Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 245/14
Data wyroku: 2014-05-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Kazimierz Cieślikowski
Słowa kluczowe: Swobodna Ocena Dowodów
Podstawa prawna: art. 437 kpk, art. 109 § 2 kpw

Sygnatura akt VI Ka 245/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia16 maja 2014r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Kazimierz Cieślikowski
Protokolant Marzena Mocek
przy udziale -
po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2014 r.
sprawyJ. B.ur. (...)wP.,
synaP.iK.
obwinionego zart. 90kw w zw. zart. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 15 stycznia 2014 r. sygnatura akt II W 530/13
na mocyart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpw,art. 636 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpw

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 30 (trzydzieści) złotych.

Sygn. akt VI Ka 245/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II W 530/13, Sąd Rejonowy w Zabrzu uznał obwinionegoJ. B.za winnego popełnienia wykroczenia zart. 97kw w zw. zart. 46 ust 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowymi wymierzył mu karę 100 zł grzywny. Zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa wydatki i opłatę.
Wyrok w całości zaskarżył osobistą apelacją obwiniony.
Zarzucił rozstrzygnięciu:

1
obrazę szeregu przepisów postępowania a toart. 7 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpw,

2
błąd w ustaleniach faktycznych.

Domagał się zmiany wyroku i uniewinnienie obwinionego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd I instancji poprawnie przeprowadził wszystkie niezbędne dowody. Nie nasuwa zastrzeżeń także ich ocena a tym samym poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne.
Jeśli chodzi o zarzut nieprawidłowej oceny dowodów, to jest to zarzut nietrafny. Wbrew tezom apelacji zeznania świadkaK. C., dokumentacja fotograficzna i odręczny szkic pozwalają na ustalenie w jakim miejscu obwiniony zaparkował swój samochód 17 stycznia 2013 r. wZ.. Było to miejsce znajdujące na niewidocznym (przysypanym śniegiem) chodniku niemal dokładnie na skrzyżowaniu ulic(...)i(...), z całą pewnością w odległości mniejszej niż 10 metrów od skrzyżowania. Takie parkowanie jest zabronione (art. 49 ust 1 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym) i -co nie budzi żadnych wątpliwości- zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Faktem jest, że sama dokumentacja fotograficzna nie pozwala takiego ustalenia poczynić ale oceniana łącznie z zeznaniami świadka i szkicem pozwala na poczynienie takich ustaleń o jakich jest mowa w uzasadnieniu wyroku. Trzeba też podkreślić, że to nie strażnik miejski ale Sąd właściwy do rozpoznania sprawy ocenia czy istniało zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
W ocenie Sądu Okręgowego to właśnie ustalenie jest prawidłowe. Pojazd tak zaparkowany utrudnia w znacznym stopniu obserwację drogi poprzecznej co w danym miejscu, ze względu na dużą ilość pojazdów rodzi zagrożenie. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie posiada żadnej argumentacji, bowiem za taką nie może uchodzić okoliczność, czy w ocenie strażnika miejskiego tak zaparkowany pojazd stwarzał zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu.
Nie ma więc podstaw do uniewinnienia obwinionego.
Co się tyczy kary to nie może ona uchodzić za surową a tym bardziej za rażąco niewspółmiernie surową.
Konsekwencją nieuwzględnienia apelacji obwinionego było orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania przed sądem II instancji.