Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 488/14
Data wyroku: 2014-07-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Tokarczyk, Arkadiusz Łata, Małgorzata Peteja-Żak
Słowa kluczowe: Grzywna
Podstawa prawna: art. 270 § 1 kk, art. 272 kk, 273 kk w zw. z art. 11 § 2 kk

Sygnatura akt VI Ka 488/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia25 lipca 2014r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Arkadiusz Łata
Sędziowie SSO Grażyna Tokarczyk
SSR del. Małgorzata Peteja-Żak (spr.)
Protokolant Wenesa Kubaczyńska

przy udziale Andrzeja Zięby
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2014 r.
sprawyN. W.(W.)ur. (...)wZ.
synaZ.iR.
oskarżonego zart. 270§1 kkiart. 272 kkiart. 273 kkw zw. zart. 12 kkprzy zast.art. 11§2 kk,art. 56§2 kksw zw. zart. 6§2 kksiart. 8§2 kks
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 18 marca 2014 r. sygnatura akt VII K 344/13
na mocyart. 437 kpk,438 kpkiart. 624 § 1 kpk
1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
- jako podstawę wymiaru kary grzywny wpunkcie 2przyjmujeart. 33§2 kk,- przyjmuje, że rozstrzygnięcie zpunktu 5dotyczy czynu przypisanego oskarżonemu wpunkcie 1,
- wpunkcie 4z kwalifikacji prawnej czynu eliminujeart. 8§2 kks,- na mocyart. 8§2 kksustala, że wykonaniu podlega kara grzywny orzeczona wpunkcie 4;
2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
3.zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając wydatkami Skarb Państwa.
Sygn. akt VI Ka 488/14

UZASADNIENIE WYROKU

z dnia 25 lipca 2014r.
Sąd Rejonowy w Zabrzu wyrokiem z dnia 18 marca 2014r., w sprawie o sygn. VII K 344/13, uznał oskarżonegoN. W.za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt I części wstępnej wyroku czynu, polegającego na tym, że w okresie od 25 stycznia 2008r. do 4 lutego 2008r. wZ.iG., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, posługując się jako autentyczną sfałszowaną umową zakupu na kwotę 3.600 euro na terenie Niemiec samochodu markiB. (...)z dnia 25 stycznia 2008r., podczas gdy w rzeczywistości pojazd ten nabyła w Niemczechfirma (...)Zakład (...)zs. wD.w dniu 25 stycznia 2008r. za kwotę 57.000 euro oraz dokonał szeregu wyłudzeń poświadczenia nieprawdy w dokumentach, poprzez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariuszy publicznych upoważnionych do wystawienia dokumentów co do faktów, iż jest właścicielem ww. pojazdu oraz pojazd ten sprowadził z Niemiec, jak i co do stanu technicznego i wartości pojazdu, a także należnych podatków, i tak działając w ww. sposób:
- w dniu 30 stycznia 2008r. w US wZ.uzyskał zaświadczenie potwierdzające brak obowiązku uiszczenia podatku od towaru nabycia środka transportu (VAT 25),
- w dniu 31 stycznia 2008r. w UC wR., Oddział Celny wG., uzyskał dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego w nabyciu wewnątrzwspólnotowym, gdzie deklarowana wartość pojazdu wynosiła 13.009 złotych,
- w dniu 4 lutego 2008r. w UM wZ.uzyskał pozwolenie czasowe na zarejestrowanie ww. samochodu podnr rej. (...), tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 270 § 1 kkiart. 272 kkiart. 273 kkw zw. zart. 11 § 2 kkiart. 12 kki za to przestępstwo na mocyart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkskazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie na mocyart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 lata.
Na mocyart. 71 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wymiarze 30 stawek dziennych, przy przyjęciu wysokości jednej stawki na kwotę 20 złotych.
Nadto Sąd Rejonowy w Zabrzu uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, tj. tego, że w styczniu 2008r., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, złożył w dniu 29 stycznia 2008r. w US wZ.„Wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług” oraz w tym samym dniu UC wR.Oddział Celny wG.„Deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego ((...)) oraz umowę zakupu z dnia 25 stycznia 2008r. na terenie Niemiec samochodu markiB. (...)za kwotę 3.600 euro, podając w ww. dokumentach nieprawdę co do wartości pojazdu oraz podmiotu nabywającego, podczas gdy w rzeczywistości pojazd ten nabyła w Niemczechfirma (...)Zakład (...)zs. wD.w dniu 25 stycznia 2008r. za kwotę 57.000 euro, przez co naraził podatek należny Skarbowi Państwa na uszczuplenie w kwocie nie mniejszej niż 77.719 złotych, tj. przestępstwa zart. 56 § 2 kksw zw. zart. 6 § 2 kksiart. 8 § 2 kksi za to na mocyart. 56 § 2 kkswymierzył mu karę grzywny w wymiarze 40 stawek dziennych, przy przyjęciu wysokości jednej stawki na kwotę 45 złotych.
Sąd na mocyart. 45 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego przepadek korzyści uzyskanej z przestępstwa w wysokości 1.000 złotych oraz zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych.
Od niniejszego wyroku apelację na niekorzyść oskarżonego wywiódł Prokurator, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
- obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 71 § 1 kkpoprzez jego błędne zastosowanie i orzeczenie kary grzywny z mocy cytowanego przepisu pomimo, iż karę grzywny wymierzono za przestępstwo polegające na działaniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i podstawę orzeczenia kary grzywny winien stanowić przepisart. 33 § 1 i 2 kk,
- obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 45 § 1 kkpoprzez brak wskazania za który z czynów przypisanych oskarżonemu nastąpiło orzeczenie przepadku korzyści majątkowej. Stawiając takie zarzut Prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 2 poprzez wskazanieart. 33 § 1 i 2 kkjako podstawy prawnej wymierzenia kary grzywny oraz pkt 5 poprzez wskazanie, iż przepadek korzyści majątkowej uzyskany został z popełnienia czynu I.
Sąd Okręgowy uznał apelację za uzasadnioną.
Ma rację skarżący, że Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy prawa materialnego, która polega na wadliwym jego niezastosowaniu w orzeczeniu opartym na prawidłowych ustaleniach faktycznych.
Zgodnie z treściąart. 33 § 2 kkSąd może wymierzyć grzywnę także obok kary pozbawienia wolności wymienionej wart. 32 pkt 3 kk, jeżeli sprawca dopuścił się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub gdy korzyść majątkową osiągnął.
Niewątpliwie przypisany oskarżonemuN. W.w pkt 1 wyroku czyn, zakwalifikowany zart. 270 § 1 kkiart. 272 kkiart. 273 kkw zw. zart. 11 § 2 kkiart. 12 kk, choć z istoty swej nie należy do kategorii przestępstw popełnionych w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przynoszących sprawcy taką korzyść, w realiach niniejszej sprawy został popełniony właśnie w takim celu, a sprawca wymierną korzyść w kwocie 1.000 złotych uzyskał. Dopuszczenie się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz osiągnięcie przez sprawcę tej korzyści może, lecz nie musi, stanowić znamienia czynu zabronionego. Do orzeczenia grzywny na mocyart. 33 § 2 kkkonieczne jest jednak nie tylko wystąpienie tych okoliczności w materiale dowodowym sprawy, ale i ich ustalenie, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w zawartym w wyroku opisie czynu przypisanego sprawcy. Z materiału dowodowego wynika bezsprzecznie, iż oskarżony za umożliwienie wykorzystania swoich danych osobowych oraz udział w kolejnych etapach procederu przestępczego uzyskał od innych osób kwotę 1.000 złotych. Skoro zatem do znamion przypisanego mu przestępstwa nie należy działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jednak z opisu czynu przypisanego oskarżonemu wynika przyjęcie przez Sąd orzekający, iż sprawca dopuścił się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, istniały podstawy do wymierzenia za ten czyn kary grzywny w oparciu o dyspozycjęart. 33 § 2 kk, nie zaś – jak uczynił błędnie Sąd I instancji, przyznając się do powyższego uchybienia w pisemnych motywach orzeczenia – na podstawieart. 71 § 1 kk(tak wyrok SN z dnia 2 II 2010r., III KK 431/09, OSNwSK 2010/1/225; wyrok SA w Katowicach z dnia 1 VIII 2012r., II AKa 158/12, Lex nr 1220207). Konsekwencją tej decyzji była konieczność zmiany zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcieart. 33 § 2 kkjako podstawy wymiaru kary grzywny w pkt 2.
Ma rację nadto skarżący, że sentencja dot. orzeczenia na podstawieart. 45 § 1 kkprzepadku korzyści uzyskanej z przestępstwa winna wskazywać czyn, w związku z którym nastąpiło orzeczenie przepadku, skoro zaś jest niewątpliwym, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, zawarte w pkt 5 zaskarżonego orzeczenia, dotyczy czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 1, również i w tym zakresie należało wyrok zmienić.
Sąd Rejonowy nadto przypisany oskarżonemu wpkt 2czyn zakwalifikował zart. 56 § 2 kksw zw. zart. 6 § 2 kksiart. 8 § 2 kks. Przepisart. 8 kksznajduje zastosowanie wówczas, gdy jeden czyn wyczerpuje znamiona określone w ustawie karnej i wKodeksie karnym skarbowym. W niniejszej sprawie Sąd meriti w pełni zasadnie dokonał odrębnych skazań za przestępstwo zart. 270 § 1 kkiart. 272 kkiart. 273 kkw zw. zart. 11 § 2 kkiart. 12 kkoraz za przestępstwo zart. 56 § 2 kksw zw. zart. 6 § 2 kks, stanowi o tym bowiem wprostart. 8 § 1 kks. Błędnie jednak wskazał Sąd wpkt 4, w kwalifikacji prawnej czynu,art. 8 § 2 kks. Powołany przepis określa jedynie konsekwencje zastosowania konstrukcji idealnego zbiegu czynów karalnych na płaszczyźnie wykonania kary i środków karnych, stanowiąc, że mimo przypisania sprawcy tego samego czynu dwóch przestępstw lub wykroczeń oraz wymierzenia za nie odrębnych kar, w postępowaniu wykonawczym zostanie wdrożona do wykonania tylko jedna, najsurowsza kara - w tym wypadku kara grzywny orzeczona wpkt 4, jako że została orzeczona ona w wyższej wysokości aniżeli ta w oparciu o przepisart. 33 § 2 kk, czego konsekwencją musiały być zmiany i w tym zakresie.
W pozostałym zakresie wyrok Sądu meriti utrzymano w mocy, w pełni akceptując przeprowadzoną przez ten Sąd ocenę dowodów, poczynione w jej efekcie ustalenia faktyczne oraz rozstrzygnięcie o karze, która przystaje do stopnia społecznej szkodliwości czynów i stopnia winy, uwzględniając cele kary.
Ze względów słuszności zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów procesu za postępowanie odwoławcze, obciążając wydatkami Skarb Państwa.