Sąd Rejonowy w Wałbrzychu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 152/14
Data wyroku: 2014-06-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sylwia Poradzisz
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: 177§1kk
Teza: skazanie

Sygnatura akt II K 152/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 czerwca 2014 roku
Sąd Rejonowy w Wałbrzychu w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: S.S.R. Sylwia Poradzisz
Protokolant: sekr. sąd.  Agnieszka Mrówka
po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2014 roku
sprawyR. F.
synaM.iJ.z d.B.,
urodzonego(...). wG.,
oskarżonego o to, że:
w dniu 05.12.2013 r. wW.woj.(...)naulicy (...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodemV. (...)onr rej. (...)nie zachował należytej ostrożności i bezpiecznej odległości od poprzedzającego pojazdu i najechał przodem w tył stojącego na tym samym pasie ruchu samochoduP. (...)onr rej. (...)w wyniku czego obrażeń ciała doznała kierującaP.A. K.w postaci urazu kręgosłupa szyjnego z rozluźnieniem aparatu więzadłowego i zniesieniem lordozy szyjnej i bolesnym zespołem barkowym lewostronnym, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała na czas dłuższy niż dni siedem;

tj. o czyn zart. 177§1 kk

I
R. F.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 177§ 1 kki za to na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69§1 kkiart. 70§1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 2 (dwóch) lat;

III
na podstawieart. 42§1 kkorzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 (dwóch) lat;

IV
na podstawieart. 49§2 kkorzeka świadczenie pieniężne w wysokości 500 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

V
zwalnia oskarżonego od uiszczenia kosztów sądowych poniesionych w sprawie, wydatki zaliczając na rachunek Skarbu Państwa.

Sygnatura akt II K 152/14

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 5 grudnia 2013r. oskarżonyR. F.kierował pojazdem markiV. (...)nr rej. (...), poruszając sięulicą (...)wW.. Bezpośrednio przed oskarżonym jechał samochód osobowy markiP. (...)nr rej. (...)kierowany przez pokrzywdzonąA. K..
W trakcie jazdy oskarżony zwrócił uwagę na pieszego poruszającego się chodnikiem i obserwując go nie zauważył, że w tym samym momencie kierująca pojazdemP. (...)zatrzymała się przed przejściem dla pieszych. Widząc manewr pokrzywdzonej i będąc w tym momencie w odległości 10 m od jej pojazdu, oskarżony zaczął gwałtownie hamować swoim samochodem, co spowodowało, że pojazd został ściągnięty lekko na prawą stronę i pchnięty do przodu, a co doprowadziło do tego, iż lewym przednim narożnikiem uderzył w tylny prawy zderzakP..
W wyniku uderzenia w tył pojazdu kierująca pojazdemP. (...)A. K.doznała obrażeń ciała w postaci urazu kręgosłupa szyjnego z rozluźnieniem aparatu więzadłowego i zniesieniem lordozy szyjnej i bolesnym zespołem barkowym lewostronnym, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jej ciała na czas dłuższy niż dni siedem.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoR. F.– k. 9, 28
Zeznania świadkaA. K.– k. 22
Notatka urzędowa o wypadku – k. 1
Protokoły oględzin pojazdów – k. 4-5, 6-7
Sprawozdanie z sądowo-lekarskich oględzin ciała – k. 10
Protokół oględzin miejsca wypadku wraz ze szkicem – k. 11-13
Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zgodnie z ustalonym stanem faktycznym.
Oskarżony nie był dotychczas karany.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonegoR. F.– k. 9, 28
Dane o karalności – k. 25
Sąd nadto zważył:
Dowody zgromadzone w sprawie nie pozostawiały wątpliwości, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa określonego z wart. 177§1 kk.
Na takie rozstrzygnięcie wskazywały wyjaśnienia oskarżonego, który przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i opisał przebieg zdarzenia i korespondujące z nimi zeznania świadka – pokrzywdzonejA. K., a także materiał dowodowy w postaci protokółów oględzin pojazdów, miejsca zdarzenia wraz ze szkicem, a które to dowody jako spójne i wzajemnie uzupełniające się uznać należało za wiarygodne..
W świetle tychże dowodów nie ulegało wątpliwości, że oskarżonyR. F.nie zachowując należytej ostrożności, albowiem nie obserwował on w sposób odpowiedni drogi i pojazdu poruszającego się przed nim, a także na skutek nie zachowania bezpiecznej odległości od poprzedzającego go pojazdu, doprowadził do zderzenia z pojazdem markiP., poruszającego się bezpośrednio przed nim, najeżdżając na jego tył.
R. F.wskazał w swoich wyjaśnieniach, że zapatrzył się na pieszego idącego chodnikiem i nie zwrócił uwagi na to, że pojazd jadący przed nim zatrzymał się, a kiedy zauważył ów manewr, znajdował się w odległości ok. 10 m od niego, która uniemożliwiła mu zahamowanie pojazdu i doprowadziło w konsekwencji do najechania na tyłP..
Relację oskarżonego potwierdziła pokrzywdzonaA. K., która wskazała w swoich zeznaniach, że zatrzymała się przed przejściem dla pieszych, aby ustąpić pierwszeństwa matce z dzieckiem i w chwili, kiedy miała zamiar ruszyć już pojazdem poczuła mocne uderzenie w tył samochodu, które spowodowało przesunięcie jej pojazdu aż za pasy dla pieszych.
W świetle przedstawionych relacji za uzasadnione przyjąć należało, iż oskarżony swoim zachowaniem naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym – poprzez niezachowanie należytej ostrożności, która nakazywała mu obserwację ciągłą drogi i poprzedzającego go pojazdu oraz nie zachowania bezpiecznej odległości, a zatem takiej, która umożliwiała mu bezpieczne zatrzymanie pojazdu w zaistniałej sytuacji drogowej.
Naruszenie tychże zasad doprowadziło do tego, iż oskarżony uderzył przodem swojego pojazdu w tył samochodu pokrzywdzonej, a w wyniku tego zdarzeniaA. K.doznała obrażeń naruszających czynności narządów jej ciała na czas powyżej dni siedmiu, jak wynikało z opinii biegłej z zakresu medycyny sądowej, którą Sąd także uznał jako pełną i wyczerpującą za wiarygodną.
Przyjęcie powyższego związku przyczynowo-skutkowego dało podstawę do uznania, że oskarżonyR. F.wyczerpał swoim zachowaniem znamiona przestępstwa zart. 177§1 kkdziałając nieumyślnie.
Uznając oskarżonego za winnego Sąd uwzględnił wniosek prokuratora o skazanie oskarżonego bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na podstawieart. 69§1 kkiart. 70§1 pkt 1 kkna okres próby 2 lat.
W ocenie Sądu orzeczona kara jest wystarczającą reakcją karną na zachowanie oskarżonego, który w wyniku nie zachowania należytej ostrożności na drodze doprowadził do zderzenia pojazdów. Zdaniem Sądu dotychczasowa niekaralność świadczy o tym, iż przedmiotowe zdarzenie miało charakter incydentalny i nie wynikało ze złej woli oskarżonego, ale braku ostrożności. Z drugiej strony Sąd baczył, aby orzeczona kara uzmysłowiła oskarżonemu, że jako kierujący pojazdem jest zobowiązany do przestrzegania wszelkich zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i żadna okoliczność nie zwalnia go z zachowania tegoż obowiązku.
Tytułem środka karnego Sąd orzekł wobec oskarżonego na podstawieart. 42§1 kkzakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Niestety orzekając w tym przedmiocie w wyniku błędu w pkt III dyspozycji wyroku Sąd określił okres obowiązywania zakazu na 2 lata, a nie na rok, jak wynikało z wniosku prokuratora złożonego w trybieart. 335§1 kpk.
Tytułem środka karnego orzeczono także świadczenie pieniężne w kwocie 500 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
Z uwagi na to, że oskarżony nie pracuje, na podstawieart. 624§1 kpkzwolniono go z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, zaliczając wydatki poniesione w sprawie na rachunek Skarbu Państwa.