Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 228/14
Data wyroku: 2014-06-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Skowron, Andrzej Wieja, Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 69§4kk

Sygn. akt VI Ka 228/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 czerwca 2014 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Tomasz Skowron  (spr.)
Sędziowie   SO Andrzej Tekieli
SO Andrzej Wieja
Protokolant  Jolanta Kopeć
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Roberta Remiszewskiego
po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2014r.
sprawyJ. C.
oskarżonego zart. 178a § 4 kk
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu
z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II K 636/13
I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoJ. C.w ten sposób, że podstawę prawną warunkowego zawieszenia wykonania kary w pkt 2 części dyspozytywnej wyroku uzupełnia o przepisart. 69 § 4 kk,
II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,
III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 200 złotych.
Sygn. akt VI Ka 228/14

UZASADNIENIE
J. C.oskarżony został o to, że:
w dniu 11 kwietnia 2013 roku wŁ., po drodze publicznej, kierował samochodem osobowym markiC. (...)onumerze rejestracyjnym (...)(...)znajdując się w stanie nietrzeźwości ze stężeniem I.- 0,66 mg/l i II. 0.70 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Bolesławcu, sygnatura akt VIK 675/06 z dnia 19 września 2006 roku za czyn zart. 178a § 1 k.k.
tj. o czyn zart. 178a § 1 i 4 k.k.
Sąd Rejonowy w Bolesławcu wyrokiem z dnia 25 lutego 2014r. w sprawie II K 636/13:
Uznał oskarżonegoJ. C.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego przestępstwo zart. 178 a § 1 i 4 k.k.i za to na podstawieart. 178a § 4 k.k.wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat.
Na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat.
Na podstawieart. 49 § 2 k.k.orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 500 (pięćset) złotych.
Na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 90 zł i na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychwymierzył mu opłatę w kwocie 180 zł.
Wyrok powyższy zaskarżył obrońca oskarżonego. Zarzucił wyrokowi Sądu I instancji:
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a toart. 5§2 kpkpoprzez orzeczenie z naruszeniem zasady in dubio pro reo w sytuacji zaistnienia w sprawie nie dających się usunąć wątpliwości w zakresie ustalenia prawidłowości działania aparatury, przy użyciu której ustalono stężenie alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu,
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicieart. 4w zw. zart. 7 kpkpoprzez orzeczenie z naruszeniem zasady obiektywizmu wyrażające się dokonaniem dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu w postaci wyjaśnień oskarżonegoJ. C.oraz zeznań świadków.
Stawiając powyższe zarzuty obrońca wniósł o_
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego czynu,
zasądzenie na rzecz oskarżonego od Skarbu Państwa zwrotu poniesionych kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych

Sąd Okręgowy zważył co następuje

Apelacja obrońcy oskarżonego jest niezasadna.
Art. 7 k.p.k.( określający zasadę swobodnej oceny dowodów ) stanowi, że organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego
Przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną wskazanego przepisu tylko wtedy, gdy: a) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.), i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), b) stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), c) jest wyczerpujące i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - umotywowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.). Pogląd taki, który Sąd Okręgowy w całości podziela, wyraził Sąd Najwyższy w nadal aktualnym wyroku z dnia 22 lutego 1996 r., sygn. akt II KRN 199/95 (OSN PiPr 1996/10/10; por. także - wyrok SN z dnia 16 grudnia 1974 r., sygn. akt Rw 618/74, OSNKW 1975/3-4/47; wyrok SN z dnia 9 listopada 1990 r. , sygn. akt WRN 149/90, OSNKW 1991/7-9/41).
Zarzut obrazyart. 7 k.p.k.nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, lecz musi prowadzić do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd I instancji w ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu I instancji odmiennego poglądu nie może zaś prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten Sąd błędu w ustaleniach faktycznych. (por. wyrok SN z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie II KR 355/4, OSNPG 1975/9/84). Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może również sprowadzać się wyłącznie do odmiennej oceny materiału dowodowego. Jak wyżej zostało to podkreślone powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego.(por. wyrok SN z dnia 22 stycznia 1975 r., I KR 197/74, OSNKW 1975 r., z. 5, poz. 58). Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych może zaś być wywodzony z błędnej oceny materiału dowodowego, a nie odwrotnie. (por. wyrok SA w Katowicach z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt II AKa 120/09, Prok. I Pr. – wkł. 2010/4/28; wyrok SA w Krakowie z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt II AKa 73/09, KZS 2009/9/52).
Wniesiona przez obrońcę oskarżonego skarga apelacyjna zawiera typową polemikę z ustaleniami sądu oraz oceną zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego. W związku z tym zarzuty, które mają wskazywać na błędy w ustaleniach faktycznych nie mogą okazać się skuteczne. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie wystarcza do wniosku o popełnieniu przez sąd istotnego błędu ustaleń – choć odmienna ocena jest naturalnie prawem apelującego. Zarzut taki powinien wskazywać nieprawidłowości w rozumowaniu sądu w zakresie istotnych ustaleń, nie może się on ograniczać do wskazywania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł, czy środków dowodowych, lecz powinien wskazywać konkretne wady w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. Sąd I instancji czyniąc ustalenia w zakresie rekonstrukcji stanu faktycznego dokonał wszechstronnej i dokładnej analizy przeprowadzonych dowodów, respektującej wymogi stawiane przez wspomniany już wyżej przepisart.7 k.p.k., tym samym ustalenia sądu I instancji jako czyniące również zadość wymogom stawianym przezart.4k.p.k. czyart.5§2k.p.k. nie mogły być poddane ingerencji apelacyjnej, zaś sąd okręgowy nie mógł zajmować odmiennego stanowiska. W takiej sytuacji przeprowadzona przez sąd rejonowy ocena dowodów, jako nie wykraczająca poza granice zakreślone przez reguły prawidłowego rozumowania, nie jest dowolna, jest natomiast logiczna i przekonywująca, a zatem niepodważalna. Podkreślić ponadto należy, że odwołanie od orzeczenia zapadłego w I instancji nie powinno polegać jedynie na ponownym przedstawieniu faktów i motywów rozważonych już przez sąd rejonowy, bo w takim wypadku nie byłoby to rozpoznanie od zapadłego wyroku, a ponowne rozstrzyganie sprawy przez inny sąd, kolejna próba uzyskania orzeczenia pożądanej treści. Apelujący nie przedstawił argumentów, które skutecznie mogły podważyć trafne ustalenia sądu rejonowego, zaś podnoszone zarzuty w tej materii stanowią jedynie wyraz subiektywnego przekonania autora apelacji, nie znajdującego odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy.
Jeśli chodzi o zarzut obrazyart.5§2k.p.k. podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonego, dowodzi braku zrozumienia na czym polega naruszenie zasadyin dubio pro reow procesie karnym. Otóż naruszenie tej reguły ma miejsce jedynie wówczas, gdy sąd orzekający poweźmie wątpliwości, co do istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i nie mogąc tych wątpliwości usunąć, rozstrzygnie je na niekorzyść oskarżonego. W rozpoznawanej sprawie wątpliwości takie zgłosił jedynie obrońca oskarżonego, nie powziął ich natomiast sąd I instancji. Treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie wskazuje bowiem , aby sąd ten przestawił swoje wątpliwości i nie mogąc ich usunąć rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Podnieść również trzeba, iż wyrażona w treściart.5§2 k.p.k.zasada w żadnej mierze nie nakłada na sąd obowiązku przyjęcia wersji najkorzystniejszej dla oskarżonego, lecz zakaz czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów. Tego rodzaju sytuacja natomiast nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy umożliwił wyciągnięcie jednoznacznych wniosków co do sprawstwa oskarżonego i brak jest w tym zakresie wątpliwości.
Przede wszystkim wskazać należy, że sąd okręgowy w postępowaniu odwoławczym dopuścił dowód z dokumentu w postaci świadectwa wzorcowania przedmiotowego analizatora wydechu ( k. 103 ) i wynika z niego w sposób nie budzący wątpliwości urządzenie użyte w niniejszej sprawie spełniało normy techniczne. Pozwala to zatem czynić niepodważalne ustalenia odnośnie ustalonego u oskarżonegoJ. C.stanu nietrzeźwości. Na marginesie należy zauważyć, iż obrońca oskarżonego na rozprawie apelacyjnej nie poparł pierwszego z zarzutów apelacji związanego właśnie z brakiem w aktach sprawy aktualnego świadectwa wzorcowania urządzenia do pomiaru zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu użytego w niniejszej sprawie.
Zeznania świadkówT. S.iT. W.– funkcjonariuszy policji, którzy widzieli poruszającego się oskarżonego w samochodzie markiC. (...), a później dokonali jego zatrzymania pozwalają na dokonanie bezspornych ustaleń co do faktu kierowania przez oskarżonego w stanie nietrzeźwości wspomnianym pojazdem. Pozwalają również na odrzucenie (jak to uczynił sąd rejonowy ) wyjaśnień oskarżonego jako nie wiarygodnych. Na uwagę zasługuje, że policjanci po zauważeniu samochodu oskarżonego na poboczu i jego nagłym ruszeniu na moment nie stracili z nim kontaktu wzrokowego i nie zauważyli aby poza oskarżonym była w tym pojeździe jeszcze inna osoba. W tej sytuacji prawidłowo ocenił sądmeritizeznania świadkówP. B.iM. C.jako nie korespondujące z wyjaśnieniami samego oskarżonego (P. B.) i nielogiczne (M. C.). W związku z tym, iż sąd okręgowy dokonaną ocenę tych zeznań przez sąd orzekający przyjmuje jako własną nie ma potrzeby szczegółowego jej przytaczania w tym miejscu.
Kierunek apelacji obligował sąd do odniesienia się do kary wymierzonej oskarżonemu. Stwierdzić należy, że wymierzona oskarżonemuJ. C.kara 10 miesięcy pozbawienia wolności z zastosowaniem dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia jej wykonania na okres 3 lat z całą pewnością nie jest karą rażąco surową, a tym samym pozwalającą na ingerencję w tym zakresie sądu odwoławczego. Podobnie należy ocenić orzeczony na 3 lata środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym i świadczenie pieniężne na rzecz funduszu pomocy pokrzywdzonym oraz pomocy postpenitencjarnej.
Reasumując zatem apelację obrońcy oskarżonego należało uznać za niezasadną.
Zaskarżony wyrok podlegał jedynie zmianie w zakresie podstawy prawnej warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności ( pkt 2 części dyspozytywnej wyroku ). Otóż bowiem oskarżonemuJ. C.przypisano popełnienie przestępstwa zart.178a§1 i 4 k.k.W tej sytuacji zgodnie z treściąart. 69§4 k.k.zawieszenie wykonania kary może nastąpić w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Skoro zatem w niniejszej sprawie sąd I instancji zastosował uznając, że zaszły owe szczególnie uzasadnione okoliczności do zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary winien był w podstawie prawnej umieścić obok przywołanych przepisówart.69§1 i 2 oraz art. 70§1 pkt 1 k.k.art.69§4 k.k.
W pozostałej części zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.
Zgodnie z treścią przepisówart.636§1 k.p.k.kosztami postępowania odwoławczego obciążono oskarżonegoJ. C..