Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Kp 143/14
Data wyroku: 2014-06-02 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Maciej Maciejewski
Słowa kluczowe: Zażalenie Na Postanowienie O Umorzeniu Dochodzenia
Podstawa prawna: art. 465 § 2 k.p.k

Sygn. akt II Kp 143/14

POSTANOWIENIE
Dnia 02 czerwca 2014 roku
Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSR Maciej Maciejewski

Protokolant: Patryk Bartoszyński
po rozpoznaniu w sprawie o czyn zart. 278 § 1 k.k.
na skutek zażalenia pokrzywdzonejZ. M.
na postanowienie Prokuratora Rejonowego wD.z dnia 21 marca 2014 rokuw sprawie(...)w przedmiocie umorzenia dochodzenia
na podstawieart. 465 § 2 k.p.k.w zw. zart. 329 § 1 k.p.k.

postanowił:
nie uwzględnić zażalenia pokrzywdzonejZ. M.z dnia 02 kwietnia 2014 rokui utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 21 marca 2014 roku w sprawie sygn. akt(...)w przedmiocie umorzenia dochodzenia.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 21 marca 2014 roku Prokurator Prokuratury RejonowejwD.umorzył dochodzenie przeciwkoF. K.podejrzanemuo to, że we wrześniu 2013 roku wD.zabrał w celu przywłaszczenia elementy pomnika nagrobkowego wykonanego z kamienia czarnego typu(...)o wartości 2.500 zł na szkodęZ. M., to jest o czyn zart. 278 § 1 k.k.wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa (art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.).W uzasadnieniu wydanego postanowienia Prokurator Prokuratury RejonowejwD.opisał stan faktyczny sprawy wskazując, iżZ. M.około 10 lat temu zdemontowała pomnik wykonany z czarnego kamienia typuS.. Podał, iż elementy pomnika jej syn iB. K., syn podejrzanego, złożyli na posesji należącej doB. K., który zmarł. Dodał, iż we wrześniu 2013 roku pokrzywdzonaZ. M.chciała zbyć elementy pomnika, a gdy przybyła na miejsce ich składowania, pomnika nie było. Prokurator w dalszej części uzasadnienia wskazał, iż w prowadzonym postępowaniu przesłuchano świadków, którzy jednak nie stwierdzili okoliczności, które wskazywałyby jednoznacznie kto był właścicielem pomnika. Organ przygotowawczy podał, iż przesłuchany w charakterze podejrzanegoF. K.nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i wyjaśnił w jaki sposób zbył elementy. Podejrzany nie pamiętał, czy syn mówił mu, że dostał ten pomnik odS.. W ocenie Prokuratora zebrany materiał nie dostarczył danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa, a żaden z dowodów nie pozwala na ustalenie istotnego z punktu odpowiedzialności karnej zamiaru kierunkowego kradzieży. Na zakończenie organ przygotowawczy wykazał, iż bezspornym jest fakt, iżF. K.sprzedał elementy pomnika, przy czym nie sposób dowieść mu, że miał świadomość rozdysponowania cudzym mieniem.
Na powyższe postanowienie w dniu 02 kwietnia 2014 roku zażalenie wniosła pokrzywdzonaZ. M.domagając się uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do dalszego prowadzenia. Wydanemu postanowieniu zarzuciła:
- wyciągnięcie błędnych wniosków ze zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, że podejrzany nie wiedział do kogo należy pomnik;
- nie rozpoznania sprawy co do jej istoty i oparcie rozstrzygnięcia o wyjaśnienie podejrzanego, który przyjął kłamliwą linię obrony, że nie wiedział czyje mienie sprzedał,a mógł kłamać jako podejrzany;
- obrazę prawa materialnego –art. 278 § 1 k.k., poprzez przyjęcie, że wejście we władztwo rzeczy ruchomej nie należącej do podejrzanego i dokonanie przez niego sprzedaży tej rzeczy, nie stanowi zaboru w celu przywłaszczenia opisanego we wskazanym przepisie.
W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia pokrzywdzona wskazała, iż podejrzany pomagał jej przy przekładaniu pomnika. W ocenieZ. M.kto zabrał cudzą rzeczi sprzedał, musi odpowiedzieć za kradzież.
We wniosku z dnia 07 kwietnia 2014 roku Prokurator Rejonowy wD.zwrócił się o nieuwzględnianie zażalenia na postanowienie w przedmiocie umorzenia dochodzenia i utrzymanie w mocy przedmiotowego postanowienia. W uzasadnieniu wskazano, iż w złożonym środku zaskarżeniaZ. M.nie wskazała na żadne nowe dowody, których przeprowadzenia domagałaby się, a jedynie dokonała odmiennej oceny stanu faktycznego.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd, rozpoznając zażalenie pokrzywdzonej, podzielił w pełni stanowisko Prokuratury Rejonowej wD., iż decyzja procesowa o umorzenia dochodzenia podjęta przez ten organ jest w pełni zasadna i odpowiada prawu, a zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, w związku z czym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Jak ustalił prokurator na podstawie zgromadzonego materiału, około 10 lat temu pokrzywdzonaZ. M.dokonała zakupu pomnika wraz z kwaterą na cmentarzu komunalnym wD., pomnik następnie został zdemontowany i przewieziony z cmentarza przez jej synów:S.iD. M.oraz ich kolegęB. K.na plac przyul. (...)wD.. W trakcie przechowywania ww. pomnika na posesjiB. K., ww. zmarł, a po jego śmierci nikt z rodzinyM.nie upominał się o elementy pomnika. Ojciec zmarłegoB. K.,F. K.postanowił sprzedać ww. elementy pomnika i na przełomie sierpnia i września 2013 roku dokonał ich sprzedaży na rzeczT. C..
Przestępstwo zart. 278 § 1 k.k.popełnia ten, kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą. Czynność sprawcza polega na zaborze. Zabór polega na wyjęciu rzeczy spod władztwa właściciela lub posiadacza i przejęciu we własne władztwo sprawcy.Zabór jest dokonany bezprawnie, bez zgody właściciela lub posiadacza rzeczy. W wypadku kiedy zabór rzeczy następuje za zgodą właściciela lub posiadacza, znamiona kradzieży nie zostają zrealizowane (zezwolenie uprawnionego).
Zauważyć należy, iż w przedmiotowej sprawie mamy dwie przeciwstawne wersje wydarzeń. Z jednej strony są do depozycje pokrzywdzonej i jej synaS. S. (2), którzy twierdzą, iż elementy pomnika nie zostały przekazane dlaB. K., jedynie zostały one składowane na jego posesji, a kradzieży dokonałF. K.. Z drugiej strony są to twierdzeniaF. K.iT. C..
Tymczasem wskazać należy, iż przedmiotowe elementy pomnika zostały sprzedane przezF. K.będącego w przekonaniu, że należały one do jego zmarłego synaB. K.. Przesłuchany na tę okolicznośćF. K.nie przyznając się do zarzucanego mu czynu wyjaśnił, iż „jakieś 10 lat temu mój synB.wraz zS. M.przywieźli na podwórze przyul. (...)elementy pomnika nagrobnego. (…) Przez 10 lat pomnik ten leżał na posesji syna, żaden z członków rodzinyM.nie zadzwonił i nie dopominał się o niego. (…) Z uwagi na to, że te elementy pomnika były składowane tuż przy okienku piwnicznym należącej do synowej, postanowiłem pozbyć się ich. Pomnik ten przeszkadzał i zajmował miejsce. Ja o moim pomyśle poinformowałem moją synową. (…) Dopiero po tym, jak sprzedałem ten pomnik po 10 latach zadzwonił do mnieS. M.i zapytał, gdzie jest pomnik, ja zgodnie z prawdą powiedziałem, że go sprzedałem.Tak naprawdę ja byłem pewien, że ten pomnik należał do mojego zmarłego syna” (karta 8).
Przesłuchiwana na tę okolicznośćT. C.zeznała, iż „on mi powiedział, że ten pomnik jest jego zmarłego syna” (karta 24).
W świetle powyższych okoliczności brak jest uzasadnionych podstaw do wyprowadzenia wniosku, byF.K.sprzedając pomnik miał świadomość rozdysponowania cudzym mieniem.
Mając na uwadze powyższe, w przeciwieństwie do twierdzeń zażalenia, uzyskanyw postępowaniu przygotowawczym materiał dowodowy nie dostarczył danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa, a żaden z dowodów nie pozwala na ustalenie istotnegozamiaru kierunkowego kradzieży.
Wskazać należy również, iż organy prowadzące postępowanie przygotowawcze wykazały się wymaganą inicjatywą w zakresie poszukiwania materiału dowodowego, który nie dał podstaw do prowadzenia postępowania przygotowawczego przeciwkoF.K.Wskazana zaś w treści zażalenia z dnia 02 kwietnia 2014 roku okoliczność, kto ujawnił kradzież elementów pomnika, obecnie dokonanych ustaleń nie są w stanie zmienić.
Z tych wszystkich względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Sąd orzekł jak w sentencji.
(...)
(...)