Sąd Okręgowy w Tarnowie
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 1510/13
Data wyroku: 2014-02-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Liszka
Słowa kluczowe: Wysokość Świadczenia
Podstawa prawna: art. 111 ust. 1  ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych  (Dz. U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227 ze zm.)

Sygn. akt IV U 1510/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 lutego 2014 roku

Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący:SSR del. Jacek Liszka
Protokolant:    st. sekr. sądowy Małgorzata Houda

po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 roku w Tarnowie na rozprawie
sprawy z odwołaniaH. G.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
z dnia 25 lipca 2013 roku  nr(...)
w sprawieH. G.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
o wysokość świadczenia

oddala odwołanie.

Sygn. akt IV U 1510/13

UZASADNIENIE
wyroku z dnia 26 lutego 2014 roku

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.decyzją z dnia 25 lipca 2013 r. odmówiłH. G.przeliczenia podstawy wymiaru świadczenia zgodnie z jej wnioskiem z uwzględnieniem wynagrodzenia z lat 1983-1988, uzasadniając, iż najkorzystniejszym wariantem ustalenia podstawy wymiaru świadczenia okazał się wariant dotychczasowy ze wskaźnikiem na poziomie 100,56 % obliczonym z okresu od marca 1987 r. do lutego 1988 r., tj. z ostatnich 12 miesięcy zatrudnienia.
H. G.w odwołaniu od tej decyzji domagała się jej zmiany oraz ponownego przeliczenia przysługującego jej świadczenia rentowego. Jak podniosła decyzja ta jest dla niej krzywdząca, gdyż przedłożyła w ZUS nowe dokumenty dotyczące jej wypadku przy pracy, a przy wyliczaniu renty nie uwzględniono faktu wspomnianego wypadku i należnego jej z tytułu trwałego uszczerbku na zdrowiu dodatku.
Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie podnosząc argumentację z zaskarżonej decyzji, iż wskaźnik wysokości podstawy wymiaru po przeliczeniu z najkorzystniejszego okresu zatrudnienia nie jest wyższy od poprzednio obliczonego, zatem brak podstaw do ponownego obliczenia wysokości świadczenia przysługującego ubezpieczonej.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczona od dnia 24.08.1988 r. pobiera rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy jakiemu uległa w dniu 24.02.1988 r. Obecnie jest to renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, która przysługuje ubezpieczonej na stałe. Od 20.05.2001 r. ubezpieczona pobiera powyższe świadczenie w zbiegu z emeryturą w wymiarze 100% renty oraz 50 % emerytury.

Dowód: akta ZUS
W dniu 10.06.2013 r. ubezpieczona złożyła wniosek o ponowne obliczenie wysokości świadczenia przedkładając zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu wystawione w dniu 21.05.2013 r. przez(...)S.A. dokumentujące zarobki wnioskodawczym osiągane w latach 1983 - 1988.
Zaskarżoną decyzją organ rentowy działając na podstawie art. 111 ustawy o emeryturach i rentach z FUS odmówiłH. G.przeliczenia podstawy wymiaru świadczenia, z uzasadnieniem, iż najkorzystniejszym wariantem ustalenia podstawy wymiaru świadczenia okazał się wariant dotychczasowy ze wskaźnikiem na poziomie 100,56 % obliczonym z okresu od marca 1987 r. do lutego 1988 r., tj. z ostatnich 12 miesięcy zatrudnienia. Powyższy wskaźnik zarówno przy rencie wypadkowej jak i emeryturze ustalono na podstawieart. 16 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzinw oparciu o zarobki wskazane w zaświadczeniu o wysokości i zarobkach wystawionym przez(...)w dniu 25.11.1985 r.
Od tej decyzji ubezpieczona złożyła odwołanie.

Dowód: akta ZUS

Powyższy stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów urzędowych i prywatnych zalegających w aktach organu rentowego.
Dokumenty dające podstawę dla poczynienia ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd uznał za autentyczne i wiarygodne. Ich treść i forma nie budziły zastrzeżeń i wątpliwości uczestników postępowania, nie ujawniły się też takie okoliczności, które należałoby brać pod uwagę z urzędu, a które podważałyby wiarygodność tej kategorii dowodów i godziły w ich moc dowodową od strony materialnej czy formalnej. Dokumenty urzędowe stanowiły zatem dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone (art.244 k.p.c.), a dokumenty prywatne, że osoba która je podpisała złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 245 kpc).

Sąd rozważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie zart. 111 ust.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jedn. Dz.U. z 2013 roku, poz. 1440 ze zm.) wysokość emerytury lub renty oblicza się ponownie, od podstawy wymiaru ustalonej w myślart. 15, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego:
1)z liczby kolejnych lat kalendarzowych i w okresie wskazanym do ustalenia poprzedniej podstawy wymiaru świadczenia,
2)z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o przyznanie emerytury lub renty albo o ponowne ustalenie emerytury lub renty, z uwzględnieniem art. 176,
3)z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie emerytury lub renty,
-a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego.
Wskutek wniosku odwołującej z dnia 10.06.2013 r. i złożonych przez nią dokumentów w postaci zaświadczeń o zatrudnieniu i wynagrodzeniu za lata 1983-1988 ZUS na podstawie powyższego przepisu prawidłowo sprawdził możliwe do zastosowania warianty ustalenia postawy wymiaru świadczenia.
Dotychczasowy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru został ustalony na podstawie obowiązującej uprzednio (przed powyższą)ustawą z dnia 14 grudnia 1982r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin(Dz. U. z 1982 r. Nr 40, poz. 267 ze zm.), a dokładniej na podstawie jejart. 16 ust. 1, to jest obliczony z ostatnich czterech kwartałów jej zatrudnienia, czyli z okresu od marca 1987 do lutego 1988 r. i wyniósł 100,56 %. Również aktualnie okazał się on być najwyższym z możliwych wskaźników w przypadku ubezpieczonej, co oznacza, iż wypłacane na jej rzecz świadczenie obliczone jest w najkorzystniejszy sposób.
Niekorzystny bowiem okazał się wariant przeliczenia podstawy wymiaru świadczenia określony w art. 111 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej polegający na obliczeniu wskaźnika z 10 kolejnych lat kalendarzowych : 1981 - 1990, wybranych z 20 lat ( 1981 - 2000 ) poprzedzających bezpośrednio rok w którym zgłoszono wniosek o przyznanie emerytury. Tak ustalony wskaźnik wyniósł zaledwie 44,89 %. W tym wariancie za lata 1981 - 1982 i 1989 - 1990, w których wnioskodawczyni nie podlegała ubezpieczeniom społecznym przyjęto przychody zerowe.
Jak ustalił prawidłowo ZUS mniej korzystne jest również ustalenie podstawy wymiaru świadczenia z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat, poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o rentę wypadkową. W tym przypadku ustalenie podstawy wymiaru świadczenia z 10 kolejnych lat, to jest 1978 - 1987 wybranych z 20 lat: 1968 - 1987 dało wskaźnik wysokości podstawy wymiaru na poziomie tylko 37,41 %.
Słusznie ponadto zauważył organ rentowy, iż wariant obliczenia podstawy wymiaru świadczenia z 10 kolejnych lat kalendarzowych nie będzie nigdy korzystny dla ubezpieczonej, ponieważ podlegała ona ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia na przestrzeni jedynie sześciu lat : 1983 - 1988 (od 21.04.1983 r. do 14.12.1983 r. oraz od 12.07.1984 r. do 23.08.1988 r.). Przy obliczaniu podstawy wymiaru świadczenia z 10 kolejnych lat zawsze więc za przynajmniej 4 lata konieczne będzie przyjęcie przychodów zerowych.
Ponadto można wspomnieć, iż w przypadku odwołującej nie jest możliwy do zastosowania sposób ustalenia podstawy wymiaru uregulowany w art. 111 ust. 1 pkt 3 ustawy, tj. z 20 lat kalendarzowych, skoro wnioskodawczyni udokumentowała okres składkowy osiągnięty na przestrzeni 6 lat: 1983 – 1988, a wymagany do nabycia prawa do emerytury staż pracy został w tym przypadku uzupełniony okresami pracy w gospodarstwie rolnym i opłacania składek na ubezpieczenie społeczne rolników.
Odnosząc się jeszcze do żądania odwołującej w którym domagała się ona dodatku do wypłacanego przez ZUS świadczenia z uwagi na doznany wskutek przebytego wypadku przy pracy uszczerbek na zdrowiu należy wspomnieć, iż obecnie obowiązujące przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS nie zawierają żadnej regulacji na podstawie której byłoby możliwe przyznanie takiego dodatku, czy też zwiększenie świadczenia z tego tytułu.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w oparciu o powołane przepisy prawa materialnego iart. 47714§ 1 kpc. Sąd oddalił odwołanie.