Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 486/14
Data wyroku: 2014-07-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Firkowski, Małgorzata Tomkiewicz, Remigiusz Chmielewski
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437§2 kpk

Sygn. akt VII Ka 486/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 lipca 2014 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:
Przewodniczący:  SSO Małgorzata Tomkiewicz,
Sędziowie:  SO Dariusz Firkowski (spr.),
SO Remigiusz Chmielewski,
Protokolant  st. sekr. sądowy Jolanta Jankowska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Marii Kuleszy-Chaleckiej
po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2014r.
sprawyJ. K.iP. S.
oskarżonych o przestępstwo zart. 288§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 17 marca 2014r., sygn. akt II K 409/13
zaskarżony wyrok uchyla i sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Szczytnie przekazuje.
Sygn. akt VII Ka 486/14

UZASADNIENIE
J. K.iP. S.zostali oskarżeni o to, że w bliżej nieustalonej dacie, w okresie od od lutego 2013 roku do 18 marca 2013 roku wS., woj.(...), przyPlacu (...), działając wspólnie i w porozumieniu, umyślnie dokonali uszkodzenia mienia tj. samochodu osobowego markiB.onr rej. (...)w ten sposób, że kilkakrotnie kopali oraz uderzali rękoma w powierzchnię karoserii przednich błotników, czym spowodowali ich wgniecenie wyrządzając straty w wysokości 1.080,00 złotych na szkodęL. S.
tj. o czyn z art. 288 §ik.k.
Sąd Rejonowy w Szczytnie wyrokiem z dnia 17 marca 2014 roku, w sprawie II K 409/13, uniewinnił oskarżonych od popełnienia zarzucanego im czynu.
Powyższy wyrok w całości na niekorzyść oskarżonychJ. K.iP. S.zaskarżył prokurator i wyrokowi temu zarzucił:
1/ obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
-art. 167 k.p.k.iart. 366 § 1 k.p.k.- poprzez niewyjaśnienie przez Sąd wszystkich istotnych okoliczności sprawy i przedwczesne uznanie, iż w sprawie brak jest dowodów świadczących na niekorzyść oskarżonychJ. K.iP. S., mimo istnienia dodatkowego źródła dowodowego pozwalającego na wyjaśnienie tychże wątpliwości, w postaci przesłuchania drugiego funkcjonariusza KPP wS., który w dniu zdarzenia wraz zM. S. (1)powziął informację o zajściu naPlacu (...)po zatrzymaniu pojazdu kierowanego przezA. S., na okoliczność daty zajścia, jego przebiegu oraz oświadczeń składanych wówczas przez jego świadków,
- a takżeart. 393 § 3 k.p.k.iart. 172 k.p.k.- polegającą na odczytaniu w trakcie rozprawy w dniu 17 marca 2014 r., przesłuchiwanemu świadkowiR. C.fragmentu zeznań nieobecnego świadkaA. S.w celu - jak należy wnosić z treści uzasadnienia wyroku - wyjaśnienia sprzeczności w relacjach tychże świadków, a tym samym odczytanie tegoż fragmentu protokołu wbrew treściart. 393 § 3 k.p.k., który zezwala na odczytywanie jedynie dokumentów prywatnych, powstałych poza postępowaniem karnym i nie dla jego celów, w szczególności oświadczeń, publikacji, listów oraz notatek, jak też jednoczesne naruszenieart. 172 k.p.k.przewidującego tryb konfrontacji dla wyjaśnienia sprzeczności w relacjach osób przesłuchiwanych, co z kolei miało wpływ na ustalenia faktyczne Sądu, a w konsekwencji na treść orzeczenia
2/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a wyrażający się w wybiórczym i jednostronnym potraktowaniu dowodów, w tym w bezkrytycznym daniu wiary wyjaśnieniom nie przyznających się do winyJ. K.iP. S., przy jednoczesnym niesłusznym zdyskredytowaniu zeznań sześciu bezpośrednich świadków zdarzenia tj.A. S.,P. K.,M. S. (2),E. B.,K. B.orazD. R.i w konsekwencji wysnuciu przez Sąd błędnego wniosku, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie nie daje podstaw do przyjęcia, iż oskarżeni dopuścili się zarzuconego im czynu, podczas gdy właściwa, pełna, wszechstronna oraz dokonana zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocena całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, prowadzi do wniosku, iż oskarżeni dopuścili się zarzucanego im przestępstwa.
Wskazując na powyższa skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Szczytnie do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie podnieść należy, że apelacja jest o tyle zasadna o ile z jej treści wynika potrzeba uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Słuszne jest bowiem stanowisko apelującego, iż wątpliwości budzi ocena dowodów poczyniona przez Sąd I instancji i oparte na jej podstawie ustalenia faktyczne skutkujące uniewinnieniem oskarżonych od popełnienia zarzucanego im czynu.
Z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić albowiem ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jawi się bowiem jako niedostatecznie wnikliwa a nadto prowadzi do odmiennych wniosków niż przedstawione przez Sąd meriti. Przede wszystkim nie można podzielić jednostronnej analizy relacji oskarżonych. Sąd I instancji weryfikując wiarygodność wyjaśnień oskarżonych nie dostrzegł, iż występujące w nich rozbieżności oraz nielogiczności mają na tyle istotny charakter, iż rzutować mogły na prezentowaną przez nich wersję wydarzeń.
Trafnie podnosi skarżący, że Sąd I instancji ( niestety brak było tu także inicjatywy prokuratora ) nie przeprowadził dowodu z przesłuchania w charakterze świadka drugiego z funkcjonariuszy KPP wS., który w dniu zdarzenia, wraz zM. S. (1)powziął informację o zajściu naPlacu (...), po zatrzymaniu pojazdu kierowanego przezA. S., tj.S. P.. Wprawdzie od zdarzenia minął już pewien czas jednakże nie sposób a priori uznać, świadek ten nie mógłby wypowiedzieć się na temat okoliczności zdarzenia związanego z zatrzymaniem pojazdu kierowanego przezA. S.oraz stanu samochodu i tego, co relacjonowały wówczas osoby w nim przebywające. Co istotne nie jest wykluczone, że wymieniony mógłby wskazać datę zajścia. Ma to o tyle znaczenie o ile zważy się, że między innymi wątpliwości co do daty zdarzenia spowodowały wydanie wyroku uniewinniającego.
Zasadnie także skarżący zarzucił obrazęart. 393 § 3 k.p.k.w zw. zart.172 kpkalbowiem wobec sprzeczności w relacjach wskazanych na k.185 odw. osób winna być przeprowadzona ich konfrontacja. Słusznie bowiem podniesiono w uzasadnieniu apelacji, że powyższe miało wpływ na ustalenia faktyczne Sądu a w konsekwencji na treść orzeczenia albowiem w uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy powołał się na sprzeczności w zeznaniachA. S.z relacją przedstawioną przed sądem przezR. C..
W ocenie Sądu Okręgowego konieczna jest ponadto ponowna analiza zeznań świadków zdarzenia tj.A. S.,P. K.,M. S. (2),E. B.,K. B.orazD. R.. W obecnym stanie sprawy nie wydaje się bowiem przekonujące odrzucenie ich relacji poprzez ich opozycję do wyjaśnień oskarżonych, którzy w dniu zdarzenia oskarżeni nie mieli przebywać wS.. Trafnie bowiem wskazał skarżący, że przebywanie wklubie (...)w miejscowościZ.Sąd I instancji ograniczył jedynieP. S.. Ponadto płyta CD, która miała w tym zakresie wspierać powyższe ustalenie nie zawiera oznaczenia daty i godziny wykonania zapisów. Konieczne jest także ponowne dokonanie wiarygodności zeznających w sprawie świadków albowiem Sąd Rejonowy z jednej strony dał wiarę relacjomO. Ł.orazJ. L.którzy należeli oni do grona bliskich znajomych oskarżonegoP. S.a zarazem z tego samego powodu odmówił wiary relacjomP. K.,M. S. (2),E. B.,K. B.orazD. R., argumentując, iż ich zeznania nie są w pełni wiarygodne z uwagi na bliską znajomość z synem pokrzywdzonego, tj.A. S..
W pełni zasadnie prokurator wskazał również i na to, że ż matkaP. S.podała inne niż oskarżony okoliczności, dla których syn nie mógł być w dniu zajścia wS.– k.131 odw.-132.
Co do zeznańA. S.,P. K.,M. S. (2),E. B.,K. B.orazD. R., to zasadnie zdaje się wskazywać skarżący, że ich relacja łączyła się z zeznaniami funkcjonariusza PolicjiM. S. (1), który potwierdził fakt zgłoszenia zdarzenia, które miało polegać na kopaniu w samochód markiB.kierowany przezA. S.oraz podał, że udał się wraz z partnerem w kierunkuPlacu (...)za grupą osób, która na widok policjantów podjęła ucieczkę. Nie wydaje się jednakże przekonujące uznanie relacji wskazanych świadków za niewiarygodnych z tego powodu, żeA. S.nie podał wówczas policjantom wprost nazwiskaP. S.ale poinformował „o chłopaku zB.". W tym zakresie bowiem konieczne jest zweryfikowanie tej okoliczności choćby przez pryzmat relacjiE. B..
Wreszcie co do daty zajścia, to oprócz już wyżej wskazanej kwestii związanej z przesłuchaniemS. P.i analizą k.87 wskazać należy, żeA. S.,P. K.,M. S. (2),E. B.,K. B.orazD. R.nie byli w stanie określić daty zdarzenia wskazując, że tej daty nie pamiętają.
Wreszcie przy ponownym rozpoznaniu sprawy konieczne jest dokonanie wnikliwych ustaleń w zakresie wartości szkody mając w tym zakresie na uwadze tak okoliczności wynikające z zeznańL. S., który oszacował szkodę na kwotę 400 zł oraz wnioski płynące z dokumentu z k.14, przy czym co do tego ostatniego, to zwrócić uwagę należy, że umowa została zawarta w styczniu 2013 r. a zdarzenie miało mieć miejsce w lutym - marcu 2013 r. co wskazuje na wnikliwą analizę ewentualnego wzrostu wartości pojazdu w tym czasie.
Mając wskazane okoliczno na uwadze zaskarżony wyrok uchylono i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania-art.437§2 kpk,art.438pkt.3kpkl.
Przy ponownym rozpoznaniu konieczne będzie powtórzenie i uzupełnienie postępowania celem dokonania wszechstronnej i wnikliwej analizy wszystkich dowodów, uwzględniając przy tym zachodzące między nimi zależności co winno pozwolić na wydanie trafnego wyroku w sprawie.