Sąd Rejonowy w Kędzierzynie Koźlu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 492/12
Data wyroku: 2014-02-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej Polanowski

Sygn. akt II K 492/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 lutego 2014 roku
Sąd Rejonowy w Kędzierzynie-Koźlu Wydział II Karny
w następującym składzie:
Przewodniczący: SSR Maciej Polanowski
Protokolant: Katarzyna Gałysa
po rozpoznaniu w dniach 1 października 2012 r., 12 listopada 2012 r., 28 listopada 2012 r., 6 grudnia 2012 r., 21 stycznia 2013 r., 25 marca 2013 r., 29 kwietnia 2013 r., 17 czerwca 2013 r., 24 lipca 2013 r., 2 października 2013 r., 5 grudnia 2013 r., 27 stycznia 2014 r.
sprawy
R. W.–s.C.iH.,urodzonego (...)wŚ.
O.o to, że:
W okresie od kwietnia 2011 r. do 22 marca 2012 r. wK.woj.(...)znęcał się psychicznie i fizycznie nad osobą najbliższą tj. pozostającą z nim we wspólnym pożyciuK. B.w ten sposób , że w mieszkaniu będąc pod wpływem alkoholu, jak i będąc trzeźwym wywoływał awantury , podczas których wyzywał ją słowami wulgarnymi i obraźliwymi , szarpał za włosy oraz ubranie, popychał, opluwał, oblewał kawą groził pobiciem oraz pozbawieniem życia , wyganiał z mieszkania , zastraszał ubezwłasnowolnieniem, szantażował odebraniem dziecka oraz ujawnieniem postronnym osobom nagrania na którym pokrzywdzona jest w bieliźnie oraz płacze oraz , że przekupi świadków , by zeznawali o jej rzekomo złej reputacji , groził wyrzuceniem z domu jej córkiN.lat 13, przy czym na skutek popychania , szarpania i uderzenia pokrzywdzonej w dniu 9 stycznia 2012 r. oraz w dniu 26 stycznia 2012 r. spowodował u niej liczne sińce i wybroczyny krwawe na kończynach górnych oraz stłuczenie mięśni brzucha, a wskutek uderzeń zadanych pokrzywdzonej w dniu 10 marca 2012 r. spowodował u niej stłuczenie głowy, liczne zasinienia na kończynie górnej prawej i kończynach dolnych , a powyższe obrażenia ( wszystkie razem i każda grupa obrażeń z osobna) spowodowały naruszenie czynności narządów jej ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni , a w okresie od stycznia 2012 r. do marca 2012 r. w miejscu jak wyżej znęcał się psychicznie nad pozostającą w stałym faktycznym stosunku zależności od niego nieletniąN. B.lat 13 w ten sposób , że wyrzucał ją z domu,ograniczał swobodę ruchu po mieszkaniu , zabraniał korzystania z przedmiotów urządzenia domowego , wyzywał słowami wulgarnymi i obraźliwymi

tj. o przestępstwo zart. 207 § 1 kkiart. 157 § 2 kkprzy zastosowaniuart. 11 § 2 kk

I.
W miejsce czynu opisanego w części wstępnej wyroku uznaje oskarżonegoR. W.za winnego tego , że :

-

w okresie od kwietnia do maja 2011 roku oraz od września 2011 r. do marca 2012 roku wK.w czasie kłótni i awantur mających miejsce co najmniej raz w tygodniu ,wszczynanych zarówno przez niego jak iK. B.wyzywał pokrzywdzoną słowami wulgarnymi i obelżywymi w sytuacji podejmowania przezK. B.podobnych zachowań – tj. przestępstw zart.216 § 1 kk, popełnionych w warunkach ciągu przestępstw

w dniu 28 stycznia 2012 r. wK.w sytuacji mającej miejsce kłótni i wzajemnej szarpaniny zK. B.spowodował u niej nieumyślnie sińce i wybroczyny krwawe na kończynach górnych oraz stłuczenie mięśni brzucha oraz w dniu 10 marca 2012 r. w sytuacji mającej miejsce kłótni i wzajemnej szarpaniny zK. B.spowodował u niej nieumyślnie obrażenia ciała w postaci zasinień prawej kończyny górnej prawej i kończyn dolnych oraz stłuczenia głowy , a powyższe obrażenia ( wszystkie razem i każda grupa obrażeń z osobna) spowodowały naruszenie czynności narządów jej ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni- tj. przestępstw zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 157 § 3 kk, popełnionych w warunkach ciągu przestępstw

i na podstawieart. 66 § 1 kkorazart. 67 § 1 kkwarunkowo umarza wobec oskarżonego postępowanie karne na okres 2 (dwóch) lat próby.

II.
Na podstawieart. 624 § 1 kpkzwalnia oskarżonegoR. W.od ponoszenia kosztów sądowych , którymi obciąża Skarb Państwa.

III.
Na podstawieart. 618 § 1 pkt. 12 kpkiart. 29ustawy Prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataP. R.kwotę 1344 zł (tysiąc trzysta czterdzieści cztery złote) powiększoną o podatek Vat 23% tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemuR. W.oraz zasądza na rzecz adwokatL. R.kwotę 1428 zł ( tysiąc czterysta dwadzieścia osiem złotych) powiększoną o podatek Vat 23% tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżycielce posiłkowejK. B.
II K 492/12

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
O.R. W.pozostawał związany zK. B.od 2009 roku. Rodzice pokrzywdzonej odnosili się krytycznie do związku córki , nie akceptowali go. Ojciec pokrzywdzonej ,G. B.pracował z oskarżonym w tym samym zakładzie pracy, uzyskując niesprawdzone informacje na temat wcześniejszegozwiązku (...)i rozwodu, stawiające oskarżonego w złym świetle. W tym okresieK. B., wychowująca córkęN., rozstała się z jej ojcem , z którym pozostawała w związku małżeńskim. Po pewnym czasie, także w związku z konfliktem dotyczącym oskarżonego powstałym międzyK. B.oraz jej rodzicami, pokrzywdzona wyprowadziła się i pod koniec 2009 roku zamieszkała wraz z córką iR. W., wynajmując dom wK.R..
Przez pewien czas wspólne pożycie w związku konkubenckim nie wiązało się ze szczególnymi problemami. Okresowo pojawiały się konflikty - związane głównie z używaniem przez oskarżonego alkoholu , także w związku z kwestiami finansowymi . Nie miały one jednak znaczącego charakteru, nie wiązały się też z agresywnymi zachowaniami któregokolwiek z partnerów.O.stale pracował , podobnie jak pokrzywdzona. Coraz częściej dochodziło jednak do poważniejszych nieporozumień – przede wszystkim związanych z relacjami oskarżonego i córkiK. B.. Zamieszkując wspólnie ustalono ,iżR. W.nie będzie podejmował jakichkolwiek działań wychowawczych wobec niespełna dwunastoletniej wówczasN., nie będzie jej wydawał żadnych poleceń. Wszelkie swoje własne spostrzeżenia i ewentualne uwagi miał przekazywaćK. B., do której z kolei należeć miały wszelkie decyzje związane z córką. O takich ustaleniach już wówczas została poinformowana małoletniaN., która z kolei źle czuła się w nowej dla siebie sytuacji faktycznej. Początkowo jej relacje z oskarżonym układały się poprawnie, stopniowo jednak ulegały pogorszeniu.N. B.z biegiem czasu przestała akceptować oskarżonego jako partneraK. B., informowała o tym matkę , skarżąc się również na to ,iż mieszka z dala od dotychczasowych znajomych i rodziny.
Stopniowo między stronami stosunki stały się coraz bardziej napięte , dochodziło do coraz częstszych kłótni i nieporozumień, dotyczących wzajemnego funkcjonowania , często spraw drobnych . W konsekwencji pokrzywdzona , przy akceptacji córki, podjęła decyzję o wyprowadzeniu się do rodziców. PaństwoB.- nie utrzymujący z pokrzywdzoną żadnych kontaktów od momentu zamieszkania jej zR. W.- uzyskali od córki informacje ,iż powodem jej decyzji były agresywne zachowania oskarżonego wobec niej iN.. Podobne informacje uzyskiwali od wnuczki . W konsekwencji pokrzywdzone wyprowadziły się w sierpniu 2010 roku. Ten stan rzeczy nie wiązał się jednakże z rozstaniem stron.O.iK. B.w dalszym ciągu spotykali się , najczęściej w weekendy , w mieszkaniu rodzicówR. W.. Wzajemne relacje układały się wówczas dobrze, zaś jesienią 2010 roku okazało się , iżK. B.spodziewa się dziecka. Ten stan rzeczy skutkował podjęciem decyzji o kontynuowaniu związku.O.i pokrzywdzona zdecydowali o ponownym wspólnym zamieszkaniu , zaciągnęli razem kredyt na zakup domu wK.przyulicy (...). Po wykonaniu prac remontowych wprowadzili się tam w kwietniu 2011 roku, wraz zN.. Jednocześnie w odniesieniu do córki pokrzywdzonej ponownie ustalono zasady , które obowiązywały wcześniej, a oskarżony zobowiązał się do nich zastosować.
(dowody: zeznania świadków:M. P.– k. 68, 330-331,D. B.– k. 346-347,G. B.– k. 347-348,N. B.– k. 91-95, częściowo zeznaniaK. B.– k.10, 25-26, 270-271, 283-286, 289-292, 298-300, wyjaśnienia oskarżonegoR. W.–k. 37-38, 49-50,153-154,160,268-269,280-281 )
Przez krótki czas związek funkcjonował dobrze, bardzo szybko jednak , począwszy od końca kwietnia 2011 roku sytuacja zaczęła się ponownie zmieniać.K. B.źle znosiła stan , w którym się znajdowała , kontynuowała rozpoczęte wcześniej leczenie psychiatryczne w związku z depresją , zarzucała oskarżonemu , że nie angażuje się w sprawy domowe , nadużywa alkoholu. Z koleiR. W.zarzucał partnerce ,że wszczyna niepotrzebne kłótnie, jest o niego zazdrosna . Ponownie poważnym problemem stały się relacje oskarżonego zN. B., która stanowczo nie akceptowała związku matki i dawała temu wyraz w rozmowach z nią i w stosunku do oskarżonego – zarzucając mu , że ją ogranicza, zabrania korzystania z łazienki, oglądania telewizji.
Coraz częściej dochodziło do poważniejszych kłótni z udziałem obu stron , w trakcie których miały miejsce wzajemne oskarżenia oraz wyzwiska. Powodem kłótni bywały wielokrotnie drobiazgi, przede wszystkim zarzutyK. B.odnośnie tego ,iż jej konkubent nie angażuje się w sposób wystarczający w sprawy domowe , wtrąca się w wychowanieN.. Strony wzajemnie inicjowały te zdarzenia, powtarzały się one coraz częściej , co najmniej raz w tygodniu. Pokrzywdzona nie obawiała się oskarżonego , jednak na sytuację domową reagowała bardzo emocjonalnie. Miewała nastroje depresyjne, była smutna, płaczliwa , miała problemy z wykonywaniem obowiązków w domu, zarzucała oskarżonemu , że nie pomaga jej w tej sytuacji. Z kolei oskarżony bywał wobec pokrzywdzonej złośliwy , uszczypliwy, w trakcie kłótni wyzywał ją i obrażał, agresywnie reagując na twierdzenia pokrzywdzonej odnośnie jego zainteresowania innymi kobietami. Te kwestie były kolejną płaszczyzną do sporów i nieporozumień, a takie zachowania oskarżonego prowadziły do eskalacji konfliktu. Jednocześnie po okresach kłótni i sporów następowały krótkie okresy zgodnego funkcjonowania stron.
O problemach mających miejsce w związku pokrzywdzona informowała najczęściej mieszkającą w pobliżu siostrę-M. P., która początkowo często ją odwiedzała. Podczas wizyt u siostry pokrzywdzona często płakała , informowała ją o złej sytuacji w domu , opisując mające miejsce kłótnie.M. P.odwiedzała siostrę, pomagając jej w obowiązkach domowych. Nigdy nie była jednak bezpośrednim świadkiem żadnej kłótni , wszystkie informacje na ten temat uzyskując odK. B.orazN.. Taki stan rzeczy jednak z biegiem czasu powodował niechęć oskarżonego , który uważał ,iż wizytyM. P.są zbyt częste, a ona sama wtrąca się w nieswoje sprawy. W konsekwencji relacjeR. W.zM. P.uległy pogorszeniu , a jej odwiedziny miały miejsce wówczas, gdy oskarżonego nie było w domu. Często również pokrzywdzona była odwiedzana przez znajomą -A. S.– także mieszkającą w sąsiedztwie, która również w tym okresie nie była bezpośrednim świadkiem kłótni ,a sytuację domową pokrzywdzonej znała z jej relacji. W związku z takim stanem rzeczy , mających miejsce coraz częściej kłótni , pokrzywdzona będąc wówczas w 9 miesiącu ciąży, na przełomie maja i czerwca 2011 roku ponownie wyprowadziła się wraz z córką do rodziców. Po urodzeniu synaK.– w dniu 18 czerwca 2011 rokuK. B.- pozostała u rodziców, zamieszkując wraz z nimi do sierpnia 2011 roku. W tym okresieR. W.podjął ponowne starania o powrót pokrzywdzonej do wspólnego domu, obiecując zmianę sytuacji, starając się nakłonić ją do zmiany decyzji. Jednocześnie sugerował, byN.zamieszkała bądź u dziadków bądź u biologicznego ojca, na co pokrzywdzona nie chciała przystać. Ostatecznie strony doszły do porozumienia i w sierpniu 2011 rokuK. B.ponownie wprowadziła się wraz z dziećmi do domu wK.przyulicy (...). Początkowo – jak kilka miesięcy wcześniej- wzajemne pożycie stron układało się przez pewien czas zgodnie. Wkrótce jednak , we wrześniu 2011 roku , sytuacja istniejąca w kwietniu i maju zaczęła się powtarzać. Ponownie dochodziło – na tym samym tle co poprzednio – do wzajemnych kłótni , awantur i wyzwisk, prowokowanych przez obie strony. Dodatkową płaszczyzną sporów stała się również opieka nad dzieckiem . Pokrzywdzona zarzucała oskarżonemu , ze z tych obowiązków nie wywiązuje się należycie , przejawia zainteresowanie innymi kobietami, nadużywa alkoholu , niewłaściwie odnosi się doN., złośliwie obrażała córkę oskarżonego z poprzedniego jego związku.O.z kolei ponownie nerwowo reagował na zachowania i zarzutyK. B., jak również lekceważącą postawę wobec niegoN.. Sam z kolei również prowokował kłótnie, mając pretensje o drobne sprawy codzienne, także o zbyt częste , jego zdaniem odwiedzinyA. S., która z kolei kilkukrotnie, opiekując się dzieckiem stron, była świadkiem wzajemnych kłótni i wyzwisk. W tych sytuacjach , nie chcąc uczestniczyć w tych zdarzeniach, sąsiadka zawsze opuszczała dom. Pokrzywdzona ponownie o sytuacji w domu opowiadała siostrze lubA. S., składając im wizyty, rzadko wspominała na ten temat matce. W dalszym ciągu była w złym stanie emocjonalnym .
(dowody: zeznania świadków:M. P.– k. 68, 330-331 ,B. K.- k. 312-313,N. B.– k. 91-95,E. K.– k. 66,319,P. K.– k.67, 320,D. B.– k. 346-347,G. B.– k. 347-348J. R.- k.65, 320,A. S.– k. 61-62, 334-335, częściowo zeznaniaK. B.– k.10, 25-26, 270-271, 283-286, 289-292, 298-300, wyjaśnienia oskarżonegoR. W.– k. 37-38, 49-50,153-154,160, 268-269, 280-281 )
Jesienią 2011 roku wzajemne kłótnie i wyzwiska stały się częstsze, zarówno oskarżony , jak i pokrzywdzona zachowywali się coraz bardziej emocjonalnie, a kłótnie i wzajemne zachowania stawały się nacechowane większą agresją.R. W.w czasie kłótni czasami znajdował się pod wpływem alkoholu, nigdy w owym czasie nie uderzył pokrzywdzonej , mimo tego ,iż sam był przez nią atakowany fizycznie. Począwszy od września 2011 roku w sytuacjach kłótni pokrzywdzona wzywała na interwencje Policję- w dniach 17 września 2011 roku oraz 15 października 2011 roku. W drugiej z tych sytuacji oskarżony był pod wpływem alkoholu, został zatrzymany do wytrzeźwienia. Wcześniej w trakcie kłótni wulgarnie wyzywał pokrzywdzoną , a w zdarzeniu tym uczestniczyła teżM. P., do której oskarżony również odnosił się agresywnie i wulgarnie . Po tym zdarzeniu , zgodnie ze stosowaną wówczas procedurą , interweniujący policjanci wdrożyli procedurę(...), uzyskując jednak informacje w tym zakresie wyłącznie od pokrzywdzonej. W trakcie wykonywanych w związku z tym czynności miejsce zamieszkania stron odwiedzał dzielnicowyA. M., rozmawiając zarówno zK. B., jak iR. W.. Początkowo przychodził do domu , stwierdzając kilkukrotnie bardzo emocjonalne, nieadekwatne do sytuacji zachowania i reakcje pokrzywdzonej, wywoływane rzekomymi agresywnymi zachowaniami oskarżonego. Nie stwierdził poważnego zagrożenia dla pokrzywdzonych ze strony oskarżonego, uznając ,iż sytuacja ma charakter „konfliktu rodzinnego”, przede wszystkim związanego z córkąK. B.. Pokrzywdzona nigdy nie wspominała o jakiejkolwiek przemocy fizycznej wobec niej , wskazywała jedynie na niewłaściwe zachowania oskarżonego wobec córki – niepotrzebne zwracanie jej uwagi, „czepianie się”. Po pewnym czasie uznając ,iż policjant „trzyma stronę” oskarżonego prosiła go o zaprzestanie wizyt, twierdząc ,iż wspólnie z oskarżonym rozwiążą własne problemy. Począwszy do stycznia 2012 rokuK. B.ponownie kilkukrotnie zgłaszała konieczność interwencji Policji. Przybyli na miejsce funkcjonariusze nigdy nie stwierdzali istotnego zagrożenia dla niej i córki , poprzestając na pouczeniach stron. W dniu 28 stycznia 2012 roku , w trakcie kolejnej kłótni doszło do szarpaniny między stronami w trakcie której w wyniku nieumyślnego działania oskarżonego pokrzywdzona odniosła obrażenia ciała w postaci sińców i krwawych wybroczyn na kończynach górnych oraz stłuczenia mięśni brzucha, a obrażenia te skutkowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na okres poniżej 7 dni. Po tym zdarzeniuK. B.udała się do lekarza , przeprowadzając obdukcję. Tego samego dnia złożyła zawiadomienie o przestępstwie znęcenia , wskazując między innymi ,iż od stycznia 2012 rokuR. W.zaczął okazywać wobec niej agresję fizyczną. Po upływie niecałych dwóch tygodni zgłosiła się na Policję , cofając zgłoszenie , odmawiając składania zeznań, wskazując na zamiar podjęcia wspólnej terapii. W trakcie kolejnych rozmów oskarżony i pokrzywdzona uzgodnili ,iż poddadzą się terapii dla par. Ustalenia te jednak wkrótce stały się nieaktualne , ponownie zaczęło dochodzić do wzajemnych kłótni i wyzwisk, prowokowanych przez obie strony.
Jednocześnie sytuacja w domu nie ulegała zmianie, wręcz przeciwnie – wzajemny konflikt między stronami narastał. Pokrzywdzona reagowała na tą sytuację bardzo emocjonalnie , nie była w stanie jej zaakceptować. Podobnie zachowywał się również oskarżony.
W dniu 10 marca 2012 roku w czasie kolejnej szarpaniny, zainicjowanej przez pokrzywdzoną ,R. W.nieumyślnie spowodował uK. B.obrażenia ciała w postaci zasinień prawej kończyny górnej , kończyn dolnych oraz stłuczenia głowy. Pokrzywdzona, podobnie jak w dniu 28 stycznia 2012 roku udała się na obdukcję do lekarza. Obrażenia te skutkowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na okres poniżej 7 dni.
W dniu 15 marca 2012 rokuK. B.ponownie złożyła zawiadomienia o działaniu oskarżonego na szkodę swoją i córki. W dniu 22 marca 2012 roku oskarżony wyprowadził się ze wspólnego domu i zamieszkał wraz z wujem wK.przyulicy (...).
(dowody: zeznania świadków:M. P.– k. 68, 330-331 ,B. K.- k. 312-313,N. B.– k. 91-95,E. K.– k. 66,319,P. K.– k.67, 320,J. R.- k.65, 320,A. S.– k. 61-62, 334-335,M. T.– k. 335-336,W. D.- k. 334,T. Z.– k. 346,A. M.- k. 47-48, 311-312,L. P.– k.64,K. K. (2)- k. 63,D. T.– k. 346, częściowo zeznaniaK. B.– k.10, 25-26, 270-271, 283-286, 289-292, 298-300,informacje dotyczące interwencji przeprowadzonych w miejscu zamieszkania pokrzywdzonej – k. 40-46, protokoły zawiadomienia o przestępstwie – k. 1-3, 5-6, materiały dotyczące procedury Niebieskiej Karty- k. 12-25 , 70-78, opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej – k. 122, częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. W.– k. 37-38, 49-50,153-154,160, 268-269, 280-281 )
Po wyprowadzeniu się oskarżonegoK. B.zainicjowała postępowanie przed Sądem Rejonowym w Kędzierzynie-Koźlu o pozbawienie oskarżonego władzy rodzicielskiej nad synemK.. Przeprowadzane w trakcie postępowania wywiady dotyczące sytuacji rodzinnej pokrzywdzonej powstały w oparciu o rozmowy kuratora zK. B.i nie były weryfikowane w inny sposób. Podobnie sytuacja wyglądała , jeżeli chodzi o ustalanie sytuacji osobistejR. W.na potrzeby tego postępowania. Sąd złożony w tym zakresie wniosek oddalił. JednocześnieK. B.pozostawała w stałym kontakcie – głównie w postaci ponad stu pisanych wiadomości tekstowych -sms-ów ( w okresie od marca do czerwca 2012 r.) – z oskarżonym , powierzając mu opiekę nad synem, prosząc także o pomoc w tej kwestii, którejR. W.nie odmawiał . Jednocześnie dochodziło ponownie do kłótni w związku z wizytami oskarżonego związanymi z odwiedzinami syna, co również skutkowało wzywaniem przez pokrzywdzoną Policji.
Aktualnie oskarżony i pokrzywdzona mieszkają oddzielnie, pozostają w dalszym ciągu w poważnym konflikcie , związanym aktualnie przede wszystkim z kwestią dotycząca uregulowania kontaktów oskarżonego
z synemK., z którym matka wyjechała za granicę.
( dowody: dokumenty z akt sprawyI. N.363/12- k.246-257, zeznania świadków –B. S.– k. 352,K. K. (3)- k. 365,M. P.– k. 68, 330-331 , ,A. S.– k. 61-62, 334-335, ,E. K.– k. 66,319 częściowo zeznaniaK. B.– k. 283-286, 289-292, 298-300, zapis wiadomości tekstowych – k.129-149, 163-168, częściowo wyjaśnienia oskarżonegoR. W.– k, 268-269, 280-281)
Zeznania małoletniejN. B.co do zasady spełniały psychologiczne kryteria wiarygodności, nie zawierały cech wskazujących na tendencje do konfabulacji bądź nadmiernego fantazjowania. Jej poziom rozwoju intelektualnego kształtuje się w granicach normy.N. B.wykazywała wiele cech świadczących o nieprawidłowościach w funkcjonowaniu emocjonalnym , które wraz z upływem czas zmalały bądź zanikły. Osoba oskarżonego budzi u małoletniej negatywne emocje, czuje do niego żal za to ,że oszukał matkę oraz złość w związku z negatywnymi zachowaniami wobec niej samej i matki .
W sytuacji funkcjonowania dziecka w układzie rodzinnym , w którym jeden z opiekunów nie jest jej rodzicem biologicznym , istotne pozostaje ustalenie jasnego zespołu funkcjonujących wobec dziecka zasad , zakazów i nakazów, jak również akceptowanie partnera rodzica biologicznego. W sytuacji osoby nastoletniej sytuacja taka często skutkuje niezgodą na istniejący stan rzeczy i buntem. Niekorzystna dla funkcjonowania takiego układu rodzinnego jest sytuacja , w której zasady takie są ustalane z wyłączeniem partnera rodzica biologicznego. W konsekwencji takich ustaleń wyłącznie rodzic biologiczne pozostaje autorytetem wychowawczym , tym bardziej ,jeżeli takie zasady są przekazywane nastoletniemu dziecku.(...)pozostanie zazwyczaj wówczas źródłem negatywnych emocji dziecka.
( dowód :opinie sądowo –psychologiczne dotyczące małoletniejN. B.– k. 96-101 i 352-353)
R. W.zamieszkuje wK.przyulicy (...),wraz z wujem. Legitymuje się wykształceniem średnim , z zawodu jest technikiem obróbki skrawania , pracuje na podstawie umowy o prace zawartej na czas nieokreślony wfirmie (...)jako operator obrabiarki. Aktualnie uzyskuje miesięczne wynagrodzenie w wysokości około 2500 złotych miesięcznie, obciążony jest przy tym obowiązkiem spłaty należności kredytowych oraz obowiązkiem alimentacyjnym na rzecz córkiA. W., z która ma dobry kontakt. Jest ojcem niespełna 3 letniegoK.- syna ze związku zK. O.jest rozwodnikiem. W miejscu zamieszkania cieszy się dobrą opinią, nie nadużywa alkoholu .O.nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo . Nie był karany sądownie.
(dowody: dane o karalności oskarżonego – k. 342 , wywiad kuratora w miejscu zamieszkania oskarżonego –k.361-362 dane osobowe oskarżonego- k.169, 220 )
O.R. W.nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. W swoich wyjaśnieniach wskazał ,iż w czasie wspólnego zamieszkania zK. B.dochodziło do kłótni i nieporozumień , jednakże były one inicjowane przez obie strony. Sytuacje konfliktowe związane były głównie z sytuacją dotycząca córki jego ówczesnej partnerki –N., która nie akceptowała go w roli partnera matki, a także z kwestiami finansowymi , także za sposobem spędzania wolnego czasu , podziałem obowiązków domowych.O.zaznaczył , iż w trakcie tych zdarzeń były używane słowa wulgarne zarówno przez niego , jak iK. B., pojawiały się także z obu stron zwroty obraźliwe. Wskazywał również ,iż zdarzały się sytuacje , w których był atakowany przez pokrzywdzoną, dochodziło do szarpanin i przepychanek , w trakcie których starał się bronić. Zaznaczał ,że nigdy celowo nie uderzył partnerki, jak również jej córki, podkreślając nadto , ,iż nie wyzywał i nie obrażałN..R. W.podkreślał również ,iż w okresie ciąży oraz po urodzeniu dzieckaK. B.była w złym stanie psychicznym, zachowywała się agresywnie , nie tylko wobec niego. Podkreślał ,iż wspólnie z pokrzywdzoną korzystali z terapii psychologicznej w poradni rodzinnej , która jednak nie przynosiła pożądanego efektu.
(dowody: wyjaśnienia oskarżonegoR. W.– k. 37-38, 49-50,153-154,160, 268-269, 280-281)

Sąd zważył, co następuje:
Zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy pozwolił na dokonanie ustaleń faktycznych, które umożliwiły na prawnokarną ocenę zachowania oskarżonego w kontekście zarzucanego mu przestępstwa.
Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie Sąd oparł się nade wszystko na osobowych źródłach dowodowych – zeznaniach świadków , w tym pokrzywdzonych- bezpośrednich bądź pośrednich uczestników zdarzeń. Z pewnością istotną rolę przypisać należało także dowodom z dokumentów – w tym głównie protokołom czynności procesowych przeprowadzonych w postępowaniu przygotowawczym, jak również opiniom biegłych oraz danych wskazujących na pomoc lekarską udzieloną pokrzywdzonej.
W tym stanie rzeczy niezbędna był także analiza wyjaśnień oskarżonegoR. W.
Przed przystąpieniem jednak do rozważań związanych z oceną przyprowadzony w sprawie dowodów , należało zwrócić uwagę na kształt zarzutu postawionego przez oskarżyciela publicznego oskarżonemu w akcie oskarżenia. Zarzut ten ,kwalifikowany jako przestępstwo zart. 207 § 1 kkiart. 157 § 2 kkprzy zastosowaniuart. 11 § 2 kkwskazywał na działania oskarżonego podjęte wobecK. B.w okresie od kwietnia 2011 roku do 22 marca 2012 r. , polegające na „znęcaniu się fizycznym i psychicznym poprzez wywoływanie awantur , wyzywanie słowami obraźliwymi i wulgarnymi , szarpaniu za włosy oraz ubranie, popychaniu , opluwaniu , oblewaniu kawą, grożeniu pobiciem oraz pozbawieniem życia , wyganianiu z mieszkania , zastraszaniu (…)” , jak również wobecN. B.- w okresie od stycznia 2012 r. do marca 2012 r. , poprzez „wyrzucanie z domu , ograniczaniu swobody ruchów po mieszkaniu , zabranianiu korzystania z przedmiotów urządzenia domowego, wyzywanie słowami wulgarnymi”. Przywołane fragmenty opisu czynu wskazywały na realizację przez oskarżonego znamion przestępstwa zart. 207 § 1 kk, w pozostałym natomiast zakresie w zarzucie wskazano na działania przedsiębrane w dniach 9 , 28 stycznia 2012 r. oraz w dniu 10 marca 2012 r., wyczerpujące znamiona typu czynu zabronionego zart. 157 § 2 kk. Pozostając na razie na uboczu kwestię prawnokarnej wykładni tego ostatniego przepisu , należało zwrócić baczniejszą uwagę na zespół znamion czynu zabronionego opisanego wart. 207 § 1 kk.
Zauważyć trzeba, iż ta norma prawnokarna , opisując czynności sprawcze podmiotu tego typu czynu zabronionego , posługuje się znamieniem czasownikowym „ znęca się”. Znamię to zawiera w sobie wiele rozmaitych zachowań, podejmowanych przez sprawcę wobec pokrzywdzonych , których wspólnym mianownikiem pozostaje wyrządzenie szkody, poniżanie , celowe oddziaływanie – czy to fizyczne czy to psychiczne na osoby bliskie, wypowiadanie pod ich adresem gróźb. Jednocześnie znamię to zakłada istnienie oczywistej przewagi u sprawcy , zdominowanie pokrzywdzonych, zmuszenie do podporządkowania się jego woli. Zazwyczaj przy tym działania takie związane są z poczuciem bezradności , zastraszeniem pokrzywdzonego , przy czym działania takie podejmowane są przez pewien czas , nie mogą mieć charakteru wpadkowego , incydentalnego. Oczywistym jest , iż działania takie muszą być podejmowane w pełni świadomie , umyślnie – w rozumieniuart. 9 § 1 kodeksu karnego.
Mając na względzie powyższe uwagi Sąd uznał za oczywiste w niniejszej sprawie brak jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia w zachowaniach oskarżonego podejmowanych zarówno wobecK. B., jak i wobecN. B.takich działań, które mogłyby zostać uznane za „znęcanie się”, w przytoczonym wcześniej rozumieniu .Teza taka , zdaniem Sądu, wynikała jednoznacznie z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Zaakcentować trzeba, iż w zakresie owych zdarzeń , objętych treścią zarzutu opisanego akcie oskarżenia, z uwagi na ich specyfikę i charakter ( związany z faktem ,iż co do zasady zdarzenia najczęściej miały miejsce w sytuacji domowej , praktycznie przy udziale tylko oskarżonego i pokrzywdzonych ) zasadnicze znaczenie należało z pewnością przypisać zeznaniomK. B., jej córki oraz wyjaśnieniom oskarżonego. Zważywszy przy tym na fakt, iż strony aktualnie w dalszym ciągu pozostają w silnym konflikcie, generowanym również toczącą się sprawą dotyczącą kontaktów ze wspólnym dzieckiem , istotne znaczenie miały również relacje pozostałych świadków, posiadających pewną wiedzę – pośrednią lub bezpośrednią – odnośnie sytuacji rodzinnej i jej specyfiki. Nie można było przy tym również tracić z pola widzenia faktu , iż osoby te – a zatem rodzice pokrzywdzonej , jej siostraM. P.oraz bliska znajoma –A. S.w sposób oczywisty pozostawały ściśle związane z pokrzywdzoną. W tym też kontekście szczególnie istotne znaczenie należało z pewnością przypisać także zeznaniom osób , które nie były bezpośrednio zainteresowane w rozstrzygnięciu sprawy – a zatem relacjom przedstawionym przez policjantów podejmujących interwencje w miejscu zamieszkania stron , przede wszystkim dzielnicowegoA. M., sąsiadów stron- a zatem państwaK., małżonkówK. K. (2)iB. K., jak równieżL. P.czy teżJ. R.- których relacje z istoty rzeczy miały charakter mniej nacechowany emocjami i zobiektywizowany.
Zwracając zatem na wstępie uwagę na wyjaśnienia oskarżonego , wskazać trzeba ,iż nie przeczył on , iż w czasie wspólnego zamieszkania zK. B.dochodziło do kłótni i nieporozumień , jednakże były one inicjowane przez obie strony. Sytuacje konfliktowe związane były głównie, jak to podkreślał oskarżony, z sytuacją dotyczącą jego relacji zN. B., jak również z zachowaniamiK. B., bardzo emocjonalnymi, w trakcie których zarzucała mu one postępowania , które nie miały miejsce, zdrady , nadużywanie alkoholu.O.zaznaczył , iż w trakcie tych zdarzeń były używane słowa wulgarne , pojawiały się też z obu stron zwroty obraźliwe.
O.de facto konsekwentnie wskazywał ,że iż zdarzały się sytuacje , w których był atakowany przez pokrzywdzoną, dochodziło do szarpanin i przepychanek , w trakcie których starał się bronić. Zaznaczał ,że nigdy celowo nie uderzył partnerki, jak również jej córki, podkreślając nadto , ,iż nie wyzywał i nie obrażałN..R. W.podkreślał również ,iż w okresie ciąży oraz po urodzeniu dzieckaK. B.była w złym stanie psychicznym, zachowywała się agresywnie , nie tylko wobec niego. Podkreślał ,iż wspólnie z pokrzywdzoną korzystali z terapii psychologicznej w poradni rodzinnej , która jednak nie przynosiła pożądanego efektu.
Z kolei bardzo obszerne zeznaniaK. B.miały specyficzny charakter.
Z pewnością charakteryzowały się logiczną strukturą, jednocześnie były bardzo bogate w szczegóły, charakteryzowały się też pewną powtarzalnością w zakresie opisu przebiegu zdarzeń. Stąd zapewne w związku z opisem sytuacji domowych możliwe sięgnięcie do określonego wzorca zachowań , pewnego „szablonu” i powtarzalności wypadków w podobnych czy też zbliżonych sytuacjach. Nie sposób w tym zakresie nie dostrzec , iż pokrzywdzona , wypowiadając się na temat własnych relacji z oskarżonym , przedstawiała praktycznie wyłącznie relację „czarno-białą”- siebie prezentując w roli osoby bezradnej , zastraszonej , nie mającej własnego zdania, wręcz tłamszonej, bitej ,upokarzanej .K. B.nie wskazała praktycznie jakiegokolwiek pozytywnego , czy też wręcz „neutralnego” zachowania oskarżonego – czy to wobec siebie, czy też wobec córki, w sytuacji , w której opisywała zdarzenia mające miejsce przez dłuższy czas wspólnego zamieszkiwania z oskarżonym .Świadek również praktycznie w żadnym aspekcie nie przytoczyła jakiegokolwiek własnego zachowania , które mogłoby postawić ją w złym świetle.
Jednocześnie nie sposób nie dostrzec istotnych sprzeczności pojawiających się w procesowych wypowiedziach pokrzywdzonej – dotyczących przede wszystkim mającej mieć miejsce przemocy fizycznej stosowanej wobec niej i jej przykładów. W trakcie zeznań składanych przy okazji pierwszych przesłuchań w postępowaniu przygotowawczymK. B.wskazywała i opisała praktycznie dwie sytuacje takich działań oskarżonego – z dnia 28 stycznia 2012 roku i 10 marca 2012 roku – po których korzystała z pomocy lekarskiej .Zaznaczyła , iż do podobnego zdarzenia doszło w dniu 9 stycznia 2012 roku, jednakże nie wskazała w tym zakresie praktycznie żadnych szczegółów. Tymczasem zeznając przed Sądem opisywała działania związane z przemocą oskarżonego – popychaniem , biciem ,szarpaniem , które miało mieć miejsce praktycznie od sierpnia 2011 r. ( k. 284) . Pokrzywdzona wskazywała ,iż oskarżony „uderzał ją pięścią w głowę, szarpał za włosy , popychał , przewracał , kopał”, przy czym de facto nie była w stanie dokładnie opisać żadnej takiej sytuacji, osadzić jej w konkretnym kontekście. Wskazywała przy tym ,iż świadkami tych zachowań były zarówno jej córka , jak iA. S., zaś opowiadała o nich siostrze. Kontynuując zeznaniaK. B., po odczytaniu wskazywanych wcześniej zeznań z postępowania przygotowawczego zaznaczyła ,iż w rzeczywistości oskarżony zaczął stosować wobec niej przemoc w styczniu 2012 r. , by jeszcze raz zmienić relację , wskazując ,iż było to od października 2011 r. ( k. 291). Tym razemK. B.zeznał ,iż oskarżony od owego miesiąca „kopał ją po nerkach i bił pięściami”. Dodała przy tym ,iż „nie jest w stanie podać szczegółów , gdyż takie zdarzenia miały miejsce dziesiątki razy” . Nie sposób nie dostrzec , ż pokrzywdzona była w stanie opisać dokładnie wyłącznie sytuację mająca miejsce 10 marca 2012 roku , wskazując jednak , iż w tym dniuR. W.„ciągnął ją za włosy, wielokrotnie bił pięścią po głowie , a trwało to kilka godzin”. Zaznaczyć już w tym miejscu trzeba ,iż poza owymi oczywistymi sprzecznościami, których – zdaniem Sądu w żadnym razie nie można tłumaczyć upływem czasu czy też sytuacją stresowa , w której znajdowała się pokrzywdzona, w istocie brak było innych dowodów , które potwierdziłyby tak przestawiony przebieg zdarzeń. Wskazać trzeba ,iż oskarżony odnośnie zdarzeń z 28 stycznia 2012 roku oraz 10 marca 2012 nie przeczył ,iż wskutek szarpaniny mogły powstać obrażenia ciała byłej konkubiny, jednak całkowicie odmiennie opisał okoliczności tych zdarzeń. Wyjaśniał ,iż w istocie mógł spowodować je nieumyślnie, przecząc stanowczo by zachowywał się w sposób opisany przezK. B.. Negował przy tym jakiekolwiek inne przejawy przemocy fizycznej ze swojej strony , w szczególności tak drastyczne jak przedstawione przezK. B.. Dodać przy tym należy ,iż aniA. S.ani córka pokrzywdzonej ( wskazywane jako obserwatorki takich działań oskarżonego) w żadnym razie nie potwierdziły jej relacji.N. B.w swoich zeznaniach wskazywała wyłącznie na jedną z sytuacji po której jej matka udała się na obdukcję – kiedy została pchnięta przezR. W.w czasie kłótni . Z koleiA. S.w ogóle przeczyła by była świadkiem jakiejkolwiek przemocy fizycznej ze strony oskarżonego , zaznaczając ,iż kilkukrotnie obserwowała wzajemne kłótnie, w których trakcie wychodziła z domu stron. Podobnie zeznała również siostraK. M.P., przecząc przy tym , by siostra opisywała jej jakiekolwiek zachowanie oskarżonego wskazujące na stosowanie przemocy fizycznej, przyznając ,iż jeden raz siostra pokazywała jej siniaki na ręce i nodze mówiąc, iż „są to siniaki od szarpania”. W podobny sposób zeznali takżeE. K.oraz rodziceK. B.- przy czym wszelkie informacje dotyczące sytuacji domowej uzyskując od niej samej. Jednocześnie nie sposób nie dostrzec – co wynika z zeznań przesłuchanych w sprawie policjantów przeprowadzających interwencje domowe oraz dokumentacji z tych interwencji - iż praktycznie w ogóle nie było mowy o przemocy fizycznej stosowanej przez oskarżonego . Zdaniem Sądu trudno w takim stanie rzeczy uznać za wiarygodne wypowiedzi pokrzywdzonej w tej materii, a w szczególności racjonalnie wytłumaczyć fakt ,iż ( bazując na jej relacjach) praktycznie nikt z jej otoczenia nie uzyskał informacji o mających mieć miejsce wręcz drastycznych i brutalnych działaniachR. W.. Wskazać w tym kontekście trzeba ,iżK. B.opowiadał siostrze , matce orazA. S.o wszelkich innych zdarzeniach mających miejsce w domu- kłótniach czy wyzwiskach. Dodatkowo odnotować warto ,iż w żadnym razie opisy zachowań oskarżonego w dniach 28 stycznia 2012 roku oraz 10 marca 2012 roku – z uwagi na jego znaczną siłę i przewagę fizyczną – nie pozostawały adekwatne do stwierdzonych obrażeń ciała pokrzywdzonej – opisanych w dokumentacji medycznej oraz opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej. W ocenie Sądu oczywistym pozostaje to ,iż stwierdzone obrażenia – w sytuacji rzeczywistego zachowania oskarżonego w sposób opisany przezK. B.byłyby daleko bardziej poważne i spowodowałyby daleko idące skutki dla jej zdrowia , a nawet życia. W konsekwencji Sąd uznał w tej części zeznania pokrzywdzonej w znacznym zakresie za niewiarygodne ,wewnętrznie sprzeczne i niespójne , nie znajdujące w istocie żadnego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Zdaniem Sądu w znacznej części podobnie należało ocenić również relacje pokrzywdzonej dotyczące innych zachowań oskarżonego – zarówno wobec niej samej jak i córki. W wypowiedziachK. B.oskarżony był przedstawiany jako osoba niezwykle agresywna, praktycznie nieustannie dręcząca, prześladująca zarówno ją jak i córkę , notorycznie nadużywająca alkoholu.
Weryfikując w tym kontekście zeznaniaK. B.w oparciu o inne dowody oraz elementy związane z motywacją należało zauważyć ,iż w relacjach innych osób przesłuchiwanych na okoliczności dotyczące zdarzeń z udziałem oskarżonego - była ona przedstawiana jako osoba potrafiąca bronić własnego zdania, w żadnym razie nie obawiająca się oskarżonego, bynajmniej nie zastraszona. Osoby bliskie dlaK. B.– a zatem wskazywana już wcześniej siostra, rodzice czy teżA. S.praktycznie wszelką wiedzę na ten sytuacji w domu uzyskały właśnie odK. B.. Wyjąwszy zeznaniaM. P., która opisała jedno zdarzenie w którym częściowo uczestniczyła- skutkujące interwencją Policji w październiku 2011 roku oraz wypowiedźA. S.opisującą kłótnię mającą miejsce w pewien czas po wyprowadzeniu się oskarżonego w marcu 2012 roku ( a związaną z jego odwiedzinami i przyjazdem po syna) żaden ze świadków nie wskazał i nie opisał praktycznie żadnego agresywnego zachowania oskarżonego czy to wobec pokrzywdzonej czy też wobec jej córki. Dodać trzeba , iż wskazane wyżej osoby w istocie opisywały reakcjeK. B., bardzo emocjonalne , w trakcie rozmów z nimi. W tym świetle , w istocie nie negując wiarygodności wypowiedzi tych świadków , w rzeczywistości na ich podstawie niepodobna zweryfikować prawdziwości informacji przekazywanych im przez pokrzywdzoną, tym bardziej jeżeli zważyć ,iż pozostawały one dla niej osobami bliskimi, emocjonalnie z nią związanymi, obserwującymi ją w niewątpliwie złożonej i skomplikowanej dla niej sytuacji psychicznej , starając się służyć wsparciem i pomocą. W ocenie Sądu w takim stanie rzeczy zaangażowanie emocjonalne po stronie bliskiej osoby , znajdującej się w trudnej dla niej sytuacji życiowej , było wręcz oczywiste. Zdaniem Sądu trudno w rozważanej sytuacji wymagać od tych osób obiektywizmu w odbiorze relacji pokrzywdzonej czy też potrzeby ich weryfikacji.
Wskazać trzeba ,iż w istocie zarówno oskarżony jak i pokrzywdzona całkowicie odmiennie w stosunku do wypowiedziK. B.przedstawiani byli w relacjach osób postronnych – sąsiadów i funkcjonariuszy Policji. Oczywiście osoby te nie uczestniczyły w zdarzeniach mających miejsce w domu przyulicy (...), jednakże z pewnością poczynione przez nich obserwacje uznać należało za istotne w świetle wręcz drastycznego opisu funkcjonowania związku przedstawionego przezK. B.i roli pełnionej przez nią samą i oskarżonego. Odnotować warto ,iż ani państwoK., aniK. K. (2)iB. K., jak równieżL. P.czy teżJ. R.nie potwierdzili , by w domu konkubentów dochodziło do drastycznych scen czy kłótni , wskazując wręcz , iż funkcjonowali oni przez długi czas zgodnie. Żaden ze świadków nie opisał jakiegokolwiek agresywnego zachowania oskarżonego, nie potwierdzając nadto , by nadużywał on alkoholu. Dodać trzeba ,iż podobny stan rzeczy wynika z dokumentacji obrazującej przebieg policyjnych interwencji , a także zeznań przeprowadzających je funkcjonariuszy .Symptomatyczne pozostają w tym zakresie procesowe wypowiedziA. M., dzielnicowego mającego – w związku z procedurą Niebieskiej Karty – bliską styczność ze stronami. Zeznał on – zarówno w postępowaniu przygotowawczym , jak i przed Sądem - iż początkowo przychodził do domu przyulicy (...), stwierdzając kilkukrotnie bardzo emocjonalne, nieadekwatne do sytuacji zachowania i reakcje pokrzywdzonej, wywoływane rzekomymi agresywnymi zachowaniami oskarżonego. Nie stwierdził poważnego zagrożenia dla pokrzywdzonych ze strony oskarżonego, uznając ,iż sytuacja ma charakter „konfliktu rodzinnego”, przede wszystkim związanego z córkąK. B.. Zeznał przy tym ,iż pokrzywdzona nigdy nie wspominała o jakiejkolwiek przemocy fizycznej wobec niej , wskazywała jedynie na niewłaściwe zachowania oskarżonego wobec córki – niepotrzebne zwracanie jej uwagi, „czepianie się”. Opisał zachowania pokrzywdzonej – płacz i emocjonalne reakcje – jako obliczone na osiągnięcie określonego efektu , nieszczere. Zaznaczył również- co z kolei potwierdziła zarówno pokrzywdzona jak i oskarżony ,iż po pewnym czasie uznając ,iż policjant „trzyma stronę” oskarżonegoK. B.o zaprzestanie wizyt, twierdząc ,iż wspólnie z oskarżonym rozwiążą własne problemy.
W ocenie Sądu brak było jakichkolwiek podstaw do podważenia zeznań wskazywanych wyżej świadków , nie mających żadnego interesu czy motywacji w przedstawieniu faktów niezgodnie z rzeczywistością. Nie sposób przy tym nie dostrzec ,iż dowody te w znacznym zakresie potwierdzały opis rozwoju zdarzeń przedstawiony przez oskarżonego, podważając jednocześnie relacjęK. B..
W tym stanie rzeczy , w ocenie Sądu, niepodobna było przyjąć ,iż we wzajemnych relacjach konkubentów oskarżony spełniał rolę dominującą , a kłótnie czy też nieporozumienia wynikały tylko i wyłącznie z jego działań. W kontekście wcześniejszych rozważań niewątpliwie można mówić o występujących i powtarzających się sytuacjach konfliktowych , w których jednak uczestniczyły , w podobnym zakresie, obie strony.
Zdaniem Sądu w żadnym razie tezy tej nie podważają zeznaniaN. B.. Małoletnia córkaK. B.zeznała – przesłuchiwana w trycieart. 185 b kpk– o mających miejsce między jej matką a oskarżonym wzajemnych kłótniach , sprzeczkach , opisując także niewłaściwe zachowaniaR. W.wobec niej samej. Oczywisty przy tym był negatywny stosunek nastoletniej dziewczyny do oskarżonego – o czym jednoznacznie mówiła już ona w trakcie składanych zeznań, negatywna ocena całego związku matki.N. B.jednoznacznie wskazywała ,iż nie akceptowała faktu zwracania jej uwagi przez partnera matki na jakiekolwiek zachowania , opisując także złośliwe , a czasami wulgarne zwrotu kierowane pod jej adresem. Wskazać przy tym trzeba, iż w żądnym razie jednak nie można z owych zeznań wyprowadzić wniosku o takich zachowaniachR. W.– zarówno wobec niej samej , jak i matki , które opisywała w swoich relacjachK. B.. Oczywistym było ,iż napięta sytuacja w domu w istotny sposób oddziaływała naN. B., co wynikało jednoznacznie zarówno z opisywanych zeznań , jak również jednoznacznej w tym zakresie opinii biegłej psycholog. Bezspornym nadto pozostawał w ocenie Sądu wniosek dotyczący bezpośredniego oddziaływania na relację córkiK. B.z partnerem matki „modelu wychowawczego” przyjętego przez strony w całym praktycznie okresie trwania związku . Jak wynika ze zgodnych w tej materii wypowiedzi stron , ustalono ,iżR. W.nie będzie podejmował jakichkolwiek działań wychowawczych wobec nastoletniejN., nie będzie jej wydawał żadnych poleceń. Wszelkie swoje własne spostrzeżenia i ewentualne uwagi miał przekazywaćK. B., do której z kolei należeć miały wszelkie decyzje związane z córką. Jak wynika z uzupełniającej opinii biegłej psycholog, którą Sąd w całości podzielił , odnosząc ją bezpośrednio – w kontekście poczynionych ustaleń faktycznych - do sytuacji zaistniałej w realiach niniejszej sprawy, takie ustalenia , dodatkowo przy przekazaniu ich w całości dziecko , same w sobie generowały sytuację konfliktową. Niekorzystna dla funkcjonowania takiego układu rodzinnego była zatem sytuacja , w której zasady dotycząceN.zostały ustalane z wyłączeniem oskarżonego , który w tym zakresie funkcjonowała niejako „poza matka i córką”. W konsekwencji takich ustaleń wyłącznieK. B.pozostawała autorytetem wychowawczym , a jej partner pozostał wówczas źródłem negatywnych emocji dziecka. Oczywistym w ocenie Sądu było to ,iżN. B.– dysponując w istocie jasnym sygnałem ze strony matki – nie mogła akceptować oskarżonego , widzieć w nim autorytetu , co skutkowało niewątpliwie wytwarzaniem dodatkowych sytuacji stresowych i konfliktowych . Zauważyć warto , iż praktycznie wszyscy przesłuchiwani w sprawie świadkowie , dysponujący jakąkolwiek wiedzą na temat sytuacji rodzinnej stron ( także oskarżony) , wskazywali sytuację związana zN.jako jedno z podstawowych źródeł konfliktu. W ocenie Sądu , w takim stanie rzeczy psychologicznie wytłumaczalne i zrozumiałe pozostawały negatywne emocje, frustracja zarówno ze strony oskarżonego, jak i pokrzywdzonych , w związku z praktyczną niemożliwością prawidłowego funkcjonowania przez dłuższy czas takiego modelu wspólnego pożycia. Nie negując zatem w znacznym zakresie wiarygodności relacji małoletniejN., zwrócić należało uwagę na opisane wyżej psychologiczne uwarunkowania złożonych przez nią zeznań, co zdaniem Sądu skutkowało określonym zabarwieniem emocjonalnym przedstawionej relacji. Odnotować należy , ,iż świadek w swoich zeznaniach opisywała zachowania stron , które w istotnym zakresie odpowiadały sytuacji przedstawianej przez oskarżonego , w żadnym razie nie wskazując ( mimo opisanych wcześniej elementów związanych z ewentualną motywacją) wyłącznie oskarżonego jako strony aktywnej w kłótniach. Zrozumiała przy tym pozostawała chęć przedstawienia matki w pozytywnym świetle, utożsamienia się z nią w opozycji do nieakceptowanego praktycznie od samego początkuR. W.. Wskazać również warto ,iż także taka reakcja nastoletniej dziewczynki pozostawała całkowicie zrozumiała, jeżeli wziąć pod uwagę jej częste kontakty z dziadkami – również od samego początku przeciwnymi związkowi córki, jak również fakt rozstania sięK. B.z ojcemN.( z którym pozostawała w dobrych relacjach).
W konsekwencji Sąd , biorąc pod uwagę także analizowane zeznania małoletniego świadka, uznał ,iż tylko w niewielkiej części potwierdziły one procesowe wypowiedzi matki. Mając to na uwadze Sąd uznał ,iż w znacznym zakresie zeznaniaK. B.pozostawały niewiarygodne , silnie zabarwione emocjonalnie , nacechowane chęcią przedstawienia oskarżonego w jak najgorszym świetle. Zdaniem Sądu pokrzywdzona w swoich zeznaniach dokonywała swoistej nadinterpretacji zdarzeń mających miejsce w trakcie wspólnego związku , postrzegając oskarżonego jako wyłącznie winnego jego rozpadu , sprawcę jej problemów , wyrażając żal i złość w związku z niewątpliwie dużymi nadziejami , które wiązała z tym związkiem. Zdaniem Sądu taki stan rzeczy wynika dodatkowo z lektury wiadomości tekstowych pisanym przezK. B.do oskarżonego , już po jego wyprowadzeniu się ze wspólnego domu. Niewątpliwie przewijają się w owych sms-ach negatywne emocje , niechęć , ale także żal i rozczarowanie pokrzywdzonej. Brak natomiast jakichkolwiek podstaw – także w świetle tych dowodów – by uznać ,iż pokrzywdzona obawiała sięR. W.czy była przez niego zdominowana.
W konsekwencji Sąd uznał , iż oskarżony w żadnym razie nie dopuścił się popełnienia przestępstwa opisanego wart. 207§ 1 kkani na szkodęK. B.ani tez na szkodęN. B..
Wskazać należy, że – mimo ustaleń dotyczących mających miejsce sytuacji kierowania pod adresemN. B.w pewnych sytuacjach zwrotów złośliwych czy wulgarnych - brak było w istocie możliwości precyzyjnego ustalenia , kiedy i w jakich konkretnych okolicznościach zdarzenia te miały miejsce. Wynika to jednoznacznie zarówno z zeznań pokrzywdzonej, jej matki , nie będących w istocie podać konkretnych dat owych zdarzeń. Ustaleń takich nie można było również poczynić w oparciu o relacje pozostałych świadków – czy też bazując na wyjaśnieniach oskarżonego. W takiej sytuacji ( przy przyjętym w treści zarzutu zakresie czasowym takich zachowań - od stycznia 2012 r. do marca 2012 r. ) de facto wszelkie dywagacje w tym zakresie miałyby charakter tylko i wyłącznie hipotetyczny, prawdopodobny- co jednoznacznie naruszałoby zasadę in dubio pro reo , opisaną wart. 5 § 2 kpk- w świetle okresu czasowego mającego mieć miejsce bezprawnego działania oskarżonego na szkodęN. B.. Przy wykluczeniu działaniaR. W.w warunkachart. 207 § 1 kkmożliwe byłoby tylko w odniesieniu do zarzutu dotyczącego działania na szkodęN. B.rozważać popełnienie czynów prywatnoskargowych zart. 216 § 1 kkWskazać przy tym trzeba , iż relacje przesłuchiwanych świadków , także wyjaśnienia oskarżonego – co do wzajemnych relacji stron dotyczyły okresu praktycznie niemal 3 lat wzajemnego pożycia i w istocie trudno było wymagać zapamiętania i odtworzenia konkretnego zdarzenia , jego daty czy czasu , w którym zaistniało. Uwagi te w pełnym zakresie odnieść należało również do zarzutu działania oskarżonego na szkodęK. B.. Nie sposób również nie dostrzec tego , iż ustalone wzajemne zachowania wypowiadane przez strony obraźliwe stwierdzenia- miały charakter najczęściej wzajemny , prowokowany przez obie strony, na przestrzeni stosunkowo długiego okresu czasu.
Konstatacja ta jednak nie mogła automatycznie skutkować uniewinnieniem oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa.
Bezspornie z wyjaśnień oskarżonego , zeznań pokrzywdzonych , jak i wypowiedzi pozostałych -pośrednich świadków wynikał fakt generowania przez obie strony kłótni, kierowania pod swoim adresem wyzwisk, a zdarzenia te miały miejsce co najmniej raz w tygodniu praktycznie przez cały okres objęty zarzutem – z wyłączeniem okresu , w którymK. B.zamieszkiwała z rodzicami. W ocenie Sądu zachowania takie wypełniały znamiona czynów prywatnoskargowych opisanych wart. 216 § 1 kk. Jednocześnie bezsporna w ocenie Sadu pozostawała ocena zdarzeń mających miejsce w dniach 28 stycznia 2012 roku oraz w dniu 10 marca 2012 r. Jak wynika ze wskazywanej już wcześniej dokumentacji lekarskiej , opinii biegłego , częściowych wypowiedzi pokrzywdzonej oraz wyjaśnień oskarżonego , zachowania oskarżonego – mające charakter nieumyślny- wyczerpały znamiona przestępstwa kwalifikowanego zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 157 § 3 kk. W żadnym razie przy tym niepodobna przyjąć , iż zachowania te zostały podjęte w warunkach obrony koniecznej -w sytuacji oczywistej możliwości podjęcia przez oskarżonego innych zachowań ( np. oddalenia się z miejsca zdarzenia) w celu uniknięcia czy też zminimalizowania działań podjętych przez pokrzywdzoną. Sąd uznał ,iż do powstania owych skutków doszło w trakcie jednej z kolejnych kłótni, szarpaniny, lecz wyrządzenie ich nie było objęte zamiaremR. W.w rozumieniuart. 9 § 1 kk.
W konsekwencji powyższych ustaleń Sąd zmienił opis czynu zarzucanego oskarżonemu , przypisując mu zachowania wskazane w punkcie I części dyspozytywnej wyroku – stosownie do poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, uznając go za winnego popełnienia przestępstw zart. 216 § 1 kkz i zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 157 § 3 kk, popełnionych w warunkach ciągów przestępstw.
Uznając przy tym za spełnione przesłanki opisane wart. 66 § 1 kkiart. 67 § 1 kkSad warunkowo umorzył postępowania karne w stosunku do oskarżonego na okres 2 lat próby.
Zgodnie zart. 66§1 k.k.: »Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.«.
Biorąc pod uwagę, iż postawa, właściwości i warunki osobiste oskarżonego – co wynika z ustaleń zawartych w wywiadzie kuratora sądowego - nie budzą zastrzeżeń, podobnie jak i jego dotychczasowy sposób życia, a także fakt, iż nie byli on dotychczas karany sądownie, należało uznać, iż zaistniały w odniesieniu doR. W.wszystkie przesłanki przewidziane wyżej wymienionym przepisem. Zdaniem sadu zachowania oskarżonego zaistniały w określonych sytuacjach motywacyjnych , w sytuacjach stresowych , generowanych zarówno przez niego , jak i jego partnerkę, co bezspornie musiało wpływać na ocenę stopnia społecznej szkodliwości takich zachowań , jak również stopnia zawinienia oskarżonego. Nie można tracić z pola widzenia ,iż również wobec niego kierowane były zwroty obraźliwie przez pokrzywdzoną, jak również inne działanie nacechowane emocjami , agresywne. Sąd zwrócił także uwagę ,iż oskarżony w środowisku sąsiedzkim cieszy się dobrą opinią, posiada stałą pracę , nie stanowi też zagrożenia dla porządku prawnego.
Analiza zatem powyższych okoliczności , także okoliczności osobistych dotyczących oskarżonego, zdaniem Sądu pozwala przypuszczać, że będzie on przestrzegać porządku prawnego i nie popełni więcej przestępstwa. Okres próby został wyznaczony w zakresie wynikającym z treściart. 67§1 k.k.
Z uwagi na sytuacje majątkową oskarżonego , znaczne obciążenia finansowe Sąd zwolniłR. W.po ponoszenia kosztów sądowych , obciążając nimi Skarb Państwa.
W punkcie III części dyspozytywnej wyroku , w oparciu o przywołane przepisy przyznano koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej na rzecz oskarżonego i oskarżycielki posiłkowej adwokatom występującym w sprawie.
W konsekwencji powyższych rozważań, orzeczono jak w sentencji wyroku.