Sąd Okręgowy w Gliwicach
IX Zamiejscowy Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IX Ua 21/14
Data wyroku: 2014-12-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Iwona Nowak, Mariola Łącka, Maria Konieczna
Słowa kluczowe: Zasiłek Chorobowy
Podstawa prawna: art.385 kpc w zw. z art.6 ust.1 i art.8 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa ( Dz. U Nr 31, poz.267 z 2005

Sygn. akt IX Ua 21/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 grudnia 2014 r.
Sąd Okręgowyw Gliwicach

    Sąd Pracy i Ubezpieczeń SpołecznychOśrodek Zamiejscowy w Rybniku

Wydział IX Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący : SSO Maria Konieczna /spr/
Sędziowie: SSO Iwona Nowak
SSO Mariola Łącka
Protokolant: st. sekretarz sądowy Dagmara Mazurkiewicz
przy udziale ./.
po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2014r. w Rybniku
sprawyR. T.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.
o zasiłek chorobowy
na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.
od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku Wydziału V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt V U 77/13
oddala apelację
Sędzia:   Przewodniczący:   Sędzia:
SSO Mariola Łącka SSO Maria Konieczna SSO Iwona Nowak
Sygn. akt IX Ua 21/14

UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 23.01.2013r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.ograniczył ubezpieczonemuR. T.
(T.) podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za okres od dnia 16.12.2012r.
w wysokości 80% podstawy wymiaru zasiłku, do kwoty odpowiadającej 100% przeciętnego wynagrodzenia.
W uzasadnieniu wskazano, iż podstawa wymiaru zasiłku chorobowego za okres
od dnia 16.12.2012r., tj. za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia, nie może być wyższa
od kwoty 3510,22 zł, tj. przeciętnego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału, ogłaszanego dla celów emerytalnych. Faktyczna podstawa wymiaru za okres po ustaniu tytułu wynosi 6960 zł zatem podlega ograniczeniu do kwoty 3510,22 zł.
Decyzją z dnia 13.02.2013r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa
do zasiłku chorobowego za okres od dnia 12.01.2013r. do dnia 22.02.2013r.
W uzasadnieniu organ rentowy podał, że tytuł ubezpieczenia chorobowego ubezpieczonego ustał w dniu 28.11.2012r., zaś niezdolność do pracy po przerwie powstała
w dniu 12.01.2013r., a więc po upływie 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia, wobec czego ubezpieczony nie ma prawa do zasiłku.
Od powyższych decyzji ubezpieczony złożył odwołania.
W odpowiedziach na odwołania organ rentowy podtrzymał dotychczasową argumentację.
Wyrokiem z dnia 16.12.2013r. Sąd Rejonowy w Rybniku Wydział V Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych:
- w pkt 1 oddalił odwołanie ubezpieczonego od decyzji z dnia 23.01.2013r.,
- w pkt 2 zmienił zaskarżoną decyzję z dnia 13.02.2013r. w ten sposób, iż przyznał ubezpieczonemu prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 12.01.2013r. do dnia 22.02.2013r.
W uzasadnieniu Sąd ten podał, iż ustalił i zważył co następuje.
UbezpieczonyR. T.był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy
w(...) Sp. z o.o.wC.do dnia 28.11.2012r. oraz w(...) sp. z o.o.
wW.w wymiarze 1/8 etatu do dnia 15.12.2012r. Niezdolność do pracy ubezpieczonego rozpoczęła się w dniu 28.11.2012r. i trwała nieprzerwanie do dnia 22.02.2013r. Za okres do dnia15.12.2012r. ubezpieczony otrzymał wynagrodzenie
zart. 92 k.p., a następnie do dnia 08.01.2013r. pobierał zasiłek chorobowy.
Prawomocną decyzją z dnia 30.01.2013r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 09.01.2013r. do dnia 11.01.2013r., gdy nie stawił się on na badanie do lekarza orzecznika ZUS w dniu 08.01.2013r., ani nie usprawiedliwił swojej nieobecności.
Zaskarżoną decyzją z dnia 23.01.2013r. organ rentowy ograniczył ubezpieczonemu podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za okres od dnia 16.12.2012r. w wysokości 80% podstawy wymiaru zasiłku, do kwoty odpowiadającej 100% przeciętnego wynagrodzenia.
Decyzją z dnia 13.02.2013r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa
do zasiłku chorobowego za okres od dnia 12.01.2013r. do dnia 22.02.2013r.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony materiał
dowodowy w szczególności w postaci dokumentów jako wiarygodnych, rzetelnych
i niekwestionowanych przez strony. Sąd uwzględnił zeznania ubezpieczonego jako spójne
i logiczne.
W myśl art. 46 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
w razie choroby i macierzyństwa z dnia 25.06.1999r. podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego nie może być wyższa niż kwota wynosząca 100 % przeciętnego wynagrodzenia. Kwotę tę ustala się miesięcznie, poczynając od 3 miesiąca kwartału kalendarzowego, na okres 3 miesięcy,
na podstawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału, ogłaszanego dla celów emerytalnych.
Podkreślić należy, iż podstawę wymiaru zasiłku dla osób niezdolnych do pracy stanowi art. 36 w/w ustawy, jednakże za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego podstawa wymiaru zasiłku podlega ograniczeniu na mocy art. 46. Dotyczy to zarówno osób których niezdolność do pracy rozpoczęła się jeszcze w okresie podlegania ubezpieczeniu jak
i tych, których niezdolność powstała dopiero po ustaniu tytułu, co wyraźnie wynika
z brzmienia przepisu. Potwierdza to jednoznacznie również jednolite orzecznictwo Sądu Najwyższego, w tym m.in. wyrok z dnia 07.04.2009r. o sygn. I UK 337/08: „Ograniczenie wysokości podstawy obliczania zasiłku chorobowego wynikające z art. 46 ustawy …
ma zastosowanie także wówczas, gdy okres zasiłkowy rozpoczął się w czasie trwania zatrudnienia”. W treści art. 46 ustawy zasiłkowej nie sposób znaleźć uzasadnienia
do wyłączenia spod jego rygoru wszystkich okresów pobierania zasiłku chorobowego przypadających po ustaniu zatrudnienia i pracowniczego tytułu ubezpieczenia chorobowego. Takie przekonujące stanowisko wzmacnia wykładnia systemowa przepisów ustawy zasiłkowej, z których wynika, że zasiłek chorobowy pełni funkcję rekompensującą utracone wynagrodzenie za pracę na wypadek wystąpienia chronionego ryzyka niezdolności do pracy wskutek choroby, która pozbawia ubezpieczonego pracownika możliwości świadczenia pracy i uzyskiwania ekwiwalentu w postaci wynagrodzenia za pracę wykonaną.
Ubezpieczony nie kwestionował wysokości kwoty do jakiej ograniczono zasiłek. Bezspornym również było ustanie tytułu ubezpieczenia chorobowego w dniu 15.12.2012r. oraz faktyczna podstawa wymiaru zasiłku wynosząca 6960 zł.
Mając na względzie powyższe na podstawie w/w przepisu orazart. 47714§ 1 k.p.c.oddalono odwołanie od decyzji z dnia 23.01.2013r.
Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ww. ustawy zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. Jak stanowi art. 8 powołanej ustawy, zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywana pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 – nie dłużej jednak niż przez 182 dni. W myśl art. 7 zasiłek chorobowy przysługuje również osobie, która stała się niezdolna
do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni i powstała nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego.
Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawało, iż prawomocną decyzją z dnia
30.01.2013r. odmówiono ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego za okres
od dnia 09.01.2013r. do dnia 11.01.2013r. w związku z niestawieniem się na badanie
u lekarza orzecznika w dniu 08.01.2013r. Ubezpieczony nie miał możliwości stawienia
się na badanie, gdy wezwanie odebrał w dniu wyznaczonym na badanie, a tym samym
nie uniemożliwił przeprowadzenia kontroli.
Organ rentowy nie kwestionował nieprzerwanej niezdolności do pracy ubezpieczonego od dnia 28.11.2012r., w tym w okresie od dnia 08.01.2013r. do dnia
22.02.2013r., a więc przekraczającej 30 dni, potwierdzały to również zaświadczenia
o czasowej niezdolności do pracy oraz zeznania ubezpieczonego.
Bez znaczenia było wydanie przez organ rentowy prawomocnej decyzji z dnia
30.01.2013r. pozbawiającego ubezpieczonego prawa do zasiłku za okres od dnia 09.01.2013r. do dnia 11.01.2013r. Jak wynika z treści art. 6 ust. 1 ustawy zasiłkowej zasiłek chorobowy przysługuje przez okrestrwania niezdolności do pracyz powodu choroby - nie dłużej jednak niż przez 182 dni. Przepis ten wskazuje jedynie naniezdolność do pracy, a nie przysługiwanie za ten okres prawa do zasiłku chorobowego, które jak w przypadku ubezpieczonego zostało niewątpliwie wyłączone za okres od dnia 09.01.2013r. do dnia 11.01.2013r., chociaż był
w tym czasie niezdolny do pracy. Prawo do zasiłku chorobowego jest zatem kwestią wtórną, wymaga spełnienia dodatkowych przesłanek, a decydujące znaczenie ma ustalenie niezdolności do pracy, która jak wiadomo może występować, chociaż ubezpieczonemu nie będzie przysługiwać prawo do zasiłku jak w przypadku ubezpieczonego. Innymi słowy czym innym jest niezdolność do pracy, a czym innym prawo do zasiłku i okresów tych nie można generalnie utożsamiać. Skoro ubezpieczony był nieprzerwanie niezdolny do pracy przez okres ponad 30 dni, a niezdolność powstała w okresie 14 dni od ustania tytułu, to miał prawo
do zasiłku w spornym okresie.
W świetle powyższego, z mocyart. 47714§ 2 k.p.c.w związku zart. 6 ust.1
i art.8 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby
i macierzyństwa Sąd zmienił zaskarżoną decyzję jak w pkt 2 wyroku.
W apelacji od wyroku organ rentowyzaskarżył go w części dotyczącej pkt 2 zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art.59 ust.6 ustawy
o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby
i macierzyństwa … przez błędne przyjęcie, że ubezpieczony w okresie od dnia 12.01.2013r. do dnia 22.02.2013r. był niezdolny do pracy i z tego tytułu przysługuje mu zasiłek chorobowy.
Wskazując na powyższe zarzuty organ rentowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania.
W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, iż skoro zaświadczenie o czasowej niezdolności do pracy utraciło ważność w określonym dniu, gdy ubezpieczony nie stawił się na badanie do lekarza orzecznika ZUS, to zaistniała przerwa, która spowodowała utratę prawa do zasiłku chorobowego za okres po przerwie.
W odpowiedzi na apelację ubezpieczonywniósł o jej oddalenie w całości podnosząc w uzasadnieniu, iż wszystkie zwolnienia lekarskie dostarczane do organu rentowego były wystawione w jednym gabinecie lekarskim przez tego samego lekarza i z zachowaniem ciągłości.
Rozpoznając apelację Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja organu rentowego nie zasługuje na uwzględnienie, nie zawiera bowiem jakichkolwiek argumentów, które mogłyby skutecznie podważyć ustalenia dokonane przez Sąd Rejonowy i ich ocenę prawną.
Sąd Rejonowy przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego i jego oceny prawnej, a rozstrzygnięcie swoje również zasadniczo prawidłowo i wyczerpująco uzasadnił.
Zaskarżone orzeczenie i jego argumentacja zyskuje pełną aprobatę Sądu Okręgowego.
Wskazać należy, że w myśl utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, jeżeli uzasadnienie orzeczenia pierwszoinstancyjnego sporządzonego zgodnie z wymaganiamiart.328§2 k.p.c.spotyka się z pełną aprobatą sądu drugiej instancji to wystarczy, że da on temu wyraz w treści uzasadnienia swego orzeczenia, bez powtarzania szczegółowych ustaleń faktycznych i wnioskowań prawniczych zawartych w motywach zaskarżonego orzeczenia
( OSNP z 1998r., z.3, poz.104, OSNP z 1999r. z.24 , poz.776, OSNP z 2000r. z.4, poz.143 ).
Podkreślić jednakże należy, iż Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu I Instancji wynikające z uzasadnienia wyroku, iż wobec uprawomocnienia się decyzji z dnia 30.01.2013r. pozbawiającej ubezpieczonego prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 09.01.2011r. do dnia 11.01.2011r. nastąpiła jedynie przerwa w prawie do zasiłku chorobowego z przyczyn formalnych, a nie przerwa w faktycznej niezdolności do pracy, gdy trwanie niezdolności jest podstawą prawa do zasiłku chorobowego, na co wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu swojego orzeczenia.
Podkreślić również należy, mimo uprawomocnienia się decyzji z dnia 30.01.2013r., nieprawidłowość działania organu rentowego przy jej wydaniu, gdy ubezpieczony nie stawił się na termin wyznaczonego badania przez lekarza orzecznika w dniu 08.01.2013r. w sytuacji, gdy wezwanie na to badanie odebrał w tymże dniu, co wynika jednoznacznie z adnotacji dokonanej w aktach tego organu.
W konsekwencji takiego stanowiska Sąd Okręgowy uznał zarzuty apelacji
za nieuzasadnioną polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu I instancji i z mocy
art. 385 k.p.c.oddalił apelację jako bezzasadną.
Sędzia    Przewodnicząca  Sędzia
SSO Mariola Łącka   SSO Maria Konieczna  SSO Iwona Nowak