Sąd Rejonowy w Olsztynie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 114/14
Data wyroku: 2014-10-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Bieńkowski
Teza: uniewinnienie

Sygn. akt II K 114/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia 08 października 2014 r.

Sąd Rejonowy  w Olsztynie w  II   Wydziale Karnym w składzie :
Przewodniczący: SSR Krzysztof Bieńkowski
Protokolant: sekr.sąd. Katarzyna Bogusz-Trojanowska
przy udziale Prokuratora : Prok.Rej. Anna Krauze
oskarżyciela posiłkowego :T. K. (1)

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14.05.2014r. i nast.

sprawy

K. S.,,ur. (...)wO.

oskarżonego o to, że:

w okresie od połowy 2007 roku do 25 stycznia 2013r. w miejscowości(...), gminaB., na terenie żwirowni dokonał zaboru w celu przywłaszczenia około 10.000 ton kruszywa o wartości 100.000 zł na szkodęT. K. (1)
t.j. o czyn zart.278§1 k.k.

ORZEKA :

I
oskarżonegoK. S.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy ustalił, co następuje :
OskarżonyK. S.w okresie od połowy 2007r. do 25 stycznia 2013roku prowadził działalność polegającą na wydobyciu kruszywa na terenie miejscowościŁ..
Na sąsiadującej działce analogiczną działalność prowadził oskarżyciel posiłkowy - pokrzywdzonyT. K. (1).
Prowadząc wydobycie oskarżony zbliżał się do granicy działek , zaś prowadzone prace spowodowały obsunięcia ziemi.
W ocenie pokrzywdzonego takie zachowanie oskarżonego stanowiło naruszenie granicy działek i zabór należącego do niego kruszywa.
W związku z powyższym wielokrotnie monitował oskarżonego o zaprzestanie takiej działalności, w odpowiedzi oskarżony wskazywał , że do naruszenia granicy nie doszło i analogiczne zarzuty wysuwał pod adresem oskarżyciela.
Strony próbowały zawrzeć porozumienie dotyczące eksploatacji spornego terenu przygranicznego , jednak pomimo prób nie doszło do ugodowego zakończenia konfliktu.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody :
Wyjaśni.osk.K. S.k.44v-46, załącznika, zezn.śwd.J. O. (1)k.46v, k.93-94 załącznika, zezn.śwd.S. W.k.47, k.89-90 załącznika, zezn.swd.M. Z.k.52-53, k.91v załącznika , zezn.śwd.B. F. (1)k.53, zezn.śwd.R. K. (1)k.53v , zezn.śwd.W. P. (1)k.53v-54 , zezn.śwd.W. P. (2)k.54 , zezn.śwd.W. S. (1)k.54 , zezn.śwd.T. U.k.54v , zezn.śwd.J. S. (1)k.54v-55 , zezn.śwd.M. R.k.65v-66 , k.83v załącznika , zezn.śwd.R. K. (2)k.75, zezn.śwd.M. K.k.76, z akt załącznika : mapy k.7-9, korespondencja stron k.10-24 , k.36-39, dokumentacja graniczna k.26-35 , dokumentacja fotograficzna k.51-57 , mapy i dokumentacja fotograficzna k.69-72 , oraz z akt II K 114-14 dokumentacja wraz ze zdjęciami k.18-35 , zdjęcia k.50
OskarżonyK. S.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa.
W złożonych na rozprawie wyjaśnieniach zaprzeczył aby dokonywał przywłaszczenia kruszywa. Opisał spory wynikające z eksploatacji skarpy granicznej i osobiste konflikty z oskarżycielem.
Zdecydowanie zaprzeczył aby wydawał swoim pracownikom polecenia wydobywania kruszywa z terenuT. K..
(dow : wyjaśni.osk.K. S.k.54v-55)
Sąd zważył , co następuje :
W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego zasługują na wiarę, albowiem w zakresie najistotniejszym z punktu widzenia odpowiedzialności karnej czyli zaboru w celu przywłaszczenia cudzego mienia , nie zostały one skutecznie podważone.
Jak wynika z materiału dowodowego obie działki , na których działalność gospodarczą prowadzą strony graniczą ze sobą.
W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości , że prace wydobywcze prowadzone przez oskarżonego spowodowały obsunięcia ziemi.
W żaden sposób nie może być to jednak utożsamiane z „zaborem cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia” w rozumieniuart.278§1 k.k.
Tego rodzaju procesy są naturalną konsekwencją działalności wydobywczej i wynikają z praw fizyki.
Nie można, zdaniem Sądu upatrywać w powyższych okolicznościach charakterystycznego dla przestępstw umyślnych zamiaru, w przypadku zarzuconego występku kradzieży – zamiaru kierunkowego.
Przeprowadzone na rozprawie dowody zarówno osobowe jak i dokumentarne, w tej liczbie eksponowane przez strony materiały zdjęciowe nie wskazują na zamiar przywłaszczenia , potwierdzają jedynie dokonywane prace górnicze i będące ich skutkiem przesunięcia gruntu i wytyczanej na powierzchni granicy.
W ocenie Sądu najbardziej miarodajne spośród dowodów osobowych – wobec znacznego zantagonizowania stron konfliktu co w pewnym stopniu przekłada się na postawę osób z nimi związanych – są relacje osób dla stron obcych.
Do takich niezaangażowanych świadków zaliczyć należy przede wszystkimM. Z., który na miejscu znajdował się jako podmiot profesjonalny , w żaden sposób nie związany czy uzależniony od oskarżonego i pokrzywdzonego.
Ponadto jego relacja jest spójna , konsekwentna i wiarygodna.
Świadek wskazał na kluczową zdaniem Sądu w realiach sprawy okoliczność , a mianowicie , że „ ze sposobu eksploatacji wynika , że skarpa zawsze się osuwa (…) ciężko jest uzyskać linię , aby tych przekroczeń nie było taka jest technologia eksploatacji i aby tego uniknąć musiałby być tam zainstalowany mur na granicy”.
(k.52v)
W świetle tej relacji wynika jasno , że eksploatacja terenu przygranicznego takiego jak w niniejszej sprawie zawsze pociąga za sobą naturalne zmiany w przebiegu granicy (biegnącej wszak na powierzchni gruntu który się obsuwa) i stanowi prostą konsekwencję wydobycia.
Powyższa relacja świadkaJ. O.(inżyniera górnika z zawodu) potwierdza, że taka zależność zachodzi , a co więcej wskazała , że „rzędne ulegają zmianie w trakcie eksploatacji wskutek obniżania się terenu” (k.47)
W konsekwencji nie można traktować map i szkiców sporządzonych kilka lat wstecz za w pełni miarodajne i odzwierciedlające aktualną , zmienną sytuację.
Również wyliczenia świadka – co sama przyznała , miały charakter szacunkowy i trudno na tej podstawie wywodzić, że doszło zaboru określonej ilości kruszywa.
Co do kwestii samego prowadzenia prac to wskazać należy , że oskarżony w swoich wyjaśnieniach nie kwestionował , że takowe w pobliżu granicy były prowadzone.
Potwierdza to szereg dowodów osobowych.
Przesłuchani w toku postępowania świadkowieR. K. (1),W. P. (1),W. P. (2),W. S. (1),T. U.,M. R.,R. K. (2)iM. K.potwierdzili te okoliczności.
( dow : zezn.śwd.R. K. (1)k.53v , zezn.śwd.W. P. (1)k.53v-54 , zezn.śwd.W. P. (2)k.54 , zezn.śwd.W. S. (1)k.54 , zezn.śwd.T. U.k.54v , , zezn.śwd.M. R.k.65v-66 , k.83v załącznika , zezn.śwd.R. K. (2)k.75, zezn.śwd.M. K.k.76)
W ocenie Sądu w zasadniczej części relacje wymienionych pracowników obu skonfliktowanych przedsiębiorców są wiarygodne. Świadkowie opisują rzeczywiste spostrzeżenia i brak jest podstaw , aby przypisywać świadome podawanie nieprawdy.
Jednak z zeznań tych nie wynika , aby były to zlecone przez oskarżonego w celu zabrania materiału z terenu pokrzywdzonego.
Świadkowie – pracownicy zatrudnieniu u obu stron konfliktu podają okoliczności , które uznać za udowodnione – w zakresie prowadzonych prac wydobywczych , które jednak w żadnym stopniu nie przesądzają kwestii odpowiedzialności karnej.
W zakresie prac prowadzonych w 2007 r. , które oskarżyciel interpretuje jako zabór jego własności , zdaniem Sądu wiarygodne są relacjeM. R., który podobnie jak oskarżony opisał te prace jako likwidację nawisu.
(k.65v k.83 załącznika)
Zeznania te znajdują potwierdzenie w innych relacjach –R. K.,W. S., T.U..
W świetle tych konsekwentnych i logicznych zeznań twierdzenia tak pokrzywdzonegoT. K.jak iS. G.stanowią projekcję subiektywnych odczuć i jednostronnych wniosków i nie mogą być uznane za miarodajne.
W ocenie Sądu w realiach sprawy nie sposób jako decydującego dowodu traktować dokumentacji fotograficznej. Pomijając już okoliczność , że jest to materiał gromadzony przez same strony , to z przebiegu rozprawy widać jasno , że strony w sposób diametralnie odmienny interpretują utrwalony na zdjęciach stan wyrobiska.
Tymczasem w odniesieniu tak do zdjęć jak i map oraz wykresów mieć na uwadze należy zmienność warunków i swoistą „płynność” granicy wynikającą ze specyfiki działalności , o czym była mowa wyżej.
Z kolei inne dowody osobowe w postaci zeznańB. F.,J. S.iT. S.obrazują stopień konfliktu stron i dla rozstrzygnięcia pozostają bez znaczenia.
W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw dla przypisania oskarżonemu popełnienia zarzucanego mu czynu i dlatego , Sąd uniewinnił oskarżonego na podstawieart.17§1 pkt 1 k.p.k.