Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 136/14
Data wyroku: 2014-07-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zbigniew Makarewicz, Bohdan Tracz, Jacek Michalski
Słowa kluczowe: Dowody
Podstawa prawna: art. 282 k.k.

Sygn. akt II AKa 136/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 lipca 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Bohdan Tracz

Sędziowie:

SA Zbigniew Makarewicz (sprawozdawca)
SA Jacek Michalski

Protokolant

st. prot. sądowy Artur Trubalski

przy udziale Lidii Sobestiańczuk-Jasim prokuratora Prokuratury Okręgowej w Lublinie del. do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie
po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2014 r.
sprawyS. S. (1),D. K. (1)iŁ. S. (1)oskarżonych zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 282 kki in.
z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt IV K 420/12

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelacje za oczywiście bezzasadne;

II
zalicza na poczet orzeczonej wobecS. S. (1)iD. K. (1)kary pozbawienia wolności okresy ich tymczasowego aresztowania również od dnia 24 lutego 2014 roku do dnia 23 lipca 2014 roku;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.S. S. (2)i adw.J. P.– Kancelarie Adwokackie wL.kwoty po 738 ( siedemset trzydzieści osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym odpowiednioD. K. (1)iŁ. S. (1);

IV
zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i ustala, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

II AKa 136/14

UZASADNIENIE
S. S. (1),D. K. (1)iŁ. S. (1)zostali oskarżeni o to, że:

I
w dniu 10 września 2011 roku wL., działając wspólniei w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez pozbawienie wolnościB. W. (1)połączone ze szczególnym udręczeniem polegającym na zmuszaniu go do wejścia do samochodu którym został wywieziony do lasu, użyciu przemocy w postaci wielokrotnych uderzeń pięściami po twarzy i głowie oraz niebezpiecznego narzędzia w postaci noża, którym dwukrotnie zadali pokrzywdzonemu ciosy w udo skutkujące obrażeniami ciała w postaci ran kłutych uda, złamania kości nosa, uszkodzenia i zniszczenia korony 3 zębów, skutkujące naruszeniem czynności ciała i rozstrojem zdrowia na okres powyżej dni 7 oraz przykładając pokrzywdzonemu nóż do szyi i grożąc pozbawieniem życia zażądali wydania pieniędzy w kwocie 15 tysięcy złotych, jako spłatę fikcyjnych kosztów obronyS. S. (1)w postępowaniu karnym oraz w zamian za zwrot kopi zeznań pokrzywdzonego złożonychw postępowaniu III K 436/03 Sądu Rejonowego w Lublinie w charakterze świadka, jednakże zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na postawę pokrzywdzonego, który wykorzystując nieuwagę sprawców zdołał uciecz miejsca zdarzenia,

tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zb. zart. 189§ 3 k.k.w zw. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
a nadtoS. S. (1)iD. K. (1)o to, że:

II
w kwietniu 2010 roku, daty dziennej nieustalonej wL., działając wspólnie i w porozumieniu oraz z ustalonym mężczyzną, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemocą w postaci wielokrotnych uderzeń pięściąw głowę oraz groźbami zamachu na życie i zdrowie doprowadziliB. W. (1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci 10 tysięcy złw ten sposób, iż zażądali wymienionej kwoty, którą następnieB. W. (1)w dniu 30 kwietnia 2010 roku przekazał jako spłatę fikcyjnych kosztów obronyS. S. (1)w postępowaniu karnym III K 436/03 Sądu Rejonowego w Lublinie oraz zwrotu kopi zeznań złożonychw charakterze świadka w których to pokrzywdzony opisał dokonane przestępstwo kradzieży telefonu komórkowego na szkodęŁ. Ż.,

tj. o czyn zart. 282 k.k.

III
w dniu 20 października 2011 roku, wL.działając wspólniei w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, grożąc zabójstwem doprowadziliB. W. (1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15 tysięcy złotych,

tj. o czyn zart. 282 k.k.
a nadtoS. S. (1)o to, że:

IV
jesienią 2007 roku, daty dziennej nieustalonej wL., działając wspólnie i w porozumieniu z nieustalonym mężczyzną, po uprzednim użyciu przemocy w postaci szarpania oraz grożąc zabójstwemB. W. (1), skradł na jego szkodę pieniądze w kwocie 3 tysięcy złotych,

tj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.
a nadtoŁ. S. (1)o to, że:

V
w dniu 15 sierpnia 2011 roku wL.naul. (...)kierował samochodem markiF. (...)onr rej. (...)wbrew prawomocnemu zakazowi prowadzenia pojazdów mechanicznych, orzeczonemu przez Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 roku w sprawie IX K 1304/11,

tj. o czyn zart. 244 k.k.
Wyrokiem z dnia 24 lutego 2014 r. Sąd Okręgowy w Lublinie:

I
S. S. (1),D. K. (1)iŁ. S. (1)w ramach czynu zarzucanego im w pkt I aktu oskarżenia uznał za winnych tego, że w dniu 10 września 2011 r. wL., działając wspólniei w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez pozbawienie wolnościB. W. (1)połączone ze szczególnym udręczeniem, polegające na zmuszeniu go do pozostawania w samochodzie, którym został wywieziony do lasu, używaniu przemocy przezS. S. (1)w postaci wielokrotnego bicia pięściami po twarzy i głowie, używaniu noża, którym dwukrotnie zadał on pokrzywdzonemu ciosyw udo, które to działania spowodowały obrażenia ciała w postaci ran kłutych uda, złamania kości nosa, uszkodzenia i zniszczenia korony trzech zębów,co skutkowało naruszeniem czynności narządu ciała i rozstrojem zdrowiana okres powyżej siedmiu dni, a nadto przykładając pokrzywdzonemunóż do szyi i grożąc pozbawieniem życia żądali wydania pieniędzy w kwocie 15 000 zł jako spłatę fikcyjnych kosztów obronyS. S. (1)w postępowaniu karnym oraz w zamian za zwrot kopii zeznań pokrzywdzonego złożonych w postępowaniu III K 436/03 Sądu Rejonowegow Lublinie w charakterze świadka, jednakże zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na postawę pokrzywdzonego tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 13§ 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zb. zart. 189§3 k.k.w zw.zart. 11 §2 k.k.wobecD. K. (1)iŁ. S. (1),zaś wobecS. S. (1)wyczerpującego dyspozycjęart.13§ 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zb. zart. 189§3 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 §2 k.k.i za to, na podstawie w/w przepisów, przyjmującza podstawę wymiaru kary wobec wszystkich oskarżonychart. 189§3 k.k.w zw. zart. 11 §3 k.k.skazałS. S. (1)na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, zaśD. K. (1)iŁ. S. (1)na kary po 3 (trzy) lata pozbawienia wolności.

II
S. S. (1)iD. K. (1)w ramach czynu zarzucanego im w pkt II aktu oskarżenia uznał za winnych tego,że w kwietniu 2010 roku, daty dziennej bliżej nieustalonej wL., działając wspólnie i w porozumieniu oraz z ustalonym mężczyzną, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemocą w postaci wielokrotnych uderzeń pięścią w głowę oraz groźbami zamachu na życie i zdrowie doprowadziliB. W. (1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci10 tysięcy zł w ten sposób, iż zażądali wymienionej kwoty, którą następnieB. W. (1)w dniu 1 maja 2010 roku przekazał jako spłatę fikcyjnych kosztów obronyS. S. (1)w postępowaniu karnym III K 436/03 Sądu Rejonowego w Lublinie oraz tytułem zwrotu kopii zeznań złożonychw charakterze świadka, w których to pokrzywdzony opisał dokonane przestępstwo kradzieży telefonu komórkowego na szkodęŁ. Ż., tj. popełnienia czynu zart. 282 k.k.i za to, na podstawieart. 282 k.k.skazałS. S. (1)na karę 3 (trzech)lat pozbawienia wolności zaśD. K. (1)na karę 2 (dwóch)lat pozbawienia wolności.

Na podstawieart. 46§1 k.k.zasądził solidarnie odS. S. (1)iD. K. (1)na rzeczB. W. (1)kwotę 10 000(dziesięć tysięcy) zł.

III
S. S. (1)iD. K. (1)w ramach czynu zarzucanego im w pkt III aktu oskarżenia uznał za winnych tego, że w dacie bliżej nieustalonej, pod koniec października 2011 roku, wL.działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, grożąc zabójstwem doprowadziliB. W. (1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15 000 złotych, tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 282 k.k.i za to na podstawieart. 282 k.k.skazałS. S. (1)na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności zaśD. K. (1)na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności.

Na podstawieart. 46§1 k.k.zasądził solidarnie odS. S. (1)iD. K. (1)na rzeczB. W. (1)kwotę 15 000 (piętnaście tysięcy) zł.

IV
S. S. (1)uznał za winnego dokonania zarzucanego mu w pkt IV aktu oskarżenia czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 280§ 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.skazał go na karę 2 (dwóch)lat pozbawienia wolności.

Na podstawieart. 46§1 k.k.zasądził odS. S. (1)na rzeczB. W. (1)kwotę 3 000 (trzy tysiące) zł.

V
Ł. S. (1)uznał za winnego dokonania zarzucanego muw pkt V aktu oskarżenia czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 244 k.k.i za to, na podstawieart. 244 k.k.skazał go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

VI
Na podstawieart. 85 k.k.iart. 86§1 k.k.orzeczone kary pozbawienia wolności połączył i jako karę łączną wymierzył dlaS. S. (1)5 (pięć) lat pozbawienia wolności, dlaD. K. (1)4 (cztery) lata pozbawienia wolności, dlaŁ. S. (1)3 (trzy) lata i 2 (dwa) miesiące pozbawienia wolności.

VII
Na podstawieart. 63 §1 k.k.na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w dniu 16 lipca 2012 r. oraz od dnia 24 września 2012 r. do dnia 24 lutego 2014 r. wobecS. S. (1), od dnia 26 września 2012 r. do dnia 24 lutego 2014 r. wobecD. K. (1)i od dnia 26 września 2012 r. do dnia 30 stycznia 2012 r. wobecŁ. S. (1).

VIII
Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.S. S. (2)kwotę 1 328,40 (tysiąc trzysta dwadzieścia osiem i 40/100) zł tytułem wynagrodzenia za wykonaną obronę z urzędu oskarżonegoD. K. (1)oraz dla adw.J. P.kwotę 3 321,00 (trzy tysiące trzysta dwadzieścia jeden i 00/100) zł tytułem wynagrodzenia za wykonaną obronę z urzędu oskarżonegoŁ. S. (1).

IX
Zwolnił oskarżonych od kosztów sądowych, a wydatkami postępowania obciążył Skarb Państwa.

Wyrok powyższy zaskarżyli obrońcy oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoS. S. (1)zaskarżył wymieniony wyrok w całości zarzucając:
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj.art. 366 kpkw zw. zart. 9 § 1 i 167 kpkobjawiające sięw pominięciu dowodów, przede wszystkim zeznań świadków, wynikającychz dołączonych do akt sprawy, tj. akt sprawy Sądu Okręgowego w Lublinie sygn. akt: IV K 16/13, pomimo dwukrotnie składanego wniosku obronyo dołączenie tych akt i pomimo dołączenia tych akt do akt tej sprawy;
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj.art. 4, 7 i 410 k.p.k.orazart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.polegającąna dowolnej i jednostronnej, dokonanej z naruszeniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego ocenie materiału dowodowego,z pominięciem dowodów korzystnych dla oskarżonegoS. S., wynikających z akt sprawy IV K 16/13 a przejawiającą się w bezgranicznym obdarzeniu wiarą zeznań świadkówW. W., pokrzywdzonegoB. W.iD. D.oraz do pominięcia konfliktu pomiędzyB. W. (1)aD. D., który to konflikt nie pozostaje bez wpływu na ocenę wiarygodności zeznań tego świadka, podczas gdy te okoliczności wskazująna istotne wątpliwości przemawiające na korzyść oskarżonych,przy nienależytym uzasadnieniu przez Sąd I instancji na jakich się oparłw tej mierze dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych;
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku,tj.art. 4 kpk,art. 92 k.p.k.iart. 410 k.p.k.nakazujących Sądowi uwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania, poprzez nieodniesienie się w zaskarżanym wyroku do zeznańP. K., pomimo że są to zeznania korzystne dla oskarżonego;
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj.art. 4 k.p.k.,7 k.p.k.poprzez sposób procedowania, prowadzony na niekorzyść oskarżonego, wskazujący na jednostronną ocenę materiału dowodowego, polegający na zmianie dat w opisie czynu, co do czynów opisanych w akcie oskarżenia jako popełnionych 30 kwietnia 2010 r.i 20 października 2011 r. w sposób który wskazuje na pominięcie okoliczności korzystnych dla oskarżonego, przy jednoczesnym braku obiektywizmu;
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj.art. 366 kpkw zw. zart. 9 § 1 i 167 kpkobjawiającą sięw nieustaleniu przez Sąd (w oparciu o informacje od pracodawcy)czy 30 kwietnia 2010 r.S. S.był w delegacji i czy mógł wymusić w tej dacie pieniądze od rzekomo pokrzywdzonego.
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj.art. 4, 7 i 410 k.p.k.orazart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez pominięcie istotnych sprzeczności w zeznaniach świadków, wskazanych szczegółowo w uzasadnieniu apelacji oraz dowodów korzystnych, przede wszystkim:

—

pominięcie faktu, iż świadekW. W.zeznawał, że miał wypłacić pieniądze w kwocie ok. 15.000,- zł tuż przed rzekomym wywiezieniem do lasu we wrześniu 2010 r., następnie zeznał że było to,zaś z dokumentu wypłaty złożonego przez tego świadka wynika, że wypłata nastąpiła w maju 2010 r., co świadczy o niskiej wiarygodności tego świadka oraz uniemożliwia przypisanie winy co do rzekomego wymuszenia15.000,- zł,

pominięcie faktu, że ojciec w sprawie IV K 16/13 zeznawał,że przekazał synowi kwotę 3.000,- zł, podczas gdy w tej sprawie zeznawało przekazaniu raz 16.000 zł a raz 15.000,- zł,

pominięcie faktu, żeB. W. (1)zeznawał o tym, że od ojca otrzymał 16.000 zł oraz 6.000,- zł z wypłaconych przez ojca 12.000,- zł(k. 28-30),

pominięcie faktu, że we wrześniu 2010 rokuS. S.leczył uszkodzenie nogi, po wypadku jakiego doznał i nosił stabilizator nogi i będąc w takim stanie nie mógł dokonać zarzucanych mu czynów, a przynajmniej pokrzywdzony wskazałby na utykanie czy noszenie stabilizatora,

przez co doszło do wadliwego obdarzenia wiarygodnością zeznańB. W. (1)iW. W.i wadliwego ustalenia, że rzekomo pokrzywdzony w ogóle przekazał jakiekolwiek kwoty na rzecz oskarżonegoS. S.;
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj. art. 4, 6 i 7 i brak obiektywizmu w trakcie postępowania objawiający się w oddaleniu wniosków dowodowych obrony złożonych na rozprawie w dniu 18.04.2013 r., tj. wniosku o dołączenie akt sprawy przeciwkoB. W.i wniosku o nadesłanie akt szkodowych dotyczących rozbicia samochoduM.oraz wniosku o ustalenie w(...)L.czyB. W.deklarował przynależność do subkultury czy nie przezco oskarżony został pozbawiony możliwości przedstawienia dowodów korzystnych dla siebie;
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj.art. 366 kpkw zw zart. 9 § 1 i 167 kpkobjawiającą sięw zaniechaniu zbadania wiarygodnościB. W. (1)w trybieart. 194 kpka to wobec uzależnienia od narkotyków i alkoholu a nadtow kontekście zeznań ojca, z których wynika, że rzekomo pokrzywdzony„zachowywał się dziwnie, śmiał się z byle czego, gadał od rzeczy";
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj.art. 366 kpkw zw zart. 9 § 1 i 167 kpkobjawiające sięw zaniechaniu sprawdzenia w oparciu o właściwości plików - zdjęć z telefonu pokrzywdzonego kiedy zostały wykonane zdjęcia oraz czy możliwe jest odzyskanie zdjęcia SP(...)przez co doszło do wadliwego uznania winy oskarżonegoS. S.;
Które to naruszenia doprowadziły do wadliwego obdarzenia wiarą rzekomo pokrzywdzonegoB. W. (1), uznanie winy oskarżonych oraz niezasadne orzeczenie obowiązku naprawienia szkody.
Mając na uwadze powyższe na zasadzieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy SądowiI instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoD. K. (1)na zasadzieart. 427 § 2i 438 pkt. 2 i 3 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:

I
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to:

•

art. 4, 5 § 2, 7, 92, 410 k.p.k., polegającą na:

- oparciu orzeczenia (w części dotyczącej uznania oskarżonegoD. K. (1)za winnego czynów zarzucanych mu w pkt. I. II i III aktu oskarżenia) jedynie na części materiału dowodowego, bez wnikliwej analizy i krytycznej jego oceny i nie wskazaniu przyczyn dla których Sąd nie oparł się na innych przeprowadzonych w toku postępowania dowodach, a w szczególności: wyjaśnieniach wszystkich oskarżonych, zeznaniach świadkówT. K.(złożonych na rozprawie w dniu 11.03.2013 r.),E. B.(złożonych na rozprawie w dniu 11.03.2013 r.),M. C.(złożonych na rozprawie w dniu 1.02.2013 r.),a także dokumentach w postaci protokołów przesłuchania świadkaD. D. (2)w sprawie Sądu Okręgowego IV Wydział(...)w Lublinie o sygn. akt IVK 16/13,
- oparciu orzeczenia (w części dotyczącej uznania oskarżonegoD. K. (1)za winnego czynów zarzucanych mu w pkt. 1, II i III aktu oskarżenia) jedynie na wybiórczym, niekorzystnym dla oskarżonego materiale dowodowymw postaci zeznań pokrzywdzonegoB. W. (1)i świadkaD. D. (2)(osoby całkowicie podporządkowanej pokrzywdzonemui zastraszonej przezB.W.) i przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów skutkującym jej dowolnością,
- całkowitym pominięciu i całkowitym braku ustosunkowania się SąduI instancji do istotnych w niniejszej sprawie dowodów w postaci ujawnionych w niniejszej sprawie dokumentów, które zawierała sprawa Sądu Okręgowego IV Wydział(...)w Lublinie o sygn. akt IVK 16/13, a w szczególności protokołów przesłuchania świadkaD. D. (2)(potwierdzających całkowite uzależnienie w/w świadka od pokrzywdzonego, co poddajew wątpliwość wiarygodność zeznań złożonych przezD. D. (2)w niniejszej sprawie) a tym samym braku oparcia rozstrzygnięcia na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej a mających podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, rozstrzygnięciu nie dających się usunąć wątpliwości wbrew zasadziein dubio pro reo,

•

424§ 1 pkt 1 i 2 k.p.k:, polegającą na nie wskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dlaczego w zakresie uznaniaD. K. (1)za winnego popełnienia czynów opisanych w pkt. I, II i III aktu oskarżenia nie uznał dowodów przeciwnych w postaci wyjaśnień wszystkich oskarżonych, zeznań świadkówT. K.(złożonych na rozprawie w dniu 11.03.2013 r.),E. B.(złożonych na rozprawie w dniu11.03.2013 r.),M. C.(złożonych na rozprawie w dniu1.02.2013 r.), a także zeznań świadkaD. D. (2)złożonych w sprawie Sądu Okręgowego IV Wydział Kamy w Lublinie o sygn. akt IVK 16/13;

art. 366 kpkw zw. zart. 9 § l kpki167 kpk, polegającąna zaniechaniu przez Sąd orzekający przeprowadzania istotnych dowodówi zapoznania się z wyjaśnieniamiD. D. (2), złożonymi w sprawieSądu Okręgowego IV Wydział(...)w Lublinie o sygn. akt IVK 16/13.

II
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na uznaniu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów,w sytuacji, gdy prawidłowa analiza całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, wskazuje jednoznacznie, iżD. K. (1)nie popełnił żadnego przestępstwa na szkodęB. W. (1).

Na zasadzieart. 427 § 1 i 437 § 2 k.p.k.wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancjido ponownego jej rozpoznania.
Natomiast obrońca oskarżonegoŁ. S. (1)na podstawieart. 425 § 1-3 i art. 444 kpkzaskarżył powyższy wyrok na korzyść oskarżonego:

a
w zakresie zarzutu I w całości;

b
w zakresie zarzutu V w części dotyczącej kary.

I
Na podstawieart. 427 § 1 i 2 kpkorazart. 438 pkt 2-4 kpkzarzucił:

a
w zakresie zarzutu I:

1
obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku,a mianowicieart. 2 § 2 kpkw zw. zart. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpk,art. 366 § 1 kpkart. 410 kpk, polegającą na oparciu się tylkona okolicznościach niekorzystnych dla oskarżonego, z pominięciem okoliczności przemijających na jego korzyść, tj. m.in.:

a
uwzględnianiu jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyśćŁ. S. (1)oraz na nie rozstrzyganiu na korzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości w stanie faktycznym, w którym wątpliwości takich było wiele;

b
mylnym odmówieniu wiary wyjaśnieniom oskarżonegoŁ. S. (1)- co do zasady, tylko dlatego, że nie odpowiadały one pomówieniomB. W. (1)kilkakrotnie zmienianym, niekonsekwentnymi wskazujących dopiero na etapie postępowania sądowego większy udziałŁ. S. (1);

c
uznaniu, że zeznania świadka pokrzywdzonegoB. W. (1)wskazują winę oskarżonegoŁ. S. (1), mimo że świadek ten uprzednio nie rozpoznał wŁ. S. (1)jako jednego z napastników,jak dopiero na etapie procesu sądowego wskazał na ww. oskarżonego jako kierowcę pojazdu przyul. (...), jak i nie był w stanie podać jego danych osobowych (imienia i nazwiska czy pseudonimu pomimo, iż znają sięod kilkunastu lat (wspólna szkoła czy zabawy na podwórku itd.) chociaż winny one być uwzględnione w swej wymowie na korzyść tego oskarżonego;

d
przyjęciu, iż oskarżonyŁ. S. (1)dokonał przestępstwa pozbawienia wolnościB. W. (1)(art. 189 § 3 kk) w sytuacji,gdy wsiadł on do pojazdu, w którym już poruszali sięS. S. (1)wraz z pokrzywdzonym a co więcej w trakcie przejazdu pokrzywdzony nie wyrażał do niego woli w zakresie poruszania się czy zmiany miejsca poruszania.

2) obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku,a mianowicieart. 424 § 1 pkt 1 kpk, przejawiającą się faktycznym brakiem dokładnego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczegoSądu Okręgowego w Lublinie i nie uznał dowodów korzystnych dla oskarżonego za wiarygodne, a swoje przekonanie odnośnie rzekomego popełnienia przezŁ. S. (1)oparł wyłącznie na rozbieżnych, niekonsekwentnych zeznaniachB. W. (1), co całkowicie uniemożliwia kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, tym samym ograniczając fundamentalną zasadę prawa oskarżonegodo obrony;
3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,a polegający na przyjęciu, że oskarżony dokonał przestępstwa usiłowania wymuszenia rozbójniczego na osobie pokrzywdzonegoB. W. (1), podczas gdy z zebranego materiału dowodowego nie da się wyprowadzić takiego wniosku, ponieważ brak jest w zakresie osk.Ł. S. (1)potwierdzenia opisanego udziału w tym przestępstwie a nadto zeznania pokrzywdzonego (dokonującego przestępstw narkotykowych) zostały złożone po znacznym upływie czasu umożliwiającego uknucie mu intrygi, niesą konsekwentne i zgodne co do szczegółów w kolejnych relacjach składanych w różnych fazach postępowania, zawierają sprzeczne i wzajemnie się wykluczające informacje co do charakteru i udziału w tych zdarzeniachŁ. S. (1).

b
w zakresie zarzutu V:

1) rażącą niewspółmierność kary w stosunku do stopnia winyi społecznej szkodliwości czynu, w sytuacji gdy całokształt okoliczności sprawy przy uznaniu po stronie oskarżonego dokonania czynu zabronionego uzasadniają wymierzenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Podnosząc te zarzuty na podstawie art.art. 427 § 1 kpkiart. 437 § 1 i 2 kpkwnosił o:

a
w zakresie zarzutu I - zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoŁ. S. (1)od zarzutu popełnienia zarzucanegomu czynu.

b
w zakresie zarzutu V - zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kary pozbawienia wolności przez obniżenie jej do 5 miesięcyi warunkowe zawieszenie jej wykonania na okres próby 4 lat.

Nadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów wykonanejz urzędu i nieopłaconej pomocy prawnej z tytułu obrony oskarżonegoŁ. S. (1)w postępowaniu odwoławczym. Jednocześnie oświadczył na podstawie § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia28 września 2002 r. (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) w sprawie opłatza czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, iż koszty z tego tytułu nie zostały opłacone w całości, ani w części.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Apelacje na uwzględnienie nie zasługują.
Sprawa niniejsza jest bardzo trudna do rozpoznania bowiem dotyczy ona środowiska przestępczego wzajemnie pomawiającego sięo dokonanie przestępstw i wybór które z wyjaśnień i zeznań poszczególnych sprawców przestępstw są bardziej wiarygodne nastręcza duże trudności.
Wyjaśnienia te i zeznania winny być ocenione z bardzo dużą dozą ostrożności przy uwzględnieniu całości specyfiki przestępczej danego środowiska. Wszystkie apelacje sprowadzają się głównie do kwestionowania wiarygodności wyjaśnień i zeznań pokrzywdzonegoB. W. (1)i zostaną omówione łącznie.
Trafnie podnoszą skarżący, że pokrzywdzony nie jest kryształową postacią, lecz był skazany za przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, zaś obecnie uczestniczy jako oskarżony w sprawie dotyczącej24 sprawców przestępczości narkotykowej IV K 16/13 Sądu Okręgowegow Lublinie, która na wniosek obrońcy oskarżonegoS. S. (1)została dołączona do sprawy niniejszej.
Sam fakt, że pokrzywdzony jest sprawcą przestępstw nie może przesądzić wiarygodności jego wyjaśnień i zeznań. Depozycje te musząbyć oceniane w kontekście całokształtu materiału dowodowego sprawy.
Przede wszystkim należy wskazać, że pokrzywdzonyB. W. (1)mimo dokonanych na jego osobie przestępstw nie złożył zawiadomienia do organów ścigania i nie żądał ukarania oskarżonych.Nie można mu więc zarzucić, że celowo dążył do ukarania oskarżonych.
O dokonanych przez oskarżonych przestępstwach pokrzywdzony wyjaśnił dopiero będąc przesłuchiwany w charakterze podejrzanego do wymienionej sprawy IV K 16/13 Sądu Okręgowego w Lublinie (k. 5 – 13)i podczas tego przesłuchania również nie złożył wniosku o ukaranie oskarżonych. Z uwagi na powyższe pokrzywdzony nie miał pewności,że prokurator podejmie czynności procesowe w stosunku do oskarżonych. Konkludując poszczególne daty należy mieć na uwadze, że ostatnie przestępstwo na osobie pokrzywdzonego zostało dokonane przez oskarżonych w październiku 2011 r., zaś po upływie 6 miesięcy od tej daty podczas przesłuchania do innej sprawy w dniu 19 kwietnia 2012 r. pokrzywdzony poinformował o zaistniałych zdarzeniach, zaś prokurator wszczął postępowanie w sprawie niniejszej dopiero 25 czerwca (k.17-18).Było to wszczęcie z urzędu.
Brak jest wiec podstaw do zaakceptowania stanowiska oskarżonych i ich obrońców, że pokrzywdzony będąc tymczasowo aresztowanym od 5 marca 2012 r. miał możliwość „ustawiania” dowodów aby fałszywie oskarżyć oskarżonych i aby w ten sposób poprawić swoją sytuację procesową.
Ocena przezB. W. (1), że podając wszystkie okoliczności dotyczące działalności przestępczej, a więc że współpracując z organami ścigania, poprawi swoją sytuację procesową, była w pełni prawidłowa,lecz z tego względu, że skorzystał on ze swoich uprawnień procesowych nie można wyprowadzić niekorzystnych ocen odnośnie wiarygodności złożonych wyjaśnień.
W dacie składania pierwotnych wyjaśnień nie tylko pokrzywdzony przebywał w areszcie, lecz w tej samej sprawie w dniu 15 marca 2012 r. został zatrzymany a następnie aresztowany świadekD. D. (2), a nadtow dniu 2 marca 2012 r. został zatrzymany a następnie aresztowany świadekM. C., pokrzywdzony nie miał więc kontaktu z tymi świadkamii nie mógł uzgodnić z nimi treści wyjaśnień oraz jak wskazano powyżejnie wiedział czy prokurator podejmie czynności procesowe.
W tych warunkach sugestie ze strony oskarżonych i złożonych apelacji „o zmowie a wręcz spisku” ze strony pokrzywdzonego i wskazanych świadków, który miał na celu fałszywe oskarżenie oskarżonych nie mogą być uznane za zasadne i są zgłaszane jedynie na użytek poprawy sytuacji procesowej oskarżonych.
W sprawie bezsporna jest okoliczność, żeB. W. (1), składał zeznania w sprawie III K 436/03 Sądu Rejonowego w Lublinie, które między innymi przyczyniły się do skazania oskarżonegoS. S. (1)(k.86).
Zeznania te oskarżonyS.w późniejszym czasie wykorzystał do szantażowania pokrzywdzonego. Okoliczność ta wynika nie tylko z zeznań pokrzywdzonego i wskazanych przez niego świadków, lecz równieżz wyjaśnień oskarżonych:S. S. (1)iD. K. (1). OskarżonyS.potwierdził bowiem okoliczność, że posiadał odpis tych zeznań,fakt ten potwierdził równieżD. K. (1).
Dysponując wymienionym dokumentem oskarżeni starali się zdyskredytować pokrzywdzonego zarówno podczas pobytu na wolności,jak i podczas pobytu w więzieniu, twierdząc że jest „frajerem”, „donosicielem”, bowiem współpracując z policją „sprzedał” oskarżonegoS.w sprawie III K 436/03 Sądu Rejonowego w Lublinie. W dacie składania zeznań w wymienionej sprawie pokrzywdzonyB. W. (1)nie miał ukończonych 16 lat i był sprawcą nieletnim. Nie miał jeszcze konfliktów z prawem i podał okoliczności zgodnie z prawdą. Dyskredytowanie go za to i na tej podstawie kształtowanie negatywnych postaw społecznych pozwalających przestępcom na uniknięcie odpowiedzialności karnej nie może być akceptowane i winno być oceniane przez wymiar sprawiedliwości z całą surowością prawa.
W kontekście powyższych okoliczności zarzuty apelacji, że sąd meriti orzekł w sprawie z obraząart. 4, 7, 5 § 2 i 410 kpkpolegającą na tym, ze dał wiarę twierdzeniom pokrzywdzonego oraz dowodom potwierdzającym te twierdzenia, zaś odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonych na uwzględnienie nie zasługują.
Zasady obiektywizmu, prawdy materialnej i in dubio pro reo mają na celu obiektywne dokonanie ustaleń w sprawie, nie zaś jak sugeruje apelacja interpretację materiału dowodowego tylko na korzyść oskarżonych.
Podstawowym zarzutem podnoszonym przez obrońcówS. S. (1)iD. K. (1)jest kwestia pominięcia dowodów korzystnych zdaniem obrony dla oskarżonych, znajdujących się w aktach IV K 16/13 Sadu Okręgowego w Lublinie.
Błędnie podnosi apelacja obrońcyS. S., że sąd oddalił wniosek o dołączenie wymienionych akt do sprawy niniejszej. Na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. (k.1452) Sąd dołączył przedmiotowe akta do sprawy niniejszej, a na rozprawie w dniu 13 stycznia 2014 r. przesłuchał świadkaD. D. (2)(k.1513v – 1514v) na temat okoliczności, o których wyjaśniał w sprawie IV K 16/13 i odczytał mu eksponowany przez apelację protokół wyjaśnień.
Należy zgodzić się z zarzutem obrońców, że są meriti nie odniósł się do tych wyjaśnień. Można uznać to za uchybienie procesowe, leczw rozumieniuart. 438 pkt 2 kpknie ma ono wpływu na prawidłowość dokonanych ustaleń w sprawie.
Nie można bowiem podzielić stanowiska obrońców, że wyjaśnienia złożone w przedmiotowej sprawie mają fundamentalne znaczenie przy ocenie zeznańD. D. (2)w sprawie niniejszej.
Wyjaśnienia te dotyczą okoliczności – handlu narkotykami, oraz rozboju dokonanego na osobieD. D.i wbrew stanowisku apelacji wcale nie świadczą o uzależnieniu wymienionego od pokrzywdzonegoB. W. (1). Gdyby rzeczywiścieD. D.był uzależniony od pokrzywdzonegoto nie podawałby okoliczności niekorzystnych dla wymienionego. Natomiast treść złożonych wyjaśnień w wymienionej sprawie oraz zeznań w sprawie niniejszej świadczy o tym, że podał on okoliczności takie jakie były mu znane.
Na pytanie obrońcy oskarżonegoS. S. (1), który dążył do wykazania stronniczości zeznań (k.1513v – 1514v) świadekD.w sposób zdecydowany stwierdził, że nieporozumienia między nim aW.nie mają wpływu na treść zeznań w żadnej ze spraw.
W tych warunkach błędne jest stanowisko eksponowane główniew apelacjach obrońcówS. S.iD. K., że sprawa IV K 16/13 zawiera dowody korzystne dla oskarżonych, bowiem sprawa ta w ogóle oskarżonych nie dotyczy, zaśD. D.swoje stanowisko w tym zakresie wyraził w sposób przejrzysty i zdecydowany. Snucie więc własnych domniemań przez skarżących nie może być podstawą dokonania ustaleń odnośnie winy oskarżonych.
W ocenie Sądu Apelacyjnego brak jest również podstaw do uznania, że sąd meriti orzekł w sprawie z obraząart. 366 kpk,9 § 1 i 167 kpk, któraw ocenie apelacji obrońcyD. K.wyraża się w niezapoznaniu sięz wyjaśnieniamiD. D.złożonymi w sprawie IV K 16/13. Twierdzenie to jest sprzeczne z rzeczywistym przebiegiem rozprawy przed sądem meriti omówionym w poprzedzającej części uzasadnienia. Sąd przeprowadził powyższy dowód lecz uznał, że okoliczności z tejże sprawy nie mają znaczenia przy ocenie winy oskarżonych i pominął je milczeniem. Wskazane okoliczności dotyczą również zarzutu apelacji obrońcyS. S.dotyczącego tej samej kwestii.
Nadto w ocenie tejże apelacji obraza powyższych przepisów przez sąd I instancji wyrażała się w nieprzeprowadzeniu badaniaB. W. (1)w trybieart. 194 kpk, w braku ustaleń czy możliwe jest odzyskanie zdjęcia(...)z telefonu pokrzywdzonego oraz w braku sprawdzenia czy oskarżonyS. S.w dniu 30 kwietnia 2010 r. był w delegacji.
Zgodnie zart. 366 § 1 kpkprzewodniczący kieruje rozprawąi czuwa aby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy. Natomiast przepisyart. 9 § 1 i 167 kpkumożliwiają sądowi podejmowanie czynności procesowych z urzędu. Powyższe wskazuje, że sąd z urzędu podejmuje czynności istotne do wyjaśnienia sprawy.
W toku rozpoznawania sprawy niniejszej jak również podczas rozpoznania innych spraw dotyczącychB. W.nikt nie kwestionował jego poczytalności. podczas przesłuchania w toku rozprawy ani sąd, ani strony również nie powzięły wątpliwości co do poczytalności pokrzywdzonego. Z tego względu brak było podstaw do podejmowania czynności z urzędu w tym zakresie.
Odnośnie przedmiotowego zdjęcia eksponowanego przez apelacjęto należy stwierdzić, że zdjęć o takich oznaczeniach w sprawie nie ma, natomiast są zdjęcia o oznaczeniach(...)- (...)(k.44-45).Z doświadczenia życiowego powszechnie znany jest fakt, że nie wszystkie zdjęcia są jednakowe, posiadają lepszą i gorszą ostrość, a następnie złe zdjęcia są usuwane z aparatu. Dołączone zdjęcia nie wszystkiesą w numeratywnej kolejności co świadczy o ich usunięciu, dokonywanie więc ustaleń w tym zakresie, co wnioskuje apelacja, jest bezprzedmiotowe, tym bardziej, że zdjęcia te nie były kluczowym dowodem dokonanych ustaleń w sprawie.
Brak było podstaw również do dokonywania z urzędu, po upływie trzech lat od daty czynu, ustaleń, co robił oskarżony w dniu 30 kwietnia 2010 r. Zarzut ten postawiony jest wyłącznie na użytek apelacji i przeczy czynnościom procesowym podejmowanym przez obronę w czasie rozprawy (k.754, 755). Podczas rozprawy w dniu 11 marca 2013 r. doprowadzonyz Aresztu Śledczego świadekD. C.doskonale pamiętał, że trzy lata temu w dniu 30 kwietnia 2010 r. razem zS. S. (1)pił alkohol i z tego względu oskarżony nie mógł dokonać przestępstwa. Innych wniosków obrońca w tym zakresie nie zgłosił, bezprzedmiotowe więc było działanie sądu z urzędu w tym zakresie, skoro wnioskowane ustalenia wynikają z powyższych zeznań.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut apelacji obrońcy oskarżonegoS. S., że sąd precyzując daty czynów przypisanych oskarżonym orzekł z obraząart. 4 i 7 kpk. Przeciwnie dążąc do dokonania obiektywnych i zgodnych z materiałem dowodowym ustaleń sąd był zobowiązany do dokonania takiej korekty.
Nie jest zasadne również stwierdzenie – zarzut apelacji obrońcyS. S., że sąd naruszył prawo do obrony oskarżonego (art. 6 kpk) oddalając wnioski obrońcy zgłoszone podczas rozprawy w dniu 18.04.2013 r. Sąd rozpoznał powyższe wnioski w ramach uprawnień wynikającychzart. 366 kpki170 kpk(k.988) trafnie oddalając wnioski odnośnie „rozbicia samochoduM.” i uczestnictwaB. W.w podkulturze więziennej, zaś wniosek o dołączenie akt uwzględnił podczas rozprawy w dniu19 grudnia 2013 r. (k.1452v).
Sąd poprawnie skonstatował, że rozbicie samochodu o niczym nie świadczy, bowiem oskarżony miał wiele znajomych posiadających samochody i mógł się poruszać różnymi samochodami. Natomiast odnośnie przynależności do subkultury więziennejB. W.nie musiał informować administrację Aresztu Śledczego, w toku przesłuchania podczas rozprawy stwierdził, że do subkultury nie należał. Okoliczność tą potwierdził świadekT. K.przesłuchany na wniosek obrońcyS. S.. Świadeków stwierdził, że „W.teraz nie grypsuje, bo były papiery, że posprzedawał chłopaków i zabroniono mu grypsować” (k.856v).
Tak więc okoliczności wnioskowane przez obrońcę zostały również wyjaśnione.
Natomiast trafnie podnosi apelacja obrońcy oskarżonegoS. S. (1), że sąd meriti z obraząart. 410 kpknie odniósł się do zeznańP. K.(k.1405-1405v). Błędnie jednak apelacja ta wyciąg wnioski, że zeznania te są korzystne dla oskarżonego, bowiem świadek zeznał w sposób następujący „nie przypominam sobie sytuacji, abym widział jakS.iW.rozmawiają ze sobą (…) aby któryś z nich podjechał samochodem i zaprosił drugiego na przejażdżkę” (k.1405).
Takiej treści zeznania nie wnoszą nic do sprawy i nie mogą być podstawą dokonywanych ustaleń. Z tego względu stwierdzone uchybienie procesowe nie miało wpływu na treść orzeczenia zgodnie zart. 438pkt 2 kpk.
Należy się zgodzić natomiast z zarzutem apelacji obrońcy oskarżonegoS. S. (1), że istnieją rozbieżności między zeznaniami pokrzywdzonegoB. W. (1)a zeznaniami jego ojcaW. W.odnośnie kwot pieniężnych przekazywanych pokrzywdzonemu. Rozbieżności te nie mogą jednak być podstawą uznania za zasadny zarzutu, że sąd meriti orzekł w sprawie z obraząart. 4, 7, 410 oraz 424 § 1 pkt 1 kpk, która winna decydować o niewinności oskarżonych.
Przede wszystkim apelacja błędnie powołuje się na zeznaniaW. W.złożone w sprawie IV K 16/13 Sądu Okręgowegow Lublinie. Zeznania te świadek złożył w dniu 3 marca 2012 r.(k. 48 wymienionych akt) w związku z odnalezieniem w jego pomieszczeniach gospodarczych wT.narkotyków. W toku rozprawy w dniu 19 lipca 2013 r. (k.4203v-4204v) zeznań tych w zasadzie nie potwierdził. Zeznaniate składane były w zupełnie innych okolicznościach na użytek innej sprawyi nie mogą być podstawą ustaleń w sprawie niniejszej. Należy również podkreślić, że świadek zeznawał w dniu 3 marca 2012 r., po zatrzymaniu synaB. W. (1), który w dniu 5 marca 2012 r. został tymczasowo aresztowany. Nie miał więc możliwości porozumienia się z synemi nie wiedział jakiej treści wyjaśnienia złożył syn podczas przesłuchaniaw dniu 19 kwietnia 2012 r.
Do sprawy niniejszej świadek został przesłuchany dopiero w dniu 16 sierpnia 2012 r. (k.36-37) i nie mając możliwości porozumieniasię z synem, który nadal przebywał w areszcie, w przeważającej części potwierdził okoliczności, które podał on podczas przesłuchania w dniu19 kwietnia 2012 r.
Rozbieżności, które pojawiły się w dalszych przesłuchaniach odnośnie wysokości i czasu przekazanych kwot świadczą tylko o tym,że pokrzywdzony nie uzgodnił z ojcem treści zeznań, zaś ojciec starał się złożyć zeznania możliwie najkorzystniejsze dla syna.
Tą kwestię sąd miał na uwadze i stwierdził, że zeznania złożone przez rodziców pokrzywdzonego należało ocenić ostrożnie z uwagi na stopień pokrewieństwa z pokrzywdzonym (k.1654v).
Zeznania rodziców pokrzywdzonego nie były jedynymi dowodami potwierdzającymi podane przez pokrzywdzonego okoliczności i zaistniałe rozbieżności nie mogą być podstawą dyskwalifikacji jego wyjaśnień i zeznań.
Do dyskwalifikacji zeznań pokrzywdzonego dąży również apelacja obrońcy oskarżonegoŁ. S. (1), twierdząc, że są one niekonsekwentne i kilkakrotnie zmienione. Nadto apelacja ta podnosi podstawowy zarzut, że sąd pierwszej instancji orzekł w sprawie z obraząart. 424 § 1 pkt 1 kpki „nie uznał dowodów korzystnych dla oskarżonego”. Apelacja nie precyzuje jednak jakie to „dowody korzystne” nie zostały uwzględnione przez sąd i błędnie interpretuje wyjaśnienia i zeznaniaB. W. (1), że nie rozpoznałŁ. S. (1)jako jednegoz napastników.
Zasadnie wskazuje apelacja, że w pierwszym przesłuchaniu pokrzywdzony nie wymienił imienia i nazwiska oskarżonego. Fakt,że zarówno oskarżony jak i pokrzywdzony chodzili do tej samej szkoły nie przesądza znajomości imienia i nazwiska, bowiem najczęściej młodzi ludzie posługują się pseudonimami. OskarżonyŁ. S. (1)posiada pseudonim(...)i taki pseudonim pokrzywdzony wskazał podczas przesłuchania „mężczyzna ops. (...)ruszył samochodem” (k.12). Podczas kolejnego przesłuchania wskazał jego miejsce zamieszkania „mieszka on przyul. (...)” (k.29), zaś podczas okazania zdjęć rozpoznał go jakoŁ. S. (1)(k.129-130). W toku rozprawy pokrzywdzony również nie miał wątpliwości odnośnie sprawstwa oskarżonego (k.743v-748).
Wbrew powyższym dowodom apelacja twierdzi, że pokrzywdzony nie rozpoznał oskarżonegoS.i sąd miał wątpliwości, które rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego z obraząart. 5 § 2 kpk.
Nadto brak jest podstaw do podzielenia stanowiska apelacji,że wyjaśnienia i zeznaniaB. W. (1)„zmierzają tylko do uknucia intrygi” (k.1707). Gdyby nawet stanowisko obrońcy uznać za słuszne to do uknucia tejże „intrygi” pokrzywdzonemu nie był potrzebny trzeci sprawca, zaś gdyby pokrzywdzony celowo zmierzał do fałszywego pomówienia oskarżonego to przypisałby mu czynności sprawcze świadczące o jego szczególnym zaangażowaniu w dokonanie przestępstwa. W przeciwieństwie do stanowiska apelacji pokrzywdzony wskazał, że rola oskarżonegoŁ. S. (1)w dokonaniu przestępstwa była drugorzędna i okoliczność ta znalazła wyraz w treści wyroku. Należy się zgodzić z apelacją, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje na to abyŁ. S. (1)miał interes majątkowy lub osobisty w dokonaniu przestępstwa na osobie pokrzywdzonego. Z zeznań pokrzywdzonego wynika jednak, że oskarżony kierował się solidarnością koleżeńską z oskarżonymS. S. (1)iD. K. (1).
Brak jest podstaw jednak do uznania za zasadny zarzutu apelacji obrońcy oskarżonegoŁ. S. (2), że sąd meriti „oceniając walor dowodowy zeznańB. W. (1)nie odniósł się do nich ze szczególną wnikliwością – a jedynie wybiórczo i niekorzystnie dla oskarżonego”,zaś „informacje płynące z tego źródła dowodowego są nielogicznei niekonsekwentne, a nadto nie znajdują potwierdzenia w zeznaniach świadków przesłuchanych w sprawie czy wyjaśnieniach oskarżonych”.
W podobnym tonie starają się zdyskredytować zeznania pokrzywdzonego apelacje obrońców oskarżonychS. S. (1)iD. K. (1).
Apelacja nie chce dostrzec specyfiki niniejszej sprawy, na którą wskazano we wstępnej części uzasadnienia, że pokrzywdzonyB. W. (1)nie złożył zawiadomienia o przestępstwie oraz wniosku o ściganie oskarżonych. Będąc tymczasowo aresztowanym przedstawił okoliczności dotyczące własnej działalności przestępczej i nie wiedział o tym czy prokurator z urzędu podejmuje czynności procesowe. NadtoB. W. (1)przebywał w areszcie i nie miał możliwości uzgodnienia swoich wyjasnień ze świadkami:D.,C.,B.oraz swoim ojcem, a jego wyjaśnienia, a następnie zeznania, znajdują również potwierdzenie w dokumentacji lekarskiej dołączonej do akt spraw.
Skarżący a w szczególności obrońca oskarżonegoD. K. (1)podnosząc, że to ojciec pokrzywdzonegoW. W., zgodniez zeznaniamiE. B.złożonymi podczas rozprawy, starał się „ustawić” dowody, wpływać na zeznania świadków nie dostrzegają,żeE. B.został przesłuchany w sprawie w dniu 9 lipca 2012 r.(k.22-23) i przed przesłuchaniem nie mógł porozumieć się z tymczasowo aresztowanym pokrzywdzonym, natomiast ojciec pokrzywdzonego został przesłuchany do sprawy niniejszej dopiero w dniu 16 sierpnia 2012 r.(k.36-37). W tej dacie dopiero był pytany o okoliczności, o których zeznawał syn. Kiedy więc miał możliwość wpływania na treść zeznańE. B.złożonych w dniu 9 lipca 2012 r.?
Apelacje również starają się nie dostrzegać i pominąć fakt(co wskazano w poprzedzającej części uzasadnienia), że zeznania pokrzywdzonego potwierdzają także oskarżeni, mimo że nie przyznają się do dokonania przypisanych przestępstw. Z wyjaśnieńS. S. (1)iD. K. (1), wynika że dysponowali oni protokołem zeznań pokrzywdzonego w sprawie III K 436/03 Sądu Rejonowego w Lubliniei na tej podstawie starali się dyskredytować go jako „frajera, sprzedawczyka” zarówno na wolności w środowisku znajomych, jak i w Zakładzie Karnym, wykluczając go na tej podstawie z subkultury więziennej.
Okoliczności podawane przez pokrzywdzonego znajdują również potwierdzenie w zeznaniachR. K.(k.112, 1565) a pośrednio również w zeznaniach świadków zgłoszonych przez obronę:T. K.(k.856v),P. S.(k.1122v-1123) iK. K. (2)(k.1123v-1124).
R. K.potwierdził, że pokrzywdzony był dyskredytowany przez oskarżonych na wolności,T. K.stwierdził, że w wyniku działania oskarżonych pokrzywdzony był szykanowany również w Areszcie Śledczym, zaśP. S.iK. K. (2)potwierdzili fakt szykanowaniaD. D. (2). Zeznania tych świadków w zestawieniu z zeznaniamiD. D. (2)oraz dołączonymi do akt sprawy grypsamiD. K. (1)(k.1412) świadczą o bardzo dużej sile oddziaływania oskarżonych zarówno w areszcie jak i na wolności. Świadczą również o tym, że to nie pokrzywdzony, lecz oskarżeniS. S. (1)iD. K. (1)podejmowali działania w celu „ustawienia” procesu.
W kontekście tych działań zrozumiałe jest stanowiskoM. C.iE. B., którzy odwołali w toku rozprawy swoje pierwotne zeznania aby nie narazić się oskarżonym, zaś sąd meriti te okoliczności prawidłowo ocenił.
O zaangażowaniuS. S. (1)iD. K. (1)w maksymalne pogrążenie pokrzywdzonegoB. W. (1)zarównow środowisku zamieszkania jak i w świecie przestępczym, a nadto wobec organów ścigania świadczą również dołączone do sprawy niniejszejna wniosek obrońcy oskarżonegoS. S. (1)na etapie postępowania odwoławczego akta 1 Ds. 437/14/s prokuratury Rejonowej Lublin – Północ w Lublinie. W sprawie tejS. S. (1)w dniu21 lutego 2014 r. (k.2), zaśD. K. (1)w dniu 24 lutego 2014 r. (k.4-5) złożyli zawiadomienie o przestępstwie, żeB. W. (1)nakłaniałD. D. (2)do zabójstwaM. Ś.– jednego ze współoskarżonychw sprawie narkotykowej IV K 16/13 Sądu Okręgowego w Lublinie. Znamiennym jest, że to nie pokrzywdzonyM. Ś.złożył wnioseko ściganie lecz stróżami prawa są oskarżeni.
W toku rozprawy apelacyjnej zostały ujawnione również pisma oskarżonych, którzy przedstawiają, podobnie jak złożone apelacje, własną ocenę zeznań pokrzywdzonegoB. W. (1), która w kontekście omówionych okoliczności na uwzględnienie nie zasługuje. Podobnie nie zasługują na uwzględnienie podnoszone przez apelacje obrońcówD. K. (1)iŁ. S. (1)zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku. Przedstawiona przez Sąd I instancji ocena materiału dowodowego wbrew stanowisku apelacji odpowiada wymaganiomart. 7 kpk. Sąd mając bezpośredni kontakt ze świadkami przesłuchanymi w sprawie miał możliwość powzięcia przekonania o wiarygodności ich zeznańi stanowisko swoje wyczerpująco uzasadnił.
Oczywiście jak każde uzasadnienie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku mogłoby być bardziej wyczerpujące, lecz okoliczność ta nie daje podstaw do stwierdzenia, że sąd orzekł w sprawie z obraząart. 424 § 1pkt 1 i 2 kpk.
W przedstawionej ocenie materiału dowodowego Sąd Apelacyjny nie stwierdził błędów natury faktycznej i logicznej. Natomiast możliwość przeciwstawienia tej ocenie przez apelacje i oskarżonych odmiennej oceny materiału dowodowego nie świadczy o tym, że orzeczenie sądu zapadłow wyniku błędu w tychże ustaleniach.
Nadto w przeciwieństwie do stanowiska apelacji sąd prawidłowo również zakwalifikował udział oskarżonegoS.w dokonaniu przestępstwa z dnia 10 września 2011 r. Apelacja trafnie podnosi,że „współsprawstwo polega na wspólnym wykonaniu czynu zabronionego przez co najmniej dwie osoby pozostające w porozumieniu”, które może być zawarte nawet w trakcie realizacji czynu.
Z chwilą kiedy oskarżonyS.wsiadł do samochodu i zaczął nim kierować, zorientował się jakie intencje ma oskarżonyS.. Zaakceptował podobnie jakD. K. (1)czynności podejmowane przezS.i będąc kierowcą samochodu wywiózł pokrzywdzonego do lasu.W ten sposób wyczerpał dyspozycję przepisów, które legły u podstaw jego skazania.
Reasumując Sąd Apelacyjny uznał, że podniesione w apelacjach zarzuty obrazy prawa procesowego oraz błędu w ustaleniach faktycznych na uwzględnienie nie zasługują. Mimo negatywnej osobowości pokrzywdzonegoB. W. (1), wobec faktu, że jego zeznania znajdują potwierdzeniew materiale dowodowym sprawy, sąd meriti miał prawo dać im wiaręi prawidłowo uznał winę oskarżonych za udowodnioną.
Wymierzone wobec oskarżonych kary odpowiadają wymaganiomart. 53 § 1 i § 2 kk. Wprawdzie w dacie wyrokowania wobec upływu okresu warunkowego zawieszenia wykonania kary, mimo uprzednich skazań, oskarżeniS. S. (1)iD. K. (1), w rozumieniu prawa byli nie karani, lecz fakt ten nie ma istotnego wpływu na wymiar kary, bowiem wobec oskarżonych orzeczono kary w dolnym wymiarze ustawowego zagrożeniai brak jest podstaw do nadzwyczajnego złagodzenia tychże kar. Orzeczona wobec oskarżonegoŁ. S. (1)kara za przestępstwo zart. 244 kkw ocenie Sądu Apelacyjnego w przeciwieństwie do stanowiska apelacji, również nie może być uznana za niewspółmiernie surową. Ignorowanie orzeczeń sądu winno spotykać się z surową represją karną.
Uwzględniając całokształt omówionych okoliczności i podzielając stanowisko sądu I instancji oraz wobec nie stwierdzenia uchybień uwzględnionych z urzędu, Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku. Orzeczenie odnośnie aresztu międzyinstancyjnego uzasadniaart. 63 § 1 kk, natomiast odnośnie kosztów sądowych za postępowanie odwoławczeart. 624 § 1 kpk, bowiem oskarżeni mają do odbycia stosunkowo długie kary pozbawienia wolności i nie posiadają dochodów pozwalających na ich uiszczenie.