Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 772/14
Data wyroku: 2014-10-02 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art. 172 k.c.

Sygn. akt III Ca 772/14

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem wstępnym z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie wszczętej z wnioskuJ. M.z udziałemW.K.o dział spadku, w przedmiocie wnioskuW.K.o zasiedzenie udziału przysługującegoJ. M.w prawie użytkowania wieczystego i odrębnej własności budynków, następnie przekształconej w odrębną własność nieruchomości położonej wO.przyul. (...), dla której w Sądzie Rejonowym w Zgierzu prowadzona jestksięga wieczysta KW (...)oraz nieruchomości gruntowej niezabudowanej, położonej wO.przyul. (...)oznaczonej jakodziałka (...), dla której w tym samym Sądzie powadzona jestksięga wieczysta KW nr (...)- Sąd Rejonowy w Zgierzu oddalił wniosek.
[postanowienie k.243]
W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne, w oparciu o które wydał skarżone obecnie postanowienie, a które w całości podziela i przyjmuje za własne Sąd II instancji.
[uzasadnienie k.248-258]
Uczestniczka zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając naruszenieart. 233 § 1 k.p.c.poprzez brak wszechstronnego i obiektywnego rozważenia zebranego materiału, czego konsekwencją było przekroczenie dyrektyw zasady swobody sędziowskiej w ocenie dowodów i wybiórcza ich ocena, co z kolei doprowadziło do błędnego stwierdzenia przez Sąd I instancji, że posiadanie przez uczestniczkę udziałów w prawach odziedziczonych przez wnioskodawczynię po zmarłym w dniu 29 czerwca 1969 r.S. R., miało charakter zależny, a nie jak wynika z dokumentów, zeznań świadków i samej wnioskodawczyni – samoistny.
Uczestniczka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez stwierdzenie, że nabyła przez zasiedzenie z dniem 29 czerwca 1989 r. udział w nieruchomościach odziedziczonych przez wnioskodawczynięJ. M.po zmarłym w dniu 29 czerwca 1969 r.S. R.wynoszący 1/3 – w spadku, w skład którego wchodzi udział w wysokości 1/4 (1/2 z 1/2 przysługującej łącznieS.iJ. R.) w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości położonej wO.przyul. (...)składającej się zdziałek: nr (...), przekształconym w latach 2004 i 2005 w prawo własności, nadto w prawie własności znajdującego się na ich terenie budynku (KW nr(...)) oraz 1/2 (1/2 z całości przysługującej łącznieS.iJ. R.) w prawie własności nieruchomości położonej wO.przyul. (...), oznaczonej jakodziałka (...)(KW nr(...)). Ponadto pełnomocnik uczestniczki wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów pomocy prawnej, w tym kosztów zastępstwa przed Sądem Okręgowym według norm przepisanych, oświadczając równocześnie, że koszty te nie zostały pokryte ani w części, ani w całości.
[apelacja k.263-266]
Pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł o oddalenie apelacji.
[protokół rozprawy k.287]
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji w sposób prawidłowy zgromadził materiał dowodowy oraz dokonał jego należytej oceny. W uzasadnieniu skarżonego postanowienia podał w sposób logiczny i wyczerpujący przyczyny, dla których oparł się na konkretnie powołanych dowodach oraz dla których nie dał wiary zeznaniom świadkaJ. W..
Ponadto, jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie - Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Skuteczne postawienie zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.wymaga wykazania, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął Sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena Sądu. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. Natomiast jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Nie jest więc wystarczającym uzasadnieniem zarzutu naruszenia normyart. 233 § 1 k.p.c.przedstawienie przez stronę skarżącą własnej oceny dowodów i wyrażenie dezaprobaty dla oceny prezentowanej przez Sąd pierwszej instancji. Strona skarżąca ma obowiązek wykazania naruszenia przez Sąd paradygmatu oceny wynikającego zart. 233 § 1 k.p.c., a zatem wykazania, że Sąd wywiódł z materiału dowodowego wnioski sprzeczne z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego, względnie pominął w swojej ocenie istotne dla rozstrzygnięcia wnioski wynikające z konkretnych dowodów, natomiast w przedmiotowym postępowaniu strona skarżąca temu nie sprostała.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji poczynił szerokie ustalenia faktyczne, a następnie dokonał próby subsumpcji tego stanu faktycznego z przepisami o zasiedzeniu. Wyjaśnił również w sposób wyczerpujący, logiczny i prawidłowy, dlaczego w jego ocenie nie doszło do spełnienia przesłanek zasiedzenia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację jako bezzasadną.
Z uwagi na to, że skarżone postanowienie jest postanowieniem wstępnym, o kosztach postępowania Sąd Rejonowy rozstrzygnie w orzeczeniu kończącym definitywnie sprawę w I instancji (art. 108 § 1 k.p.c.).