Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 342/14
Data wyroku: 2014-05-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Stanisław Jabłoński, Alojzy Zawadzki

Sygn. akt. IV Ka 342/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 maja 2014 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Stanisław Jabłoński (spr.)
Sędziowie  SSO Alojzy Zawadzki
(...)del. do SO Piotr Wylegalski
Protokolant   Artur Łukiańczyk
przy udziale Ireny Głogowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2014 r.
sprawyL. D.
oskarżonego o przestępstwo zart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.iart. 31 § 2 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków
z dnia 7 stycznia 2014 roku sygn. akt II K 339/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Krzyków) na rzecz adwokataK. B.kwotę 516,60 złotych (pięciuset szesnastu i  
60
           / 100 , w tym VAT), tytułem nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt IV Ka 342/14

UZASADNIENIE
L. D.został oskarżony o to, że:
w dniu 8 marca 2013r. weW.przyul. (...)kierował wobecI. L.groźby pozbawienia życia, przy czym groźby te wzbudziły w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że mogą być spełnione, a czynu dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Krzyków z dnia 30.07.2007r. za czyn zart. 207 par. 1 kkna karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 16.09.2011r. do 23.02.2012r. na poczet której zaliczono okres od dnia 12.12.2006r. do dnia 13.12.2006r. o od dnia 17.01.2008r. do dnia 8.04.2008r. oraz wyrokiem tego samego Sądu z dnia 10 czerwca 2005r. sygn. akt IIK 1698/04 za czyn zart. 207 par. 1 kkna karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie 28.01.2005r., od dnia 28.01.2008r. do dnia 28.04.2009r. od dnia 5.05.2011r. do 17.09.2011r.

tj. o czyn zart. 190 § 1 kkw związku zart. 64 § 1 kk.
Wyrokiem z dnia 07 stycznia 2014 r., sygn. akt II K 339/13 Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Krzyków w II Wydziale Karnym:

I
uznał oskarżonegoL. D.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 190 § 1 kkw związku zart. 64 § 1 kkprzyjmując, iż działał w warunkachart. 31 § 2 kki za to na podstawieart. 190 § 1 kkw związku zart. 64 § 1 kkw zw. zart. 31 § 2 kkskazał go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 63 § 1 kkzaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres jego zatrzymania od 8 marca 2013r. do 9 marca 2013r. przyjmując dzień zatrzymania za równoważny jednemu dniowi pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w tym opłaty w sprawie;

IV
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. B.kwoty 723,24 zł ( w tym VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego i zaskarżając w/w wyrok w całości, na korzyść oskarżonego, zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia w postaci naruszeniaart. 7 kpkpoprzez dowolne i nieprawidłowe uznanie, że wypowiadane przez oskarżonego groźby mogły wzbudzić u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, podczas gdy z okoliczności sprawy należało wysnuć wniosek przeciwny, o braku wystąpienia u pokrzywdzonej rzeczywistego poczucia zagrożenia;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mogący mieć wpływ na jego treść poprzez mylne uznanie przez Sąd Rejonowy, że groźby oskarżonego spowodowały u pokrzywdzonej uzasadnioną okolicznościami obawę o możliwości ich spełnienia, podczas gdy brak jest ku temu racjonalnych podstaw;

3
rażącą niewspółmierność orzeczonej względem oskarżonego kary w wymiarze 3 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności, przy istnieniu szeregu okoliczności łagodzących, w tym możliwości jej nadzwyczajnego złagodzenia, co czyni nawet karę wymierzoną w dolnych granicach ustawowego zagrożenia rażąco surową.

Wskazując na powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia przestępstwa zart. 190 § 1 kk.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie, podobnie jak i zarzuty w niej sformułowane.
Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku wykazała bowiem, że Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy, gromadząc kompletny materiał dowodowy i poddając go następnie logicznej, nie wzbudzającej jakiejkolwiek kontrowersji ocenie. Ocena ta nie wykracza poza ramy określone wart. 7 kpk. Sąd Odwoławczy uznał nadto, że zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności zeznania pokrzywdzonejI. L.oraz wyjaśnienia samego oskarżonego, dają wystarczające podstawy do tego, byL. D.przypisać winę i sprawstwo zarzucanego mu występku zart. 190 § 1 kk.
Przede wszystkim Sąd meriti w sposób prawidłowy zrekonstruował stan faktyczny w sprawie. Opisowi wydarzeń z dnia 08 marca 2013 r. nie przeczy żaden z przeprowadzonych w sprawie dowodów, w szczególności nie neguje go oskarżony, który przesłuchiwany w niniejszym postępowaniu przyznał, że feralnego dnia kierował do siostry groźby karalne, że pomiędzy nimi doszło do kłótni, w efekcie którejI. L.wezwała Policję. Oskarżony dodał przy tym, że nigdy nie zamierzał pozbawiać swojej siostry życia, choć myślał o tym w trakcie pobytu w izolacji. Wyjaśnienia te dopełniają zeznania pokrzywdzonej, świadkaB. D., jak i funkcjonariuszki Policji przybyłej na miejsce zdarzenia.
Zastrzeżeń nie wzbudza też dokonana przez Sąd meriti ocena prawna zdarzenia.
Jak słusznie zauważył ów Sąd, jednym z warunków przestępności czynu zart. 190 § 1 kkjest, aby groźba wzbudziła u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę, iż będzie spełniona. Wystarczy zatem, że pokrzywdzony uważa, iż niebezpieczeństwo spełnienia groźby jest realne i że -obiektywnie rzecz biorąc- ma on podstawy do takiego poglądu. Odnosząc powyższe uwagi do realiów przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że z chwilą wejścia do mieszkania przyul. (...)I. L.została zaatakowana czynnie, jak też słownie.L. D.wyskoczył wszak z pokoju, chciał ją uderzyć, czego ostatecznie zaniechał tylko z uwagi na fakt, że pokrzywdzona zaczęła krzyczeć i uciekać; nadto równocześnie wyzywał pokrzywdzoną kierując pod jej adresem wulgarne słowa oraz groźby. Groził pokrzywdzonej pozbawienia jej życia, twierdził, że ją zabije, zarżnie, spuści krew czy ukręci łeb. Wbrew stanowisku przedstawionemu przez obronę, nie są to zwroty zaczerpnięte z literatury fantastycznej, lecz w istocie mogą być one traktowane poważnie, zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę nieobliczalność oskarżonego, osoby nałogowo spożywającej alkohol i nie kontrolującej pod jego wpływem własnego zachowania.
O realności tych gróźb niech świadczy zresztą fakt, iż pokrzywdzona w pewnym momencie schowała się w łazience, wezwała Policję i tam oczekiwała na przyjazd funkcjonariuszy. Tego typu zachowanie niewątpliwie trudno przypisać osobie, która wypowiadanych wobec niej pogróżek nie traktowałaby poważnie. Zauważyć też trzeba, że pokrzywdzona była stałą bywalczynią w mieszkaniu zajmowanym przez oskarżonego i niejednokrotnie pomiędzy nimi wszczynane były już wcześniej utarczki słowne, tym samym była ona niejako przyzwyczajona do pewnego „standardu” zachowania brata. Standard ten niewątpliwie musiał jednak zostać przekroczony, skoro reakcjaI. L.na zachowanieL. D.i wypowiedziane wobec niej groźby była aż tak desperacka. Znamienne w sprawie jest również to, iż od dnia 08 marca 2013 r. pokrzywdzona ograniczyła swoje wizyty w mieszkaniu braci, co wydaje się mieć dość jednoznaczny wydźwięk.
Obrona próbując udowadniać, że brak jest racjonalnych podstaw do przyjęcia, by wypowiadane przez oskarżonego pogróżki wzbudziły u pokrzywdzonej stan obawy przed ich spełnieniem nie wskazała żadnego takiego argumentu, który podważyłby logikę myślenia Sądu pierwszoinstancyjnego. Argumenty odnoszące się do wieku obu uczestników zdarzenia z dnia 08 marca 2013 r. są kompletnie nietrafione. Fakt bowiem, że pokrzywdzonaL.jest cztery lata młodsza od oskarżonego nie oznacza, wbrew sugestiom apelującego, iż ma ona nad nim przewagę siłową. Tym bardziej nie świadczy o tym fakt, iż dopuszczała ona w przeszłości myśl o zrobieniu krzywdy swojemu bratu. Wydaje się, że obrona dopuszcza się w tym względzie nadinterpretacji wypowiedzi świadka. Trudno bowiem uwierzyć -i przeczy też temu jakakolwiek logika- by pokrzywdzona wierzyła, że jako kobieta jest w stanie samodzielnie podołać w bezpośredniej konfrontacji z mężczyzną w wieku do niej zbliżonym. Innymi słowy, Sąd Odwoławczy nie podziela zapatrywania obrony kwestionującej tak naprawdę nie tyle ustalenia faktyczne i ocenę dowodów, co raczej dokonaną przez Sąd pierwszoinstancyjny ocenę prawną zdarzenia z dnia 08 marca 2013 r.
Orzeczenie w zakresie kary również zdaniem instancji odwoławczej nie wymaga jakiejkolwiek modyfikacji.
Orzeczona wobecL. D.kara 3 miesięcy pozbawienia wolności o bezwzględnym charakterze nie zawiera ani cechy niewspółmiernej surowości, ani też nie jest niesprawiedliwa. Mieści się ona w granicach przewidzianych przez ustawę, uwzględnia również dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 § 1 i 2 kk. Sąd Rejonowy wskazał wszystkie okoliczności, które determinowały jego decyzję w tym względzie, zarówno te, które na orzeczenie w przedmiocie kary oddziaływały ujemnie, jak i te, które łagodziły negatywny wydźwięk sprzecznego z prawem zachowaniaL. D.. Następnie w sposób szczegółowy wyjaśnił dlaczego kara w takim wymiarze i o takim charakterze jest optymalna z punktu widzenia pokładanych w niej celów, słusznie akcentując przede wszystkim uprzednią karalność oskarżonego, działanie w warunkach recydywy i nieskuteczność podejmowanych dotychczas środków oddziaływania wychowawczego. Sąd I instancji -nawiązując do apelacji obrony- nie pominął przy tym faktu działania oskarżonego w warunkach ograniczonej poczytalności, którą to okoliczność potraktował jako łagodzącą w sprawie, aczkolwiek -słusznie zresztą- nie o charakterze priorytetowym, decydującym o wysokości i charakterze wymierzonej sankcji.
Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż kara musi być dobierana odpowiednio do „potrzeb” sprawcy w zakresie oddziaływań wychowawczych (por. wyrok SN z 23.04.1981 r., I KR 51/81, OSNKW 1981, nr 10, poz. 53), te zaś -jak pokazuje dotychczasowa droga życiowa oskarżonego- nie odniosły jak dotąd pożądanego skutku. Skoro zatem oskarżony przebywał już w izolacji i to za przestępstwo popełnione na szkodę pokrzywdzonej, a mimo to po wyjściu na wolność dopuścił się kolejnego występku na jej szkodę, to oznacza to, że nie ma on wypracowanego nawyku poszanowania norm prawno-społecznych. Aby zatem pomyślnie wykształcić wL. D.nawyk respektowania prawa i by proces jego resocjalizacji zaczął zmierzać we właściwym kierunku, niezbędna jest pewna doza dolegliwości w karze, którą to kara o bezwzględnym charakterze na pewno w sobie zawiera. Jednocześnie jej wysokości (3 miesiące), oscylującej w dolnej granicy ustawowego zagrożenia, nie można utożsamiać z rozstrzygnięciem nadmiernie surowym, czy niesprawiedliwym.
Konkludując, Sąd Odwoławczy nie widzi żadnych racjonalnych powodów, dla których rozstrzygnięcie Sądu pierwszoinstancyjnego winno ulec zmianie. W tym zatem stanie rzeczy zaskarżony wyrok utrzymano w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Sąd Odwoławczy nie obciążał oskarżonego kosztami postępowania odwoławczego uznając, że ich uiszczenie przezL. D.stanowić będzie dla niego nadmierną dolegliwość (art. 624 § 1 kpk).
Wysokość kwoty zasądzonej na rzecz adw.K. B.tytułem zwrotu kosztów obrony udzielonej z urzędu oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym wynika z przepisów§ 14 ust. 2 pkt 4 oraz § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.