Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Cz 887/14
Data wyroku: 2014-07-29 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Magdalena Hupa – Dębska, Krystyna Hadryś, Marcin Rak
Słowa kluczowe: Koszty Postępowania Egzekucyjnego
Podstawa prawna: art. 770 k.p.c., art. 49 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji

Sygn. akt III Cz 887/14

POSTANOWIENIE
Dnia 29 lipca 2014 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Magdalena Hupa – Dębska (spr.)
Sędziowie:    SO Krystyna Hadryś
SR (del.) Marcin Rak
po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2014 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym
sprawy egzekucyjnej z wniosku wierzycielaM.Z.(Z.)
przeciwko dłużnikowiP. Z.(Z.)
o świadczenie pieniężne
wobec skargi dłużnika na czynności Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Rudzie Śląskiej Grzegorza Matloka w sprawie Kmp 52/93
na skutek zażalenia dłużnika
na postanowienie Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej
z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt III RCo 33/12

postanawia:

1
odrzucić zażalenie w zakresie, w jakim odnosi się do rozstrzygnięcia w przedmiocie czynności komornika polegającej na przekazaniu wierzycielce raty alimentacyjnej

w październiku 2012 r. w kwocie 1.085,15 zł;

1
oddalić zażalenie w pozostałej części.

SSR (del.) Marcin Rak  SSO Magdalena Hupa – Dębska  SSO Krystyna Hadryś

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Rudzie Śląskiej oddalił skargę dłużnika na czynności Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Rudzie Śląskiej Grzegorza Matloka, a to przekazanie wierzycielce raty alimentacyjnej w październiku 2012 r. w kwocie 1.085,15 zł, zawyżonej zdaniem skarżącego o 121 zł oraz postanowienie z dnia 6 listopada 2012 r. w zakresie ustalenia kosztów egzekucji od powyższej raty w kwocie zawyżonej o 8,68 zł. Stwierdził Sąd, że egzekwowanym tytułem wykonawczym zasądzono od dłużnika na rzecz wierzycielki alimenty w wysokości 25 % miesięcznego wynagrodzenia po potrąceniu podatku. W październiku 2012 r. dłużnik osiągnął wyższy próg podatkowy, jednak mimo to pracodawca potrącił ratę alimentacyjną, bez uwzględnienia potrącenia wyższego podatku i przekazał ją komornikowi, który z kolei wypłacił ją wierzycielce po potrąceniu kosztów egzekucji w kwocie 86,90 zł. Uznał Sąd, że błąd przy obliczeniu należnych alimentów popełnił pracodawca dłużnika i komornik zań nie odpowiada, podobnie jak za zwrot kwoty 121 zł, o którą zawyżono ratę wypłaconą wierzycielce. Wskazał, że na zasadzieart. 770 kpcdłużnik odpowiada za koszty celowej egzekucji, a nadto o proporcjonalnie podwyższonej o 8,68 zł opłacie egzekucyjnej prawomocnie orzeczono wcześniejszym postanowieniem, jako że zawierała się ona w kwocie 86,90 zł, co do której rozstrzygnięto postanowieniami Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 15 maja 2013 r. i Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 21 listopada 2013 r.
W zażaleniu na to postanowienie dłużnik wnosił o jego „uchylenie” i „zobowiązanie komornika do wezwania wierzycielki do zwrotu nadpłaconej raty alimentacyjnej za miesiąc październik 2012 r. w kwocie 121 zł; zobowiązanie komornika do zwrotu nadpłaconych kosztów komorniczych w kwocie 9,68 zł przez zmniejszenie o tę kwotę ustalone przez komornika koszty postępowania egzekucyjnego postanowieniem z dnia 6.11.2012 r.” oraz o obciążenie komornika kosztami postępowania sądowego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
W postępowaniu egzekucyjnym obowiązuje wyrażona wart. 7674 § 1 kpczasada, że zażalenie na postanowienie sądu rozstrzygające skargę na czynność komornika przysługuje tylko w wypadkach wskazanych w ustawie. Ustawa nie przewiduje przy tym zażalenia na postanowienie zapadłe w wyniku rozpoznania skargi odnoszącej się do takich czynności jak przekazanie wierzycielce kwoty uzyskanej od pracodawcy w wyniku egzekucji z wynagrodzenia za pracę. Nadto, przy odpowiednim zastosowaniuart. 394 § 1 kpcw związku zart. 13 § 2 kpc, zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji przysługuje co do rozstrzygnięć w kwestiach w nim wymienionych. O tym, czy zażalenie przysługuje decydować zatem będzie charakter podjętego rozstrzygnięcia. O ile rozstrzygnięcie to nie kończy sprawy, bądź nie odnosi się do pozostałych kwestii wymienionych wart. 394 § 1 kc, nie podlega zaskarżeniu.
Nie można przy tym traktować każdego rozstrzygnięcia zapadłego na skutek skargi na czynność komornika jako kończącego postępowanie w sprawie. Sprawą tą jest bowiem w tym przypadku sprawa egzekucyjna, a rozpoznanie skargi nie tworzy odrębnej sprawy w omawianym znaczeniu. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynność komornika, polegającą na przekazaniu wierzycielce raty alimentacyjnej, nie zamyka postępowania egzekucyjnego ani w całości, ani też w jego wyodrębnionym etapie. Tym samym nie może być uznane za kończące postępowanie w sprawie egzekucyjnej.
Ustawa zatem nie przewiduje zażalenia na na postanowienie sądu rozstrzygające skargę na czynność komornika polegającą na przekazanie wierzycielce raty alimentacyjnej w wysokości kwestionowanej przez dłużnika.

Dlatego zażalenie na orzeczenie o oddaleniu skargi w zakresie, w jakim odnosi się do rozstrzygnięcia w przedmiocie czynności komornika polegającej na przekazaniu wierzycielce raty alimentacyjnej w październiku 2012 r. w kwocie 1.085,15 zł, jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu na mocyart. 373 kpcw związku zart. 370 kpc,art. 397 § 2 kpciart.13 § 2 kpc.
Odnośnie zażalenia na rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego obliczonych za październik 2012 r., to rację ma skarżący jedynie wówczas, gdy podnosi, iż nie zostało ono objęte postanowieniami Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 15 maja 2013 r. i Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 21 listopada 2013 r., które dotyczyły kwoty 86,90 zł przesłanej przez pracodawcę dłużnika w listopadzie 2012 r.
Stosownie doart. 770 zd. 3 kpc, na postanowienie sądu w przedmiocie kosztów egzekucji przysługuje zażalenie stronom oraz komornikowi. Cytowany przepis wzdaniu pierwszymustala zasadę, iż dłużnik powinien zwrócić wierzycielowi koszty niezbędne do celowego prowadzenia egzekucji, natomiast wzdaniu drugimstanowi, że koszty ściąga się wraz z egzekwowanym roszczeniem. Wysokość tych kosztów uregulowana jest przepisamiustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji. Jejart. 49w ust. 1 stanowi, że w sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 15% wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/10 i nie wyższej niż trzydziestokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Jednakże w przypadku wyegzekwowania świadczenia wskutek skierowania egzekucji do wierzytelności z rachunku bankowego, wynagrodzenia za pracę, świadczenia z ubezpieczenia społecznego jak również wypłacanych na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasiłku dla bezrobotnych, dodatku aktywizacyjnego, stypendium oraz dodatku szkoleniowego, komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 8% wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie niższej niż 1/20 i nie wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. W sprawie Kmp 52/93 egzekucja prowadzona była z wynagrodzenia za pracę dłużnika, w związku z czym opłata stosunkowa winna być obliczona na poziomie 8 % wartości wyegzekwowanego świadczenia. Jak ustalono w oparciu o akta egzekucyjne,
w październiku 2012 r. pracodawca powoda przekazał komornikowi ratę alimentacyjną w kwocie 1.172,97 zł, z czego komornik 1.085,16 zł przekazał wierzycielce, a 86,81 zł zarachował na poczet opłaty, która została obliczona w sposób prawidłowy od wartości wyegzekwowanego świadczenia, stanowiąc jego 8 % (1.085,16 x 8% = 86,81 zł). Wobec prawomocnego oddalenia skargi dłużnika kwestionującej wysokość wyegzekwowanego świadczenia, wysokość ta musi stanowić podstawę dla obliczenia opłaty stosunkowej, co komornik uczynił prawidłowo.

Wobec powyższego zażalenie dłużnika na rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego obliczonych za październik 2012 r., jako bezzasadne podlegało oddaleniu na podstawieart. 385 kpcw związku zart. 397 § 2 kpciart. 13 § 2 kpc.

SSR (del.) Marcin Rak  SSO Magdalena Hupa – Dębska  SSO Krystyna Hadryś