Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 51/14
Data wyroku: 2014-03-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Jaszczuk, Teresa Zawiślak, Mariola Krajewska-Sińczuk
Słowa kluczowe: Grzywna
Podstawa prawna: art. 437 §1 kpk
Teza: Trafne jest przytoczone przez skarżącego stanowisko, że art. 71 par. 1 kk może zostać zastosowany jedynie w sytuacji, gdy przy zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczenie grzywny na innej podstawie jest niemożliwe.

Sygn. akt II Ka 51/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 marca 2014 r.

Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Grażyna Jaszczuk (spr.)

Sędziowie:

SSO Mariola Krajewska - Sińczuk
SSO Teresa Zawiślak

Protokolant:

sekr. sądowy Agnieszka Wierzbicka

przy udziale prokuratora Luby Fiłoc

po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2014 r.
sprawyM. S.
oskarżonego o przestępstwa zart. 289 § 2 kki in.
na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II K 68/13
1. wyrok zmienia w ten sposób, że:
- za podstawę orzeczenia o karze grzywny w pkt VI wyroku w miejsceart. 71 § 1 kkprzyjmujeart. 289 § 4 kki stwierdza, że grzywna dotyczy czynu w pkt I, zaś za podstawę prawną ustalenia wysokości stawki dziennej przyjmujeart. 33 § 3 kk;
- opłatę wskazaną w pkt X wyroku podwyższa do kwoty 420 złotych;

2
w pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy;

3
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję stwierdzając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt II Ka 51/14

UZASADNIENIE
M. S.został oskarżony o to, że:

I
w dniu 27 grudnia 2012 r. w miejscowościZ., woj.(...), zabrał w celu krótkotrwałego użycia pojazd markiV. (...)onr rej. (...)o wartości 8.000 zł będący własnościąM. N., po czym spowodował kolizję drogową z jadącym prawidłowo autobusemM.,a następnie porzucił samochódV. (...)w stanie uszkodzonym,

tj. o czyn zart. 289 § 2 k.k.

II
w dniu 27 grudnia 2012 r. w miejscowościC., gm.Z.,woj.(...), znajdując się w stanie nietrzeźwości (1,28‰ alkoholu etylowego we krwi) prowadził w ruchu lądowym samochód osobowyV. (...)onr rej. (...)będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości przez Sąd RejonowywS.sygn. akt(...)

tj. o czyn zart. 178a § 4 k.k.
Wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II K 68/13, Sąd Rejonowyw Siedlcach:

I
oskarżonegoM. S.w zakresie czynu z pkt I aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu 27 grudnia 2012 r.w miejscowościZ., woj.(...), zabrał w celu krótkotrwałego użycia samochód osobowy markiV. (...)onr rej. (...)stanowiący własnośćM. N., a następnie kierując tym samochodemw miejscowościC.nadrodze (...)uderzył w tył autobusu markiM.onr rej. (...)i porzucił ten samochód w stanie uszkodzonym, czym spowodowałM. N.szkodę w kwocie 5.700 zł,tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 289 § 2 k.k.i za ten czyn na podstawieart. 289 § 2 k.k.skazał go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;

II
oskarżonegoM. S.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt II aktu oskarżenia czynu wyczerpującego dyspozycjeart. 178a § 4 k.k.i za ten czyn na podstawieart. 178a § 4 k.k.skazał go na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.orzeczone wobec oskarżonegoM. S.jednostkowe kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył oskarżonemu karę łączna roku pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 69 § 1, § 2 i § 4 k.k.iart. 70 § 2 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 4 lat tytułem próby;

V
na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddał oskarżonego pod dozór kuratora sądowegow okresie próby;

VI
na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego karę grzywnyw wysokości 120 stawek dziennych określając na podstawieart. 33 § 2 k.k.wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł;

VII
w zakresie czynu z pkt I. aktu oskarżenia na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoM. N.kwoty 5.700 zł;

VIII
w zakresie czynu z pkt II. aktu oskarżenia na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat;

IX
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. M.kwotę619,92 zł, w tym kwotę 115,92 zł podatku od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu pełnioną przez adw.P. M.;

X
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1230,06 zł tytułem częściowego zwrotu wydatków powstałych w sprawie oraz kwotę 300 zł tytułem opłaty, zaś zwolnił oskarżonego z obowiązku ponoszenia wydatków związanych z ustanowieniem oskarżonemu obrońcy z urzędu.

Apelację od powyższego wyroku, na niekorzyść oskarżonegoM. S., wywiódł Prokurator Rejonowy w Siedlcach. Przedstawionemu wyżej rozstrzygnięciu zarzucił:

1
obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 71 § 1 k.k.poprzez jego błędne zastosowanie i wymierzenie za czyn z pkt I i II aktu oskarżenia na tej podstawie kary grzywny przy zawieszeniu kary łącznej pozbawienia wolności, w sytuacji gdy za pierwszy z przypisanych oskarżonemu czynów zart. 289 § 2 k.k.zachodziła możliwość wymierzenia grzywny na innej podstawie, a toart. 289§ 4 k.k.;

2
obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 32 § 2 k.k.poprzez błędne jego zastosowanie przy ustalaniu wysokości jednej stawki dziennej grzywny, zamiast przywołaniaart. 33 § 3 k.k.;

3
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku,a mianowicieart. 424 § 1 i 2 k.p.k.poprzez wskazanie w uzasadnieniu wyroku z jednej strony, iż nie jest zasadne orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny za czyn zart. 289 § 2 k.k., zaś z drugiej strony wskazanie, że sankcja finansowa odnosi się do popełnionych przez skazanego czynów, a zatem co do czynuzart. 289 § 2 k.k., wobec którego wcześniej stwierdzono, iż nie jest zasadne orzekanie grzywny, co stanowi wewnętrzną sprzeczność zawartąw uzasadnieniu wyroku.

W następstwie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest zasadna i jako taka na uwzględnienie zasługuje.
Trafne jest przytoczone przez skarżącego stanowisko, żeart. 71 § 1 k.k.może zostać zastosowany jedynie w sytuacji, gdy przy zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczenie grzywny na innej podstawie jest niemożliwe. Nie sposób podzielić poglądu sądu I instancji, upatrującego, z uwagi na założenia wykładni funkcjonalnej, możliwości zastosowania przytoczonej regulacji w każdej sytuacji przemawiającej za „obostrzeniem” warunkowo zawieszonej kary łącznej pozbawienia wolności. Przedstawiony sposób rozumowania nie tylko nie odpowiada utrwalonej linii orzeczniczej we wskazanym zakresie (videwyrok Sądu Apelacyjnegowe Wrocławiu z dnia 28 grudnia 2012 r., II AKa 380/12, LEX nr 1254581, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2012 r., II AKa 305/12, LEX nr 1240270, wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2000 r., II AKa 252/99, LEX nr 42362), lecz również narusza przyjęte reguły wykładni, przyznając pierwszorzędne znaczenie wykładni teleologicznej.
W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, iż Sąd Rejonowy skazując oskarżonego za przestępstwa zart. 289 § 2 k.k.iart. 178a § 4 k.k., wymierzającmu karę łączną pozbawienia wolności, a następnie zawieszając ją i orzekając grzywnę na podstawieart. 71 § 1 k.k.dopuścił się obrazy tego przepisu, uznając za pozbawioną znaczenia możliwość orzeczenia wspomnianej kary na podstawieart. 289 § 4 k.k.Mając na uwadze fakt, że w przedmiotowej sprawie orzeczenie kary grzywnyna podstawieart. 71 § 1 k.k.było wyłączone, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że za podstawę orzeczenia o karze grzywny w pkt VI. wyrokuw miejsceart. 71 § 1 k.k.przyjąłart. 289 § 4 k.k.i stwierdził, że grzywna dotyczy czynu w pkt I. W związku z tym, iż jest oczywistym, że podstawą ustalenia przez Sąd Rejonowy wysokości stawki dziennej grzywny byłart. 33 § 3 k.k., nie zaśart. 33 § 2 k.k., Sąd Odwoławczy za podstawę prawną we wskazanym zakresie przyjął pierwszyz przytoczonych przepisów. Podnieść również wypada, że orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny w odniesieniu do czynu w pkt I. zaskarżonego wyroku było niezbędne, bowiem skorzystanie z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary łącznej pozbawienia wolności sprawiło, że kara grzywny stanowi w zasadzie jedyną realną dolegliwość pozwalającą odczuć oskarżonemu, choć w sferze materialnej, naganność jego poczynań. W ocenie Sądu Okręgowego na aprobatę zasługiwały rozważania Sądu Rejonowego w zakresie wymiaru kary grzywny. Nie ulega wątpliwości, że przyjęta liczba stawek dziennych i ich wysokość nie przekroczą możliwości oskarżonego i jednocześnie zapewnią realną odczuwalność wymierzonej mu kary.
W opinii Sądu Odwoławczego nie były trafne wywody skarżącego w zakresie zarzucanego sądowi I instancji naruszeniaart. 424 § 1 i 2 k.p.k.Podniesione przez apelującego zestawienie twierdzenia Sądu Rejonowego w przedmiocie niezasadności orzeczenia wobec oskarżonego kary grzywny za czyn zart. 289 § 2 k.k.oraz zasadności jej orzeczenia na podstawieart. 71 § 1 k.k.stanowi konsekwencję wyżej omówionego, błędnego poglądu prawnego, rozszerzonego dodatkowo o cele prewencji indywidualnej. Kierując się wskazanym zapatrywaniem sąd I instancji zrezygnowałz możności orzeczenia kary grzywny tylko w odniesieniu do czynu zart. 289 § 2 k.k.na rzecz wymierzenia jej w odniesieniu do obu przypisanych oskarżonemu przestępstw.
Zważywszy, że wobec oskarżonego orzeczono karę łączną roku pozbawienia wolności, zaś obok jednej z jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierzono grzywnę Sąd Okręgowy, z uwagi na przepisyart. 2 ust. 1 pkt 3) i art.3 ust. 1ustawyz dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1973 r., Nr 27, poz. 152 ze zm.), opłatę wskazaną w pkt X. zaskarżonego wyroku podwyższyłdo kwoty 420 zł.
Sąd Okręgowy nie dostrzegł podstaw do zmiany orzeczenia w pozostałej zaskarżonej części, w związku z czym w tym zakresie zaskarżony wyrok utrzymałw mocy.
Kierując się względami słuszności, Sąd Okręgowy na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję stwierdzając,że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowił fakt, że postępowanie odwoławcze stanowiło rezultat uchybieńsądu I instancji.
Wobec powyższego Sąd Okręgowy, na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.w zw. zart. 456 k.p.k., orzekł jak w wyroku.