Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 403/13
Data wyroku: 2014-02-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Stanisław Jabłoński, Ewa Kilczewska, do Agata Chmielnikowska

Sygn. akt. IV Ka 403/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 lutego 2014 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Stanisław Jabłoński
Sędziowie  SSO  Ewa Kilczewska
SSR del. do SO  Agata Chmielnikowska (spr.)

Protokolant Justyna Gdula
przy udziale  Prokuratora Prokuratury Okręgowej Marka Janczyńskiego
po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2014 r.
sprawyT. K.
oskarżonego o przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków
z dnia 5 lutego 2013 r. sygn. akt II K 158/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Krzyków) na rzecz adwokatK. T.kwotę 723,24 złotych (siedmiuset dwudziestu trzech i24/100, w tym VAT), tytułem nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

sygn. akt:IVKa 403/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 5 lutego 2013 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Krzyków (sygnatura akt: IIK 158/12) uznał oskarżonegoT. K.za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, tj. przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i wymierzył mu na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.karę 2 lat pozbawienia wolności.
Orzekając w przedmiocie kosztów procesu Sąd, w oparciu oart. 624 § 1 k.p.k.orazart. 17 ustawy o opłatach w sprawach karnych, zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz uiszczenia opłaty.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku, Sąd Rejonowy, ustalając stan faktyczny w sprawie, oparł się na zgromadzonym z toku postępowania materiale dowodowym w postaci zeznań pokrzywdzonegoA. Ż.oraz świadkaG. B., a także częściowo na wyjaśnieniach oskarżonego i częściowo na zeznaniach świadkówP. B. (1)iB. W.oraz dokumentach w postaci opinii sądowo-lekarskiej w zakresie charakteru doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń ciała i mechanizmu ich powstania oraz danych o karalności obrazujących dotychczasowy tryb życia oskarżonego.
W oparciu o wskazany wyżej materiał dowodowy Sąd Orzekający ustalił, że w dniu 2 lipca 2010 roku, weW.,T. K., we współdziałaniu zP. B. (1)iB. W., po uprzednim użyciu przemocy, skutkującej doznaniem przezA. Ż.obrażeń ciała w postaci rany tłuczonej głowy w okolicy skroniowej oraz otarcia naskórka na twarzy, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na czas poniżej 7 dni, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowegomarki S. (...)o wartości 800 złotych, pieniędzy w kwocie 200 złotych oraz roweru górskiegomarki D.o wartości 4000 złotych.
Uzasadniając wymiar kary Sąd Rejonowy powołał się na dyrektywy określone wart. 53 k.k., w świetle których, uznał orzeczoną karę pozbawienia wolności za stanowiącą dolegliwość współmierną do stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu. Niezastosowanie zaś wobec oskarżonego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd I-ej Instancji uzasadnił brakiem pozytywnej prognozy kryminologicznej, na którą wskazuje dotychczasowy tryb życia oskarżonego, w szczególności jego uprzednia karalność.
Powyższy wyrok w całości zaskarżył, wniesioną w terminie ustawowym apelacją, obrońca oskarżonego, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów postępowania,art. 7 k.p.k.orazart. 5 § 2 k.p.k., polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów oraz nierozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego, a skutkującymi oparciem ustaleń faktycznych na zmiennych w zakresie przebiegu zdarzenia zeznaniach pokrzywdzonego i w efekcie powyższego przypisaniem oskarżonemu sprawstwa przestępstwa zart. 280 § 1 k.k., podczas, gdy zebrany i prawidłowo oceniony w sprawie materiał dowodowy na to nie pozwalał.
Powołując się na powyższe obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu Okręgowego, orzeczenie Sądu I-ej Instancji, w zakresie winy i sprawstwa oskarżonego uznać należy za trafne.
Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań pokrzywdzonego, przeprowadzona przez Sąd Orzekający, nie wykracza poza granice zasady swobodnej oceny dowodów, których prawidłowa ocena w sposób nie budzący wątpliwości pozwalała na ustalenie winy i sprawstwa oskarżonego, nie naruszając przy tym normy wyrażonej wart. 5 § 2 k.p.k.
Wbrew stanowisku obrony, zasadnie Sąd Rejonowy oparł ustalenia faktyczne co do przebiegu zdarzenia z dnia 2 lipca 2010 roku na zeznaniachA. Ż.. Analiza zeznań pokrzywdzonego pozwala, bowiem, na uznanie ich co do istoty za konsekwentne, i to konsekwentne właśnie w zakresie udziałuT. K.w przestępczym czynie, jak i w zakresie skutków zachowania oskarżonego, przedsiębranych wspólnie z innymi osobami, w tymP. B. (1)iB. W., w postaci doznanych przezA. Ż.obrażeń ciała oraz utraconego przez niego mienia. Pokrzywdzony konsekwentnie wskazywał też na rolę oskarżonego w przyczynieniu się do doznanych przezA. Ż.dolegliwości fizycznych podczas zajścia, określając przy tymT. K.jako najbardziej aktywnego w zadawaniu ciosów.
Wbrew stanowisku obrony, wyrażonym w uzasadnieniu apelacji, a mającym uzasadniać brak wiarygodności pokrzywdzonego,A. Ż.od początku w swoich zeznaniach konsekwentnie wskazywał na fakt utraty mienia, w tym konsekwentnie podawał też, że w wyniku zajścia z dnia 2 lipca 2010 roku utracił pieniądze w kwocie 200 złotych.
Natomiast okoliczność w jaki sposób zostało zainicjowane spotkanie pomiędzyP. B. (2), w którego towarzystwie przebywał, między innymi, oskarżony iB. W., a pokrzywdzonym ma charakter drugorzędny i zdaniem Sądu Odwoławczego nie może dyskwalifikować co do zasady wiarygodności zeznańA. Ż..
Odnosząc się, poza tym, do podnoszonych przez obronę nieścisłości występujących w zeznaniach pokrzywdzonego, to opierając się na zasadach doświadczenia życiowego i zawodowego, wskazać należy, że z zasady najdokładniejsze są pierwsze ze złożonych zeznań, z uwagi na dzielący je nieznaczny upływ czasu, jaki mija od zdarzenia do czasu składania zeznań. To z kolei sprawia, że z upływem czasu szczegóły zajścia zacierają się w pamięci, w szczególności w wypadku, kiedy zdarzenie miało przebieg dynamiczny, tak, jak w niniejszej sprawie.
Pokrzywdzony, co warto w tym miejscu dodatkowo podkreślić, nie miał jednak nigdy wątpliwości co do udziału w zdarzeniu oskarżonego,P. B. (1)iB. W., nawet, gdy nie był pewien co do udziału w nim innych, nieustalonych, między innymi, przez to osób. Dlatego też, zeznaniaA. Ż., co słusznie przyjął Sąd Rejonowy, mogą stanowić podstawę ustaleń faktycznych w zakresie winy i sprawstwaT. K..
Trafne jest także stanowisko Sądu I-ej Instancji w kwestii przypisania oskarżonemu współsprawstwa przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.Z zeznań pokrzywdzonego wynika, bowiem, że zabór mienia następował etapami w trakcie trwania czynności wykonawczych, a w szczególności podczas stosowania wobecA. Ż.przemocy, któremu ciosy zadawane były z chwilowymi przerwami, co działo się za milczącą aprobatą uczestników zajścia, w tym oskarżonego.
Także, zdaniem Sądu Okręgowego, stanowisko w przedmiocie wymiaru kary, a w szczególności uznania w wypadku oskarżonego braku pozytywnej prognozy kryminologicznej, pozwalającej na zastosowanie wobecT. K.instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary, ocenić należało za w pełni uzasadnione, a wymierzoną karę za współmierną i do stopnia winy, i społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu.
Mając zatem na uwadze powyższe rozważania na uwadze Sąd Okręgowy orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku.
O wynagrodzeniu obrońcy z tytułu świadczonej na rzecz oskarżonego z urzędu pomocy prawnej w postepowaniu odwoławczym orzeczono w oparciu o przepisyart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku prawo o adwokaturzeoraz przepisów§ 14 ust. 2 pkt 4w zw.§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Orzeczenie o kosztach oparto na treściart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.orazart. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych.