Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 693/14
Data wyroku: 2014-07-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Adam Zarzycki
Teza: wyrok utrzymany w mocy apelacja bezzasadna

Sygn. akt IX Ka 693/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 lipca 2014 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Adam Zarzycki
Protokolant: st.sekr.sądowy Iwona Stefańska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Augustyna Pindziaka
po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2014 roku
sprawyC. M.
oskarżonego o przestępstwo zart.178 a § 4 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Skarżysku Kamiennej
z dnia 31 marca 2014 roku sygn. akt II K 111/14

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 (sto czterdzieści) złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt 693/14

UZASADNIENIE
C. M.został oskarżony o to, że w dniu 2 grudnia 2013r. wS., woj.(...)prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym markiM.o nr rej.(...)znajdując się w stanie nietrzeźwości (wyniki badań: 1,50 mg/l i 1,54 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu oraz 3,03 promila i 3,19 promila alkoholu we krwi) przy czym czynu tego dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w Skarżysku – Kamiennej z dnia 9 września 2011r. w sprawie IIK 392/11, tj. o czyn zart. 178a § 4 kk.
Sąd Rejonowy w Skarżysku – Kamiennej orzekł, co następuje:
I oskarżonegoC. M.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wyżej czynu, stanowiącego przestępstwo zart. 178a § 4 kki za to na podstawieart. 178a § 4 kkwymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności;
II na podstawieart. 42 § 2 kkw zw. Zart. 43 § 1 kkorzekł wobec oskarżonegoC. M.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat,
III na podstawieart. 63 § 2 kkna poczet orzeczonego w pkt II środka karnego zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 2 grudnia 2013 roku,
IV na podstawieart. 49 § 1 i 2 kkorzekł od oskarżonegoC. M.świadczenie pieniężne w wysokości 400 (czterysta) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej,
V na podstawieart. 627 kpkzasądził od oskarżonegoC. M.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 566 (pięćset sześćdziesiąt sześć) złotych tytułem kosztów sądowych, a w tym 120 (sto dwadzieścia) złotych opłaty.
Apelację od tego wyroku złożył oskarżony, który zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj.art. 5 § 2 kpk,art. 167 kpk,art. 410 kpkorazart. 424 § 1 pkt 1 kpkpoprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na jego niekorzyść, nie przesłuchanie w charakterze świadków policjantów dokonujących jego zatrzymania oraz nie wyjaśnienie w uzasadnieniu takiego postępowania.
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i jego uniewinnienie, ewentualnie o uchylnie przedmiotowego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja oskarżonego jest oczywiście bezzasadna.
W pierwszej kolejności podnieść należy, że Sąd Rejonowy starannie przeprowadził przewód sądowy, zgromadził niezbędne dla rozstrzygnięcia dowody, a następnie poddał je właściwej analizie i ocenie, zaprezentowanej w prawidłowy sposób w motywacyjnej części swego rozstrzygnięcia. Nie dopuścił się zatem wskazywanej przez oskarżonegoC. M.obrazy przepisów postępowania.
Całkowicie chybiony jest zarzut obrazyart. 5 § 2 kpk. Prawidłowo bowiem oceniony materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść oskarżonegoC. M.. Wynikające z protokołów użycia Alkometru i Alcotestu dane dotyczące stanu trzeźwości oskarżonego są jednoznaczne, a z uwagi na to, że oba wymienione urządzenia były sprawne techniczne i posiadały ważne świadectwa legalizacji brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że uzyskane za ich pomocą wyniki są niewiarygodne. Właściwie również Sąd Rejonowy czyniąc swoje ustalenia oparł się na zeznaniach świadkaK. O., funkcjonariusza Policji, która uczestniczyła w kontroli kierowanego przez oskarżonego pojazdu, gdyż istotnie jej relacja znajduje potwierdzenie w wynikach stanu trzeźwości oskarżonego zawartych w protokołach użycia wskazanych wyżej Alkometru i Alcotestu, o których mowa była wyżej. Wreszcie rację ma Sąd I instancji zaznaczając, że oskarżony przyznał się do zarzucanego mu czynu, co tym samym w świetle wyżej wymienionych dowodów potwierdza wiarygodność jego relacji, a także tym bardzie świadczy o prawdziwość tychże dowodów. Słusznie również zaznaczył Sąd Rejonowy, że oskarżonyC. M.wyrokiem Sądu Rejonowego w Skarżysku – Kamiennej z dnia 1 września 2011r. w sprawie IIK 392/11 był prawomocnie skazany za przestępstwo określone wart. 178a § 1 kk. W świetle zatem powyższego nie może być mowy o obrazieart. 5 § 2 kpk, gdyż jak wskazano już wcześniej prawidłowo oceniony przez Sąd I instancji materiał dowodowy nie pozostawił żadnych wątpliwości w kwestii odpowiedzialności oskarżonegoC. M.za przestępstwo zart. 178a § 4 kk, a które to należałoby rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego.
W tym stanie rzeczy chybiony jest także zarzut obrazyart. 167 kpk,art. 410 kpkorazart. 424 § 1 pkt 1 kpk. Dla odpowiedzialności karnej za czyn zart. 178a § 4 kknieistotne są bowiem okoliczności dotyczące zatrzymania oskarżonego. Zgodnie z treścią powołanego przepisuart. 178a § 4 kkrolą organu procesowego jest jedynie ustalenie, czy sprawca prowadząc pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym byłw stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, a także, czy był on wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone wart. 173 kk,art. 174 kk,art. 177 kklub wart. 355 § 2 kkpopełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się przedmiotowego czynu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. W tej więc sytuacji badanie pozostałych okoliczności zdarzenia w tym dotyczących zatrzymania jest zbędne i w istocie takie procedowanie Sądu przyczyniłoby się jedynie do niezasadnego przedłużenia przedmiotowego postępowania. Innymi słowy nie ma znaczenia z punktu widzenia znamion przestępstwa określonego wart. 178a § 4 kk, dlaczego oskarżony został zatrzymany. Istotne jest bowiem jedynie to, że po zatrzymaniu okazało się, że oskarżony był w stanie nietrzeźwości w rozumieniuart. 115 § 16 kk, a także, że uprzednio był już prawomocnie karny za przestępstwo, o którym mowa wart. 178a § 1 kk. W tym stanie rzeczy i ten zarzut apelacji uznać należało za nietrafny.
Także rozważania Sądu Rejonowego co kwalifikacji prawnej oraz kary są prawidłowe i nie wymagają korekty. Wyczerpujące rozważania Sądu I instancji i w tym zakresie sąd odwoławczy w pełni podziela i aprobuje, jako trafne i przekonywujące (k.76-79). Podnieść jedynie należy, że zgodnie z treściąart. 69 § 4 kkwarunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności może nastąpić jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach, a takie równieżw ocenie Sądu odwoławczego w niniejszej sprawie nie mają miejsca. Słusznie bowiem podnosi Sąd I instancji, że to, że oskarżony starał się być przykładem synem i obywatelem nie przełożyło się na refleksje odnośnie przestrzegania porządku prawnego, zwłaszcza, że był on już uprzednio karany za przestępstwo zart. 178a § 1 kk. Taka zatem postawa oskarżonegoC. M.jednoznacznie świadczy, że jawnie lekceważy on porządek prawny i w tej sytuacji nie sposób uznać, że w przypadku orzeczenie wobec niego kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania w niniejszym postępowaniu w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego, tym bardziej dotychczas orzeczona wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego w Skarżysku – Kamiennej z dnia 1 września 2011r. w sprawie IIK 392/11 kara nie przyniosła oczekiwanych rezultatów, skoro ponownie wszedł na drogę przestępstwa.
Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzić należy, że apelacja oskarżonegoC. M.stanowi jedynie gołosłowną i nieprzekonywującą polemikę z prawidłowymi ustaleniami i wywodami Sądu I instancji i z tej też przyczyny nie mogła ona wzruszyć zaskarżonego orzeczenia.
Z tych też względów Sąd odwoławczy na podstawieart. 437 § 1 kpkorzekł, jakw wyroku.
Na podstawieart. 636 § 1 kpkSąd Okręgowy zasądził od oskarżonegoC. M.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że uiszczenie ich, z uwagi na sytuację materialną i osobistą oskarżonego, który nie ma nikogo na utrzymaniu , a pracuje i osiąga dochód, nie będzie dla niego nadmiernie uciążliwe. Na koszty te składają się:
- kwotę 120 złotych tytułem opłaty od wymierzonej kary grzywny - zgodnieart. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.),
- kwotę 20 złotych tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze – zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003r. w sprawie wysokości i sposobu obliczenia wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U. z 2003r. Nr 108, poz. 1026 z późn. zm.).
SSO Adam Zarzycki