Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 2561/14
Data wyroku: 2015-01-16 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Dalba
Słowa kluczowe: Przedawnienie
Podstawa prawna: art. 118 k.c.

Sygn. akt I C 2561/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLIEJ POLSKIEJ
Dnia 16 stycznia 2015 r.
Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie I Wydział Cywilny:
w składzie:
Przewodniczący : SSR Joanna Dalba
Protokolant : Anna Szwed
po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2015 r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwa(...) sp. z o.o.z siedzibą wW.
przeciwkoJ. S.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanejJ. S.na rzecz powoda(...) sp. z o.o.z siedzibą wW.kwotę 4.381,85 zł. (cztery tysiące trzysta osiemdziesiąt jeden złotych i osiemdziesiąt pięć groszy) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 8 marca 2010 roku do dnia zapłaty;

II
zasądza od pozwanejJ. S.na rzecz powoda(...) sp. z o.o.z siedzibą wW.kwotę 717,- zł. (siedemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 600,- zł. (sześćset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt: I C 2561/14

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 3 marca 2010 r.(...) Sp. z o.o.wW.wniosła o zasądzenie odJ. S.kwoty 4.381,85 zł. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia powództwa i kosztami postępowania. Z uzasadnienia pozwu wynika, iż kwota ta stanowi niespłaconą udzieloną część pożyczki dla pozwanej ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych(...) Sp. z o.o.wW.w łącznej wysokości 10.000,- zł. Powód podniósł, iż pozwana nie spłaciła kwoty 4.381,85 zł. (pozew i załączniki – k. 1-28)
W dniu 8 kwietnia 2010 r. referendarz sądowy Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, mocą którego to zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 4.381,85 zł. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 3 marca 2010 r. do dnia zapłaty oraz koszty postępowania w sprawie w kwocie 642,- zł., w tym kwotę 600,- zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. (nakaz – k. 30a)
Pismem z dnia 09 czerwca 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pozwana wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym. Załączyła potwierdzenie zameldowania na pobyt czasowy od dnia 18 września 2008 r. do dnia 18 września 2012 r. pod adresemul. (...)wW.. Podniosła, iż o niniejszym orzeczeniu dowiedziała się w dniu 04.06.2014 r. z pisma ZUS zajmującego jej świadczenie. (wniosek – k. 50-51)
W piśmie uzupełniającym braki formalne wniosku o przywrócenie terminu podniosła, że od wielu lat nie zamieszkuje pod adresem, na który to była kierowana korespondencja w sprawie. (ul. (...),S.,(...)-(...) R..) (pismo – k. 60-69)
Z wydruku Pesel – Sad wynikało, iż pozwana z dniem 18 kwietnia 2006 r. wymeldowała się z adresuul. (...),S.. (Wydruk – k. 56-57.)
Postanowieniem z dnia 15 września 2014 r. przywrócono pozwanej termin do wniesienia sprzeciwu od nakazu w postępowaniu upominawczym. (postanowienie – k. 74)
W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwana podniosła tylko zarzut przedawnienia. (sprzeciw – k. 66-69)
Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2015 r. pozwana podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko. (protokół – k. 96)
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
(...) Sp. z o.o.wW.(pożyczkodawca) iK. S.(pożyczkobiorca) w dniu 29 maja 2007 r. zawarły umowę pożyczki, mocą której udzielono ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych pożyczkodawcy dlaK. S.pożyczki w kwocie 10.000,- zł. na okres od dnia 31 maja 2007 r. do dnia 31 stycznia 2009 r. Pożyczka miała być spłacana w 20 miesięcznych ratach w kwocie po 500,- zł. Umowa przewidywała, że w sprawach nieuregulowanych stosuje się przepisykodeksu cywilnego. (bezsporne, umowa pożyczki – k. 5-6)
(...) Sp. z o.o.wW.miała poprzednią nazwę(...) Sp. z o.o.wW.. (odpis z KRS – k. 14)
W dniu 31 października 2007 r. zawarto aneks do powyższej umowy, gdzie stwierdzono, że na dzień 31 października 2007 r.K. S.ma do spłaty kwotę 7.500,- zł. i dokona spłaty całej zaległości w 25 miesięcznych ratach po 300,- zł., a pierwsza płatność nastąpi do końca listopada 2007 r. (bezsporne, aneks – k. 7)
W dniu 28 września 2009 r. dokonano wypowiedzeniaK. S.umowy pożyczki z uwagi na zaległość na dzień 30 września 2009 r. w kwocie 3.781,85 zł. Wezwano pozwaną do spłaty całej pozostałej do spłaty kwoty pożyczki w wysokości 4.381,85 zł. w terminie do dnia 02 października 2009 r. (bezsporne, wypowiedzenie – k. 9)
Pozwana nie dokonała spłaty powyższej należności.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustaliła podstawie dokumentów akt niniejszej sprawy, których prawdziwość nie była kwestionowana i w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego nie budziła wątpliwości.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.
Okoliczności zawarcia umowy pożyczki, jej wypowiedzenie i kwota zadłużenia nie były przez pozwaną kwestionowane, która to podniosła jedynie zarzut przedawnienia.
Zgodnie z art. 1 pkt. 1 Ustawy z dnia z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych Dz.U.2012.592 j.t. - Ustawa określa zasady tworzenia przez pracodawców zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, zwanego dalejFunduszem, i zasady gospodarowania środkami tego Funduszu, przeznaczonego na finansowanie działalności socjalnej organizowanej na rzecz osób uprawnionych do korzystania z Funduszu, na dofinansowanie zakładowych obiektów socjalnych oraz na tworzenie zakładowych żłobków, klubów dziecięcych, przedszkoli oraz innych form wychowania przedszkolnego.
W ocenie Sądu wobec braku uregulowania w ustawie zasad zwrotu takowej pożyczki, do roszczenia pracodawcy o zwrot pożyczki winny być stosowane przepisykodeksu cywilnego, a więc co do przedawnieniaart. 117 – 125 kc.Nadto stosuje się przepisyart. 720-724 kcco do umowy pożyczki.
W świetleart. 118 kodeksu cywilnego- Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata.
Natomiast zgodnie zart. 291 § 1 kodeksu pracy- Roszczenia ze stosunku pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.§ 2. Jednakże roszczenia pracodawcy o naprawienie szkody, wyrządzonej przez pracownika wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych, ulegają przedawnieniu z upływem 1 roku od dnia, w którym pracodawca powziął wiadomość o wyrządzeniu przez pracownika szkody, nie później jednak niż z upływem 3 lat od jej wyrządzenia.§ 21. Przepis§ 2stosuje się także do roszczenia pracodawcy, o którym mowa wart. 611oraz wart. 1011 § 2.§ 3. Jeżeli pracownik umyślnie wyrządził szkodę, do przedawnienia roszczenia o naprawienie tej szkody stosuje się przepisyKodeksu cywilnego.§ 4. Terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność prawną.
W świetle wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2007 r. sygn. akt: II PK 25/07 – „Sprawa o roszczenie pracownika z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych jest sprawą z zakresu prawa pracy; roszczenie to podlega przedawnieniu, jak roszczenie ze stosunku pracy.” Z uzasadnienia powyższego orzeczenia wynika m. In. Cyt.: „Świadczenia z funduszu należne zatrudnionemu pracownikowi podlegały zatem przedawnieniu według przepisów prawa pracy a nie przepisów prawa cywilnego. Tu konieczna jest dalsza uwaga, że ustawa o funduszu świadczeń socjalnych generalnie nie kreuje świadczeń o charakterze roszczeniowym (o takim charakterze jak wynagrodzenie za pracę lub inne świadczenia pracownicze wynikające z prawa płacowego). Wynika to ze specyfiki tych świadczeń, które stają się wymagalne dopiero po ich przyznaniu lub - rzadziej - po spełnieniu warunków do ich otrzymania. Ich rozdział zachodzi według określonej ocennej kwalifikacji, która bierze pod uwagę szereg elementów (przyznanie ulgowych usług i świadczeń oraz wysokość dopłat z funduszu uzależnia się od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby uprawnionej - art. 8 ust. 1 ustawy). Rzadką z reguły jest sytuacja powstania bezpośrednio roszczenia o świadczenie z funduszu socjalnego. Jest tak w przypadku świadczenia urlopowego w rozumieniu ustawy (jednak powód tego świadczenia nie dochodził, a tylko dofinansowania wypoczynku urlopowego), o które pracownik ma bezpośrednie roszczenie do pracodawcy, który nie tworzy funduszu i zatrudnia mniej niż 20 pracowników (art. 3 ustawy). Świadczenia z funduszu socjalnego stanowią więc element szerzej rozumianego zatrudnienia, którego źródłem jest stosunek pracy. Dłużnikiem jest tu zawsze pracodawca. Nie znajduje zatem podstaw próba argumentacji, że należne świadczenia z funduszu nie byłyby roszczeniami ze stosunku pracy. Skoro z prawa cywilnego wydzieliła się dziedzina prawa pracy obejmująca świadczenia socjalne i rządząca się odrębnym przedawnieniem, to nie ma podstaw, aby do tych świadczeń stosować przepisy o przedawnieniu prawa cywilnego. (…)”
Orzeczenie to dotyczy innego rodzaju świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych (dofinansowanie świadczenia urlopowego) aniżeli w niniejszej sprawie i takich, których dłużnikiem jest pracodawca. Dlatego też nie można stosować wprost przepisówkodeksu pracydo roszczenia pozwanego w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu winien być zastosowany przepisart. 118 kci jeżeli uznać, że jest to roszczenie pozostające w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą przez pozwanego – to przedawnia się 3 lata. Termin wymagalności poszczególnych rat, gdyby umowa pożyczki nie była wypowiedziana przypadał począwszy od dnia 30 listopada 2007 r. przez 25 miesięcy tj. do dnia 30 kwietnia 2010 r.
W związku z faktem wypowiedzenia umowy pożyczki, a w konsekwencji z postawieniem w stan wymagalności części pożyczki, której to termin płatności jeszcze nie nastąpił, w kwocie 600,- zł. (tj. 4.381,85 zł. – 3.781,85 zł.) – należy stwierdzić, że w takim przypadku termin płatności tej kwoty 600,- zł. przypadał zgodnie z wezwaniem (k. 8) na dzień 02 października 2009 r.
Skoro pozew w niniejszej sprawie został wniesiony w dniu 8 marca 2010 r. to roszczenie powoda nie uległo przedawnieniu w całości.
Należy wskazać, że argumenty podniesione przez pozwaną we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym uzasadniały przywrócenie tego terminu z uwagi na niedokonanie czynności przez pozwaną bez swojej winy. (art. 168 kpc)
Z tych względów orzeczono jak w pkt. I wyroku.
Wpunkcie IIzasądzono na mocyart. 98 kpckoszty procesu. W skład kosztów należnych stronie powodowej wchodzą: wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 50% x 600 złotych (§ 2 w zw. z § 5 w zw. z§ 6 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) oraz opłata sądowa od pozwu w wysokości 100,- zł. (art. 28 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych– Dz. U. Nr 167, poz. 1398 z późn. zm.), opłata od dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17,- zł (art. 1 pkt 2 ppkt a ustawy z dnia 9 września 2000 roku o opłacie skarbowej(Dz.U. Nr 86, poz. 960 z późn. zm., w zw. z pkt V podpunkt 1 załącznika do tej ustawy).

ZARZĄDZENIE

1
(...).

2
(...)

Dnia 04.02.2015 r.