Sąd Okręgowy w Legnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 58/14
Data wyroku: 2014-03-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Pratkowiecki, Włodzimierz Przysłupski, Lech Mużyło
Słowa kluczowe: Zeznania świadków
Podstawa prawna: art. 183 § 1 k.p.k.
Teza: Świadek nie może uchylić się od odpowiedzi na pytanie powołując się na art. 183 § 1 k.p.k. jeśli owo pytanie dotyczy wyłącznie okoliczności popełnienia przestępstwa, za które w odrębnym procesie świadek ten został już prawomocnie skazany, a jednocześnie nie zachodzi obawa, że udzielenie odpowiedzi mogłoby narazić na odpowiedzialność karną osobę mu najbliższą.

Sygn. akt IV Ka 58/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 marca 2014 r.

Sąd Okręgowy w Legnicy - IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący:

SSO Lech Mużyło

Sędziowie

SSO Paweł Pratkowiecki (spr.)
SSO Włodzimierz Przysłupski

Protokolant

stażysta Łukasz Kochmański

przy udziale Mariusza Zielińskiego
Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Legnicy
po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2014 r.
T. W.(W.),P. F.(F.),A. I.(I.),M. W.(W.),K. P.,R. G.(G.),Z. O.(O.),J. P.(P.)
oskarżonych o przestępstwo zart. 284 § 2 k.k.i inne
na skutek apelacji wniesionej przez Prokuratora Okręgowego w Poznaniui obrońców oskarżonychA. I.iK. P.
od wyroku Sądu Rejonowego w Głogowie
z dnia 14 czerwca 2013 r. sygn. akt II K 16/08

zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonychK. P.iA. I.uchyla i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Głogowie do ponownego rozpoznania;
zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoJ. P.utrzymuje w mocy;
zaskarżony wyrok wobec oskarżonychM. W.iR. G.zmienia w ten sposób, że z kwalifikacji prawnej oraz podstawy skazania czynów opisanych odpowiednio wpkt. XIII i XIXczęści dyspozytywnej eliminujeart. 294 § 1 k.k.;
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
zwalnia oskarżonychM. W.iR. G.od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zaś w zakresie apelacji Prokuratora dotyczącejJ. P.,T. W.,P. F.iZ. O.kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IV Ka 58/14

UZASADNIENIE
OskarżonaT. W.stanęła pod zarzutem popełnienia przestępstwa zart. 284 § 2 k.k.iart. 273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 295 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.oraz przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.iart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k., które zostały opisane w punktach I i II części wstępnej zaskarżonego wyroku.
OskarżonyP. F.stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k., przestępstwa zart. 291 k.k., przestępstwa zart. 271 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.oraz przestępstwa zart. 286 § 1 k.k., które zostały opisane w punkcie III, IV, V i VI części wstępnej zaskarżonego wyroku.
OskarżonyA. I.stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.opisanego w punkcie VII części wstępnej zaskarżonego wyroku.
OskarżonyM. W.stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa zart. 270 § 1 k.k.iart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k., które zostały opisane w punktach VIII i IX części wstępnej zaskarżonego wyroku.
OskarżonaK. P.stanęła pod zarzutem popełnienia przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.iart. 12 k.k.opisanego w punkcie X części wstępnej zaskarżonego wyroku.
OskarżonyR. G.stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.opisanego w punkcie XI części wstępnej zaskarżonego wyroku.
OskarżonyZ. O.stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.iart. 12 k.k.opisanego w punkcie XIII części wstępnej zaskarżonego wyroku.
OskarżonyJ. P.stanął pod zarzutem popełnienia przestępstwa zart. 292 § 1 k.k.opisanego w punkcie XIV części wstępnej zaskarżonego wyroku.
Sąd Rejonowy w Głogowie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2013 r. w sprawie sygn. akt II K 16/08:

I
oskarżonąT. W.uznał za winną popełnienia czynu zarzucanego jej w punkcie I aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 12 k.k.wymierzył jej karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

II
oskarżonąT. W.uznał za winną popełnienia czynu zarzucanego jej w punkcie II aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 1 § 3 k.k.w zw. zart. 12 k.k.wymierzył jej karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzeczone kary połączył i wymierzył oskarżonejT. W.karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.wykonanie wymierzonej oskarżonejT. W.kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 5 (pięciu) lat;

V
oskarżonegoP. F.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie III aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

VI
oskarżonegoP. F.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VI aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 291 § 1 k.k.wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

VII
oskarżonegoP. F.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie V aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 271 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

VIII
oskarżonegoP. F.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VI aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

IX
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzeczone kary połączył i wymierzył oskarżonemuP. F.karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

X
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.wykonanie wymierzonej oskarżonemuP. F.kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 5 (pięciu) lat;

XI
oskarżonegoA. I.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VII aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw.art. 12 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XII
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.wykonanie wymierzonej oskarżonemuA. I.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 5 (pięciu) lat;

XIII
oskarżonegoM. W.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VIII aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XIV
oskarżonegoM. W.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie IX aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 294 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (miesięcy) pozbawienia wolności;

XV
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzeczone kary połączył i wymierzył oskarżonemuM. W.karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

XVI
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.wykonanie wymierzonej oskarżonemuM. W.kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza tytułem próby na okres 5 (pięciu) lat,

XVII
oskarżonąK. P.uznał za winną popełnienia czynu zarzucanego jej w punkcie X aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.wymierzył jej karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XVIII
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.wykonanie wymierzonej oskarżonejK. P.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 5 (pięciu) lat,

XIX
oskarżonegoR. G.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XI aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XX
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.wykonanie wymierzonej oskarżonemuR. G.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 5 (pięciu) lat;

XXI
oskarżonegoZ. O.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XIII aktu oskarżenia i za to na podstawieart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXII
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.wykonanie wymierzonej oskarżonemuZ. O.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza tytułem próby na okres 5 (pięciu) lat;

XXIII
oskarżonegoJ. P.uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XIV aktu oskarżenia;

XXIV
na podstawieart. 624 k.p.k.zwolnił oskarżonychT. W.,P. F.,A. I.,M. W.,K. P.,R. G.iZ. O.od kosztów postępowania i nie wymierzył im opłat, a w części uniewinniającej oskarżonegoJ. P.kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.

Powyższy wyrok zaskarżyli obrońcy oskarżonychA. I.iK. P.oraz na niekorzyść wszystkich oskarżonych Prokurator Okręgowy w Poznaniu.
Obrońca oskarżonejK. P.zaskarżył wyrok w całości odnośnie tej oskarżonej i stawiając zarzut obrazy przepisów postępowania i błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, które to uchybienia mogły mieć wpływ na treść orzeczenia oraz zarzut obrazy prawa materialnego, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoA. I.zaskarżył wyrok w całości odnośnie tego oskarżonego i stawiając zarzuty obrazy prawa materialnego oraz obrazy prawa procesowego i błędu w ustaleniach faktycznych, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Prokurator zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść wszystkich oskarżonych i stawiając zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i obrazy prawa procesowego, które to uchybienia mogły mieć wpływ na treść orzeczenia oraz zarzut rażącej niewspółmierności kary, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku wobec wszystkich oskarżonych i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Co do apelacji obrońcy oskarżonejK. P.(K.), to rację ma skarżący utrzymując, że w odniesieniu do tej oskarżonej w sprawie doszło do uchybienia procesowego, które miało postać bezwzględnego powodu odwoławczego zart. 439 §1 pkt. 11 k.p.k.Rzeczywiście bowiem podczas przesłuchania na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2009 r. (k-5755) oskarżona poinformowała Sąd o zmianie miejsca swego pobytu i zamieszkania, co obligowało do doręczenia jej dalszej korespondencji, a tym samym zawiadomienia o terminie kolejnych rozpraw, właśnie na ów nowy adres. Tymczasem Sąd Rejonowy wymogu tego nie spełnił, a ściślej zawiadomienie o terminie rozprawy przesłał dla oskarżonej na nowy adres (wB.) tylko jeden raz, tzn. na rozprawę wyznaczoną na dzień 19.02.2010 r. (k-5806). Wszystkie pozostałe zawiadomienia Sąd Rejonowy wysyłał dla oskarżonejK. P.na adres już nieaktualny (wL.), co wynika wprost z treści niepodjętej korespondencji (k-5834, 5892, 5918, 5948, 5974, 5992, 6016, 6056, 6101, 6143, 6170, 6196, 6228, 6250, 6267, 6330, 6379 oraz 6422).
Przynajmniej część wskazanych wyżej rozpraw, o których oskarżonaK. P.nie była prawidłowo zawiadomiona, obejmowała postępowanie dowodowe, które w sposób bezpośredni dotyczyło postawionego jej zarzutu.
Opisana wyżej sytuacja stanowiła bezwzględny powód odwoławczy zart. 439 § 1 pkt. 11 k.p.k.Postępowanie toczyło się bowiem w trybie zwykłym, a zatem zgodnie z treściąart. 374 § 1 k.p.k.obecność oskarżonej na rozprawie była obowiązkowa, zaś kontynuowanie rozprawy pod jej nieobecność możliwe było tylko w sytuacjach ściśle wskazanych w przepisach procedury. Do takich należy m.in.art. 376 § 2 k.p.k., który wymaga jednak, by oskarżony był zawiadomiony o terminie rozprawy. Z przyczyn wskazanych wyżej nie można przyjąć, że oskarżonaK. P.była zawiadomiona o rozprawach, które odbyły się po dniu 19 lutego 2010 r.
Mając to wszystko na względzie zaskarżony wyrok wobec oskarżonejK. P.(K.) należało uchylić i jej sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Głogowie do ponownego rozpoznania. Co przy tym istotne, wskazaniu tego Sądu jako sądu pierwszej instancji właściwego do ponownego rozpoznania sprawy, nie sprzeciwia się fakt, że oskarżonej postawiono zarzut kwalifikowany jako przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 §1 k.k.. Zaproponowana w zarzucie kwalifikacja prawna, po zmianachkodeksu karnegodokonanych nowelizacją z dnia 8 czerwca 2010 r. oraz przy uwzględnieniu treściart. 4 § 1 k.k., nie przystaje bowiem do opisu zarzucanego oskarżonej czynu. W chwili obecnej popełnienie przestępstwa oszustwa w odniesieniu do mienia o wartości mniejszej niż 200.000 zł, nie może być uznane za wyczerpujące znamiona wskazane wart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 115 § 5 k.k.
Przenosząc te uwagi na gruntart. 24 i 25 k.p.k.należy zatem stwierdzić, że do właściwości rzeczowej Sądu Okręgowego należą tylko te czyny, które mieszczą się w katalogu wskazanym wart. 25 k.p.k.w chwili ich popełnienia i nie utraciły tego statusu w dacie badania kwestii właściwości. A sąd odwoławczy na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.badał kwestię, który sąd jest właściwy do ponownego rozpoznania sprawy oskarżonejK. P.w dniu swojego orzekania, tj. w dniu 6 marca 2014 r. Nie może być wątpliwości, że w tej dacie i w chwili obecnej właściwym do rozpoznania sprawy jest Sąd Rejonowy, bo zarzucony oskarżonej czyn, z przyczyn omówionych wcześniej nie może być kwalifikowany z zastosowaniemart. 294 § 1 k.k.Jest tak dlatego, że o właściwości rzeczowej sądu decyduje opis czynu i jego znamiona, a nie prawidłowa bądź nieprawidłowa kwalifikacja prawna przyjęta w akcie oskarżenia lub wyroku, który podlega następnie uchyleniu (por. m.in. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2012 r. sygn. I KZP 25/12, OSNKW 2013/5/37 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. IV KK 351/12, OSNKW 2013/8/69).
Reasumując, sądem pierwszej instancji rzeczowo właściwym do ponownego rozpoznania sprawy oskarżonejK. P.jest Sąd Rejonowy w Głogowie, który w przyszłości, mając na względzie treśćart. 4 § 1 k.k., na wypadek uznania winy i sprawstwa oskarżonej, dokona odpowiedniej modyfikacji kwalifikacji prawnej zaproponowanej w zarzucie aktu oskarżenia.
Co do apelacji obrońcy oskarżonegoA. I.:
Trafnie podnosi skarżący, że Sąd Rejonowy nie dokonał odpowiednio wnikliwej oceny materiału dowodowego, który ściśle łączy się z postawionym oskarżonemu zarzutem. Sąd pierwszej instancji poprzestał w tym zakresie na stwierdzeniu, że oskarżony w konsekwencji przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił okoliczności, w jakich doszło do wyłudzenia paliwa odfirmy (...). Rzecz jednak tym, że taka deklaracja Sądu Rejonowego pozostaje w sprzeczności z treścią przesłuchań oskarżonego oraz pomija wymowę innych dowodów. To prawda, że w toku postępowania przygotowawczego oskarżonyA. I.w pewnym momencie, po uprzednich zaprzeczeniach, formalnie przyznał się do popełniania zarzucanego mu czynu, lecz owo przyznanie nie było nigdy opatrzone żadnym konkretnym wyjaśnieniem okoliczności dotyczących popełnienia przestępstwa. Wręcz przeciwnie, zwłaszcza podczas rozprawy głównej oskarżony odwołał wspomniane „przyznanie” i zaprzeczył aby miał świadomość dokonania oszustwa (k-5732). Co przy tym szczególnie istotne, wyjaśnienia oskarżonego znajdują pewne wsparcie w wypowiedziach współoskarżonegoM. W., który przyznał, iż na trzech fakturach, wymienionych w zarzucie postawionymA. I., to on (M. W.) podrobił podpisy rzekomo nakreślone tam przezA. I.(k-64, 65, 70, 71 „teczki osobowej”M. W.)
Niestety Sąd Rejonowy opisaną powyżej sytuację pominął całkowitym milczeniem. Trudno zatem ustalić, na jakiej podstawie i w oparciu o jakie dowody sąd pierwszej instancji uznał, że oskarżony pozostawał w porozumieniu z innymi osobami i swym zamiarem obejmował wyłudzenie paliwa, którego dotyczyły wspomniane faktury. Ani lektura akt, ani zwłaszcza pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie dają żadnej odpowiedzi na tak postawione pytanie.
Wydaje się, iż w realiach niniejszej sprawy niezbędne jest wyjaśnienie, jaki był udział oskarżonegoA. I.w procederze wyłudzenia paliwa, w tym odniesienie się do faktu, że podpisy na spornych fakturach zostały podrobione przez inną osobę. W tym zakresie Sąd Rejonowy raz jeszcze powinien przesłuchać oskarżonego oraz rozważyć potrzebę przesłuchania w charakterze świadkaM. W.iM. P.. Ten ostatni świadek w prawdzie odmówił składania zeznań (k-6382), ale okoliczność na którą się wówczas powołał nie odnosi się przecież doA. I.. Postawiony temu oskarżonemu zarzut nie ma bowiem żadnego związku z oskarżonymP. F., a tym samym brak jest przeszkód, by na tę okoliczność przesłuchać świadkaM. P.. Co istotne, świadek ten nie może się również powołać na treśćart. 183 § 1 k.p.k., gdyż już w roku 2011 uprawomocnił się wobec niego wyrok skazujący za udział w popełnieniu przestępstwa, które jest obecnie przedmiotem zarzutu postawionego oskarżonemuA. I.(wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu, k-6188 - 6190, zarzut z punktu X i punktu 4 części dyspozytywnej).
Świadek nie może bowiem uchylić się od odpowiedzi na pytania powołując się naart. 183 § 1 k.p.k., jeśli owo pytanie dotyczy wyłącznie okoliczności popełnienia przestępstwa, za które w odrębnym procesie świadek ten został już prawomocnie skazany, a jednocześnie nie zachodzi obawa, że udzielenie odpowiedzi mogłoby narazić na odpowiedzialność karną osobę mu najbliższą.
Przesłuchując wskazane wyżej osoby (M. W.,M. P.) należy wprost zadać pytanie o to, czy, a jeśli tak, to jakie porozumienie i „układ” istnieć miały pomiędzy nimi a oskarżonymA. I.co do wyłudzenia paliwa zfirmy (...). Należy również ocenić wymowę dowodów w postaci dokumentów (trzech faktur wskazanych w akcie oskarżenia) oraz odnieść się do zaprezentowanej w tym zakresie postawy oskarżonego, który dopiero później, już po rozporządzeniu mieniem przez pokrzywdzonego, podpisać miał osobiście owe faktury. Koniecznie jest wyjaśnienie dlaczego tak się stało oraz czy oskarżony rzeczywiście swym zamiarem obejmował działanie innych osób, które zajmowały się wyłudzaniem paliwa.
Z wszystkich tych przyczyn zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonegoA. I.uchylono i w tym zakresie sprawę przekazano Sądowi Rejonowemu w Głogowie do ponownego rozpoznania, kierując się w kwestii właściwości rzeczowej tymi samymi uwagami, które dotyczyły sprawyK. P..
Wracając jeszcze do oskarżonejK. P.(K.) należy wskazać, że również i w odniesieniu do postawionego jej zarzutu Sąd Rejonowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy, podejmując próbę przesłuchania świadkaM. P., winien wypytać go o okoliczności dotyczące istnienia porozumienia co do wyłudzania paliwa na szkodęfirmy (...).
Rozpoznając ponownie sprawę oskarżonychK. P.(K.) orazA. I.Sąd Rejonowy poza wykonaniem czynności zaleconych przez sąd odwoławczy, pozostałe bezpośrednie postępowanie dowodowe powinien ograniczyć do minimum, uwzględniając w tym zakresie dyspozycjąart. 442 § 2 k.p.k.
Co do apelacji Prokuratora:
Wszystkie wyartykułowane przez oskarżyciela publicznego zarzuty okazały się chybione.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że argumenty i wnioski apelacji Prokuratora skierowanej przeciwko rozstrzygnięciu jakie zapadło wobecJ. P.pomijając fakt, że karalność postawionemu temu oskarżonemu zarzutu ustała najpóźniej w roku 2011. Wynika to wprost z treściart. 101 § 1 pkt. 4 k.k.iart. 102 k.k.. Oskarżony stanął bowiem pod zarzutem występku zart. 292 § 1 k.k.(paserstwo nieumyślne), który popełniony miał być w styczniu 2001 roku. W tej sytuacji żądanie apelującego, aby uchylić zaskarżony wyrok i sprawęJ. P.przekazać do ponownego rozpoznania, jawi się jako oczywiście bezzasadne.
Co ważne, sąd odwoławczy nie mógł również z urzędu uchylić zaskarżonego wyroku we wspomnianym zakresie i na podstawieart. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.umorzyć postępowania, gdyż takiemu rozstrzygnięciu sprzeciwia sięart. 439 § 2 k.p.k.. OskarżonyJ. P.został bowiem uniewinniony od postawionego zarzutu, a tym samym wydanie orzeczenia umarzającego postępowanie w oparciu o wspomnianą wcześniej przesłankę odbyłoby się na jego niekorzyść.
Bezzasadne są również pozostałe zarzuty apelacji Prokuratora.
Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że orzeczone wobec wszystkich oskarżonych kary raziły swą łagodnością. Taka teza pozostaje w oderwaniu od oceny stopnia społecznej szkodliwości czynów oraz stopnia zawinienia oskarżonych, na który niewątpliwie miały wpływ okoliczności dotyczące udziału w procederze wyłudzania paliw innej osoby, tj.M. P.. Nie sposób również nie dostrzec, że od popełnienia przypisanych oskarżonym przestępstw minęło ponad 12 lat, a okoliczność ta nie była zawiniona przez oskarżonych, lecz wynikała ze sposobu prowadzenia postępowania, najpierw przez Prokuratora, a później Sąd Rejonowy.
Chybione są również zarzuty apelacji Prokuratora wskazujące rzekomą obrazęart. 213 § 1 k.p.k.iart. 424 k.p.k.Sąd Rejonowy dysponował bowiem wystarczającą ilością danych niezbędnych do ukształtowania orzeczenia o karze, które następnie w sposób możliwy do zaakceptowania omówione zostało w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Wykorzystując zakres podmiotowy apelacji Prokuratora, która dotyczyła wszystkich oskarżonych, sąd odwoławczy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonychM. W.iR. G.w zakresie czynów przypisanych im w punktach odpowiednio XIII i XIX części dyspozytywnej. Z przyczyn wskazanych już wcześniej, mając na względzie treśćart. 4 § 1 k.k.oraz zmianę przepisówkodeksu karnegodokonaną w dniu 8 czerwca 2010 r., brak było bowiem podstaw do kwalifikowania tych przestępstw z zastosowaniemart. 294 § 1 k.k.Okoliczność tę dostrzegł zresztą również i Sąd Rejonowy, który w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyznał, iż przez przeoczenie nie dokonał stosownej zmiany w kwalifikacji prawnej wspomnianych występków.
Z wszystkich omówionych przyczyn Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku, a o kosztach procesu za postępowanie odwoławcze rozstrzygnął na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.kierując się względami słuszności (oskarżeniM. W.iR. G.) oraz w pozostałym zakresie na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.