Sąd Okręgowy w Siedlcach
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 1298/13
Data wyroku: 2015-01-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Katarzyna Antoniak
Słowa kluczowe: Renta Z Tytułu Niezdolności Do Pracy
Podstawa prawna: art. 57 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt IV U 1298/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 stycznia 2015r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący

SSO Katarzyna Antoniak

Protokolant

stażysta Renata Olędzka

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015r. wS.
odwołaniaD. W.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.
z dnia 11 października 2013 r. Nr(...)
w sprawieD. W.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.
o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy
zmienia zaskarżoną decyzję i ustala prawoD. W.do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 sierpnia 2013r. do 31 grudnia 2017r.
Sygn. akt: IV U 1298/13UZASADNIENIE
Decyzją z(...). Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS., działając na podstawieart.57 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń SpołecznychodmówiłD. W.prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wskazując, że u wymienionej nie stwierdzono niezdolności do pracy.
Odwołanie od w/w decyzji złożyłaD. W.wnosząc o jej zmianę i ustalenie jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu stanowiska wskazała, że choruje na szereg schorzeń, wśród nich neurologiczne, ortopedyczne, alergologiczne, endokrynologiczne, ginekologiczne. Ponadto od 1997r. pozostaje pod opieką psychiatryczną, gdyż złe samopoczucie fizyczne, bóle i rozdrażnienie odbierają jej chęć do życia. Z uwagi na stan zdrowia nie jest w stanie podjąć żadnej pracy, dlatego decyzja organu rentowego powinna być zmieniona (odwołanie k.2).
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, wskazując że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie orzeczenia Komisji Lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 1 października 2010r., która nie stwierdziła u ubezpieczonej niezdolności do pracy, a odwołanie nie wnosi do sprawy żadnych nowych dowodów faktycznych lub prawnych, które uzasadniałyby zmianę tej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.3-4).
Sąd ustalił, co następuje:
UbezpieczonaD. W.do 31 lipca 2013r. uprawniona była do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (decyzja z 21 sierpnia 2012r. o ustaleniu prawa do renty na okres do 31 lipca 2013r. k.349 akt rentowych). W dniu 5 lipca 2013r. ubezpieczona wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.z wnioskiem o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres (wniosek k.351 akt rentowych). Rozpoznając wniosek organ rentowy skierował ubezpieczoną na badanie przez Lekarza Orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z 16 sierpnia 2013r. ustalił, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy (orzeczenie Lekarza Orzecznika z 16 sierpnia 2013r. k.353 akt rentowych).
Na skutek sprzeciwu ubezpieczonej od powyższego orzeczenia Lekarza Orzecznika ubezpieczona skierowana została na badanie przez Komisję Lekarską ZUS, która w orzeczeniu z 1 października 2013r. ustaliła, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy (sprzeciw ubezpieczonej od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS k.354 i orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z 1 października 2013r. k.357 akt rentowych). Na podstawie powyższego orzeczenia, zaskarżoną decyzją z 11 października 2013r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.odmówił ubezpieczonej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres (decyzja z 11 października 2013r. k.360 akt rentowych).
Ubezpieczona ma(...). Ma wykształcenie zawodowe – obuwnik. Po ukończeniu szkoły zawodowej pracowała jako szwaczka (zaświadczenieZespołu Szkół (...)wM.z 9 listopada 1993r. k.7 i zaświadczenie o zatrudnieniu k.9 akt rentowych). Od 18 stycznia 1995r. ubezpieczona była uprawniona do renty inwalidzkiej trzeciej grupy (decyzja k.39 akt rentowych), a następnie do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Rentę te pobierała do 31 lipca 2013r.
Ubezpieczona cierpi na padaczkę od 1993r., a ponadto na zespół bólowo-korzeniowy L-S w remisji objawów korzeniowych, w 2009r. i 2010r. przeszła leczenie operacyjne przepukliny tarczy międzykręgowej L4-L5, L5-S1. Ponadto od 2012r. występuje u niej nawracający obrzękQ.. Schorzenia te w aktualnym stanie zaawansowania nie powodują u ubezpieczonej niezdolności do pracy (opinia biegłych z zakresu neurologii, ortopedii, chorób płuc i chorób wewnętrznych k.9-11 akt sprawy).
Ubezpieczona cierpi ponadto na organiczne zaburzenia afektywne, które powodują, że jest ona nadal ,tj. od 1 sierpnia 2013r. częściowo niezdolna do pracy, przy czym przewidywany okres trwania tej niezdolności to 31 grudnia 2017r. W obrazie psychopatologicznym ubezpieczonej dominuje wzmożone napięcie psychiczne, lęk, drażliwość, zniechęcenie, osłabiona aktywność. Analiza historii choroby ubezpieczonej pokazuje, że nie występują u niej dłuższe okresy poprawy stanu psychicznego. Od 2012r. jest ona dotknięta dodatkową patologią w postaci nawracających obrzękówQ.(m.in. obrzęki krtani, języka), z powodu których wielokrotnie trafiała do oddziału ratunkowego. Schorzenie to wymaga przyjmowania leków przeciwalergicznych i okresowo sterydów i powoduje u ubezpieczonej nasilenie objawów lękowych i depresyjnych. Wystąpienie obrzękuQ.zwykle wywołuje u chorego lęk. Badanie psychologiczne wykonane w dniu 11 czerwca 2014r. wykazało u ubezpieczonej symptomy organicznego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. Wykładnikami takiego uszkodzenia są zaburzenia poznawcze i padaczka, która z kolei związana jest z przebytym przez ubezpieczoną w 1993r. zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych. W porównaniu do stanu sprzed 31 lipca 2013r. (data końcowa poprzednio ustalonego prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy) stan zdrowia ubezpieczonej nie uległ poprawie (opinia biegłych psychiatry i psychologa k.19-21 i 23 akt sprawy).
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie ubezpieczonejD. W.podlegało uwzględnieniu.
Zgodnie zart.57 ust. 1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U. z 2009r., Nr 153, poz.1227 ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, a niezdolność do pracy powstała w czasie zatrudnienia, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania zatrudnienia, przy czym ostatniego wymogu nie stosuje do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy. W myśl art.12 ust.1, 2 i 3 ustawy niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Rozstrzygnięcie o zasadności odwołania ubezpieczonej od decyzji organu rentowego odmawiającej jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wymagało ustalenia, czy u ubezpieczonej w dalszym istnieje niezdolność do pracy i jakiego stopnia. W tym celu Sąd zasięgnął opinii specjalistów z zakresu medycyny. Ze sporządzonej na tę okoliczność opinii zespołu biegłych z zakresu neurologii, ortopedii, chorób płuc i chorób wewnętrznych wynika, że ubezpieczona cierpi na schorzenia neurologiczne i ortopedyczne oraz schorzenie alergologiczne w postaci obrzękuQ., ale aktualny stan zaawansowania tych schorzeń nie powoduje u ubezpieczonej niezdolności do pracy. Dalszą częściową niezdolność ubezpieczonej do pracy powoduje natomiast rozpoznane u ubezpieczonej schorzenie psychiczne w postaci organicznych zaburzeń afektywnych. Do ustaleń takich doszli biegli z zakresu psychiatrii i psychologii, którzy w złożonej opinii wskazali, że w obrazie psychopatologicznym ubezpieczonej dominuje wzmożone napięcie psychiczne, lęk, drażliwość, zniechęcenie, osłabiona aktywność, przy czym od 2012r. dodatkowym czynnikiem powodującym lęk są nawracające obrzękiQ.. Badanie psychologiczne ubezpieczonej wykazuje u niej symptomy organicznego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego m.in. w postaci zaburzeń poznawczych. W ocenie biegłych od czasu ustalenia poprzedniego prawa do renty stan zdrowia psychicznego ubezpieczonej nie uległ poprawie, a przewidywany okres trwania dalszej częściowej niezdolności do pracy to 31 grudnia 2017r. (opinia k.19-21 i 23 akt sprawy). Analizując powyższa opinię biegłych Sąd doszedł do przekonania, że stanowi ona wiarygodny dowód w sprawie, gdyż wydana została przez specjalistów z zakresu schorzeń występujących u ubezpieczonej, a ponadto poprzedzona była analizą dokumentacji medycznej ubezpieczonej i jej badaniem. Opinia jest spójna i właściwie uzasadniona. Sąd nie przychylił się do wniosku organu rentowego o dopuszczenie dowodu z opinii innych biegłych psychiatry i psychologa, gdyż zastrzeżenia do opinii wydanej przez dotychczasowych biegłych – zgłoszone przez organ rentowy w piśmie z 9 grudnia 2014r. na k.33 akt sprawy – stanowią w ocenie Sądu polemikę z prawidłowymi ustaleniami opinii wynikającą z odmiennej oceny przez organ rentowy stanu zdrowia ubezpieczonej.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawieart.477.14§2 kpczmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji wyroku.