Sąd Okręgowy w Kielcach
II Wydział Cywilny Odwołaczy
Sygnatura akt: II Ca 420/14
Data wyroku: 2014-06-05 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Beata Piwko, Sławomir Buras, Teresa Strojnowska
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art.172 k.c.

Sygn. akt II Ca 420/14

POSTANOWIENIE
Dnia 5 czerwca 2014 r.
Sąd Okręgowy w Kielcach Wydział II Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodniczący:SSO Beata Piwko (spr.)
Sędziowie:SO Sławomir Buras
SO Teresa Strojnowska
Protokolant: protokolant sądowy Agnieszka Baran
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2014 r.
sprawy z wnioskuG. H.
z udziałemJ. S.,K. H.,Z. C.iA. S.
o zasiedzenie
na skutek apelacji wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w Końskich
z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt I Ns 647/12
postanawia: oddalić apelację i zasądzić odG. H.solidarnie na rzeczJ.iA.małżonkówS.kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.
Sygn. akt II Ca 420/14

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 29 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy w Końskich oddalił wniosekG. H., którym domagał się stwierdzenia, żeG. H.iK. H.nabyli z dniem 11 czerwca 2012 r. przez zasiedzenie własność części działki oznaczonej nr(...)w tym części niezabudowanej t.j. pasa gruntu o pow. 8 m2, dł. 7,70 m szer. 1 m od strony południowej do 0,5 m od strony północnej, pasa gruntu o pow. 2,2 m2zabudowanego gankiem, pasa gruntu o pow. 8 m2zabudowanego sienią i 2 m2pasa gruntu zabudowanego strychem domu mieszkalnego położonego wS..
Sąd Rejonowy ustalił, że objęta wnioskiem działka wchodziła w skład nieruchomości, którą w drodze zasiedzenia na mocy postanowienia Sądu z dnia 11 września 1961 r. w sprawie Ns 288/60 nabyli na własnośćB. U. (1),G.zU. H.iB. U. (2). Na nieruchomości tej był posadowiony dom mieszkalny pochodzący z 1928-31 roku składający się z trzech odrębnych lokali mieszkalnych posiadających odrębne wejścia. Część A (zachodnia ) była użytkowana przezB. U. (1), cześć B (środkowa) przezL. H., zaś część C przezH. L.. W późniejszych latachL. H.zajmujący środkową część dokonał nadbudowy jednej kondygnacji wykorzystując poddasze. Części A i C pozostały parterowe. Część A wynajęta była pod sklep ,część C – Bank Spółdzielczy.
W sprawie Ns 427/91 Rejonowy wK.w dniu 10 czerwca 1992 r. dokonał zniesienia współwłasności powyższej nieruchomości oznaczonej jako działka nr(...)o pow. 0,2245 ha w ten sposób, że nieruchomość oznaczoną jako działka nr(...)przyznał na własnośćZ. C.iB. C., nr(...)przyznał na własnośćL. H., natomiast działkę nr(...)przyznał na własnośćB. U. (1). W wyniku tego podziału część działki i część domu mieszkalnego ( ganek i korytarz) znalazły się na działce nr(...)Linia podziału między działkami(...)nie biegnie wzdłuż ściany działowej budynku mieszkalnego. W wyniku jej przebiegu dzieli ona ganek i sień. Mimo to sposób korzystania z nieruchomości nie uległ zmianie. Wejście do budynku prowadziło przez ganek do korytarza, a następnie z korytarza prowadziło wejście na I piętro na część B zamieszkałą przezG. H.. W 1993r działka nr(...)została zakupiona przezJ. S.iA. K. (1). W kwestii wejścia było uzgodnienie międzyL. H.a p.K., że w zamian za dalsze swobodne korzystanie z przejścia, będzie miał ,, oko” na sklep, mieszczący się na parterze. W 1997 roku w wyniku zamiany właścicielami lokalu stali sięJ. S.iA. S.. W październiku 2012 r.J. S.dokonała rozbiórki drewnianego płotu rozdzielającego działkę nr(...)od działki(...)
W tym stanie faktycznym Sąd Rejonowy przyjął, że wniosek nie zasługuje w świetleart.172 k.c.na uwzględnienie z uwagi brak wykazania przesłanki samoistnego posiadania. Sąd wskazał, żeL. H.po podziale nieruchomości w dalszym ciągu korzystał z całości ganku , sieni i części działki, jednakże wbrew jego twierdzeniom korzystanie to nie miało cech posiadania samoistnego. Sąd wskazał, żeL. H.miał świadomość , że w wyniku orzeczenia zniesienie współwłasności część działki nie przypadła dla niego, a zatem takiego posiadania nie można kwalifikować jako posiadania w dobrej wierze, które prowadziłoby do zasiedzenia po upływie 20-letniego terminu . Po zakupie działki(...)przez osoby trzecie dalsze korzystanie przezL. H.z niej było wynikiem uzgodnień z panemK..
Apelację od tego postanowienia wniósł wnioskodawca. Zarzucił naruszenie prawa procesowego w postaci przepisuart. 233 §1 k.p.c.w zw. zart. 227 k.p.c., które to naruszenie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku polegało na dokonaniu oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny , poprzez przyjęcie ,że korzystanie z całości ganku, sieni i części działki przezL. H.i jego następców prawnych nie miało cech posiadania samoistnego co miało zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie odwołania wnioskodawcy ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Końskich.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny, ocena i analiza zgromadzonego materiału dowodowego są prawidłowe i Sąd Okręgowy przyjmuje je za własne. Także dokonana przez ten Sąd ocena prawna skutkująca oddaleniem wniosku jest trafna.
Za niezasadny należy uznać zarzut dowolnej oceny materiału dowodowego, a tym samym naruszeniaart.233 k.p.c.w zw. zart.227 k.p.c.Prawidłowe sformułowanie zarzutu naruszeniaart. 233§1 k.p.c.powinno polegać na wskazaniu dowodów, których zarzut dotyczy oraz przytoczeniu okoliczności, które świadczą o tym, iż Sąd uznał te dowody za wiarygodne i mające moc dowodową lub niewiarygodne i nie mające mocy dowodowej, mimo że nie powinien tego uczynić. Natomiast skarżący, w treści zarzutu apelacyjnego nie tyle zarzuca dokonanie wadliwej oceny materiału dowodowego, lecz błędną ocenę prawną ustalonego stanu faktycznego. Naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów zart.233§1 k.p.c.nie można utożsamiać z błędnymi ustaleniami faktycznymi, a tym bardziej z błędną oceną prawną stanu faktycznego. Wymaga również podkreślenia, że w granicach swobodnej oceny dowodów sąd zobowiązany jest do przeprowadzenia selekcji dowodów, tj. dokonania wyboru tych, na których się oparł i ewentualnego odrzucenia innych, którym odmówił wiarygodności. Postawienie zarzutu obrazyart.233§1 k.p.c.nie może polegać na zaprezentowaniu przez skarżącego stanu faktycznego przyjętego przez niego na podstawie własnej oceny dowodów; zgodnie z poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Sądu Najwyższego (vide wyrok z dn. 26.04.2006 V CSK 11/06,LEX nr 230204), które są w pełni akceptowane przez Sąd Okręgowy, skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd przepisuart.233§1 k.p.cwymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem może być jedynie przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów, tego zaś skarżący w postępowaniu apelacyjnym nie uczynił. Nie sposób zatem podzielić zarzutu skarżącego, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane z obraząart.233§1 k.p.c.
Prawidłowa jest również ocena prawna Sądu Rejonowego co do tego, że nie zostały spełnione przesłanki zart.172 k.c.do stwierdzenia nabycia własności nieruchomości objętej wnioskiem w drodze zasiedzenia t.j. samoistne i nieprzerwane posiadanie oraz upływu ustawowego terminu. Wskazać należy, że posiadanie samoistne polega na faktycznym wykonywaniu wszelkich uprawnień, które składają się na treść prawa własności. Jak bowiem stanowiart.336 k.c.posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel, czyli włada nieruchomością samodzielnie we własnym imieniu i z reguły we własnym interesie. Na zewnątrz - przez otoczenie - postrzegany jest jak właściciel.
Takich cech nie nosiło posiadanie wnioskodawcy i jego poprzednika prawnegoL. H.. Wnioskodawca jako datę objęcia w samoistne posiadanie spornej części nieruchomości wskazywał datę wydania przez Sąd postanowienia z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie I Ns 427/91 w przedmiocie zniesienia współwłasności nieruchomości oznaczonej nr(...), położonej wS.. W wyniku tego postępowania na podstawie opinii biegłegoT. D.nastąpił podział budynku mieszkalnego oraz nieruchomości z uwzględnieniem aktualnej zabudowy na trzy części. Biegły w swojej opinii wykorzystał projekt podziału budynku mieszkalnego opracowany przez geodetęA. K.w sprawie Ns 288/60. Ojciec wnioskodawcyL. H.jako uczestnik tego postępowania miał wiedzę co do przebiegu linii podziału nieruchomości, w tym budynku i tego, że na skutek zniesienia współwłasności m.in. ganek i korytarz znalazł w granicach działki nr(...)przyznanej na wyłączną własnośćB. U. (1), który następnie sprzedał jąJ. S.iA. K. (3). Bezspornym jest w sprawie, że rodzina wnioskodawcy po zapadnięciu przedmiotowego postanowienia korzystała w dalszym ciągu z przejścia przez ganek i korytarz, jednakże istotnym jest to, że czyniła to na mocy porozumienia jakie zawarłL. H.z uczestnikami. Uczestnicy twierdzili bowiem, że w zamian za dozorowanie sklepu przezL. H.zezwolili mu na użytkowanie ich części nieruchomości.A. S.zeznał, żeL. H.zobowiązał się do pilnowania intruzów wokół sklepu w zamian za swobodne korzystanie z ganku (k. 101). Także z wyjaśnieńK. H.wynika, że jego ojciec oddał przyłącze wody i kanalizacji p.K.w zamian za korzystanie z sieni (k. 97). Posiadanie zatem przezL. H.i jego następców prawnych spornej części nieruchomości nie nosiło znamion posiadania samoistnego, było posiadaniem zależnym. Rodzina wnioskodawcy korzystała bowiem ze spornej części nieruchomości tylko dzięki uprzejmości ze strony uczestników, którzy przez cały okres czuli się jej pełnoprawnymi właścicielami . Dowodzi tego także treść pism skierowanych przezJ. S.doD. H.,K. H., czyG. H., w których domagała się czynszu za bezumowne korzystanie z jej własności.
W tym stanie rzeczy w pełni uzasadnionym było przyjęcie Sądu Rejonowego, że w odniesieniu do nieruchomości objętej wnioskiem władanie wnioskodawcy nie było posiadaniem samoistnym, nie miało bowiem cech posiadania właścicielskiego.
Niezależnie od oceny w tym zakresie wskazać należy, że obok przesłanki samoistnego posiadania, konieczną dla nabycia własności rzeczy przez zasiedzenie, określoną wart. 172 k.c.jest upływ czasu. Z brzmienia tego przepisu wynika, że dobra wiara posiadacza skraca czas zasiedzenia i wynosi on odpowiednio 20 lat dla posiadania samoistnego w dobrej wierze oraz 30 lat, gdy posiadacz samoistny jest posiadaczem w złej wierze. Przyjąwszy nawet, że wnioskodawca jak również jego poprzednikL. H.byli posiadaczami samoistnymi w złej wierze, gdyż wiedzieli , iż nie przysługuje im tytuł prawny do władania sporną częścią nieruchomości, to jak słusznie Sąd Rejonowy wskazał nie można przyjąć, by wymagany okres samoistnego posiadania liczony od 1992 roku już upłynął.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Okręgowy na mocyart.385 k.p.cw zw. zart.13§2 k.p.corzekł jak sentencji postanowienia.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sad Okręgowy orzekł na mocyart.520§2 k.p.cz uwagi na wzajemną sprzeczność interesów skarżącego oraz uczestników, który konsekwentnie i w pełni zasadnie oponował przeciwko uwzględnieniu wniosku i apelacji. Na koszty te w kwocie 150 zł złożyło się wynagrodzenia reprezentującego uczestników pełnomocnika ustalone na podstawie § 6 pkt 3 w zw. z§ 12 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
SSO T.Strojnowska SSO B.Piwko SSOSł. Buras