Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 291/14
Data wyroku: 2014-05-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Kupcewicz, Adam Sygit, Włodzimierz Hilla-sprawozdawca
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 437§1 k.p.k.

Sygn. akt.IV Ka 291/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 maja 2014 roku
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczyw składzie:
Przewodniczący SSO Włodzimierz Hilla - sprawozdawca
Sędziowie SO Piotr Kupcewicz
SO Adam Sygit
Protokolant sekr. sądowy Dominika Marcinkowska
przy udziale Andrzeja Chmieleckiego- prokuratora Prokuratury Okręgowejw Bydgoszczy
po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 roku
sprawyC. G.
oskarżonej zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego w Świeciu VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Tucholi
z dnia 15 stycznia 2014 roku sygn. akt VII K 490/13
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że ustala, iż przypisany oskarżonej czyn miał miejsce 8 lipca 2008 roku; utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. I.– Kancelaria Adwokacka wT.kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym; zwalnia oskarżoną od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i jego wydatkami obciąża Skarb Państwa.
IV Ka 291/14

UZASADNIENIE
C. G.pozostawała pod zarzutem popełnienia czynu polegającego na tym, że 8 lipca 2012 r. wT., działając z góry powziętym zamiarem i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniemBank (...) Spółka AkcyjnawK.w ten sposób, że celowo wprowadziła w błąd pełnomocnika wymienionego banku posługując się bez wiedzy i zgody dokumentami wystawionymi na nazwiskoM. G.na podstawie których zawarłaumowę kredytową nr (...)podpisując się czytelnie nazwiskiemG.na tej umowie formularzu wniosku, oświadczeniu o poddaniu się egzekucji, informacji o wysokości kosztów sądowych i postępowania egzekucyjnego, w harmonogramie spłat, wyłudzając w ten sposób kredyt gotówkowy w wysokości 2.629,38 zł, działając na szkodę ww. banku tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Sąd Rejonowy w Świeciu VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Tucholiwyrokiem z 15 stycznia 2014 r. (sygn. akt VII K 490/13) uznał oskarżoną za winną popełnienia zarzucanego jej czynu, tj. przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to, na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., wymierzył jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono oskarżonej na dwuletni okres próby.
Na podstawieart. 72 § 2 k.k.zobowiązano oskarżoną do naprawienia szkody przez zapłatę kwoty 2.528,2o złotych na rzecz pokrzywdzonegoBanku (...) Spółka AkcyjnawK.w terminie 12 miesięcy od chwili uprawomocnienia się wyroku.
Niniejszy wyrok zawiera także rozstrzygnięcie odnośnie kosztów procesu w sprawie.
Apelację od niniejszego wyroku wywiodła obrońca oskarżonej, i powołując się na podstawę odwoławczą przewidzianą wart. 438 pkt 3 k.p.k., wyrokowi temu zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu za dowiedzione, że oskarżona dopuściła się zarzucanego jej czynu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Powyższą apelację należało uznać za oczywiście bezzasadną, w rozumieniu treści przepisuart. 457 § 2 k.p.k., wobec czego zaskarżony wyrok podlegał utrzymaniu w mocy.
W ocenie sądu odwoławczego, sąd pierwszej instancji w sposób w pełni prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie, po czym poczynił jak najbardziej trafne ustalenia faktyczne skutkujące uznaniem sprawstwa oskarżonej w zakresie zarzucanego jej czynu, po przeprowadzeniu kompleksowej i w właściwej analizy i oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Sąd orzekającyw swym kompletnym i całkowicie przekonującym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czyniącym zadość tym wymogom, jakie zakreśla dlań treść przepisuart. 424 k.p.k., wskazał, na jakich dowodach oparł dokonane ustalenia i z jakich powodów nie uznał dowodów przeciwnych. Z treści uzasadnienia zatem w sposób jednoznaczny, jasny i zrozumiały wynikadlaczego zapadł taki właśnie wyrok, a przedstawiona ocena dowodów, jak wspomniano, w żaden sposób nie wykracza poza granice ich swobodnej oceny, uwzględnia wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, jak najbardziej uprawnienie korzystając z ochrony przewidzianej właśnie treścią przepisuart. 7 k.p.k.
Sąd odwoławczy w powyższym zakresie z tą argumentacją, jaka została tamże przywołana, w pełni się utożsamia i się do niej odwołuje, nie dostrzegając zatem konieczności ponownego szczegółowego jej przytaczania.
Czyniąc natomiast zadość stosownym wymogom procesowym przewidzianym dla postępowania odwoławczego treścią przepisów art. art.: 433§ 2 i 457 § 3 k.p.k., należy stwierdzić co następuje:
Niniejsza apelacja jawi się jako tyleż lakoniczna, co wyłącznie polemiczna wobec ustaleń sądu orzekającego oraz rzetelnej logicznej i przekonującej argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie dostarczając jakichkolwiek merytorycznych argumentów tego rodzaju, które mogłyby skłaniać do podzielenia zarzutu podniesionego w tymże środku odwoławczym oraz przywołanej tamże argumentacji. Zwłaszcza, że apelująca w gruncie rzeczy nawet nie próbuje kwestionować dowodów stanowiących dla sądu orzekającego podstawę ustaleń faktycznych, w tym także treści wyjaśnień oskarżonej, która już to przyznawała podstawowe dla niniejszej sprawy i stawianego jej zarzutu fakty i okoliczności, już to składała pierwotnie wniosek o dobrowolne poddanie się karze. Okoliczności, do których obecnie odwołuje się autorka apelacji mają całkowicie irrelewantny charakter, tak wobec dyspozycji cyt. przepisu ustawy, jak i tych dowodów, które nie są - także przez obronę - kwestionowane, a które w sposób oczywisty musiały prowadzić do takiego właśnie rozstrzygnięcia merytorycznego. Nie trzeba dodawać, że deklarowana przez oskarżoną „chęć udzielenia pomocyM. G.” jest bez znaczenia dla faktu karnoprawnej odpowiedzialności oskarżonej w zakresie zarzucanego jej czynu.
Równocześnie zaś, zaskarżone orzeczenie wymagało zmiany w zakresie określonym w jego części dyspozytywnej. W rubrum wyroku stwierdzono bowiem, że zarzucany oskarżonej czyn miał miejsce „8 lipca 2012 roku”, po czym w części dyspozytywnej sąd uznał oskarżoną za „winną popełnienia czynu zarzucanego jej w akcie oskarżenia”. Tymczasem powyższa data określona została w sposób wadliwy, albowiem – jak wynika z treści aktu oskarżenia – zarzucany oskarżonej czyn miał miejsce „8 lipca 2008 roku” (k. 65), a całość materiału dowodowego w sposób oczywisty wskazuje na taką właśnie datę.
Rozstrzygnięcie odnośnie kosztów obrony z urzędu za postępowanie odwoławcze ma swe oparcie w treści§ 14 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późniejszymi zmianami).
O kosztach sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym orzeczono po myśliart. 634w zw. zart. 624 § 1 k.p.k., uwzględniając aktualną sytuację życiową i materialną oskarżonej.