Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 325/14
Data wyroku: 2014-08-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Walenta
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 92a kw w zw. z art. 20 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym, art. 94 § 1 kw

sygn. akt IXKa 325/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 sierpnia 2014r.
Sąd Okręgowy w Toruniu - Wydział IX Karny - Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący– SSO Andrzej Walenta
Protokolant- stażysta Marzena Chojnacka
po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014r. sprawyK. G.
obwinionej o popełnienie wykroczeń zart. 92akw w zw. zart. 20 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym,art. 94§1kw,
na skutek apelacji wniesionej przezobwinionąK. G.od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 02 kwietnia 2014r., sygn. akt XIIW 2756/13

I

zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że :

a

uchyla punkt „I” wyroku;

b
obwinionąK. G.uznaje za winną tego, że w dniu 9 kwietnia 2013r. o godz. 10.35 wT.naul. (...), będąc kierowcą pojazdu markiF.onr rej (...)przekroczyła dozwoloną prędkość 50km/h o 35km/h, to jest winną popełnienia wykroczenia z art. 92a kw i za to na podstawie tego przepisu wymierza jej karę 300zł. (trzysta złotych) grzywny;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalniaK. G.od obowiązku ponoszenia opłaty sądowej za drugą instancję, zaś zryczałtowanymi wydatkami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IX Ka 325/14

UZASADNIENIE
K. G.została obwiniona o to, że:
w dniu 9 kwietnia 2013 r. o godz. 10:35 wT.naul. (...), będąc kierowcą pojazdu markiF.onr rej. (...)przekroczyła dozwoloną prędkość 50 km/h o 35 km/h oraz prowadziła pojazd na drodze publicznej nie mając do tego uprawnień,
tj. o wykroczenie zart. 92akw w zw. zart. 20 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowymiart. 94 § 1kw
Sąd Rejonowy w Toruniu wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r.(sygn. akt XII W 2756/13) uznał obwinioną za winną popełnienia zarzucanych jej czynów tj. wykroczeń z art. 92a kw, art. 94§1 kw i za to na podstawie art. 94§1 kw w zw. z art. 9§2 kw wymierzył jej karę 600 złotych grzywny. Obwiniona została zwolniona z obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, a poniesionymi wydatkami obciążony został Skarb Państwa
Od powyższego wyrokuapelację wniosła obwinionazaskarżając wyrok w całości. Obwiniona wskazała, że sąd meriti uznając jej winę za wykroczenia z art. 92a kw i z art. 94§1kw dał bezkrytycznie wiarę zgromadzonym w sprawie dowodom z dokumentów, tymczasem podniosła ona, że mylne jest przekonanie sądu meriti, iż nie ma uprawnień do kierowania samochodami gdyż takie uprawnienia posiada, na co przedłożyła dowód w postaci kserokopii prawa jazdy wystawionego na rodowe nazwiskoS..
Treść apelacji sugeruje, że obwiniona domagała się uniewinnienia od popełniania zarzucanych jej czynów.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Na skutek apelacji obwinionej sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok.
O ile argumenty apelacji nie przekonały by sąd meriti uznając winę obwinionej za czyn z art. 92a kw polegający na przekroczeniu prędkości administracyjnie dopuszczalnej dopuścił się błędów, o tyle obwiniona zasadnie wytknęła wadliwość orzeczenia w części dotyczącej ukarania jej za kierowanie samochodem bez wymaganych uprawnień.
Jeśli chodzi o czyn z art. 92a kw to sąd odwoławczy w pełni podziela ocenę dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy a akceptując wynikające z niej ustalenia faktyczne uznał zarzuty apelacji w tej części za nieuzasadnione. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie bez cienia wątpliwości pozwala stwierdzić, że obwiniona w dniu 9 kwietnia 2013 roku jechała samochodemulicą (...)wT.i przekroczyła wówczas dopuszczalną prędkość o 35 km/h. Zdjęcie z fotoradaru z widocznym wizerunkiem twarzy kierującej (które zostało skonfrontowane z wizerunkiem twarzy obwinionej nadesłanym przez Urząd Gminy wS.) przekonuje, że obwiniona kierowała samochodem w okolicznościach opisanych w postawionym jej zarzucie przekraczając prędkość administracyjnie dozwoloną. Dowody uwzględnione przez sąd I instancji (których prawdziwość nie została podważona) nie pozwala zatem uwzględnić twierdzeń obwinionej, która nie przyznawała się do winy i która wyjaśniała, że nie pamięta co robiła 9 kwietnia 2013 roku.
Przyznać natomiast rację należy obwinionej, iż w sprawie niezasadnie ukarano ją za czyn z art. 94 §1 kw. U podstaw uznania winy obwinionej za to wykroczenie legło ustalenie, iż obwiniona w dniu zdarzenia nie miała uprawnień do kierowania samochodem osobowym, jednakże to przekonanie sądu meriti okazało się całkowicie bezpodstawne. W toku postępowania odwoławczego ustalono bowiem, że obwiniona posiada prawo jazdy a uprawnienie do prowadzenia samochodów osobowych (uzyskane przez obwinioną w 2002 r.) nie zostało jej odebrane. Do apelacji obwiniona załączyła kserokopię posiadanego prawa jazdy wydanego przez Prezydenta MiastaT.na rodowe nazwiskoS.(k. 70) i po zweryfikowaniu tych informacji ustalono w Wydziale Ewidencji i Rejestracji Urzędu MiastaT., że obwiniona rzeczywiście posiada uprawnienia do kierowania samochodami osobowymi a prawo jazdy (wystawione na nazwisko rodowe obwinionej), którego kserokopię nadesłała, jest aktualne (k. 83). W tych okolicznościach rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w części odnoszącej się do ukarania obwinionej za czyn z art. 94 §1 kw nie mogło się ostać.
W związku z powyższym sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił punkt I i uznał obwinioną za winną tego, że w dniu 9 kwietnia 2013 r. o godz.. 10.35 wT.naul. (...), będąc kierowcą pojazdu markiF.onr. rej. (...)przekroczyła dozwoloną prędkość 50 km/h o 35 km/h, to jest za winną popełnienia wykroczenia z art. 92a kw i za to na podstawie tego przepisu wymierzył obwinionej karę 300 złotych. Kara ta jest o połowę niższa niż wymierzona przez sąd I instancji z racji tego, że wówczas wymierzano karę za dwa wykroczenia zaś obecnie tylko za czyn z art. 92a kw. Sąd odwoławczy uznał, że kara 300 złotych grzywny odpowiada dyrektywom wymiaru kary określonym w art. 33 kw oraz uwzględnia dyspozycje art. 24 § 1 i 3 kw. Wysokość kary grzywny dostosowana została do wagi czynu obwinionej oraz jej możliwości płatniczych.
W sprawie nie dostrzeżono uchybień, które skutkować by musiały uchyleniem zaskarżonego orzeczenia a o których mowa wart. 104 kpwiart. 440 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpw.
Na podstawieart. 119 kpww zw. zart. 634 kpkw zw. zart. 624 § 1 kpk, sąd odwoławczy zwolnił obwinioną od opłaty sądowej, zaś zryczałtowanymi wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym obciążył Skarb Państwa.