Sąd Apelacyjnyw Białymstoku
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 285/14
Data wyroku: 2014-03-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Orechwa-Zawadzka, Piotr Prusinowski, Bohdan Bieniek
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 184 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych  (tekst jedn. Dz.U z 2013r. poz. 1440 ze zm.).

Sygn.akt III AUa 285/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 marca 2014r.
Sąd Apelacyjny w Białymstoku, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący: SSA Bohdan Bieniek (spr.)
Sędziowie: SA Barbara Orechwa-Zawadzka
SA Piotr Prusinowski
Protokolant:  Agnieszka Charkiewicz

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2014 r. wB.
sprawy z odwołaniaA. N.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.
o emeryturę
na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.
od wyroku Sądu Okręgowego w Suwałkach III Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 maja 2012 r. sygn. akt III U 103/11

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Suwałkach, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego oraz kasacyjnego.

Sygn. akt III AUa 285/14

UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.decyzją z dnia 8 marca 2011 roku odmówiłA. N.prawa do emerytury
Odwołanie od powyższej decyzji złożyłA. N.i domagał się przyznania prawa do emerytury po uprzednim zaliczeniu do stażu pracy wykonywanej w warunkach szczególnych zakwestionowanego okresu zatrudnienia od dnia 1 maja 1990 roku do dnia 30 kwietnia 1994 roku w Jednostce Wojskowej Nr(...)wS.. Podniósł, że, będąc zatrudnionym na stanowisku mechanika pojazdów samochodowych, wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracę w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych.
Sąd Okręgowy w Suwałkach Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu powyższego odwołania, wyrokiem z dnia 8 maja 2012 roku zmienił zaskarżoną decyzję i przyznałA. N.prawo do emerytury od dnia 1 stycznia 2011 roku. Wskazał, że warunkami nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z tytułu pracy w szczególnych warunkach są: ukończenie przez mężczyznę 60-go roku życia, udowodnienie na dzień 1 stycznia 1999 roku 25-letniego ogólnego stażu pracy i 15-letniego stażu pracy w warunkach szczególnych, nieprzystąpienie do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenie wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym za pośrednictwem organu rentowego na dochody budżetu państwa oraz rozwiązanie stosunku pracy -art. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 roku, Nr 153, poz. 1227 ze zm.) w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 roku, Nr 8, poz. 43 ze zm.). Sąd I instancji stwierdził, że okolicznością sporną było ustalenie, czy praca w okresie od dnia 1 maja 1990 roku do dnia 30 kwietnia 1994 roku w Jednostce Wojskowej Nr(...)wS.była pracą wykonywaną w warunkach szczególnych, a w konsekwencji czy odwołujący legitymuje się 15-letnim stażem pracy w warunkach szczególnych. Z wyjaśnieńA. N.wynikało, że w spornym okresie zajmował stanowisko mechanika samochodowego, wykonywał prace polegające na serwisowaniu oraz naprawach ciężkiego sprzętu należącego do wojska w kanale remontowym. Sąd Okręgowy w celu ustalenia charakteru pracy odwołującego w spornym okresie dopuścił dowód z zeznań świadków:A. C.,B. P.,L. P.,K. P. (1)orazJ. G.oraz dowód z akt osobowych odwołującego. W ocenie Sądu Okręgowego z powyższych zeznań wynika, iżA. N.wykonywał swoje czynności pracownicze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w kanale remontowym. Zauważył przy tym, że naturalnym jest, iż w pracy występowały przerwy, przykładowo w celu pobrania części do naprawianych urządzeń czy też spożycia posiłku, podczas których odwołujący opuszczał kanał remontowy. Uznał, że zeznania świadków, którzy wskazywali procentową ilość czasu pracy poświęcaną na czynności wykonywane w kanale (np. 80 %) nie uniemożliwiają dokonania ustalenia, iż praca w spornym okresie była pracą wykonywaną w warunkach szczególnych określoną w wykazie A, dziale XIV, poz. 16 załącznika do w/w rozporządzenia - prace wykonywane w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych. Nadto zaznaczył, że z uwagi na znaczny upływ czasu trudno jest dokładnie określić, jaki procent czasu był poświęcany na pracę w kanale. Zdaniem Sądu I instancji to, że sporny okres zatrudnienia podlega uwzględnieniu do stażu pracy wykonywanej w szczególnych warunkach, potwierdzają również następujące dowody: zakres obowiązków mechanika samochodowego oraz świadectwo pracy. Sąd Okręgowy przeprowadził również dowody z trzech opinii różnych biegłych sądowych z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy:Z. C.,J. D.orazK. P. (2). Biegli sądowiZ. C.orazJ. D.uznali, że praca odwołującego w spornym okresie nie była pracą w szczególnych warunkach. Biegły sądowyK. P. (2)uznał zaś, iż sporny okres zatrudnienia winien zostać uwzględniony do stażu pracy wykonywanej w warunkach szczególnych. Sąd Okręgowy podzielił wnioski wynikające z opinii biegłego sądowegoK. P. (2). Reasumując uznał, iż pracaA. N.w spornym okresie była pracą w szczególnych warunkach. Odwołujący bowiem stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę określoną w wykazie A, dziale XIV, poz. 16 załącznika do w/w rozporządzenia - prace wykonywane w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych. Stwierdził więc, że odwołujący legitymuje się co najmniej 15-letnim stażem pracy wykonywanej w warunkach szczególnych, zatem spełnia wszystkie warunki wymagane do przyznania prawa do wcześniejszej emerytury. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy jak w sentencji wyroku orzekł na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:
-art. 184w zw. zart. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 roku, Nr 153, poz. 1227 ze zm.) w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 roku, Nr 8, poz. 43 ze zm.) poprzez przyjęcie przez Sąd, że odwołujący udowodnił co najmniej 15-letni okres zatrudnienia w warunkach szczególnych, uprawniający do przyznania prawa do emerytury,
-art. 233 § 1 k.p.c.poprzez dokonanie przez Sąd ustaleń sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłego sądowego z zakresu(...), polegające na przyjęciu, iż odwołujący w okresie pracy wykonywanej w Jednostce Wojskowej Nr(...)wS.od dnia 1 maja 1990 roku do dnia 30 kwietnia 1994 roku stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w warunkach szczególnych w charakterze mechanika w kanale remontowym.
Wskazując na powyższe zarzuty organ rentowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania.
Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 14 listopada 2012r. w sprawie III AUa 618/12 zmienił zaskarżony wyroku i oddalił odwołanie. W ocenie Sądu Apelacyjnego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie pozwalał na dokonanie ustalenia, że praca świadczona przezA. N.w Jednostce Wojskowej Nr(...)wS.od dnia 1 maja 1990 roku do dnia 30 kwietnia 1994 roku na stanowisku mechanika pojazdów samochodowych była pracą wykonywaną w szczególnych warunkach w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 roku, Nr 8, poz. 43 ze zm.). Na poparcie tego stanowiska przytoczono stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 30 marca 2000 roku w sprawie o sygn. akt II UKN 446/99 (OSNP 2001/18/562, lex numer 48778), iż ustalenie wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy (§ 2 ust. 1 w/w rozporządzenia) nie wymaga wiadomości specjalnych uzasadniających prowadzenie dowodu z opinii biegłego. Sąd I instancji rozpoznając sprawę dopuścił dowód z opinii trzech różnych biegłych sądowych z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy na okoliczność ustalenia, czy praca, jaką wykonywał odwołujący w spornym okresie, była pracą wykonywaną w warunkach szczególnych.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny na podstawieart. 386 § 1 k.p.c.orzekł jak w sentencji wyroku.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył wnioskodawca, zaskarżając orzeczenie Sądu Apelacyjnego w całości i wskazując na naruszenie prawa materialnego art. 184 w związku zart. 32 ust.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw związku z § 2 ust.1 i § 4 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Ponadto wskazał również na naruszenieart. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiejw brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1974r.
Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenie apelacji pozwanego w całości
Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 21 stycznia 2014r. w sprawie I UK 96/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego Sądowi Apelacyjnemu w Białymstoku
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja organu rentowego jest zasadna.
Tym niemniej należy w sprawie podkreślić pewne okoliczności faktyczne, które nie powinny być już sporne w dalszej części postępowania.
Przede wszystkim do okresów pracy w szczególnych warunkach nie może być uwzględniony okres pracy w Jednostce Wojskowej od dnia 1 maja 1990r. do dnia 30 kwietnia 1994r. Poczynione w tym kierunku ustalenie przez Sąd Apelacyjny w Białymstoku i wyrażone w pisemnym uzasadnieniu orzeczenia z dnia 14 listopada 2012r. zostało zaakceptowane także przez Sąd Najwyższy podczas rozpoznawania skargi kasacyjnej wnioskodawcy. Nie ma zatem przesłanek do dalszej oceny tego okresu w kontekście przyznania ubezpieczonemu prawa do emerytury.
Po wtóre, nie ma też przesłanek do pominięcia okresu służby wojskowej wnioskodawcy w okresie od dnia 24 kwietnia 1970r. do dnia 12 kwietnia 1973r. Dokonując oceny tego zagadnienia należy mieć na uwadze wnioski wynikające z treści uchwały 7 sędziów SN z dnia 16 października 2013r. w sprawie II UZP 6/13, zgodnie z którą czas zasadniczej służby wojskowej odbytej w okresie obowiązywaniaart. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej(Dz. U. Nr 44, poz. 220, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1974 r.) zalicza się - na warunkach wynikających z tego przepisu - do okresu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym (art. 184w związku zart. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jednolity tekst: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.).
Warunkiem otwierającym drogę do uwzględnienia okresu zasadniczej służby zawodowej jest ustalenie, że przed powołaniem do czynnej służby wojskowej ubezpieczony pracował w warunkach szczególnych, a po zakończeniu tej służby podjął zatrudnienie w tych samych warunkach.
W związku z tym na etapie postępowania apelacyjnego pojawiło się zasadnicze zagadnienie w sprawie, czy wnioskodawca w takich warunkach przed powołaniem do służby wojskowej pracował. Wyjaśnienie tej na pozór oczywistej kwestii nie zostało dotychczas należycie rozwiązane w toku postępowania przed Sądem I instancji. Niewątpliwie do takiego stanu rzeczy w znacznym stopniu przyczynił się pozwany. Jak wynika z odpowiedzi na odwołanie organ rentowy uznał za udowodniony przez ubezpieczonego okres 13 lat 9 miesięcy i 20 dni pracy w szczególnych warunkach. Z tego względu postępowanie przed sądem pierwszej instancji zostało skierowane na weryfikację innych okresów zatrudnienia. W toku postępowania dowodowego Sąd gromadził materiał dowodowy w celu weryfikacji okresów zatrudnienia w Jednostce Wojskowej. Jednocześnie wykazał przy tym inicjatywę dowodową, obligując wnioskodawcę do wskazania osobowych źródeł dowodowych, jak też zażądał akt osobowych wnioskodawcy ze spornego okresu zatrudnienia. Następnie Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy na okoliczność, czy praca wnioskodawcy była wykonywana w szczególnych warunkach. Można oczywiście oceniać, czy taki dowód w sprawach o emeryturę jest niezbędny [por. wyrok SN z dnia 8.01.2009r. w sprawie I UK 201/08 ; SA wB.z dnia 28.08.2013r. w sprawie III AUa 202/13; SA wR.z dnia 5.03.2013r. w sprawie III AUa 969/12]. Jeżeli taki dowód został już dopuszczony, to wymaga oceny przez pryzmat zawartych w nim argumentów.
O ile pierwsza opinia biegłego [k-57-61] nic nie wspomina o innych okresach pracy, to trzeba zwrócić uwagę na kolejną opinię z k-125. W tej ostatniej opinii biegły analizuje okres zatrudnienia wPaństwowym Przedsiębiorstwie (...)wO.Oddział wS.w okresie od 2.08.1968r. do 17.08.1974r., a więc w okresie pracy przed służbą wojskową i po jej zakończeniu. Na k-141 biegły stwierdził, że ów okres nie spełnia wymogów określonych w resortowym wykazie stanowisk pracy w szczególnych warunkach , jak i wykazie A stanowiącym załącznik nr 1 dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Co więcej również kolejny okres pracy wSpółdzielni (...) OddziałwS.w latach 1974-1985 został zanegowany przez biegłego. Warto zauważyć, że Sąd nie gromadził dowodów na okoliczność rodzaju prac wnioskodawcy w dwóch ostatnich zakładach pracy, a zatem wnioski biegłego w tym zakresie mogą być niepełne. Oczywiście brak analizy tych okoliczności wynikał z oceny stanowiska pozwanego. Jednak w sprawie spór obejmował prawo do emerytury, a Sąd powinien w postępowaniu zweryfikować wszystkie przesłanki do niej uprawniające, a nie tylko te wskazane przez organ rentowy. Zgodnie z wyrokiem SN z dnia 7 marca 2006r. w sprawie I UK 195/05 sąd ubezpieczeń społecznych, przyznając prawo do emerytury, ma obowiązek ustalić wszystkie jej warunki, nawet gdy organ rentowy w decyzji negatywnie ocenił tylko niektóre z nich, bez rozpoznania pozostałych (art. 47714§ 2 k.p.c.). Pominięcie jednego z wymienionych okresów może prowadzić do braku odpowiedniego stażu pracy w szczególnych warunkach, niezależnie od okresu służby wojskowej. Następnie Sąd po raz kolejny dopuścił dowód z opinii biegłego [k-234]. Tym razem biegły podjął się wyłącznie analizy okresu pracy w szczególnych warunkach w Jednostce Wojskowej, mimo że poprzedni dowód z takiej opinii negował również inne okresy pracy wnioskodawcy. Brak weryfikacji tych innych okresów, zwłaszcza okresu pracy w(...)ie wynikał z faktu, że w aktach sprawy znajduje się świadectwo pracy wykonywanej w warunkach szczególnych w tym okresie. Można zatem stwierdzić, że stosowne świadectwo stwarza pewne domniemanie faktyczne, które z racji tego iż ów dokument jest dokumentem prywatnym pozwala przeprowadzić postępowanie ponad wskazane w dokumencie okoliczności.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem treść świadectwa pracy oraz świadectwa pracy w szczególnych warunkach może podlegać weryfikacji. Dokonana przez pracodawcę w świadectwie pracy w szczególnych warunkach ocena charakteru zatrudnienia pracownika nie jest dla sądu wiążąca, dokument ten podlega co do swojej wiarygodności i mocy dowodowej takiej samej ocenie, jak każdy inny dowód. Świadectwo pracy jako dowód z dokumentu prywatnego nie ma natomiast silniejszej mocy dowodowej niż dowód z zeznań świadków lub z przesłuchania stron (por. w tym zakresie wyrok SN z dnia 5 października 2011 r. II UK 43/11 LEX nr 1108484) np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2005 r., II UK 15/05, LEX nr 603168 oraz wyroki tego Sądu z dnia 3 października 2000 r., I CKN 804/98, LEX nr 50890; z dnia 30 czerwca 2004 r., IV CK 474/03, OSNC 2005 nr 6, poz. 113; z dnia 9 kwietnia 2009 r., I UK 316/08, LEX nr 707858; z dnia 6 stycznia 2009 r., II UK 117/08, OSNP 2010 nr 13-14, poz. 167; z dnia 27 lipca 2010 r., II CSK 119/10, LEX nr 603161).
Tymczasem w sprawie na k- 253-254 znajduje się stanowisko pozwanego, który negował wnioski wynikające z opinii biegłegoK. P. (2)i wskazywał na konieczność oparcia rozstrzygnięcia na pozostałych opiniach w sprawie, z których jedna negowała także okres pracy w(...)ie. Także w apelacji pozwany wskazywał na konieczność odniesienia się do pozostałych opinii w sprawie, zwłaszcza opinii biegłegoJ. D.. W konsekwencji na obecnym etapie aktualizuje się stanowisko pozwanego, który neguje zatrudnienie wnioskodawcy w szczególnych warunkach poprzedzające rozpoczęcie służby wojskowej, jak i zatrudnienie po niej następujące. Przedmiotowe stanowisko obliguje do przeprowadzenia całości postępowania dowodowego odnośnie okresów zatrudnienia wskazywanych przez wnioskodawcę.
Pierwszy z nich to praca wPaństwowym Przedsiębiorstwie (...)wO.Oddział wS.w okresie od 2 sierpnia 1968r. do 17 sierpnia 1974r., drugi to praca wSpółdzielni (...) OddziałwS.w okresie od 1 czerwca 1985r. do dnia 31 maja 1985r. Z ankiety ubezpieczonego wynika, że na stanowisku mechanika pracował także w innych zakładach pracy, które przy negatywnej weryfikacji dwóch pierwszych wyżej wymienionych mogą mieć również znaczenie w sprawie.
Natomiast obecnie nie zachodzi konieczność ponownej weryfikacji okresu zatrudnienia w Jednostce Wojskowej wS.od dnia 1 maja 1990r. do 30 kwietnia 1994r. Ten okres nie powinien być uwzględniany od obliczania sumy okresów pracy w szczególnych warunkach, co zostało szeroko opisane w uzasadnieniu Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 14 listopada 2012r. oraz zaakceptowane wyrokiem SN z dnia 21 stycznia 2014r. w sprawie I UK 96/13
Reasumując, Sąd Okręgowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien w pierwszej kolejności ustalić jakie konkretnie przesłanki motywują pozwanego do odmowy uznania wnioskodawcy okresu zatrudnienia wPaństwowym Przedsiębiorstwie (...)wO.Oddział wS.w okresie 2.08.1968r. do 17.08.1974r. Motywacja pozwanego, że ów okres został zanegowany przez biegłegoJ. D.wymaga sprecyzowania, bowiem ów biegły w swej opinii wadliwie stwierdził, że pracodawca za ten okres nie wystawił świadectwa pracy wykonywanej w warunkach szczególnych. Jak wynika z całokształtu materiału dowodowego taki dokument w aktach jest. Pozwany winien określić, czy kwestionuje świadectwo pracy wykonywanej w szczególnych warunkach z uwagi na jego wady formalne, zwłaszcza że do tej pory ów okres uznawał za pracę w takich warunkach. Oczywiście zmiana tego stanowiska jest możliwa, lecz powinna być przed sądem rozpoznającym spór umotywowana. Po wtóre w pierwotnie toczącym się postępowaniu sąd nie gromadził dowodów związanych z tym okresem pracy. W tej sytuacji, kiedy pozwany będzie przeczył okolicznościom wynikającym z wspomnianego świadectwa pracy zasadne będzie dopuszczenie dowodu z akt osobowych wnioskodawcy z okresu zatrudnienia wPaństwowym Przedsiębiorstwie (...), jak również zeznań świadków, których ma prawo przedstawić wnioskodawca. Również kolejny okres zatrudnienia wSpółdzielni (...) OddziałwS.w okresie od dnia 22 sierpnia 1974r. do dnia 31 maja 1985r. powinien być zweryfikowany według wyżej opisanych reguł.
Biorąc pod uwagę materiał dowodowy, jaki zostanie zgromadzony w sprawie należy pamiętać, że dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy - rzeczywiście wykonywanych zadań pracowniczych (tak wyrok Sądu Najwyższego Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 24 marca 2009 roku, I PK 194/2008, Lex Polonica nr 2339881, OSNP 2010/23-24 poz. 281). Zatem istota postępowania polegać będzie na faktycznej weryfikacji obowiązków pracowniczych wykonywanych przez odwołującego. Dokonanie tych ustaleń mieści się w sferze faktów, które powinien ustalić sąd rozpoznający sprawę. Nie mogą być uznane za dowód w sprawie wypowiedzi biegłego wykraczające zarówno poza zakres udzielonego mu przez sąd zlecenia, jak i poza ustawowo określone jego zadania. Sąd nie jest więc związany opinią biegłego w zakresie jego wypowiedzi zastrzeżonych do wyłącznej kompetencji sądu, kwestii ustalenia i oceny faktów oraz sposobu rozstrzygnięcia sprawy [por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2012r. w sprawie II UK 118/11 Lex 1135992 oraz Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 21 maja 2013 r. V ACa 150/13; LEX nr 1363242]
Podniesione wyżej okoliczności wymagają przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, co uzasadnia uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w oparciu oart. 386 § 4 kpc
O kosztach procesu orzeczono po myśliart. 108 § 2 kpc.