Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 312/14
Data wyroku: 2014-10-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Mrozik-Sztykiel, Paweł Rysiński, del) Przemysław Filipkowski
Słowa kluczowe: Odszkodowanie Za Niesłuszne Skazanie, Tymczasowe Aresztowanie Lub Zatrzymanie
Podstawa prawna: art.552§4 kpk

Sygn.akt.II AKa 312/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 października 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie w Wydziale II Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSA Maria Mrozik-Sztykiel /spr/
Sędziowie: SSA Paweł Rysiński
SO(del) Przemysław Filipkowski
Protokolant: st.sekr.sąd. Marzena Brzozowska
przy udziale prokuratora Jacka Pergałowskiego
po rozpoznaniu w dniu 28 października 2014 r.
sprawy  z wnioskuA. B.
o zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie
z powodu apelacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie
z dnia 5 czerwca 2014r. sygn. V Ko 471/13
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;
kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
A. B.w dniu 11 października 2014 r. złożył do Sądu Okręgowego w Warszawie wniosek o zasądzenie na jego rzecz zadośćuczynienia w kwocie 20.000zł. z tytułu niewątpliwie niesłusznego zatrzymania w okresie 28 luty – 1 marca 2010 r. Wobec wnioskodawcy w dniu 29 sierpnia 2013 r. zapadł wyrok uniewinniający, a wcześniej na skutek zażalenia na zatrzymanie zostało ono uznane za prawidłowe, zasadne i legalne
Na rozprawie przed Sądem Okręgowym w Warszawie prokurator podniósł zarzut przedawnienia wobec upływu terminu określonego wart. 555 kpk.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga wyrokiem z dnia 5 czerwca 2014 r. . sygn. V Ko 471/13 wniosekA. B.oddalił.
Apelację od tego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawcy zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na tym, że Sąd I instancji nie przyjął, jakoby względy społeczne oraz zasady sprawiedliwości przemawiały za potrzebą uznania, iż wnioskodawca powinien skorzystać zart. 552 § 4 kpktraktującego o zadośćuczynieniu za niesłuszne tymczasowe aresztowanie, pomimo upływu terminu, o którym mowa wart. 555 kpk.
W konkluzji skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie zadośćuczynienia dla wnioskodawcy od Skarbu Państwa zgodnie z wniesionym wnioskiem ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja jest oczywiście bezzasadna.
Bezspornym w sprawie jest, że wnioskodawcaA. B.wniosek o zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie złożył do Sądu Okręgowego w Warszawie po upływie ponad 3 lat i 7 miesięcy od daty zwolnienia z zatrzymania. Nie może więc budzić wątpliwości, iż przedmiotowy wniosek został złożony po upływie okresu określonego wart. 555 kpk, co dawało prokuratorowi prawo do podniesienia zarzutu przedawnienia.
Nie można podzielić zarzutu apelacji jakoby uwzględnienie przez Sąd Okręgowy podniesionego przez prokuratora zarzutu przedawnienia było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, a tym samym, aby doszło do obrazyart. 5 kc.Sąd ten, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, miał na uwadze powyższe, uwzględnił ujawnione w sprawie okoliczności, poddał je ocenie i wykazał jakie powody i dlaczego nie pozwoliły na uznanie zgłoszonego przez prokuratora zarzutu przedawnienia za sprzeczny z zasadami współżycia społecznego.
Apelacja nie przedstawiła argumentów, które uzasadniałyby przeciwne stanowisko w powyższym zakresie, tym bardziej, że nie wykazała, aby po stronie wnioskodawcy zachodziły okoliczności usprawiedliwiające tak znaczne opóźnienie w złożeniu wniosku, chociaż przywołuje w tym zakresie jeden z wyroków Sądu Najwyższego. Prowadzenie przez skarżącego rozważań co by było gdyby wnioskodawca złożył wniosek w terminie jest nie tylko bezprzedmiotowym argumentem, ale również potwierdzającym znajomość terminu w dochodzeniu przedmiotowego zadośćuczynienia.
Reasumując – apelacja nie wykazała aby stanowisko Sądu Okręgowego wyrażone w zaskarżonym wyroku było obarczone błędem, aby naruszało przepisart. 5 kc, tym bardziej, iż upływu terminu przewidzianego wart. 555 kpknie usprawiedliwiają żadne wyjątkowe okoliczności leżące po stronie wnioskodawcy.
Podnieść trzeba, że wnioskodawca dochodzący roszczeń powinien to czynić stosownie do całości norm prawnych zawartych wkodeksie postępowania karnego, a więc nie tylko norm określających przesłanki dochodzonego roszczenia, ale także określających termin, tym bardziej, że z niezakwestionowanych skutecznie ustaleń Sądu Okręgowego nie wynika, aby nie miał ku temu obiektywnej możliwości.
W związku z powyższym i mając na uwadze dotychczasowe orzecznictwo, w tym uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 1997r. (OSNKW 1997/3-4/18) należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż podniesiony przez prokuratora zarzut przedawnienia nie godzi w społeczne i prawne racje oraz w funkcję instytucji zadośćuczynienia, a powoływane w apelacji okoliczności nie mogą być uznane za usprawiedliwioną przyczynę niedochowania przezA. B.terminu do złożeniu przedmiotowego wniosku.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na mocyart. 437 § 1 kpkart. 554 § 2 kpkorzekł jak w wyroku.