Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 134/14
Data wyroku: 2014-07-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogumiła Metecka-Draus, do SA Maciej Kawałko, Grzegorz Chojnowski
Słowa kluczowe: Odszkodowanie Za Niesłuszne Skazanie, Tymczasowe Aresztowanie Lub Zatrzymanie
Podstawa prawna: art. 437 § 2 k.p.k.

Sygn. aktII AKa 134/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 lipca 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Grzegorz Chojnowski

Sędziowie:

SA Bogumiła Metecka-Draus (spr.)
SO del. do SA Maciej Kawałko

Protokolant:

sekr. sądowy Karolina Pajewska

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Wiesławy Palejko
po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2014 r. sprawy
M. S.
o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne tymczasowe aresztowanie
z powodu apelacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie
z dnia 7 kwietnia 2014 r., sygn. akt II Ko 120/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądza od Skarbu Państwa na rzeczM. S.kwotę 20 000 (dwadzieścia tysięcy) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 10 lipca 2014 roku tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, a w pozostałym zakresie wniosek oddala;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. M.kwotę147,60 (stu czterdziestu siedmiu i 60/100)złotych z VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonejP. P.z urzędu w postępowaniu odwoławczym,

III
kosztami procesu obciąża Skarb Państwa

Sygn. akt II AKa 134/14

UZASADNIENIE
M. S.wystąpił do Sądu o zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz kwoty 600.000 złotych, w tym 300.000 złotych tytułem odszkodowaniai 300.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie, które zastosowano wobec niego w sprawieo sygn. akt II K 46/11 prowadzonej przed Sądem Okręgowym w Koszalinie.
Sąd Okręgowy w Szczecinie, wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2014r., sygn. akt II Ko 120/13 na podstawieart. 552 § 4 k.p.k.zasądził od Skarbu Państwa na rzeczM. S.kwotę 15.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, a w pozostałym zakresie wniosek oddala. Nadto zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.R. M.kwotę 147,60 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduM. S.. Kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa.
Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżyła pełnomocnik wnioskodawcy, zarzucając obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, w szczególnościart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 92 k.p.k.iart. 410 k.p.k., polegającą na dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji dowolnej oceny dowodów poprzez przyjęcie - z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie uzasadnia zasądzenia na rzeczM. S.zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie wyższej aniżeli 15.000 zł.
Podnosząc tak sformułowany zarzut skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od Skarbu Państwa na rzeczM. S.zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie wyższej aniżeli 15.000 zł wrazz ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty,z ostrożności procesowej zaś o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Apelacja obrońcy jedynie w części zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy nie naruszył bowiem wymienionych w apelacji przepisów prawa procesowego, a zgromadzony materiał ocenił prawidłowo, zaś podstawę wyroku stanowił całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie. Sąd ten prawidłowo ustalił okoliczności nie kwestionowane przez apelującą, a mianowicie że wobec wnioskodawcy stosowane było tymczasowe aresztowanie w okresie od 24 listopada 2010 r. do 14 września 2011 r. w sprawie Sądu Okręgowego w Koszalinie, sygn. akt II K 46/11, zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012r. uniewinniającymM. S.od popełnienia przestępstwa zart. 189 §3 k.k.iart. 13 §1 k.k.w zw. zart. 197 §3 k.k., przy czym wyrokiem tymM. S.został skazany za czyn zart. 178a §1 k.k.na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Nadto, że krzywda wnioskodawcy została w części zrekompensowana poprzez zaliczenie okresu tymczasowego aresztowania na poczet wymierzonej mu kary6 miesięcy pozbawienia wolności, tj. od 24 listopada 2010 r. do 24 maja 2011r.,a zatem że okres niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania wnioskodawcy trwał od 24 maja 2011 do 14 września 2011r. W konsekwencji, że za ten okres należało wyliczyć zadośćuczynienie wnioskodawcy za czas niezasadnej izolacji. Lektura pisemnych motywów wskazuje, iż Sąd orzekający miał na uwadze podnoszony apelacją fakt, że wnioskodawca zmuszony był przebywać z osobami, którym zarzucono popełnienie poważnych przestępstw, co niewątpliwie miało negatywny wpływ na jego psychikę, ale trafnie dostrzegł i to, żeM. S.przebywał już w zakładzie karnym wcześniej, co bezsprzecznie miało wpływ na złagodzenie ewentualnych przeżyć związanych z izolacją więzienną. Także Sąd ten słusznie odrzucił twierdzenie wnioskodawcy, że wskutek niesłusznego tymczasowego aresztowania utracił rodzinę, skoro do rozwodu jego małżeństwa doszło około 2 lata po uchyleniu tego środka zapobiegawczego. Dostrzeżono tez i uwzględniono przy naliczaniu kwoty zadośćuczynienia fakt, że wnioskodawca był rozdzielony z żonąi córką. Odwołując się do treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że Sąd merytoryczny wskazał także na negatywne przeżycia wnioskodawcy poprzez pozbawienie wolności wynikłe z niesłusznego osadzenia, związane z utrudnionymi kontaktami z osobami bliskimi. W ocenie Sądu Odwoławczego, Sąd Okręgowy powołując się na judykat Sądu Najwyższego z 4 lutego 2008 r. (sygn. akt III KK 349/07) trafnie wskazał na zasady ustalenia „odpowiedniego” zadośćuczynienia, na które składają się cierpienia fizyczne i psychiczne, odnosząc je jednak do materiału dowodowego sprawy. Jednakże Sąd orzekający pominął fakt, iż wnioskodawca został aresztowany w związku z zarzutem popełnienia przestępstwa o charakterze seksualnym, co w sposób niewątpliwy wiązało się z ograniczeniami, zwiększającymi dolegliwość osadzenia. Ta okoliczność powinna znaleźć odzwierciedleniew wysokości kwoty zadośćuczynienia. Mając na względzie powyższą okoliczność oraz te wskazane zaskarżonym wyrokiem należy stwierdzić, że chociaż ocena krzywdy i określenie jej wymiaru w formie pieniężnej jest trudne do sprecyzowaniai przeliczenia na wymiar finansowy, to jednak winna stanowić stosowną, odczuwalną ekonomicznie rekompensatę do poniesionej krzywdy, a taką zdaniem Sądu Apelacyjnego stanowi kwota 20.000 zł, na którą to kwotę określono należne wnioskodawcy zadośćuczynienie, zaś w pozostałej części żądanie wnioskodawcy zostało oddalone. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 554 §2 k.p.k.