Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 1196/09
Data wyroku: 2014-04-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Bus-Masłosz
Słowa kluczowe: Rozbój

Sygn. akt. III K 1196/09

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 kwietnia 2014r.
Sąd Rejonowy dla Warszawy-Pragi Południe w Warszawie Wydział III Karny w składzie:
Przewodniczący  SSR Agnieszka Bus-Masłosz
Protokolant apl. adw. Wawrzyniec Szczepaniak, apl. radc. Anna Woźniak, Jolanta Grudziądz, Małgorzata Imielska
w obecności Prokuratora Emilii Stankiewicz, Marcina Niemca, Remigiusza Krynke, Krzysztofa Koseskiego, Agnieszki Filipczak, Moniki Krzyżewskiej-Rudziks, Tomasza Kuziaka

po rozpoznaniu w dniach 16.04.2013r., 18.06.2013r., 4.10.2013r., 20.11.2013r., 10.02.2014r., 14.02.2014r., 8.04.2014r. sprawy:

1
G. K.urodz. (...)wW., synaR.iE.z d.R.

2
A. Z.urodz. (...)wW., synaJ.iJ.z d.B.

oskarżonych o to, że w dniu 18 października 2008r. wW.. działając wspólnie i w porozumieniu z trzecią nieustaloną osobą, używając przemocy fizycznej w postaci wyciagnięcia z samochodu markiF. (...)onr rej. (...)wobecP. M., usiłowali dokonać zaboru w celu przywłaszczenia w/w pojazdu o wartości 10.000,- zł na szkodę w/w pokrzywdzonego, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na postawę pokrzywdzonego
tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kk

orzeka:

I
uznaje oskarżonegoA. Z.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na mocyart. 14 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kkskazuje go na karę2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

II
na mocyart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoA. Z.kary pozbawienia wolnościwarunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby;

III
uznaje oskarżonegoG. K.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, przy czym w ramach tegoż czynu ustala, że został on popełniony w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, a tak przypisany czyn stanowi występek określony wart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki za to na mocyart. 14 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkskazujeG. K.na karę3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

IV
na mocyart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej wobecG. K.kary pozbawienia wolności zalicza okres zatrzymania w dniach 18, 19 i 20 października 2008r.;

V
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokat Katarzyny Grygo kwotę 1.485,- (jeden tysiąc czterysta osiemdziesiąt pięć) zł plus VAT tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoG. K.;

VI
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. T.kwotę 1.100,- (jeden tysiąc sto) zł plus VAT tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoA. Z.;

VII
zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 18 października 2008r. około godziny 12:30G. K.,A. Z.i jeszcze jeden mężczyzna wyszli z baru znajdującego się w pobliżu bazaruS.wW., gdzie pili alkohol. Przy skrzyżowaniuulicy (...)zauważyli samochódF. (...)onr rej. (...), którym kierował wracający z zakupówP. M.. Mężczyźni stali na chodniku po prawej stronie względem kierunku jazdyP. M.. Trzeci z mężczyzn zamachał doP. M.gestem jakby próbował zatrzymać samochód i powiedział „podrzuć nas”.P. M.nie reagował, nie odzywał się i nie wysiadał z samochodu, chciał jechać dalej. W tym momencie zza pleców tego mężczyzny wyszedłG. K., który przeszedł przed maską samochodu, otworzył drzwi kierowcy i złapałP. M.za szyję i ubranie, a następnie siłą wyciągnął go z samochodu. Po krótkiej przepychance zP. M.G. K.wsiadł za kierownicę, zamknął drzwi i próbował odjechać.P. M.próbował powstrzymaćG. K., nie mógł otworzyć drzwi kierowcy, więc uderzeniem pięści rozbił szybę w drzwiach kierowcy, a następnie zaczął go szarpać za ubranie. W rezultacieG. K.wysiadł z samochodu. W tym momencie podbiegłA. Z., który zaczął wymachiwać rękami i nogami w kierunkuP. M., który musiał unikać ciosów zadawanych przezG. K.iA. Z..P. M.wołał o pomoc. Przechodnie pomogli mu zatrzymać napastników. Na miejsce wezwano Policję.
Wartość samochoduP. M.wynosiła ok. 10.000,- zł.
G. K.w okresie od 7 marca 2003r. do 23 czerwca 2004r. oraz od 30 stycznia 2008r. do 3 lipca 2008r. odbywał karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego dla Warszawy-Pragi w sprawie IX K 926/03, który to wyrok obejmował skazania za przestępstwa rozboju.
Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie: zeznań świadków:S. A.(k.593, 28-29),P. M.(k.593-594, 20-21),L. Ż.(k.528-530, 45-46),M. S.(k.617-618),K. K. (2)(k.617), protokołów: zatrzymania osoby (k.2, 30), użycia alkomatu (k.4), oględzin (k.24-26), okazania (k.47-48, 53-54), tablic poglądowych (k.42, 43), danych o karalności (k.80-81, 83, 239-243, 320-325, 387-391, 453-457, 488-493, 545-550, 575-578, 625-630), odpisów wyroków (k.93, 270, 279-283), opinii sądowo-psychiatrycznych (k.214-215, 343, 394-400), danych o pobytach w ZK/AŚ (k.635-639).
OskarżonyG. K.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że w sobotę on iA.poszli do baru przyG.i pili tam alkohol, tego trzeciego mężczyznę poznał w tym barze; we trzech wyszli z tego baru i szliG., nie mieli konkretnego planu, naG.stał samochód, w którym siedział kierowca; to było nieporozumienie pomiędzy nim a pokrzywdzonym, pomylił go z kimś innym – kolegą, który niedaleko mieszka, wyjął go z samochodu, bo chciał go nastraszyć, potem wsiadł do tego samochodu, a potem się odwrócił i zobaczył, że to inna osoba, nie było żadnych rękoczynów, nie próbował odjechać samochodem, nie umie prowadzić, przeprosił pokrzywdzonego i było wszystko dobrze, nie chciał ukraść tego samochodu; nie pamięta, żebyA.był w pobliżu, prawdopodobnie każdy się rozchodził w swoją stronę.
OskarżonyA. Z.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że tego dnia szedł do córki, bo chciał zobaczyć jak jeździ na rolkach; był pijany, pił sam w pubie Arizona przyG., wcześniej tego dnia też pił; nie jest w stanie powiedzieć, czy wtargnął na ulicę na skrzyżowaniuG.iK.czy ten samochód jechał za szybko; zaczęła się wymiana słów, ten kierowca wyleciał do niego z samochodu, zaczęli się ganiać z przodu samochodu, nikt oprócz niego nie rozmawiał w trakcie zdarzenia z kierowcą, wokół stali gapie i zaraz przyjechała Policja; on szedł sam do córki, nikogo z nim nie było.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonych uznając je za przyjętą przez nich linię obrony. Zważyć należy, iż pozostają one w sprzeczności zarówno ze sobą nawzajem jak i z pozostałym materiałem dowodowym w szczególności z zeznaniami pokrzywdzonego oraz świadkówL. Ż.iM. S., którzy widzieli przedmiotowe zdarzenie i nie potwierdzają, abyG. K.miał tłumaczyć pokrzywdzonemu, iż doszło do pomyłki – przeciwnie – z zeznańM. S.wynika, iż była zbulwersowana sytuacją, kiedy w biały dzień człowiek został wyciągnięty z samochodu, dlatego wezwała Policję. Ponadto z wyjaśnieńG. K.wynika, że poszedł do baru zA.(Z.), a w barze poznał trzeciego mężczyznę, zaś z wyjaśnieńA. Z., że w barze był sam. Także niewiarygodne w ocenie sądu są twierdzenia oskarżonegoZ., jakoby szedł wtedy do córki, gdyż w takim przypadku nie byłoby powodu, aby wstępował po drodze do baru pić alkohol.
Sąd uznał zeznania świadków :S. A.,P. M.,L. Ż.,M. S.iK. K. (2)za zasługujące na wiarę. Żaden ze świadków nie obciąża oskarżonych ponad miarę, a ich relacje są spójne i korelują ze sobą.S. A.jest funkcjonariuszem Policji, w toku postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności sugerujące, iż miałby jakikolwiek interes w tym, aby zeznawać w sposób nieobiektywny.L. Ż.iM. S.to przypadkowi przechodnie, którzy widzieli przedmiotowe zdarzenie.M. S.wezwała Policję, aL. Ż.pomógł zatrzymać napastników.K. K. (2)– przesłuchany w końcowej fazie postępowania na wniosek oskarżonegoZ.zrelacjonował przedmiotowe zdarzenie w ogólnych zarysach, jak stwierdził „takie dziwne sytuacje zostają w głowie” (k.617), przy czym z uwagi na znaczny upływ czasu – ponad 5 lat – nie pamiętał szczegółów, aczkolwiek jego zeznania korespondują z zeznaniami pozostałych świadków.
Protokoły dokumentujące przeprowadzone w toku postępowania czynności procesowe zostały sporządzone przez osoby mające odpowiednie przeszkolenie zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie regułami.
Opinie sądowo-psychiatryczne odnośnie obu oskarżonych zostały sporządzone przez osoby posiadające odpowiednie wiadomości specjalne.
OskarżeniG. K.iA. Z.w dniu 18 października 2008r. działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz trzecim nieustalonym mężczyzną używając wobecP. M.przemocy fizycznej w postaci wyciągnięcia z samochoduF. (...)onr rej. (...)usiłowali dokonać zaboru tegoż samochodu w celu przywłaszczenia, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na postawę pokrzywdzonego.
Czyn ten wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego wart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kk. Zważyć należy, że analiza materiału dowodowego wskazuje na istnienie pomiędzy trzema sprawcami porozumienia co do podziału ról: nieustalony mężczyzna próbował gestem zatrzymać samochód i prosił o podwiezienie,G. K.wyciągnął przy użyciu siły fizycznejP. M.z samochodu i wsiadł na miejsce kierowcy jednocześnie zamykając drzwi, a kiedyG. K.wysiadł z samochodu na skutek działania właściciela pojazdu, do napastników dołączyłA. Z., który zaczął wymachiwać rękami i nogami w kierunkuP. M., który musiał unikać ciosów. Okoliczności te – szczególnie fakt, iżG. K.wsiadł za kierownicę i zamknął drzwi od środka (skoro pokrzywdzony nie mógł ich otworzyć i wybił szybę) wskazują na istnienie zamiaru przywłaszczenia samochodu. Nie zmienia tej oceny okoliczność, iż plan napastników nie był doprecyzowany w szczegółach, na co w ocenie sądu miał wpływ stan nietrzeźwości sprawców. Z uwagi na aktywną postawę pokrzywdzonego do realizacji przestępstwa nie doszło.
W odniesieniu doG. K.czyn należało zakwalifikować jako popełniony w warunkach recydywy określonej wart. 64 § 1 kk, bowiem w ciągu 5 lat poprzedzających przedmiotowe zdarzenieG. K.odbywał karę pozbawienia wolności orzeczoną za rozboje w wymiarze przekraczającym 6 miesięcy.
SkazującG. K.na mocyart. 14 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkna karę 3 lat pozbawienia wolności sąd uwzględnił jako okoliczności obciążające duże natężenie przemocy ze strony oskarżonego, który był osobą najbardziej aktywną i agresywną podczas zdarzenia, zuchwałość polegającą na działaniu w biały dzień, nie zwracając uwagi na licznych przechodniów, a także okoliczność, iż oskarżony czynu tego dopuścił się zaledwie 3 miesiące po opuszczeniu zakładu karnego. Jako okoliczności łagodzące sąd uwzględnił znaczny upływ czasu od przedmiotowego czynu oraz nieutrudnianie postępowania w niniejszej sprawie. Jednocześnie na mocyart. 63 § 1 kksąd zaliczył oskarżonemu na poczet kary okres zatrzymania w dniach 18, 19 i 20 października 2008r..
SkazującA. Z.na mocyart. 14 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kkna karę 2 lat pozbawienia wolności sąd uwzględnił jako okoliczności obciążające wspomnianą powyżej zuchwałość oraz karalność oskarżonego, jako okoliczności łagodzące – nieutrudnianie postępowania oraz okoliczność, iż jak wynika z danych o karalności oskarżony od dłuższego czasu zmienił swoje postępowanie, ostatnie skazanie dotyczy sprawy, która wpłynęła do sądu w 2008r.
W/w zmiana w zachowaniu oskarżonego i okoliczność, iż prowadzi on ustabilizowany tryb życia spowodowały, iż sąd uznał za celowe zastosowanie wobecA. Z.środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary na mocyart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkna okres 2 lat próby. Biorąc pod uwagę upływ czasu od zdarzenia, a także aktualne dane o karalności oskarżonego, z których wynika, iż nie ma nowych spraw przeciwko niemu, sąd uznał, iż wystarczające dla zweryfikowania dodatniej prognozy kryminologicznej będzie określenie okresu próby na 2 lata.
Wynagrodzenie obrońców z urzędu zostało ustalone na podstawie obowiązującego w tym zakresie Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z uwzględnieniem ilości terminów rozpraw, w których uczestniczyli obrońcy.
Na mocyart. 624 § 1 kpksąd zwolnił obu oskarżonych od kosztów sądowych, uznając, iż ich sytuacja materialna nie pozwala na uiszczenie tych należności, a ewentualna egzekucja komornicza okazałaby się bezskuteczna.