Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 841/14
Data wyroku: 2014-11-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Ziołecka

WYROK

W I M I E N I U

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 listopada 2014 roku
Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym - Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: SSO Małgorzata Ziołecka
Protokolant: apl. radc.Ł. L.
przy udziale -
po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2014 roku
sprawyZ. J.obwinionego z art. 92 § 1 k.w
z powodu apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto wP.z dnia 25 kwietnia 2014 roku, sygnatura akt VIII W 284/13

1
zmienia zaskarżony wyrok i uniewinnia obwinionego od popełnienia przypisanego mu wykroczenia z art. 92 § 1 k.w.,

2
kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa,

/-/M. Z.

UZASADNIENIE
Z. J.został obwiniony o to, że w dniu 5 grudnia 2012 roku, o godzinie 15:25, wP., naskrzyżowaniu ulic (...), kierując pojazdem markiB. (...)onumerze rejestracyjnym (...), nie zastosował się do znaku drogowego poziomego P-8a strzałka kierunkowa na wprost w ten sposób, że z pasa ruchu przeznaczonego do jazdy prosto, skręcił w prawo i kontynuował jazdęulicą (...), to jest o popełnienie wykroczenia z art. 92 § 1 k.w.
Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2014 roku, Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto wP.uznał obwinionegoZ. J.za winnego tego, że w dniu 5 grudnia 2012 roku, o godzinie 15:25, wP., naulicy (...), przed skrzyżowaniem zulicą (...), kierując pojazdem markiB. (...)onumerze rejestracyjnym (...), nie zastosował się do znaku drogowego poziomego P-8a strzałka kierunkowa na wprost w ten sposób, że z pasa ruchu przeznaczonego do jazdy prosto, skręcił w prawo i kontynuował jazdęulicą (...), to jest za winnego popełnienia wykroczenia z art. 92 § 1 k.w. i za to, na podstawie art. 92 § 1 k.w., Sąd Rejonowy wymierzył obwinionemu karę 400 złotych grzywny.
Orzekając natomiast o kosztach, Sąd Rejonowy, na podstawieart. 118 § 1 k.p.s.w. orazart. 1 i art. 3 ustęp 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 100 złotych i wymierzył mu opłatę w wysokości 40 złotych.
Powyższy wyrok w całości i na swoją korzyść zaskarżył obwinionyZ. J.,zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, obrazę prawa procesowego, w szczególnościart. 8 k.p.s.w., mającą bezpośredni wpływ na treść orzeczenia, oraz obrazę prawa materialnego, to jest art. 92 § 1 k.w. poprzez uznanie, iż skręt w prawo z prawego pasa ruchu drogowego na skrzyżowaniuulicy (...)jest nie zastosowaniem się do znaku drogowe poziomego P-8a i jest wykroczeniem z art. 92 § 1 k.w.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uniewinnienie go od zarzutu popełnienia wykroczenia art. 92 § 1 k.w. w całości.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obwinionego i jej wniosek końcowy o uniewinnienieZ. J.w pełni zasługiwał na uwzględnienie.
Na wstępie niniejszych rozważań koniecznym jest wskazanie, że treść przepisu art. 92 § 1 k.w. jest jednoznaczna. Przepis ten penalizuje niezastosowanie się, między innymi, do znaku drogowego. Zachowanie sprawcy polega zatem na braku podporządkowania się dyrektywie płynącej ze znaku lub sygnału drogowego (por. R. A. Stefański: Wykroczenia drogowe. Komentarz. Kraków 2005, s. 389).
Jest niewątpliwe, że każdy znak zawiera konkretną informację dla uczestnika ruchu drogowego niezależnie od tego, czy umownie zostanie zaliczony do kategorii znaków ostrzegawczych, zakazu lub nakazu. Część tych znaków, obok informacji, wyraża również nakaz lub zakaz określonego zachowania się skierowany do konkretnego uczestnika ruchu drogowego.
W przedmiotowej sprawieZ. J.został obwiniony o popełnienie opisanego wyżej wykroczenia z art. 92 § 1 k.w., przy czym czyn jego miał polegać na tym, że obwiniony, będącna skrzyżowaniu,nie zastosował się do znaku poziomowego P-8a w ten sposób, że będąc już na tym skrzyżowaniu z pasa ruchu przeznaczonego do jazdy na wprost skręcił w prawo i kontynuował jazdę w nowo obranym kierunku.
Jednak Sąd Rejonowy, uznającZ. J.za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 92 § 1 k.w., dokonał modyfikacji opisu zachowania obwinionego. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd I instancji doszedł bowiem do wniosku, że obwinionyprzed skrzyżowaniem(ulicy (...)zulicą (...)wP.) skręcił w prawo i kontynuował jazdęulica (...). Tak ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny sprawy, mający zresztą swe odzwierciedlenie w opisie czynu, przypisanego obwinionemu ostatecznie w punkcie 1 części rozstrzygającej wyroku, wyklucza możliwość uznania, że takim zachowaniemZ. J.wyczerpał znamiona wykroczenia o którym mowa w art. 92 § 1 k.w.
Przede wszystkim zauważyć należy, iż w myśl regulacji zawartych wustawie z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym,skręt w prawo jest zmianą kierunku jazdy.Wynika to z art. 22 ustęp 3 wyżej powołanej ustawy. Skręt w prawo jest zatem manewrem polegającymna kontynuowaniu jazdyw innym,niż dotychczasowym kierunku, niewynikającym jedynie z przebiegu drogi, a zależnym od woli kierującego pojazdem. Jeżeli zatem tak, to wykonany przez obwinionego przed skrzyżowaniem manewr nie mógł zostać uznany przez Sąd I instancji mianem skrętu w prawo, a jedynie za zmianę przez obwinionego pasa ruchu. Ten ostatni manewr polega bowiem na zmianie położenia pojazdu w stosunku do krawędzi lub osi jezdni przy utrzymaniu ruchu na tej samej jezdni. Jest to zmiana podłużnego pasa jezdni wystarczającego do ruchu jednego rzędu pojazdów wielośladowych, najczęściej wykonywanym przed wlotem na skrzyżowanie(takRyszard A. S.,Prawo o ruchu drogowym. Komentarz).
Skoro zatem, a co wynika z poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych,Z. J.przed „wlotem” na skrzyżowanie, „skręcił w prawo”, to dokonał on jedynie zmiany pasa ruchu - ze środkowego na prawy. Przed wykonaniem tego rodzaju manewru, drogowy znak poziomu P-8a obwinionego nie powstrzymywał. Jeżeli zatem tak, to bezpośrednio przed wjazdem na skrzyżowanie, obwiniony znalazł się na prawym pasie ruchuulicy (...), przeznaczonym do skrętu w prawo. W konsekwencji obwiniony, wykonując następnie manewr zmiany kierunku jazdy w postaci skrętu w prawo wulicę (...), uczynił to z właściwego pasa ruchu (prawego). W tej sytuacji nie można uznać, aby obwiniony zlekceważył poziomy znak drogowy P-8a i nie zastosował się do niego, a tym samym uznać, żeustalonym przez Sąd I instancji zachowaniem, wyczerpał znamiona wykroczenia o którym mowa w art. 92 § 1 k.w.
Sąd Okręgowy podnosi w tym miejscu, iż dostrzega nagminną praktykę kierowców, którzy doskonale wiedząc o planowanej trasie przejazdu, w tym o konieczności zmiany pasa ruchu, celem uniknięcia oczekiwania w „korku” na zmianę kierunku jazdy, w ostatnim momencie dokonują zmiany pasa ruchu uprawniającego do wykonania zaplanowanego manewru. Sąd II instancji zauważa jednak, że tego rodzaju postępowanie może co najwyżej oznaczać naruszenie przez uczestnika ruchu drogowego znaku poziomego P8 - linii ciągłej. W przedmiotowej natomiast sprawieZ. J.o tego rodzaju postępowanie nie został obwiniony.
Reasumując, Sąd II instancji, w pełni podzielając argumenty zawarte we wniesionej apelacji, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinniłZ. J.do popełnienia przypisanego mu wykroczenia z art. 92 § 1 k.w., o czym orzekł, jak w punkcie 1 swego orzeczenia.
Orzekając natomiast o kosztach, Sąd Okręgowy, na podstawieart. 118 ustęp 2 k.p.s.w., kosztami całego postępowania obciążył Skarb Państwa, o czym z kolei orzekł, jak w punkcie 2 wyroku z dnia 6 listopada 2014 roku.
/M. Z./