Sąd Rejonowy w Zambrowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 415/13
Data wyroku: 2014-05-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON

Sygn. akt I C 415/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 maja 2014 r.
Sąd Rejonowy w Zambrowie Wydział I Cywilny w składzie:
PrzewodniczącySSR Tomasz Makaruk
Protokolant Jadwiga Styła
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. wZ.
sprawy z powództwaGminy M.Z.
przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Starostę(...)oraz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad
o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym

I
uzgadnia treśćksięgi wieczystej numer (...)prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Zambrowie dla działki oznaczonejnumerem geodezyjnym (...)położonej wZ.przyulicy (...)z rzeczywistym stanem prawnym poprzez dokonanie w dziale II księgi wieczystej w miejsce istniejących wpisów wpisu prawa własności na rzeczGminy M.Z.;

II
uzgadnia treśćksięgi wieczystej numer (...)prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Zambrowie dla nieruchomości składającej się z działek oznaczonychnumerami geodezyjnymi (...)położonej wZ.przyulicy (...)z rzeczywistym stanem prawnym poprzez dokonanie w dziale II księgi wieczystej w miejsce istniejących wpisów wpisu prawa własności na rzeczGminy M.Z.;

III
uzgadnia treśćksięgi wieczystej numer (...)prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Zambrowie dla nieruchomości składającej się z działek oznaczonychnumerami geodezyjnymi (...)położonej wZ.z rzeczywistym stanem prawnym poprzez dokonanie w dziale II księgi wieczystej w miejsce istniejących wpisów wpisu prawa własności na rzeczGminy M.Z.;

IV
zasądza od pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz powódkiGminy M.Z.kwotę 100.000 (sto tysięcy) złotych tytułem zwrotu opłaty od pozwu.

Sygn. akt I C 415/13

UZASADNIENIE
PowódkaGmina M.Z., po sprecyzowaniu żądania pozwu (k.113v) wniosła o dokonanie w miejsce istniejących wpisów w działach II ksiąg wieczystych: o numerze(...)prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Zambrowie dla nieruchomości położonej wZ.przyulicy (...)oznaczonejnumerem geodezyjnym (...), o numerze(...)prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Zambrowie dla nieruchomości położonej wZ.przyulicy (...)składającej się z działek oznaczonychnumerami geodezyjnymi (...), o numerze(...)prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Zambrowie dla nieruchomości położonej wZ.składającej się z działek oznaczonychnumerami geodezyjnymi (...), wpisu prawa własności przedmiotowych nieruchomości na rzeczGminy M.Z.. Uzasadniając swoje żądanie powódka wskazała, iż wskazane działki gruntu stanowiąulicę (...), którymi to ulicami przebiegała wcześniejdroga krajowa numer (...). W związku jednak z wybudowaniem obwodnicy miastaZ.i wydaniem w dniu 2 października 2012 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji zezwalającej na użytkowaniedrogi ekspresowej (...), odcinekdrogi krajowej nr (...)przebiegającyulicami (...)uzyskał z mocy prawa status drogi publicznej o kategorii drogi gminnej, której właścicielem jest gmina.
Statio fisci pozwanego Skarbu Państwa – Starosta(...)i Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zajęły odmienne stanowiska – Starosta uznał powództwo wskazując, iż zastąpiony przez obwodnicę odcinekdrogi krajowej nr (...)stał się drogą gminną, a Generalny Dyrektor wniósł o oddalenie powództwa. Jako argumentacją swojego stanowiska początkowo wskazywał, iż dopiero ostateczna decyzja o wygaśnięciu trwałego zarządu tymi nieruchomościami może stanowić podstawę wpisu prawa własności na rzecz powódki do księgi wieczystej, a takiej decyzji dotychczas nie ma, a nadtodziałka numer (...)stanowi skrzyżowanieulicy (...)zulicami (...)i jest położona w ciągudrogi krajowej nr (...). Następnie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, iż inwestycja polegała na „Budowie obwodnicyZ.iW.w ciągu drogi krajowej nr w lokalizacji od km 575+550 do km 586+620 i w ciągudrogi krajowej (...)w lokalizacji od km 164+600 do km 169+452”, a nie jedynie w ciągudrogi krajowej nr (...). Tym samym mieliśmy do czynienia z przebudową układu dróg, a nie odcinka, a tym samym inwestycja nie została jeszcze zakończona i nie jest spełniony warunek określony w art. 10 ust. 5 Ustawy o drogach publicznych. W jego ocenie fragmentulicy (...)stanowić będzie przebiegdrogi krajowej (...)po zaliczeniu go do dróg krajowych w trybie Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej i dopóki takie rozporządzenie nie będzie wydane niedopuszczalne jest uwzględnienie żądania powódki.
Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje:
Decyzją (...)z dnia 20 kwietnia 2009 r. Wojewoda(...)zatwierdził projekt budowlany i udzielił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad OddziałB.pozwolenia na budowę obwodnicyZ.iW.w ciągudrogi krajowej nr (...)w lokalizacji od km 575+550 do km 586+620 i w ciągudrogi krajowej nr (...)w lokalizacji od km 164+600 do km 169+452 wraz z przebudową i budową niezbędnych urządzeń.
Decyzją z dnia 2.10.2012 r. znak WIK.(...)SA (...)Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wB.pozwolenia na użytkowaniedrogi ekspresowej (...). Z kolei decyzją z tego samego dnia znak WIK.(...).SA Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wB.pozwolenia na użytkowaniedrogi krajowej nr (...)na odcinku od km 164+600 do km 168+650.
Decyzją nr (...)Wojewoda(...)wygasiłdecyzję (...)w części dotyczącej budowydrogi krajowej nr (...)na odcinku od km 168+650 do km 169+452, a więc na odcinku od nowopowstałego ronda w kierunku południowym do istniejącejdrogi krajowej nr (...), a dalej dodrogi krajowej nr (...).
Po wybudowaniudrogi ekspresowej (...)i oddaniu jej do użytku, dotychczasowadroga krajowa nr (...)na terenie miastaZ.z mocy prawa stała się drogą gminną, stanowiącą własnośćGminy M.Z.. Tym samym wygasł też z mocy prawa trwały zarząd(...).
Część dotychczasowejdrogi krajowej nr (...)została dobrowolnie przekazana przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział wB.Gminie M.Z.. GDDKiA wystąpiła także z wnioskami o wydanie decyzji w przedmiocie wygaśnięcia trwałego zarządu odnośniedziałek numer(...).
W dziale IIksięgi wieczystej (...)prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Zambrowie dla nieruchomości położonej wZ.przyulicy (...)oznaczonejnumerem geodezyjnym (...)o pow. 0,0183 ha znajduje się zapis właściciel Skarb Państwa w trwałym zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych.
W dziale IIksięgi wieczystej (...)prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Zambrowie dla nieruchomości położonej wZ.przyulicy (...)składającej się z działek oznaczonychnumerami geodezyjnymi (...)o łącznej powierzchni 0,0619 ha znajduje się zapis właściciel Skarb Państwa w trwałym zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.
W dziale IIksięgi wieczystej (...)prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Zambrowie dla nieruchomości położonej wZ.składającej się z działek oznaczonychnumerami geodezyjnymi (...)o łącznej powierzchni 14,3127 ha znajduje się zapis właściciel Skarb Państwa w trwałym zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.
Ani oznakowanie drogowe ani rzeczywisty ruch pojazdów na terenie MiastaZ.nie odpowiadają przebiegowidrogi krajowej nr (...), wynikającemu z obowiązujących przepisów prawa.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: zeznania w charakterze strony: powoda (k.333v w zw. z k.113v), częściowo pozwanego (k.333v-334 w zw. z k.113v-114v), częściowo zeznania świadkówŁ. G.(k.330v-331v),S. T.(k.331v-332v),E. M.(k.332v-333), decyzje (k. 5-6, 51, 60-61, 67-69,73-89, 93-98), postanowienia (k.7-22), pisma (k. 23-25, 54, 62, 254), protokół zdawczo-odbiorczy (k.26,100), dokumenty znajdujące się na k. 27, projekt organizacji ruchu (k.46,112), umowę (k.90-91), mapy (k.92, 293-294), studium uwarunkowań (k.101-106), dokumenty znajdujące się na k.122-201,204-249, 312-329, akta KW(...),KW (...)i(...).
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż jak słusznie podniósł to Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 27 października 2005 r. w sprawie III CK 106/05 (LEX nr 371797) w sprawach o uzgodnienie treści księgi wieczystej „legitymację bierną mają osoby wpisane w dziale drugim księgi wieczystej oraz osoby, których uprawnienia z tytułu własności nie zostały - bez względu na przyczynę - dotychczas ujawnione (wyrok SN z dnia 23 grudnia 1988 r., III CRN 434/99, OSNC z 1991 r., nr 1, poz. 12, wyrok SN z 17 kwietnia 1998 r., II CKN 695/97 - niepublikowany, uchwała SN z dnia 29 września 1996 r., III CZP 16/96, OSNC z 1996 r., nr 5, poz. 73, wyrok SN z 19 listopada 2004 r., II CK 152/04 niepublikowany)”. Mając na uwadze treść wpisów w działach II wyżej wskazanych ksiąg wieczystych, a także treść znajdujących się w nich decyzji stwierdzających nabycie z mocy prawa własności poszczególnych działek przez Skarb Państwa, jak też orzekających o oddaniu w trwały zarząd działek gruntu, zasadnym jest ustalenie, jako statio fisci Skarbu Państwa obok Starosty(...)– Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, o czym Sąd orzekł postanowieniem z 6 marca 2014 r.
Przechodząc do analizy argumentów przedstawionych przez strony, to należy wskazać, iż strona powodowa wywodziła swoje argumenty z aktów prawnych, zaś twierdzenia strony pozwanej reprezentowanej przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad można określić jako życzenia, jakby to strona chciała, aby było, ewentualnie jak może być w przyszłości.
Zgodnie zart. 87 Konstytucjiźródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są:Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Kwestię przebiegu dróg krajowych w poszczególnych województwach regulujeRozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w województwach dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, lubelskim, lubuskim, łódzkim, małopolskim, mazowieckim, opolskim, podkarpackim, podlaskim, pomorskim, śląskim, świętokrzyskim, warmińsko-mazurskim, wielkopolskim, zachodniopomorskim(Dz.U. z 2010 r., Nr 59, poz. 371). W myśl załącznika nr 10 do tegoż rozporządzenia, regulującego przebieg dróg krajowych w województwie(...)na obszarze miastaZ.droga krajowa nr (...)przebiegaulicami (...), adroga krajowa nr (...)ulicami (...). Jest to rozporządzenie aktualnie obowiązujące i pomimo tego, iż od czasu oddania do użytku obwodnicyZ.w październiku 2012 r. były wydane już Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z września 2013 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych i w sprawie pozbawienia dróg kategorii dróg krajowych, pozwany nie podjął działań, które doprowadziłyby do zaliczeniaulicy (...)dodrogi krajowej nr (...). O tym, iż takie działania mogły, a nawet winny być podjęte, o ile pozwany uważał, żeul. (...)winna stanowićdrogę krajową nr (...), świadczą zeznania świadkaŁ. G., która wskazała, iż każdy odcinek drogi może mieć podwójną, a nawet potrójną numerację. Należy zatem uznać, iż tylko i wyłącznie wskutek zaniedbania strony pozwanej nie została uregulowana kwestia zaliczeniaulicy (...)dodrogi krajowej nr (...). Obecne twierdzenia strony pozwanej, iż w przyszłościulica (...)zostanie zaliczona do dróg krajowych opierają się bardziej na życzeniach niż znajdują oparcie w zgromadzonych dokumentach i toczących się postępowaniach. I tak Ministerstwo Infrastruktury i(...)w piśmie z dnia 15 kwietnia 2014 r. (k.328-329) jednoznacznie wskazało, iżulica (...)w miejscowościZ.jest drogą gminną i do zaliczenia jej do dróg krajowych niezbędne jest pozbawienie jej dotychczasowej kategorii drogi gminnej, co następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Takie same stanowisko zajął też Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, który w piśmie z dnia 12 lipca 2013 r. zwrócił się do Burmistrza MiastaZ.i Przewodniczącego Rady MiastaZ.o podjęcie przez Radę MiastaZ.uchwały w sprawie pozbawieniaulicy (...)wZ., na odcinku od skrzyżowania z nowo wybudowaną zachodnią obwodnicą miasta doul. (...), jej obecnej kategorii drogi gminnej (odcinek zostanie zaliczony do kategorii dróg krajowych) i zaliczenia do kategorii dróg gminnychulicy (...)od granicy miasta doulicy (...)wZ.(ulica zostanie pozbawiona kategorii drogi krajowej) (k.23-24). Pismo to dodatkowo wskazuje na to, iż strona pozwana (Skarb Państwa – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad) pomimo tego, iż wnosi w niniejszej sprawie o oddalenie powództwa, doskonale zdaje sobie sprawę z tego, iż przedmiotowe działki stanowią własnośćGminy M.Z., albowiem jak stanowi art. 2a Ustawy o drogach publicznych drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy.
Powołane rozporządzenie, które określa przebieg dróg krajowych w poszczególnych województwach traci moc obowiązującą nie tylko wówczas gdy zostanie zmienione poprzez nowe rozporządzenie, ale także wtedy, gdy dochodzi do zmiany regulacji materii nim objętej z mocy samego prawa. Taką sytuację przewiduje art. 10 ust. 5 Ustawy o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r. poz. 260), który stanowi, iż „odcinek drogi zastąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z chwilą oddania go do użytkowania zostaje pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony do kategorii drogi gminnej”. Jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2012 r. w sprawie I OW 148/11 „po spełnieniu wymienionych w przepisie art. 10 ust. 5 u.d.p. przesłanek takich jak: wybudowanie nowego odcinka drogi, zastępującego poprzednio wybudowany i oddanie go do użytku, odcinek "dawnej" drogi uzyskuje - z mocy przepisu art. 10 ust. 5 u.d.p. - status drogi publicznej o kategorii drogi gminnej. Przepis art. 10 ust. 5 u.d.p. ma charakter przepisu lex specialis, bowiem rozstrzyga o zmianie kategorii drogi publicznej w sposób całkowicie odmienny od ogólnych zasad przewidzianych u.d.p. i niezależny od woli podmiotów zainteresowanych. Nie wymaga przy tym wydania odrębnego aktu normatywnego w tym przedmiocie”. (LEX nr 1113281). Identyczne stanowisko zajął w tej kwestii także Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie IV CSK 509/10 (LEX nr 1129150), gdzie wskazał, iż „art. 22 ust. 1 ustawy z 1985 r. o drogach publicznych nie wysławia expressis verbis wskazania, że zarząd drogi uzyskuje ex lege trwały zarząd gruntami w pasie drogowym, jednakże z jego treści odczytywanej łącznie z unormowaniem zawartym w art. 21 ust. 1 tej ustawy wynika, że powstanie tego zarządu nie jest uwarunkowane wydaniem przez zarządcę drogi decyzji przewidzianej w art. 45 u.g.n. Uzyskanie przez zarząd drogi trwałego zarządu gruntami w pasie drogowym bez potrzeby wydawania decyzji administracyjnej jest możliwe m.in. dlatego, że podstawowe warunki zarządu drogowego, w tym dotyczące okresu jego trwania (ściślej rzecz ujmując - braku ograniczenia czasowego) i odpłatności, określone zostały ustawowo. Pozwala to stwierdzić, że z chwilą utworzenia przez zarządcę drogi jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, jednostka ta uzyskuje trwały zarząd gruntami w pasie drogowym. Skutek ten, podobnie jak przewidziany w art. 17 ust. 3 u.g.n., powstaje z mocy ustawy”. W tym miejscu należy jeszcze powołać się na stanowisko wyrażone przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 września 2005 r. w sprawie K 46/04 (OTK-A 2005/8/89): „Art. 10 ust. 5 wyraża zatem zasadę nabywaniaex legeprzez gminę własności dróg należących dotychczas do Skarbu Państwa lub innych jednostek samorządu terytorialnego (por. art. 2a ustawy o drogach publicznych). Każdorazowe bowiem zastąpienie odcinka drogi należącego do innego podmiotu niż gmina odcinkiem nowym wiąże się z zaliczeniem odcinka zastąpionego do kategorii dróg gminnych. Drogi gminne stanowią przedmiot własności gminy. Przekwalifikowanie następujące z mocy prawa oznacza po pierwsze powiększenie zasobu własności gminy (zwiększenie jej majątku), po drugie zaś - automatycznie wiąże się z powstaniem obciążeń w postaci konieczności wykonywania przez właściciela obowiązków zarządcy drogi. Tak więc regulacja zawarta w art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych ma dwoisty wpływ na majątek gminy. Z jednej strony przewiduje dla gminy przysporzenie majątkowe, w postaci powiększenia jej własności o własność "starego" odcinka drogi. Z drugiej strony taka okoliczność powoduje konieczność ponoszenia wydatków na utrzymanie nowego przedmiotu własności. Właściciel nie ma przy tym wyboru zarówno co do możliwości samego nabycia własności, jak i co do tego, jakie koszty będzie ponosił na utrzymanie drogi, ponieważ w tym zakresie powinności zarządcy drogi są w poważnej mierze determinowane normatywnie”. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela powyższe argumenty, które jednoznacznie wskazują na bezpodstawność stanowiska Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, który uznaje, iż nie możliwości dokonania wpisu własności nieruchomości na rzecz gminy bez decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu Generalnej Dyrekcji– taka decyzja jest zbędna.
Przenosząc powyższe rozważania odnośnie art. 10 ust. 5 Ustawy o drogach publicznych na grunt niniejszej sprawy należy stanowczo stwierdzić także, iż w odniesieniu doulic (...)wZ., ale również fragmentu dawnejdrogi krajowej nr (...)biegnącego w stronęB.i w stronęW., aż do miejsc styku z nowo wybudowaną obwodnicą, zostały spełnione warunki określone w tym przepisie. Podkreślić przy tym należy, iż sama Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad przekazałaGminie M.Z.protokołem zdawczo-odbiorczym fragmentul. (...)(dawnejdrogi krajowej nr (...)) odulicy (...)do granic miasta, a gminieZ.fragment poza granicami miasta. Oznacza to, iż całkowicie pozbawione są logiki aktualne twierdzenia tejże jednostki organizacyjnej, iż nie spełniony został warunek z art. 10 ust. 5 Ustawy o drogach publicznych, bo mamy w sprawie do czynienie z przebudową układu dróg, a nie jednej drogi. Jednostka ta nie może sama wybiórczo decydować, iż w odniesieniu do pewnych, zbędnych jej fragmentówulicy (...)są podstawy do stosowania art. 10 ust. 5 Ustawy o drogach publicznych, a w odniesieniu do innych fragmentów tej samej drogi, zastąpionej inną, takich podstaw nie ma. W ocenie Sądu analizowany przepis jest jasny i klarowany i choćby inwestycją objętych było kilka odcinków dróg (a więc układ dróg), to i tak powołany przepis ma zastosowanie oddzielnie do każdego z odcinków zastąpionych nowo wybudowanym odcinkiem –ulica (...)nie jest w żadnym wypadku nowo wybudowanym odcinkiem, co jest w sprawie bezsporne, a zatem nie można uznać, iż nowo wybudowany fragment obwodnicy południowej wraz z istniejącą od wielu już latulicą (...), może zastąpić na mocy art. 10 ust. 5 Ustawy o drogach publicznych dotychczasowy przebiegdrogi krajowej nr (...)wiodącyulicą (...)wZ.. Identyczne stanowisko zajmował także Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygający spory kompetencyjne między Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad a Burmistrzem MiastaZ.odnośnie tego, kto jest zarządcąulicy (...)– w postanowieniach z dnia 25 kwietnia 2013 r. w sprawach II GW 1/13, II GW 2/13, II GW 3/13, II GW 4/13 wskazano Burmistrza MiastaZ.jako organ właściwy w sprawie, podnosząc, iżulica (...)jest drogą gminną.
Odnieść się wreszcie należy do twierdzeń strony pozwanej, iżdziałka numer (...)położona jest w ciągudrogi krajowej nr (...)i stanowi skrzyżowanieulicy (...)zulicami (...), a zgodnie z art. 25 ust. 1 Ustawy o drogach publicznych budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona skrzyżowań dróg różnej kategorii wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanymi z funkcjonowaniem tego skrzyżowania, należy do zarządcy drogi właściwego dla drogi wyższej kategorii.Działka (...)stanowiulicę (...), a zgodnie z obowiązującym Rozporządzeniem, o którym mowa wyżejdroga krajowa nr (...)biegnieulicą (...)doul. (...), a późniejulicą (...)(odulicy (...)), która nota bene jest ulicą jednokierunkową. Okoliczność, iż skrzyżowanie to dotyczy drogi gminnej (ul. (...)) orazdrogi krajowej nr (...)(ulica (...)) powoduje, iż wykonywanie czynności, o których mowa w art. 25 należy do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, co jednakże, nie oznacza, iż podmiot ten uzyskuje z tego tytułu jakiekolwiek uprawnienia właścicielskie w stosunku dodziałki (...).
W tym miejscu wyjaśnić jeszcze należy, iż Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadków przesłuchanych w niniejszej sprawie – pracowników Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad - w tej części, w której znajdują one oparcie w zgromadzonych dokumentach. Zeznania świadków o tym, jak kiedyś miałaby przebiegaćdroga krajowa nr (...), czy też jak Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad widziałaby przebieg tej drogi, nie mogą zmienić obowiązującego prawa. Również plan zagospodarowania przestrzennego nie może zmieniać stanu prawnego wynikającego z treści rozporządzenia oraz nabycia własności nieruchomości z mocy prawa, co powoduje, iż także ten argument strony pozwanej nie może doprowadzić do oddalenia powództwa, albowiem jak słusznie zauważył świadekS. T.(k.332v) „Plany są tylko planami i nie są ważniejsze od rozporządzenia ministra”.
Na marginesie można jeszcze tylko wskazać, iż przeprowadzone postępowanie wykazało bardzo duży bałagan, jeśli chodzi o regulację przebiegudrogi krajowej nr (...)wZ.i to tak jeśli chodzi o przepisy prawne (ulica (...), którą zgodnie z rozporządzeniem przebiega ta droga jest ulicą jednokierunkową – faktycznie pojazdy poruszają sięulicą (...), która została wybudowana przezGminę M.Z.i stanowi drogę gminną), jak też i oznakowanie (samochody jadące od stronyŁ.kierowane są na nowo wybudowany fragment obwodnicy południowej jako nadrogę nr (...), a samochody jadące w stronęŁ.kierowane są nie na tę drogę, ale naulicę (...), jakodrogę krajową nr (...)). Powyższe potwierdza tylko dodatkowo istniejące zaniedbania po stronie pozwanej, która jest odpowiedzialna za właściwe zorganizowanie sieć dróg krajowych.
Z tych też względów na podstawieart. 10 Ustawy o księgach wieczystych i hipotecepowództwo jako zasadne podlegało uwzględnieniu w całości.
O kosztach orzeczono na podstawieart. 98 kpc.