Sąd Rejonowy w Nysie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 1079/14
Data wyroku: 2014-11-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Bartłomiej Madejczyk
Teza: czyn obwinionego cechowało istotne naruszenie reguł ostrożności, gdyż zbliżając się do stojącego pojazdu zachował sie nieprawidłowo pomimo, iż mógł zachować bezpieczny odstęp i ominąć go bezpiecznie

Sygn. akt II W 1079/14

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 listopada 2014 r.
Sąd Rejonowy w Nysie Wydział II Karny Sekcja do Spraw Wykroczeń
w składzie:
Przewodniczący – Sędzia Sądu Rejonowego Bartłomiej Madejczyk
Protokolant - prot.Ł. J.
Oskarżyciel publiczny ------
po rozpoznaniu dnia 13 listopada 2014 r. na rozprawie
sprawy przeciwkoA. L.(L.)
synowi:A.iG.zd.O.
ur. (...)wN.
obwinionemu o to, że:
w dniu 27 maja 2014 roku około godziny 10:50 na trasieP.–P.kierując samochodem ciężarowym markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)podczas wykonywania manewru omijania nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanego samochodu osobowego markiO.onumerze rejestracyjnym (...)w wyniku czego doszło do bocznego zderzenia z tym pojazdem. Czynem swoim spowodował zagrożenie bezpieczeństwa dlaA. C. (1)orazJ. C. (1),
to jest o czyn zart. 86§1k.w. w zw. zart. 23 ust. 1 pkt 2 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym

1
uznaje obwinionegoA. L.za winnego popełnienia zarzucanego czynu, tj. wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę grzywny w wysokości 600 (sześciuset) złotych,

2
na podstawieart. 118 § 1 k.p.w zasądza od obwinionegoA. L.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (stu) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków oraz opłatę sądową w wysokości 60 (sześćdziesięciu) złotych.

UZASADNIENIE
W oparciu o dowody przeprowadzone w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
A. C. (1)w dniu 27 maja 2014 r. ok. 10.50 kierowałO. (...)pomiędzyP., aP.. Pasażerką byłaJ. C. (1).A. C.zatrzymał samochód na przeciwległym pasie ruchu – wzdłuż pobocza.
/dowód:zeznaniaA. C.– k.25; zeznaniaJ. C.– k.25v; dokumentacja fotograficzna – k.2-3/
ObwinionyA. L.kierował w tym dniuF. (...). Dojeżdżającdo miejsca, gdzie stał samochód pokrzywdzonych obwiniony w ostatniej chwili odbił kierownicą w lewo by ominąćO., jednakże doszło do zderzenia bocznego pojazdów. Pomimo tego obwiniony nie zatrzymał się i odjechał z miejsca zdarzenia. Wrócił tam dopieropo kilkunastu minutach.
/dowód:zeznaniaA. C.– k.25; zeznaniaJ. C.– k.25v; dokumentacja fotograficzna – k.2-7/
Obwiniony ma 32 lata, jest stanu wolnego, na utrzymaniu ma małoletnie dziecko,utrzymuje się z wynagrodzenia w wysokości 6000 złotych brutto miesięcznie.
/dowód:dane osobowe obwinionego/
Ustalając stan faktyczny, Sąd oparł się w całości na zeznaniachA. C.iJ. C., które były spójne oraz logiczne, jak również znalazły potwierdzenie w załączonej do akt dokumentacji fotograficznej. Również bezpośredni kontakt ze świadkiemA. C.na rozprawie nie dał podstaw do kwestionowania szczerości jego zeznań.
Nadto Sąd oparł się na dowodach z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy,które nie były kwestionowane przez strony, a ich prawdziwość i autentyczność nie budziły wątpliwości.
Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, iż jechałza innym pojazdem, któremu udało się ominąć pojazd pokrzywdzonych, a on pomimo,że wykonał manewr obronny zahaczył bokiem swojego samochoduO.. Nadto wyjaśnił,iżO.być może jechał jego pasem ruchu - pod prąd. Sąd ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego. Otóż wbrew twierdzeniu obwinionego pokrzywdzeni w sposób logiczny opisali przyczynę zatrzymania pojazdu. Nadto opisane przez nich miejsce i sposób zatrzymania samochodu, zostały potwierdzone dokumentacją fotograficzną załączoną do akt. Również twierdzenie obwinionego, że jechał za innym pojazdem i nie widziałO., sprzeczne było z wiarygodnymi zeznaniami pokrzywdzonej. Tym bardziej, że zachowanie obwinionego po zderzeniu wskazywało na to, iż chciał się oddalić z miejsca, gdzie doszło do kolizji. Tłumaczenie, że szukał miejsca do zawrócenia sprzeczne było z zasadami doświadczenia życiowego, gdyż do zdarzenia doszło na prostym odcinku drogi, a samochód poruszający się z deklarowaną przez obwinionego prędkością ok. 80 km/h potrzebowałby na zatrzymanie zaledwie kilkudziesięciu metrów. Nic nie stało więc na przeszkodzie by zatrzymać się i sprawę wyjaśnić. W ocenie Sądu takie zachowanie wskazywało, iż obwiniony miał świadomość, iż zachował się nieprawidłowo i jest sprawcą kolizji w związku z czym pod wpływem emocji odjechał z miejsca zdarzenia, a wrócił dopiero, gdy ochłonął. Reasumując w ocenie Sądu przedstawiona przez obwinionego wersja przebiegu zdarzenia stanowiła wyłącznie jego linię obrony, mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności za popełniony czyn.
Sąd zważył, co następuje:

A
L.został obwiniony o czyn z art. 86 § 1 k.w.

Wykroczenie to popełnia ten kto nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Rodzajowym przedmiotem ochrony tego przepisu jest bezpieczeństwo w komunikacji, zaś szczególnym - bezpieczeństwo ruchu drogowego. Z ruchem drogowym mamy do czynienia nie we wszystkich miejscach, gdzie odbywa się ruch pojazdów, ale w takich, które są przeznaczone do tego ruchu. Miejscem takim są w szczególności drogi publiczne.
Istotą czynu zart. 86 § 1k.w. od strony przedmiotowej jest niezachowanie „należytej ostrożności”, a więc takiej jaka była wymagana w danej sytuacji. Chodzi więc o naruszenie pewnych zgeneralizowanych reguł ostrożnego postępowania – zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Jedna z tych zasad - wyrażona w przepisieart. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nakłada na kierującego pojazdem obowiązek zachowania przy omijaniu bezpiecznego odstępu od omijanego pojazdu, a w razie potrzeby zmniejszenie prędkości.
Dla wyczerpania znamion czynu zabronionego z art. 86 § 1 k.w., musi wystąpić skutek w postaci spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zagrożenie bezpieczeństwa musi być przy tym realne i konkretne, choć nie musi dojść do skutku rzeczowego np. w postaci rozbicia samochodu. Wystarczające natomiast dla wyczerpania tego znamienia jest spowodowanie skutku sytuacyjnego np. zmuszenia innej osoby do wykonania nagłego, gwałtownego manewru w celu uniknięcia zderzenia.
Wykroczenie to ma charakter powszechny, jego sprawcą może więc być każdy.
Wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. zagrożone jest karą grzywny.
Mając na uwadze powyższe rozważania oraz poczynione w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne Sąd stwierdził, iż obwiniony w dniu 27 maja 2014 r. kierując samochodemF. (...)podczas wykonywania manewru omijaniaO. (...)nie zachował bezpiecznego odstępu w wyniku czego doprowadził do bocznego zderzenia pojazdów, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a tym samym, iż swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego z art. 86 § 1 k.w.
Jednocześnie wina obwinionego nie budziła wątpliwości, gdyż dopuścił się on zachowania niezgodnego z prawem, chociaż bezprawność czynu była rozpoznawalna i mógł on przy zachowaniu należytej ostrożności działać zgodnie z normą prawną. Przy czymnie zachodziły żadne okoliczności wyłączające winę.
Sąd za popełnione wykroczenie, na podstawie art. 86 § 1 k.w., wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 600 zł.
Przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowei przedmiotowe, leżące w granicach cech przypisanego obwinionemu wykroczenia, a także dotyczące osoby sprawcy i mające znaczenie dla wymiaru kary. Określając wysokość grzywny uwzględniono z jednej strony to, iż obwiniony pracuje i otrzymuje comiesięczne wynagrodzenie, z drugiej zaś że ma na utrzymaniu małoletnie dziecko. Przy czym w ocenie Sądu obwiniony będzie miał możliwość uiszczenia wymierzonej grzywny.
Czyn obwinionego cechowało istotne naruszenie reguł ostrożności, gdyż zbliżając siędo stojącego pojazdu zachował się nieprawidłowo pomimo, iż mógł zachować bezpieczny odstęp i ominąć go w sposób bezpieczny. Tymczasem doprowadził on do zderzenia bocznego pojazdów, a zachowanie to spowodowało realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Reasumując Sąd uznał, iż wymierzona kara spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do obwinionego, jak również w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Na podstawieart. 119 k.p.w.od obwinionego zasądzono na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w wysokości 160 zł, na które złożyły się zryczałtowane koszty postępowaniaoraz opłata.