Sąd Okręgowy w Świdnicy
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Cz 176/14
Data wyroku: 2014-03-25 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Anatol Gul, Aleksandra Żurawska, Piotr Rajczakowski
Słowa kluczowe: Koszty Postępowania Egzekucyjnego
Podstawa prawna: art. 770 kpc.

Sygn. akt II Cz 176/14

POSTANOWIENIE

Dnia 25 marca 2014 r.

Sąd Okręgowy w Świdnicy II Wydział Cywilny Odwoławczyw składzie następującym:

Przewodniczący: SSO Anatol Gul
Sędziowie:SO Aleksandra Żurawska
SO Piotr Rajczakowski

po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2013 r. w Świdnicy
na posiedzeniu niejawnym
zażalenia dłużniczkiK. D.na postanowienie Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt I Co 1317/13
w sprawie egzekucyjnej z wniosku wierzycielaM. K.
prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ząbkowicach ŚląskichH. K./sygn. akt Km 975/13/

p o s t a n a w i a:

I
oddalić zażalenie,

II
zasądzić od dłużniczkiK. D.na rzecz wierzycielkiM. K.60 zł kosztów postępowania zażaleniowego.

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 grudnia 2013 r., Sąd Rejonowy oddalił skargę na czynności Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ząbkowicach ŚląskichH. K.w postaci postanowienia o ustaleniu kosztów postępowania egzekucyjnego i obciążeniu nimi dłużniczki. Sąd wskazał, iż w przedmiotowej sprawie, Komornik Sądowy przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, wezwał wierzycielkę do uiszczenia opłaty stałej za wprowadzenie w posiadanie w wysokości 770,21 zł, która opłatę tę uiściła. Następnie, pismem z dnia 4 lipca 2013 r., Komornik, na podstawieart. 1046 § 1 kpc, wezwał dłużniczkę do dobrowolnego wydania wierzycielce garażu w terminie 14 dni. Wobec niezastosowania się do tego wezwania, przymusowo wykonano tytuł wykonawczy, a zakończona egzekucja w konsekwencji doprowadziła do ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego, co zgodnie zart. 770 kpcobciążyło nimi dłużniczkę. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Rejonowy uznał, iż Komornik Sądowy prawidłowo określił koszty postępowania egzekucyjnego i zgodnie z przepisami prawa obciążył nimi dłużniczkę, co spowodowało oddalenie jej skargi jako bezzasadnej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie, dłużniczka wnosząc o jego uchylenie i nie obciążanie jej kosztami egzekucji podniosła, iż wierzycielka od początku działała w złej wierze, zaś garaż, którego dotyczy postępowanie został jej udostępniony niezwłocznie. Z tego względu Komornik nie musiał podejmować żadnych czynności, a tym samym niezasadnie obciążył kosztami, które są wygórowane. Dłużniczka podniosła, iż nie dała żadnego powodu, aby koszty te ponosić.
Sąd Okręgowy zważył:
Zażalenie podlegało oddaleniu.
Przepisart. 770 kpczawiera prawną regulację kosztów postępowania egzekucyjnego i stanowilex specialisdoart. 98 i nast. kpc. W postępowaniu egzekucyjnym obowiązuje więc zasada odpowiedzialności dłużnika za koszty egzekucji, przy czym chodzi tu o koszty niezbędne do celowego przeprowadzenia egzekucji. Egzekucja zaś jest celowa tylko wówczas, gdy podejmowane przez komornika czynności mają wpływ na sprawne zaspokojenie żądania wierzyciela i są zgodne z przepisami prawa egzekucyjnego. Pozostałe reguły odnoszące się do kosztów postępowania rozpoznawczego, normowane wart. 98-110 kpc, mają także odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym, ale pod warunkiem, że nie naruszają zasady ponoszenia celowych kosztów egzekucji przez dłużnika. W piśmiennictwie podkreśla się, że nawet sąd nie może obciążyć tymi kosztami wierzyciela, choćby zachodziły podstawy zart. 100-103 kpc. Dłużnik zatem zawsze ponosi koszty egzekucji, ale tylko w zakresie kosztów, które są zarazem niezbędne i celowe, a więc wprost zmierzają do wyegzekwowania konkretnego świadczenia (zasada kosztów celowych); zalicza się tu: koszty sądowe oraz opłaty i wydatki pobrane przez komornika, równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa, koszty przejazdu wierzyciela i jego pełnomocnika niebędącego adwokatem lub radcą prawnym w związku ze stawiennictwem, wynagrodzenie i wydatki jednego adwokata (radcy prawnego) itd. Dłużnik może jednak kwestionować obciążenia go kosztami egzekucji, twierdząc jedynie, że koszty te nie były niezbędne do celowego prowadzenia egzekucji. Nie ulega zatem wątpliwości, iż do powyższego zalicza się również opłata określona w art. 54 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jedn: .Dz. U. z 2011 r., nr 231, poz. 1376). W przedmiotowej sprawie skarżąca podnosiła, iż garaż, którego dotyczyło postępowanie został wydany wierzycielce niezwłocznie i z tego względu Komornik nie musiał podejmować żadnych czynności, które uzasadniałyby późniejsze ustalenie kosztów. Jednakże powyższy zarzut nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Dłużniczka nie przedstawiła, ani nawet nie uprawdopodobniła okoliczności na które się powołuje. Należy wskazać, iż w piśmie z dnia 24 lipca 2013 r., wierzycielka stanowczo zaprzeczyła jakiemukolwiek wydaniu nieruchomości czy też kluczy do jej rąk i podtrzymała swój dotychczasowy wniosek. Wcześniej zaś uiściła ona opłatę w wysokości 770,21 zł, co byłoby zbędnym kosztem w przypadku uzyskania wskazywanych kluczy od dłużniczki. Wobec powyższego, nie ulega zatem wątpliwości, iż koszty poniesione przezM. K.w ramach postępowania egzekucyjnego były z pewnością kosztami celowymi i niezbędnymi. Konieczność uiszczenia opłaty przez wierzyciela wynika bowiem wprost z art. 49a w zw. z art. 43 oraz art. 54 przytaczanej wyżej ustawy o komornikach i egzekucji. Również zarzut wygórowanego naliczenia kosztów postępowania egzekucyjnego należało uznać za chybiony z tego względu, iż zostały one ustalone zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy, na podstawieart. 385 kpcw zw. zart. 397 § 2 kpciart. 13 § 2 kpc, oddalił zażalenie, zaś o kosztach postępowania zażaleniowego (pkt II) orzekł w myślart. 98 § 1 kpcw zw. zart. 391 § 1 kpc,art. 397 § 2 kpciart. 13 § 2 kpc.