Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 956/13
Data wyroku: 2014-02-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Firkowski, Małgorzata Tomkiewicz, Remigiusz Chmielewski
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art.437§1 kpk

Sygn. akt VII Ka 956/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 lutego 2014 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:
Przewodniczący:  SSO Remigiusz Chmielewski,
Sędziowie:  SO Małgorzata Tomkiewicz,
SO Dariusz Firkowski (spr.),

Protokolant  st. sekr. sądowy Jolanta Jankowska

przy udziale oskarżyciela publicznego funkcjonariusza Urzędu Celnego w Olsztynie Wojciecha Piatkowskiego

po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014r.
sprawyH. F.
oskarżonej o czyn zart. 91§1 i 4 kksw zb zart. 65§1 i 4 kksw zb. zart. 54§1 i 3 kksw zw. zart. 7§1 kks

na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bartoszycach VII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Lidzbarku Warmińskim z dnia 18 lipca 2013r., sygn. akt VII W 303/13

I uznając apelację za oczywiście bezzasadną zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,
II koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt VII Ka 956/13

UZASADNIENIE
H. F.oskarżona została o to, że w dniu 24 stycznia 2013 roku w pomieszczeniu mieszkalnym w miejscowości(...)(...)gm.O., powiat(...), przechowywała wyroby akcyzowe importowane, bez uprzedniego oznaczenia polskimi znakami akcyzy, bez przedstawienia organowi celnemu oraz nieoznaczone jednostkową ceną detaliczną w postaci: 19 paczek papierosów po 20 sztukmarki J. (...), od którego to towaru należne było cło w kwocie 12,00 zł, podatek akcyzowy w kwocie 267,00 zł i podatek VAT w kwocie 69,00 zł
tj. o wykroczenie skarbowe zart. 91 § 1 i 4 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 i 4 k.k.s.w zb. zart. 54 § 1 i 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.

Sąd Rejonowy w Bartoszycach VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Lidzbarku Warmińskim wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r. w sprawie VII W 303/13
orzekł :
I. uniewinnił oskarżonąH. F.od popełnienia zarzucanego jej czynu.
II. na podstawieart.632 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.koszty postępowania przyjął na rzecz Skarbu Państwa.

Od powyższego wyroku apelację wniósł oskarżyciel publiczny – Urząd Celny wO.,zaskarżając orzeczenie w całości.
Skarżący na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt 3 kpkprzedmiotowemu orzeczeniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie przywiezienia z Obwodu Kaliningradzkiego wyrobów akcyzowych w postaci 19 paczek papierosów pop 20 sztuk w ramach obowiązującej normy i uznanie tych towarów za te same, które zostały zatrzymane w sprawie o wykroczenie skarbowe zart. 91 § 1 i 4 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 i 4 k.k.s.w zb. zart. 54 § 1 i 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.
Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Sąd okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja oskarżyciela publicznego jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podnieść należy, że Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w przedmiotowej sprawie i zasadnie przyjął, że oskarżona nie jest winna zarzucanego jej czynu. Swoje ustalenia Sąd oparł o szczegółową i wnikliwą analizę materiału dowodowego, która nie zawiera błędów natury logicznej czy też faktycznej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody takiego rozstrzygnięcia, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację.W istocie zarzut skarżącego nie mógł podważyć zasadności zapadłego rozstrzygnięcia.
Stwierdzić należy, iż Sąd Rejonowy słusznie podniósł, iż w niniejszej sprawie nie zostały zrealizowane znamiona wykroczenia skarbowego paserstwa celnego zarzucanego oskarżonej z tej to przyczyny, iż nie zostały spełnione łącznie następujące przesłanki: przechowywanie towaru, ale takiego, który stanowi przedmiot czynu zabronionego określonego wart. 63 k.k.s,art. 64 k.k.s.lubbart. 73 k.k.s.Znalezione w mieszkaniuH. F.w dniu 24 stycznia 2013 r. wyroby tytoniowe wprawdzie nie były oznaczone znakami skarbowymi akcyzy oraz jednostkowymi cenami detalicznymi, jednakże w toku postępowania nie ustalono w sposób jednoznaczny, że stanowią przedmiot czynu zabronionego. Z wyjaśnień oskarżonej wynika bowiem, iż towary te oskarżona przywoziła wraz z mężem w ramach obowiązujących norm przywozowych w okresie od 1 grudnia 2012 r. do dnia 24 stycznia 2013 r.,co zostało potwierdzone w wykazie przekroczeń granicy wG.G.znajdującym się w aktach sprawy (k47-48).Tym samym brak jest jednoznacznych dowodów aby wyroby te zostały przywiezione nielegalnie albowiem sama oskarżona twierdziła, że przywoziła je na własny użytek, gdyż papierosy palą jej syn i mąż, Nie sposób zatem uznać, aby w niniejszej sprawie zrealizowane zostały znamiona zarzucanegoH. F.wykroczenia paserstwa celnego.
Ponadto nie sposób uznać, na podstawie stwierdzenia zawartego w treści apelacji oskarżyciela, że skoro w dniu 8 stycznia 2013r. kontrola pomieszczeń mieszkalnych oskarżonej nie doprowadziła do ujawnienia wyrobów akcyzowych, zaś dwa tygodnie później wyroby tytoniowe zostały znalezione, to wyroby te stanowią przedmiot czynu zabronionego określonego wart. 63 k.k.s,art. 64 k.k.s.lubbart. 73 k.k.s.Należy mieć na uwadze fakt, iż osoba przebywająca w swoim mieszkaniu ma swobodę w podejmowaniu decyzji co do sposobu i miejsca przechowywania rzeczy należących do niej. Stąd też ujawnienie wyrobów akcyzowych w mieszkaniu, w którym wcześniej ich nie było, nie może stanowić dowodu o braku ich legalnego pochodzenia. Na marginesie wspomnieć należy, iż oskarżyciel publiczny w treści apelacji powołuje się na fakt znalezienia wyrobów tytoniowych pod adresami(...)
(...),(...)
(...),(...)
(...), zaś zgodnie z ustalonym stanem faktycznym, co również wskazał Sąd Rejonowy w uzasadnieniu, przedmiotowe wyroby tytoniowe zostały ujawnione w szufladzie pod blatem stołu kuchennego oraz w szufladzie łóżka w jednym z pokoi w mieszkaniu w(...)(...). (k.3-7v, 9, 18-20, 21-25).
W ocenie Sądu Okręgowego całokształt uzyskanych w toku postępowania dowodów mających wskazywać na sprawstwo oskarżonej budzi uzasadnione wątpliwości i należy uznać za słuszny argument Sądu meriti powołującego się na przepisart. 5 § 2 k.p.k., by nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzygać na korzyść oskarżonego. Ta zasada zawiera się również w treści artykułu 6 ust.2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284), zgodnie z którym każdego oskarżonego o popełnienie czynu zagrożonego karą uważa się za niewinnego do czasu udowodnienia mu winy zgodnie z ustawą. Stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie samo przekonanie oskarżyciela publicznego o winieH. F.na podstawie, jego zdaniem, wystarczających dowodów nie może przeważyć nad ich oceną dokonaną przez Sąd zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, wskazującą z kolei na wątpliwości co do ewentualnego sprawstwa oskarżonej.
W zaistniałej sytuacji nie sposób zatem przypisaćH. F.popełnienia czynu zart. 91 § 1 i 4 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 i 4 k.k.s.w zb. zart. 54 § 1 i 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.albowiem zgromadzone dowody nie są na tyle wystarczające, aby móc bezspornie uznać winę wymienionej.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do podważenia rozstrzygnięcia Sądu I instancji i uznając apelację za oczywiście bezzasadną utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (art. 437 § 1 kpk,art. 438 pkt 3 kpk).
Kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciążono Skarb Państwa –art.632pkt.2 kpkw zw. zart.113§1 kpk.