Sąd Okręgowy w Białymstoku
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 169/13
Data wyroku: 2014-01-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Szczęsny Szymański
Podstawa prawna: art. 158 § 3 k.k., art. 158 § 1 k.k.

Sygn. akt III K 169/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 stycznia 2014 r.

Sąd Okręgowy w Białymstoku w III Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący SSO Szczęsny Szymański

Protokolant: Joanna Kondracka
w obecności Prokuratora Piotra Grębowskiego
po rozpoznaniu na rozprawie głównej w dniach 22 listopada 2013 r., 13 grudnia 2013 r., 13 stycznia 2014 roku r. sprawy:
T. K. (1), synaR.iT.z domuU.,urodzonego (...)wB.,
Ł. R., synaE.iD.z domuE.,urodzonego (...)wB.
oskarżonych o to, że:

I
w nocy z 12 na 13 lipca 2013 roku wB.działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciuJ. Ł., którego kopali obutymi nogami po całym ciele, w tym w głowę, powodując liczne otarcia naskórka na głowie i twarzy, klatce piersiowej, nogach i prawej ręce, wylewy krwawe w oczach i dolnej powiece prawego oka, podbiegnięcia krwawe oczodołów, na lewym podudziu, prawym śródręczu i w powłokach miękkich czaszki z niewielkim obrzękiem mózgu oraz złamanie kości nosa, złamanie żeber w linii pachowej od II do VII po prawej stronie i od II do IX po prawej oraz złamanie żeber od VI do VIII w linii łopatkowej po lewej stronie, co sprowadziło wstrząs urazowy a w konsekwencji ostrą niewydolność krążeniowo – oddechową i śmierć pokrzywdzonego

tj. o czyn zart. 158 § 3 k.k.

II
w nocy z 12 na 13 lipca 2013 roku wB.działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciuD. M., którego bili pięściami i wiadrem po całym ciele, narażając przez to na bezpośrednie niebezpieczeństwo doznania urazów ciała naruszających czynności narządu ciała na czas powyżej 7 dni

tj. o czyn zart. 158 § 1 k.k.

a ponadtoT. K. (1)oskarżonego o to, że:

III
w nocy z 12 na 13 lipca 2013 roku wB.uderzając dwukrotnieI. K.sztachetą spowodował podbiegnięcia krwawe w okolicy prawej łopatki, lewego podudzia i pośladka oraz na prawym łokciu, co naruszyło czynności narządów ciała na czas poniżej 7 dni

tj. o czyn zart. 157 § 2 k.k.

1
W ramach czynu opisanego w pkt.IoskarżonychT. K. (1)iŁ. R.uznaje za winnych tego że, w nocy z 12 na 13 lipca 2013 roku wB.działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciuJ. Ł., którego kopali obutymi nogami po całym ciele, w tym w głowę, powodując liczne otarcia naskórka na głowie i twarzy, klatce piersiowej, nogach i prawej ręce, wylewy krwawe w oczach i dolnej powiece prawego oka, podbiegnięcia krwawe oczodołów, na lewym podudziu, prawym śródręczu i w powłokach miękkich czaszki z niewielkim obrzękiem mózgu oraz złamanie kości nosa, złamanie żeber w linii pachowej od II do VII po prawej stronie i od II do IX po lewej stronie oraz złamanie żeber od VI do VIII w linii łopatkowej po lewej stronie, co sprowadziło wstrząs urazowy a w konsekwencji ostrą niewydolność krążeniowo – oddechową i śmierć pokrzywdzonego, przy czymŁ. R.popełnił zarzucany mu czyn w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. czynu zart. 158 § 3 k.k.wobecT. K. (1)i czynu zart. 158 § 3 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.wobecŁ. R.i za to

-

oskarżonegoT. K. (1)na podstawieart. 158 § 3 k.k.skazuje i wymierza mu karę 8 (lat) pozbawienia wolności,

oskarżonegoŁ. R.na podstawieart. 158 § 3 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.skazuje i wymierza mu karę 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności.

2
W ramach czynu opisanego w pkt.IIoskarżonychT. K. (1)iŁ. R.uznaje za winnych tego, że w nocy z 12 na 13 lipca 2013 roku wB.działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciuD. M., którego bili pięściami i wiadrem po całym ciele, narażając go przez to na bezpośrednie niebezpieczeństwo doznania urazów ciała naruszających czynności narządu ciała na czas powyżej 7 dni, przy czymŁ. R.popełnił zarzucany mu czyn w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. czynu zart. 158 § 1 k.k.wobecT. K. (1)i czynu zart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.wobecŁ. R.i za to

-

oskarżonegoT. K. (1)na podstawieart. 158 § 1 k.k.skazuje i wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

oskarżonegoŁ. R.na podstawieart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.skazuje i wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności.

3
OskarżonegoT. K. (1)uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego wpkt.IIIi za to na postawieart. 157 § 2 k.k.skazuje go i wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności.

4
Na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierza oskarżonym kary łączne

-

oskarżonemuT. K. (1)karę łączną 8 (ośmiu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

oskarżonemuŁ. R.karę łączną 7 (siedmiu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

5
Na mocyart. 63 § 1 k.k.zalicza oskarżonym na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie

-

oskarżonemuT. K. (1)w dniach od 26 lipca 2013 r. do 17 stycznia 2014 r.,

oskarżonemuŁ. R.w dniach od 31 lipca 2013 r. do 17 stycznia 2014 r.

6
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. S.kwotę 1033,20 zł w tym kwotę 193,20 zł podatku VAT tytułem zwrotu nieopłaconych kosztów obrony z urzędu oskarżonegoT. K. (1).

7
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataJ. O.kwotę 1402,20 zł w tym kwotę 262,20 zł podatku VAT tytułem zwrotu nieopłaconych kosztów obrony z urzędu oskarżonegoŁ. R..

8
Zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych.

Sygn. akt III K 169/13

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Ł. R.ze swoją siostrąU. G.oraz matkąD. R.od połowy czerwca 2013 roku mieszkał wB.przyul. (...). Razem z nimi mieszkał chłopakU. G.–T. K. (1). Wskazane wyżej osoby często nadużywały alkoholu.Ł. R.iT. K. (1)pili również w dniu 12 lipca 2013 roku. Po spożyciu znacznej ilości alkoholuT. K. (1), jego dziewczyna orazŁ. R.wyszli z domu aby wyrzucić śmieci. Nie mieli pieniędzy na opłaty za wywóz śmieci dlatego też postanowili zanieść je na posesję znajdującą się naprzeciw, gdzie stał opuszczony budynek.
W budynku tym od pewnego czasu pomieszkiwałaI. K.orazJ. Ł.. Oboje byli bezdomni. Oni również często spożywali alkohol.J. Ł.został wcześniej dotkliwie pobity, skarżył się na obolałe nogi i nie opuszczał posesji. W dniu zdarzenia w budynku przyul. (...)był razem z nimiD. M.. Po wypiciu alkoholu położyli się spać.

Czyn z pkt. II

13 lipca 2013 r., około godziny 3 nad ranem do budynku, w którym przebywałaI. K.wraz zJ. Ł.iD. M.wtargnęliT. K. (1)iŁ. R.. Była z nimi teżU. G..I. K.znałaU. G.. Znała się też zT. K. (1), gdyż zdarzało się, że w tym samym czasie razem nocowali na koczowisku. Czasem nocował tam równieżD. M..
NatomiastJ. Ł.znałŁ. R.i jego siostra. Znali oni też „z widzenia”D. M..
T. K. (1)miał żal doD. M., gdyż ten wcześniej obiecał mu pracę, jednakże jej nie „załatwił”. Gdy oskarżeni weszli do pustostanuT. K. (1)zaczął kłócić się zD. M., a następnie zaczął go bić. Pokrzywdzonego bił takżeŁ. R.. Obaj bili go pięściami po całym ciele, nie wyłączając głowy.D. M.w pewnym momencie uciekł z budynku, jednakże oskarżeni dogonili go na podwórku i tam bili go dalej. Do bicia użyli też wiadra.T. K. (1)iŁ. R.zadającD. M.ciosy narażali go na bezpośrednie niebezpieczeństwo doznania urazów ciała naruszających czynności narządu ciała na czas powyżej 7 dni.

Czyn z pkt. III

W pewnej chwiliD. M.udało się uwolnić od napastników i uciec.T. K. (1)iŁ. R.wrócili wtedy do budynku. TamT. K. (1)dwukrotnie uderzył sztachetąI. K.. Na skutek tych uderzeńI. K.doznała podbiegnięć krwawech w okolicy prawej łopatki, lewego podudzia i pośladka oraz na prawym łokciu. Obrażenia te naruszyły czynności narządów ciała na czas nie przekraczający 7 dni.

Czyn z pkt. I

Po dwukrotnym uderzeniuI. K.T. K. (1)podszedł doJ. Ł.. Rozpoznał go i zaczął z nim rozmawiać. ZarzucałJ. Ł., że ten miał zapowiadać, że naruszy nietykalność cielesną jednego z jego kolegów, poprzez oddanie moczu na tę osobę.
W chwilę późniejT. K. (1)iŁ. R.zaczęli kopaćJ. Ł..I. K.prosiła, żeby przestali bo to starszy człowiek, jednakże napastnicy nie zważali na jej prośby.T. K. (1)zażądał wręcz, abyI. K.nie odzywała się, jeśli nie chce być znowu bita. Pokrzywdzona przestraszyła się i uciekła z budynku. Chodziła po okolicy a do domu wróciła gdy zobaczyła, że oskarżeni opuszczają posesję.T. K. (1)iŁ. R.biliJ. Ł.w budynku a następnie wypchnęli go na zewnątrz i tam dalej bili go i kopali po całym ciele.U. G.starała się odciągnąć ich odJ. Ł.. Po pewnym czasie udało się jej odciągnąćŁ. R.. Później równieżT. K. (1)przerwał bicie.J. Ł.na skutek zadanych mu cisów doznał licznych poważnych obrażeń ciała. Bezpośrednio po pobiciu nie mógł podnieść się z ziemi.T. K. (1)iŁ. R.wyprowadzili go na ulicę. Jeden z napastników leżącemu mężczyźnie ściągnął spodnie.T. K. (1)iŁ. R.pozostawiliJ. Ł.leżącego na chodniku przed posesją, po czym razem zU. G.wrócili do domu.
Po powrocie na teren posesjiI. K.wraz zD. M.przesunęłaJ. Ł.w bardziej niewidoczne miejsce. Okryła go kożuchem. Obawiała się powrotu napastników i ponownego pobicia. Z tego powoduI. K.wraz zD. M.spędzili pozostałą część nocy ukryci w krzakach. Co godzinę chodzili doJ. Ł.sprawdzić jak się czuje. Pokrzywdzony nie mógł się ruszać ale nie chciał żeby wezwać karetkę, gdyż obawiał się, że zostanie wezwana również policja. Przez cały dzieńI. K.iD. M.sprawdzali co się dzieje zJ. Ł.. Następnego dnia (14 lipca 2013 roku) ranoD. M.zauważył, żeJ. Ł.nie żyje.I. K.wezwała wówczas karetkę. Przybyły na miejsce lekarz stwierdził zgon.
ŚmierćJ. Ł.postąpiła była następstwem pobicia. W wyniku pobicia przezT. K. (1)iŁ. R.J. Ł.doznał licznych otarć naskórka na głowie i twarzy, klatce piersiowej, nogach i prawej ręce, wylewów krwawych w oczach i dolnej powiece prawego oka, podbiegnięć krwawych oczodołów, na lewym podudziu, prawym śródręczu i w powłokach miękkich czaszki z niewielkim obrzękiem mózgu oraz złamania kości nosa, złamania żeber w linii pachowej od II do VII po prawej stronie i od II do IX po lewej stronie oraz złamania żeber od VI do VIII w linii łopatkowej po lewej stronie. Powyższe obrażenia ciała spowodowały wstrząs urazowy a w konsekwencji ostrą niewydolność krążeniowo – oddechową i ostatecznie śmierć pokrzywdzonego.
Dowody
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: częściowo wyjaśnienia oskarżonychT. K. (1)(k. 249-251, k.53, k.57-57v, 59-59v, 157) iŁ. R.(k. 251, 75-75v, k. 81, k.85-85v, k. 155), zeznania pokrzywdzonejI. K.(k. 252-254, k. 18v-19), świadka,U. G.(k. 287v- 288v),D. R.(k. 255, k. 65v), opinię Komendy Wojewódzkiej Policji wB.Pracowni(...)(k. 23), protokół z oględzin i sekcji zwłok wraz z opinią (k. 122-133), protokół badań histopatologicznych (k. 134-135), protokoły oględzin zwłok i miejsca znalezienia zwłok (k. 5-6, k.7-8) oraz pozostały materiał dowodowy zebrany w sprawie.
Wyjaśnienia oskarżonych

WyjaśnieniaT. K. (1)

OskarżonyT. K. (1)podczas pierwszego przesłuchania zaprzeczył popełnieniu zarzucanych czynów. Przyznał jedynie, że w dniu zdarzenia wynosił śmieci razem zU. G.. Wyjaśnił, że był wówczas pijany i nie pamięta aby na posesji gdzie wyrzucili śmieci kogoś widział. Nie pamiętał też, czy był razem z nimiŁ. R.(k. 53).
Podczas kolejnego przesłuchania nadal nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Przyznał, że znał z widzeniaJ. Ł.iI. K.oraz bezdomnegoD.- którego nazwiska nie potrafił podać - z koczowiska, na którym razem nocowali. Wyjaśnił, że nie pozostawał w konflikcie zI. K.. Zaprzeczył, aby widział, żeJ. Ł.biłŁ. R.alboU. G.(k. 57v).
Słuchany przez Sąd na posiedzeniu w przedmiocie tymczasowego aresztowania oskarżony przyznał, że na posesję przy(...)chodził wynosić śmieci. Wyjaśnił, że w dniu zdarzenia był pijany i sam już nie wie, czy mogło tak być, że pobił pokrzywdzonego i tego nie pamięta (k.59).
Po przedstawieniu oskarżonemu zarzutów w kształcie przyjętym ostatecznie w akcie oskarżeniaT. K. (1)zmienił wyjaśnienia i przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów oprócz „uderzeniaI. K.. Wyjaśnił, że pobiliD. M., bo wbrew obietnicy nie załatwił mu pracy. Bili go w budynku a następnie, gdy uciekł na zewnątrz, dogonili go i bili dalej na podwórku. Jak pokrzywdzony uciekł wrócili do szopy. Tam oskarżony kłócił się zJ. Ł.. Później wpadł w szał i zaczął go bić.U. G.krzyczała, żeby przestał. RównieżI. K.krzyczała ale kazał jej „się zamknąć”. WyprowadziłJ. Ł.z budynku i tam już go „chyba nie bił”. Nie pamięta jak bił pokrzywdzonego ani jak długo to trwało. Oskarżony stwierdził, że nie chciał, żeby pokrzywdzony umarł. Wyprowadził go na chodnik, żeby ktoś wezwał karetkę.
Zmianę swoich wyjaśnieńT. K. (1)uzasadnił tym, że wcześniej się przestraszył i nie wiedział, co mówić (k. 157).
Przed Sądem oskarżony przyznał się do czynów z punktu I i II aktu oskarżenia. Nie przyznał się natomiast do czynu z punktu III. Odnośnie tego czynu wyjaśnił, że gdyby uderzył pokrzywdzoną sztachetą byłaby cała sina. Stwierdził, że nie widział kto uderzyłI. K..
Oskarżony nie potwierdził wcześniejszych wyjaśnień, w których zaprzeczał popełnieniu dwóch pozostałych czynów i wyjaśnił, że składał takie wyjaśnienia bo się przestraszył. Potwierdził natomiast swoje ostatnie wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego. Ponownie wyjaśnił, że nie chciał pokrzywdzonego zabić i dodał, że żałuje tego co się stało (k. 249-251).

WyjaśnieniaŁ. R.

OskarżonyŁ. R.początkowo nie przyznał się do popełnienia żadnego z zarzucanych mu czynów.
Podczas pierwszego przesłuchania przyznał, że znałJ. Ł., z którym często spożywał alkohol.D. M.zna z widzenia. Wyjaśnił, że w dniu zdarzenia spożywał alkohol razem ze swoją siostrąU. G.iT. K. (1)w ich domu. Po północy wyszli wyrzucić śmieci na posesję przyul. (...).T. K. (1)zajrzał do budynku i zauważyłD. M.. Zaczął go wyzywać i dwa razy uderzył, po czym pokrzywdzony uciekł na podwórko.T. K. (1)miał wtedy zapytać przebywającą w budynkuI. K., kto jeszcze jest wewnątrz, a gdy ta odpowiedziała, żeJ. Ł.T. K. (1)podszedł do niego, zaczął go szarpać, bić, rzucać po całej szopie. W końcu wyrzucił go z szopy i dalej bił i kopał po całym ciele. Bił go przez 15 minut, choć oskarżony i jego siostra próbowali odciągnąć go od ofiary.I. K.uciekła z budynku. Oskarżony wyjaśnił również, żeT. K. (1)mówił mu, że został wcześniej pobity przezJ. Ł.iD. M.. Zaprzeczył, aby wiedział, że ktoś nocuje na posesji przyul. (...)(k. 74).
Podczas kolejnego przesłuchania oskarżony podtrzymał swoje wyjaśnienia, w których zaprzeczał, że biłJ. Ł.. Stwierdził, że tylko przy tym był i widział jakT. K. (1)bił pokrzywdzonego po głowie i całym ciele . Wyjaśnił, że widział też jak współoskarżony dwa razy uderzyłD. M.. Tym razem oskarżony przyznał, że również on uderzyłD. M.dwa lub trzy razy otwartą ręką w twarz. Jako powód pobicia wskazał okoliczność, że pokrzywdzony nie oddał mu pieniędzy, które pożyczył już dość dawno temu. Współoskarżony miał w tym samym czasie wyzywać i szarpaćJ. Ł.. Potem miał uderzyćD. M.a gdy ten uciekł wrócił dalej bićJ. Ł., którego następnie wyciągnął na zewnątrz i tam bił i kopał dalej przez kilkanaście minut (k. 81).
Na posiedzeniu w przedmiocie tymczasowego aresztowania podtrzymał co do zasady wcześniejsze wyjaśnienia. Zaprzeczył, aby była mowa o załatwieniu pracy. Zaprzeczył też aby ktoś uderzyłI. K.(k. 85).
Słuchany po raz kolejny przyznał, że parę razy uderzyłD. M.. Oskarżony kolejny raz zaprzeczył, aby biłJ. Ł.i odmówił dalszych wyjaśnień (k. 155).
Przed Sądem przyznał się do pobiciaD. M.. Nie przyznał się do pobiciaJ. Ł.. Ustosunkowując się do wyjaśnień składanych wcześniej nie potwierdził tych, w których zaprzeczał biciuD. M.. Stwierdził, że zaprzeczał temu bo się bał. Potwierdził wyjaśnienia późniejsze, w których przyznał, że uderzał pokrzywdzonego (k. 251).

Sąd zważył, co następuje:
Tytułem wstępu należy zaznaczyć, że zarówno w części wywodu stanowiącej poczynione przez Sąd ustalenia faktyczne jak i w części zawierającej analizę zgromadzonych dowodów przyjęto porządek chronologiczny. Najpoważniejszy z zarzucanych oskarżonym czynów zabronionych – pobicieJ. Ł.z następstwem w postaci jego śmierci, został opisany w pkt. I aktu oskarżenia. Chronologicznie był to jednak czyn ostatni. Z uwagi na bliskość czasową poszczególnych czynów i chronologiczny porządek relacji oskarżonych i świadków w uzasadnieniu przyjęto również układ chronologiczny. Wynikiem tego jest prezentacja analizy dowodów dotyczących poszczególnych czynów począwszy od czynu z pkt. II, następnie czynu z pkt. III i na końcu czynu z pkt. I aktu oskarżenia.
Analiza dowodów ujawnionych w toku przewodu sądowego prowadzi do wniosku, że oskarżeni popełnili zarzucane im przestępstwa. Wyjaśnienia oskarżonych zasługują na miano wiarygodnych tylko w niewielkim zakresie, zaś w pozostałym stanowią przyjętą linię obrony zmierzającą do zminimalizowania ich odpowiedzialności karnej. W ocenie Sądu zupełnie niewiarygodne okazały się początkowe wyjaśnienia oskarżonych złożone w postępowaniu przygotowawczym, w których zaprzeczali popełnieniu zarzucanych im czynów. Pozostają one w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym i zostały ostatecznie zmienione przez samych oskarżonych, a powód zmiany wyjaśnień wskazany przez oskarżonych jest zdaniem Sądu przekonujący.

Odnośnie czynu z pkt. II

W ocenie Sądu zgodne z prawdą są wyjaśnienia oskarżonych dotyczące okoliczności poprzedzających zdarzenia. Tej nocy oskarżeni zU. G.spożywali alkohol i wyszli wyrzucić śmieci na posesję przy(...). Nie ustalono żadnych poszlak wskazujących na to, aby oskarżeni udali się na wspomnianą posesję w celu pobicia pokrzywdzonych. Obaj oskarżeni konsekwentnie wyjaśniali, że poszli tam aby pozbyć się śmieci. Potwierdziła toU. G..D. R.wprawdzie nie wychodziła w dniu zdarzenia z pozostałymi ale przyznała, że śmieci wynosi zwykle więcej niż jedna osoba. Ponadto śmieci te były niejako „podrzucane” na inne działki, co z pewnością łatwiej było zrobić nocą. Zatem Sąd uznał za wiarygodne to, że oskarżeni rzeczywiście w takim celu udali się na posesję na której nocowali pokrzywdzeni.
Obaj oskarżeni ostatecznie przyznali się do pobiciaD. M..T. K. (1)wyjaśnił, że biłD. M.razem zŁ. R.. Zaczęli bić pokrzywdzonego w budynku, „były to uderzenia pięścią a może były i kopnięcia”. Gdy pokrzywdzony wydostał się z budynku dogonili go i tam też dostał parę razy. NatomiastŁ. R.wyjaśniał, że jego udział w pobiciuD. M.ograniczał się do tego, że kilka razy uderzył pokrzywdzonego otwartą dłonią.
Okoliczność, że obaj oskarżeni biliD. M.potwierdziłaI. K.. Świadek zeznała, że widziała jak oskarżeni bili pokrzywdzonego w budynku.I. K.rozróżniała napastników, powiedziała, żeD. M.początkowo bił jeden z napastników, później bili go obaj.D. M.uciekł z szopy w czasie, gdy był bity przez obu oskarżonych. Nie widziała jak bili go na zewnątrz aleD. M.opowiadał jej, że bili go też wiadrem.
Nie ulega wątpliwości, że pobicia dokonaliT. K. (1)iŁ. R.. Obaj oskarżeni, jak również świadekU. G.zgodnie wskazali, że byli razem na posesji przyul. (...).
T. K. (1)w swoich wyjaśnieniach jednoznacznie wskazywał na to, że pobiciaD. M.dokonał wspólnie zŁ. R.. Konsekwentnie używał liczby mnogiej zarówno w odniesieniu do części zdarzenia, która miała miejsce wewnątrz szopy, jak i na zewnątrz („biłem go zŁ.”, „poza szopą dogoniliśmy go, tam też parę razy dostał” k. 157).
WyjaśnieniaT. K. (1)oraz zeznaniaI. K.pozwalają w ocenie Sądu przyjąć, iż rolaŁ. R.w pobiciu pokrzywdzonego była znacznie większa niż on sam to przedstawił. Oskarżony ten przyznał, że uderzył pokrzywdzonego otwartą ręką. Doświadczenie życiowe wskazuje, że jest mało prawdopodobne, aby w okolicznościach przedmiotowej sprawy, gdy jeden z oskarżonych okładał pięściami pokrzywdzonego i kopał go po całym ciele drugi z nich, który - jak sam przyznał - miał do pokrzywdzonego pretensje i który przecież przyłączył się do bicia poprzestał na dwukrotnym uderzeniu pokrzywdzonego otwartą ręką.
Sąd przyjął, że sprawcy do bicia używali również wiadra – o czym zeznawałaI. K.. Wprawdzie świadek sama tego nie widziała, jednakże konsekwentnie zeznawała, że mówił jej o tymD. M..D. M.nie miał powodów, aby fałszywie obciążać oskarżonych. O zdarzeniu opowiedział swojej znajomej i nie dążył w żaden sposób do pociągnięcia oskarżonych do odpowiedzialności karnej. Dlatego opisanych przez niego okoliczności na można uznać za wymysł.
W ocenie Sądu zeznaniaI. K.dotyczące wszystkich czynów opisanych w akcie oskarżenia złożone podczas pierwszego przesłuchania są wiarygodne. Świadek wówczas z pewnością najlepiej pamiętała przebieg zdarzenia. Ponadto działała niejako bez głębszej analizy konsekwencji swoich zeznań. W kolejnych zeznaniach przyznała, że obawia się oskarżonych i nie chce zeznawać przed sądem. W jej kolejnych zeznaniach widać wycofywanie się ze szczegółów – np. przed Sądem nie potrafiła wskazać kto uderzył ją sztachetą mimo, że wcześniej zeznała, że był toT. K. (1).
W ocenie Sądu świadek nie miała powodów aby fałszywie pomawiać oskarżonych a zeznania złożone w bliskiej odległości czasowej od zdarzenia – bez kalkulacji w zakresie ewentualnych następstw tych zeznań opisują rzeczywisty jego przebieg.
Skutkiem zachowania oskarżonych było narażenieD. M.na bezpośrednie niebezpieczeństwo doznania obrażeń ciała naruszających prawidłowe czynności narządów ciała na czas przekraczający 7 dni.
Wprawdzie nie zdołano przeprowadzić badania lekarskiego pokrzywdzonego celem ustalenia dokładnych obrażeń jednakże okoliczności zdarzenia wskazują, iż z pewnością pokrzywdzony narażony był na bezpośrednie niebezpieczeństwo doznania urazów ciała naruszających czynności narządu ciała na czas powyżej siedmiu dni. Należy przy tym wskazać, że oskarżeni niejako dwukrotnie bili pokrzywdzonego – najpierw w budynku a potem na zewnątrz. ŚwiadekI. K.zeznała, że po pobiciu pokrzywdzony miał mocno opuchniętą twarz co wskazuje, że był bity także po głowie. Zadawanie uderzeń w głowę narażało pokrzywdzonego na powstanie obrażeń wrażliwych na uderzenia organów ciała jakimi są oczy czy chociażby złamanie kości nosa. Nawet jeżeli pokrzywdzony takich obrażeń nie doznał, to jednak w czasie gdy sprawcy bili go zaistniało wysokie prawdopodobieństwo ich zaistnienia.

Odnośnie czynu z pkt. III

Sąd uznał za wiarygodne również zeznaniaI. K.odnośnie czynu z punktu III aktu oskarżenia. WprawdzieT. K. (1)konsekwentnie zaprzeczał aby uderzył pokrzywdzoną sztachetą, jednakże przyznał, że był w stosunku do niej agresywny, choć miało się to ograniczyć do krzyku.
Oskarżony podnosił, że gdyby uderzył pokrzywdzoną sztachetą to byłaby ona cała sina.
Wskazać przy tym należy na opinię sporządzoną w Pracowni(...)w Komendzie Wojewódzkiej Policji wB.. Z opinii tej wynika, że na ciele pokrzywdzonej stwierdzono wchłaniające się podbiegnięcia krwawe w okolicy łopatkowe prawej, na lewym podudziu, lewym pośladku i na prawym łokciu a uszkodzenia te powstały od zadziałania urazów mechanicznych zadanych narzędziem twardym, tępym lub tępokrawędzistym. Uszkodzenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała trwające nie dłużej niż 7 dni (k. 23).
Zatem wbrew twierdzeniomT. K. (1)uderzenia zostawiły ślady na ciele pokrzywdzonej. Ponadto pokrzywdzona pomimo lęku przed oskarżonymi konsekwentnie podtrzymywała, że została uderzona sztachetą i potrafiła to opisać – wskazała m.in, że w momencie uderzenia leżała, że została uderzona dwukrotnie w bok a sztacheta została wyrwana z budynku. Z zeznań pokrzywdzonej wynika, że gdy zaczęła krzyczeć, aby sprawcy przestali bićJ. Ł.oskarżony zagroził jej, że jeśli „się nie zamknie to znów dostanie”.I. K.przestraszyła się oskarżonych i uciekła z budynku. Wróciła dopiero około godzinę później, gdy już nie było oskarżonych. Z obawy przed nimi nie nocowała w budynku. Okoliczności powyższe również pośrednio wskazują na wiarygodność zeznań świadka odnośnie uderzeń sztachetą.
Pośrednio o wiarygodności zeznańI. K.świadczy jej późniejsze zachowanie.I. K.była przestraszona do tego stopnia, że następną noc spędziła ukryta w krzakach. Gdyby pokrzywdzona nie była bita nie przestraszyłaby się oskarżonych aż tak, żeby przez następną noc spać w krzakach.
Sąd nie dopatrzył się powodu, dla któregoI. K.w zakresie czynu z punktu III aktu oskarżenia miałaby zeznawać nieprawdziwie. Co więcej, jak wcześniej wspomniano, zeznawała tak mimo, że obawiała się oskarżonych. Ponadto nie wydaje się, aby pokrzywdzona zdolna była do tworzenia z rozmysłem nieprawdziwych wersji celem pogorszenia sytuacji procesowejT. K. (1).
Z opinii sporządzonej po przeprowadzeniu badania sądowo-lekarskiegoI. K.wynika, że doznane uszkodzenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała trwające nie dłużej niż 7 dni.
Nie ulega zatem wątpliwości, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn zabroniony.

Odnośnie czynu z pkt. I

Odnośnie czynu zarzucanego oskarżonym w punkcie I aktu oskarżenia Sąd uznał za częściowo wiarygodne wyjaśnieniaT. K. (1), w których przyznał się do biciaJ. Ł.. Oskarżony wyjaśnił, że bił pokrzywdzonego, gdy już uciekłD. M.. Miał pretensje doJ. Ł., który miał opowiadać nieprawdziwe rzeczy dotycząceU. G.. Oskarżony przyznał, że wpadł w szał. Nie potrafił dokładnie opisać przebiegu czynu. Wyjaśniał, że bił pokrzywdzonego w „szopie”, a jak go wyprowadził na zewnątrz to „już go chyba nie bił”. Ponadto nie potrafił jednoznacznie wyjaśnić czy udział w pobiciu miał równieżŁ. R.. Zasłaniał się w tym zakresie niepamięcią. W postępowaniu przygotowawczym wyjaśniał, że „Ł.chyba nie bił z nimJ.” natomiast przed Sądem stwierdził, że „nie pamięta czyJ. Ł.bił sam czy z kimś innym”.
W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił ustalić inny od prezentowanego przez oskarżonego przebieg zdarzenia.
ŚwiadekI. K.zeznała, że po pobiciuD. M.oskarżeni wrócili do budynku. Wówczas najpierw została dwukrotnie uderzona sztachetą przezT. K. (1)a następnie oskarżeni zaczęli bićJ. Ł.– kopali go po całym ciele i głowie (k. 18v). Zatem już wewnątrz pustostanu obaj oskarżeni bili i kopali ofiarę.T. K. (1)przyznał, że wpadł w szał i długo bił pokrzywdzonego, po czym wyprowadził go na zewnątrz. Wprawdzie oskarżony wyjaśnił, że na podwórku raczej już nie biłJ. Ł., jednakże te wyjaśnienia - tak jak i wyjaśnieniaŁ. R.zaprzeczające jego udziałowi w pobiciu pokrzywdzonego - nie są zgodne z prawdą.
Wskazać przy tym należy na zeznania świadkaU. G., które złożyła w postępowaniu przygotowawczym. Świadek zeznała wówczas, że widziałaJ. Ł.leżącego na ziemi w okolicach budynku, a przy nim stali obaj oskarżeni i bili go pięściami po całym ciele (k. 47v). Świadek próbowała oskarżonych odciągnąć od ofiary jednak nie było to łatwe.
Wprawdzie świadek przed sądem zeznawała inaczej, jednakże Sąd dał wiarę jej zeznaniom z postępowania przygotowawczego. Zeznania te były składane w najbliższej odległości czasowej od zdarzenia zatem zapewne wówczas lepiej pamiętała jego przebieg. Poza tym brat świadkaŁ. R.nie był jeszcze wówczas zatrzymany i nie przedstawiono mu zarzutu więc świadek nie znała jeszcze jego przyszłej linii obrony.
W zeznaniachU. G.złożonych przed Sądem zauważyć można próbę zminimalizowania udziału w zdarzeniu jej brata i dopasowania zeznań do wyjaśnieńŁ. R.. Słuchana przez Sąd świadek początkowo zaprzeczyła, że widziała jak oskarżeni biliJ. Ł.a tylko słyszała szamotaninę.
Ustosunkowując się do wcześniejszych zeznań stwierdziła, że były one ukierunkowane przez policję a prawda leży pośrodku. Ostatecznie świadek przyznała, że widziała „jeden cios konkretnie w wykonaniu brata”. (k.288v).
Z przyczyn wskazanych powyżej Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka z postępowania przygotowawczego. Tym samym niewiarygodne okazały się wyjaśnieniaŁ. R., w których zaprzeczał, że brał udział w pobiciuJ. Ł.. ZarównoI. K.jak iU. G.zeznały, że widziały jak oskarżony bijł pokrzywdzonego. Żadna ze wskazanych osób nie pozostawała w konflikcie z oskarżonym i Sąd nie dopatrzył się powodów dla których miałaby fałszywie pomawiaćŁ. R.. WspółoskarżonyT. K. (1)nie wyjaśniał wprost o roliŁ. R.w biciuJ. Ł., jednakże zasłaniał się w tym zakresie niepamięcią, choć nie wykluczał, że bili pokrzywdzonego razem.
T. K. (1)wyjaśniał, że wyprowadził pokrzywdzonego na zewnątrz i zostawił na chodniku, żeby ktoś wezwał pomoc. Z zeznań świadkaU. G.wynika, że gdy odciągnęła oskarżonych od ofiary zostawiliJ. Ł.tam gdzie leżał i uznali, że nie potrzebuje on lekarza.
W tym zakresie Sąd dał wiarę wyjaśnieniomT. K. (1). Znalazły one potwierdzenie w zeznaniachI. K., która po powrocie na posesję dowiedziała się odD. M., że po tym, jak oskarżeni opuścili posesję odnalazłJ. Ł.na chodniku przed domem, po czym wciągnął go na posesję. Wspólnie zaprowadzili go w krzaki za domem. Z zeznańI. K.wynika, żeJ. Ł.nie mógł się samodzielnie poruszać. WyjaśnieniaT. K. (1)jawią się w świetle tych zeznań jako wiarygodne.
W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że obaj oskarżeniT. K. (1)iŁ. R.brali udział w pobiciuJ. Ł..
Opinia sporządzona po dokonaniu oględzin i sekcji zwłok wskazuje, że na cieleJ. Ł.biegły stwierdził szereg świeżych obrażeń. Zewnętrznie stwierdzono dość liczne świeże otarcie naskórka na głowie i twarzy, na klatce piersiowej, obu kończynach dolnych i kończynie górnej prawej, świeże podspojówkowe wylewy krwawe w obu oczach, świeżą podspojówkową wybroczynę krwawą w powiece dolnej oka prawego, świeże podbiegnięcia krwawe na twarzy w okolicy oczodołów, na podudziu lewym i na śródręczu prawym, świeże drobne rany tłuczone na twarzy. Wewnętrznie stwierdzono świeże podbiegnięcia krwawe powłok miękkich głowy po stronie lewej, świeże podbiegnięcia krwawe obu mięśni skroniowych, krwawienie podpajęczynówkowe i do komór mózgu, niewielki obrzęk mózgu. W obrębie układu kostnego stwierdzono świeże złamanie kości nosa oraz świeże obustronne złamanie żeber (liczniejsze po stronie lewej, z krwawieniem do lewej jamy opłucnowej). Według biegłego obrażenia powstały od urazów zadanych narzędziem twardym, tępym lub tępo krawędzistym. Powstały na krótki czas przed zgonem – od kilku do kilkunastu godzin. Z opinii wynika, że działanie osób trzecich mogło spowodować powstanie przynajmniej części ze stwierdzonych obrażeń – na co wskazuje m.in. ich mnogość i różnorodna lokalizacja.
Z opinii wynika, że bezpośrednią przyczyną śmierciJ. Ł.stała się ostra niewydolność krążeniowo – oddechowa spowodowana wstrząsem urazowym. Według biegłych pomiędzy stwierdzonymi świeżymi obrażeniami ciała, które doprowadziły razem do rozwinięcia się wstrząsu urazowego a zgonem istniał bezpośredni związek przyczynowo –skutkowy.
W ocenie Sądu opinia jest jasna, pełna i rzetelna. Została sporządzona przez specjalistów dysponujących niezbędną wiedzą. Opinia ta zresztą nie była kwestionowana przez żadną stronę.
Reasumując, w świetle zgromadzonych dowodów niewątpliwym jest, żeT. K. (1)iŁ. R.pobiliJ. Ł.. Opinia biegłych zaś wskazuje, że śmierć pokrzywdzonego nastąpiła na skutek doznanych obrażeń.
Nie ulega wątpliwości, że oskarżeni bijącJ. Ł.dali wyraz swojej woli. Bicie pokrzywdzonego było objęte zamiarem bezpośrednim. Śmierć pokrzywdzonego nie była jednak zamierzona.
Dokonując ustaleń w zakresie strony podmiotowej przestępstwa Sąd dał wiarę wyjaśnieniomT. K. (1), że nie chciał on zabićJ. Ł.. Podobnie należy ocenić zamiarŁ. R., którego agresja wobec pokrzywdzonego była mniej nasilona niż agresja jego kolegi. Zgromadzone w sprawie dowody potwierdzają wyjaśnieniaT. K. (1)i wskazują, że celem oskarżonych było pobicie pokrzywdzonego. Oskarżeni nie używali do jego bicia żadnych narzędzi, a gdy odchodzili pokrzywdzony żył, o czym oskarżeni wiedzieli. Zdając sobie sprawę ze spowodowania obrażeń ciała umieścili go na chodniku w pobliżu wejścia na posesję licząc na to, że ktoś udzieli pobitemu pomocy. Takie zachowanie jednoznacznie świadczy o tym, ze oskarżeni nie chcieli ani nie godzili się na to, by pokrzywdzony umarł.
Należy wykluczyć przyczynienie się innych osób do śmierci pokrzywdzonego. Pomiędzy pobiciem a zgonem pokrzywdzonego upłynęła wprawdzie doba, ale nie ma żadnych przesłanek wskazujących na to, aby doszło do kolejnego pobicia pokrzywdzonego.D. M.iI. K.w miarę swoich możliwości opiekowali się pokrzywdzonym. Rozmawiali z nim.J. Ł.nie powiedział im, że został ponownie pobity. Gdyby o tym powiedział zeznałaby o tym,I. K., która w toku postępowania przygotowawczego złożyła obszerne i szczegółowe zeznania, w których zrelacjonowała nie tylko to, co sama zaobserwowała, ale i to co powiedzieli jej pozostali pokrzywdzeni.
Nie ulega wprawdzie wątpliwości, że na posesji, na której znajdował sięJ. Ł.przebywał ktoś w nocy z 13 na 14 lipca. Świadczy o tym pozostawienie otwartej bramy i zdjęcie furtki z zawiasów. Nic jednak nie wskazywało na to, aby doszło do kolejnego pobicia. Nie wiadomo, czy osoby, które weszły na posesję odnalazły leżącego w krzakach za domemJ. Ł.. Zdjęcie furtki z zawiasów zdaje się wskazywać na inny niż pobicie cel – kradzież złomu. Fakt pozostawienia furtki mógł wynikać z tego, że po jej zdjęciu z zawiasów okazała się zbyt ciężka, aby można ją było zabrać.
Zeznania świadkówA. S.,Ł. A.iN. M.nie wniosły do sprawy nic istotnego.A. S., który stwierdził zgonJ. Ł.oraz policjantŁ. A.potwierdzili, że ciało pokrzywdzonego leżało na posesji obok domu i było czymś przykryte (k. 90, k.108).
Reasumując, zgromadzone w przedmiotowej sprawie dowody nie pozostawiają wątpliwości, że oskarżeni popełnili wszystkie zarzucane im czyny. Na marginesie należy wskazać, iż Sąd zmienił opis czynu z punktu I aktu oskarżenia w zakresie obrażeń ciała doznanych przezJ. Ł.. Zmiana polegała na przypisaniu oskarżonym spowodowania złamania żeber w linii pachowej od II do IX po lewej stronie, a nie jak wskazano w akcie oskarżenia po prawej stronie. Zmieniając opis czynu Sąd oparł się o treść opinii z oględzin i sekcji zwłok.
Podstawa prawna wyroku

Kwalifikacja prawna czynu z pkt. II

OskarżeniT. K. (1)iŁ. R.dokonali przestępstwa pobiciaD. M.penalizowanego wart. 158 § 1 k.k.Obaj działaj wspólnie i w porozumieniu zadawali mu ciosy w różne części ciała. Zaznaczyć przy tym należy, iż w przedmiotowym zdarzeniu można kategorycznie wskazać naT. K. (1)iŁ. R.jako na napastników i naD. M.jako na ofiarę. Oskarżeni napadli na pokrzywdzonego, gdy ten spał i nie spodziewał się ataku. Pokrzywdzony nie podjął żadnej obrony poza ucieczką. Skutkiem zadawania pokrzywdzonemu cisów było narażenie go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku w postaci obrażeń ciała, o których mowa wart. 157 § 1 k.k.Zadawanie pokrzywdzonemu cisów było wynikiem woli oskarżonych. Obaj oskarżeni działali umyślnie z zamiarem bezpośrednim.
Kwalifikując zachowania oskarżonych uwzględnić należało, iżŁ. R.działał w warunkach recydywy. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 4 lutego 2009 roku w sprawie(...)został on skazany za czyny zart.197 § 3 kkw zb. zart. 200 § 1 kk, zart. 279 § 1 kk, zart. 278 § 1 kkoraz zart. 158 § 1 kk. Sąd wymierzył wówczas skazanemu karę łączną 4 lat pozbawienia wolności.Ł. R.odbywał tę karę w dniach: 10.11.2007 r, od 14.12.2007 r. do 27.10.2008 r., od 18.08.2009 r. do 22.12.2009 r., od 28.12.2009 r. do 09.10.2012 roku. Tym samym zostały spełnione wszystkie przesłanki wskazane wart. 64 § 1 kkw odniesieniu do obu czynów przypisanychŁ. R., przy czym warunek podobieństwa przestępstw do czynów będących przedmiotem niniejszego postępowania spełnia nie tylko czyn zart. 158 § 1 k.k., ale również czyn zart. 197 § 3 k.k.orazart. 158 § 1 k.k.Z opisu czynu zart. 197 § 3 k.k.przypisanegoŁ. R.wynika, ze był to czyn popełniony z użyciem przemocy. Przestępstwa będące przedmiotem niniejszej sprawy również zostały popełnione z użyciem przemocy. Zgodnie zart. 115 § 3 k.k.przestępstwami podobnymi są min. przestępstwa popełnione z użyciem przemocy. Nie ulega zatem wątpliwości, że oskarżony był już karany za umyślne przestępstwo podobne. Z powyższych przyczyn Sąd dokonując kwalifikacji prawnej czynu tego oskarżonego zastosował równieżart. 64 § 1 k.k.

Kwalifikacja prawna czynu z pkt. I

Czyn dokonany na szkodęJ. Ł.wyczerpał znamiona kwalifikowanego typu przestępstwa pobicia. Również popełniając to przestępstwo oskarżeni działając wspólnie i w porozumieniu bili pokrzywdzonego zadając mu ciosy po całym ciele. Inny był jednak skutek pobicia – pokrzywdzony doznał obrażeń ciała, w wyniku których zmarł. Śmierć pokrzywdzonego jest znamieniem kwalifikującym pobicie. Oskarżeni wypełnili więc znamiona strony przedmiotowej przestępstwa określonego wart. 158 § 3 k.k.Z uwagi na to, że odpowiedzialność za udział w pobiciu ma charakter wspólnej odpowiedzialności biorących w takim zdarzeniu udział obaj oskarżeni stali się podmiotem tego przestępstwa. Przepisart. 158 k.k.kwalifikowany skutkiem w postaci śmierci człowieka (§3) ma zastosowanie do każdego uczestnika zajścia, gdy nie można ustalić, kto z biorących udział w pobiciu wywołał ten skutek(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 listopada 1981 r. II KR 289/81, OSNPG 1982, nr 6, poz. 80).
Obaj oskarżeni wypełnili też znamiona strony podmiotowej tego przestępstwa. Bez wątpienia chcieli pobić pokrzywdzonego i bijąc go działali z zamiarem bezpośrednim. Zgodnie zart. 9 § 3 k.k.oceniając wystąpienie znamion strony podmiotowej należało mieć na względzie możliwość przewidywania przez oskarżonych skutku pobicia w postaci śmierci człowieka. Odpowiedzialność za przestępstwo zart. 158 § 3 k.k.nie jest zależna od stopnia zaangażowania sprawców i ich agresywności wobec ofiary. Istotna jest intensywność całego zajścia, przy której wystąpienie skutku śmiertelnego jest w wysokim stopniu realne. Dla bytu tego przestępstwa obojętny jest zatem stopień aktywności poszczególnych uczestników pobicia, wystarczy świadome połączenie działania jednego ze sprawców z działaniem innego, jeżeli z pobicia wynikną skutki zart. 158 § 3 k.k.
Sąd dostrzegł zróżnicowaną aktywność obu oskarżonych w pobiciuJ. Ł., jednakże okoliczność ta mogła być uwzględniona przy oznaczeniu stopnia winy i przy wymiarze kary, ale nie była znamienna dla bytu tego przestępstwa. Jednakże należy przy tym wskazać, że oskarżeni bili pokrzywdzonego przez dłuższy czas a ciosy i kopnięcia były zadawane po całym cieleJ. Ł.. Oskarżeni działali we dwójkę a pokrzywdzony nie był w stanie się bronić. Podkreślić przy tym należy, iż był on znacznie straszy od oskarżonych, był pod wpływem alkoholu i był obolały po wcześniejszym pobiciu dokonanym przez nieustalone osoby. Zadawane przez oskarżonych ciosy były silne, bo spowodowały liczne złamania żeber. Zatem bijąc i kopiąc pokrzywdzonego przez kilka minut obaj z pewnością mogli i powinni przewidzieć możliwość spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu bądź śmierci pokrzywdzonego.

Kwalifikacja prawna czynu z pkt. III

T. K. (1)dwukrotnie uderzył sztachetąI. K.. Spowodował w ten sposób obrażenia ciała naruszające czynności narządu ciała na czas nie przekraczający 7 dni. Uderzając pokrzywdzoną działał umyślnie. Przewidywał, że używając sztachety może spowodować obrażenia ciała i na spowodowanie takiego skutku godził się. Popełnił przestępstwo umyślnie z zamiarem ewentualnym. Dlatego jego czyn zabroniony wypełnił znamiona przestępstwa określonego wart. 157 § 2 k.k.

Zagadnienie winy

Sąd nie dopatrzył się okoliczności uchylających winę oskarżonych w czasie popełnienia czynów zabronionych. Oskarżonym można więc postawić zarzuty z powodu popełnienia tych czynów. Ich czyny zabronione są zawinione i stanowią przestępstwa.

Zagadnienie wielości czynów

Oskarżeni popełnili wspólnie i w porozumieniu dwa przestępstwa pobicia. Ponadto oskarżonyT. K. (1)dopuścił przestępstwa określonego wart. 157 § 2 k.k.Pomimo działania w tym samym miejscu i niewielkiego odstępu czasu dzielącego poszczególne zachowania oskarżonych nie można ich zakwalifikować jako jeden czyn zabroniony. Oskarżeni przyszli na posesję, na której przebywali pokrzywdzeni. Po stwierdzeniu obecnościD. M.powzięli zamiar pobicia go. Swój zamiar zrealizowali. Dalsze czynności miały miejsce już po dokonaniu pierwszego przestępstwa. Ciosy zadane sztachetą przezT. K. (1)I. K.nie były objęte porozumieniem zŁ. R.. Ten ostatni nie przyłączył się do swojego kolegi. Nie uderzył pokrzywdzonej, ani w żaden sposób nie manifestował swojej solidarności z napastnikiem. Kolejne czynności miały miejsce już po spowodowaniu obrażeń ciałaI. K.. Oskarżeni rozpoznali przebywającego w szopieJ. Ł., znaleźli powód, aby go pobić, po czym dokonali pobicia. Zamiar dokonania pobicia zrodził się już po dokonaniu dwóch wcześniejszych przestępstw. Dlatego zachowanie oskarżonych należało uznać za odrębny czyn zabroniony.
Wymiar kary
Przestępstwo pobicia z następstwem w postaci śmierci pokrzywdzonegoJ. Ł.charakteryzowało się najwyższym stopniem szkodliwości społecznej. Czyn zabroniony godził w najważniejsze dobra człowieka, jakim są życie i zdrowie. Czyn popełniony przez oskarżonych miał tragiczne i nieodwracalne skutki. Ponadto oskarżeni działali brutalnie wykorzystując nie tylko przewagę liczebną ale również słabość fizyczną pokrzywdzonego, który w żaden sposób nie był w stanie im się przeciwstawić. Pomimo tego oskarżeni bili pokrzywdzonego przez dłuższy czas i nie zaprzestali bicia także po wyprowadzeniu pokrzywdzonego z budynku na podwórze. O ich agresji świadczy także ilość i rodzaj stwierdzonych przez biegłych obrażeń ciała pokrzywdzonego.
Oskarżeni dokonali pobicia umyślnie. Nie mieli oni powodu aby pobićJ. Ł.. Nasilenie agresji skierowanej przeciwko starszemu człowiekowi pozwalało oskarżonym przewiedzieć, że ich zachowanie może spowodować jego śmierć. Wszystkie te okoliczności przemawiały na niekorzyść oskarżonych.
Na niekorzyść oskarżonych przemawiały tez ich właściwości osobiste.Ł. R.popełnił przestępstwo w warunkach recydywy pokreślonej wart. 64 § 1 k.k.Wykazał w ten sposób, że jest sprawcą niepoprawnym, i wysoce zdemoralizowanym.
WprawdzieT. K. (1)nie działał w warunkach określonych wart. 64 § 1 kk, jednakże także był wcześniej kilkakrotnie karany za przestępstwa umyślne - co Sąd potraktował jako okoliczność obciążającą przy wymiarze kary.
Ponadto obaj oskarżeni prowadzili nieustabilizowany tryb życia – nie mieli stałej pracy ani stałego miejsca zamieszkania, nadużywali alkoholu.
Jedyną okolicznością łagodzącą jest zachowanie oskarżonych po dokonaniu pobiciaJ. Ł.polegające na pozostawieniu pokrzywdzonego na chodniku w pobliżu ulicy, w miejscu widocznym dla innych osób, co miało doprowadzić do udzielenia pokrzywdzonemu pomocy. Okoliczności tej nie można jednak zanadto akcentować. Oskarżeni pomimo obiektywnie istniejącej możliwości wezwania pomocy lekarskiej nie uczynili tego, a ich zachowanie jedynie w niewielkim stopniu mogło się przyczynić do zapobiegnięcia śmierci pokrzywdzonego.
Wymierzając kary za czyn z punktu I aktu oskarżenia Sąd dokonał ich zróżnicowania uwzględniając stopień aktywności obu oskarżonych. ToT. K. (1)pierwszy zaatakowałJ. Ł., to on był bardziej agresywny. Sam przyznał, że niejako wpadł w szał i bił pokrzywdzonego przez dłuższy czas. Okoliczności powyższe przemawiały w ocenie Sądu za wymierzeniemT. K. (1)kary surowszej niżŁ. R..
W ocenie Sądu kary: 8 lat pozbawienia wolności wobecT. K. (1)i 7 lat pozbawienia wolności wobecŁ. R.są karami sprawiedliwymi czyli adekwatnymi do stopnia szkodliwości społecznej i zarazem takimi, których dolegliwość nie przekracza stopnia zawinienia.
Wymierzając kary za czyn z punkt II aktu oskarżenia po 1 roku pozbawienia wolności wobec obu oskarżonych Sąd uwzględnił niemal równe zaangażowanie obu sprawców, choć i w tym przypadku inicjatorem pobicia byłT. K. (1). Skutki pobiciaD. M.nie były tak drastyczne jak w przypadkuJ. Ł., jednakże również w tym przypadku szkodliwość społeczna czynu była duża a oskarżeni godzili w bardzo ważne dobro chronione prawem.
Wymierzając karę za ten czyn Sąd uwzględnił właściwości i warunki osobiste oskarżonych analogicznie jak w przypadku kary za czyn opisany w pkt. I.
WymierzającT. K. (1)bezwzględną karę pozbawienia wolności za czyn z punktu III aktu oskarżenia Sąd miał na względzie, iż również w tym przypadku oskarżony działał przeciw zdrowiu człowieka, które jest jedną z najważniejszych wartości. Popełnił przestępstwo posługując się narzędziem. Stopień szkodliwości społecznej czynu nie jest jednak znaczny ze względu na fakt, że oskarżony jedynie w niewielkim stopniu naruszył zdrowie pokrzywdzonej. Skutkiem przestępstwa były jedynie lekkie i szybko przemijające obrażenia ciała.
Oskarżony działał jednak umyślnie, a ponadto nie miał powodów aby atakować pokrzywdzoną, nie był z nią w konflikcie, nie był przez nią prowokowany.
Przy wymiarze wskazanych kar Sąd uwzględnił także okoliczności łagodzące – oskarżeni przyznali się do części czynów.T. K. (1)wyraził żal i skruchę z powodu śmierciJ. Ł..
Reasumując, wymierzone oskarżonym kary są, zdaniem Sądu, nie tylko adekwatne do stopnia szkodliwości społecznej popełnionych przez nich czynów, ale będą na oskarżonych oddziaływać wychowawczo i zarazem pozytywnie wpłyną na kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa. Kary w tym wymiarze – w szczególności za czyn z punktu I aktu oskarżenia - stanowią bowiem wyraz stanowczości Państwa w ochronie najcenniejszych dóbr jakimi są ludzkie życie i zdrowie.
Na mocyart. 85 kk,art. 86 § 1 kkSąd wymierzył oskarżonym za popełnione przestępstwa kary łączne w wymiarze: 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolnościT. K. (1)oraz 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolnościŁ. R.stosując przy wymiarze kar zasadę asperacji.
Wymierzając kary łączne Sąd uwzględnił ścisły związek czasowy popełnionych czynów a także naruszenie przez oskarżonych tych samych dóbr prawnych. Przestępstwa popełnione przez oskarżonych godziły w dobra osobiste różnych osób, co sprzeciwiało się zastosowaniu zasady absorpcji i jednocześnie przemawiało za zastosowaniem zasady asperacji. Za zastosowaniem tej zasady przemawiał również stopień demoralizacji każdego z oskarżonych. Ich głęboka demoralizacja wskazuje na potrzebę długotrwałego oddziaływania resocjalizacyjnego w warunkach izolacji od społeczeństwa.
OskarżonyT. K. (1)został zatrzymany w dniu 26 lipca 2013 r. zaśŁ. R.w dniu 31 lipca 2013 roku i od daty zatrzymania oskarżeni byli tymczasowo aresztowani przez całe postępowanie karne. Zgodnie zart. 63 k.k.Sąd zaliczył oskarżonym na poczet kary okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.
Rozstrzygnięcie o kosztach
O kosztach obrony z urzędu orzeczono na podstawie§ 14 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tj.Dz.U.2013.461).
Mając na uwadze okoliczność, iż oskarżeni nie mieli stałego zatrudnienia i nie posiadają majątku Sąd zwolnił ich od ponoszenia kosztów sądowych w oparciu oart. 624 § 1 k.p.k.