Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 1221/14
Data wyroku: 2014-10-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Adam Zarzycki

Sygn. akt IX Ka 1221/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 października 2014 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Adam Zarzycki
Protokolant: starszy protokolant sądowy Anna Wołowiec - Piłat
po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 roku
sprawyI. W.
oskarżonej o przestępstwo zart.216 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 18 czerwca 2014 roku sygn. akt II K 446/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla orzeczony w punkcie IV wyroku wobec oskarżonejI. W.na podstawieart. 36 § 2 k.k.w zw. zart. 72 § 1 pkt 7a k.k.iart. 74 § 1 k.k.zakaz zbliżania się do pokrzywdzonejK. R.na odległość bliższą niż 100 (sto) metrów na okres 4 (czterech) lat;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. M.kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonejI. W.w postępowaniu odwoławczym;

IV
zwalnia oskarżonąI. W.od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

IX Ka 1221/14  
Uzasadnienie

I. W.oskarżona była z oskarżenia prywatnego wniesionego przezK. R.o to , że :
w dniu 29 maja 2013 r. wK.znieważyłaK. R.oraz fałszywie pomówiła tą pokrzywdzoną i członków jej rodziny o popełnienie przestępstw gwałtu i usiłowania gwałtu , kradzieży oraz naruszenia miru domowego ,
tj. o popełnienie przestępstwa zart. 216 § 1 kk.
Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie II K 446/13 orzekł co następuje :
I. w ramach czynu zarzucanegoI. W.w akcie oskarżenia uznał oskarżoną za winną popełnienia tego , że :
1. w dniu 29 maja 2013 r. wK.znieważyła pokrzywdzonąK. R.nazywając ją „ złodziejem ”, co zakwalifikował jako występek zart. 216 § 1 kki za to na podstawie powołanego przepisu orazart. 34 § 1 kkiart. 35 § 1 kkwymierzył jej karę 3 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej , kontrolowanej pracy na cele społeczne w rozmiarze 24 godzin w stosunku miesięcznym ;
2. w dacie i miejscu jak w pkt 1 pomówiła pokrzywdzonąK. R., iż pokrzywdzona i członkowie jej rodziny dopuszczają się czynów karalnych na szkodę oskarżonej i innych osób , podczas gdy takie sytuacje nie miały miejsca , a które to wypowiedzi oskarżonej mogły poniżyć pokrzywdzoną w opinii publicznej , co zakwalifikował jako występek zart. 212 § 1 kki za to na podstawie powołanego przepisu orazart. 34 § 1 kkiart. 35 § 1 kkwymierzył oskarżonej karę 4 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej , kontrolowanej pracy na cele społeczne w rozmiarze 24 godzin w stosunku miesięcznym ;
II. na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 i 3 kkwymierzone w pkt I ppkt 1 i 2 wyroku jednostkowe kary ograniczenia wolności połączył i jako karę łączną wymierzył oskarżonej karę 5 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej , kontrolowanej pracy na cele społeczne w rozmiarze 24 godzin w stosunku miesięcznym ;
III. na podstawieart. 46 § 2 kkw zw. zart. 48 kkorzekł wobec oskarżonejI. W.na rzecz pokrzywdzonejK. R.nawiązkę w kwocie 500 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę ;
IV. na podstawieart. 36 § 2 kkw zw. zart. 72 § 1 pkt 7a kkiart. 74 § 1 kkorzekł wobec oskarżonejI. W.zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonąK. R.oraz zbliżania się do tej pokrzywdzonej na odległość bliższą niż 100 metrów na okres 4 lat ;
V. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. M.kwotę 708,48 złotych tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonej wykonywaną z urzędu ;
VI. na podstawieart. 628 pkt 1 kpkzasądził od oskarżonejI. W.na rzecz oskarżycielki prywatnejK. R.kwotę 300 złotych tytułem zwrotu uiszczonych zryczałtowanych wydatków postępowania ;
VII. na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił oskarżonąI. W.w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych .
Powyższy wyrok zaskarżony został przez obrońcę oskarżonej z urzędu na jej korzyść w części dotyczącej orzeczenia o karze . Na podstawieart. 438 pkt 4 kpkzarzucił on temu wyrokowi rażącą niewspółmierność kary przez wymierzenie kary ograniczenia wolności , zamiast samoistnej kary grzywny oraz niesłuszne orzeczenie wobec oskarżonej zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość bliższą niż 100 metrów na okres 4 lat .
Podnosząc ten zarzut obrońca wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez wymierzenie oskarżonej samoistnej kary grzywny zamiast kary ograniczenia wolności oraz o uchylenie obowiązku wymienionego w pkt IV wyroku , a polegającego na zakazie zbliżania się oskarżonej do pokrzywdzonej na odległość bliższą niż 100 metrów przez okres 4 lat , oraz o zasądzenie wynagrodzenia za obronę oskarżonej z urzędu w postępowaniu apelacyjnym .
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja jest tylko częściowo zasadna , o ile kwestionuje zasadność orzeczenia wobec oskarżonej obowiązku polegającego za zakazie zbliżania się do pokrzywdzonej za odległość bliższą niż 100 metrów przez okres 4 lat wydany na podstawieart. 36 § 2 kkw zw. zart. 72 § 1 pkt 7a kkiart. 74 § 1 kk. Słusznie apelujący podnosi , iż zakaz ten jest w praktyce niewykonalny . Strony zamieszkują bowiem w tej samej miejscowości , ich domy położone są w odległości kilkudziesięciu metrów ( od ok. 15 - 20 m ) , trudno byłoby więc egzekwować zakaz tego rodzaju . Strony mogłyby nawet przypadkowo spotykać się w odległości bliższej niż 100 m np. na przystanku autobusowym lub w sklepie . Pokrzywdzona mogłaby więc podnosić , iż oskarżona narusza nałożony na nią obowiązek . Obowiązek ten należało więc wyeliminować z pkt IV wyroku , utrzymując pozostały obowiązek polegający na zakazie kontaktowania się , którego to obowiązku obrońca nie kwestionuje .
Nie można natomiast zgodzić się z argumentami apelującego kwestionującego zasadność orzeczenia wobec oskarżonej kary ograniczenia wolności , zamiast kary grzywny . W tym zakresie należy całkowicie podzielić stanowisko Sądu , że kara tego rodzaju będzie realną dolegliwością dla oskarżonej , uprzednio karanej już za przestępstwo na szkodę pokrzywdzonej , która to kara nie odniosła pożądanego skutku . Sąd dokonał więc trafnego wyboru rodzaju kary . Nie ma również podstaw do kwestionowania wysokości orzeczonej kary i w tym zakresie należy także podzielić stanowisko Sądu . Kara grzywny samoistnej , proponowana przez obrońcę oskarżonej , byłaby niewykonalna , zważywszy na trudną sytuację materialną oskarżonej , która utrzymuje się jedynie z niewielkiej renty wynoszącej 550 złotych .
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok (art. 437 § 1 kpk,art. 456 kpk) . O kosztach za obronę z urzędu oskarżonej w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie§ 14 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie i ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu( Dz. U. z 2013 r. tekst jedn. , poz. 461 ) . Z uwagi na trudną sytuację materialną oskarżonej Sąd zwolnił ją od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze .