Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 3/13
Data wyroku: 2014-04-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Wojciech Łączewski
Słowa kluczowe: Stalking
Podstawa prawna: art. 190a§1 kk, art. 107 kk

Sygn. akt II K 3/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 kwietnia 2014 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Wojciech Łączewski
w obecności:
Protokolant: Sylwia Adamczyk
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej(...)wW.Hanny Lewinson, Tomasza Mioduszewskiego, Magdaleny Zbierada i Anny Jackiewicz
po rozpoznaniu w dniach 20 sierpnia 2013 roku, 22 października 2013 roku, 25 listopada 2013 roku, 9 stycznia 2014 roku, 13 lutego 2014 roku i 10 kwietnia 2014 roku
na rozprawie
sprawyM. K., synaB.iS.z domuW.,urodzonego dnia (...)wC.
oskarżonego o to, że:
w okresie czasu od 31 sierpnia 2011 roku do 23 maja 2012 roku, wW., uporczywie nękałD. O.w ten sposób, że rozmowach telefonicznych zD. O.oraz jego matkąE. O. (1)groził pokrzywdzonemu pobiciem lub uszkodzeniem ciała, wielokrotnie wysyłał do pokrzywdzonego, a także osób z jego otoczenia z telefonów o numerach(...)i(...)wiadomości SMS, w których groziłD. O.pobiciem lub uszkodzeniem ciała, znieważał go za pomocą słów obraźliwych oraz groził ujawnieniem wiadomości uwłaczających czci pokrzywdzonego, czym wzbudził u pokrzywdzonego uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia oraz w istotny sposób naruszył jego prywatność, to jest o czyn zart. 190a §1 k.k.

I
ustala, że czyn oskarżonegoM. K.polegał na tym, że w okresie od nieustalonego dnia września 2011 roku do dnia 14 marca 2012 roku, wW., województwa(...), w celu dokuczeniaD. O.złośliwie go niepokoił w ten sposób, że zamieszczał wpisy określonej treści na portalu społecznościowymF., wykonywał telefony o różnych porach dnia oraz przesyłał mu sms-y, który to czyn wyczerpuje dyspozycjęart. 107k.w. i na podstawieart. 5 §1 pkt 4 k.p.w.w zw. zart. 62 §2 k.p.w.w zw. zart. 45 §1k.w. postępowanie umarza;

II
ustala, że czyn oskarżonegoM. K.polegał na tym, że w okresie od nieustalonego dnia kwietnia 2012 roku do nieustalonego dnia maja 2012 roku, wW., województwa(...), w celu dokuczeniaD. O.złośliwie go niepokoił w ten sposób, że przesyłał mu sms-y określonej treści, który to czyn wyczerpuje dyspozycję art. 107 k.w. i na podstawie art. 107 k.w. wymierza mu karę nagany;

III
na podstawieart. 119 k.p.w.w zw. zart. 624 §1 k.p.k.zwalnia obwinionegoM. K.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, ustalając, że zryczałtowane wydatki postępowania ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 3/13

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie rozpoznając sprawę oskarżonegoM. K.ustalił następujący stan faktyczny.
D. O.prowadzi działalność w szeroko rozumianej branży artystycznej(dowód: zeznania świadkaD. O., k. 2, 441v).
Około 2010 rokuD. O.poznałM. K., który posługuje się pseudonimem(...). Mężczyźni współpracowali ze sobą w grupie tanecznej prowadzonej przezD. O.. Przez około rok współpraca układała się dobrze. Przed wakacjami 2011 rokuM. K.rozpoczął tworzenie własnej grupy. Na tym tle dochodziło do konfliktów, a w wakacje 2011 roku,D. O.iM. K.pokłócili się definitywnie i zaprzestali współpracy.(dowód: zeznania świadkaD. O., k. 2, 6, 441v; zeznania świadkaT. M. (2), k. 27; zeznania świadkaK. W., k. 30; zeznania świadkaP. K., k. 34, 474v; wyjaśnienia oskarżonegoM. K., k. 170, 441; zeznania świadkaŁ. T., k. 488)
M. K.dysponuje numerem(...), aD. O.numerem(...)(dowód: zeznaniaD. O., k. 6; wyjaśnienia oskarżonegoM. K., k. 440v).
W dniu 31 sierpnia 2011 rokuM. K.skontaktował się zE. O. (1), którą poinformował, że w przypadku dalszego ośmieszania go w internecie przezD. O.wyciągnie wobec niego konsekwencje i „zachowa się jak poznaniak”(dowód: częściowo zeznania świadkaE. O. (1), k. 106v; wykaz połączeń telefonicznych, k. 178 – 371).
Około września – października 2011 rokuM. K.założył własną grupę taneczną(dowód: wyjaśnienia oskarżonegoM. K., k. 170, 441).
Od tego czasuM. K.w celu dokuczenia przesyłałD. O.sms-y zawierające treści obraźliwe oraz zaczepki. Umieszczał również różnego rodzaju komendarze na profiluD. O.w portalu społecznościowymF.. Tego rodzaju działania niepokoiłyD. O., a zachowanieM. K.miały charakter złośliwy. W sms-achM. K.D. O.był przedstawiany, jako „tandeciarz”, „festyniarz”, „król kiczu” i „ciota” lub „ciotex”.M. K.proponował również sprawdzenie się „w realu, a nie na fejsie” oraz „ustawienie się”. Miały też miejsce pretensjeM. K.o kontaktowanie się z jego dziewczyną przezD. O..(dowód: zeznaniaD. O., k. 2, 6 – 8; wydruki, k. 13 – 22, 69 – 86; zeznania świadkaP. K., k. 34, 474v; zeznania świadkaŁ. T., k. 37; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. K., k. 170; wykaz połączeń telefonicznych, k. 154 – 163 i 178 – 371)
Na jesieni 2011 roku miało miejsce spotkanie, w trakcie któregoD. O.z kilkoma członkami swojej grupy tanecznej pojechał pod domM. K.. Czując przewagę siłową rozpoczął rozmowę zM. K., który z kolei obawiając się o swoje bezpieczeństwo prowadził rozmowę znajdując się na balkonie. JednocześnieM. K.zadzwonił do swoich przyjaciół z grupy tanecznej, by przyjechali i go wsparli. Po ich przybyciuM. K.wyszedł z domu i doszło do pojednania.(dowód: zeznania świadkaT. M. (2), k. 27; zeznania świadkaK. W., k. 30, 462; zeznania świadkaD. O., k. 166, 441v – 442; wyjaśnienia oskarżonegoM. K., k. 170, 440v – 441; zeznania świadkaJ. S., k. 488v – 489; zeznania świadkaM. M., k. 553v – 554)
W lutym 2012 roku doszło z kolei do incydentu pomiędzyD. O.iJ. S., który będąc uprzednio przyjacielemD. O.znalazł zatrudnienie w grupie tanecznejM. K.. W trakcie zdarzeniaJ. S.uderzyłD. O.w twarz, miała miejsce także szarpanina pomiędzy mężczyznami. W efekcieD. O.złożył zawiadomienie o zdarzeniu na Policji, skutkiem tego został nazwany przezM. K.konfidentem. W celu dokuczeniaD. O.M. K.swoją opinię zamieścił nie tylko w internecie, ale także wyraził ją w miejscach, w którychD. O.bywał oraz wykonał telefon doE. O. (1).(dowód: zeznania świadkaD. O., k. 6, 41; zeznania świadkaK. W., k. 30 – 31; zeznania świadkaJ. S., k. 47v; wykaz połączeń telefonicznych, k. 178 – 371)
W dniu 4 marca 2012 rokuM. K.przesłałD. O.i jego kolegom z grupy informację, że chciałby spotkać się na ustawionej zD. O.walce, której warunkiem byłoby sfilmowanie, a stawką 500 złotych(dowód: zeznania świadkaD. O., k. 8; wydruk, k. 22; zeznania świadkaT. M. (2), k. 28; zeznania świadkaK. W., k. 31; zeznania świadkaP. K., k. 35, 475).
Taki stan rzeczy polegający na złośliwym niepokojeniu w celu dokuczeniaD. O.trwał do 14 marca 2012 roku, a więc do momentu złożenia przezD. O.zawiadomienia o popełnieniu przezM. K.przestępstwa(dowód: protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie, k. 1).
Po upływie czasu, gdzieM. K.nie kontaktował się zD. O.i zaniechał dokuczania mu nastąpiła zmiana i od nieustalonego dnia kwietnia 2012 roku do nieustalonego dnia maja 2012 roku ponownie rozpoczął swoje działania. Polegały one na tym, że w celu dokuczenia przesyłałD. O.o różnych porach sms-y zawierające treści obraźliwe oraz zaczepki złośliwie go w ten sposób niepokojąc.M. K.w sms-ach pytał sięD. O., czy boli go brak popularności, informował, iż „zabrał” mu imprezę, co oznacza, że to on będzie na niej występował oraz kazał mu „walczyć na siłce”, ponieważ jest wychudzony.(dowód: zeznania świadkaD. O., k. 7, 67; wydruki, k. 87 – 93, 112)
Stan faktyczny został ustalony na podstawie wskazanych wyżej dowodów.
OskarżonyM. K.na etapie postępowania przygotowawczego oraz przed sądem nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.
W toku postępowania przygotowawczego oskarżony wyjaśnił, żeD. O.wykonuje ten sam zawód, co on, to znaczy jest tancerzem używającym pseudonimu(...). Stanowią dla siebie konkurencję, od momentu, gdy założył własną grupę taneczną. Ocenił, że nigdy nie dzwonił doD. O.ani nie wysyłał mu sms-ów, z których wynikałoby, że wzbudza u niego poczucie zagrożenia. Wprost przeciwnie, miała miejsce sytuacja, gdy toD. O.przyjechał do niego pod dom, pod balkon z pięcioma swoimi kolegami. W rękach tych osób były przedmioty niebezpieczne, takie jak gumowe pałki, czy „baton” policyjny. Stwierdził, że numer(...)nigdy do niego nie należał i nigdy z niego nie korzystał. Nie potrafił wytłumaczyć, dlaczego z tego numeru poczta głosowa była przekserowana na użytkowane przez niego numery. Z numeru(...)wysłał kilka lub kilkanaście sms-ówD. O., ale na pewno nie groził mu w nich pobiciem, czy uszkodzeniem ciała, a także w żaden inny sposób. Sms-y były odpowiedziami na rożne dziwne komentarze, któreD. O.zamieszczał naF.’u. Nigdy w trakcie rozmowy zE. O. (1)nie mówił, że pobije jej syna. W jednym z sms-ów mógłD. O.obraźliwie nazwać, co stanowiło odpowiedź na komentarz naF.’u. Z tymi informacjami musi być na bieżąco z racji zawodu, dowiadywał się o nich od osób trzecich, a na profilD. O.wchodził często. Kilkakrotnie chciał zD. O.się spotkać, porozmawiać i wyjaśnić sprawę, ale za każdym razem spotykał się z odmową. Ponieważ pozostawał w związku zM. M.D. O.wielokrotnie używał wobec niej określeń typu „kociak”, czy „słodziak” wiedząc, jak go to denerwuje. Po okazaniu mu wydruków sms-ów oraz wpisów naF.’u wskazał te, które przesyłał i zamieszczał oraz zaprzeczył, by wysłał sms-y zawarte w wydrukach na kartach 91 – 93 akt sprawy.
W trakcie przewodu sądowego oskarżonyM. K.wyjaśnił, że nigdy nie wysyłał do pokrzywdzonego sms – ów z groźbami karalnymi z numeru(...), który jest wymieniony w akcie oskarżenia. Nie wiedział, co to jest za numer, takiego numeru nigdy nie posiadał. Przyznał się wyłącznie do przesyłania sms – ów z numeru z końcówką 517.
Odpowiadając na pytaniaM. K.wyjaśnił, że zD. O.był w jednej grupie tanecznej. Nie dzwonił i nie wysyłał sms-ów doE. O. (1). Nie pamiętał, co robił w dniu 7 lutego 2013 roku, czyli w dniu, kiedyD. O.do niego przyjechał. Był natomiast pewny, że tego dnia przebywał w domu zM. M.. Oskarżony nie potrafił zrozumieć, dlaczego, skoroD. O.chciał załagodzić spór to przyjechał „w sześciu chłopa”. Łącznie było 4 mężczyzn iD. O.. Stwierdził, że wraz zD. O.byli mężczyźni o pseudonimach(...),(...)i(...). Wszystkie te osoby trzymały w rękach różne przedmioty, na przykład pałka gumowa, czy „baton” policyjny. Widząc te osoby z narzędziami niebezpiecznymi w rękach poczuł się zagrożony i wykonał telefon do kolegów z grupy, żeby jak najszybciej przyjechali pod jego mieszkanie. Nie dzwonił na Policję, bo pierwsza myśl jaka mu przyszła dotyczyła znajomych. Nie pamiętał, co w tym czasie robiłD. O., nie było to dla niego ważne. Nie pamiętał, jakD. O.reagował, gdyż był skupiony na sobie i swoim bezpieczeństwie.D. O.podał mu rękę i miał być koniec sprawy. W ocenie oskarżonegoD. O.podał mu rękę, bo bał się, że dostanie. Po tygodniu sprawa zaczęła sie od nowa. Przyznał, iż wysyłałD. O.sms-y, bo chciał, żeby się opamiętał i poszedł po rozum do głowy. Nie pamiętał, które wpisyD. O.naF.’u go prowokowały. Proponował natomiastD. O., żeby zachował się, jak mężczyzna, a nie pisał naF.’u. Nie wiedział, jakie były odczuciaD. O.po otrzymaniu sms-a, nie pamiętał do końca jego treści i sugerował zrobienie tego, co w tym sms-ie było napisane. Ponadto,D. O.sugerował, że jego dziewczyna była kiedyś z nim związana. Być może była sytuacja, że był winienD. O.pieniądze. To była kwota rzędu 200 – 300 zł dlaE. O. (1). Postanowił tych pieniędzy nie oddawać po tym, jak we wrześniu – październiku 2011 roku założył swoją grupę taneczną i zaczęło się to wszystko dziać.Wyjaśnieniom oskarżonegoM. K.dano wiarę w części, w której opisał on fakt współpracy zD. O.w ramach prowadzonej przez tego ostatniego grupy tanecznej, zakończenie współpracy i konflikt, jaki między nimi powstał po jej zakończeniu. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym, a mianowicie w zeznaniach świadkówD. O.,M. M.,P. K.,K. W.iŁ. T.orazJ. S.. Wiarygodne są również wyjaśnienia oskarżonego, który opisał przebieg zdarzenia, podczas którego pod jego dom przyjechałD. O.z członkami swojej grupy tanecznej, za wyjątkiem tego, że osoby te nie trzymały, jak to twierdził oskarżony, w rękach przedmiotów niebezpiecznych, takich jak pałki. W tej ostatniej kwestii wyjaśnieniom oskarżonego przeczą zeznania świadkówJ. S.iM. M., które będąc obecne od początku zdarzenia (M. M.), czy przybywając w trakcie (J. S.) takich przedmiotów nie zaobserwowały. Wspomnieć również należy o tym, że faktowi posiadania i demonstrowania przedmiotów niebezpiecznych zaprzeczyliD. O.i towarzyszące mu osoby przesłuchane w charakterze świadków, co jest poniekąd oczywiste, jeśli weźmie się pod uwagę zaangażowanie się po obu stronach konfliktu przesłuchanych w trakcie postępowania świadków.
Nie dano natomiast wiary wyjaśnieniomM. K., który zaprzeczył, by dzwonił doE. O. (1). W tej części wyjaśnienia oskarżonego uznano za niewiarygodne, ponieważ pozostają one w sprzeczności do zgromadzonego materiału dowodowego, to jest zeznań świadkaE. O. (1)oraz wykazu połączeń telefonicznych. Odmienną kwestią jest przebieg rozmowy, która miała miejsce pomiędzyE. O. (1)iM. K., co będzie przedmiotem rozważań na etapie oceny zeznań świadkaE. O. (1).
W ocenie sądu nie są również wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego, jakoby nie użytkował on telefonu o numerze(...), co nie przesądza o odpowiedzialności oskarżonego z tytułu kierowania za pośrednictwem tego numeru gróźb. Twierdzenia oskarżonego, by z tym numerem telefonu nie miał do czynienia w sytuacji, gdy ustalono, że z tego numeru została przekserowana poczta głosowa na jego telefon są niewiarygodne. W toku postępowania nie udało się jednak dowieść, aby toM. K.przesłał przedmiotowe wiadomości zawierające groźbyD. O.. Czynienie na tę okoliczność domniemań, w świetle przepisuart. 5 §2 k.p.k.i braku możliwości przeprowadzenia innych dowodów byłoby niedopuszczalne, tym bardziej, że nie tylkoM. K.pozostaje z oskarżonym w konflikcie. Oskarżony szczerze przyznał, iż przesyłałD. O.różne sms-y zawierające treści obraźliwe oraz zaczepki słowne, w tym umieszczał krytyczne komentarze na portalu społecznościowym. W tej sytuacji nie miałby żadnej motywacji do zaprzeczania, by wysyłał pokrzywdzonemu także wiadomości z innych numerów. Nie może przy tym umknąć uwadze, że z zeznańD. O.złożonych w dniu 14 listopada 2012 roku wprost wynika, żeM. K.nigdy słownie mu nie groził. Oskarżony przy tym szczerze wyjaśnił, iż śledził działaniaD. O.na rynku, co było podyktowane działaniem pokrzywdzonego w podobnej branży na tożsamym rynku. Siłą rzeczy tego rodzaju zachowania odwzajemniałD. O., co przyznał.
Wiarygodne są również wyjaśnienia oskarżonego, co do przebiegu konfliktu pomiędzy nim aD. O., w tle którego pojawiła się zazdrość o kobietę, z którąM. K.się związał. Tego rodzaju okoliczności znalazły potwierdzenie w zeznaniach wszystkich świadków, którzy zostali przesłuchani w toku postępowania i utrzymywali bliższe relacje z oskarżonym i pokrzywdzonym. Konflikt na tym tle prowokowałD. O., co wynika nie tylko z zeznańM. M., ale również z wyjaśnień oskarżonego.
Końcowo stwierdzić należy, że oskarżonyM. K.trafnie ocenił, iż jego działania nie miały na celu wzbudzenia uD. O.poczucia zagrożenia. Stanowiły one, w ocenie sądu, co najwyżej mało wybredną krytykę działań rywala oskarżonego działającego na tym samym rynku, o czym będzie mowa poniżej.
Zeznaniom świadkaD. O.dano wiarę w części, w jakiej przedstawił on wzajemne relacje zM. K.oraz zachowanie tego ostatniego. W tej części zeznania świadka są szczere, a przede wszystkim korelują z wyjaśnieniami oskarżonego odnośnie przesyłania mu sms-ów określonej treści i ich wydrukami. Nie są przy tym wiarygodne zeznaniaD. O.zawierające oceny zachowania oskarżonego oraz elementy związane ze stwarzaniem przez tego ostatniego zagrożenia, w tym wytworzenia u pokrzywdzonego uczucia lęku i strachu.
W ocenie sąduD. O.jest osobą bardzo silnie skonfliktowaną zM. K., przez co zeznania świadka oceniać należy wyjątkowo ostrożnie, a ich walor dowodowy jest minimalny. Dzieje się tak dlatego, że w swoich chaotycznych zeznaniachD. O.stara się przedstawićM. K., jako osobę bardzo groźną, którą w rzeczywistości nie jest. W ten sposób pokrzywdzony stara się ciężar swoich relacji interpersonalnych przerzucić na wymiar sprawiedliwości, za pośrednictwem którego chce rozliczyć swoje konflikty. Świadczą o tym stwierdzeniaD. O., jakoby na skutek działańM. K.popadł w depresję, nie miał możliwości trenowania oraz pracy, a także „przez niego schudłem” (videzeznania świadkaD. O., k. 9). Zarzuca teżM. K.zachowania, które w rzeczywistości nie mają z nim nic wspólnego, a tylko tak przypuszcza.D. O.nie przedstawił żadnych dowodów na to, że toM. K.dzwoni do niego w nocy domofonem, chociaż tego rodzaju przypuszczenie wyraża. W całym szeregu działańM. K.dopatruje się przestępstwa, a nie rywalizacji na trudnym rynku bardzo szeroko rozumianej branży artystycznej. Siłą rzeczy dwie konkurujące ze sobą grupy taneczne muszą „ścierać się” na rynku, czegoD. O.zdaje się nie rozumieć. SkoroD. O.prowadzi działalność publiczną i stara się zabiegać o zainteresowanie publikując określone wpisy na portalu społecznościowymF., to musi liczyć się z tym, że jednym z odbiorców takich wiadomości będzie osoba z racji konkurencji mu nieprzychylna, jaką jestM. K.. Skądinąd,D. O.postępował podobnie obserwując aktywnośćM. K.naF.’u, co wynika z przedstawionych przez niego wydruków oraz zeznań. TymczasemD. O.w swoich zeznaniach przedstawia to, jako fakt bycia obserwowanym przezM. K., skąd miałby brać się lęk zejścia do garażu. Podobnie wygląda kwestia rzekomego bezpośredniego grożenia mu przez oskarżonego pobiciem w przypadku kontaktu z dziewczyną, z którąM. K.pozostaje w związku. Takim faktom podawanym na początku postępowania pokrzywdzony następnie zaprzeczył stwierdzając, że oskarżony nie groził mu telefonicznie, ponieważ obawiał się, że może zostać nagrany. Nie może umknąć uwadze sądu, iż z wydruków sms-ów przekazanych przezD. O.wynika, iż on również nie był dłużny w formułowaniu uwag, co do działalności konkurenta. Przykładowo, stwierdzał, iż „z takim marketingiem to możesz być jedynie ozdobą festynów” (videwydruk, k. 14), a także formułował treści, z których wynikało, iż również śledzi działalność konkurenta („(...)Sala na której trenujecie – tak dla przypomnienia”,videwydruk, k. 14). Co więcej, gdy uważnie zapoznać się z wydrukami sms-ów to nie sposób nie zauważyć, iż część wiadomości przesyłanychM. K.przezD. O.została z telefonu tego ostatniego wykasowana. Wynika to z treści wiadomości, które przesyłałM. K., które to ewidentnie były odpowiedziami na wiadomości przesyłane mu przezD. O., przy czym tych ostatnich na wydruku nie ma. Krytyczne uwagi, nawet ostre, odnośnie działalności osoby prowadzącej działalność w szeroko rozumianej branży artystycznej nie mogą dziwić, zwłaszcza ze strony dawnego przyjaciela, a następnie konkurenta. SkoroD. O.jest osobą znaną w określonym środowisku to powinien się liczyć z różnymi osądami swojej działalności i na nie reagować w sposób adekwatny. Tymczasem z jego chaotycznych zeznań wynika, iż każdą uwagę przyjmuje, jako nękanie jego osoby, a wyjątkowo dotkliwie odbiera te, które dotyczą chociażby budowy jego ciała.
StwierdzeniaD. O., jakobyM. K.miałby mu zazdrościć jego życia i zapowiedział „zabranie” tego, co osiągnął mają, w ocenie sądu, dodatkowo wzmocnić negatywny odbiór osoby oskarżonego w oczach osób postronnych. Podobnie ma się rzecz ze stwierdzeniami o zażywaniu przez oskarżonego sterydów, czy narkotyków. Takie depozycje świadka nie mogą dziwić, skoro szczerze przyznał, iż po zakończeniu współpracy stali się wrogami. To właśnie ten moment łączy się z atakami, a więc sms-ami, telefonami, czy docinkami. Rzecz w tym, że działania te nie świadczą o popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa, bo nie sposób za takie uznać ćwiczenie w tym samym czasie na siłowni, chodzeniu do tego samego kina, czy tańczeniu na podobnych imprezach. Również komentarze na portalu społecznościowym, nawet mało wybredne, a czasami niesmaczne nie przekraczają granic dopuszczalnej krytyki, o ile są kierowane wobec osoby prowadzącej działalność publiczną i zabiegającej o popularność, jak ma to miejsce w przypadkuD. O.. Skądinąd, konflikt pomiędzy oskarżonym iD. O.spowodowany był również zazdrością o kobietę, a jak wiadomo z doświadczenia w tego rodzaju sytuacji strony zwaśnione nie przebierają w sformułowaniach i środkach. Konflikt ten był przez pokrzywdzonego umiejętnie podsycany, co potwierdzili świadkowie.
Rzecz w tym, że same zeznaniaD. O.niweczą tezę, jaką on lansuje, a więc tezę o wzbudzaniu w nim przezM. K.uzasadnionego okolicznościami poczucia zagrożenia, czy też uzasadnionej obawy spełnienia groźby karalnej. Świadczy o tym to, żeD. O.nie unikał oskarżonego, a wręcz przeciwnie zdecydował się na spotkanie zM. K.i w tym celu zabrał ze sobą kolegów chcąc osiągnąć przewagę fizyczną. Spotkanie miało miejsce w większej grupie osób, jako że na miejsce przyjechali również koledzyM. K., a w jego trakcie zwaśnione strony doszły do porozumienia, wręcz pojednały się. Następnie doszło do załagodzenia konfliktu pomiędzyD. O.aJ. S.. Dalsze konflikty spowodowane były zazdrościąM. K.o swoją partnerkę, aD. O., jak wynika z zeznań świadkaM. M.takie zachowania oskarżonego podsycał. Nadto, trudno rozpatrywać zachowaniaM. K.w kategoriach wzbudzania poczucia zagrożenia u osoby trenującej sztuki walki, jaką jestD. O., a także osoby biorącej udział w walkach(...).
Wersję o konflikcie pomiędzyD. O.iM. K.potwierdzili przesłuchani w toku postępowania świadkowie, których zeznania uznano za wiarygodne, gdyż są one szczere, spójne i logiczne. Do oceny dowodu z zeznań tych świadków podejść jednak należało z maksymalną ostrożnością. Nie sposób było nie spostrzec, iż w zależności od zaangażowania po którejś ze stron konfliktu depozycje świadków przedstawiają te same zdarzenia w różnym świetle. Przykładowo, świadekT. M. (2)w zamiarze „ustawienia się” dopatrywał się wyłącznie pobicia pokrzywdzonego, chociażK. W.nigdy nie widział, byM. K.kogokolwiek uderzył, poza sytuacją konfliktu, gdzie agresja była słowna, czemu z kolei przeczą zeznania świadkaD. O., który twierdził, iżM. K.jest agresywny również fizycznie. Istotne jest także i to, żeT. M. (2)wspominał wyłącznie o jednym zdarzeniu, gdzie miała być mowa o „ustawieniu się” i wyzywaniu członków grupyD. O., a nie o całym ciągu takich zdarzeń. PodobnieK. W., który rzekomo miałby dostawać telefony z prośbą o przekazanie gróźb, a treści tych gróźb nie pamiętał. Bezspornie natomiast z zeznań świadkaK. W.wynika, iż dwie grupy, a więcM. K.iD. O.są ze sobą skłócone – tak wyglądało to w trakcie zdarzenia, gdyD. O.przyjechał doM. K.pod dom. Bezspornie, do momentu, gdy przyjechali przyjacieleM. K.to właśnie oskarżony mógł się czuć zagrożony, co potwierdziły zeznaniaK. W., z których wynikało, iż do momentu przybycia przyjaciół oskarżonego rozmawiał on z nimi z balkonu.
Jedynymi bezstronnymi zeznaniami opisującymi tło konfliktu na jego początku są zeznania złożone przezP. K.. W tych zeznaniach zawarte są rzeczywiste przyczyny, z którychM. K.iD. O.poróżnili się, a są nimi chęć bycia konkurencyjnymi na rynku. W tym celu była stosowana pomiędzy nimi walka cenowa, a nawet oferowanie darmowych pokazów. Cała sytuacja się zaogniała, aM. K.chciał udowodnić, że jest lepszy odD. O., robił się agresywny, aD. O.również był przejęty, ponieważ na rynku funkcjonował od dłuższego czasu. AgresjaM. K.objawiała się licznymi telefonami, wpisami naF.’u oraz sms-ami, z których jeden wzywał do fizycznej konfrontacji. W wyniku jednego ze spotkańD. O.miał mieć zasinione oko, ale jak wiadomo z zeznańP. K.orazD. O.było to spowodowane fizycznym starciem zJ. S., a nie oskarżonym.
ŚwiadekJ. S.opisał sytuację, jaką zaobserwował w związku z przybyciemD. O.z członkami jego grupy tanecznej pod mieszkanieM. K.. Cel wizyty był dla wszystkich zaangażowanych po stronieM. K.oczywisty, skoroD. O.chcąc porozmawiać nie przyjechał sam. RównieżM. M.zaobserwowała bojową postawę pokrzywdzonego i towarzyszących mu osób, co wyrażało się ich postawą oraz krzykiem.M. M.opisała przy tym tło konfliktu pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym, a do scysji dochodziło nie tylko z racji konkurencji na rynku, ale również z tego powodu, żeD. O.niestosownie podpisywał zdjęciaM. M.w internecie. Tego rodzaju działaniaD. O.M. M.oceniła jako prowokację ze strony pokrzywdzonego, z czym nie sposób się nie zgodzić i jednocześnie stwierdziła, że nic nie wie o prowokacyjnych działaniach oskarżonego.
Zeznaniom świadkaE. O. (1)dano wiarę w części, w jakiej stwierdziła ona, iżM. K.w dniu 31 sierpnia 2011 roku zadzwonił do niej, rozmawiał z nią i informował o wyciągnięciu konsekwencji w przypadku dalszego ośmieszania go w internecie i informował, że postąpi „jak poznaniak”. W tym fragmencie zeznania te są szczere, spójne, logiczne, wewnętrznie niesprzeczne, a przede wszystkim znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym, takim, jak zeznania świadkaD. O.oraz wykazie połączeń telefonicznych. W pozostałej części nie dano wiary zeznaniom świadkaE. O. (2), gdyż są one niezgodne z materiałem dowodowym obejmującym wyjaśnienia oskarżonego. Nie sposób nie uznać z racji pokrewieństwa, iżE. O. (1)stara się swoimi depozycjami wesprzeć linię oskarżenia i z samego stwierdzenia, iżM. K.zamierza zachować się „jak poznaniak” wyprowadza wniosek o połamaniuD. O.rąk i nóg. Brak jest świadków tej rozmowy, co uniemożliwia przyjęcie wersji, jakoby oskarżony groził za pośrednictwemE. O. (1)pokrzywdzonemu, tym bardziej, żeD. O.sam stwierdził w trakcie przesłuchania w dniu 14 listopada 2012 roku, że takie groźby nigdy nie były bezpośrednio kierowane i nie za pośrednictwem telefonu, gdyżM. K.obawiał się, że jest nagrywany (videzeznania świadkaD. O., k. 165). W tej sytuacji przyjąć należy, że rozmowa taka miała miejsce, aczkolwiek jej przebieg nie był taki, jak przedstawia to w swoich zeznaniach świadekE. O. (1).
Podzielono opinię biegłego psychologaD. D., która posiada duży zasób wiedzy oraz odpowiednie doświadczenie zawodowe. Opinia została wydana po przeprowadzeniu badań charakterystycznych dla jej przedmiotu. Wnioski zawarte w opinii zostały uzasadnione w sposób przekonujący i odpowiadający zasadom opiniowania. Strony w toku postępowania opinii nie kwestionowały. W świetle opinii nie ma żadnych wątpliwości, co do tego, iż zeznania świadkaŁ. T.należy oceniać z zachowaniem szczególnej ostrożności ze względu na schorzenie, na które cierpi i w związku z którym przyjmuje leki. Co prawda, w zeznaniachŁ. T.nie stwierdzono treści psychotycznych i konfabulacji to stan pokrzywdzonego i wpływ tego stanu na sferę wolicjonalno – emocjonalną oraz zdolności do odtwarzania postrzeżeń i zdarzeń z przeszłości nie mógł umknąć tak uwadze biegłej, jak i sądu.
Za wiarygodne uznano dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, które zostały ujawnione na podstawieart. 394 §1 i §2 k.p.k.Dokumenty te zostały sporządzone przez kompetentne osoby w ramach wykonywanych przez nie czynności, a strony w toku przewodu sądowego nie kwestionowały ich prawdziwości; również sąd dokonując ich kontroli od strony formalnej i zawartości merytorycznej nie dopatrzył się uchybień ani śladów wskazujących na ich fałszowanie przez podrabianie lub przerabianie.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie stwierdził, że wina oskarżonegoM. K.nie budzi wątpliwości oraz została w pełni udowodniona, aczkolwiek dotyczy to czynu wyczerpującego dyspozycję art. 107 k.w., a nie czynu zarzuconegoM. K.aktem oskarżenia, który miałby wyczerpywać dyspozycjęart. 190a §1 k.k.
Prokurator Prokuratury Rejonowej(...)wW.oskarżyłM. K.o popełnienie występku wyczerpującego dyspozycjęart. 190a §1 k.k.polegającego na tym, że w okresie czasu od 31 sierpnia 2011 roku do 23 maja 2012 roku, wW., uporczywie nękałD. O.w ten sposób, że rozmowach telefonicznych zD. O.oraz jego matkąE. O. (1)groził pokrzywdzonemu pobiciem lub uszkodzeniem ciała, wielokrotnie wysyłał do pokrzywdzonego, a także osób z jego otoczenia z telefonów o numerach(...)i(...)wiadomości SMS, w których groziłD. O.pobiciem lub uszkodzeniem ciała, znieważał go za pomocą słów obraźliwych oraz groził ujawnieniem wiadomości uwłaczających czci pokrzywdzonego, czym wzbudził u pokrzywdzonego uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia oraz w istotny sposób naruszył jego prywatność.
OskarżonyM. K.jest pełnoletni, a sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które mogłyby poddać w wątpliwość jego poczytalność w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu. Oskarżony nigdy nie leczył się psychiatrycznie, psychologicznie, odwykowo, czy neurologicznie, a także nie doznał żadnych urazów, czy też nie przyjmuje środków, które mogłyby wpływać na jego poczytalność (videwyjaśnienia oskarżonegoM. K., k. 169 i 436v).
Przepisart. 190a §1 k.k.penalizuje zachowanie polegające na uporczywym nękaniu innej osoby lub osoby jej najbliższej, które to ma na celu wzbudzenie u tej osoby uzasadnionego okolicznościami poczucia zagrożenia lub istotne naruszenie jej prywatności. Chociaż przestępstwo „stalkingu” jest nowym typem przestępstwa, wprowadzonym dokodeksu karnegona skutek zmieniającej się rzeczywistości i upowszechnieniu kultury masowej, to znamiona tego czynu należy interpretować przez pryzmat doskonale znanych nauce prawa karnego i orzecznictwu pojęć, a więc „uporczywości”, „nękania”, czy „wzbudzenia uzasadnionego poczucia zagrożenia”.
Przedmiotem ochrony tego przestępstwa jest wolność od znoszenia niechcianej osoby, jak też wolność od strachu, ale również wolność do poszanowania prywatności. Stanem pożądanym jest natomiast dobrostan psychiczny określonej osoby oraz jej prawo do prywatności. Z kolei w przypadku wykroczenia z art. 107 k.w. mamy do czynienia z penalizacją zachowania polegającego na złośliwym wprowadzeniu w błąd innej osoby lub złośliwym jej niepokojeniu w inny sposób w celu dokuczenia jej. Przedmiotem ochrony jest w tym przypadku spokój człowieka, a wykroczenie to ma charakter formalny, odmiennie niż przestępstwo „stalkingu”, które ma charakter materialny. W przypadku wykroczenia mamy do czynienia z chęcią dokuczenia innej osobie, odmiennie niż w przypadku „stalkingu”, gdzie celem sprawcy jest wzbudzenie u określonej osoby uzasadnionego okolicznościami poczucia zagrożenia lub istotne naruszenie jej prywatności.
W obu przypadkach, a więc przestępstwa zart. 190a §1 k.k., jak i wykroczenia zart. 107k.w. należy przyjąć, iż każdemu przysługuje prawo do szeroko rozumianej prywatności, co należy rozumieć, jako prawo do nieujawniania wszelkich informacji odnośnie do własnej osoby lub osób najbliższych, a także jako prawo do nietykalności cielesnej oraz do nienaruszania miru domowego. Nie sposób również nie zauważyć, że ubocznym przedmiotem ochrony w przypadku przestępstwa „stalkingu” jest psychiczne i fizyczne zdrowie, nietykalność cielesna, czy też nienaruszalność korespondencji.
„Nękać”, to jak wynika z wykładni językowej, ustawicznie kogoś dręczyć, trapić, niepokoić, dokuczać, nie dawać chwili spokoju, czy gnębić, prześladować, nie dawać wytchnienia, spokoju. Chodzi zatem o takie sytuacje, gdy sprawca sprawia przykrość pokrzywdzonemu, czy krzywdzi go. W pojęciu „nękania” mieści się powtarzalność zachowań, skoro ustawodawca przyjął, iż musi ono być „uporczywe”, co oznacza, że zachowanie sprawcy albo ma trwać przez pewien czas, albo powtarzać się kilkakrotnie, musi zawierać także świadomość niweczenia tym możliwości osiągnięcia stanu założonego przez prawo.
W przypadku wykroczenia z art. 107 k.w. mamy do czynienia ze znamieniem „niepokojenia”, które musi być złośliwe, co oznacza, iż działanie sprawcy wzbudza niepokój, obawę, lęk, polegający na zakłóceniu spokoju lub innych zachowaniach wyprowadzających pokrzywdzonego z równowagi psychicznej (tak: Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 30 stycznia 2013 roku, w sprawie III KK 231/12, opublikowanym w bazie orzeczeń Lex Nr 128894), takich jak chociażby wysyłanie przykrych listów, głuche telefony, pukanie do drzwi i uciekanie.
„Wzbudzenie uzasadnionego poczucia zagrożenia” jest materialnym skutkiem przestępstwa „stalkingu”. Innymi słowy musi nastąpić u pokrzywdzonego stan, w którym wzbudzono w nim poczucie zagrożenia lub odczuwanie pewnego dyskomfortu. Oznacza to, że pokrzywdzony na skutek działania sprawcy ma czuć się zagrożony, przy czym wzbudzenie u pokrzywdzonego poczucia zagrożenia należy oceniać w sposób obiektywny, stosując wzorzec przeciętnego racjonalnego obywatela. Podobna sytuacja ma miejsce na gruncie przestępstwa zart. 190 §1 k.k., gdzie o realizacji znamion można mówić tylko wówczas, gdy groźba subiektywnie (w odbiorze zagrożonego) wywołała obawę spełnienia i zweryfikować to obiektywnie (przez sąd), czy zagrożony istotnie mógł w danych okolicznościach w ten sposób groźbę odebrać (tak też: Sąd Apelacyjny w Krakowie, w wyroku z dnia 4 lipca 2002 roku, w sprawie AKa 163/02, opublikowanym w Krakowskich Zeszytach Sądowych 2002/7 – 8/44). Analogicznie co do wykładni przepisuart. 190 §1 k.k.wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Lublinie stwierdzając, że groźbą „uzasadnioną” jest taka groźba, która obiektywnie robi wrażenie jej spełnienia (porównaj: Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyrokuz dnia 30 stycznia 2001 roku, w sprawie II AKa 8/01, opublikowanym w OSA 2001/12/88). Stwierdzić należy, że co do wykładni przepisuart. 190 §1 k.k.istnieje ugruntowana linia orzecznicza Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych, która odzwierciedla podane powyżej poglądy, w tym też linia ta istniała jeszcze pod rządamikodeksu karnego z 1969 roku(porównaj: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 1998 roku, w sprawie V KKN 19/97, opublikowany w Prokuraturze i Prawie 1998/7 – 8/4; wyrok Sądu Najwyższego z dnia17 kwietnia 1997 roku, w sprawie II KKN 171/96, opublikowany w Prokuraturze i Prawie 1997/10/4; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 1990 roku, w sprawie IV KR 69/90, opublikowanym w Przeglądzie Sądowym 1993/5/84; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 1972 roku, w sprawie I KR 74/72, opublikowany w bazie orzeczeń Lex Nr 21490). Dlatego też element subiektywny, jakim jest przekonanie pokrzywdzonego o możliwości spełnienia groźby przez sprawcę będzie po części zależał od konstrukcji psychicznej określonej osoby, a jednocześnie od oceny stanu zagrożenia przy uwzględnieniu wzorca przeciętnego, racjonalnego, obywatela.
W przypadku działania „stalkera” osobną kwestią jest możliwość spowodowania przez sprawcę dyskomfortu pokrzywdzonego, co skutkuje zmianą przyzwyczajeń, nawyków, miejsc, w których pokrzywdzony zwykle przebywa, ograniczeniem aktywności zawodowej czy pozazawodowej. Na gruncie doktryny rozważa się, iż takie działania powinno podlegać karze, chociaż przy obecnej konstrukcji przepisuart. 190a §1 k.k.nie ma takiej możliwości, z czym zgodni są tak przedstawiciele doktryny, jak też orzecznictwa.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że nie sposób przyjąć, by swoim zachowaniem oskarżonyM. K.wyczerpał znamiona przepisuart. 190a §1 k.k.Przede wszystkim w zachowaniu oskarżonegoM. K.nie sposób dopatrzeć się uporczywości w rozumieniu trwałego postępowania nacechowanego nieustępliwością i negatywnym psychicznie nastawieniem. Podobnie rzecz się przedstawia z oceną „nękania”, skoro obie strony konfliktu, a więc iM. K.iD. O.wyrządzały sobie nawzajem przykrości. Bezspornie pomiędzy pokrzywdzonym i oskarżonym na polu zawodowym miała miejsce rywalizacja, a dodatkowo w tle przejawiał się konflikt o partnerkęM. K.. Wzajemne pretensje, złośliwości, agresja, to niewystarczające w świetle znamion przepisuart. 190a §1 k.k.okoliczności do przyjęcia zaistnienia przestępstwa.
Podobnie rzecz ma się w przypadku „groźby”, jakąM. K.miałby za pośrednictwemE. O. (1)w dniu 31 sierpnia 2011 roku wypowiedzieć pod adresem pokrzywdzonego. Postępowanie dowodowe nie dostarczyło danych, które mogłyby pozwolić na przyjęcie, iż rozmowa ta, która miała miejsce miała faktycznie taki przebieg, jaki mógłby wynikać z zeznań świadkaE. O. (1). Jeżeli chodzi o groźby wysłane z telefonu o numerze(...)to stwierdzić należy, że postępowanie dowodowe nie pozwoliło na ustalenie sprawcy przesłania wiadomości o określonej treści, a domniemywanie, iż sprawcą tego przestępstwa jest oskarżony byłoby w świetle przepisuart. 5 §2 k.p.k.niedopuszczalne. Nie istnieją inne środki dowodowe poza dowodami przeprowadzonymi w toku postępowania, które pozwoliłyby na ustalenie autora gróźb – a nie tylko osoby posługującej się określonym numerem telefonu. Jest to o tyle istotne, żeD. O.nie tylko jest skonfliktowany zM. K., ale także chociażby zJ. S.. Skądinąd,D. O.będąc przesłuchany w dniu 14 listopada 2012 roku stwierdził, iżM. K.nigdy bezpośrednio mu nie groził, tylko „to były takie groźby okrężne” (videzeznania świadkaD. O., k. 165). Przesądza to o tym, iż w swoich zeznaniachD. O.zdecydował się na zmianę prezentowanej uprzednio wersji, a tym samym umniejszył prawdziwość zeznań świadkaE. O. (1)odnośnie przebiegu jej rozmowy zM. K.. Podobnie rzecz ma się z sms-em o treści „będziesz walony aż oczy białkami zajdą …”, któregoD. O.nie potraktował, jako groźby (videzeznania świadkaD. O., k. 165).
Wreszcie w zachowaniu oskarżonego nie sposób dopatrzeć istotnego naruszenia się prywatnościD. O., skoro w licznych wpisach na portalu społecznościowym sam pokrzywdzony informuje o swojej aktywności zawodowej.
W ocenie sądu prawnie irrelewantne w przypadku przestępstwa zart. 190a §1 k.k.jest to, że zachowanie oskarżonego powodowane było żywionym przezeń doD. O.uczuciem nienawiści, chęcią dokuczenia mu, złośliwością czy chęcią zemsty.
Dopiero przesłuchanieD. O.w dniu 14 listopada 2012 roku przyniosło rozstrzygnięcie jego stanowiska odnośnie zachowaniaM. K., gdzie pokrzywdzony jasno stwierdził, iż nękanie polega na pisaniu obraźliwie naF.’u, a także chodzeniu w te same miejsca (studio tatuażu i siłownia), pisaniu do tych samych dziewczyn, a także zamieszczaniu zdjęć w podobnej stylizacji (videzeznaniaD. O., k. 166). Rzecz w tym, że w takim zachowaniuM. K.trudno dopatrzeć się przestępstwa zart. 190a §1 k.k., a także przestępstwa o innych znamionach (art. 190 §1 k.k.), skoro postępowanie o znieważenie zostało przez prokuratora prawomocnie umorzone. W zachowaniuM. K.nie sposób dopatrzeć się gróźb, skoro tychD. O.obiektywnie nie mógł się obawiać, o czym świadczy sposób postępowania pokrzywdzonego, a także jego sprawność fizyczna. Subiektywne odczucia pokrzywdzonego są dalece niewystarczające dla przyjęcia, iż zaistniało przestępstwo polegające na kierowaniu gróźb karalnych.
Obiektywnie nie można mówić, by na skutek działania oskarżonego uD. O.wzbudzone zostało uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia (art. 190a §1 k.k.), czy też by „groźby”, które były kierowane rodziły uzasadnioną obawę ich spełnienia (art. 190 §1 k.k.). Weryfikacja okoliczności przez pryzmat zachowaniaD. O., który pomimo rzekomych obaw zdecydował się spotkać zM. K., a w celu zapewnienia sobie przewagi fizycznej zabrał ze sobą dość liczną grupę osób nie wytrzymuje zderzenia z twierdzeniami pokrzywdzonego. W ocenie sąduD. O.nie obawiał się „gróźb”M. K., co sam przyznał w toku przesłuchania w dniu 14 listopada 2012 roku, o czym wyżej była mowa. Nie sposób również, jako groźby potraktować propozycji „ustawienia się”, skoro jej warunkiem miała być filmowana walka o pieniądze, a w tego rodzaju pojedynkachD. O.w ramach działalności publicznej bierze udział, co jako fakt powszechnie znany stosownie do przepisuart. 168 k.p.k.nie wymaga dowodu. W tej sytuacji nie sposób mówić, by został osiągnięty materialny skutek, jaki jest warunkiem odpowiedzialności za przestępstwo zart. 190a §1 k.k., jak też zart. 190 §1 k.k.
Mając jednak na uwadze to, że zachowanie oskarżonego wynikało z większego nasilenia złej woli sprawcy w postaci złośliwości uznano, żeM. K.chcąc dokuczyćD. O.niepokoił go, a tym samym popełnił wykroczenie z art. 107 k.w.
Znamię złośliwości w przypadku wykroczenia z art. 107 k.w. oznacza szczególne nastawienie podmiotowe sprawcy przejawiające się w chęci dokuczenia, zrobienia przykrości, wyprowadzenia z równowagi. Ponieważ w zachowaniuM. K.nie sposób dopatrzeć się złośliwego wprowadzania w błąd omówienia wymaga inne złośliwe niepokojenie. W tym przypadku w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że sprawca wzbudza w niepokojonym niepokój, obawę i lęk. Niepokojenie może polegać na zakłóceniu spokoju lub innych zachowaniach wyprowadzających pokrzywdzonego z równowagi psychicznej. Istotne w zachowaniu sprawcy jest to, że kieruje się on chęcią dokuczenia innej osobie, sprawienia jej przykrości, przysporzenia trosk i zmartwień. Pobudką działania sprawcy jest nieżyczliwość, bowiem chodzi o „dotknięcie” ofiary, wyprowadzenie jej z równowagi, spowodowanie zdenerwowania.
W realiach niniejszej sprawy nie ma żadnych wątpliwości, co do tego, iż swoim zachowaniem oskarżonyM. K.nie zrealizował dyspozycji przepisuart. 190a §1 k.k., a zrealizował dyspozycjęart. 107k.w. Świadczy o tym to, że przesyłającD. O.określonej treści wiadomości i umieszczając komentarze na portalach społecznościowych działał w celu dokuczeniaD. O., a nie w celu wzbudzenia w nim poczucia zagrożenia.
W tej sytuacji zachowanie oskarżonego zostało zakwalifikowane, jako wyczerpujące dyspozycję art. 107 k.w. i dokonano zmiany opisu czynu zachowania oskarżonego, a dodatkowo zachowanie to podzielono na dwa okresy, gdyż jak wynika z zeznańD. O.zachowania stanowiące wskazane wyżej wykroczenie miały miejsce w dwóch różnych okresach czasu. Po złożeniu zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, a więc po ingerencji organów ścigania w całą sytuacjęM. K.zaprzestał swojej działalności i zakończył popełnianie wykroczenia z art. 107 k.w. Będąc później sprowokowanym, co wynika z wyjaśnień oskarżonego, jak i zeznańM. M.ponownie rozpoczął popełnianie wykroczenia utrzymując stan niepożądany od nieustalonego dnia kwietnia 2012 roku do nieustalonego dnia maja 2012 roku.
Pierwsze zdarzenia zaistniały w okresie od nieustalonego dnia września 2011 roku do dnia 14 marca 2012 roku, gdzieM. K.w celu dokuczeniaD. O.złośliwie go niepokoił w ten sposób, że zamieszczał wpisy określonej treści na portalu społecznościowymF., wykonywał telefony o różnych porach dnia oraz przesyłał mu sms-y.
Z racji uregulowań dotyczących przedawnienia karalności wykroczenia, a więc ustania karalności po upływie dwóch lat od jego popełnienia w przypadku wszczęcia postępowania w okresie roku od zaistnienia na podstawieart. 5 §1 pkt 4 k.p.w.w zw. zart. 62 §2 k.p.w.postępowanie umarzono w odniesieniu do wskazanego wyżej okresu.
Drugim okresem, w jakim działał oskarżony był okres od nieustalonego dnia kwietnia 2012 roku do nieustalonego dnia maja 2012 roku. W tym czasie działaniaM. K.miały taki sam charakter, a więc oskarżony działał w celu dokuczeniaD. O.złośliwie go niepokojąc poprzez przesyłanie mu sms-ów określonej treści.
Wymierzając obwinionemuM. K.karę nagany sąd kierował się ogólnymi dyrektywami wymiaru kary określonymi wkodeksie wykroczeń.
Ogólne dyrektywy wymiaru kary za wykroczenie znajdują się w art. 33 §1 k.w., zgodnie z którym organ orzekający, karę wymierza według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego.
Dokonując oceny stopnia społeczności szkodliwej popełnionego przez obwinionego czynu sąd, stosownie do treści art. 47 §6 k.w. miał na uwadze rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, a także postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
ObwinionyM. K.dopuścił się wykroczenia przeciwko osobie. Popełniając wykroczenie obwiniony działał z premedytacją i w sposób wyrafinowany. Złośliwość jest jednym ze znamion popełnionego przezM. K.wykroczenia, stąd też nie sposób uznać tego za okoliczność obciążającą, jakkolwiek nie sposób nie zauważyć, iż oskarżony działał kierując się nienawiścią wobecD. O.. Działając w ten sposób, a więc złośliwie go niepokojącM. K.miał na celu wyeliminowanie z rynku konkurenta oraz wyprowadzenie go z równowagi, co w założeniu miało zmniejszyć zagrożenie, jakie zawodowo dla niego stwarzał. Właśnie motywacja, jaką oskarżony kierował się przy popełnianiu wykroczenia skutkuje uznaniem, iż czyn przypisanyM. K.cechuje się znacznym stopniem społecznej szkodliwości.
Jako okoliczności łagodzące dla wymiaru kary sąd przyjął, zgodnie z art. 33 §3 k.w., działanie pod wpływem silnego wzburzenia wywołanego krzywdzącym stosunkiem do niego pokrzywdzonegoD. O., który z racji relacji damsko – męskich prowokowałM. K.do określonych zachowań (pkt 2 wskazanego przepisu), a także prowadzenie nienagannego trybu życia (pkt 4 wskazanego przepisu), czego nie przekreśla dotychczasowa karalność (videdane o karalności, k. 374 – 375).
Nie dopatrzono się okoliczności obciążających w rozumieniu przepisu art. 33 §4 k.w.
W ocenie sądu orzeczona wobec oskarżonegoM. K.kara nagany uzmysłowi mu naganność postępowania i wdroży go do przestrzegania obowiązujących w społeczeństwie norm prawnych. W ten sposób kara ta będzie wystarczająco wychowawczo oddziaływała naM. K..
ObwinionegoM. K.na podstawieart. 119 k.p.w.w zw. zart. 624 §1 k.p.k.zwolniono od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, ustalając, że zryczałtowane wydatki postępowania ponosi Skarb Państwa. Decyzja w tym przedmiocie zapadła po stwierdzeniu, iż osiągane przezM. K.dochody nie pozwalają na poniesienie kosztów sądowych w pełnej wysokości, gdyż byłoby to dla niego połączone ze zbytnią uciążliwością.
Mając na uwadze powyższe rozważania i na podstawie powołanych powyżej przepisów Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku.