Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 137/14
Data wyroku: 2014-04-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Daniluk, Ewa Bogusz-Patyra, Arkadiusz Śmiech
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk

Sygn. akt XI Ka 137/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 kwietnia 2014 roku

Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSO Arkadiusz Śmiech
Sędziowie   SO Elżbieta Daniluk
SO Ewa Bogusz- Patyra (spr.)
Protokolant Małgorzata Dubiel
przy udziale Prokuratora Krzysztofa Rubika
po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 roku
sprawyŁ. M.
oskarżonego zart. 157 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej
z dnia 2 grudnia 2013 roku    sygn. akt II K 588/12
uchyla zaskarżony wyrok i sprawęŁ. M.przekazuje Sądowi Rejonowemu w Białej Podlaskiej do ponownego rozpoznania.
Sygn. aktXI Ka 137/14

UZASADNIENIE
Ł. M.został oskarżony o to, że:
w dniu 23 kwietnia 2012 r. wB.woj.L., uderzając pięścią w twarzA. J.spowodował złamanie wyrostka zębodołowego szczęki w okolicy zębów 17-15 i w odcinku przednim , oraz złamanie korzenia zęba 15 , które to obrażenia naruszyły prawidłowe funkcjonowanie organizmu pokrzywdzonego na okres powyżej dni siedmiu
tj. o przestępstwo określone wart. 157 § 1 kk
Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2013r. w sprawie II K 588/12 Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej:

1
uniewinniłŁ. M.od popełnienia zarzucanego mu czynu

2
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. H.(Kancelarii Adwokackiej wB.przyPl. (...)), kwotę 924,00 (dziewięćset dwadzieścia cztery i 000/100) złote plus podatek VAT w stawce 23% tytułem nie opłaconej przez stronę pomocy prawnej udzielonej przez obrońcę ustanowionego z urzędu.

3
kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa

Apelację od powyższego wyroku złożyliprokurator. Na podstawieart.425 § 1 i 2 kpkiart. 444 kpkzaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego.
Powołując przepisart. 427 kpkorazart. 438 pkt 2 i 3 kpkwyrokowi temu zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, polegający na wyciągnięciu wadliwych wniosków opartych na nieprawidłowej argumentacji i błędnej ocenie materiału dowodowego prowadzącej w konsekwencji do stwierdzenia, żeŁ. M.nie popełnił zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego prowadzi do przeciwnego wniosku,
- obrazę przepisów postepowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, z naruszeniemart. 4 kpk, 7 i 92kpkpolegającą na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności dotyczących czynu zarzucanego oskarżonemu, dowolną a nie swobodną ocenę dowodów co przy nieuwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego uniewinnieniaŁ. M.od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa.
Powołując się na powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu II Wydział Karny do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesiona apelacja jako zasadna skutkować musi uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy oskarżonego do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
Analiza akt sprawy oraz lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd Rejonowy nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy w sposób, który pozwoliłby na uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu.
Słusznie zauważa prokurator, że z uwagi na zmianę zeznań przez pokrzywdzonego Sąd winien był je oceniać ze szczególną wnikliwością i ostrożnością zwłaszcza jeżeli się zważy na to, że w chwili zdarzeniaA. J., jak wynika nawet z jego relacji znajdował się pod wpływem alkoholu.
Podnieść przy tym należy, że zeznania tegoż pokrzywdzonego złożone na rozprawie nie były zupełnie zbieżne z wyjaśnieniami oskarżonego a Sąd pomimo tego obdarzył te zeznania i wyjaśnienia walorem wiarygodności. Z wyjaśnień oskarżonego nie wynika bowiem, że w trakcie wymiany zdań popchnął onA. J., jak wskazywał oskarżony i jeden ze świadków –Ł. Z..
Tymczasem ustalenie powyższej okoliczności miało istotne znaczenie dla zakresu odpowiedzialności oskarżonego.
Zgodne z zasadami określonymi wart. 7 kpkustalenie, żeA. J.został popchnięty przez oskarżonego, w sytuacji gdy w materiale zgromadzonym w toku postępowania sądowego brak było dowodów potwierdzających to, że pokrzywdzony został uderzony przezŁ. M., winno było skłonić Sąd Rejonowy do rozważenia, czy jego zachowanie określone w akcie oskarżenia nie wyczerpało znamion przestępstwa zart. 217 kk.
Zwrócić wszakże należy uwagę na to, że w trakcie pierwszych zeznań pokrzywdzony wskazywał na to, że został uderzony przez mężczyznę ubranego na biało, którego później rozpoznał jakoŁ. M.. W sytuacji, gdy w toku rozprawy wskazywał na okoliczność upojenia alkoholowego oraz dolegliwości związane z doznaniem obrażeń twarzy, które według niego miały wpływ na treść jego zeznań złożonych w toku postępowania przygotowawczego, nie można wykluczyć, że to właśnie odepchnięcie było przez niego interpretowane jako uderzenie i w związku z tym zachowaniem oskarżonego on i jego ojciec, który złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, domagali się prowadzenia postępowania, a w konsekwencji tego, że to ono zostało objęte aktem oskarżenia, jakkolwiek nie sposób uznać, by tego rodzaju zachowanie mogło wywołać skutki, o jakich mowa w zarzucie w postaci złamania wyrostka zębodołowego szczęki w okolicy zębów 17 -15 i w odcinku przednim oraz złamania korzenia zęba 15.
Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z zasadą skargowości (art. 14 § 1 k.p.k.), ramy postępowania jurysdykcyjnego są określone przez zdarzenie historyczne opisane w akcie oskarżenia, a nie przez poszczególne elementy tego opisu. Zatem, zasada skargowości nie ogranicza sądu w ustaleniach wszystkich cech faktycznych tego zdarzenia oraz w zakresie oceny prawnej rozpoznawanego czynu. W konsekwencji, sąd nie jest związany ani szczegółowym opisem czynu zawartym w zarzucie aktu oskarżenia, ani kwalifikacją prawną nadaną temu czynowi przez oskarżyciela. Nie jest wyjściem poza ramy oskarżenia takie postąpienie, w którym sąd w wyniku przeprowadzonego przewodu sądowego i weryfikacji ujawnionego materiału dowodowego:
1) ustali, że rozpoznawane przez niego zdarzenie miało miejsce w innym czasie, niż to przyjął prokurator w akcie oskarżenia;
2) dokona w wyroku pewnych ustaleń faktycznych odmiennie, niż to zostało przyjęte w akcie oskarżenia, popieranym przez prokuratora; przy czym ustalenia te mogą dotyczyć nie tylko strony przedmiotowej, ale także (co nawet występuje częściej) strony podmiotowej czynu;
3) przyjmie odmienne, co do szczegółów, zachowanie się i sposób działania poszczególnych sprawców;
4) powiąże zachowanie oskarżonego, zarzucane mu w akcie oskarżenia, z odmiennym skutkiem niż to stwierdza prokurator.
Warunkiem wprowadzenia jednej, czy też nawet wszystkich zmian jest jedynie to, aby w realiach dowodowych konkretnej sprawy oczywistym było, iż sąd dokonywał oceny tego samego zachowania oskarżonego, które stanowiło przedmiot oskarżenia (tzw. tożsamość czynu zarzucanego i przypisywanego). ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2012r., II KK 9/12, LEX nr 1226693).
W tej zaś sytuacji bezwzględne było dokonanie konfrontacji oskarżonego z pokrzywdzonym i świadkiemŁ. Z.celem nie budzącego wątpliwości ustalenia, czy oskarżony naruszył nietykalność cielesną pokrzywdzonego oraz dosłuchanie pokrzywdzonego, czy składając pierwsze zeznania, które obciążałyŁ. M.miał w polu widzenia okoliczność, że został on popchnięty przez oskarżonego.
Wyżej wskazane okoliczności przekonują o konieczności uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawyŁ. M.do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Białej Podlaskiej. Jest bowiem rzeczą oczywistą, że to ten Sad I instancji winien przeprowadzać postępowanie dowodowe i dokonywać oceny materiału dowodowego.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy przeprowadzi postępowanie dowodowe dążąc do możliwie jak najbardziej precyzyjnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności związanych ze zdarzeniem objętym zarzutem, mając w polu widzenia wyżej wskazaną argumentację. Po czym po dokonaniu wszechstronnej oceny materiału dowodowego, respektującej wymogiart. 4, 5, 7 kpk, ponownie rozważy możliwość przypisaniaŁ. M.winy w zakresie zarzuconego mu przestępstwa. W razie zaś ustalenia, że przypisanie winy w zakresie zarzutu wskazanego w akcie oskarżenia nie jest możliwe rozważy czy w ramach skargi oskarżyciela, a więc w granicach zdarzenia faktycznego objętego zarzutem oskarżenia, nie można dokonać subsumcji czynu objętego skargą pod inny przepis ustawy, biorąc pod uwagę treśćart. 399 kpkoraz to, że naruszenie nietykalności cielesnej jest ścigane z oskarżenia prywatnego, co wiąże się z koniecznością uzyskania stosownego oświadczenia odnośnie popierania oskarżenia od prokuratora. Następnie wyda orzeczenie respektujące treść przepisów procedury karnej i prawa karnego materialnego. W razie zaś zaistnienia takiej potrzeby Sąd Rejonowy swoje stanowisko uzasadni, zgodnie z wymogamiart. 424 § 1 kpk.
Z powyższych względów Sąd Okręgowy , na podstawieart. 437 § 2 kpkorzekł jak w wyroku.