Sąd Rejonowy w Bartoszycach
VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Lidzbarku Warmińskim
Sygnatura akt: VII K 42/14
Data wyroku: 2014-05-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art. 157 § 1 i 2 kk

Sygn. akt VII K 42/14
2Ds. 14/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 maja 2014 r.
Sąd Rejonowy w Bartoszycach, VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Lidzbarku Warmińskim
w składzie: Przewodniczący: SSR Maciej Rzewuski
Protokolant: sekr. sądowy Robert Piwnicki
w obecności Prokuratora: nieobecny zawiadomiony

    i oskarżycieli posiłkowychM. D.iK. K.

po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2014 r.
w Lidzbarku Warmińskim sprawy:
T. S., synaK.iA.z domuS.,urodzonego dnia (...)wD.,
oskarżonego o to, że

I
w dniu 26 grudnia 2013 roku wO., naulicy (...)pod lokalem(...), woj.(...), uderzającK. K.ręką zaciśniętą w pięść prosto w twarz, spowodował u niego obrażenia ciała w postaci złamania kości twarzoczaszki, tj. kości nosowych, przegrody nosa i przedniej ściany zatoki szczękowej lewej, stłuczenia powłok głowy z podbiegnięciem krwawym w obrębie oczodołu lewego oraz rany tłuczonej w okolicy nasady nosa, złamania koron zębów 22, 26, 31, 32, 33, 34, co skutkowało naruszeniem czynności narządów ciała na okres powyżej dni siedmiu,

- tj. o czyn przewidziany wart. 157 § 1 k.k.,

II
w dniu 26 grudnia 2013 roku wO., naulicy (...)pod lokalem(...)woj.(...), uderzającM. D.ręką zaciśniętą w pieść w część skroniową głowy oraz w szczękę i nos spowodował u niego obrażenia ciała w postaci podbiegnięcia krwawego w okolicy oczodołu lewego, złamania korony zęba 37 oraz dolegliwości bólowych okolicy nosa, co skutkowało naruszeniem czynności narządów ciała na okres poniżej dni siedmiu,

- tj. o czyn przewidziany wart. 157 § 2 k.k.

orzeka

I
oskarżonegoT. S.uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to skazuje go:

– za czyn zpkt. I.z mocyart. 157 § 1 k.k.na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,
– za czyn zpkt. II.z mocyart. 157 § 2 k.k.na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

II
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone względem oskarżonego jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 1 (jednego) roku i 4 (czterech) pozbawienia wolności,

III
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 2 k.k.iart. 73 § 2 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat tytułem próby, oddając go w tym czasie pod dozór kuratora,

IV
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę przez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoK. K.kwoty 35.000 (trzydzieści pięć tysięcy 00/100) złotych,

V
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychzwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym opłaty.

Sygn. akt: II K 42/14

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
T. S.ma 21 lat, nie ma wyuczonego zawodu. Pozostając na utrzymaniu matki, obecnie szuka pracy. Wymieniony nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Nie był dotychczas karany sądownie.
W dniu 26 grudnia 2013 r. wO.naul. (...), pod lokalem(...), będący pod wpływem alkoholuT. S.uderzył ręką zaciśniętą w pięśćM. D.w część skroniową głowy oraz w szczękę i nos. Wskutek uderzenia wymieniony doznał obrażeń ciała w postaci podbiegnięcia krwawego w okolicy oczodołu lewego, złamania korony zęba 37 oraz dolegliwości bólowych okolicy nosa. Spowodowało to naruszenie czynności narządów ciałaM. D.na okres poniżej 7 dni.
Następnie, w tym samym czasie i miejscuT. S.uderzył w twarzK. K.ręką zaciśniętą w pięść. Wskutek uderzenia wymieniony doznał obrażeń ciała w postaci złamania kości twarzoczaszki, tj. kości nosowych, przegrody nosa i przedniej ściany zatoki szczękowej lewej, stłuczenia powłok głowy z podbiegnięciem krwawym w obrębie oczodołu lewego oraz rany tłuczonej w okolicy nasady nosa, złamania koron zębów 22, 26, 31, 32, 33, 34. Obrażenia te spowodowały naruszenie czynności narządów ciałaK. K.na okres powyżej siedmiu dni.
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2014 r., 2 Ds. 14/14, Prokurator Prokuratury Rejonowej wL.objął ściganiem z urzędu czyn prywatnoskargowy polegający na uszkodzeniu ciałaM. D.w dniu 26 grudnia 2013 r. wO., w wyniku którego doznał on obrażeń ciała skutkujących naruszeniem czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni, tj. o czyn zart. 157 § 2 kk.
Powyższy stan faktyczny został oparty na następujących dowodach:

    zeznaniach świadków:K. K.– k. 12-12v,M. D.– k. 29v-30,K. F.– k. 27v-28,M. Z.– k. 39v-40,R. G.– k. 41v,D. S.– k. 43v-44,P. B.– k. 53v,I. S.– k. 49v-50,M. O.– k. 52v,K. C.– k. 60v,A. K.– k. 64v,M. S.– k. 73v-74,J. K.– k. 75v-76,J. S.– k. 79v-80,M. G.– k. 81v,A. R. (1)– k. 83v,A. R. (2)– k. 105 oraz na wyjaśnieniachT. S.– k. 70-70v, k. 106v.

Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły również:dane osobopoznawcze oskarżonego – k. 85, karty informacyjne leczenia szpitalnego – k. 2-10, dokumentacja fotograficzna – k. 15-18, opinia sądowo-lekarska – k. 55-58, postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej wL.z dnia 25 lutego 2014 r., 2 Ds. 14/14 – k. 86, zapytanie o karalność – k. 88.

    OskarżonyT. S.
przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów w całości. W postępowaniu przygotowawczym wyraził chęć przeproszenia pokrzywdzonych. Wyjaśnił, że tego wieczoru był pod wpływem alkoholu, i żeK. K.„czepiał się” jego brata, a potem wraz zM. D.jego brata ciotecznego. Stwierdził, że najpierw uderzył dwa razyD., a potem razK., który wskutek uderzenia przewrócił się. Wyraził wolę dobrowolnego poddania się karze.
(wyjaśnienia oskarżonego – k. 70-70v)
W postępowaniu przed Sądem oskarżony przyznając się do popełnienia zarzucanych mu czynów w całości, przeprosił obu pokrzywdzonych.
(wyjaśnienia oskarżonego – k. 106v)
Na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. oskarżonyT. S.złożył wniosek o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i wymierzeniu mu: za czyn I – kary 1 roku pozbawienia wolności, za czyn II – kary 8 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczenie kary łącznej 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby, oddanie pod dozór kuratora i zasądzenie kwoty 35.000 zł na rzeczK. K.tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez niego krzywdę.
(wniosek oskarżonego – k. 106v)
Prokurator i oskarżyciele posiłkowi nie sprzeciwili się w/w wnioskowi oskarżonego. PokrzywdzonyK. K.oświadczył, że nie będzie domagał się od oskarżonego jednorazowej zapłaty kwoty 35.000 zł i zgodził się na rozłożenie płatności na raty uzgodnione z oskarżonym. Dodał jednocześnie, że wskazana kwota wyczerpuje wszelkie jego roszczenia z tytułu czynu popełnionego na jego szkodę. PokrzywdzonyM. D.oświadczył, że nie ma żadnych roszczeń finansowych względem oskarżonego.
(vide: k. 106-106v)
Postanowieniem z dnia 27 maja 2014 r. Sąd Rejonowy w Bartoszycach w oparciu o przepisart. 387 § 2 kpk, uwzględnił wniosek oskarżonego o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu kar jednostkowych i kary łącznej oraz środka karnego, wskazanych we wniosku, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, uznając, że okoliczności popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu przestępstw nie budzą żadnych wątpliwości, a cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nie przeprowadzenia rozprawy w całości(vide: k. 106v).
Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu, nie ma jakichkolwiek wątpliwości, że oskarżony przedsiębrał zachowania wypełniające znamiona przestępstw zart. 157 § 1 i 2 kk.
Przede wszystkim trzeba podkreślić, że w świetle zgromadzonego i uznanego za ujawniony na rozprawie materiału dowodowego bezsporny jest fakt, żeT. S.uderzył obu pokrzywdzonych, co skutkowało powstaniem u nich szeregu obrażeń.
Wyjaśnieniom oskarżonegoT. S., w których przyznał się on do popełnienia zarzucanych mu czynów, dano wiarę. Jego twierdzenia w tej materii są logiczne, konsekwentne i szczere. Korespondują też z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a uznanym za ujawniony na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r.
Trzeba też pamiętać, że oskarżony nie tylko konsekwentnie przyznał się do popełnienia obu zarzucanych mu czynów, zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak i przed Sądem, ale też precyzyjnie i ze szczegółami opisał przebieg zdarzenia, który korespondował z relacją przedstawioną przez obu pokrzywdzonych. Nadto wymieniony dwukrotnie przeprosiłK. K.iM. D.za swoje naganne zachowanie.
Przyznanie się oskarżonego do popełnienia obu zarzucanych mu przestępstw pozostaje w zgodzie nie tylko z zeznaniami pokrzywdzonych, ale też z zeznaniami świadków:K. F.,M. Z.,R. G.,D. S.,P. B.,I. S.,M. O.,K. C.,A. K.,M. S.,J. K.,J. S.,M. G.,A. R. (1)iA. R. (2).
Zeznaniom wyżej wymienionych osób dano wiarę, albowiem są one logiczne i szczere. Ponadto brak jest powodów, dla których wskazani świadkowie, będąc osobami postronnymi i nie pozostającymi w sporze z oskarżonym, mieliby składać tendencyjne zeznania określonej treści, narażając się na odpowiedzialność karną z tego tytułu.
Nadto wersje przedstawione przez w/w świadków korespondowały ze sobą w całej rozciągłości, a przy tym były bardzo szczegółowe. Świadkowie ci obszernie i szczegółowo, w sposób szczery i spontaniczny zrelacjonowali przebieg zdarzenia. Ich relacje współgrają z zeznaniami pokrzywdzonych i wyjaśnieniami oskarżonego, tworząc jedną, logiczną całość.
Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonychK. K.iM. D., których relacje dotyczące przebiegu zdarzenia są konsekwentne i wyjątkowo spójne, a nadto współgrają z zeznaniami pozostałych świadków zdarzenia i z wyjaśnieniami oskarżonego.
W zgodzie z wyjaśnieniamiT. S.pozostają też karty informacyjne leczenia szpitalnegoK. K., sporządzona dokumentacja fotograficzna z k. 15-18, a także opinia sądowo-lekarska z k. 55-58, których prawdziwość i treść nie były kwestionowane przez żadną ze stron.
Powyższe ustalenia Sąd oparł też na opinii sądowo-lekarskiej z dnia 14 lutego 2014 r. Opinia ta jest pełna i jasna, a przez to merytorycznie zasadna. Sformułowane przez biegłą wnioski końcowe są logiczne i należycie uzasadnione. Fachowość i rzetelność biegłej nie budzi żadnej wątpliwości. Poza tym, treść opinii, jak i zawarte w niej konkluzje nie zostały podważone przez żadną ze stron na żadnym etapie postępowania.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, wina oskarżonegoT. S.została w pełni wykazana przeprowadzonymi na rozprawie dowodami, a polega na tym, że w dniu w dniu 26 grudnia 2013 r. wO.naul. (...)pod lokalem(...), uderzającK. K.ręką zaciśniętą w pięść prosto w twarz, spowodował u niego obrażenia ciała w postaci złamania kości twarzoczaszki, tj. kości nosowych, przegrody nosa i przedniej ściany zatoki szczękowej lewej, stłuczenia powłok głowy z podbiegnięciem krwawym w obrębie oczodołu lewego oraz rany tłuczonej w okolicy nasady nosa, złamania koron zębów 22, 26, 31, 32, 33, 34, co skutkowało naruszeniem czynności narządów ciała na okres powyżej siedmiu dni, czym wypełnił znamiona przestępstwa zart. 157 § 1 kk.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniał też przypisanie oskarżonemuT. S.winy za to, że w tym samym miejscu i czasie uderzając ręką zaciśniętą w pięśćM. D.w część skroniową głowy oraz w szczękę i nos, spowodował u niego obrażenia ciała w postaci podbiegnięcia krwawego w okolicy oczodołu lewego, złamania korony zęba 37 oraz dolegliwości bólowych okolicy nosa, co skutkowało naruszeniem czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni, czym wypełnił znamiona przestępstwa zart. 157 § 2 kk.
Analizując kwestię wymiaru kary Sąd miał na względzie następujące okoliczności.
Przestępstwa tego rodzaju, jak przypisane oskarżonemu, wzbudzają poczucie zagrożenia w społeczeństwie, rodząc (uzasadnione poniekąd okolicznościami niniejszej sprawy) przekonanie, że każdy może bez powodu stać się obiektem brutalnego i bezmyślnego ataku ze strony nietrzeźwego sprawcy. Wzgląd na wymogi prewencji ogólnej i szczególnej wymaga więc orzekania w przypadku omawianych przestępstw surowych kar.
Przeciwko oskarżonemu przemawia niewątpliwie fakt dopuszczania się karalnych zachowań pod wpływem alkoholu i w obecności wielu osób. Takie zachowanie świadczy o lekceważeniu przez oskarżonego podstawowych norm społecznych. Również motywacjęT. S.należy uznać za naganną, skoro czynu swego dopuścił się z zemsty, jak to określił, za „czepianie się” jego braci przez pokrzywdzonych.
Jako okoliczność łagodzącą potraktowano dotychczasową niekaralność oskarżonego, przyznanie się w całości do popełnienia zarzucanych mu czynów, przeproszenie pokrzywdzonych i szczere wyrażenie skruchy.
W tym stanie rzeczy uznano, że zaproponowane przez oskarżonego, zaakceptowane przez oskarżycieli: publicznego i posiłkowych kary jednostkowe w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności – za czyn I oraz 8 miesięcy pozbawienia wolności – za czyn II, orzeczenie kary łącznej 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby, oddanie go w tym czasie pod dozór kuratora i orzeczenie środka karnego w postaci zadośćuczynienia za krzywdę poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoK. K.kwoty 35.000 zł, są w pełni adekwatne do stopnia zawinienia oskarżonego, jak i stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów, który to stopień, z uwagi na okoliczności czynu, a także rodzaj i charakter naruszonych dóbr uznać należy za znaczny.
Wymierzając na podstawieart. 85 kki86 § 1 kkkarę łączną 1 roku i 4 lat pozbawienia wolności Sąd zastosował zasadę zbliżoną do absorpcji z uwagi na ścisły związek sytuacyjny i czasowy zachodzący między poszczególnymi czynami.
Ze względu na wskazane okoliczności łagodzące, Sąd doszedł do przekonania, że sam fakt skazania wpłynie na oskarżonego wychowawczo i pomimo niewykonania orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności, będzie on w przyszłości przestrzegał porządku prawnego. Wobec powyższego, Sąd uznał za zasadne wykonanie orzeczonej kary łącznej warunkowo zawiesić na okres 3 lat tytułem próby.
Potrzeba zapewnienia kontroli postępowania oskarżonego w okresie próby, a także dyspozycjaart. 73 § 2 kk, uzasadniały oddanie go pod dozór kuratora.
Na podstawieart. 46 § 1 kk, w oparciu o wniosek złożony, a następnie zmodyfikowany przez pokrzywdzonego (k. 21, k. 106), Sąd orzekł środek karny w postaci zadośćuczynienia za krzywdę przez zapłatę na rzeczK. K.kwoty 35.000 zł, dostosowując jej wysokość do rodzaju i rozmiaru obrażeń odniesionych przez pokrzywdzonego w wyniku zdarzenia.
Uwzględniając wniosek oskarżonego złożony trybieart. 387 kpk, w zakresie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez oskarżyciela posiłkowegoK. K., Sąd wziął pod uwagę nie tylko zgodną wolę obu stron w materii ustalenia wysokości zadośćuczynienia, ale także charakter i rozmiary obrażeń doznanych przez pokrzywdzonego. Wprawdzie, jak zauważa Sąd Najwyższy, „funkcjaart. 387 kpknie polega bynajmniej na uzgadnianiu treści orzeczenia przez oskarżonego i pokrzywdzonego”, jakkolwiek może ona rzutować na wysokość zadośćuczynienia za krzywdę tudzież inne roszczenia pokrzywdzonego wobec oskarżonego. Pokrzywdzony może mieć bowiem nie tylko interes faktyczny (satysfakcję moralną), ale także i prawny (uzyskanie rozstrzygnięcia obejmującego jego cywilnoprawne „roszczenia”) w sprzeciwieniu się zastosowaniu tego trybu, w szczególności, gdy wniosek oskarżonego, np. w zakresie zadośćuczynienia za krzywdę nie będzie uwzględniał w należyty sposób jego interesów (vide: wyrok SN z dnia 22 lipca 2009 r., I UK 52/09, Lex nr 529677).
Nadto w judykaturze dominuje trafny pogląd, zgodnie z którym „pojęcie szkody zart. 46 § 1 kknależy traktować szeroko. Sens tego przepisu, nawet ograniczonego tylko do wyrządzonej szkody, należy odczytywać w kontekście zapewnienia w procesie karnym takiej ochrony pokrzywdzonemu, aby w zakresie szkody nie musiał wytaczać odrębnego powództwa cywilnego (…)” (vide: wyrok SA w Katowicach z dnia 13 marca 2013 r., II AKa 486/12, Lex nr 1369516).
Wprawdzie wysokość orzeczonegoin casuzadośćuczynienia za krzywdę doznaną przezK. K.może wydawać się znaczna, zwłaszcza z perspektywy oskarżonego, który obecnie jest na etapie poszukiwania pracy, to jednak zestawiając tę kwotę 35.000 zł z rozmiarami krzywdy doznanej przez pokrzywdzonego, nie wydaje się ona wygórowana. Trzeba przy tym pamiętać, że niniejsza kwota wyczerpuje wszelkie roszczenia pokrzywdzonego wynikające z popełnionego na jego szkodę czynu zabronionego i zwalnia oskarżonego z ryzyka wytoczenia przeciwko niemu odrębnego powództwa cywilnego w tym zakresie. Ponadto, pokrzywdzony zadeklarował, że nie będzie dochodził jednorazowej zapłaty niniejszej sumy i wyraził zgodę na rozłożenia tej kwoty na raty uzgodnione z oskarżonym.
Kierując się aktualną sytuacją materialną oskarżonego, na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychSąd zwolnił go od kosztów sądowych, w tym opłaty.
/SSR Maciej Rzewuski/