Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 643/14
Data wyroku: 2014-11-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marzanna Chojnowska, Krzysztof Kamiński –, Grażyna Zawadzka-Lotko
Słowa kluczowe: Przestępstwa Karnoskarbowe
Podstawa prawna: art. 107§1 kks

Sygn. akt VIII Ka 643/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 listopada 2014 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący- Sędzia SO Krzysztof Kamiński – spr.
Sędziowie: SO Marzanna Chojnowska
SO Grażyna Zawadzka-Lotko
Protokolant Agnieszka Malewska
po rozpoznaniu w dniu 13.11.2014 r. w obecności prokuratora Bożeny Romańczuk sprawyA. F.oskarżonego o czyn zart. 107§1 k.k.s.na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 25 czerwca 2014 roku (sygn. akt VII K 100/14).
I. Wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
II. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 480-zł. (czterystu osiemdziesięciu złotych) tytułem opłaty za drugą instancję i obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze w kwocie 50-zł. (pięćdziesięciu złotych).

UZASADNIENIE
A. F.iA. N.zostali oskarżeni o to, że w okresie od 1.05.2012 r. do 9.05.2012 r. wspólnie i w porozumieniu w lokaluBar (...)wB., przyul. (...)urządzali gry na automacie(...)(...)wbrew przepisomustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych(tekst jednolity Dz.U.2009.201.1540), to jest o przestępstwo skarbowe określone wart. 107§1 k.k.s.w zw. zart. 6§2 k.k.s.
Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie o sygn. akt VII K 100/14 oskarżonegoA. F.uznał za winnego tego, że w okresie od 1.05.2012 r. do 9.05.2012 r. w lokaluBar (...)wB.przyul. (...)wbrew przepisom ustawy, nie mając koncesji urządzał gry o charakterze losowym w celach komercyjnych na urządzeniu elektronicznym, to jest automacie(...)(...), czym naruszył przepisyart. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1w zw. zart. 2 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(Dz. U. Nr 201 poz. 1540 ze zm.), to jest czynu zart. 107§1 kksi za to na mocyart. 107§1 kksw zw. zart. 23§1 i 3 kksskazał go na karę grzywny w wysokości 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując, że jedna stawka dzienna jest równa kwocie 60 (sześćdziesięciu) złotych.
OskarżonąA. N.uznał za winną tego, że w okresie od 1.05.2012 r. do 9.05.2012 r. w lokaluBar (...)wB.przyul. (...)w zamiarze, abyA. F.dokonał czynu zabronionego polegającego na urządzaniu wbrew przepisom ustawy gier na urządzeniu elektronicznym, to jest automacie(...)(...)ułatwiała mu jego popełnienie w ten sposób, że wydzierżawiłaA. F.powierzchnię w swoim lokalu w celu wystawienia na niej ww. urządzenia i udostępniała je grającym, to jest czynu zart. 18§3 kkw zw. zart. 20§2 kksw zw. zart. 107§1 kksi za czyn tak przypisany na mocyart. 18§3 kkw zw. zart. 20§2 kksw zw. zart. 107§1 kksskazał ją, a na mocyart. 19§1 kkw zw. zart. 20§2 kksw zw. zart. 107§1 kkswymierzył jej karę grzywny w wysokości 40 (czterdziestu) stawek dziennych, przyjmując, że jedna stawka dzienna jest równa kwocie 60 (sześćdziesięciu) złotych.
Na mocyart. 30§5 k.k.s.orzekł przepadek urządzeniao nazwie M. (...)nr(...)oraz klucza, opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 1 pod poz. 1 i 2 (k. 198), a przechowywanych w magazynie Urzędu Celnego wB..
Na mocyart. 230§2 k.p.k.w zw. zart. 113§1 k.k.s.nakazał zwrócić oskarżonejA. N.umowę najmu i opinie techniczną, opisane w wykazie dowodów rzeczowych nr 1 pod poz. 3 i 4 (k. 198), a przechowywane w magazynie Urzędu Celnego wB..
Na mocyart. 230§2 k.p.k.w zw. zart. 113§1 k.k.s.nakazał zwrócić Urzędowi Celnemu wB.banknot o nominale 10 złotych, opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr 1 pod poz. 5 (k. 198), a przechowywany w magazynie Urzędu Celnego wB..
Zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonegoA. F.kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, zaś od oskarżonejA. N.– kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych - tytułem opłaty oraz obciążył ich pozostałymi kosztami sądowymi w częściach ich dotyczących, to jest w kwotach po 341,25 zł (trzysta czterdzieści jeden złotych 25/100) od każdego z nich.
Powyższy wyrok, na mocyart. 444 k.p.k.iart. 425§1 i 2 k.p.k.zaskarżył w całości obrońca oskarżonegoA. F.i na podstawieart. 438 pkt 1, 2 i 3 k.p.k.zarzucił temu wyrokowi:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść poprzez uznanie, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn.
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, że urządzenieM.(...)ma charakter automatu do gier hazardowych,
3. naruszenie przepisów prawa materialnego –art. 2 ust. l ust. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(Dz. U. Nr 20l, poz. 1540) poprzez ich błędną interpretację, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tych przepisów do stanu faktycznego ustalonego w sprawie, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanych przepisów wskazuje, że gry na zakwestionowanym urządzeniu nie mają charakteru losowego, a zatem w/w przepisy nie powinny znaleźć zastosowania w sprawie,
4. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.art. 4§2 i 3 k.k.s.poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że oskarżonemu można przypisać działanie z zamiarem popełnienia przestępstwa skarbowego, podczas gdy zarówno okoliczności faktyczne sprawy, jak i wątpliwości co do obowiązującego stanu prawnego wskazują, że zarzutu działania z zamiarem nie można oskarżonemu przypisać,
5. naruszenie prawa materialnego w postaciart. 6 ust. l i 4 oraz art. 14 ust. l ustawy o grach hazardowychpoprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie w treści uzasadnienia, że organizowanie gier na zatrzymanym urządzeniu może naruszać przepisy tej ustawy oraz poprzez zastosowanie ich w sprawie w sytuacji, gdy przepisart. 14 ust. 1, jako uznany wprost za niezgodny z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. I 204, s.37), ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz.U. L 363, s. 81) (zwanej dalej "dyrektywą 98/34") nie może być stosowany przez organy władzy publicznej w stosunku do osób prywatnych - zarówno fizycznych, jak i prawnych, a analiza orzeczenia Trybunału i powołanej Dyrektywy wskazują. że przepisy art. 6 ust. l i 4 ustawy mają taki sam charakter (tj. przepisu technicznego).
6. naruszenie prawa materialnego w postaciart. 6 ust. l, art. 14 ust. I ustawy o grach hazardowychpoprzez ich błędną wykładnię oraz zastosowanie i przyjęcie, że organizowanie gier na urządzeniuM.(...)(...)może naruszać powołane przepisy tej ustawy, w sytuacji kiedy w/w przepisy są potencjalnie niezgodne zart. 2 i 7 Konstytucjioraz zart. 20 i 22w związku zart. 3 l ust. 3 Konstytucji, na co Sąd zwraca uwagę, a taka okoliczność wskazywałaby na rozważenie zasadności zawieszenia postępowania, czego Sąd nie uczynił,
7. naruszenie prawa materialnego w postaciart. 23§3 k.k.s.poprzez ustalenie wysokości stawki dziennej grzywny w sposób dowolny, przy jednoczesnym braku rozważań sądu w przedmiocie przesłanek faktycznych, jakimi kierował się Sąd ustalając wysokości tej stawki,
a z ostrożności procesowej:
8. w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów - podniósł naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zakwalifikowanie czynu oskarżonego, jako spełniającego znamiona zart. 107§l kks, podczas gdy, jeśli w ogóle można przyjąć, że czyn zarzucany oskarżonemu może być czynem zabronionym, to okoliczności faktyczne sprawy wskazują, że właściwe będzie zakwalifikowanie jego czynu zart. 107§4 k.k.s., co stanowi wykroczenie skarbowe.
Wobec powyższego wniósł o:
1. zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.
2. alternatywnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji,
3. w przypadku uwzględnienia apelacji o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kosztów obrony udzielonej mu z wyboru w postępowaniu apelacyjnym,
4. na wypadek uwzględnienia zarzutu dot. błędnej kwalifikacji prawnej czynu o zmianę orzeczonej wobec oskarżonego kary poprzez orzeczenie grzywny w dolnych granicach zagrożenia ustawowego przewidzianych za przestępstwo i modyfikację wysokości jednej stawki lub orzeczenie grzywny kwotowej za wykroczenie skarbowe w dolnych granicach ustawowych,
a nadto z ostrożności procesowej o:
5. zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania o zgodność przepisuart. 14 ust. l, ustawy z dnia 19 listopada 2009 r o grach hazardowychzart. 2 i art. 7w zw. zart. 9 Konstytucji RPskierowanego do Trybunału przez Sąd Rejonowy Gdańsk -Południe w Gdańsku postanowieniem z dn, 8.01.2014 r, sygn. X K 950/12 oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dn. 15.01.2014 r, sygn. II GSK 686/13.
W przedmiocie powyższego wniosku Sąd Okręgowy orzekł postanowieniem na rozprawie apelacyjnej w dniu13 listopada 2014 r. (k. 319v).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego jest oczywiście bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny dowodów. Ustalenia faktyczne poczynił w oparciu o całokształt zgromadzonego oraz ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego (art. 410 k.p.k.), który ocenił z poszanowaniem reguł wynikających zart. 4 k.p.k.i7 k.p.k.Stanowisko swoje w sposób precyzyjny uzasadnił w pisemnych motywach wyroku, sporządzonych zgodnie z wymogami, o jakich mowa wart. 424§1 i 2 k.p.k.
Przede wszystkim chybione są zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku wskazane w pkt. 1, 2 ide factow pkt. 3 i 4 apelacji. Odnośnie dwóch ostatnich zarzutów podkreślić należy, że obraza prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu lub niezastosowaniu w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Nie można zatem mówić o naruszeniu przepisów prawa materialnego w sytuacji, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych (w zakresie oceny urządzeniaM.oraz zamiaru w działaniu oskarżonego) przyjętych za jego podstawę (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2013 r., II KK 260/13, Prok. I Pr. –wkł. 2014 r./1/19, LEX nr 1380933).
Odnosząc się domeritumw/w zarzutów, sugerujących przekroczenie przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów, wskazać należy, że zarzut, o którym mowa wart. 438 pkt 3 k.p.k.jest trafny jedynie wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający nie odpowiada prawidłom logicznego rozumowania (oraz gdy błąd ten mógł mieć wpływ na treść orzeczenia). Zarzut ten nie może natomiast sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami sądu (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1975 r., II KR 355/74, OSNPG 9/1995, poz. 84), nieuzasadnionej oceną dowodów, lecz powinien wskazywać nieprawidłowości w rozumowaniu sądu odnośnie do oceny okoliczności sprawy. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu, jak czyni to autor apelacji, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Stanowisko przedstawione w skardze odwoławczej należało zatem uznać za odmienny pogląd jej autora co do okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego i możliwych do wyciągnięcia z nich wniosków co czyni zbędnym jest odnoszenie się w szerszym zakresie do omawianych zarzutów. Tym bardziej, że okoliczności w nich podnoszone były przedmiotem rozważań i oceny przez Sąd I instancji. W tym miejscu podkreślić jedynie należy, że:
Po pierwsze, Sąd I instancji precyzyjnie i logicznie wykazał, dlaczego gry na urządzeniuM.(...)mają charakter losowy i w związku z tym mają do niego zastosowanie przepisyart. 2 ust. 3, 4 i 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(k. 277 – 278). Oparł się w tym zakresie na jednoznacznej opinii biegłego z zakresu informatyki oraz informatyki śledczej i kryminalistycznej, a także w pełni z nimi korespondujących dowodach rzeczowych (videprotokół przeszukania, protokoły oględzin wraz z dokumentacją zdjęciową, zapis eksperymentu na płycie DVD) oraz osobowych (vide zeznaniaM. W.,A. R.,M. M.). Wynika z nich ewidentnie, że gdy oferowane na w/w urządzeniu były grami o charakterze losowym, tj. o wyniku nieprzewidywalnym dla grającego, niezależnym od jego woli i zręczności. Co więcej, organizowanymi w celach komercyjnych. Tym samym zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym (vide m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2012 r., V KK 420/11, OSNKW 2012/08/85) miały do nich zastosowanie przepisyart. 2 ust. 3, 4 i 5 ustawy o grach hazardowych. W konsekwencji tego nietrafny jest pogląd apelującego, iż zakwestionowanyM.42 nie ma charakteru automatu do gier hazardowych (videzarzut z pkt. 2 apelacji,notabenepozbawiony uzasadnienia).
Apelujący starając się podważyć ustalenia faktyczne w omawianym zakresie odwołuje się do zeznańZ. S.. Zdaje się nie dostrzegać przy tym tego, że w/w świadek przyjął dla potrzeb sporządzanej przez siebie opinii (na zlecenie oskarżonego) własną definicję charakteru losowego gry,notabene sprzecznąz ogólnie obowiązującą, zgodnie z którą, jeżeli gra zawiera elementy losowe, ale dominują w niej elementy inne (np. zręcznościowe), to nie ma ona charakteru losowego.
Po drugie, Sąd I instancji precyzyjnie wykazał powody, dla których przyjął, że działanieA. F.miało charakter umyślny. Oskarżony od lat zawodowo zajmował się działalnością związaną m.in. z grami na automatach. Jak sam przyznał, miał takich urządzeń ponad 3.000. Zważywszy, że gra na automacie nie miała charakteru zręcznościowego (wynik gry był nieprzewidywalny), co było oczywiste nawet dla przeciętnego gracza (videzeznaniaM. M.), logicznym jest, że oskarżony musiał mieć świadomość, iż urządzenie umożliwiało urządzanie gier hazardowych. Musiał też mieć wiedzę na temat przepisów regulujących organizowanie tego rodzaju gier. Świadczy o tym m.in. dodanie do zainstalowanych w urządzeniu gier elementów zręcznościowych w celu upozorowania zręcznościowego charakteru gry.
Reasumując, zaprezentowana przez Sąd I instancji ocena dowodów nie wykracza poza zakreślone przepisemart. 7 k.p.k.granice sędziowskiej swobody ocen i tym samym pozostaje pod jego ochroną.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty obrazy prawa materialnego, o których mowa w pkt. 5 i 6 skargi apelacyjnej.
Możliwość stosowaniaart. 6 ust. 1 i 4 oraz art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowychbyła przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego. Przypomnieć należy, że postanowieniem z dnia 28 listopada 2013 roku (I KZP 15/13, LEX nr 1393793) Sąd Najwyższy, w odpowiedzi na zagadnienie prawne przedstawione w trybieart. 441§1 k.p.k., stwierdził, iż „Naruszenie wynikającego z dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz. U. L. 363, s. 81) obowiązku notyfikacji przepisów technicznych ma charakter naruszenia trybu ustawodawczego, którego konstytucyjność może być badana wyłącznie w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jeżeli w konkretnym postępowaniu sąd dochodzi do wniosku, że doszło do takiej wadliwości trybu ustawodawczego, może nie stosować tych przepisów tylko w ten sposób, że zawiesi prowadzone postępowanie, w którym miałyby one zostać zastosowane i skieruje stosowne pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego. Jednak do czasu zainicjowania tej kontroli lub podjęcia przez Trybunał Konstytucyjny stosownego rozstrzygnięcia brak jest podstaw do odmowy stosowania przepisówustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, w tym jejart. 6.ust 1 i art. 14 ust. 1”. Tożsame stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 stycznia 2014 roku (IV KK 183/13, LEX nr 1409532).
W uzasadnieniu powyższych judykatów Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, iż w wyroku z dnia 19 lipca 2012 roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie wypowiedział się kategorycznie o charakterze przepisówustawy o grach hazardowych, a stwierdził jedynie, iż „stanowią potencjalne przepisy techniczne”. Podkreślił przy tym, że ostateczne ustalenie charakteru przepisówustawy z 19 listopada 2009 roku o grach hazardowychnależy do sądów krajowych, a nie Trybunału, który zajmuje się wykładnią prawa unijnego. Jednocześnie stwierdził, że nawet ewentualne przyjęcie, że przepisyart. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowychmają charakter przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2006 roku, nie oznacza, że sądy mogą odmówić stosowania tychże przepisów (jako regulacji, do których odsyłaart. 107§1 k.k.s.). W ocenie Sądu Najwyższego naruszenie obowiązku notyfikacji, ustanowionego w powyższej dyrektywie, nie powoduje kolizji norm prawa wewnętrznego z regulacjami unijnymi, którą można by rozstrzygnąć w oparciu o reguły kolizyjne, a stanowi o wadliwości procesu stanowienia prawa. Natomiast przy naruszeniu trybu ustawodawczego, konstytucyjność przepisów, a co za tym idzie – możliwość ich stosowania – może być rozstrzygana jedynie przez Trybunał Konstytucyjny.
W świetle powyższych zapatrywań, które Sąd Okręgowy w pełni podziela, brak jest podstaw do uwzględnienia stanowiska skarżącego, iż powołane w zarzucie przepisy nie mogą być przez polskie sądy stosowane. Jak bowiem podkreślił Sąd Najwyższy, konstytucyjny obowiązek poszanowania i przestrzegania ustaw ciąży na nich tak długo, dopóki ustawa ta nie utraci mocy obowiązującej.
Dodać należy, że Sąd Okręgowy w pełni podziela pogląd wyrażony przez Sąd I instancji,notabeneszczegółowo uzasadniony (z odwołaniem się do orzecznictwa sądów administracyjnych) zgodnie z którym brak jest podstaw do uznania powyższych przepisów za „techniczne” w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. Analizując przepisyustawy o grach hazardowychw świetle art. 1 pkt 3, 4 i 11 Dyrektywy 98/34/WE należy wskazać, że przepisart. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowychstanowi, iż grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 tejże ustawy oraz art. 14 ust. 1 działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona wyłącznie w kasynach gry na podstawie udzielonej koncesji. W ocenie Sądu Odwoławczego przepisy te nie są przepisami technicznymi, specyfikacjami technicznymi, ani też innymi wymaganiami bądź zasadami dotyczącymi usług, o których mowa w Dyrektywie 98/34/WE.
W związku z powyższym Sąd I instancji rozstrzygając o odpowiedzialności oskarżonegoA. F.na podstawieart. 107 k.k.s., mógł dokonywać ustaleń o realizacji znamion tego przestępstwa w oparciu o przepisyart. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1(w zw. zart. 2 ust. 5)ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, jak też mógł samodzielnie dokonywać oceny ich charakteru.
Bezzasadny jest zarzut zpkt. 8apelacji, który – podobnie jak w przypadku zarzutów zpkt. 3 i 4– winien być rozpatrywany w kategoriach błędu w ustaleniach faktycznych, konsekwencją którego była obrazyart. 107§1 k.k.s.
Nie można zgodzić się z apelującym, że gry realizowane były w krótkim okresie czasu, skoro oskarżonemu przypisano działanie na przestrzeni ponad 1 roku. Nadto nie sposób mówić o działaniu oskarżonego „w oparciu o zaufanie do posiadanej opinii technicznej” (na marginesie, gdyby tak rzeczywiście było nie można byłoby mu przypisać winy umyślnej). W realiach niniejszej sprawy opinię sporządzoną przezZ. S.należy traktować wyłącznie w kategoriach dowodu mającego uchronić oskarżonegoA. F.od odpowiedzialności na wypadek wszczęcia postępowania karnoskarbowego.
Końcowo stwierdzić należy, że nie budzi zastrzeżeń wymiar orzeczonej wobec oskarżonego kary, rozumianej jako całokształt kar i środków karnych. Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku uwzględnia ona wszystkie istotne dyrektywy, o których mowa wart. 12§2 k.k.s.iart. 13§1 k.k.s., w tym stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, właściwości i warunki osobiste oskarżonego (m.in. z jednej strony jego niekaralność sądową, z drugiej zaś wysokie dochody miesięczne na poziomie od 5 do 15 tysięcy złotych) oraz cele kary (na marginesie, w świetle powyższego chybiony jest zarzut z pkt. 7 skargi apelacyjnej).
Orzeczona wobec oskarżonego kara (m.in. grzywny w kwocie 4.800-zł.) mieści się w granicach sądowego uznania i z całą pewnością nie jest niewspółmierna, a zwłaszcza w stopniu rażącym (art. 438 pkt. 4 k.p.k.).
Dlatego należało orzec, jak w pkt. I sentencji niniejszego wyroku.
O opłacie za drugą instancję orzeczono na mocyart. 3 ust. 1w zw. zart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tj. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223),natomiast o pozostałych kosztach sądowych na podstawieart. 636§1 k.p.k.Na pozostałe koszty sądowe złożyły się:
- koszt uzyskania informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego w kwocie 30-zł. (art. 618§1 pkt 10 k.p.k.w zw. z §3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego/Dz. U. 2014 r. poz. 861/);
- koszt doręczeń wezwań i innych pism – ryczałt – w kwocie 20-zł. (art. 618§1 pkt 1 k.p.k.w zw. z§1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym/Dz. U. z 2013 r., poz. 663 j.t./).