Sąd Okręgowy w Sieradzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 220/14
Data wyroku: 2014-10-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marcin Rudnik
Słowa kluczowe: Apelacja
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk i art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks

Sygn. akt II Ka 220/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 01 października 2014r.
Sąd Okręgowy w Sieradzu w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSO Marcin Rudnik
Protokolant: staż. Monika Szukalska
przy udziale oskarżyciela publicznego -----------------------------------
po rozpoznaniu w dniu 01 października 2014r.
sprawyA. G.
oskarżonej o wykroczenie skarbowe zart. 65 § 4 kksw zw. zart. 65 § 1 kks
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego Urząd Celny wP.
od wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu VI Zamiejscowego Wydziału Karnegoz siedzibą w Pajęcznie z dnia 26 czerwca 2014r. wydanego w sprawie VI W 80/14
na podstawieart. 437§1 kpkorazart. 636§1 kpkw zw. zart. 113§1 kks:

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną,

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.E. A.kwotę420 (czterysta dwadzieścia)złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług w wysokości 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym,

3
kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II Ka 220/14

UZASADNIENIE
W skierowanym do Sądu Rejonowego w Wieluniu VI Zamiejscowego Wydziały Karnego z siedzibą w Pajęcznie akcie oskarżenia zarzuconoA. G.popełnienie wykroczenia skarbowego wyczerpującego dyspozycjęart. 65 § 4 k.k.s.w zw. zart. 65 § 1 k.k.s., polegającego na tym, że w dniu 28.04.2013r. przechowywała naul. (...),(...)-(...) D., wyroby akcyzowe w postaci 53 paczek (1055 sztuk) papierosów różnych marek oraz 15 butelek alkoholu o łącznej pojemności ok. 7 litrów, nieoznaczone polskimi znakami akcyzy, wbrew obowiązkowi wynikającemu zart. 114 Ustawy z dnia 06.12.2008r. o podatku akcyzowym(Dz.U. z 2011r., nr 108, poz. 626), przez co naraziła na uszczuplenie podatek akcyzowy w łącznej wysokości 1066,00zł, tj. wyroby akcyzowe stanowiące przedmiot czynu zabronionego określonego wart. 63 § 7 kksw zw. zart. 63 § 1 kks.
Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014 r. wydanym w sprawie VI W 80/14 Sąd Rejonowy w Wieluniu VI Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Pajęcznie uniewinniłA. G.od dokonania zarzucanego jej wykroczenia skarbowego i zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.E. A.z Kancelarii Adwokackiej wW.kwotę 531,36 złotych, w tym podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu, zaś wydatki w sprawie przejął na rachunek Skarbu Państwa.
Apelację od powyższego wyroku wywiódł oskarżyciel publiczny - Urząd Celny wP., który zaskarżył orzeczenie w całości na niekorzyść oskarżonejA. G.i zarzucił rozstrzygnięciu obrazę przepisów prawa materialnego poprzez bezzasadne uznanie, iż oskarżona swoim zachowaniem nie wypełniła znamion zarzucanego jej czynu zart. 65 § 4 k.k.s.w zw. zart. 65 § 1 k.k.s.W konkluzji apelacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżyciela publicznego - Urzędu Celnego wP.nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawiona w tym środku odwoławczym argumentacja nie może prowadzić do wzruszenia zaskarżonego wyroku. Zawarte w apelacji zarzuty winno się ujmować w kategoriach pozbawionej jakichkolwiek podstaw polemiki z prawidłowymi ustaleniami organu merita oraz rozstrzygnięciem będącym konsekwencją tychże ustaleń i z tego też względu zasadnym jest potraktowanie złożonego środka zaskarżenia jako oczywiście bezzasadnego.
W świetle utrwalonego w orzecznictwie Sądu Najwyższego i doktrynie stanowiska, naruszenie prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu (niezastosowaniu) w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Tymczasem wnikliwa analiza środka odwoławczego wniesionego przez oskarżyciela publicznego prowadzi do konkluzji, że w istocie skarżący w apelacji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych. Oskarżyciel publiczny wskazał bowiem, że wbrew poczynionym przez Sąd I instancji ustaleniom,A. G.przetrzymywała w domu wyroby akcyzowe bez znaków akcyzy stanowiące przedmiot czynu zabronionego, nie należące do niej, gdyż papierosy, w ocenie oskarżyciela, należały do męża, a alkohol był dla syna. Nie można stawiać zarzutu rzekomego naruszenia prawa materialnego, gdy wadliwość orzeczenia ma polegać, jak wynika z wywodów skarżącego, na błędnych ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego orzeczenia lub na naruszeniu przepisów procesowych. Oskarżyciel publiczny formułując zarzut rzekomego naruszenia prawa materialnego wdał się w istocie w polemikę z ustaleniami faktycznymi, które - jego zdaniem - powinny być odmienne i prowadzić do przyjęcia, iż wyroby akcyzowe bez znaków akcyzy stanowiące przedmiot czynu zabronionego, nie należały do oskarżonej, co z kolei umożliwiłoby przypisanieA. G.wykroczenia skarbowego zart. 65 § 4 k.k.s.w postaci zjawiskowej przechowywania. Tym samym postawiony w apelacji zarzut należało faktycznie potraktować i rozważyć jako zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, którego konsekwencją było błędne rozstrzygnięcie o uniewinnieniu oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej wykroczenia skarbowego. Tymczasem do ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji nie można mieć najmniejszych zastrzeżeń, a przy tym skarżący we wniesionej apelacji nie przedstawił w zasadzie żadnych rzeczowych argumentów, które pozwoliłyby poważnie zastanowić się nad ich prawidłowością. Sąd I instancji w kategoryczny, a przy tym w pełni prawidłowy sposób, ustalił, iż znalezione w domu oskarżonej papierosy oraz alkohol bez znaków akcyzy zostały kupione przezA. G.i stanowiły jej własność. Papierosy zostały bowiem przez oskarżoną zakupione na targu za życia jej męża, z przeznaczeniem dla niego, co powoduje, że stanowiły wspólność ustawową obojga małżonków, natomiast alkohol oskarżona zakupiła wiele lat temu w związku z planowanym weselem syna, do którego jednak nie doszło, co z kolei powoduje, że alkohol ten nadal należał do kupującej goA. G.. Podkreślić przy tym należy, że Sąd Rejonowy w sporządzonym przez siebie uzasadnieniu omówił i ustosunkował się do wszystkich dowodów przeprowadzonych w sprawie. Ocena ta uwzględnia wzajemne odniesienia poszczególnych dowodów, respektuje jednocześnie dyrektywy zawarte wart. 7 k.p.k., biorąc pod uwagę wskazania wiedzy i reguły logicznego rozumowania oraz zasady doświadczenia życiowego. Ocena dokonana przez Sąd Rejonowy, której szczegółowy wyraz znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, o której mowa wart. 7 k.p.k.i jako taka pozostaje pod ochroną tego przepisu. Kontrola instancyjna nie wykazała, aby Sąd I instancji przekroczył granice swobody w kierunku oceny dowolnej. Nie stwierdzono też, aby doszło do nieuwzględnienia całokształtu dowodów zgromadzonych w toku rozprawy głównej, czyli obrazyart. 410 k.p.k.Nie stwierdzono również, aby w rozumowaniu Sądu Rejonowego, przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, sporządzonym w sposób odpowiadający wymogom określonym wart. 424 k.p.k., występowały luki lub błędy o charakterze logicznym lub faktycznym, które mogłyby stanowić podstawę ewentualnej korekty wyroku. Sąd meriti dokonał też bardzo wnikliwej, starannej i pogłębionej subsumcji prawnej zachowania przypisanego oskarżonejA. G.i w sposób wyjątkowo obszerny wyjaśnił z jakich powodów podjął taką, a nie inną decyzję procesową. Powyższe zasługuje na pełną aprobatę Sądu Okręgowego. W tego rodzaju sytuacjach, kiedy występuje znaczna rozbieżność w możliwych ocenach prawnych, to na sądzie orzekającym ciąży obowiązek rzetelnego rozważenia wszelkich argumentów jurydycznych związanych z rozpoznawanym zdarzeniem, oceny ich wagi, a ostatecznie dokonania subsumcji ustalonych faktów. Z tego obowiązku Sąd I instancji wywiązał się w pełni. Co przy tym istotne Sąd Rejonowy w rozważaniach prawnych przedstawił cały szereg innych przesłanek, które tak czy inaczej nie pozwalałyby na przypisanie oskarżonej sprawstwa zarzucanego jej wykroczenia skarbowego, a z argumentacją przedstawioną również w tym zakresie należy w pełni się zgodzić.
Analizując środek odwoławczy wniesiony przez Urząd Celny wP.dodatkowo zaznaczyć trzeba, że nie wystarczy napisanie w skardze apelacyjnej, że sąd dopuścił się uchybienia i ograniczyć się do wyrażenia przekonania, iż inaczej należało ocenić zachowanie oskarżonej. Polemika z oceną zaprezentowaną przez Sąd meriti ma wartość wtedy, gdy wskazuje argumenty podważające tę ocenę. W szczególności chodzi o przytoczenie okoliczności świadczących o tym, że Sąd I instancji, ustalając stan faktyczny, pominął istotne dowody, naruszył zasady prawidłowego rozumowania, nie stosował się do wskazań wiedzy, zignorował nauki płynące z doświadczenia życiowego, niewłaściwie ocenił zachowanie podsądnego. Powyższych elementów zabrakło w skardze apelacyjnej wniesionej przez Urząd Celny wP..
W świetle powyższych rozważań Sąd Okręgowy – na podstawieart. 437§1 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s - utrzymał w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Na podstawieart. 618 §1 pkt 11 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.E. A.kwotę 420 złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług w wysokości 96,60 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
Jednocześnie Sąd w oparciu oart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.kosztami postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa.