Sąd Okręgowy w Lublinie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 168/12
Data wyroku: 2014-03-19 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

IV K 168/12

UZASADNIENIE w trybie art. 423 § 1a

Na podstawie całokształtu materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
R. M. (1)pozostawał w związku zE. D.– mieszkankąP., która wcześniej była dziewczynąK. P. (1).R. M. (1)zK. P. (1)przebywali przez pewien czas w Niemczech, gdzie wspólnie wykonywali prace budowlane z tym, żeR. M. (1)pracował jeszcze po wyjeździeK. P. (1)do Polski.R. M. (1)powrócił do Polski 10 listopada 2011 r. i udał się do mieszkaniaE. D.. O fakcie tym dowiedział sięK. P. (1). Następnego dnia –11 listopada 2011 r. pojechał doE. D.. Początkowo rozmowa toczyła się spokojnie, proponował, by wróciła do niego, a gdy spotkał się z jej odmową, wyzwał ją słowami obelżywymi. Kiedy awantura stała się niebezpieczna,E. D.oświadczyła, że dzwoni na Policję. Wówczas opuścił jej dom. Jeszcze tego samego dnia, a takżew późniejszym okresie, aż do 14 listopada 2011 r. wysyłał do niej smsy z groźbami zabójstwa oraz dzwonił wypowiadając podobne słowa (świadekE. D.k. 12-15, 1761v-1764). Dnia 15 listopada 2011 r.R. M. (1)odwiedził swojego znajomegoN. C. (1), do którego zwrócił się z prośbą o umożliwienie mu podjęcia jakiejś pracy.Ten obiecał, że załatwi. Przy rozmowie obecny był takżeK. O. (1)iK. P. (1), który rościł do niego nieuzasadnione pretensje, iż jest mu winien 180 zł. za jego pomoc, kiedy pracowali na budowie.R. M. (1)kategorycznie temu zaprzeczył, dodając, że ten ostatni kwitował odbiór wynagrodzenia.K. P. (1)nie przyjął tego do wiadomości, mówiąc, że dług ten wraz z odsetkami ma przynieść podsklep (...), przyul. (...)wL.. Do rozmowy włączyli sięK. O. (1)iN. C. (1), oświadczając, że jeżeli nie spełni żądaniaK. P. (1), to oni przyjadą do niego do domu i sami wezmę „kasę”.R. M. (1)odebrał to jako groźbę pobicia i zobowiązał się je oddać następnego dnia.
Dnia 15 listopada 2011 r. około 17:50,N. C. (1)zadzwonił doR. M. (1)i oświadczył, że ma dla niego zatrudnienie. Zaproponował, aby pojechał obejrzeć dom przyul. (...), w którym miały być wykonywane prace budowlane.N. C. (1)wspólnie zK. O. (1)przyjechali samochodem typu bus do miejsca zamieszkaniaR. M. (1)i pod pretekstem obejrzenia tych robót wywołaliR. M. (1). Samochodem kierowałK. O. (1).R. M. (1)zajął miejsce obok niego, zaśN. C. (1)wsiadł jako ostatni i siedział przy drzwiach. Z tyłu na tzw. „pace” siedziałW. M.ps. (...). W czasie jazdy słyszał on pseudonimy wypowiadane przezO.iC.:(...),(...).N. C. (1)zakomunikował, że po drodze zabierzeK. P. (1), gdyż musi się z nimi rozliczyć.R. M. (1)zwrócił się do niego z pytaniem, po co jedzie tyle osób skoro mają obejrzeć przyszłą pracę. Usłyszał szyderczą odpowiedź, że za chwilę zobaczy. Po tych słowachC.uderzył go trzy, cztery razy ręką w twarz, dodając, że odbiłK. P. (1)dziewczynę. Dwukrotnie cios w twarz otrzymał też odK. O. (1). Naulicy (...)dosiadł sięK. P. (1). Usiadł z tyłu pojazdu. Następnie bus wjechał w polną drogę, która w przeszłości prowadziła do wysypiska śmieci, a następnie zatrzymali się za ogrodzeniem oczyszczalni ścieków. Było to nieuczęszczane miejsce, którego nie widaćzulicy (...)– łąki, nieużytki rolne, zasłonięte …. i hałdą piasku (świadekR. M. (1)k. 4, 759-761). Po zatrzymaniu busaR. M. (1)nie chciał go opuścić, ponieważ domyślał się, że zostanie pobity. WtedyN. C. (1)iK. P. (1)siłą wyciągnęli go z samochodu,C.chwytając za kurtkę,P.za włosy. Pozostali również wysiedli z busa. W tym czasie podjechał jeszcze jeden samochód nieustalonej marki, z którego wysiadłP. K., pseudonim(...)(świadekR. M. (1)k. 4, 1260v-1268. ).P.iC.rzucili go na ziemię i kopali wszyscy w/w opróczO.po całym ciele, uprzednioC.iK.wykręcili mu ręce do tyłu, pomagał tezK. O. (1), aK. P. (1)uderzył go pięścią w twarz, mówiąc, że to za to, że jest zE. D.i nie wrócił do Niemiec. Kiedy leżał na ziemi skakali mu po plecach, grozili połamaniem kończyn.K.w momencie, gdyR. M. (1)stał, uderzył z obrotu nogą w szyję (protokół okazania k. 32v-33), kazał mu zdejmować ubranie, natomiastM.śmiejąc się groził oblaniem benzyną, podpaleniem, przywiązaniem do samochodu i ciągnięciem jak pochodnię. Kiedy leżał na ziemi,C.iP.kazali mu jeść piach, a gdy odmówił chwyciliR. M. (1)za głowę i przyciskali jego twarz do ziemi, zmuszając go do tego. Ponadto grożono mu wrzuceniem doW.. W czasie zajścia słyszał również słowa wypowiadane przez jednego ze sprawców: „W.chodź pokopać sobie” (świadekR. M. (1)k. 760). Po pierwszym ciosieK. O. (1)ujął się zaR. M. (1), mówiąc, aby go więcej nie „katowali”. WtedyK. P. (1)wpadł na pomysł, aby zawieźć go doP.doE. D.. Pod presją wciągnęli go siłą do busa, pokrzywdzony ledwo trzymał się na nogach. Samochodem kierowałO..R. M. (1)siedział z przodu międzyO., aC.,P.z tyłu.K.iM.odjechali pojazdem, którymP. K.przyjechał na miejsce zdarzenia (świadekR. M. (1)k. 760).C.ponownie zapytał czy ma pieniądze, a gdy odpowiedział przecząco, polecił je przygotować na kolejny dzień. Następnie pojechali na parking przy jednym z bloków naul. (...)i tu wszyscy wysiedli z busa.O.odjechał, zaśR. M. (1)siłą umieszczony został w samochodzieK. P. (1)markiV. (...). Za kierownicą siedziałK. P. (1), obok niegoC., zaś z tyłuR. M. (1)z nieznanym mu chłopakiem. Tym samochodem pojechali doP.. W tym czasie kazali oddać mu telefon, a gdy odmówił,C.iP.oświadczyli, że wezmą sobie sami. Przestraszony oddał goC.. WP.K. P. (1)oddał fotelik dziecięcyE. D., jednocześnie pytającM.czy wysiada.Ten odmówił, gdyż obawiał się dalszych konsekwencji ze strony sprawców. W drodze powrotnej doL.N. C. (1)zaczął rozmontowywać telefonM.i łamać poszczególne jego elementy, które wyrzucił podczas jazdy, mówiąc, że uczynił to dlatego, aby gdy zgłosi o tym na Policję, to nie będzie dysponował wówczas żadnym dowodem. WL.byli około 20:30. Wtedy z samochodu wysiadł ten nieznany mężczyzna, po czym pojechali dalej po dziewczynęC.i jej koleżankę. Po drodzeC.iM.wysiedli i czekali aż wróci po nichP.. Wtedy toC.miał do niego pretensje, że odbiłP.dziewczynę, a ponadto zagroził mu, że jeżeli pójdzie i zgłosi zajście Policji, to oni go znajdą i „odpowiednio potraktują”. Po pewnym czasie wróciłK. P. (1), ponownie kazali mu wsiąść do samochodu i wieźli go w rejon skrzyżowania obwodnicy miastaL.z jezdnią prowadzącą w stronęN.i tam go zostawili.R. M. (1)pozbawiony był wolności około 2 godzin. Do domu wracał zakrwawiony, pieszo, około 5-7 km. (świadekR. M. (1)k. 1267v). Matce powiedział, że został pobity, ale nie wymienił nazwisk sprawców. Początkowo nie zgłaszał zdarzenia Policji, bo bał się zemsty zwłaszcza, że był zastraszany przezN. C. (1). Na drugi dzień powiedział o tymE. D.(k. 12-15, 1761v-1763v). Do lekarza poszedł dwa dni później, gdyż pluł krwią, bolała go głowa. W wyniku tego zajściaR. M. (2)doznał krwiaka okularowego oka prawego z wylewem krwawym do gałki ocznej oka prawego, podbiegnięć krwawych powieki górnej oka lewego, bolesności i obrzęku tkanek głowy i okolicy skroniowej prawej, obrzęku zasinienia nosa, drobnych ran śluzówki wargi dolnej w fazie gojenia, wielomiejscowej bolesności w obrębie klatki piersiowej, przez co sprawcy niewątpliwie narazili go na wystąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lub 157§ 1 k.k.
Nadto Sąd ustalił, żeE. D.znałaK. P. (1)od około 10 lat. Początkowo spotykali się, później rozstali, a od 2009 r. odnowili znajomość. W czerwcu2011 r. rozstali się z uwagi na niestosowne jego zachowanie (rwał się do bicia). Wtedy też poznałaR. M. (1), który pomagał jej w pracach remontowych. Pojechała do niego do Niemiec i od tego czasu byli parą. Dnia 11 listopada 2011 r.K. P. (1)przyjechał do jej mieszkania. Pokazał wiadomość SMS, z której wynikało, iż spotyka sięzR. M. (1), wywołał awanturę, a gdy ta wezwała policję wyszedłz mieszkania. Potem dzwonił do niej około 15 razy używając wyzwisk i grożąc zabójstwem. Przysłał też około 7 SMS-ów z groźbami. Dnia 12 listopada 2011 r. telefonicznie umówiła się z nim po odbiór swoich rzeczy: wagę apteczną, ciśnieniomierz, reklamy apteczne i samochód. Następnego dnia będąc w domuP., doszło między nimi do kłótni na tle znajomościzM.. WtedyK. P. (1)wyjął nóż z kieszeni bluzy i zaczął podcinać sobie żyły na lewym nadgarstku. Widząc tę sytuację uciekła jednakP.ją zatrzymał. Na jej oczach wyjął ten sam nóż. Interweniowała wówczas jego babka, uspokajając swojego wnuka.E. D.ponownie wróciła gdyż zapomniała kluczyków od samochodu. Gdy byław mieszkaniuP.znowu wyjął nóż, wtedy zareagowała babka, zaśE. D.uciekła do samochodu, który nie był zamknięty. Za chwilę przyszedłK. P. (1), oddał kluczyki.E. D.nie mogła go uruchomić, ponieważ nie było benzyny. Oboje udali się na stację paliw. IdącK. P. (1)wyzywał ją słowami obelżywymi. Ona zaś nie reagowała, gdyż chciała odzyskać auto. Po dolaniu benzyny próbowała bezskutecznie uruchomić pojazd. WtedyK. P. (1)znowu był agresywny. Krzyczał, że ją zabije, złapał pod rękę, za szyję, drugą wyjął nóż i trzymał blisko jej twarzy. Kolejny raz interweniowała babkaK. P. (1), która pomogła jej uciec. Na drugi dzień około godziny 16 min. 15 po tym incydencie przyjechała razem ze swoimi znajomymi po samochód, który został odholowany do jej miejsca zamieszkania.
Ponadto Sąd ustalił, że dnia 14 października 2011 r. doszło do zajścia w lokalu(...), kiedy barmanka odmówiła sprzedaży alkoholu, przebywające tam osoby zaczęły demolować lokal.M. B.pracownica lokalu wezwała policję. WówczasS. S. (1)iK. W. (1)przytrzymywały ją za ręce, biły po twarzy i brzuchu narażając ją na niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 157 § 1 kk. Przybyli funkcjonariusze policjiK. M. (1)iK. S. (1)zatrzymaliP. K.,K. W. (1)iS. S. (1). W czasie zatrzymaniaP. K.zachowywał się agresywnie. Wyzywał w/w słowami obelżywymi, szarpał jednego i drugiego.
K. M. (1)próbował go obezwładnić i obaj przewrócili się na ziemię.
Na miejsce przybył jeszcze jeden patrol. Wśród policjantów byłG. P. (1). Podczas pobytu naK.K.wyrywał się i uderzył głową funkcjonariuszaM., wcześniej przed lokalem kopał go, zaśS.szarpał za mundur (św.K. M. (1)k. 475, 1668v-1670, św.K. S. (1)k. 483v, 1659-1660).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o przytoczone dowody.
Na rozprawie oskarżeniD. K.iW. M.,N. C. (1),K. P. (1),K. O. (1),K. W. (1)nie przyznali się do dokonania zarzuconych im czynów (k. 1201-1210) i wyjaśnili:
P. K., iż dnia 15 listopada 2011 r. nie brał udziałuw zdarzeniu. Był wówczas w mieszkaniuA. W.wL.przyul. (...),z którym około godz. 18-tej poszli dobaru (...). Tu miał się spotkać zW. F., lecz wysłała ona smsa, iż będzie za dwie godziny. Po 15 minutach wyszedł, prosząc chłopaka – nie znał jego nazwiska o podwiezienie doW. M.. W domu uM.przebywał krótką chwilę, zeznając, iż w tym czasie miał on nogę w gipsie. Następnie około godz. 18 min 30 w mieszkaniuA. W.korzystał z jego komputera uprzednio otrzymując od niego hasło do profilu naF.. Mieszkanie opuścił około godziny 20-tej, po czym spotkał się zW. F.. Jej samochodem pojechali na stację benzynową po napoje, a następnie na obrzeżaL., gdzie przez godzinę prowadził z nią rozmowę, a następnieW. F.odwiozła go do domuA. W., gdzie przebywał do godziny około 24.00-1.00w nocy.
Nadto dodał, że funkcjonariusze policji „wrobili go” w zdarzenie zR. M. (1). Przyznał, iż po zastosowaniu aresztu przez Sąd spotkał na korytarzu budynkuN. C. (1), do którego krzyczał, aby „brał tę historię na siebie, używając wulgarnych słów, groził mu pobiciem”.
Odmiennej treści wyjaśnienia złożył w postępowaniu przygotowawczym. Nie byłw stanie podać co robił w domu 15 listopada 2011 r. w czasie, gdy doszło do zdarzenia. Zaznaczył, że tego dnia w godz. 14:00-16:00 lub 17:00 mógł nadawać faks z punktu ksero naul. (...). Towarzyszyła muI. K.. Później zI. K.przebywał najprawdopodobniej u dentysty. Następnie z trzema dziewczynami:K. W. (1),P. W.(mylnie zapisaneW.),M.– nazwiska nie pamiętał, byli w markecie przyul. (...). Później około godz. 15:00 we czwórkę poszli do lombardu przyul. (...), odebrali telefonP. W., który tam zastawiła, po czym wspólnie udali się naosiedle (...), a następnie doM. W.. Po rozstaniu się z dziewczynami odwiedził kolegę o pseudonimie(...)zamieszkałego naul. (...). Po 30- tu minutach opuścił jego mieszkanie, ponownie udał się na osiedle około 17-tej, podwoził go samochodemG. M.. Podsklepem (...)robota” spotkałK. L., chwilę z nim porozmawiał, aż w końcu udał się doM. W.(k. 51-52).
Podczas stosowania tymczasowego aresztowania wyjaśnił, że okoliczności, o których wcześniej mówił mogły też dotyczyć 14 listopada 2011 roku. Telefon komórkowy zostawiłw samochodzieW. M.. Po odczytaniu sms-ów mógłby odtworzyć przebieg dnia 15 listopada 2011 roku (k. 98-98v). Nie przyznał się do zajścia z funkcjonariuszami Policji, twierdząc, że to oni byli agresywni w stosunku do niego (k. 1669v-1670, 1673v-1674).
Przyznał, że znałM.,O.,P., natomiast nie znałC..
W dniu 16 października 2011 r. odmówił składania wyjaśnień co do zajściaz funkcjonariuszami policjiK. M. (1)iK. S. (1)(k. 448).
W. M.wyjaśnił, że nie uczestniczył w zajściu zR. M. (1). W tym czasie miał nogę w gipsie i nie mógł się poruszać. Był w Sądzie w Lublinie na sprawie kradzieży pieniędzy z lokalu ”Z.” gdzie został skazany. Samochodem podwieźli go dwaj koledzy, których nazwisk nie pamiętał. Nie mógł on kierować samochodem, dlatego jego matkę do szpitala zawiozłaI. K.iP. K.(k. 1205-1206).
W postępowaniu przygotowawczym stwierdził, że nie wiedział, dlaczego został rozpoznany przezR. M. (1), chociaż nie brał udziału w żadnym zajściu. Przed Sądem rozpoznającym wniosek o tymczasowym aresztowaniu wyjaśnił, że chodził w gipsie, przemieszczał się jeździł samochodem, załatwiał swoje sprawy, chociaż wcześniej przesłuchany w tym dniu podał zupełnie coś przeciwnego. Jednocześnie dodał, że chciał dobrowolnie poddać się karze (k. 57-58, 116-117).
K. P. (1)wyjaśnił, iż dnia 15 listopada 2011 rokuO.iC.przyjechali po niego do domu, gdyż chciał wspólnie napić się piwa. Podjechali naul. (...), zostawili go pod sklepem oświadczając, że zaraz wrócą. Nie pytał gdzie pojechali. Za chwilę zjawili się znowu. Gdy wszedł do samochodu zobaczyłR. M. (1). Sam siedziałz tyłu na tzw. „pace”, natomiast pozostali w szoferce. Dojechali do oczyszczalni ścieków. Wszyscy wyszli na zewnątrz. ZapytałR. M. (1)co tu robi i dwukrotnie uderzył go pięścią w twarz, pytając czy wie za co, chodziło mu o to, że pokrzywdzony związał sięz jego dziewczyną. Po tym uderzeniu wszyscy wsiedli do samochodu z tym, żeK. O. (1)był tam wcześniej, ponieważ rozmawiał przez telefon. Udali się wówczas naosiedlu (...). Tutaj przesiedli się do jego samochoduV. (...), za wyjątkiemO.i pojechali doP.oddać fotelik dziecięcyE. D., a następnie wrócili doL.. Zabrali dziewczynęN. C. (1)i jego szwagierkę – nazwisk nie pamiętał, po czym naul. (...)wysiedliM.iC.. Po odwiezieniu tych kobiet, wrócił poC.i pokrzywdzonego, wywożąc go w okolicę obwodnicyL., aby stamtąd „przeszedł się do domu i przemyślał co zrobił”. Twierdził, żeK.iM.są niesłusznie oskarżani. Zaznaczył, że pokrzywdzony nie był przetrzymywany i nie próbował uciekać. Wykluczył, aby na miejsce zdarzenia przyjechał drugi samochód.
W śledztwie twierdził, że zdarzenie zM.jest jego pomówieniem.W dniu 15 listopada 2011 roku był cały czas w domu i tylko w godzinach około 17-tej sam pojechał doE. D.oddać fotelik dziecięcy. Przyznał, że w dniu 11 listopada 2011 roku był wP.wtedy pokłócili się zE. D., nie szukał u niejR. M. (1). Nie groził śmierciąE. D., nie wiedział czego tak zeznała, potwierdził fakt pocięcia się nożem (k. 84-86, 125-125v).
K. O. (1)wyjaśnił, wyjaśnił, iż 15 listopada 2011 roku spotkał się zN. C. (1), któremu przewoził meble zL.doC.. Po drodze zajechali doK. P. (1)„tak dla towarzystwa”.N. C. (1)zwrócił się do niego z prośbą, aby zabraćM., bo chciał pokazać mu miejsce pracy. Podjechali busemV. (...)pod dom pokrzywdzonego. Wszyscy trzej siedzieli w kabinie. Następnie udali się naul. (...)poK. P. (1), który wcześniej wysiadł przy sklepie.
K. P. (1)siedział na tzw. „pace”. Zatrzymali się przy oczyszczalni ścieków. Wszyscy wysiedli. Zauważył, żeN. C. (1)rozmawiał zM., ale nie wiedział o czym. Zeznał, że wszyscy stali po drugiej stronie samochodu niż on. Wsiadł ponownie do kabiny, ponieważ miał telefon od swojej dziewczyny, lecz go nie odebrał. Nie mówił co robili pozostali oskarżeni, ponieważ siedział w kabinie busa. Po chwili zatrąbił. PodszedłN. C. (1), któremu zakomunikował, że musi jechać. Wówczas do kabiny wsiedli pokrzywdzony,C., z tyłuK. P. (1). Wszystkich zawiózł naul. (...)gdzie na parkingu stał samochódK. P. (1). On odjechał, pozostali wysiedli. Zaprzeczył, aby na miejsce zdarzenia dojechał jakiś drugi samochód.
Przyznał, że będąc w rejonie oczyszczalni ścieków pchnąłR. M. (1),a powodem tego zachowania był fakt przespania się pokrzywdzonego z dziewczynąK. P. (1)(k. 1208-1209v).
W toku postępowania przygotowawczego wyjaśnił odmiennie twierdząc, że zabraliR. M. (1), bo chcieli się dowiedzieć, dlaczego spotykał się z dziewczynąP.. Po wyjściu z pojazdu zadzwoniła jego dziewczynaK. S. (2), dlatego wrócił do samochodu. Rozmowa trwała ok. 10 minut. Po jej zakończeniu wszystkich zawołał do busa. Zaznaczył, że miejsce, gdzie podwiózł kolegów jest oddalone od drogi około2 metrów. Stwierdził, że pokrzywdzony nie był pozbawiony wolności (k. 152-155, 162-163).
Wyjaśnieniom oskarżonych, iż nie brali udziału w zajściu zR. M. (1)Sąd nie dał wiary. Przeczą temu zeznania pokrzywdzonego, które nie zawsze są konsekwentne, dlatego muszą być poddane wnikliwej analizie, co zostanie omówionew dalszej części uzasadnienia, jak również opinia lekarska dotycząca kategorii obrażeń pokrzywdzonego (k.8), zeznania świadkaT. M.(k. 59-62, 763, 1268-1269),E. D.(59-62, 763, 1761v).
Analizując wyjaśnienia oskarżonych stwierdzić należy, iż żadna z wersji przez nich przedstawiona nie polega na prawdzie.
Z zeznańR. M. (1)wynika, że role oskarżonych w przedmiotowym zdarzeniu były podzielone. Dnia 15 listopada 2011 roku podstępem polegającym na pozornym wyjeździe w celu obejrzenia przyszłego miejsca wykonywania robót remontowo-budowlanych naul. (...), oskarżeniN. C. (1),K. O. (1)zwabili w/w do samochodu typu bus, w ten sposób, że podjechali pod jego dom.R. M. (1)niczego nie przeczuwając wsiadł do pojazdu, zajmując miejsce zgodnie z poleceniemN. C. (1)obok kierowcyK. O. (1). Po drodze zabraliK. P. (1), który wsiadłz tyłu na tzw. „pakę”, gdzie wcześniej znajdował się oskarżonyM.. W czasie jazdyK. O. (1)uderzył go dwukrotnie ręką w twarz. Kiedy zapytał za co, otrzymał odpowiedź: „zaraz się dowiesz”. W tym czasie otrzymał też trzy, cztery ciosy odN. C. (1). Jak okazało się w toku dalszych zeznań była to zemsta za to, żeR. M. (1), związał się z byłą dziewczynąK. P. (1). Powodem tego było również żądanie od pokrzywdzonego rzekomo nieuregulowanego długu w kwocie 180 zł, o który upominał się bratN. K..R. M. (1)został wywieziony w nieuczęszczane miejsce obok wysypiska śmieci w pobliżu oczyszczalni ścieków. Zdaniem Sądu miejsce to było uzgodnione międzyO.,C.,P., bowiem w czasie jazdy samochodem nie rozmawiali na ten temat, a na pytanie pokrzywdzonego „gdzie jedziemy” usłyszał odpowiedź „zaraz zobaczysz” (św.R. M. (1)k. 1261) częściowe zeznaniaR. M.k. 759.
Następnie wbrew jego woli (obawiał się pobicia) - siłą wyciągnęli go z busa,C.chwytając za kurtkę,P.za włosy (k. 1263). Wtedy podszedłK. P. (1)i uderzył go kilka razy pięścią w twarz.
Podał, że w tym czasie podjechał drugi samochód koloru zielonego, nie potrafił powiedzieć jakiejmarki .. (...)samochodu wysiadłP. K., którego rozpoznałw trakcie okazania (k. 18). Opisał jego rolę zaznaczając, że wypowiadał słowa: „może stracić szczękę, zęby, ręce i nogi” po czym uderzył go z półobrotu nogą w twarz. Na rozprawie(k. 1261) stwierdził, żeK.znał wcześniej, gdyż „chodził” on z jego siostrą. W tej więc sytuacji Sąd wykluczył możliwość pomyłki ze strony pokrzywdzonego co do osoby sprawcy. W trakcie okazania rozpoznał teżW. M.(k.22), którego znał wcześniejz widzenia. Kiedyś w przeszłości spotkali się w barze, pili wspólnie piwo (k. 1267).
Zaznaczył, że wszyscy oskarżeni kopali i bili go po całym ciele (za wyjątkiemK. O. (1)), nie tylko kiedy był w pozycji stojącej, ale i także kiedy został przewrócony na ziemię. Skakali mu po plecach, śmiali się, słyszał słowa nie potrafił podać, który z oskarżonych je wypowiadał, aby połamać kręgosłup (k. 760), zaśC.iP.zmuszali go do jedzenia piachu, a gdy odmówił przyciskali głowę do ziemi. Okoliczność ta zdaniem Sądu polega na prawdzie, gdyż znajduje potwierdzenie w zeznaniachT. M.(k. 1268), która potwierdziła, że syn wrócił do domu bardzo pobity, a jej wnuk zauważył, że podczas płukania buzi przez pokrzywdzonego, w zlewie był piach. Potwierdzeniem tej okoliczności jest protokół oględzin miejsca zdarzenia. W miejscu tym została zdarta darń trawiasta, na której znajdowały się ślady zruszonego piachu. Były to dołki, zagłębienia oraz „przesunięcia piachu o charakterystyce zagłębień po butach” (protokół oględzin k. 32v-33).T. M.podkreśliła również, że jej syn skarżył się na ból głowy. Chciała nawet wezwać karetkę, ale sprzeciwił się temu. Na drugi dzień siostra pokrzywdzonegoK. O. (2)(k. 343v, 1661-1664v) zawiozła go na izbę przyjęć, a ponieważ nie był ubezpieczony przyjechałz powrotem. Nie chciał powiedzieć kto go pobił. Ponadto świadek zeznała, że do ich mieszkania przychodziła trzykrotnie siostraP. K.w towarzystwie swojej koleżanki i prosiła, aby pokrzywdzony zmienił swoje zeznania. Gdyby istotnie oskarżonyK.nie uczestniczył w zajściu, wizyta jego siostry mijałaby się z celem. Wypływa stąd logiczny wniosek, iż chciała za wszelką cenę bronić swojego brata, a okoliczność pobytuw mieszkaniu pokrzywdzonego potwierdziła również świadekK. O. (2)(k. 1661-1664v). Zeznaniom świadkówT. M.iK. O. (2)Sąd dał wiarę, gdyż zbieżne są w swojej treści.
Pokrzywdzony podał, że oprócz wizerunków oskarżonych okazywane były mu również osobyW. M.iP. K.(k. 75-76, 79-80). W trakcie okazania nie miał wątpliwości co do tych osób. Wskazał naP. K., który brał udział w pobiciu. Charakterystyczna była wypowiedź pokrzywdzonego, która potwierdziła się w każdym z protokołów przesłuchania: „kopał mnie z obrotu nogą”. Odnośnie oskarżonegoW. M., stwierdził, że był on tą osobą, która siedziała na tylnym siedzeniu busa,a po przyjechaniu na wysypisko śmieci kopała go. Co do tego rozpoznania nie miał również żadnych wątpliwości.
Na okoliczności okazania Sąd przesłuchał funkcjonariusza PolicjiC. C. (2)(k. 1982-1985v, 2164-2165), który zeznał, że okazanie odbywało się zgodniez obowiązującą procedurą przy tego rodzaju czynnościach. Świadek pamiętał, żeR. M. (1)po rozpoznaniu rozpłakał się, co zostało uwidocznione w protokole, a na zadane przez niego pytanie, dlaczego tak się zachowuje, odpowiedział, że bał się o własne życie, a poza tym, że dalej mu ten strach przyświeca.
Zeznania świadkaR. M. (1)zdaniem Sądu polegają na prawdzie i z tego względu, gdyż składając je po raz pierwszy przed Sądem w dniu 26 listopada 2012 r. przesłuchiwany był na wniosek jego pełnomocnika pod nieobecność oskarżonych, ponieważ ich się obawiał, za wyjątkiemK. O. (1)(k. 1265v). Co prawda przesłuchany na karcie 2169v, stwierdził, że nie wiedział, dlaczegoR. M. (1)płakał, lecz dodał, że były to zapewne emocje. Zdaniem Sądu takie zachowanie pokrzywdzonego jest w pełni zrozumiałe, bowiem przypominał sobie drastyczne przeżycia z dnia 15 listopada 2011 r. Pokrzywdzony na przedstawionych mu wizerunkach rozpoznał także pozostałych oskarżonych:O.,C.,P., których znał z imienia i nazwiska, gdyż utrzymywał z nimi kontakt, stąd nie zachodziła potrzeba okazywania ich „na żywo” (świadekC. C. (2)k. 2164v).R. M. (1)podał również, że oskarżonyM.w czasie zajścia mówił do niego, że przywiążą go liną do samochodu i pociągną jak pochodnię. Zwrócił się też do pozostałych sprawców, aby przynieśli benzynę, grożąc jednocześnie podpaleniem i wrzuceniem do rzekiW.(protokół okazania wizerunku k. 22v).P. K.kazał mu się również rozbierać (k. 760). Następnie po pobiciu kompletnie osłabiony – skatowany i obolały siłą wciągnięty został ponownie do busa. Posadzony został pomiędzy oskarżonymO., który kierował pojazdem, aN. C. (1), pozbawiony w ten sposób możliwości ucieczki. Po zajściu tym oskarżeniK.iM.odjechali innym samochodem, tym którym przyjechałP. K.. Ponadto pokrzywdzony dodał, że nie ma żadnych wątpliwości co do sprawców zdarzenia. Jednocześnie zaznaczył, że może nie pamiętać szczegółów przebiegu zajścia, jednak co do osób biorących w nim udział jest w pełni przekonany.R. M. (1)przyznał, że w zdarzeniu brał udział jeszcze szósty sprawca (k. 760), lecz go nie znał i nie rozpoznał. Fakt ten niewątpliwie przemawia za prawdomównością pokrzywdzonego. Tak jak Sąd zaznaczył wcześniej, istnieją rozbieżności w zeznaniachR. M. (1)między tymi, które złożył w śledztwie, a tymi złożonymi na rozprawie, a dotyczącymi tego, którym samochodem przyjechałW. M.i jak wyglądała sytuacja po zdarzeniu na wysypisku śmieci. Przesłuchany na karcie 1261 twierdził, że tym samym samochodem przyjechałK.z innymi osobami, podczas gdy w dalszych zeznaniach zaznaczył, że tym drugim samochodem przyjechałW. M.. Odjeżdżając busem z przodu siedziałN. C. (1), kierowałK. O. (1), z tyłu za nimK. P. (1)iP. K.(k. 1262). Po odczytaniu zeznań ze śledztwa (k. 22v) potwierdził jednak, żeW. M.przyjechał busem. Na karcie 1266v zeznał, że z tyłu w busie nikogo nie było. Na karcie 1267, zeznał, żeW. M.przyjechał tym drugim samochodem, bo w busie go nie było. Zarazem dodał, że wszystkiego nie pamiętał z uwagi na upływ czasu. Podobnie stwierdził na karcie 1346, iż nie pamiętał, czyW. M.był w busie, czy też przyjechał na miejsce zajścia drugim samochodem. Jeżeli zaś chodzi o oskarżonegoK., cały czas twierdził, żeK.przyjechał samochodem osobowym i w tym przypadku jego zeznania były konsekwentne, podobnie jak twierdzenia dotyczące jego udziału w pobiciu. Po zakończeniu zajścia ponownie zaciągnęli go do busa,K. O. (1)usiadł za kierownicą,R. M. (1)w środku,N. C. (1)obok niego.W. M.iP. K.odjechali drugim samochodem. I w tym przypadku pokrzywdzony dokładnie nie pamiętał co się stałoz oskarżonymiK.iM.. Przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym na karcie 2-5, 252-254, na tę okoliczność nie był w ogóle pytany. Zaznaczył jedynie, żeP. K.nie wsiadł do Passata i nie wiedział co się z nim stało. Dopiero na karcie 760R. M. (1)podał, żeW. M.iP. K.odjechali tym drugim samochodem i okoliczność tą potwierdził na rozprawie (k. 1264v).
Sąd nie dały wiary zeznaniom świadkaW. F.(k. 234-235, 1350v-1351),K. S. (3)(k. 233v, 1350-1351), które podtrzymywały alibi oskarżonegoK., twierdząc, że 15 listopada 2011 r. spotkały się zK.i pojechały w okolice obwodnicyL..W. F.podała, że około godz. 19:00 zajechała poK. S. (3)i obie udały się do domuA. W.. WówczasP. K.iA. W.wyszli z klatki bloku i wsiedli do samochodu. Pojechali w kierunku obwodnicyL.bez żadnego celu. Przebywali na tej obwodnicy około półtorej godziny czasu po czym odwiozła w/w pod blokW.naul. (...). ŚwiadekN. C. (2)potwierdziła fakt pobytu wbarze (...)P. K.iA. W.. Twierdziła, że byli tam około 15 minut. Około godziny 18:00 opuścili lokal. Nie wiedziała co się dalej z nimi działo. Sąd nie kwestionował pobytuK.w barze, bowiem jego obecność nie wykluczała udziału w zajściu zwłaszcza, że przemieszczał się on samochodem, co wynikało z zeznańR. M. (1)(K.przyjechał na wysypisko śmieci samochodem).
ŚwiadekW. F.w dniu 15 listopada 2011 r. stwierdziła, że dzień ten utkwił jej w pamięci, ponieważP. K.wysłał do niej smsa. W tej sytuacji telefonW. F.poddany został oględzinom (nr(...)). Z numeru(...)odczytano treść: „jakby co, to naZ.czekam –P.”. Odebrano 15 listopada 2011 r. godz. 17:04:54. Następnie w celu określenia faktycznej daty zapisania wiadomości sms w w/w telefonie przeprowadzono eksperyment. Godzina zapisania tej wiadomości była w telefonieo godzinę wcześniej niż godzina jego wysłania. Wypływa stąd wniosek, że istotnie mogła być wtedy godzina 18:04:54 (świadekW. F.k. 234v, protokół oględzin telefonu k. 236).
Z zeznańR. M. (1)wynikało, że telefon odC.w sprawie pracy miał około godz. 17:50 (k. 4), zaś spod jego domu wyjechali ok. godz. 18:00 (k. 252). Zajście przy oczyszczalni ścieków trwało ok. 30 minut (k. 252), a zatem oskarżonyK.miał dostateczną ilość czasu, aby przemieścić się na miejsce zdarzenia, bo jak podał pokrzywdzony, przyjechał on drugim samochodem i włączył się do już rozpoczętego zajścia przez pozostałych oskarżonych. Z koleiN. C. (2)nie wiedziała gdzie udali się po opuszczeniubaru (...)(świadekN. C. (2)k. 1351v). W tej więc sytuacji zeznaniaW. F.iK. S. (3), twierdzących, że pojechały doA. W.około godz. 19:00, są nieprawdziwe, jak również to, że wsiedli do samochodu i pojechali na obwodnicęL.zwłaszcza, żeW. F.nie potrafiła podać celu wyjazdu.K. S. (3)zeznała odmiennie niż w/w, oświadczając, że rozmowa dotyczyła zabawy ostatkowej. Dopiero po konfrontacjizK. S. (3)potwierdziła ten fakt, chociaż w toku postępowania nic o tym nie wspomniała (k. 234-235). Ponadto gdyby nawet przyjąć, iż rozmowa dotyczyła zabawy ostatkowej, to dlaczego wszyscy pojechali na obwodnicęL., a nie przeprowadzili jej w mieszkaniuW., ewentualnie w okolicach bloku, w którym mieszkał. Na to pytanieK. S. (3)nie potrafiła odpowiedzieć. W tym stanie rzeczy zdaniem Sądu chciały one stworzyć alibi dla oskarżonegoK., aby w ten sposób uniknął on odpowiedzialności karnej. Przesłuchany na tę okolicznośćA. W.nie potrafił podać daty spotkaniawbarze (...)zP. K.(k. 344v, 1664v-1665v). W zeznaniach na karcie 344 potwierdził fakt pobytu na obwodnicyL., lecz zdaniem Sądu nie musiało to być tego dnia, o którym wyjaśniałK.. Poza tym zeznania te sprzeczne są z zeznaniamiN. C. (2). Świadek zaznaczyła, żeP. K.iA. W.wbarze (...)przebywali około pół godziny (k. 1351v), podczas gdyA. W., iż przebywali około dwóch godzin. Istnieje też sprzeczność między zeznaniamiW. F.iA. W.co do godziny spotkania przed blokiem tego ostatniego.A. W.podał, żew domu był około godz. 20:00 i o tej godzinie wyszli zK.przed blok, kiedy podjechała(...)wraz zK. S. (3). Inny czas podałaW. F., twierdząc, że było to około godz. 19:00 (k. 1350v). Sprzeczności tej nie potrafiła wytłumaczyć. Zdaniem Sądu w tej części Sąd nie dał jej wiary, gdyż wypływa stąd logiczny wniosek, że skoro przesłuchana 06 grudnia 2011 r. nie umiała określić godziny, to tym bardziej składając zeznania na rozprawie w dniu 08 kwietnia 2013 r. – po upływie rokui 4 miesięcy. To, żeK. W. (2)nie widziała obrażeń u pokrzywdzonego, nie może świadczyć o tym, że ich nie doznał wcześniej podczas opisanego zdarzenia. W samochodzie było ciemno, na dworze - jak sama określiła - panowała noc, stąd mogła ich nie zauważyć, dlatego tę część zeznań Sąd obdarzył wiarą.
Istnieją też sprzeczności w zeznaniachR. M. (1)co do obecnościP. K.w busie po zajściu przy wysypisku śmieci. Na karcie 1261v-1264v twierdził, żeK.był w busie, podczas gdy na karcie 2116v, zeznał, że nie było go od momentu, gdy podjechali busem pod blok naul. (...)wL.i tym zeznaniom Sąd dał wiarę, ponieważ zbieżne są z tymi najwcześniejszymi złożonymi w postępowaniu przygotowawczym (k. 759-762), kiedy lepiej pamiętał zdarzenie, a z których wynika jednoznacznie, że po zdarzeniu przy wysypisku śmieciM.iK.odjechali innym samochodem (tym, którym przyjechałK.).
ŚwiadekM.jeszcze raz podkreślił, że bał się oskarżonych bezpośrednio po zajściu. Teraz ze względu na upływ czasu trauma ta minęła. Zaznaczył, że nie był przez nikogo namawiany, aby obciążył zeznaniami oskarżonychK.iM.. Pamiętał jednak, że niewątpliwie oskarżonyK.brał udział w zajściu, a jego rolę opisał we wcześniejszych zeznaniach. Powtórzył jeszcze raz, że został kopnięty „w obrotu w szyję” i ten fragment zeznań, jak już Sąd wcześniej zaznaczył, jest konsekwentny. Fakt, że nie mówił nic na temat oskarżonychK.iM.matce, tłumaczył to tym, że nie chciał, aby matka wiedziała, dlaczego w ogóle doszło do tego zdarzenia. Postawa pokrzywdzonego w tym przypadku zdaniem Sądu jest całkiem zrozumiała. Jest on osobą dorosłą i niekoniecznie musiał zwierzać się matce ze swoich przeżyć. Widziała jednak, że syn był pobity, pokrwawiony. Obrażenia zauważyła też jego siostraK. O. (2)(k. 1661-1664v), która potwierdziła okoliczność związaną z tym, iż pokrzywdzony nie chciał powiedzieć jak przebiegało zajście. Sąd obdarzył w/w zeznania wiarą, gdyż zbieżne są w swojej treści.
WyjaśnieniaW. M.sugerujące, iż nie mógł brać udziału w zajściu, ponieważ miał nogę w gipsie nie przekreślają zdaniem Sądu jego uczestnictwa w zdarzeniu. Na tę okoliczność Sąd przesłuchał lekarzaR. B., który wystawiał zaświadczenie lekarskie odnośnie stanu zdrowiaW. M.(k. 1727). Świadek zeznał, że istotnie oskarżony w dniu 02 listopada 2011 r. miał założony gips na staw kolanowy. Dnia10 listopada 2011 r. podczas wizyty lekarskiej zdjęto mu tutor (gips) i założono łuskę gipsową. Przy tym unieruchomieniu jak wynika z tychże zeznań, oskarżony mógł się poruszać, a nawet było to wskazane. Jednocześnie świadek zaznaczył, że osoba z taką łuską mogła sama ją zdejmować i zakładać. Analizując te zeznania, Sąd doszedł do wniosku, żew dniu zdarzenia, tj. 15 listopada 2011 r. oskarżonyM.nie miał już gipsu, a więc mógł się poruszać nawet przy założonej łusce gipsowej. Mógł też zadawać kopnięcia „wolną nogą”, gdyż ta druga była podporą. Niewykluczone, że sam zdjął łuskę gipsową, o czym świadczy fakt, że 24 listopada 2011 r. przyszedł na kontrolną wizytę do lekarza bez łuski gipsowej (świadekR. B.k. 2031v-2032). To, że matka oskarżonegoJ. M.wożona była do lekarza przezP. K.iI. K., nie wyklucza tego, iżW. M.nie mógł się poruszać ze względu na uraz nogi. Przede wszystkim nie potrafiła sprecyzować kiedy miało to miejsce. Podała tylko ogólną informację, że w listopadzie 2011 r. Ponadto sam oskarżonyW. M.przyznał się w swoich wyjaśnieniach na karcie 116, że poruszał się mając nogę w gipsie i załatwiał wszystkie swoje sprawy. Nie potwierdziły się też wyjaśnieniaP. K.iW. M., iż funkcjonariusze Policji, którzy przeprowadzali czynności w niniejszej sprawie, celowo ukierunkowali postepowanie w ten sposób, abyR. M. (1)obciążył ich swoimi wyjaśnieniami.
Przesłuchani na tę okoliczność funkcjonariusze policji –M. K.(k. 1673v-1674v),C. C. (2)(k. 1982-1985, 2164v-2165),Z. M.(k. 2165-2166), zeznali, że wszelkie czynności przeprowadzane były zgodnie z obowiązującą procedurą, podobnie okazania wizerunku osób, jak też okazania „na żywo”.
OskarżonyP. K.miał uwagi co do protokołu zawiadomieniao przestępstwie przezR. M. (1)(k. 2-5), wskazując, iż w protokole tym pseudonim(...)na karcie 4v napisany jest odręcznie, podczas gdy cały protokół sporządzony był komputerowo. Świadek wyjaśnił tę okoliczność, twierdząc, że mogło dojść do tego w dwojaki sposób: edytor tekstowy nie zapisał słowa(...), chociaż bardziej prawdopodobna była wersja, iż pokrzywdzony czytając protokół, wskazał, że nie zostało tow nim ujęte. Jednocześnie zaznaczył, że już wcześniej w protokole tym taki pseudonim wypowiedziany był przez pokrzywdzonego i to zostało zaprotokołowane. Istotnie na karcie 4 pokrzywdzony użył określenia(...). Zdaniem Sądu nie był to więc celowy zapis przesłuchującego funkcjonariusza Policji tak jak to sugerował oskarżonyK.. Ponadto takie stanowiskoP. K.jest niczym nieuzasadnione, bowiem świadekC. C. (2)nie znał wcześniej oskarżonegoK., a także oskarżonegoM..Nie wykonywał on wcześniej z ich udziałem żadnej czynności służbowej. Nie znał także ich przeszłości, a zatem nie mógł mieć zdaniem Sądu takiej wiedzy, o której mowa w protokole zawiadomienia o przestępstwie zwłaszcza, jeżeli chodzi o pseudonimy oskarżonych (świadekC. C. (2)k. 2164v).
UczestnictwoP. K.w zdarzeniu potwierdzają zeznania świadkaM. K.– funkcjonariusza Policji, który doprowadzał oskarżonego do Sądu. W tym czasie na korytarzu stał równieżN. C. (1). WtedyP. K.zwrócił się do niego wulgarnymi słowami: „jak nie weźmiesz tego na siebie i mnie sprzedasz, to cię zabiję”. Świadek wiedział od policjantów doprowadzającychC., że ten ostatni był bardzo wystraszony. Rozmawiał on jeszcze tego dnia z w/w, który oświadczył, że nie może mówić do protokołu, iż(...)był z nimi, bo kiedy dowie się, że go sprzedał, „to go zabije” (świadekM. K.k. 401, 1670v-1671). OskarżonyN. C. (1)na rozprawie temu zaprzeczył (k. 1670v-1671), lecz wyjaśnieniom tym Sąd nie dał wiary, bowiem zdaniem Sądu nie chciał on obciążać swoimi wyjaśnieniami oskarżonegoK.. Natomiast zeznania zarówno świadkaK.jak teżC.tworzą jedną logiczną całość.
Sąd przesłuchał również świadkaM. P.– funkcjonariusza policji na okoliczności podane w notatce urzędowej na karcie 1. Świadek nie pamiętał faktów przytoczonych w tejże notatce ze względu na upływ czasu (świadekM. P.k. 2032v-2033). W notatce tej pokrzywdzony podał 3 znane mu nazwiska osób biorących udział w zajściu:P.,O.,C., dodając, że wśród sprawców były jeszcze 2 lub 3 inne osoby, których pseudonimów nie pamiętał, jednak mógłby te osoby rozpoznać po ich okazaniu. Faktycznie po tej czynności wskazał, że pozostałymi sprawcami byliP. K.iW. M., trzeciego nie rozpoznał. Zeznania wskazanych osób dowodzą, że pokrzywdzony podał prawdę, tak w zakresie faktu pozbawienia wolności i uprowadzenia, jak i pobicia go.T. M.,K. O. (2)iE. D.zgodnie opisały, że pokrzywdzony był pobity i pokrwawiony. Obiektywnym dowodem wspierającym powyższe ustalenia jest opinia sądowo-lekarska opisująca obrażeniaR. M. (1). Doznał on krwiaka okularowego oka prawego z wylewem krwawym do gałki ocznej oka prawego, podbiegnięć krwawych powieki górnej oka lewego, bolesności i obrzęku tkanek głowyw okolicy skroniowej prawej, obrzęku i zniekształcenia nosa, drobnych ran śluzówki wargi dolnej w fazie gojenia, wielomiejscowych bolesności w obrębie klatki piersiowej, które naruszyły prawidłowe funkcjonowanie organizmu poniżej 7 dni.
Informację na temat zdarzenia miała też świadekE. D.– dziewczynaR. M. (1). Dnia 16 listopada 2011 r. próbowała skontaktować się z w/w, ale nie chciał z nią rozmawiać, oznajmił jedynie, że jest zmasakrowany. Dopiero 17 listopada 2011 r. na pytanie świadka, czy zrobił mu toK. P. (1)(dawny chłopakE. D.), odpowiedział twierdząco. Prosił, aby przyjechała do niego, bo był tak przestraszony, że bał się wychodzić z domu. Dnia 18 listopada 2011 r. doszło do spotkania w jego mieszkaniu.E. D.widziała u pokrzywdzonego siniaki pod oczami, lewą stronę twarzy miał sinąi spuchniętą w okolicy skroni, rozcięte usta, spuchnięty nos. Twierdził też, że bardzo bolała go głowa. Lekarz próbował go zatrzymać w szpitalu, ale ponieważ nie był ubezpieczony, nie zgodził się i na własną prośbę udał się do domu. Opowiedział wówczas o całym zajściu, tak jak to przedstawił w swoich zeznaniach, wymienił wówczas nazwiskaK. P. (1),K. O. (1),N. C. (1). Wspomniał jeszcze o dwóch sprawcach, nie wymieniając ich nazwisk. Wynika z tego logiczny wniosek, że byli to rozpoznani przez pokrzywdzonego oskarżeniK.iM., których nazwisk również nie podał do sporządzonej notatki na karcie 1. Rozpoznał te osoby dopiero podczas okazania i wymienił je w dalszych zeznaniach (protokoły okazania k. 75-76, 79-80).
Jeżeli chodzi o zeznania świadkaP. O.(k. 1895v-1897), to nie był on świadkiem zajścia, znał on jedynie niektóre fakty przekazane mu przezR. M. (1). Wskazał on, iż pokrzywdzony wymienił jedynie 3 nazwiska:N. C. (1),K. P. (1)iK. O. (1), nie wymieniał nazwisk pozostałych oskarżonych. W toku dokonanej konfrontacjiR. M. (1)potwierdził, iż podał mu nazwiskoM., nie pamiętał czy wymieniał jeszcze inne nazwiska (w tym wypadku chodziło oP. K.),co zdaniem Sądu nie może przesądzić o tym, że ci ostatni nie dopuścili się przestępstwaw świetle wcześniej omówionego materiału dowodowego.
Niewątpliwie tak jak to Sąd zaznaczył wcześniej, zeznaniaR. M. (1)nie są zawsze konsekwentne odnośnieK.co do okoliczności i jego zachowania po zdarzeniu na wysypisku śmieci, jak również co doM.i pozostałych oskarżonych odnośnie wypowiadanych gróźb w stosunku do niego podczas zajścia. Pokrzywdzony tłumaczył to upływem czasu tym, że niektóre okoliczności zatarły mu się w pamięci. Zdaniem Sądu zeznania te są przekonywujące, zrozumiałe zwłaszcza, że od momentu zdarzenia do czasu przesłuchania na rozprawie minął prawie rok. Te nieścisłości w zeznaniach znajdują także usprawiedliwienie w opinii psychologicznej biegłejE. M. (1)(k. 1410-1413) uzupełnionej na rozprawie w dniu 25 lipca 2013 r. (k. 1895v). Z opinii tej wynika, żeR. M. (1)nie jest osobą chorą psychicznie. Urojenia, które występowały w przeszłości były reakcją paranoiczną, spowodowaną napięciami w małżeństwie i przede wszystkim cechami osobowościowymi badanego, które ustąpiły i przy drugiej hospitalizacji nie zaobserwowano ich, dlatego nie można zdaniem Sądu odnieść tego do sytuacji z dnia15 listopada 2011 r. zwłaszcza, że na rozprawie dnia 25 lipca 2013 r. biegła okoliczność tę potwierdziła. Natomiast zaznaczyła jego chwiejność emocjonalną. Podkreśliła, że nie cechuje go jednak tendencja do kłamstwa, co niewątpliwie świadczy o tym, że opis dnia 15 listopada 2011 r. nie był dziełem jego wyobraźni zwłaszcza, że funkcjonuje on poznawczo w granicach normy intelektualnej. W świetle tej opinii rozbieżności w jego zeznaniach należy tłumaczyć słabą dyscypliną myślenia i ogólnymi problemami związanymi z koncentracją, brakiem umiejętności mobilizacji na zadane pytania oraz trudnościami w ustrukturalizowaniu wypowiedzi. Stąd chaotyczność, wielowątkowość i brak precyzji wypowiedzi, co niewątpliwie zdaniem Sądu miało miejsce podczas składania zeznań na rozprawie. Szczególnie dało się zauważyć brak koncentracji i precyzji wypowiedzi. Problemyz konsekwencją w składaniu zeznań wynikały również z napięcia wiążącego się z sytuacją obecności w Sądzie. Te sprzeczności zgodnie z opinią biegłej nie miały żadnego podłoża patologicznego. Osobowość pokrzywdzonego zdaniem Sądu świadczy o tym, że na pytanie, dlaczego występują różnice między jego zeznaniami, nie potrafił odpowiedzieć (k. 1847v).
Zdaniem Sądu trudności w odtwarzaniu zdarzenia przezR. M. (1)wiążą się także z dynamiką całego zajścia, jego stanem psychicznym – strach, wielością napastników – pięciu, groźbami, które były tam wypowiadane, a omówione we wcześniejszej fazie uzasadnienia. Pokrzywdzony z całą mocą podkreślił, że istotnie mógł nie pamiętać szczegółów zdarzenia, lecz pewny był, iż udział w nim brali wszyscy oskarżeni (k. 1897v, 2116-2116v).
Sąd w pełni podzielił opinię psychologiczną sporządzoną w śledztwie (k. 519-524), gdyż jest ona całkowicie zbieżna z opinią psychologicznąE. M. (1)(k. 1410-1413), w obecności którejR. M. (1)składał swoje zeznania (k. 1260v-1268), a także wiążą się one w logiczną całość z opinią psychiatryczną, którą również Sąd obdarzył wiarą – jest ona jasna, logiczna, sporządzona zgodnie z wymogami wiedzy fachowej. Z opinii psychiatrycznej wynika, że problemy w komunikacji z pokrzywdzonym polegają na tym, że nie potrafi on odpowiednio ustratyfikować swoich wypowiedzi, ująć ich „w karby”, skupić się na najistotniejszych elementach, stąd jego wielosłowność, trudności w odróżnieniu szczegółów ważnych od pobocznych, trudności z kontynuowaniem podjętego wątku myślowego, co niewątpliwie uwidoczniło się zdaniem Sądu w toku składania zeznań. Nie są to jednak formalne zaburzenia w toku myślenia, w takim sensie jak w chorobie psychicznej – nie ma u niego rozkojarzenia, jedynie słaba dyscyplina myślenia. W chwili badania nie stwierdzono czynników zaburzających jego percepcję rzeczywistości, czy procesy pamięciowe. Ma on zachowaną zdolność zapamiętywania faktów i relacjonowania zgodniez ich przebiegiem. W świetle tej opinii można usprawiedliwić zdaniem Sądu niekonsekwencje zeznańR. M. (1)odnośnie oskarżonychK.iM., dla świadka nie było istotne czyM.jechał busem, czy też przyjechał na wysypisko śmieci razem zK., czy też odjechali wspólnie, czy też nie. DlaR. M. (1)zasadniczą rzeczą był sam przebieg zdarzenia i udział wszystkich oskarżonych w pobiciu, co dobitnie podkreślił na karcie 2116v.
O tym, że oskarżonyM.poczuwał się do winy, świadczy fakt, że wyraził gotowość poddania się karze (k. 116v).
ŚwiadkowieP. W.(k. 1350) iD. M.(k. 756v, 1675-1675v) nic istotnego do sprawy nie wnieśli. ŚwiadkowieM. O.(k. 1761v),K. S. (2)(k. 1260v),K. H.(k. 1349),K. C.(k. 1658) skorzystaliz przysługującego im prawa odmowy składania zeznań.
Za zgodą stron Sąd ujawnił zeznania świadkaI. K.(k. 77), z uwagi na to, że przebywa ona za granicą. Z zeznań tych wynika, że świadek nie pamiętała czy w dniu15 listopada 2011 r. widziała się zP. K.. Potwierdziła, że znaW. M., a takżeA. W.. Na temat zdarzenia nic nie wiedziała.
Odnośnie czynu opisanego w pkt IV:
Z zeznań świadkaE. D.wynika bezspornie, żeK. P. (1)w okresie od dnia 11 listopada do 14 listopada 2011 r. zarówno wL.jak i wP.groził jej pozbawieniem życia, które to groźby wzbudziły u niej uzasadnioną obawę, że mogą być spełnione.
Podała, żeK. P. (1)znała od 10 lat. Była jego dziewczyną. Początkowo często się spotykali, potem ich kontakty urwały się. Znajomość odnowili w 2009 r. W czerwcu 2011 r. rozstali się, a powodem rozłąki była agresjaK. P. (1). Wtedy też poznałaR. M. (1), pomagał jej w pracach remontowych. Pod koniec czerwca 2011 r. odwiedziła go w Niemczech i od tego czasu stali się parą. Utrzymywała też kontakt zK. P. (1), głównie z tego powodu, że miała zepsuty samochód. Ten pożyczył jej swojegoV. (...), natomiast swój zostawiła u niego na podwórku przyul. (...). Dnia 11 listopada 2011 r.K. P. (1)będąc pod wpływem alkoholu przyjechał do mieszkaniaE. D., pokazał jej sms odG. P. (2)– brataK.,z którego treści wynikało, że obecnie jest dziewczynąR. M. (1). Jednocześnie pytał oR. M. (1)czy jest u niej w domu.E. D.zaprzeczyła, podczas gdy faktycznie schował się on w pokoju. WtedyK. P. (1)odepchnął ją, na skutek czego wywróciła się i pobiegł na piętro.E. D.zakomunikowała mu, że dzwoni na policję. Po tych słowach opuścił dom. Następnie za godzinę dzwonił do niej około 15 razy. Ostatni telefon miał miejsce około godz. 23:30. Odebrała od niego około 3 telefonów,w czasie których wyzywał ją wulgarnymi słowami, groził, że ją zabije, po czym rozłączał się. Tego samego dnia otrzymała też 7 smsów z groźbami.
Dnia 12 listopada 2011 r. telefonicznie umówiła się zK. P. (1), który wcześniej dzwoniąc informował ją, że jest w szpitalu i podciął sobie żyły. Na drugi dzień –13 listopada 2011 r. poszła doK. P. (1)do domu odebrać swoje rzeczy. Wówczas doszło między nimi do kłótni, w czasie której wyjął nóż, mówiąc, że się potnie. Sytuacja taka powtórzyła się dwa razy, za każdym razem w/w uciekała, zaśK. P. (1)uspokajała jego babka. UciekającE. D.zapomniała kluczy do swojego samochodui zmuszona była wrócić do domuP.. Zastała go w pokoju. Wtedy na jej widok ponownie wyjął nóż. W tej sytuacji szybko pobiegła do swojego samochodu. Za chwilęK. P. (1)przyniósł jej kluczyki. Nie mogła uruchomić pojazdu, bo nie było benzyny. Oboje udali się na stację celem zatankowania. Po drodzeK. P. (1)wyzywał ją słowami obelżywymi. Nie zważała na to, gdyż chciała odzyskać swój samochód. Mimo uzupełnienia baku, nadal nie mogła uruchomić samochodu. WówczasK. P. (1)znowu stał się agresywny. Krzyczał, że ją zabije, złapał ją jedną ręką za szyję, a drugą wyjął nóż, trzymając go blisko jej twarzy i wypowiadał słowa, że ją zabije. Kolejny raz interweniowała babka oskarżonego, która pomogła uciec pokrzywdzonej. Następnego dnia przyjechała już ze swoimi znajomymi, którzy pomogli odholować samochód do jej miejsca zamieszkania (świadekE. D.k. 13-15, 1761v-1763v).
Sąd obdarzył wiarą zeznania świadka, gdyż są konsekwentne i wypływa stąd logiczny wniosek, że oskarżonyK. P. (1)kierował do niej groźby, które zdaniem Sądu podyktowane były tym, że związała się ona zR. M. (1). Brak jest w sprawie dowodów, które prowadziłyby do innego wniosku. Pokrzywdzona obawiała się spełnienia tych gróźb. Podczas składania zeznań na rozprawie (k. 1762v), oświadczyła, że w obecnej chwili nie ma już takich emocji, nawet cofnęła swój wniosek o ściganie. W świetleart. 12 k.p.k.jest to czynność bezskuteczna. Sąd rozważał w tym wypadku zastosowanieart. 1 § 2 k.k., jednak doszedł do wniosku, że wobec drastyczności działania oskarżonego – posługiwanie się nożem, nękanie pokrzywdzonej telefonami, smsami, umorzenie postępowania byłoby niezasadne. Nadto należy podkreślić, że gdyby nie interwencja babkiK. P. (1), mogłoby dojść do nieobliczalnych następstw.
Fakt, żeE. D.przyszła po samochód po raz pierwszy sama, a następniez oskarżonym udała się na stację(...)po benzynę, nie może świadczyć o tym, że nie bała się oskarżonego. Ryzykowała, bowiem za wszelką cenę chciała odzyskać swój samochód. O tym, że obawiała się gróźb ze strony oskarżonego świadczy fakt, że w czasie ucieczki zostawiła torbę w swoim samochodzie. W pewnej chwili zauważyła zbliżającego się oskarżonego wraz z torbą, wtedy krzyknęła, aby położył ją na ziemi i odszedł. Takie zachowanie przemawiało za tym, że bała się podejść doK. P. (1). W chwili, gdy zapewnił, że nic jej nie zrobi, podszedł i w końcu oddał jej torebkę. Sam oskarżony w swoich wyjaśnieniach przyznał, że był w domu pokrzywdzonej, nie negował też spotkań z nią, dlatego tym bardziej zeznaniaE. D.należy uznać za prawdziwe. Takie zachowanie oskarżonego wyczerpuje dyspozycjęart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Zdaniem Sądu groźby te były realne, co wynika niewątpliwie z zeznań pokrzywdzonej. Oskarżony działał z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu – na przestrzeni kilku dni. Każdy pobyt uE. D.wiązał się z takim zachowaniem. Poza tym groźby te kierowane były także przez telefon, zarówno w rozmowach, jak teżw smsach.
Odnośnie czynu opisanego pod pkt V.
P. K.oskarżony był o to, że dnia 15 listopada 2011 r. wL.groziłR. M. (1)pobiciem, celem zmuszenia go do zaniechania powiadomienia organów ścigania o popełnionym na jego szkodę przestępstwie – tj. o czynzart. 245 k.k.
Z pierwszych zeznańR. M. (1)wynikało, że po zdarzeniu w dniu15 listopada 2011 r. wszyscy oskarżeni grozili mu „powybijaniem zębów” w przypadku zgłoszenia o tym policji. Przesłuchany na karcie 759-762 nic nie wspomniał na ten temat. Natomiast na karcie 252 sprecyzował osobę wypowiadającą te słowa, a był nimN. C. (1). Nie wymienił wtedyP. K.. Nawet w uzasadnieniu aktu oskarżenia zachowanie takie przypisane jest jedynieN. C. (1).
Na rozprawie w dniu 26 listopada 2012 r. również nie wymienił nazwiska oskarżonegoK.(k. 1262v-1266v), a jedynieN. C. (1)iK. P. (1), który w tym zakresie nie był objęty aktem oskarżenia.
W tej więc sytuacji brak było dostatecznych dowodów, na podstawie których można by przypisać winę oskarżonemuP. K.zart. 252 k.k., dlatego też uniewinnił go od dokonania zarzucanego mu czynu opisanego pod pkt V aktu oskarżenia.
Odnośnie czynu opisanego pod pkt VI.
Dnia 14 października 2011 r. doszło do zajścia wbarze (...)wL., przyul. (...)II. W dniu tym barmanką byłaE. M. (2), zmienniczkaM. B..W pewnym momencie zobaczyła, że jeden z mężczyzn, jak się później okazałoK. M. (2)(k. 2119), zaczął demolować stoliki. Wówczas poprosiła onaM. B., aby zadzwoniła na Policję. Gdy to usłyszał, rzucił w jej stronę krzesło, uderzając nimE. M. (2). Następnie wywrócone zostały kolejne stoliki i krzesło. Po zdemolowaniu lokaluK. M. (2)uciekł, zaśM. B.zamknęła drzwi od środka. Wyszła na zewnątrz, czekając na radiowóz policyjny. W tym momencieP. K.i oskarżonaS. S. (1)orazK. W. (1)podeszli do drzwi, aP. K.szarpiąc za nie, wyważył je.S. S. (1)iK. W. (1)szarpałyM. B.za włosy i biły po twarzy. Po chwili nadjechał radiowóz i cała trójka oddaliła się w kierunkuulicy (...).M. B.wskazała policjantom te osoby (świadekM. B.k. 432-433, 453-454, 1269v-1271). Interweniowali wówczas funkcjonariusze Policji –K. M. (1)iK. S. (1). Faktycznie chcieli wylegitymowaćP. K.i wtedy stał się on agresywny.K. M. (1)uprzedził go, że użyte zostaną w stosunku do niego środki przymusu. Oskarżony nie reagował, nadal szarpał się, nie tylko z nim, ale równieżz funkcjonariuszemS., kopnął funkcjonariuszaM.po nogach i wyzywał jego orazK. S. (1)słowami wulgarnymi. Użyto wówczas w stosunku do niego siły fizycznej oraz pałki służbowej, lecz i to nie poskutkowało. Dopiero po użyciu ręcznego miotacza gazu, udało się go obezwładnić i założyć kajdanki, po czym przewieziony został do SP ZOZwL.celem dokonania badania lekarskiego. Podczas tego badania w/w dokonał samookaleczenia, uderzając głową o posadzkę. Podczas osadzeniaP. K.w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych w KPP wL., awanturował sięi kilkakrotnie uderzył swoją głową w głowęK. M. (1)(świadekK. M. (1)k. 475-476, 1668v-1670, świadekK. S. (1)k. 483-484, 1659-1660). Nieprawdą jest, o czym wyjaśniłP. K.(k. 1660), iż w szpitalu użyto w stosunku do niego ręcznego miotacza gazu, gdyż kategorycznie zaprzeczył temu świadekK. S. (1), oświadczając, że nie ma takiej możliwości, ponieważ sparaliżowałoby to wówczas pracę szpitala (k. 1660).
Sąd obdarzył wiarą zeznania świadkówK. S. (1)(k. 483-484, 1659-1660),K.M.(k. 475-476, 1668v-1670), ponieważ w powiązaniu z zeznaniamiM. B.stanowią jedną logiczną całość.M. B.widziała szarpaninęP. K.z funkcjonariuszami policji. Nie mogła podać dokładnego opisu tej interwencji, gdyż stała daleko od miejsca zatrzymania oskarżonego. Zaznaczyła jednak, że widziała jak policjant leżał na ziemi, a fakt ten przyznał samK. M. (1).
Sąd dał wiarę zeznaniomM. B.i z tego względu, że nie znała ona wcześniejP. K., dlatego Sąd wykluczył tendencyjność tych zeznań.
ŚwiadekK. M. (2)(k. 2119-2120) nie widział zajścia na zewnątrz baru, poza tym był pijany i niewiele pamiętał. Potwierdził jednak, że w barze byłyK. W. (1)iS. S. (1), co tym bardziej uwiarygodnia zeznaniaM. B.. ŚwiadekE. M. (2)(k. 425-426, 2166-2166v), potwierdziła demolowaniebaru (...), nie widziała jak zachowywał sięP. K.na zewnątrz, ponieważ stała za barem. Wyszła jedynie na papierosa i widziała wówczas, że Policja kogoś goni, co w kontekściez zeznaniamiM. B.i przesłuchanymi funkcjonariuszami PolicjiM.iS., wskazuje na udział oskarżonegoK.w zajściu przedbarem (...).
Dołączone do akt sprawy billingi, dane informatyczne (k. 555-558, 575-583, 624, 683) nie podważają ustalonego przez Sąd stanu faktycznego.
Uwzględniając zebrany materiał dowodowy, stwierdzić należy, iż obdarzone wiarą przez Sąd dowody wiążą się w logiczną całość i pozwalają jednocześnie przyjąć, iż oskarżeni:N. C. (1),W. M.,K. P. (1),K. O. (1)dopuścili się czynów przypisanych im w niniejszej sprawie.
Zachowanie oskarżonych w dniu 15 listopada 2011 r. wobecR. M. (1)wyczerpało znamiona przestępstwa zart. 189 § 3 k.k.w zb. zart. 158 § 1 k.k.,190 § 1 k.k.,191 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.z tym, że oskarżonyP. K.dopuścił się tego czynu w warunkachart. 64 § 2 k.k.(czyn opisany pod pkt I wyroku).
Motywem działania oskarżonych była zemsta w stosunku doR. M. (1)za to, że utrzymywał on kontakty z uprzednią dziewczynąK. P. (1), a także wyimaginowana wierzytelność w kwocie 180 zł., będąca rzekomo nierozliczoną należnościązK. C.– bratem oskarżonegoN. C. (1). W realizacji tego zamiaru oskarżeni podstępem polegającym na pozornym wyjeździe busem w celu obejrzenia przyszłego miejsca pracy, pozbawiliR. M. (1)wolności wbrew jego woli.W trakcie jazdy, gdyR. M. (1)zorientował się, dlaczego znalazł sięw samochodzie, chciał opuścić pojazd. Utrudnieniem było to, że pokrzywdzony siedział międzyO., aC., natomiast ci nie zezwolili na to. Ponadto oskarżeniC.,O.,P.wywieźli pokrzywdzonego wbrew jego woli na teren bardzo mało uczęszczany, w okolice wysypiska śmieci, w pobliżu oczyszczalni ścieków. Zdaniem Sądu miejsce to wybrali celowo, unikając ewentualnych świadków zdarzenia. W realizacji swojego zamiaru wyciągnęli go z samochodu na zewnątrz. Był bity rękami i kopany po całym ciele, tak jak to opisał Sąd w stanie faktycznym.
Przestępstwa bezprawnego pozbawienia wolności można dopuścić się z winy umyślnej w formie zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego. Niewątpliwie w tym wypadku oskarżeni działali z zamiarem bezpośrednim, ze szczególnym udręczeniem.
Przez pojęcie szczególnego udręczenia rozumie się takie warunki i okoliczności uwięzienia, które stwarzają dla ofiary dolegliwość znacznie większą od tej, jaka wynikaz samego faktu pozbawienia wolności (wyrok Sądu Najwyższego z 11.06.2002 r. II KKN 28/00, OSNKW 2002 r. Nr 9-10, poz. 70).
Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Apelacyjnego w Lublinie zawarte w wyroku z dnia 19 czerwca 2006 r. w sprawie II AKa 166/06, że o uznaniu, że doszło do szczególnego udręczenia ofiary, przestępstwa kwalifikowanego zart. 189 § 3 k.k.(dawniej 189§ 2 k.k.), nie przesądza będący jego następstwem stopień rozstroju zdrowia pokrzywdzonego, lecz decyduje ocena sposobu podjętego wobec określonej osoby, w konkretnych okolicznościach faktycznego działania, polegającego na zadaniu pokrzywdzonemu wykraczających ponad miarę wynikającą z samego faktu pozbawienia wolności, dodatkowych cierpień fizycznychi moralnych. O szczególnym udręczeniu ofiary przestępstwa określonego wart. 189 § 3 k.k., świadczy więc samo bicie osoby pozbawionej wolności, choćby jego wynikiem nie były obrażenia ciała. W tym konkretnym wypadku pokrzywdzony takich doznał. Okolicznościami rzutującymi na taką kwalifikację czynu świadczy fakt, że sprawcy bili, kopali pokrzywdzonego po całym ciele, grozili połamaniem kończyn, wykręcali ręce, nadtoP. K.kazał zdejmować mu ubranie, natomiastW. M.groził oblaniem benzyną, podpaleniem, przywiązaniem do samochodu i ciągnięciem „jak pochodnię”. Grożono mu też wrzuceniem doW.. Kiedy leżał na ziemi, oskarżeniC.iP.kazali mu jeść piach, a gdy zaprotestował, chwycili go za głowę i przyciskali jego twarz do piachu. Wskazać należy, że wszystkie czynności sprawcze, jakie zostały skierowane przeciwkoR. M. (1)zostały zaakceptowane przez oskarżonych w ramach dorozumianego podziału ról. Co prawda oskarżonyK.fizycznie nie uczestniczyłw przewożeniu pokrzywdzonego busem na wysypisko śmieci, lecz przyjechał innym samochodem, prawie w jednym czasie z pozostałymi oskarżonymi. O tym, że musiał byćz nimi umówiony, a nie znalazł się tam przypadkowo, świadczy fakt miejsca spotkania.Nie była to ulica, gdzie spotkanie to mogło być istotnie przypadkowe, lecz okolica odległa od szosy, nieuczęszczana, można powiedzieć, że do zajścia doszło „na odludziu”, zatem oskarżonyK.akceptował w pełni działania pozostałych sprawców, wiedział w jakim celu tam przyjechał.
OskarżonyO.również swoim zachowaniem akceptował także działanie pozostałych osób, bowiem dopiero przy końcowej fazie zajścia zwrócił się do współoskarżonych, aby zaprzestali dalszego bicia pokrzywdzonego.
Opisane wyżej okoliczności niewątpliwie świadczą o tym, że oskarżeni działali ze szczególnym udręczeniem, dlatego Sąd zakwalifikował ten czyn zart. 189 § 3 k.k.w zb. zart. 158 § 1 k.k.,art. 190 § 1 k.k.,191 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., a w stosunku do oskarżonegoK.w zw. zart. 64 § 2 k.k.
Niewątpliwie oskarżeni bijąc i kopiąc pokrzywdzonego narazili go na skutki przewidziane wart. 156 § 1 k.k.lub 157§ 1 k.k., o czym świadczą zeznania pokrzywdzonego, który określił swoją sytuację po pobiciu jako skatowanego i obolałego, wskazał przy tym na utratę zaburzenia świadomości (k. 5v, 760, 2117v). Ilość sprawców uczestniczących w pobiciu, ich agresywność i intensywność ciosów, stwarzała poważne zagrożenie dla jego zdrowia. Sąd z opisu czynu wyeliminował narażenie pokrzywdzonego na utratę życia z uwagi na treść przepisuart. 158 § 1 k.k.
W trakcie tego zajścia oskarżeni grozili pokrzywdzonemu, co zostało opisane we wcześniejszych fragmentach uzasadnienia, a groźby te wzbudzały uR. M. (1),iż zostaną spełnione zwłaszcza, że jak sam zeznał, przerażony był tym, co się dzieje –art. 190§ 1 k.k.
Powołanieart. 190 § 1 k.k.w kumulatywnej kwalifikacji jest w pełni zasadne, o czym świadczy orzeczenie SN rozpoznającego kasację w sprawie Sądu Okręgowego – postanowienie SN z 2002 r. – 06-11 IIKKW258/00 opublikowane zeszyt 9-10, poz. 70, str.(...).
Zachowanie oskarżonych miało też na celu zmuszenie pozbawionego wolności pokrzywdzonego do określonego zachowania, t.j. do rozebrania się, chociaż w końcu nie doszło do tego, do jedzenia piachu, co uzasadnia powołanieart. 191 § 1 k.k.
Pozbawienie wolnościR. M. (1)trwało dosyć długo, gdyż oskarżeni przyjechali pod domM.około godz. 18:00, droga na wysypisko śmieci trwała ok. 10 minut (k. 1263v), samo zajście – około 30 minut (k. 252), a następnie znowu pod presją oskarżonych wsiadł do busa, po czym odwieziono go naul. (...), tu przesiadł się doV. (...), bojąc się dalszej reakcji oskarżonychP.iC., a następnie zawieziony został zL.doP., po czym na obwodnicęL.. Dopiero stąd udał się pieszo do domu, gdyż w/w odjechali. Odległość zL.doP.znana jest Sądowi z urzędu – wynosi 34 km, a zatem pokonanie tej odległości tam i z powrotem wynosiło około godziny czasu. Tak więc w sumie pokrzywdzony był pozbawiony wolności około dwóch godzin, a nie pięciu, tak jak to jest przedstawione w akcie oskarżenia, dlatego też Sąd zmienił opis czynu, tym bardziej, że w zarzucie aktu oskarżenia mylnie zostało napisane nazwisko pokrzywdzonego - czyn pod pkt I, podobnie jak w czynie pod punktem III i V.
Analizując materiał dowodowy sprawy należy stwierdzić, że pokrzywdzony bał się uciekać w momencie pozbawienia go wolności, ponieważ sprawców było wielu, natomiast on był jeden. Paraliżował go strach w przypadku gdyby nie podporządkowałby się poleceniom oskarżonych.
P. K.dopuścił się tego przestępstwa w warunkachart. 64 § 2 k.k.Wyrokiem Sądu Rejonowego w Lubartowie z dnia 13 czerwca 2006 r. sygn. akt II K 301/06 został skazany za czyn wyczerpujący dyspozycjęart. 189 § 2 k.k.w zw. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i64 § 1 k.k., przy zastosowaniuart. 11 § 3 k.k.na karę 5 lat pozbawienia wolności. Karę odbył w całości w okresie od 07.02.2006 r. do 07.02.2011 r.(k. 246-246v).
Za czyn pod punktem I Sąd skazał go na karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn w pkt VI na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn w pkt VII na karę8 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd zmienił opis czynu z pkt VI i VII, gdyż nie do przyjęcia był opis tego czynu w akcie oskarżenia. Zdaniem Sądu oskarżonemuP. K.należy przypisać dwa odrębne czyny, bowiem dotyczyły one dwóch różnych osób i inne zachowanie było w stosunku do funkcjonariusza PolicjiK. M. (1), inne w stosunku do funkcjonariusza PolicjiK. S. (1). W pierwszym przypadku miało miejsce kopanie, uderzenie głową, szarpanie i używanie słów obelżywych, w drugim – tylko szarpanie i używanie wulgarnych słów.
Sąd skazałN. C. (1)za czyn pod pkt I – na karę 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn w pkt III na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,W. M.,K. P. (2)na kary po 3 lata pozbawienia wolności.
Sąd umorzył postępowanie co do czynu z pkt II dotyczącegoN. C. (1), bowiem obecnie czyn ten jest wykroczeniem wyczerpującym dyspozycję art. 124 § 1 k.w., gdyż wartość zniszczonego mienia (telefonu komórkowego) wynosiła 400 zł., zaś od daty jego popełnienia upłynęły 2 lata.
K. P. (1)za czyn pod pkt IV skazał na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Przy wymiarze kary w stosunku do wszystkich oskarżonych, Sąd miał na względzie motywację – działanie z zemsty, oskarżeni użyli podstępu w stosunku doR. M. (1), zapewniając go, iż jadą obejrzeć dom, w którym miały być wykonane prace budowlane.
P. K.urodził się (...)wL., posiada wykształcenie średnie, kawaler (k. 1201). Jak wynika z opinii z Aresztu ŚledczegowL., był dwukrotnie karany dyscyplinarnie za nawiązywanie nielegalnych kontaktów, jednocześnie był dwukrotnie nagradzany za wyróżniające przestrzeganie porządku wewnętrznego. Deklarował przynależność do struktur podkultury przestępczej, przestrzegał jej normy i wypracowane zasady. Jest dobrze przystosowany do warunków panującychw izolacji więziennej. Do przełożonych taktowny. Bezkrytycznie wypowiadał się na temat przyjętej drogi życiowej. Zachowanie określane jest jako przeciętne, nie stwarzał poważnych problemów dyscyplinarnych (k. 1737-1738). WymierzającP. K.kary za poszczególne przestępstwa, Sąd jako okoliczność obciążającą wziął pod uwagę jego uprzednią karalność oraz działanie w warunkachart. 64 § 2 k.k.co do czynu opisanego w pkt I wyroku, jak również wielość popełnionych czynów, z tym, że czyny pod pkt VI i VII charakteryzowały się niższym stopniem społecznej szkodliwości, aniżeli ten opisany pod pkt I.
Jako karę łączną Sąd wymierzył oskarżonemuK.karę 5 lat pozbawienia wolności, stosując zasadę asperacji, kierując się przy tym niewielkim odstępstwem czasowym między poszczególnymi czynami oraz liczbą przestępstw.
Okoliczności łagodzące, to dobra opinia w miejscu zamieszkania (kwestionariusz wywiadu środowiskowego k. 286).
N. C. (1)urodził się (...)wL.. Jest kawalerem, posiada dwoje dzieci w wieku 8 lat i 6 miesięcy, wykształcenie podstawowe. Sąd jako okoliczność obciążającą wziął pod uwagę jego uprzednią dwukrotną karalność. W sprawieIV K 140/02 korzystał z warunkowego przedterminowego zwolnienia (postanowienie z dnia 15 kwietnia 2004 r.) z okresem próby do dnia 15 kwietnia 2006 r. Oskarżony mimo dania mu szansy ponownie popadł w konflikt z prawem i w sprawie II K 307/10 skazany był przez Sąd Rejonowy w Lubartowie z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. „o przeciwdziałaniu narkomanii” na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 3 (dane o karalności k. 257-259).
Mimo dobrodziejstwa zawieszenia kary pozbawienia wolności popadł znowuw konflikt z prawem, dopuszczając się czynów opisanych we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia. Oskarżony posiada dobrą opinię w Areszcie Śledczym wL., krytycznie odnosi się do popełnianych czynów (opinia AŚ wL.k. 1736).
W miejscu zamieszkania sąsiedzi nie chcieli wypowiadać się na temat jego zachowania. W rodzinie funkcjonuje poprawnie (kwestionariusz wywiadu środowiskowegok. 1700).
Wymierzając karę łączną 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności Sąd zastosował zasadę asperacji, biorąc pod uwagę związek podmiotowo-przedmiotowy łączący poszczególne przestępstwa, sugerując się również powyższymi okolicznościami.
K. P. (1)urodził się (...)wL., jest rozwiedziony, ojciec dwóch synów w wieku 8 lat, wykształcenie zawodowe, utrzymuje się z prac dorywczych.
Z opinii Aresztu Śledczego wL.wynika, że posiada pozytywną opinię, jego zachowanie jest poprawne, krytycznie odnosi się wobec popełnionych przestępstw (opinia AŚ wL.k. 1733-1734). Opinia środowiskowa jest również pozytywna, chociaż niepokój rodziny budzi problem alkoholowy (k. 284). Nie był dotychczas karany sądownie (k. 267). Orzekając wobecK. P. (1)karę łączną 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności Sąd zastosował częściową absorpcję, uwzględniając niewielką rozpiętość czasową między poszczególnymi czynami, a nadto, iż dopuścił się tego samego rodzaju przestępstw zamieszczonych w tym samym rozdzialekodeksu karnego: przestępstw przeciwko wolności.
W. M.urodził się (...)wK., wykształcenie zawodowe, kawaler, nieposiadający nikogo na utrzymaniu. Sąd wymierzył oskarżonemu karę 3 lat pozbawienia wolności, mając na względzie okoliczności obciążające w postaci uprzedniej karalności (k. 265-266), negatywną opinię środowiskową, nigdy nie pracował, podejmował jedynie prace dorywcze. Prowadził pasożytniczy i próżniaczy tryb życia, pozostając na utrzymaniu rodziców. Nie był zainteresowany podjęciem ani poszukiwaniem w miarę stałej pracy zarobkowej. Miał opinię osoby nadpobudliwej, nerwowej, łatwo wpadającej w gniew (kwestionariusz wywiadu środowiskowego k. 218). W areszcie śledczym miał również negatywną opinią. Tylko jeden raz nagradzany, sześciokrotnie karany dyscyplinarnie (orzeczono jedną karę łączną). Nie wypowiadał się na temat popełnionego czynu. Aktualnie sprawia problemy natury wychowawczej (k. 1745-1746). Zdaniem Sądu jest on osobą zdemoralizowaną, o czym świadczy jego zachowanie na rozprawie (k. 1347v, 1763v, 2116),a także liczne pisma szkalujące Sąd, gdzie nawet posunął się do gróźb (vide: protokół rozprawy k. 2108). Oskarżony korzystał z warunkowego przedterminowego zwolnienia postanowieniem z dnia 21 maja 2002 r., z okresem próby do 21 maja 2004 r. Mimo dobrodziejstwa tej instytucji ponownie popadł w konflikt z prawem (dane o karalności k. 265-266).
Jeżeli chodzi o oskarżonegoK. O. (1), urodził się on 30 sierpnia 1980 r.wL., wykształcenie średnie, jedno dziecko w wieku 5 miesięcy, przed aresztowaniem prowadził firmę transportową. W stosunku do w/w Sąd zastosował nadzwyczajne złagodzenie kary (art. 60 § 2 i § 6 pkt 2 k.k.), bowiem był on osobą najmniej agresywną spośród pozostałych oskarżonych. Z zeznańR. M. (1)wynikało, że starał się on w późniejszej fazie zajścia zapobiec dalszym następstwom, zwrócił uwagę pozostałym oskarżonym, aby zostawili pokrzywdzonego w spokoju, dlatego też Sąd wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności.
Przy wymiarze kary Sąd miał na względzie uprzednią karalność oskarżonego (k. 261), z drugiej strony bardzo dobrą opinię środowiskową. Kurator sprawująca dozór stwierdziła, że jego zachowanie nie budziło żadnych zastrzeżeń. Wypełniał on wszelkie obowiązki wynikające z instytucji dozoru (k. 209-209a).
Uwzględniając przedstawione okoliczności Sąd uznał, że oskarżeni winni być poddani procesowi resocjalizacyjnemu w warunkach zakładu karnego. Tylko taką karę środowisko,w którym dotychczas się obracali, potraktuje jako wymiar zdecydowanej ochrony prawnej, jakim jest wolność człowieka. Za wymierzeniem tak orzeczonych kar przemawia także wzgląd na społeczne jej oddziaływanie, wyłącznie bowiem tak orzeczone kary mogą ugruntować opinię społeczną w przekonaniu, że sprawcy tego rodzaju przestępstw są przykładnie ukarani.
W oparciu oart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonym okres rzeczywistego pozbawienia wolności.
Sąd przez przeoczenie nie zasądził na rzecz pokrzywdzonego zadośćuczynienia,o które wnosił pełnomocnikR. M. (1)(k. 1094), co jest obowiązkiem obligatoryjnym wynikającym zart. 46 § 1 k.k.
Istotnie jak wynika z materiału dowodowego pokrzywdzony doznał cierpień fizycznych – licznych obrażeń ciała, które zostały opisane w opinii sądowo-lekarskiej (k. 8),a także wynika to z jego zeznań, które wskazują również na przeżycia psychiczne – bał się oskarżonych, co zaprezentował przesłuchany na karcie 1260v (bez udziału oskarżonych).Lęk ten trwał przez długi okres czasu, pokrzywdzony bał się nawet wychodzić z domu.
Orzeczenie o kosztach adwokackich uzasadnia§ 14 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 5w zw.z§ 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.Sąd zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych, którymi w zakresie wydatków w sprawie obciążył Skarb Państwa, uznając, że uiszczenie ich byłoby zbyt uciążliwe ze względu na ich sytuację majątkową.
Sąd nie zasądził kosztów dla pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, bowiem nie złożył on żadnych rachunków.