Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 5598/13
Data wyroku: 2014-11-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Kowalski
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 92 ust 1 ustawy o transpoecie drogowym
Teza: naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego

Sygn. akt XI W 5598/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 listopada 2014 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Kowalski
Protokolant: Aleksandra Szustakiewicz
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 15 lipca 2014 roku, 6 października 2014 roku, 20 i 25 listopada 2014 roku wW.
sprawy przeciwkoP. Z.
synowiA.iM.z domuĆ.
urodzonemu (...)wW.
obwinionemu o to, że:
w dniu 17 maja 2013 roku wW.przyPlacu (...), kierując pojazdem markiO. (...),nr rej. (...), wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym, pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych zgodnie z ustawą oraz naruszył zakaz umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem firmy oraz nie okazał do kontroli wypisu z licencji w związku z wykonywanym przewozem drogowym,
tj. o czyn zart. 92 ust. 1 i ust. 2w zw. zart. 18 ust. 4a i 5w zw. z lp. 1 oraz lp. 14 załącznikanr 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym(Dz. U.z 2012 r. poz. 1265 t. j. ze zm.),

I
obwinionegoP. Z.- w granicach zarzutu - uznaje za winnego tego, że w dniu 17 maja 2013 roku wW.przyPlacu (...), kierując pojazdem markiO. (...),nr rej. (...), wykonywał przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków i warunków tego przewozu - poruszał się pojazdem niespełniającym wymogu konstrukcyjnego koniecznego przy wykonywaniu przewozu okazjonalnego, stanowiącego, że przewóz taki wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą oraz naruszył zakaz umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem przedsiębiorcy, a nadto nie okazał do kontroli wypisu z licencji w związku z wykonywanym przewozem drogowym, który to czyn kwalifikuje jako wykroczenie zart. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowymi za to na podstawie tego przepisu skazuje go, a na podstawieart. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym,art. 24 § 1 i 3kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 400 (czterysta) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpw,art. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwzasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 289,36 (dwieście osiemdziesiąt dziewięć i 36/100) zł tytułem wydatków postępowania oraz kwotę 40 (czterdzieści) zł tytułem opłaty.

Sygn. akt XI W 5598/13

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 17 maja 2013 roku około godziny 22:50 wW.przyPlacu (...)obwinionyP. Z.kierował samochodem osobowym markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Obwiniony wykonywał przewóz drogowy. Przewoził pasażera –D. S., który telefonicznie zamówił pojazd jako taksówkę.
Samochód obwinionego został zatrzymany do kontroli przez inspektorów(...).
Obwiniony wykonywał przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków i warunków tego przewozu, określonych wustawie z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Poruszał się pojazdem niespełniającym wymogu konstrukcyjnego, koniecznego przy wykonywaniu przewozu okazjonalnego, stanowiącego, że przewóz taki wykonuje się pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Nadto nie okazał na żądanie kontrolujących go inspektorów transportu drogowego wypisu z licencji na wykonywanie przewozu osób. Na pojeździe umieszczone były także – wbrew zakazowi – oznaczenia z nazwą, adresem i telefonem przedsiębiorcy– (...) Sp. z o.o.,(...)-(...) W.,ul. (...)lok. 100,tel. (...).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:



zeznania świadkaD. S.(k. 101-102, 9);

protokół kontroli (k. 1-2);

kopię dokumentów (k. 3-8);

zdjęcia (k. 12-19);

notatkę urzędową (k. 25-27).

ObwinionyP. Z.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień (k. 100).
Sąd zważył, co następuje:

Odnośnie poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych

Stan faktyczny ustalony na podstawie wskazanego wyżej materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie niniejszej nie budzi żadnych wątpliwości.
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaD. Ł.(k. 101) - inspektora transportu drogowego. Świadek na rozprawie nie pamiętał okoliczności kontroli, ale nie może to dziwić, skoro od jej przeprowadzenia upłynęło ponad rok czasu, a przeprowadza on – jako inspektor transportu drogowego – wiele podobnych kontroli.D. Ł.potwierdził natomiast, że to on sporządzał przedmiotowy protokół kontroli i znajduje się w tym protokole jego własnoręczny podpis. Treść protokołu i załączników do niego nie budzi żadnych wątpliwości Sądu. Został on sporządzony przez funkcjonariusza publicznego, osobę obcą dla obwinionego, która nie ma żadnego interesu, aby pomawiać go o czyn, którego tenże obwiniony nie popełnił. Treść protokołu koreluje z treścią notatki urzędowej (k. 25-27), kopią dowodu rejestracyjnego (k. 7-8) i dokumentacją fotograficzną sporządzoną na miejscu kontroli (k. 12-19).
Drugi z biorących udział w kontroli inspektorów(...)nie pamiętał jej okoliczności – z uwagi na upływ czasu i wielość podobnych kontroli (k. 127). Jego zeznania nic do sprawy niniejszej nie wniosły.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadkaD. S.(k. 101-102, 9) – pasażera kontrolowanego pojazdu, którym kierował obwiniony. Z zeznań tego świadka wynika, że zamówił on telefonicznie taksówkę. Zamówienie dotyczyło przejazdu zulicy (...)naPlac (...). Kierowca po wykonaniu kursu wydał paragon fiskalny na kwotę 10 złotych. Świadek na rozprawie wyraźnie wskazał, że chodziło o przejazd osób, nie przewoził bagażu, mienia. Zeznania tego świadka są jasne, pełne, zgodne z doświadczeniem życiowym i logiczne. Znajdują one potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym – wyżej wskazanym protokole kontroli z załącznikami.
Sąd dał wiarę opinii sądowo-psychiatrycznej odnośnie obwinionego (k. 86-87), albowiem została ona sporządzona rzetelnie, zgodnie ze wskazaniami wiedzy i doświadczeniem zawodowym przez kompetentną osobę. Opinia biegłej jest jasna, pełna i nie zawiera sprzeczności. Wynika z niej w szczególności, że stan psychiczny obwinionego w czasie czynu nie znosił ani nie ograniczał jego zdolności do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Jego poczytalność nie budzi wątpliwości.
Sąd uznał nadto za wiarygodne pozostałe dokumenty ujawnione w toku rozprawy. Nie zachodzą bowiem żadne okoliczności mogące podważyć ich wiarygodność, a podczas rozprawy żadna ze stron ich nie zakwestionowała.

Odnośnie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego obwinionemu.

Sąd w wyroku opisał czyn przypisany obwinionemu pod kątem ustawowych znamion wykroczenia, które tenże obwiniony popełnił.
Czyn przypisany obwinionemu wyczerpał dyspozycjęart. 92 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, który stanowi, że kierujący wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze grzywny w wysokości do 2.000 złotych.
W odniesieniu do czynu przypisanego obwinionemu, poprzez nieokazanie wypisu z licencji nie wypełnił on obowiązku określonegow art. 87 ust. 1 pkt. 1 cytowanej ustawy. Wykonując przewóz okazjonalny samochodem nieprzeznaczonym do przewozu powyżej7 osób łącznie z kierowcą, obwiniony wykroczył przeciwko przepisowiart. 18 ust. 4aprzedmiotowejustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Posiadając na pojeździe oznaczenia z nazwą, adresem, telefonem przedsiębiorcy naruszył natomiast przepisart. 18 ust. 5 tejże ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym.
Przewozem drogowym w rozumieniu przedmiotowej ustawy o transporcie drogowym jest transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 561/2006" (art. 4 pkt 6a).
Transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również:
a)każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4,
b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy (art. 4 pkt 3).
Niezarobkowy przewóz drogowy to przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:
a)pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,
b)przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,
c)w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,
d)nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych (art. 4 pkt 4);
Krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 1);
Międzynarodowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 2).
Przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 11);
Przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i wustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe(Dz. U. z 2012 r. poz. 1173) (art. 4 pkt 7);
Przewóz regularny specjalny to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (art. 4 pkt 9);
Przewóz wahadłowy to wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków:
a)każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego,
b)miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km (art. 4 pkt 10).
Mając na uwadze treść wyżej wskazanych przepisówustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, w okolicznościach sprawy niniejszej nie budzi żadnych wątpliwości, że obwiniony wykonywał przewóz drogowy – krajowy transport drogowy i przewóz okazjonalny.
Nie można w żaden sposób uznać, że obwiniony wykonywał niezarobkowy przewóz drogowy. Z wiarygodnych zeznań świadkaD. S.bez żadnych wątpliwości wynika, że w sprawie chodziło o przewóz osób, a nie ochronę mienia. To odpłatne przewiezienie świadka jako pasażera nie było w żaden sposób przewozem wykonywanym pomocniczo w stosunku do innej - podstawowej działalności przewożącego, tj. ochrony mienia. Okoliczność taka nie znajduje żadnego potwierdzenia w faktach ustalonych przez Sąd.
Dokumenty złożone przez obronę w postaci udzielonejspółce (...)koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej (k. 46) i Regulaminu świadczenia usług przez(...) Spółkę z o.o.(k. 47-49) nie zmieniają w żaden sposób oceny Sądu, żede factow okolicznościach sprawy niniejszej obwiniony wykonywał przewóz drogowy – krajowy transport drogowy i przewóz okazjonalny w rozumieniuustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym.
Zasadnym jest twierdzenie, iż obwiniony jest sprawcą wykroczenia, a nie jedynie czynu zabronionego. Jego czyn jest bezprawny (narusza normę sankcjonowaną i nie został popełnionyw okolicznościach wyłączających bezprawność), karalny (realizuje wszystkie znamiona czynu zabronionego i nie został popełnionyw okolicznościach wyłączających bezprawność), karygodny (jest czynem społecznie szkodliwym), jest to również czyn zawiniony przez obwinionego (popełniony w sytuacji, w której sprawca mógł postąpić zgodnie z nakazem zawartym w normie prawnej, nie zachodziw stosunku do niego żadna z ustawowych lub pozaustawowych okoliczności wyłączających winę). Stopień zawinienia wyznaczają: rozpoznawalność sytuacji – zarówno w sferze faktycznej, jaki w płaszczyźnie jej prawnego wartościowania, możliwość przeprowadzenia prawidłowego procesu motywacyjnego i podjęcie decyzji o postąpieniu zgodnie z nakazem prawa oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem. Ocena tych okoliczności prowadzi do wniosku, iż obwinionemu można postawić zarzut, że w czasie swojego bezprawnego, karalnego i społecznie szkodliwego czynu nie dał posłuchu normie prawnej.

Odnośnie wymiaru kary i pozostałych rozstrzygnięć.

Wymierzając karę obwinionemuP. Z., Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw.
W przekonaniu Sądu orzeczona kara w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy obwinionego, jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów sprawy. Stopień społecznej szkodliwości czynu nie był znaczny.
Wymierzając karę obwinionemu, Sąd miał na uwadze okoliczności wymienione w art. 33 § 2 kw - właściwości, warunki osobiste i majątkowe obwinionego, jego stosunki rodzinne, ustabilizowany tryb życia przed popełnieniem wykroczenia. Sąd miał na uwadze także niekaralność obwinionego za przestępstwa i wykroczenia drogowe - k. 107, 108.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż orzeczona wobec obwinionego kara grzywny w wysokości 400 złotych - przy uwzględnieniu wysokości dochodów (łącznie około 1600 zł miesięcznie) i konieczności utrzymania siebie przy braku innych osób na utrzymaniu (oświadczenie – k. 81), jest sprawiedliwa.
Sąd, wymierzając obwinionemu karę grzywny w takim wymiarze, miał na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec obwinionego, a także miał na względzie, aby kara była sprawiedliwa w odbiorze społecznym i zrealizowała cele prewencji ogólnej.
Na podstawie przepisówart. 118 § 1 kpw,art. 627 kpkw zw.zart. 119 kpw, Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 40 zł, ustaloną na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatachw sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 z 1983 roku, poz. 223 ze zm.) oraz koszty postępowania, tj. zryczałtowane wydatki postępowania – 100 złotych, których wysokość ustalono na podstawie§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaoraz koszty pisemnej opinii biegłego według przedstawionego rachunku (189,36 zł – k. 88).