Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1003/14
Data wyroku: 2014-12-22 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Leszek Matuszewski

1.W Y R O K

2.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 grudnia 2014r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSO Leszek Matuszewski
Protokolant prot. sąd.M. S.
po rozpoznaniu dnia 22 grudnia 2014r. sprawyA. J.
obwinionego o popełnienie wykroczenia zart. 92 ak.w. w zw. zart. 20 ust. 1 Ustawy prawo o ruchu drogowym
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Wągrowcu VII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą wC.sygn. akt VII W 477/14 z dnia 23 września 2014r.

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

2
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł i wymierza opłatę za drugą instancję w kwocie 30 zł.

SSO Leszek Matuszewski

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Wągrowcu, VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą wC., wyrokiem z dnia 23 września 2014r., sygn. akt II W 477/14 uznał obwinionegoA. J.za winnego tego, że w dniu 14 maja 2014 roku o godzinie 16.10 wG.droga K-10 prowadząc na drodze publicznej samochód markiB.nr rej. (...)EU przekroczył dopuszczalną prędkość o 32 km/h, tj. jechał z prędkością 82 km/h, gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h, tj. wykroczenia zart. 92 ak.w. w związku zart. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymi za to wykroczenie na podstawieart. 92 ak.w. wymierzono obwinionemu karę grzywny w wysokości 300 złotych.
W ostatnim punkcie wyroku, na podstawieart. 118 § 1 i 4 k.p.s.w. oraz§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 rokuw sprawie zryczałtowanych wydatków sprawiedliwości iart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, obciążono obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 złotych i wymierzono mu opłatę w wysokości 30 złotych.
Z przedmiotowym wyrokiem nie zgodził sięobrońca obwinionegoA. J., składając apelację od całości wyroku. Skarżący zarzucił wyrokowi:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez przyjęcie, że pomiar prędkości dotyczył obwinionego, podczas gdy z materiału dowodowego sprawy wynika, że policjanci dokonywali pomiaru prędkości w momencie gdy dwa pojazdy tj. obwinionego i pojazdu wyprzedzanego poruszały się w tym samym kierunku, co poddaje w wątpliwość rzetelność dokonanego pomiaru,

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, iż obwiniony poruszał się z prędkością 80 k/h lub 82 km/h, podczas gdy w sprawie nie przeprowadzono żadnego dowodu na tę okoliczność, a nadto błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, iż w miejscu, gdzie zarejestrowano rzekomą prędkość obwinionego było ograniczenie prędkości do 50 km/h podczas gdy w sprawie nie przeprowadzono żądnego dowodu na okoliczność, w którym dokładnie miejscu drogi krajowej został dokonany pomiar prędkości

3
naruszenieart. 8 k.p.s.w. w związku zart. 5 k.p.k.poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionego.

Autor apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy obwinionegoA. J.nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podkreślić, ze Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji nie wykazuje błędów logicznych i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, chronionejart. 7 k.p.k.w związku zart.8 k.p.s.w. Przedmiotem rozważań organu orzekającego były dowody zarówno na korzyść podsądnego, jak i wszelkie dowody im przeciwne i wszystkie one zostały ocenione zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, z uwzględnieniem zasad wynikających zart. 410 k.p.k.w związku zart.82 § 1 k.p.s.w. Kwestionowanie przez obrońcę ustaleń faktycznych, które legły u podstaw ukarania jego mandanta za popełnione wykroczenie jest oczywiście nietrafne. Sąd Okręgowy przypomina, że błąd w ustaleniach faktycznych może wynikać bądź to z niepełności postępowania dowodowego, bądź z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Może być on wynikiem nieznajomości określonych dowodów albo nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ich ocenie. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może natomiast sprowadzać się do samej tylko odmiennej oceny materiału dowodowego przez skarżącego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich w tym zakresie uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd Rejonowy. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, Sąd orzekający, rozstrzygając o winie bądź niewinności obwinionego kieruje się własnym wewnętrznym przekonaniem, nie skrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi. Przekonanie to tak długo pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.w związku zart. 8 k.p.s.w., dopóki nie zostanie wykazane, iż Sąd I instancji oparł swe przekonanie o winie albo niewinności obwinionego, bądź na okolicznościach nie ujawnionych w toku postępowania sądowego, bądź też ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczeniem życiowym.
Takie okoliczności zaś w niniejszej sprawie nie zachodzą. Autor apelacji nie zgadzając się z ustaleniami Sądu Rejonowego, nie wykazał w sposób przekonywujący, poza odmienną i co istotne- jednostronną interpretacją zgromadzonego materiału dowodowego, na jakiej podstawie ustalenia Sądu Rejonowego uważać należy za niesłuszne. Wywody zawarte w złożonej przez niego apelacji mają charakter ewidentnie polemiczny i jako takie nie mogły zyskać aprobaty Sądu odwoławczego.
Wina i sprawstwo podsądnegoA. J.nie budzą żadnych wątpliwości Sądu II instancji. Sąd I instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy, który legł u podstaw kwestionowanego orzeczenia. Na to, że podsądny wypełnił znamiona przypisanego mu wykroczenia wskazują między innymi oświadczenia dowodowe policjantówM. Ł.( k.27),M. K.( k.28), dokument świadectwa legalizacji ponownej urządzenia pomiarowego ISKRA ( k.1). Nie jest zatem tak, aby w toku postępowania nie zabezpieczono żadnego dowodu wskazującego na przekroczenie prędkości przez obwinionego. Wbrew temu, co forsuje autor apelacji, powyższe dowody ponad wszelką wątpliwość wskazują na winę i sprawstwo podsądnego.
Żadnych wątpliwości Sądu II instancji nie wzbudza ustalenie, że policjanci w inkryminowanym okresie zarejestrowali przekroczenie prędkości przez pojazdA. J.. Sąd Rejonowy zweryfikował tę okoliczność poprzez odebranie zeznań od policjantów przeprowadzających kontrolę pojazdów mechanicznych w inkryminowanym okresie. Nie ma żadnych racjonalnych powodów, aby przyjąć, że policjanci opisali sposób przeprowadzenia kontroli w sposób nieprawdziwy.
Ponad wszelką wątpliwość, urządzenie pomiarowe, którym posługiwała sięM. Ł.było ukierunkowane na zarejestrowanie prędkości z jaką poruszał się podsądny i wykonało dwa pomiary prędkości tego pojazdu. Co więcej, w swojej codziennej praktyce, funkcjonariusze Policji często mierzą prędkości samochodów i są przeszkoleni w jakich okolicznościach uzyskiwane pomiary są wiarygodne.
Zupełnie niezrozumiały jest zarzut apelującego, że Sąd I instancji nie wskazał w wyroku prędkości, z jaką miał poruszać się obwiniony. Z sentencji wyroku jednoznacznie wynika, że podsądny jechał z prędkością 82 km/h ( k.30), co odpowiada pierwszemu pomiarowi prędkości samochodu markiB., dokonanemu w czasie kontroli drogowej. Zaskarżony wyrok w sposób jednoznaczny wskazuje zatem, ile wynosiło przekroczenie prędkości przez podsądnego.
Wbrew temu, co sugeruje apelujący, wypowiedzi procesowe interweniujących policjantów wcale nie są sprzeczne, co do wskazanej okoliczności. ŚwiadekM. Ł., przeprowadzająca pomiar prędkości, oświadczyła, że podsądny poruszał się z prędkością 82 km/h. ŚwiadekM. K.zeznał zaś, że jedynie asystował policjantce dokonującej pomiaru i nie zajmował się czynnościami pomiaru prędkości pojazdu obwinionego. Wyżej wymieniony oświadczył w toku przewodu sądowego, żeM. Ł.oznajmiła mu po podjętych przez nią czynnościach kontrolnych, iż wobec obwinionego zostanie skierowany do Sądu wniosek o ukaranie ( k.28). To, że policjant nie opisał przebiegu kwestionowanej czynności kontrolnej i nie podał wyniku pomiaru prędkości, znajduje zatem racjonalne uzasadnienie w tym, iż w czasie kwestionowanej kontroli, wykonywał inne obowiązki służbowe i jego percepcja była zwrócona na rejestrowanie innych okoliczności. Z tego powodu, zastrzeżenia obrońcy są całkowicie bezzasadne.
Obrońca jest w błędzie, wskazując, że „nie ustalono, gdzie dokładnie znajdował się obwiniony w trakcie pomiaru prędkości, czy w obszarze zabudowanym, czy poza tym obszarem( s.3 uzasadnienia apelacji). Powyższa okoliczność wynika z miarodajnych zeznań policjantów. W niniejszej sprawie, nie zachodziła konieczność przeprowadzenia dodatkowych dowodów w celu ustalenia miejsca dokonania kontroli drogowej. ŚwiadekM. K.zeznał, że asystował przy kontroli prędkości w miejscowościG.(k.5).M. Ł.podała zaś, że dokonała pomiaru prędkości samochodu obwinionego, nadjeżdżacego od strony rzeczonej miejscowości ( k.7). Wypowiedzi policjantki nie wykluczają zatem wcale tego, że obwiniony poruszał się na terenie zabudowanym w miejscowościG.. Świadek nadto w notatce urzędowej zarejestrowała, że kontrola drogowa miała miejsce na miejscowościG.( k.3). Wszystkie te dowody wskazują, że kontrola drogowa miała miejsce na terenie zabudowanym w miejscowościG.. Nie jest zatem tak, aby wypowiedzi procesowe policjantów opisywały miejsce przeprowadzenia kontroli w sposób sprzeczny.
Sąd I instancji słusznie ocenił jako niewiarygodne wyjaśnienia obwinionego, w których zaprzeczał on przekroczeniu prędkości, jako sprzeczne z wiarygodnym materiałem dowodowym w postaci zeznań wskazanych wyżej policjantów.
Niezrozumiałe jest formułowanie przez apelującego zarzutu naruszeniaart.5 § 2 k.p.k.w związku zart. 8 k.p.s.w. Dla oceny czy nie został naruszony zakazin dubio pro reonie są bowiem miarodajne wątpliwości, zgłaszane przez stronę, ale jedynie to czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych, wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, względnie to czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. W wypadku gdy pewne ustalenia faktyczne zależne są od dania wiary tej lub innej grupie dowodów – jak w niniejszej sprawie – nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo,a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu rozstrzygane mogą być na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobody oceny, wynikającej z treściart. 7 k.p.k.lub jej przekroczenia. ( zob. przykładowo postanowienie SN z dnia 26 lipca 2007 r., IV KK 175/07, OSNKW 2007 nr.1, poz.1738). W świetle realiów przedmiotowej sprawy, nie ma podstaw do stwierdzenia obrazyart.5 § 2 k.p.k.., ponieważ Sąd Rejonowy poczynił kategoryczne ustalenia faktyczne, a zatem ewentualne zastrzeżenia mogą być rozstrzygane na płaszczyźnie respektowania przez Sąd Rejonowy dyrektywy swobodnej oceny dowodów wynikającej zart.7 k.p.k.
Sąd odwoławczy skontrolował zaskarżone orzeczenie przez pryzmat tego, czy kara wymierzona podsądnemu nie jest rażąco surowa. Takie twierdzenie, jest zasadne dopiero wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy - innymi słowy, gdy jest w odczuciu społecznym karą niesprawiedliwą (vide:wyrok SN z 11.4.1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 1985, Nr 7-8, poz. 60).Sąd Okręgowy nie znalazł żadnych podstaw do merytorycznej ingerencji w orzeczenie poprzez złagodzenie orzeczonej kary grzywny. Sąd odwoławczy w pełni akceptuje sankcję majątkową w wysokości 300 złotych. Uwzględnia ona starannie stopień karygodności i zawinienia podsądnego. Obwiniony, świadom tego, że porusza się w terenie zabudowanym, przekroczył znacznie dozwoloną prędkość i stworzył w ten sposób poważne zagrożenie w ruchu drogowym. Nadto Sąd I instancji wziął pod uwagę sytuację majątkową i możliwości zarobkowe podsądnego. Wyżej wymieniona kara będzie dotkliwa dla podsądnego i uzmysłowi mu nieopłacalność popełniania wykroczeń. Także względy prewencji generalnej przemawiają za zdecydowanym sankcjonowaniem podobnych wykroczeń, które niestety są nagminnie popełniane i stanowią zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego.
Sąd Okręgowy na podstawieart. 626 k.p.k.w związku zart. 119 §1 k.p.s.w. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty postępowania odwoławczego w kwocie 50 złotych i wymierzył opłatę za drugą instancję w kwocie 30 złotych.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy:

1
utrzymał w mocy zaskarżony wyrok

2
zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty postępowania odwoławczego w kwocie 50 złotych i wymierzył opłatę za drugą instancję w kwocie 30 złotych.

SSO Leszek Matuszewski