Sąd Okręgowy w Ostrołęce
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 353/13
Data wyroku: 2013-12-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Łaszczych, Ryszard Warda, Jerzy Pałka
Słowa kluczowe: Obowiązywanie Ustawy
Podstawa prawna: art. 4§1 kk

Sygn. akt II Ka 353/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 grudnia 2013r

Sąd Okręgowy w OstrołęceII Wydział Karny w składzie:
Przewodnicząca: SSO Anna Łaszczych
Sędziowie: SO Ryszard Warda (spr.)
SO Jerzy Pałka
Protokolant: Marlena Achcińska
przy udziale Prokuratora Prok. Okr.: Adama Kolbusa

po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013r
sprawyZ. B.
oskarżonego o czyn zart. 178a§2 kkiart. 244 kkw zw. zart. 11§2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 10 października 2013r, sygn. akt II K 938/13

orzeka:

1.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
- w ramach zarzucanego oskarżonemu a/o czynu uznaje go za winnego tego, iż w dniu 26 lipca 2013r o godz. 15.20 w miejscowościS.gminaC., pomimo orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrołęce w sprawie II K 827/10 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerów na okres 4 (czterech) lat, kierował rowerem po drodze publicznej, tj. czynu zart. 244 kki na podstawie tego przepisu skazuje oskarżonego i wymierza mu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności, a nadto uznaje go za winnego tego, że w dniu 26 lipca 2013r o godz. 15.20 w miejscowościS.gminaC., kierował rowerem po drodze publicznej znajdując się w stanie nietrzeźwości oznaczonym na poziomie: I badanie – 0,59 mg/l, II badanie – 0,68 mg/l, tj. wykroczenia zart. 87§1akw w zw. zart. 4§1 kki na podstawieart. 87a§1kw skazuje obwinionego na karę aresztu w wymiarze 20 (dwudziestu) dni, na podstawieart. 87§4kw tytułem środka karnego orzeka wobec obwinionego zakaz prowadzenia rowerów na okres 2 (dwóch) lat,
2.  zwalnia oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania za obie instancje i przejmuje je na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt II Ka 353/13

UZASADNIENIE
Z. B.został oskarżony o to, że w dniu 26 lipca 2013r o godz. 15.20 w miejscowościS.gminaC., kierował rowerem po drodze publicznej, będąc w stanie nietrzeźwości, to jest I – 0,59 mg/l, II – 0,68 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu przy czym czynu tego dopuścił się pomimo obowiązującego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerów na okres 4 lat orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Ostrołęce w sprawie o sygn. akt II K 827/10 z dnia 27 października 2010r, to jest o czyn zart. 178a§2 kkiart. 244 kkw zw. zart. 11§2 kk.

Sąd Rejonowy w Ostrołęcewyrokiem z dnia 10 października 2013r wydanym w sprawie II K 938/13 uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu a/o czynu i za to na podstawieart. 178a§2 kkiart. 244 kkw zw. zart. 11§2 kkskazał go, a na podstawieart. 244 kkw zw. zart. 11§3 kkwymierzył mu karę 9 miesięcy pozbawienia wolności. Na zasadzieart. 42§2 kkSąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów na okres 6 lat. Oskarżony został zwolniony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, które przejęto na rachunek Skarbu Państwa.

Apelacjęod wskazanego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze na korzyść oskarżonego, złożył osobiścieZ. B.. Orzeczeniu temu zarzucił rażącą niewspółmierność kary poprzez niezastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. W konkluzji apelacji skarżący wniósł o uwzględnienie jego żądania i wydanie orzeczenia o stosowanej treści.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja oskarżonego była o tyle zasadna, że doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku.
Wskutek zmiany przepisów prawa karnego materialnego w toku postępowania międzyinstancyjnego utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku w dotychczasowym kształcie byłoby rażąco niesprawiedliwe (art. 440 kpk). Sąd Odwoławczy ma obowiązek – rozpoznając wniesioną od wyroku Sądu I instancji apelację – zbadać jej zasadność w granicach tego środka odwoławczego, ale również z urzędu niezależnie od niego – w celu stwierdzenia, czy nie zaistniała rażąca niesprawiedliwość zaskarżonego orzeczenia. Z tego względu zaszła konieczność dostosowania wyroku Sądu Rejonowego do aktualnie obowiązujących przepisów zgodnie z regułami prawa materialnego intertemporalnego określonymi wart. 4§1 kk.
Wyrokiem z dnia 10 października 2013rZ. B.został uznany za winnego popełnienia w dniu 26 lipca 2013r przestępstwaart. 178a§2 kkiart. 244 kkw zw. zart. 11§2 kk. Ustawą z dnia 27 września 2013r o zmianieustawy Kodeks postępowania karnegooraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013r, poz. 1247) uległy zmianie przepisy karne określające znamiona przestępstwa zart. 178a§2 kk.
Powyższy akt prawny oprócz przepisów zmieniających zawiera także przepisy przejściowe, określające między innymi datę jego wejścia w życie (art. 56 ustawy zmieniającej). Przepis ten ma istotne znaczenie z punktu widzenia niniejszej sprawy z uwagi na to, że przewiduje datę uzyskania mocy obowiązującej przepisów stanowiących podstawę skazaniaZ. B.. Zgodnie z dyspozycją art. 56 pkt. 1 ustawy zmieniającej przepisy między innymi art. 12 pkt. 3 i art. 2 pkt. 3 tejże ustawy wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, a więc w dniu 9 listopada 2013r. Z tym dniem doszło do modyfikacji penalizacji przestępstwa zart. 178a§2 kkprzewidującego odpowiedzialność karną za prowadzenie w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu innego pojazdu niż pojazd mechaniczny. Przepis opisujący znamiona tego czynu został przeniesiony zkodeksu karnegodokodeksu wykroczeń.
Sytuacja, w której w okresie dzielącym czas popełnienia czynu zabronionego od momentu wyrokowania (także w postępowaniu odwoławczym) w przedmiocie odpowiedzialności karnej za ten czyn, następuje zmiana przepisów regulujących zasady tej odpowiedzialności, obliguje do szczególnie wnikliwego przeanalizowania konsekwencji, jakie wynikają z modyfikacji stanu prawnego i wpływu tych modyfikacji na treść orzeczenia. Zasadnicze znaczenia ma wówczas dyrektywa wynikająca z treściart. 4§1 kk, która nakazuje porównanie unormowań obowiązujących w czasie, gdy następuje rozstrzyganie sprawy, z regulacją obowiązującą poprzednio.
Zestawienie stanów prawnych obowiązujących w chwili popełnienia czynu zabronionego oraz w chwili wyrokowania w przedmiotowej sprawie nie pozostawia wątpliwości, iż przepisy aktualnie obowiązujące są względniejsze dlaZ. B.. Zachowanie polegające na prowadzeniu roweru po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości stanowi wykroczenie, a nie jak było dotychczas przestępstwo. Implikuje to cały szereg odmienności, począwszy od rodzaju i wysokości sankcji karnych przewidzianych przez ustawodawcę, a skończywszy na długości okresów przedawnienia i zatarcia skazania.
W świetle niekwestionowanych ustaleń faktycznych bezsporne jest, że działanie oskarżonego opisane w akcie oskarżenia stanowi jeden czyn wyczerpujący znamiona zarówno wykroczenia, o czym była mowa powyżej oraz znamiona przestępstwa zart. 244 kk. Żaden jednak z przepisówkodeksu karnego, jak też żaden przepiskodeksu wykroczeńnie zezwala na przyjęcie kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu, który jednocześnie wyczerpuje znamiona przestępstwa i wykroczenia. W realiach przedmiotowej sprawy mamy do czynienia z sytuacją, w której jeden czyn sprawcy wyczerpuje jednocześnie znamiona określone w dwóch przepisach zawartych wkodeksie karnymi wkodeksie wykroczeń, przy czym wykluczyć należy pozorny zbieg przepisów tych ustaw. W konsekwencji czynZ. B.kwalifikować należy na podstawie art. 10 kw odrębnie z przepisu określającego przestępstwo i odrębnie z przepisu określającego wykroczenie, jak również odrębnie określić kary jednostkowe.
Skoro zaskarżonym wyrokiem wymierzono już oskarżonemu za czyn zart. 244 kkiart. 178a§2 kkkarę, a kara ta nie była skarżona przez oskarżonego, jak też oskarżyciela publicznego, pozostawało jedynie w jej oparciu wymierzyć oddzielnie kary za czyn zart. 244 kkiart. 87§1akw oraz uwzględnić konsekwencje wynikające z modyfikacji penalizacji. W obecnym kształcie zachowanie oskarżonego nie ma już tak dużego negatywnego ładunku społecznego. Naruszenie zakazu sądowego jest kwalifikowane zart. 244 kk, natomiast prowadzenie roweru w stanie nietrzeźwości zart. 87§1akw, a nie jak dotychczas zart. 178a§2 kk. W związku z tym zasadnym było obniżenie wymiaru kary za pierwszy czyn i orzeczenie kary 7 miesięcy pozbawienia wolności. Z kolei za drugi czyn Sąd uznał, że adekwatna będzie kara 20 dni aresztu.Z. B.nie po raz pierwszy wszedł w konflikt z prawem, był on już karany zarówno za prowadzenie pojazdów po spożyciu alkoholu, jak i naruszenie zakazów sądowych. Warto zauważyć, iż z uwagi na treść art. 10§1 kw kara aresztu nie podlega efektywnemu wykonaniu.
W przekonaniu Sądu zaszła również potrzeba orzeczenie wobecZ. B.zakazu prowadzenia rowerów na okres 2 lat. Korzystając z dyspozycji art. 87§4 kw i określając wymiar orzeczonego środka karnego kierowano się przede wszystkim zapewnieniem bezpieczeństwa w ruchu lądowym po drogach publicznych.
Przechodząc zaś do rozważenia zarzutu sformułowanego w apelacji trzeba stwierdzić, iż Sąd I instancji trafnie nie zastosował wobec oskarżonego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary. Tożsame argumenty legły u podstaw niniejszego rozstrzygnięcia. Pomimo złagodzenia wymiaru kary, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do warunkowego zawieszenia jej wykonania. OskarżonyZ. B.swoim dotychczasowym zachowaniem dowiódł, iż nagminnie nie respektuje obowiązujących zasad porządku prawnego i wykazuje szczególny upór w ich łamaniu. Dotychczas stosowane kary o charakterze wolnościowym nie przyniosły żadnej poprawy w jego zachowaniu, cele stawiane przed karą nie zostały w żaden sposób osiągnięte. Wobec tego nie jest on osobą pozytywnie rokującą na przyszłość.
Z powyższych względów, orzekając na postawieart. 440 kpk, Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok.
W sytuacji osobistej i majątkowej oskarżonego uzasadnione było zwolnienie go od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania za obie instancje. Koszty te przejęto na rachunek Skarbu Państwa.