Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 392/14
Data wyroku: 2014-12-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogusław Tocicki, Wiesław Pędziwiatr, Jerzy Skorupka
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk

Sygn. akt II AKa 392/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 grudnia 2014 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący:

SSA Bogusław Tocicki

Sędziowie:

SSA Jerzy Skorupka (spr.)
SSA Wiesław Pędziwiatr

Protokolant:

Iwona Łaptus

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Ratajczyka
po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r.
sprawyA. S. (1)
oskarżonego zart. 310 § 3 kk,art. 286 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk,art. 284 § 2 kkw zw. zart. 12 kk
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora i oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy
z dnia 19 września 2014 r. sygn. akt III K 13/14
I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoA. S. (1)w ten sposób, że:

1
za podstawę skazania za przestępstwo przypisane oskarżonemuA. S. (1)wpunkcie IIczęści rozstrzygającej przyjmuje przepisyart. 286 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kkw zw. zart. 12 kk, a za podstawę wymiaru kary przepisart. 286 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kk;

2
za podstawę orzeczenia przepadku dowodu rzeczowego wpunkcie VIIczęści rozstrzygającej, zamiastart. 44 § 2 kkprzyjmujeart. 316 § 1 kk;

3
na podstawieart. 316 § 1 kkorzeka przepadek dowodów rzeczowych w postaci podrobionych pieniędzy polskich i Euro, opisanych w postanowieniu z dnia 9 stycznia 2014 r. w punktach od 1 do 59 (k.227-231);

4
orzeczoną w punkcie IV części rozstrzygającej karę łączną obniża do 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok otrzymuje w mocy;
III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. L.600 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym oraz 138 zł podatku od towarów i usług;
IV. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym,  obciążając wydatkami związanymi z tym postępowaniem Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Legnicy wyrokiem z dnia 19 września 2014 r., III K 13/14 uznał oskarżonegoA. S. (1)za winnego popełnienia przestępstwa  opisanego wpunkcie Itj. zart. 310 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zakresie przypisanego mu czynu przyjął, iż stanowił on wypadek mniejszej wagi zart. 310 § 3 kki za czyn ten na podstawieart. 310 § 3 kkw zw. zart. 12 kkprzy zastosowaniuart. 60 § 2 i § 6 pkt 2 kkwymierzył karę 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,
OskarżonegoA. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku tj. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.iart. 271 § 3 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.z tym, iż ustalił prawidłowo wysokość szkody wyrządzonej przestępstwem na kwotę 300 000 złotych oraz z opisu czynu wyeliminował fragment „oraz pozbawił przez ten okres możliwości jej lokowania na oprocentowanych depozytach bankowych i osiągania związanych z tym zysków na sumę co najmniej 60 000 złotych” i czyn ten zakwalifikował prawidłowo zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kki za to na podstawieart. 11 § 3 kkw zw. zart. 294 § 1 kkw zw. zart. 12 kkwymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,
OskarżonegoA. S. (1)uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 284 § 2 kkw zw. zart. 12 kkwymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
Na podstawieart. 85 kk,art. 86 § 1 kkorzeczone wyżej kary pozbawienia wolności połączył oskarżonemu i wymierzył mu karę łączną 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 04 grudnia 2013 roku do dnia 19 września 2014 roku,
Na podstawieart. 46 § 1 kkorzekł obowiązek naprawienia w całości wyrządzonej przestępstwem szkody poprzez zwrot na rzecz pokrzywdzonych:
-T. F.kwoty 300 000 zł (trzysta tysięcy złotych),
- Banku(...)wL.Oddział wK.kwoty 125 300 zł (sto dwadzieścia pięć tysięcy trzysta złotych),
Na podstawieart. 44 § 2 kkorzekł przepadek dowodu rzeczowego w postaci urządzenia wielofunkcyjnegoH. (...)(...)nr(...)zapisanego pod pozycją 148 wykazu dowodów rzeczowych na karcie 236 akt sprawy - na rzecz Skarbu Państwa.
Na podstawieart. 230 § 2 kpkorzekł zwrot na rzecz oskarżonegoA. S. (1)dowodów rzeczowych w postaci woreczka jutowego oraz saszetki koloru czarnego zapisanych pod poz. 146 i 147 wykazu dowodów rzeczowych na karcie 236 akt sprawy.
Na podstawieart. 627 kpkzasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowychT. F.oraz Banku(...)wL.Oddział wK.kwoty po 960,00 złotych plus podatek VAT tytułem zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocników w sprawie,
Przyznał od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.A. L.kwotę 1260,00 złotych plus podatek VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.
Na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.
Wymieniony wyrok zaskarżyła, co do winy w zakresie punktu II sentencji oraz co do kary w zakresie punktu I, IV i VI sentencji obrończyni z urzędu oskarżonegoA. S. (1)adw.A. L., zarzucając:

1
naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.art. 410 KPKw zw. zart. 7 KPKiart. 5§2 KPKpoprzez wydanie wyroku z pominięciem całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie za w pełni wiarygodne zeznań pokrzywdzonegoT. F.i dokonanie w oparciu o nie podstawowych ustaleń faktycznych w zakresie czynu opisanego w punkcie II części opisowej wyroku, gdy prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocena zeznań pokrzywdzonego prowadzi do ujawnienia nieścisłości w tych zeznaniach, zwłaszcza w zakresie wysokości poniesionej przez pokrzywdzonego szkody,

2
naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.art. 167 KPKpoprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznańK. F.,M. F.oraz żony pokrzywdzonegoA. F., pomimo ustalenia, że nie wszystkie pieniądze przekazane oskarżonemu stanowiły własnośćT. F.,

3
naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.art. 186§1 KPKw zw. zart. 182§1 i 2 KPKpoprzez dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o zeznania świadkówK.iA. S. (2), złożone w postępowaniu przygotowawczym, pomimo że ci świadkowie odmówili składania zeznań w postępowaniu sądowym,

4
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegający na ustaleniu, że oskarżony popełniając czyn opisany w punkcie II części opisowej wyroku doprowadził do powstania w majątku pokrzywdzonegoT. F.szkody w wysokości 300.000 zł, gdy z treści zeznań pokrzywdzonego wynika, że stanowiły one bądź wspólność ustawową bądź własność synaK. F., a także innych członków rodziny (tak w oryginale),

5
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegający na ustaleniu, że oskarżony jest w stanie uiścić na rzecz pokrzywdzonegoT. F.i Banku(...)wL.jednorazowo równowartość całej wyrządzonej im przestępstwem szkody, gdy z innej części ustaleń wynika wniosek przeciwny, co doprowadziło w konsekwencji do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.art. 53§1 i 2 KKw zw. zart. 56 KK,

6
rażącą niewspółmierność kary wymierzonej za przestępstwo opisane w punkcie I części dyspozytywnej wyroku,

7
rażącą niewspółmierność kary wymierzonej za przestępstwo opisane w punkcie III części dyspozytywnej wyroku,

8
rażącą niewspółmierność kary łącznej wymierzonej za przestępstwo opisane w punkcie IV części dyspozytywnej wyroku,

9
rażącą niewspółmierność kary wymierzonej za przestępstwo opisane w punkcie II części dyspozytywnej wyroku.

Podnosząc wymienione zarzuty skarżąca wniosła o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku, co do czynu I i III części opisowej wyroku poprzez:

a
wymierzenie oskarżonemu za czyn z punktu I części opisowej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności,

b
wymierzenie oskarżonemu za czyn z punktu I części opisowej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności,

c
wymierzenie oskarżonemu kary łącznej za wymienione czyny w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności,

d
orzeczenie obowiązku naprawienia w części wyrządzonej szkody poprzez zwrot na rzecz Banku(...)wL.50.000 zł.,

2
uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej czynu II i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o:

3
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

a
wymierzenie oskarżonemu kary za czyn z punktu II części opisowej wyroku w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,

b
wymierzenie oskarżonemu kary łącznej w wymiarze 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności,

c
orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w części poprzez zwrot na rzeczT. F.100.000 zł, ewentualnie o:

4
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Wymieniony wyrok zaskarżył także oskarżyciel publiczny, tj. Prokurator Rejonowy w Legnicy w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego, zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego w postaci:

1
art. 11§2 KK, a w konsekwencji takżeart. 11§3 KKpoprzez przyjęcie w punkcie II części dyspozytywnej wyroku w podstawie prawnej skazania przepisuart. 11§2 KKoraz w podstawie prawnej wymiaru kary przepisuart. 11§3 KK, gdy przepisart. 294§1 KKnie pozostaje w zbiegu kumulatywnym z przepisemart. 286§1 KKw rozumieniuart. 11§2 KK,

2
art. 316§1 KKpoprzez nieorzeczenie przepadku przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa w postaci podrobionych pieniędzy polskich i zagranicznych,

3
art. 44§2 KKpolegającą na wskazaniu go, jako podstawy prawnej orzeczenia przepadku przedmiotu służącego do popełnienia przestępstwa polegającego na podrobieniu pieniędzy polskich i zagranicznych, gdy zastosowanie tego przepisu jest wyłączone przepisemart. 316§1 KK.

Podnosząc wymienione zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

1
wyeliminowanie w punkcie II części dyspozytywnej wyroku z podstawy prawnej skazaniaart. 11§2 KK, a w podstawie wymiaru kary przyjecie przepisówart. 286§1 KKw zw. zart. 294§1 KK,

2
orzeczenie na podstawieart. 316§1 KKśrodka karnego przepadku dowodów rzeczowych w postaci podrobionych pieniędzy polskich i zagranicznych, opisanych w postanowieniu o dowodach rzeczowych z dnia 9 stycznia 2014 r. w punkcie od 1 do 59 (k. 227-231),

3
zmianę w punkcie VII części dyspozytywnej wyroku podstawy rozstrzygnięcia przepadku dowodu rzeczowego w postaci urządzenia wielofunkcyjnego opisanego pod poz. 148 wykazu dowodów rzeczowych (k. 232-236) poprzez wyeliminowanieart. 44§2 KKi przyjęcieart. 316§1 KK.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.Apelacja obrończyni oskarżonego okazała się zasadna jedynie w części. Natomiast „w pełni” zasadna okazała się apelacja oskarżyciela publicznego.
Rację ma apelujący prokurator, że w tzw. podstawie skazania za czyn przypisany oskarżonemu w punkcie II części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku, sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął, że przepisyart. 286§1 KKiart. 294§1 KKpozostają ze sobą w związku kumulatywnym, o którym mowa wart. 11§2 KK. Trafnie też wskazuje się, że w podstawie wymiaru kary za wymienione przestępstwo błędnie przywołany został przepis art.art. 11§3 KK. W tym względzie, sąd odwoławczy podziela w całości argumenty zawarte w apelacji, co czyni zbędnym ich przedstawianie i ocenę w niniejszym sprawozdaniu.
Równie trafnie oskarżyciel publiczny podnosi, że podstawę prawną orzeczenia przepadku urządzenia wielofunkcyjnego, o czym orzeczono w punkcie VII części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku, zamiastart. 44§2 KKpowinien stanowić przepisart. 316§1 KK. Nie budzi wątpliwości, że drugi z cytowanych przepisów, jako szczególny względem przepisuart. 44§2 KKpowinien stanowić podstawę przepadku rzeczy służących do podrabiania pieniędzy polskich i euro.
Zasadny jest także zarzut obrazy przepisuart. 316§1 KKpoprzez nieorzeczenie przepadku podrobionych pieniędzy polskich i euro. Treść przepisuart. 316§1 KKnie pozostawia bowiem wątpliwości, co do obligatoryjnego przepadku podrobionych pieniędzy.
Uznanie za oczywiści zasadne zarzutów i wniosków sformułowanych w apelacji oskarżyciela publicznego, spowodowało zmianę zaskarżonego wyroku w postulowanym w tej apelacji kierunku.
Przechodząc do oceny apelacji obrończyni oskarżonegoA. S. (1)należy na wstępie stwierdzić, że trafnie wskazuje się w niej na obrazę przez sąd a quo przepisówart. 186§1 KPKw zw. zart. 182§1 KK, poprzez dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie zeznańK. S.iA. S. (2). Na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2014 r.A. S. (2)– siostra oskarżonego iK. S.– jego żona, na podstawieart. 182§1 KPKodmówiły składania zeznań. Wobec tego, stosownie doart. 186§1zd. drugieKPK, ich zeznania z postępowania przygotowawczego nie mogły być ujawnione i tym samym stanowić podstawy do dokonywania ustaleń faktycznych. Dokonywanie zaś ustaleń faktycznych na podstawie zeznań wymienionych świadków stanowiło więc rażącą obrazę przepisuart. 186§1 zdanie drugie KPK. Obraza wymienionego przepisu nie miała jednak wpływu na treść zapadłego wyroku, gdyż fakty relewantne dla odpowiedzialności karnej i cywilnej oskarżonego mogły zostać i w konsekwencji zostały ustalone na podstawie innych dowodów.
Niezasadne okazały się zaś pozostałe zarzuty obrazy przepisów postępowania i zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, sformułowane w omawianej apelacji. Zupełnie chybiony jest zarzut obrazyart. 167 KPKpoprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznańK.iM. F.oraz zony pokrzywdzonego –A. F.. Według apelacji „nie wszystkie pieniądze wpłacone przez pokrzywdzonego stanowiły jego własność”, gdyż pochodziły także od jego synówK.iM.oraz żonyA.. Natomiast w sprawie nie ustalono w jakiej części pieniądze przekazane oskarżonemu stanowiły własność pokrzywdzonego, a w jakiej – jego najbliższych. Poza tym, nie ustalono, czy pomiędzy pokrzywdzonym, a jego żoną istniała małżeńska wspólność majątkowa, czy rozdzielność majątkowa. Dla ustalenia tych okoliczności konieczne było więc przesłuchanie wymienionych świadków.
Stwierdzić zatem należy, że dla ustalenia, czy oskarżonyA. S. (1)swoim zachowaniem wypełnił ustawowe znamiona typu czynu zabronionego oszustwa zart. 286§1 KK, wskazane w apelacji okoliczności nie miały znaczenia. Przypomnieć należy, że w wymienionym typie czynu zabronionego, karalne zachowanie polega m.in. na wprowadzeniu w błąd. Natomiast skutkiem takiego zachowania jest doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. W świetle dowodów ujawnionych na rozprawie głównej nie budzi wątpliwości, że osobą wprowadzoną przez oskarżonego w błąd jest pokrzywdzonyT. F.. Nie może budzić wątpliwości także i to ustalenie, że wymieniony pokrzywdzony, po wprowadzeniu go w błąd, niekorzystnie rozporządził mieniem. Okoliczność, w jakiej części mienie, którym rozporządził pokrzywdzony stanowiło jego własność, a w jakiej własność członków jego rodziny, nie ma znaczenia z perspektywy ustawowych znamion typu przestępstwa oszustwa zart. 286§1 KK. Warunkiem przypisania sprawcy odpowiedzialności karnej zart. 286§1 KKnie jest bowiem tożsamość osoby wprowadzonej w błąd i rozporządzającej mieniem oraz tożsamość osoby, którą wprowadzono w błąd i której mieniem rozporządzono. Podmiotem wprowadzanym w błąd i rozporządzającym mieniem mogą być zatem różne osoby (Zob. przykładowo wyr. SA w Rzeszowie z 30.04.2013 r., II AKa 26/13). Różnymi osobami mogą być także podmiot wprowadzony w błąd i podmiot, którego mieniem rozporządzono. Wymienione zagadnienie jest od dawna analizowane w piśmiennictwie prawniczym i orzecznictwie sądowym (Zob. przykładowo:

    S.Glaser, Tzw. oszustwo procesowe, Polski Proces Cywilny 1936, nr 23-24;

    O.Górniok
, „Niekorzystne rozporządzenie” i „cudze mienie” jako znamiona przestępstwa oszustwa (na tle niektórych sposobów wyłudzeń nieruchomości, Prok. i Pr. 2002, nr 9;

    Z.Kukuła
, Prawnokarna ochrona spadku,PS2009, nr 2; tenże, Dochodzenie roszczeń majątkowych w procesie cywilnym o oszustwo sądowe, MPraw. 2006, nr 12;

    A.Drozd
, Koncepcja oszustwa sądowego w postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku, WSS 2012, nr 3, s. 14 orzeczenia SN: z 28.07.1925 r., Kr 323/25, OSP, poz. 571; z 13.01.1926 r., Kr 460/25, OSP 1926, poz. 407; z 20.03.1027 r., Kr 355/26, RPiE 1927, nr 4, s. 851-852; wyroki SN: z 13.06.1933 r., III K 367/33, OSP 1934, poz. 129; z 12.10.1933 r., I K 565/32, OSN 1934, nr 1, poz. 8; z 2.01.1936 r., III K 1539/35, OSP 1936, poz. 349; z 11.05.1937 r., II K 244/37, OSN 1937, nr 12, poz. 337; z 1.02.1939 r., II K 3083/38, OSP 1939, 424; z 14.01.2010 r., V KK 235/09, Prok. i Pr. 2012, nr 1; post. SN z 13.11.2007 r., IV KK 239/07, OSNwSK 2007, nr 1, poz. 2540; z 29.08.2012 r., V KK 419/11, OSNKW 2012/12/133).
Z omówionym zarzutem korespondują kolejne dwa zarzuty sformułowane w apelacji obrończyni oskarżonego, opisane wpunktach 1 i 4. Mianowicie, obraza przepisówart. 410, 7 i 5§2 KPK, gdyż prawidłowa ocena zeznań pokrzywdzonego powinna doprowadzić do ujawnienia nieścisłości w jego zeznaniach, a zwłaszcza w zakresie poniesionej przez niego szkody, a także błąd w ustaleniach faktycznych, gdyż na szkodę w wysokości 300.000 zł składają się środki pieniężne samego pokrzywdzonego oraz jego dwóch synów i żony.
Powołując się na przedstawione wyżej argumenty, oba zarzuty należy uznać za niezasadne. Dodać zaś należy, że ze stanowczych i konsekwentnych zeznań pokrzywdzonego, którym w toku całej rozprawy głównej oskarżony nie zaprzeczał wynika, że był on informowany przezA. S. (1), że pieniędzmi, które mu przekazał „będzie obracał makler zL.”. Stracił zaś na tym 300.000 zł (k. 644v). Prawdą jest, że pokrzywdzony zeznał, że „na dzień zatrzymania oskarżonego, na moim koncie powinno być 288.000 zł” (k. 645). Według apelacji, podanie przez pokrzywdzonego raz kwoty 300.000 zł, a drugim razem kwoty 288.000 zł, wskazuje na niejasności w jego zeznaniach i wątpliwości, co do wysokości szkody poniesionej przez pokrzywdzonego.
Takie wnioskowanie jest jednak nieuprawnione, gdyż wymienione kwoty odnoszą się do różnych stanów, czy aspektów ujawnionego procederu. Pierwsza z nich oznacza szkodę, którą pokrzywdzony odniósł w ciągu czterech lat, w których przekazywał pieniądze oskarżonemu, a druga z nich – stan rachunku w chwili zatrzymania oskarżonego. Wbrew wywodom apelacji, wymienionych kwot nie można ze sobą utożsamiać. Dlatego sąd pierwszej instancji, mając dodatkowo na względzie przyznanie sięA. S. (1)i niekwestionowanie przez niego faktu wyrządzenia w mieniu pokrzywdzonego szkody w wysokości 300.000 zł., szkodę w takiej wysokości przypisał oskarżonemu.
Niezasadny jest także zarzut sformułowany w punkcie 5 apelacji, polegający na błędnym ustaleniu przez sąda quo, że oskarżony jest w stanie uiścić na rzeczT. F.i Banku(...)wL.równowartość całej wyrządzonej im szkody. Zważyć wszak należy, że stosownie doart. 46§1 KK, w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części. Wynika stąd, że w razie skazania, sąd związany jest wnioskiem pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej, w przedmiocie nałożenia na oskarżonego obowiązku naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części. W takim wypadku, sąd nie może odmówić orzeczenia rzeczonego obowiązku.
Zważyć więc należy, że Bank(...)wL.złożył wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody (k. 619). Sąd pierwszej instancji zasadnie więc nałożył na oskarżonegoA. S. (1)obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej temu pokrzywdzonemu, a z urzędu także na rzeczT. F.. Stwierdzić też należy, że sytuacja majątkowa sprawcy nie może stanowić przeszkody w zasądzeniu przedmiotowego obowiązku (Zob. post. SN z 10.10.2013 r., V KK 130/13; wyr. SA w Warszawie z 13.09.2013 r., II AKa 247/13; wyr. SA w Szczecinie z 25.06.2014 r., II AKa 118/14).
Zasadnym okazał się jedynie zarzut dotyczący niewspółmierności kary łącznej pozbawienia wolności. W ocenie sądu odwoławczego, przy wymiarze kary łącznej, sąd pierwszej instancji zbyt małą wagę przywiązał do faktu przyznania się oskarżonego. Tymczasem taka postawa, stanowiąca również wyraz krytycznej oceny własnego zachowania w kategoriach etycznych i prawnych, a także zgody na poniesienie odpowiedzialności karnej i cywilnej, ma znaczenie dla kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, a tym samym powinna być uwzględniona przy wymiarze kary. Z tych względów, sąd odwoławczy obniżył wymierzoną oskarżonemu karę łączna pozbawienia wolności do 3 lat.
Mając na względzie powyższe okoliczności, orzeczono, jak na wstępie.