinionego uniewinniono od popełnienia zarzuconego mu czynu

Sygn. akt V W 3761/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 grudnia 2014 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodnicząca SSR Klaudia Miłek
Protokolant: Beata Lechowicz
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 15 maja 2014 r., 26 sierpnia 2014 r., 12 września 2014 r. i 25 listopada 2014 r. sprawy, przeciwkoM. B.s.W.iT.z domuP.ur. (...)wŁ.
obwinionego o to że:
W dniu 25 czerwca 2013r. ok. godz. 14.10 wW.naul. (...)vis a vis nr 21, będąc kierowcą samochodu markiT.onr rej. (...), nie zastosował się do znaku drogowego (B-36) „zakaz zatrzymywania się” z tabliczką nie dotyczy zatoki, wykraczając przeciwko porządkowi w ruchu drogowym,
tj. za wykroczenie zart. 92 § 1K.W. w zw. zart. 5 ust. 1 Ustawy z dnia 20.06.1997 Prawo o ruchu drogowymDz. U Nr 108 poz. 908 z późn. zm. oraz § 28 ust. 2 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 07 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Dz. U. 170 p.(...)z późn. zm.
Orzeka

1
ObwinionegoM. B.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu.

2
Koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt V W 3761/13

UZASADNIENIE
M. B.został obwiniony o to, że w dniu 25 czerwca 2013r. ok. godz. 14.10 wW.naul. (...)vis a vis nr 21, będąc kierowcą samochodu markiT.onr rej. (...), nie zastosował się do znaku drogowego (B-36) „zakaz zatrzymywania się” z tabliczką nie dotyczy zatoki, wykraczając przeciwko porządkowi w ruchu drogowym, tj. za wykroczenie zart. 92 § 1K.W. w zw. zart. 5 ust. 1 Ustawy z dnia 20.06.1997 Prawo o ruchu drogowymDz. U Nr 108 poz. 908 z późn. zm. oraz § 28 ust. 2 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 07 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Dz. U. 170 p.(...)z późn. zm.
Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 25 czerwca 2013r. ok. godz. 14.10 wW.naul. (...)vis a vis nr 21 strażnik miejskiP. K.pełniąc służbę patrolową wraz z apl.M. M.spostrzegli zaparkowany pojazd markiT.onr rej. (...). Uznali oni, iż pojazd ten zaparkowany został w sposób nieprawidłowy w miejscu obowiązywania znaku drogowego B-36 „zakaz zatrzymywania się” z tabliczką nie dotyczy zatoki. Z uwagi na to, iż w samochodzie w tym czasie nie było kierowcy, za wycieraczką samochodu zostawili oni wezwanie do osobistego stawienia się w siedzibie Straży Miejskiej m. st.W.. Kierowcą samochodu markiT.onr rej. (...)okazał się byćM. B..
W dniu 25 czerwca 2013 r. naul. (...)vis a vis nr 21 nie było ustawionego znaku B-36.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:wyjaśnień obwinionegoM. B./k. 24/,opinii ustnych biegłego sądowegoJ. K./k. 44, 48-50/, a takżenotatki urzędowej/k. 3/,dokumentacji fotograficznej/k. 2, 27, 42/ orazpisma z dnia 25.09.2014 r./k. 54/.
ObwinionyM. B.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wskazał, iż jechał od stronyulicy (...)razem ze swoją babcią, która jest chora i przyjmuje insulinę. W pewnym momencie jego babcia bardzo źle się poczuła. W związku z tym, iż musiała ona zjeść coś słodkiego, obwiniony zatrzymał się na światłach awaryjnych, aby kupić coś do picia i coś słodkiego. Do sklepu poszedł razem ze swoją babcią, gdyż musiał ją pilnować. Następnie po kilku minutach wrócił do samochodu.
W złożonych wyjaśnieniach obwiniony potwierdził, iż parkując swój samochód przed sklepem nie zwrócił uwagi na występujące w tym miejscu znaki drogowe. Potwierdził również, iż złożył swoje wyjaśnienia w siedzibie Straży Miejskiej, gdzie poinformowano go, iż sprawa będzie załatwiona. Nie został wówczas ukarany mandatem. /k. 24wyjaśnienia obwinionegoM. B./
M. B.ma 33 lata. Jest żonaty, posiada 6-letnie dziecko. Z zawodu jest prawnikiem, obecnie prowadzi własną działalność gospodarczą, z której osiąga dochód w wysokości około 1000 złotych. Nie był karany. Nie był również leczony psychiatrycznie ani odwykowo. /k. 23wyjaśnienia obwinionegoM. B./
Sąd zważył, co następuje:
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na przypisanie obwinionemu popełnienia czynu zarzucanego mu wnioskiem o ukaranie.
Oceniając zebrane osobowe i pozaosobowe źródła dowodowe w sprawie zarzuconego obwinionemu czynu w pierwszej kolejności należało wskazać, iż naczelnymi zasadami polskiego procesu karnego – są określone wart. 5 Kodeksu postępowania karnegozasady:in dubio pro reoi domniemania niewinności, które znajdują także odpowiednie zastosowanie w postępowaniu w sprawach o wykroczenia (art. 8 kpw). Godzi się też podkreślić, iż według zasad obowiązującej procedury karnej (wykroczeniowej) – to nie oskarżony (obwiniony) musi udowodnić swoją niewinność, lecz oskarżyciel winien jest udowodnić winę oskarżonego (obwinionego). Przy czym udowodnić, to znaczy wykazać w sposób niebudzący wątpliwości wiarygodnymi dowodami – bezpośrednimi lub pośrednimi, te ostatnie w postaci tzw. poszlak mogą być uznane za pełnowartościowy dowód winy oskarżonego (obwinionego) jedynie wtedy, gdy zespół tych poszlak pozwala na ustalenie jednej logicznej wersji zdarzenia, wykluczającej możliwość jakiejkolwiek innej wersji. (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 25 maja 1995 roku, sygn. akt II Akr 120/95).
Oznacza to, że udowodnienie winy oskarżonemu (obwinionemu) musi być całkowite, pewne, wolne od wątpliwości (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 1999 roku, sygn. akt V KKN 362/97 ). Tak więc, gdy w świetle tak dokonanej oceny zebranych dowodów nie da się bez obawy popełnienia pomyłki wykluczyć innej wersji zdarzenia, aniżeli przyjęta w akcie oskarżenia (wniosku o ukaranie) – nie jest dopuszczalne przypisanie oskarżonemu (obwinionemu) zarzucanego czynu, albowiem w takiej sytuacji chroni goreguła in dubio pro reo(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 1992 r., sygn. akt WR 369/90, OSP 1992/102/12).
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd dał w całości wiarę wyjaśnieniomM. B., stosując zasadę rozstrzygania wszystkich niedających się usunąć wątpliwości na korzyść osoby obwinionej. Ponadto należało również zważyć, iż przedstawiona przez obwinionego relacja z przedmiotowego zdarzenia była logiczna i spójna.
Oceniając zgromadzony w niniejszej sprawie pozostały materiał dowodowy, jedynymi dowodami, który mógłby potwierdzić winę i sprawstwo obwinionego w zakresie zarzucanego mu czynu były zeznania funkcjonariusza Straży MiejskiejM. M./k. 43-44, 4/ oraz notatka urzędowa /k. 1/ sporządzona przez mł. inspektora Straży MiejskiejP. K.na okoliczność przeprowadzonej w dniu zdarzenia czynności z udziałem samochodu obwinionego.
Sąd Rejonowy nie mógł jednak uznać tych dowodów za w pełni wiarygodne. Z informacji nadesłanych przez Urząd Miasta StołecznegoW.– UrządD.W.:Zespół (...)dlaD.W.wynika, iż w dniu 25 czerwca 2013r. naul. (...)vis a vis nr 21 nie było ustawionego znaku B-36. /k. 54pismo z dnia 25.09.2014./
Przy ustalaniu stanu faktycznego w sprawie Sąd wziął również pod uwagę opinie ustne biegłego sądowegoJ. K., który zapoznał się z aktami sprawy, dokonał oględzin miejsca zdarzenia oraz przedstawił fotografie miejsca zdarzenia.
W ocenie Sądu opinie biegłego były jasne, spójne i nie zawierały sprzecznych wniosków. Sąd nie dopatrzył się błędów logicznych w rozumowaniu biegłego. Wydając opinie biegły bazował na całym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i swoje stanowisko w sposób wystarczający uargumentował. Dlatego Sąd przyjął wnioski opinii za podstawę ustaleń faktycznych. /k. 44, 48-50opinie ustne biegłego sądowegoJ. K./
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się również na zebranych w sprawie dowodach pozaosobowych w postaci: notatki urzędowej /k. 3/, dokumentacji fotograficznej /k. 2, 27, 42/ oraz pisma z dnia 25.09.2014 r. /k. 54/. W ocenie Sądu powyższe dowody pozaosobowe ze względu na swój charakter i rzeczowy walor nie budziły wątpliwości Sądu co do ich wiarygodności oraz faktu, na którego okoliczność zostały sporządzone oraz ze względu na okoliczności, które same stwierdzały. Żadna ze stron nie kwestionowała przy tym ich zgodności ze stanem faktycznym, zaś Sąd nie znalazł powodów, które podważałyby ich wiarygodność. W związku z powyższym uczynił je podstawą dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych.
W świetle zatem powyższych rozważań, w przekonaniu Sądu Rejonowego, brak jest podstaw do przyjęcia za udowodnione okoliczności wskazanych w zarzucie wniosku o ukaranie – nie można uznać w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, aby w krytycznym czasie obwiniony zaparkował kierowany przez siebie samochódT.onr rej. (...)w miejscu niedozwolonym niestosując się do znaku drogowego (B-36) „zakaz zatrzymywania się” z tabliczką nie dotyczy zatoki, wykraczając przeciwko porządkowi w ruchu drogowym.
W takim stanie rzeczy Sąd uniewinnił obwinionegoM. B.od popełnienia zarzucanego mu czynu, a kosztami postępowania, stosownie doart. 118 § 2 kpw., obciążył Skarb Państwa.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.