Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 194/14
Data wyroku: 2014-05-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Zawadzka-Lotko
Słowa kluczowe: Kumulatywna Kwalifikacja Przestępstwa
Podstawa prawna: art. 437 kpk

Sygn. akt VIII Ka 194/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 maja 2014 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Grażyna Zawadzka - Lotko
Protokolant: Aneta Chardziejko
przy udzialeProkuratoraJerzego Duńca
po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2014 roku
sprawyK. M.oskarżonego o czyn zart. 224 § 2 kkw zb zart. 222 § 1 kkw zb zart. 226 § 1 kkw zw zart. 57a § 1 kk
iP. M.oskarżonego o czyn zart. 224 § 2 kkw zb zart. 222 § 1 kkw zb zart. 226 § 1 kkw zw zart. 57a § 1 kkw zw zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 29 stycznia 2014 roku, sygn. akt III K 1437/13

I
Zmienia wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że za podstawę wymiaru kary obu oskarżonym przyjmujeart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 224 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.

II
W pozostałym zakresie wyrok utrzymuje w mocy.

III
Zwalnia oskarżonych od ponoszenia opłaty i od pozostałych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
K. M.został oskarżony, o to, że: w dniu 13 października 2013r ok. godz. 09:20 wW.naul. (...), stosował wobec funkcjonariuszy Policji: sierż. sztab.W. K.i st. post.A. S.groźby pozbawienia życia oraz przemoc wobec st. post.A. S.w postaci odpychania i szarpania za umundurowanie, podczas i w związku z przeprowadzaną przez tych funkcjonariuszy interwencją w celu zmuszenia ich do zaniechania tej czynności, a ponadto znieważył ich poprzez używanie wobec nich słów powszechnie uważanych za obelżywe, przy czym czyn ten popełnił publicznie i bez powodu, okazując rażące lekceważenie porządku prawnego tj. o czyn zart. 224 § 2 kkw zb. zart. 222 § 1 kkw zb. zart. 226 § 1 kkw zw. zart. 57a § 1 kk.
P. M.został oskarżony, o to, że: w dniu 13 października 2013r ok. godz. 09:20 wW.naul. (...), stosował wobec funkcjonariuszy Policji: sierż. sztab.W. K.i st. post.A. S.groźby pozbawienia życia oraz przemoc wobec sierż. sztab.W. K.w postaci odpychania i szarpania za umundurowanie, podczas i w związku z przeprowadzaną przez tych funkcjonariuszy interwencją w celu zmuszenia ich do zaniechania tej czynności, a ponadto znieważył ich poprzez używanie wobec nich słów powszechnie uważanych za obelżywe, przy czym czyn ten popełnił publicznie i bez powodu, okazując rażące lekceważenie porządku prawnego, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się przed upływem 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyśle przestępstwo podobne tj. o czyn zart. 224 § 2 kkw zb. zart. 222 § 1 kkw zb. zart. 226 § 1 kkw zw. zart. 57a § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 29 stycznia 2014 roku oskarżonegoK. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na mocyart. 224 § 2 kkw zb. zart. 222 § 1 kkw zb. zart. 226 § 1 kkw zw. zart. 57a § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkskazał go, zaś na mocyart. 224 § 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności. Na mocyart. 69 § 1 i 2 i 4 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kk,art. 72 § 1 pkt 5 kk,art. 73 § 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemuK. M.na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata, zobowiązując go do powstrzymania się od nadużywania alkoholu i oddał go w tym czasie pod dozór. OskarżonegoP. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na mocyart. 224 § 2 kkw zb. zart. 222 § 1 kkw zb. zart. 226 § 1 kkw zw. zart. 57a § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkskazał go, zaś na mocyart. 224 § 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. Na mocyart. 57 a § 2 kkorzekł wobec oskarżonychK. M.iP. M.nawiązki na rzecz pokrzywdzonychA. S.iW. K.w kwotach po 500 (pięćset) złotych. Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej wobecP. M.kary pozbawienia wolności zaliczył okres zatrzymania oskarżonego w dniach od 13.10.2013r. do 14.10.2013r. Zwolnił oskarżonych od ponoszenia opłaty i odstępuje od obciążania ich kosztami procesu.
Na zasadzieart. 425 § 1 i § 2 kpkorazart. 444 kpkpowyższy wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonychK. M.iP. M.zaskarżył prokurator.
Powołując się naart. 427 § 1 i 2 kpk,art. 437 § 1 i 2 kpkorazart. 438 pkt 1 kpkprokurator zarzucił wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 224 § 1 kkpoprzez niewskazanie go jako podstawy prawnej wymiaru kary orzeczonej wobecK. M.iP. M., podczas gdy podstawę tą winny stanowićart. 224 § 2 kkw zw. zart. 224 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kk.
Powołując powyższy zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wskazanie jako podstawy wymiaru kary orzeczonej wobec obu oskarżonychart. 224 § 2 kkw zw. zart. 224 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kk.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora jest zasadna i w całości zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy przede wszystkim stwierdzić, iż Sąd I instancji w oparciu o właściwie oceniony i przeanalizowany materiał dowodowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Dokonał przy tym właściwej analizy wszystkich ujawnionych w sprawie dowodów, ocenił je zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczeniem życiowym, słusznie uznając, że bezspornymi dowodami winy oskarżonego są zeznania świadków, w tym pokrzywdzonych, które szeroko zostały opisane i poddane procesowej weryfikacji, czego wynikiem jest słuszny wyrok, zaś sposób rozumowania sądu został przedstawiony w prawidłowo napisanym uzasadnieniu.
Z uwagi na brak zastrzeżeń apelującego co do poczynionych ustaleń faktycznych, bardziej szczegółowa analiza wyroku w tym zakresie jest bezcelowa.
Mając na uwadze treść zarzutu prokuratora należy podkreślić, że obraza przepisów prawa materialnego(error iuris)może polegać na błędnej wykładni przepisu, zastosowaniu niewłaściwego przepisu lub zastosowaniu go w niewłaściwy sposób, zastosowaniu danego przepisu, mimo zakazu określonego rozstrzygania, lub niezastosowaniu normy, której stosowanie było obowiązkowe. Podzielić zatem należy tezę, że naruszenie prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu (niezastosowaniu) w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych (por:postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2008 roku, V KK 89/08, OSNwSK 2008/1/1183).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż wniosek prokuratora zmierzający do zmiany podstawy prawnej wymiaru kary orzeczonej wobec obu oskarżonych jest jak najbardziej słuszny i prawidłowy.
Otóż generalnie należy wskazać, że mnożenie przepisów w wyroku sądu powinno zostać ograniczone do niezbędnego minimum, co z pewnością wpływa na zwięzłość i tym samym zrozumiałość treści zapadłego orzeczenia, szczególnie w odbiorze osób nie mających na co dzień styczności z teorią prawa. Przyjęta w wyroku Sądu Rejonowego podstawa wymiaru kary obu oskarżonym byłaby jednak całkowicie zrozumiała w wypadku gdyby obaj sprawcy zostali oskarżeni wyłącznie o popełnienie przestępstwa zart. 224 § 2 k.k.Wówczas wymiar kary oparty o tenże przepis, który odsyła do sankcji z § 1 zapewne byłby wystarczający. W przedmiotowej sprawieK. M.iP. M.popełnili jednak przestępstwo wyczerpujące znamiona trzech przepisówkodeksu karnego. Należy wskazać, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy uznał, iż zachowanie oskarżonych stanowi jedno przestępstwo kwalifikowane z wymienionych w akcie oskarżenia przepisów, pozostających w zbiegu kumulatywnym (art. 11 § 2 k.k.). Zgodnie zart. 11 § 3 k.k.Sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego najsurowszą karę. Czyn zart. 226 § 1 k.k.zagrożony jest karą grzywny, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku, zart. 222 § 1 k.k.zagrożony jest karą grzywny, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do 3 lat, natomiast czyn zart. 224 § 2 k.k.nie zawiera sankcji. Mając na uwadze, iż w wypadku określonym wart. 11 § 2 k.k.Sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, słusznie Sąd Rejonowy nie wymienił w podstawie wymiaru karyart. 222 § 1 k.k.orazart. 226 § 1 k.k.Co jednak istotne, uwadze Sądu I instancji umknęła okoliczność, którą trafnie podniósł skarżący, żeart. 224 § 2 k.k.nie zawiera elementu pozwalającego na traktowanie go jako samodzielnej podstawy wymiaru kary, tj. sankcji i w tym zakresie odwołuje się do§ 1przedmiotowego przepisu – „tej samej karze(co w§ 1)podlega (…)”. W tym stanie rzeczy przyjęta przez Sąd I instancji podstawa wymiaru kary zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.nie mogła się ostać. Bowiem nie jest możliwe porównanie poszczególnych sankcji przewidzianych w obu powołanych przepisach ustaw, które swoim zachowaniem oskarżeni wyczerpali. W takiej sytuacji w ocenie Sądu odwoławczego, w przypadku kumulatywnej kwalifikacji czynu należy w podstawie prawnej wymiaru kary wprost wskazać przepis przewidujący karę najsurowszą spośród wszystkich przepisów branych pod uwagę przez Sąd.
Reasumując powyższe Sąd Okręgowy zmienił wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że za podstawę wymiaru kary oskarżonymK. M.iP. M.przyjąłart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 224 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.
W pozostałym zakresie wyrok w zaskarżonej części jako prawidłowy, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy, orzekając jak w sentencji.
O zwolnieniu od opłaty i pozostałych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd orzekł na mocyart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., Nr 49 poz. 223 ze zm.) iart. 624 § 1 kpk, kierując się względami słuszności.