Sąd Apelacyjny w Krakowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACz 1171/14
Data wyroku: 2014-07-07 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Sławomir Jamróg, Andrzej Struzik, Zbigniew Ducki
Słowa kluczowe: Koszty Adwokacko-Radcowskie
Podstawa prawna: § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dn. 28.09.2002r w sprawie opłat za czynności adwokackie

Sygn. akt I ACz 1171/14

POSTANOWIENIE
Dnia 7 lipca 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie – Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Andrzej Struzik (spr.)

Sędziowie:

SA Zbigniew Ducki
SA Sławomir Jamróg

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2014 r. w Krakowie
sprawy z powództwaT. T.
przeciwkoJ. T.
o rozwód
na skutek zażalenia pełnomocnika pozwanej na orzeczenie o wynagrodzeniu za pomoc prawną udzieloną pozwanej z urzędu zawarte w punkcie III wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2014 r. sygn. akt XI C 860/13
p o s t a n a w i a:
zmienić zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że wymienioną w nim kwotę 442 złote 80 groszy zastąpić kwotą 894,80 zł (osiemset dziewięćdziesiąt cztery złote i osiemdziesiąt groszy) a w pozostałym zakresie zażalenie oddalić.

UZASADNIENIE
Postanowieniem zawartym w punkcie III wyroku z dnia 1 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Krakowie przyznał adwokatowiM. R.od Skarbu Państwa kwotę 422,80 zł tytułem wynagrodzenia za nieopłacona pomoc prawną udzieloną pozwanejJ. T.z urzędu.
Uzasadniając powyższe orzeczenie sąd I instancji wskazał, że pełnomocnik z urzędu wyznaczony zarządzeniem Okręgowej Rady Adwokackiej wK.z dnia 22 stycznia 2014 r. napisał w sprawie jedno pismo, w którym podtrzymał dotychczasowe stanowisko pozwanej, prezentowane samodzielnie wniesionej odpowiedzi na pozew, pozwana była przesłuchiwana w charakterze strony jeszcze przed wyznaczeniem pełnomocnika, zaś na rozprawie, na której zapadł wyrok obecny był substytut wyznaczonego adwokata z urzędu. Pełnomocnik domagał się wynagrodzenia w wysokości podwójnej stawki minimalnej oraz zwrotu kosztów wyjazdu do pozwanej doO.w kwocie 558 zł. Zdaniem sądu nakład pracy pełnomocnika nie uzasadnia przyznania mu podwójnej stawki, skoro sporządził tylko jedno krótkie pismo procesowe, a stanowisko pozwanej w toku całego procesu było niezmienne, to jest wnosiła ona, tak jak powód, o orzeczenie rozwodu bez orzekania o winie. Sąd uznał, że pełnomocnik powinien, znając akta sprawy, skontaktować się z pozwaną w pierwszej kolejności telefonicznie lub pisemnie, a dopiero w razie konieczności, to jest w przypadku ewentualnej zmiany jej stanowiska, jechać na spotkanie z nią.
Postanowienie powyższe zaskarżył zażaleniem pełnomocnik powódki – adwokatM. R.domagając się przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w kwocie 1.186 zł, na która składają się kwoty: 720 zł jako dwukrotność stawki minimalnej oraz 466 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych na przejazd doO.w celu spotkania z pozwaną. Skarżący zarzucił, że koszty takie są uzasadnione nakładem pracy przez niego poniesionym, gdyż pozwana jest osoba niepełnosprawną, korzystającą z wózka inwalidzkiego, a zwróciła się do pełnomocnika o spotkanie w miejscu zamieszkania. Zdaniem skarżącego jedno spotkanie z klientem stanowi minimum, jakie powinien adwokat spełnić niezależnie od miejsca zamieszkania strony, której świadczy pomoc prawną. Wynagrodzenie w wysokości podwójnej stawki minimalnej jest uzasadnione nakładem pracy, liczonym łącznie z czasem poświęconym na spotkanie z pozwaną, zaś koszty przejazdu zostały obliczone stosownie do stosownych przepisów dotyczących zwrotu kosztów podróży służbowych.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jest bezzasadne.
Skarżący podnosi, że jedno bezpośrednie spotkanie z klientem, uzyskującym pomoc prawna z urzędu, stanowi minimum, jakie powinien spełnić profesjonalny pełnomocnik, i to niezależnie od miejsca zamieszkania strony, dla której pomoc świadczy. Twierdzenie to jest trafne. Trzeba mieć na uwadze, że stosownie do § 8 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu (przyjętego uchwałą Naczelnej Rady Adwokackiej nr 2/XVIII/98 z dnia 10 października 1998 r. z późniejszymi zmianami) adwokat winien wykonywać swe czynności zawodowe według najlepszej woli i wiedzy, z należytą uczciwością, sumiennością i gorliwością. Taki sposób wykonywania obowiązków adwokackich z reguły obliguje adwokata do bezpośredniego spotkania z klientem, co w wypadku gdy klient ten nie może z przyczyn obiektywnych stawić się w kancelarii swego pełnomocnika z urzędu, uzasadnia zaliczenie kosztów związanych z tym spotkaniem do niezbędnych wydatków poniesionych w związku z udzielaniem pomocy prawnej z urzędu, o jakich mowa w przepisie§ 19 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Stąd trafnie pełnomocnik powódki domaga się przyznania od Skarbu Państwa kosztów poniesionych na dojazd do miejsca zamieszkania powódki, które wylicza na kwotę 466 zł (a nie jak omyłkowo podał sąd I instancji 558, gdyż jest to liczba kilometrów, jaką pełnomocnik przebył).
Brak natomiast podstaw do przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia w wysokości wyższej od stawki minimalnej przewidzianej przepisem § 7 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia, stosownie do § 2 ust. 3 powiększonej o stawkę podatku od towarów i usług. W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że przyznanie żądanego przez pełnomocnika pozwanej wynagrodzenia w wysokości dwukrotności stawki minimalnej było niedopuszczalne, gdyż przepis § 19 pkt 1 stanowi, że wynagrodzenie ponoszone przez Skarb Państwa z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie może przekroczyć 150% stawki minimalnej. Sąd, stosując kryteria określone w § 2 ust. 1 rozporządzenia, a zatem niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, rozważać mógł jedynie przyznanie wynagrodzenia w wysokości od stawki minimalnej do jej półtorakrotności. Niewątpliwie czas poświęcony na dojazd do miejsca zamieszkania pozwanej w celu spotkania się z nią był stosunkowo znaczny, jakkolwiek porównując go z czasem koniecznym dla udzielenia pomocy prawnej w skomplikowanych i spornych sprawach, jakimi niejednokrotnie są sprawy o rozwód i separację, nie można go uznać za szczególnie wysoki. Z drugiej strony sprawa miała charakter niesporny, pozwana już przed rozpoczęciem udzielania pomocy prawnej przez jej pełnomocnika z urzędu przychyliła się do żądania rozwodu bez orzekania o winie stron i stanowisko takie podtrzymała podczas przesłuchania w drodze pomocy sądowej, stąd pełnomocnik z urzędu tylko podtrzymał jej wcześniejsze stanowisko. W takich okolicznościach nie sposób przyjąć, ażeby kryteria orzekania o wynagrodzeniu adwokata, wskazane w powołanym wyżej przepisie, uzasadniały przyznanie wynagrodzenia w wysokości wyższej od stawki minimalnej.
Z powyższych przyczyn, na podstawieart. 397 § 2w zw. zart. 386 § 1i zart. 385 k.p.c., należało częściowo uwzględnić zażalenie, powiększając przyznaną kwotę o koszty dojazdu pełnomocnika do powódki, a w pozostałej części zażalenie oddalić.