Sąd Okręgowy w Legnicy
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V Pa 73/14
Data wyroku: 2014-09-05 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Regina Stępień, Teresa Przybyłko, Mirosława Molenda-Migdalewicz
Słowa kluczowe: Wznowienie Postępowania
Podstawa prawna: art. 410 § 1 w zw. z art. 403 § 1 kpc

Sygn. akt VPa 73/14

POSTANOWIENIE

Dnia 5 września 2014 roku
Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Mirosława Molenda - Migdalewicz (spr.)
Sędziowie: SSO Regina Stępień
SSO Teresa Przybyłko
Protokolant:Ewa Sawiak
na rozprawie rozpoznał sprawę
z powództwaW. B.

    przeciwko(...)Spółce Akcyjnej Oddział wL.

oprzywrócenie do pracy
w przedmiocie skargipowodaW. B.o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy
z dnia14 lutego 2013 roku
sygn. aktVPa 11/13

postanawia:

I
odrzucić skargę,

II
zasądzić od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

UZASADNIENIE
W dniu 26 maja 2014 r.W. B.wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 14 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt V Pa 11/13.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że wyrokiem z dnia 14 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt V Pa 11/13 Sąd Okręgowy Legnicy zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 20 listopada 2012 r. w sprawie o sygn. akt IV P 476/11 w ten sposób, że oddalił powództwo skarżącego skierowane przeciwko(...) S.A.Oddział wL.o przywrócenie do pracy. Powyższe orzeczenie zapadło w wyniku konstatacji, żeW. B., wiedząc o zamiarach innego pracownika strony pozwanej,A. P.nie zawiadomił swoich przełożonych o grożącym im niebezpieczeństwie, a w konsekwencji dopuścił się rażącego naruszenia obowiązków pracowniczych. Powód zauważył, że powyższe ustalenia Sąd Okręgowy poczynił głównie w oparciu o treść zeznań złożonych przez niego w toku postępowania przygotowawczego, jakie toczyło się w sprawie 1 Ds. 423/11, pomijając część zeznań złożonych przez niego w postępowaniu sądowym i uznanych za niewiarygodne. Tymczasem, w toku postępowania przygotowawczegoW. B.narażony był na duży stres, co wpłynęło na treść jego zeznań, które zostały dodatkowo zniekształcone w protokole przesłuchania. Powyższe potwierdziła treść wyroku Sądu Rejonowego w Głogowie z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie o sygn. akt II K 1960/12, w którym powód został uniewinniony od zarzucanego mu czynu polegającego na tym, że w dniu 4 czerwca 2011 r. wG., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc uprzedzonym o odpowiedzialności karnej grożącej za składanie fałszywych zeznań, dwukrotnie składając zeznania mające służyć za dowód w toczącym się postępowaniu karnym oznaczonym sygnaturą 1 Ds. 432/11, zeznał nieprawdę twierdząc, że przeprowadził tylko jedną rozmowę zA. K.związaną z pobiciemA. M., oraz że o pobiciuA. M.dowiedział się od funkcjonariuszy policji, jak też zataił informacje o rozmowie zA. P.na temat tego pobicia, podczas gdy w czasie przesłuchania w dniu 5 czerwca 2011 r., 26 stycznia 2012 r. oraz 29 marca 2012 r. zeznał odmiennie, opisując rozmowy prowadzone zA. K.iA. P.dotyczące pobicia oraz uzyskane od nich informacje. Orzeczenie to, zdaniem skarżącego, stanowiło podstawę do wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 14 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt V Pa 11/13.
W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania(...) S.A.Oddział wL.wniósł o jej odrzucenie.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę strona pozwana wskazała, że – wbrew twierdzeniom powoda – brak jest podstaw zart. 403 §2 kpcdo wznowienia postępowania, którego dotyczy przedmiotowa skarga. Nie zaistniała bowiem okoliczność „wykrycia środka dowodowego, który miałby wpływ na wynik sprawy”. Takim środkiem dowodowym – według strony pozwanej – nie jest wyrok Sądu Rejonowego w Głogowie z dnia 21 listopada 203 roku, sygn. akt IIK 1960/12, uniewinniającyW. B.od czynu zart. 233 §1 kkw zw. zart. 12 kk, który jest prawomocny po wydaniu w dniu 27 lutego 2014 roku przez Sąd Okręgowy w Legnicy wyroku w sprawie IVKa 51/14, w którym rozpoznano apelację oskarżyciela publicznego od wyroku sądu I instancji.
Ponadto strona pozwana podniosła zarzut naruszeniaart. 407 §1 kpc, bowiem skarga o wznowienie postępowania wniesiona została w dniu 26 maja 2014 roku, przy błędnym oznaczeniu przez skarżącego początku terminu – z powołanego wyżej przepisu – na dzień 27 lutego 2014 roku, tj. na datę wydania wyroku przez sąd II instancji.
Zdaniem strony pozwanej termin trzymiesięczny określony wart. 407 §1 kpcwinien być liczony od daty wyroku karnego wydanego przez sąd I instancji tj. od 21 listopada 2013 roku.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Wyrokiem z dnia 20 listopada 2012 r. w sprawie o sygn. akt IV P 476/11 Sąd Rejonowy w Legnicy przywróciłW. B.do pracy u strony pozwanej(...) S.A.Oddział wL.na dotychczasowych warunkach pracy. Z pisemnych motywów tego orzeczenia wynikało, że powód był zatrudniony u strony pozwanej wraz zA. P., który na przełomie 2010 r. i 2011 r. informował współpracowników, iż zamierza podjąć działania mające na celu zastraszenie dyrektorów spółki.W. B.nigdy nie dał jednak do zrozumieniaA. P., że podziela jego zamiary i że chce w nich w jakikolwiek sposób uczestniczyć, a gdy nabrał przekonania, że niebezpieczeństwo pobicia dyrektorów może być realne - postanowił ich ostrzec w sposób uznany za najbardziej odpowiedni, tj. anonimowo poprzez wiadomości sms. Ostrzeżenia te zostały jednak zbagatelizowane, zaś w połowie kwietnia 2011 r.A. P.upozorował wobec powoda odstąpienie od realizacji zamiaru zastraszenia przełożonych mimo podjęcia przygotowań do popełnienia tego czynu. Od tej chwiliW. B.zwolniony był z podejmowania jakichkolwiek działań zmierzających do ochrony zagrożonych wcześniejA. M.orazM. N.. Zdaniem Sądu I instancji, powyższe okoliczności zadecydowały o tym, żeW. B.nie sposób było przypisać rażącego naruszenia obowiązków pracowniczych, uzasadniające zastosowanieart. 52 k.p.Z treści uzasadnienia wyroku wynikało ponadto, że oceniając zeznania powoda Sąd Rejonowy uznał, że zarówno te złożone w karnym postępowaniu przygotowawczym oraz w rozpoznanej sprawie były konsekwentne i logiczne, a nadto znajdowały potwierdzenie i uzupełnienie również w innych dowodach zgromadzonych w toku postępowania.
Rozpoznając apelację strony pozwanej - wyrokiem z dnia 14 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt V Pa 11/13 Sąd Okręgowy w Legnicy zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 20 listopada 2012 r. w sprawie o sygn. akt IV P 476/11w ten sposób, że oddalił powództwoW. B.skierowane przeciwko(...) S.A.Oddział wL.o przywrócenie do pracy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w wyniku konstatacji, że powód od marca 2011 r. wiedział o tym, żeA. P.dąży do zlecenia komuś pobicia dyrektorów spółki i nie zaniechał wykonania tej czynności, a posiadając powyższe informacje nie zawiadomił o planowanym przestępstwie organów ścigania, pracodawcy, bezpośredniego przełożonego ani osób, których życie i zdrowie znajdowało się w niebezpieczeństwie i zaniechanie to przyczyniło się do tego, że w dniu 3 czerwca 2011 r.A. M.został dotkliwie pobity przez osoby nakłonione do tego przezA. P.. W konsekwencji Sąd Okręgowy uznał za uzasadnione wskazane w treści apelacji strony pozwanej zarzuty dotyczące m.in. nie rozważenia przez Sąd Rejonowy treści dopuszczonych jako dowody protokołów przesłuchańW. B.przy ocenie wiarygodności innych dowodów zebranych w sprawie oraz dokonania ustaleń wyłącznie w oparciu o zeznania złożone w postępowaniu toczącym się w postępowaniu sądowym bez uwzględnienia licznych sprzeczności w porównaniu z zeznaniami składanymi w postępowaniu przygotowawczym. Sąd Odwoławczy przyjął, że treść przesłuchania powoda z postępowania sądowego należało uznać za wiarygodną jedynie częściowo, tj. w zakresie w jakim była ona zgodna z treścią ich zeznań złożonych w toku postępowania przygotowawczego (która wskazywała, że w marcu 2011 r. powód miał świadomość, żeA. P.nie zaniechał realizacji planu pobicia dyrektorów), bezpośrednio po pobiciuA. M., zaś różnice i sprzeczności zawarte w treści przesłuchania przeprowadzonego ponad rok później w toku postępowania sądowego stanowią jedynie przyjętą przez powoda linię obrony.
Od powyższego wyroku została złożona skarga kasacyjna.
Postanowieniem z dnia 24 października 2013 r. w sprawie II PK 137/13 Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnejW. B.od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 14 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt V Pa 11/13 przy stwierdzeniu, że wiosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie nie spełniają wymagań stawianych temu nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia.

Dowód:

akta sprawy IVP 476/11: wyrok Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 20.11.2012r. wraz z uzasadnieniem, k. 389-395; wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 14.02.2013r. wraz z uzasadnieniem, k. 450-461; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24.10.2013r. wraz z uzasadnieniem, k. 505-513.
Wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie o sygn. akt II K 1960/12 Sąd Rejonowy w Głogowie uniewinniłW. B.od popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 233 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.polegającego na tym, że w dniu 4 czerwca 2011 r.G., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc uprzedzonym o odpowiedzialności karnej grożącej za składanie fałszywych zeznań, dwukrotnie składając zeznania mające służyć za dowód w toczącym się postępowaniu karnym oznaczonym sygnaturą 1 Ds. 432/11, zeznał nieprawdę twierdząc, że przeprowadził tylko jedną rozmowę zA. K.związaną z pobiciemA. M., oraz że o pobiciuA. M.dowiedział się od funkcjonariuszy policji, jak też zataił informacje o rozmowie zA. P.na temat tego pobicia, podczas gdy w czasie przesłuchania w dniu 5 czerwca 2011 r., 26 stycznia 2012 r. oraz 29 marca 2012 r. zeznał odmiennie, opisując rozmowy prowadzone zA. K.iA. P.dotyczące pobicia oraz uzyskane od nich informacje.
Wyrokiem z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie o sygn. akt IV Ka 51/14 Sąd Okręgowy w Legnicy utrzymał w mocy wyrok Sąd Rejonowego w Głogowie z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie o sygn. akt II K 1960/12.
/okoliczności bezsporne/
Sąd zważył, co następuje:
SkargaW. B.o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 14 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt V Pa 11/13 podlegała odrzuceniu.
Na wstępie wskazać należy, iż Sąd nie podzielił stanowiska strony pozwanej w zakresie naruszenia przez powoda trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania.
Zdaniem Sądu powód zachował termin określony wart. 407 §1 kpc. Jako podstawę skargi o wznowienie postępowania wskazano „wykrycie środka dowodowego mającego wpływ na wynik sprawy”. Zdaniem skarżącego był nim wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 27 lutego 2014 roku, sygn.. akt IVKa 51/14, na mocy którego utrzymany został w mocy wyroku sądu I instancji uniewinniającyW. B.od zarzutu popełnienia czynu zart. 233 §1 kkw zw. zart. 12 kk.
Uwzględniając fakt, iż do dnia 27 lutego 2014 roku tj. do daty rozpoznania apelacji wyrok karny sądu I instancji był nieprawomocny, Sąd uznał, iż powód prawidłowo przyjął początek terminu zart. 407 §1 kpc– na dzień kiedy stał się prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Głogowie z dnia 21 listopada 2013 roku, sygn.. akt IIK 1960/12.
W tym miejscu wskazać należy, że skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i w związku z tym musi być oparta na jednej z podstaw enumeratywnie wymienionych wkodeksie postępowania cywilnego. Jako podstawę skargiW. B.powołałart. 403 § 2 k.p.c., zgodnie z którym można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
„Wykrycie” w rozumieniu omawianego przepisu oznacza znalezienie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu, bo nieznanych stronom. Zgodnie zaś z dominującym w orzecznictwie Sądu Najwyższego i w doktrynie poglądem, którą Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni akceptuje, w podstawie wznowienia postępowania, o której mowa wart. 403 § 2 k.p.c.nie mieści się wyrok zapadły po prawomocnym wyroku objętym skargą o wznowienie postępowania, a taki właśnie charakter ma orzeczenie, do którego odwołuje się powód (por. uchwała składu siedmiu sędziów - zasada prawna Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., sygn. akt III PZP 63/68, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I PZ 7/11).
W postanowieniu z dnia 19 grudnia 2013 roku, II Cz 87/13 Sąd Najwyższy wskazał, że „zgodnie zart. 403 §2 kpcpodstawą wznowienia może być późniejsze wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Muszą to być okoliczności faktyczne i środki dowodowe istniejące w czasie trwania prawomocnie zakończonego postępowania, ale stronie wówczas nie znane i tym samym niemożliwe do wykorzystania przez nią.”
Taka sytuacja nie zaistniała w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem, którego dotyczy skarga o wznowienie postępowania. Zdaniem Sądu po stronie powoda istniała obiektywna możliwość powołania okoliczności faktycznych i środków dowodowych w toku całego postępowania zakończonego wydaniem wyroku przez Sąd Okręgowy w Legnicy z dnia 14 lutego 2013 roku, sygn.. akt VPa 11/13 (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 1999 roku, II CKN 807/98).
W tych okolicznościach należało stwierdzić, że wniesiona przezW. B.skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie i jako taka podlegała odrzuceniu.
Wskazać należy, iż w postanowieniu z dnia 28 lutego 2014 roku, IVCz 126/13 Sąd Najwyższy uznał, iż „skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie w rozumieniuart. 410 §1 kpc, zarówno wtedy, gdy przytoczona w niej podstawa nie odpowiada wzorcom którejkolwiek z podstaw wznowienia m.in.art. 403 kpc), jak i wówczas, gdy podstawa ta odpowiada wprawdzie temu wzorcowi, lecz w rzeczywistości nie wystąpiła”.
W niniejszej sprawie strona wyraźnie oznaczyła podstawę wznowienia i okoliczności, które ją uzasadniają. W ocenie Sądu nie odpowiadają one przesłankom wznowienia postępowania określonym wart. 403 §1 kpc.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności Sąd, na podstawieart. 410 § 1 k.p.c.odrzucił skargęW. B.o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 14 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt V Pa 11/13 (punkt I).
W tym miejscu wskazać należy, iż bezzasadne było żądanie pełnomocnika powoda zgłoszone na rozprawie w dniu 5 września 2014 roku w przedmiocie zwrotu odpowiedzi strony pozwanej na skargę o wznowienie postępowanie z powoda braku umocowania strony do dokonania takiej czynności przez adw.K. B.. Jak wynika bowiem z treści pełnomocnictwa z dnia 29 lipca 2014 roku odpowiedź na skargę o wznowienie postępowania zostało złożone przez umocowanego przez stronę pozwaną pełnomocnika w sprawie VPa 73/14 (k. 24 akt sprawy).
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c.i§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tekst jednolity Dz. U. z 2013 poz. 461).