Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 787/14
Data wyroku: 2014-12-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Kamiński –, Marek Wasiluk, Wiesław Oksiuta
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 278 §1 kk w zw z art 64§1 kk, art 279 §1 kk w zw z art 64§1 kk, art 244 kk, art 178a§4 kk

Sygn. akt VIII Ka 787/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 grudnia 2014 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący- Sędzia SO Krzysztof Kamiński – spr.
Sędziowie: SO Wiesław Oksiuta
SO Marek Wasiluk
Protokolant Teresa Lasota
w obecności prokuratora Elżbiety Korwell, po rozpoznaniu w dniu 19.12.2014 r. sprawyD. K.oskarżonego o czyny zart. 244 k.k.,art. 278§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.,art. 279§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.,art. 178a§4 k.k.na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego oraz jego obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim z dnia 25 lipca 2014 r. (sygn. akt II K 514/13):
I. Wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne.
II. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. M.kwotę 516,60-zł (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem kosztów obrony z urzędu za postępowanie odwoławcze, w tym 96,60-zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem podatku VAT.
III. Zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i obciąża nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

1
D. K.został oskarżony o to, że

1
w nocy 25 – 26 kwietnia 2013 roku w rejonie miejscowościI., powiat(...),P.(...)–G., powiat(...),I., powiat(...), na drodze publicznej, kierował samochodem osobowym markiO. (...), czym nie zastosował się do orzeczonego na mocy wyroku przez Sąd Rejonowy w Przysusze w sprawie o sygn. II K 543/09 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat, tj. o czyn zart. 244 k.k.

2
w nocy 25 – 26 kwietnia 2013 roku wP.(...)powiat(...), działając wspólnie i w porozumieniu wK. K. (1)z terenuposesji numer (...)dokonał zaboru w celu przywłaszczenia niezabezpieczonego skuteramarki K. (...)nr rej. (...)nr(...)(...)o wartości 2.750 zł, czym działał na szkodęJ. B., przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn zart. 278§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.

3
w nocy 15 maja 2013 roku w godz. 22.30 – 24.00 wB.dokonał kradzieży z włamaniem do samochodu osobowego markiV. (...)nr rej. (...)wartości 7.000 złotych, z parkingu niestrzeżonego przyul. (...)w ten sposób, że korzystając z nieuwagi pokrzywdzonego, bez jego wiedzy i zgody, zabrał z mieszkania pozostawione bez opieki kluczyki do samochodu, a następnie po otwarciu nimi auta zabrał je w celu przywłaszczenia wraz ze znajdującymi się w bagażniku auta narzędziami o łącznej wartości około 5.000 zł w postaci: zaciskarki do rur, szlifierki kątowej markiM., wiertarki marki(...), kompletu wierteł w rozmiarach od 6 do 32, wiertarkiM., 3 sztuk skrzynek z różnymi narzędziami, wyrzynarki, młota udarowego marki(...)oraz nawigacji samochodowej, czym spowodował straty w łącznej wysokości około 12.000 złotych na szkodęJ. M. (1), przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn zart. 279§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.

4
w nocy 15 maja 2013 roku około godz. 22.30 – 24.00 wB., będąc uprzednio prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, kierował samochodem osobowym markiV. (...)nr rej. (...)będąc w stanie nietrzeźwości, zawartość alkoholu przekraczała 0,5‰ we krwi, przy czym czynu tego dopuścił się w okresie obwiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat orzeczonego na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Przysusze w sprawie o sygnaturze II K 543/09, tj. o czyn zart. 178a§4 k.k.

5
w dniu 17 maja 2013 roku na trasieB.–W., drodze publicznej, kierował samochodem osobowym markiV. (...)nr rej. (...), czym nie zastosował się do orzeczonego na mocy wyroku przez Sąd Rejonowy w Przysusze w sprawie o sygn. II K 543/09 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat, tj. o czyn zart. 244 k.k.

6
w dniu 18 maja 2013 roku na trasieW.–B.-P., drogach publicznych, kierował samochodem osobowym markiV. (...)nr rej. (...), czym nie zastosował się do orzeczonego na mocy wyroku przez Sąd Rejonowy w Przysusze w sprawie o sygn. II K 543/09 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat, tj. o czyn zart. 244 k.k.

7
w dniu 19 maja 2013 roku wB.i okolicach, na drodze publicznej, kierował samochodem osobowym markiV. (...)nr rej. (...), czym nie zastosował się do orzeczonego na mocy wyroku przez Sąd Rejonowy w Przysusze w sprawie o sygn. II K 543/09 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat, tj. o czyn zart. 244 k.k.

8
w dniu 20 maja 2013 roku na trasieB.–P., drodze publicznej, kierował samochodem osobowym markiV. (...)nr rej. (...), czym nie zastosował się do orzeczonego na mocy wyroku przez Sąd Rejonowy w Przysusze w sprawie o sygn. II K 543/09 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat, tj. o czyn zart. 244 k.k.

9
w dniu 21 maja 2013 roku na trasieB.–C.–O.–T.–S., drodze publicznej, kierował samochodem osobowym markiV. (...)nr rej. (...), czym nie zastosował się do orzeczonego na mocy wyroku przez Sąd Rejonowy w Przysusze w sprawie o sygn. II K 543/09 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat, tj. o czyn zart. 244 k.k.

10
w dniu 22 maja 2013 roku na trasieS.–O.–S., drodze publicznej, kierował samochodem osobowym markiV. (...)nr rej. (...), czym nie zastosował się do orzeczonego na mocy wyroku przez Sąd Rejonowy w Przysusze w sprawie o sygn. II K 543/09 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat, tj. o czyn zart. 244 k.k.

2
K. K. (2)został oskarżony o to, że:

11
w nocy 25 – 26 kwietnia 2013 roku wP.(...)powiat(...), działając wspólnie i w porozumieniu zD. K.z terenuposesji numer (...)dokonał zaboru w celu przywłaszczenia niezabezpieczonego skuteramarki K. (...)nr rej. (...)nr(...)(...)o wartości 2.750 złotych, czym działał na szkodęJ. B., tj. o czyn zart. 278§1 k.k.

3
J. M. (2)został oskarżony o to, że:

12
w okresie od 26 kwietnia 2013 roku do dnia 23 maja 2013 roku w miejscowościG., rejonu(...), naposesji numer (...)przyjął odK. K. (1)iD. K., a następnie pomagał w ukryciu skutermarki K. (...)nr rej. (...)nr(...)(...)o wartości 2.750 złotych wiedząc, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym działał na szkodęJ. B., przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo podobne, tj. o czyn zart. 291§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.

4
G. K. (1)została oskarżona o to, że

13
w okresie od 26 kwietnia 2013 roku do 23 maja 2013 roku w miejscowościG., rejonu(...), naposesji numer (...)przyjęła odK. K. (1)iD. K., a następnie pomagała w ukryciu skuteramarki K. (...)nr rej. (...)nr(...)(...)o wartości 2.750 złotych, o którym na podstawie towarzyszących okoliczności powinna i mogła przypuszczać, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego, czym działała na szkodęJ. B., tj. o czyn zart. 292§1 k.k.

Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim wyrokiem z dnia 25 lipca 2014 r. w sprawie o sygn. akt II K 514/13:
I. oskarżonegoD. K.uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów z tym, że w zakresie czynu z punktu 3 ustalił, iż wartość zabranych narzędzi wynosiła 4.750 zł, a łączna wartość strat wyrządzonych tym czynem wynosiła 11.750 zł i za:
a) czyny opisane wpunktach 1, 5, 6, 7, 8, 9 i 10na mocyart. 244 k.k.skazał go za każdy z tych czynów, przyjmując zaś, że stanowią one ciąg przestępstw, na mocyart. 244 k.k.w zw. zart. 91§1 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,
b) czyn opisany wpunkcie 2na mocyart. 278§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.skazał go, a na mocyart. 278§1 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,
c) czyn opisany wpunkcie 3na mocyart. 279§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.skazał go, a na mocyart. 279§1 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,
d) czyn opisany wpunkcie 4na mocyart. 178a§4 k.k.skazał go na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności.
II. Na mocyart. 85 k.k.,art. 86§1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoD. K.karę łączną 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.
III. OskarżonegoK. K. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na mocyart. 278§1 k.k.skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności.
IV. oskarżonegoJ. M. (2)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na mocyart. 291§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.skazał go, a na mocyart. 291§1 k.k.wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności.
V. OskarżonąG. K. (1)uznał za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to na mocyart. 292§1 k.k.skazał ją na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
VI. Na mocyart. 69§1 i 2 k.k.,art. 70§1 pkt 1 k.k.,art. 73§1 k.k.wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonymK. K. (1)iJ. M. (3)na okresy próby wynoszące po 4 (cztery) lata, aG. K. (1)na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata i oddał oskarżonych w okresach próby pod dozór kuratora.
VII. Na mocyart. 42§2 k.k.orzekł wobec oskarżonegoD. K.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat.
VIII. Na mocyart. 63§1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuD. K.okres zatrzymania w sprawie w dniach 23 i 24 maja 2013 r. (dwa dni) oraz okres tymczasowego aresztowania od dnia 18 listopada 2013 r. do dnia 23 stycznia 2014 r. przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.
IX. Zasądził od oskarżonychK. K. (1)iJ. M. (2)na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 180 złotych tytułem opłat i obciążył ich pozostałymi kosztami sądowymi w częściach ich dotyczących.
X. Zwolnił oskarżonychD. K.iG. K. (1)w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.
Powyższy wyrok, wobec jego niezaskarżenia, uprawomocnił się w stosunku do oskarżonychK. K. (1),J. M. (2)iG. K. (2).
Wyrok ten został natomiast zaskarżony przez oskarżonegoD. K.i jego obrońcę.
Obrońca oskarżonegoD. K.na zasadzieart. 444 k.p.k.zaskarżył powyższy wyrok w całości i na zasadzieart. 427§2 i 438 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:
l. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść, a polegający na stwierdzeniu, że oskarżony dopuścił się czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia mimo poważnych wątpliwości w tym względzie wynikających z zeznań wszystkich świadków, nie wyłączając zeznań samego pokrzywdzonego,
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść i wyrażający się w stwierdzeniu, że przypisany oskarżonemu czyn w pkt 3 aktu oskarżenia miał charakter kradzieży z włamaniem określanej przepisemart. 279§1 k.k.z uwagi otwarcie samochodu kluczem wcześniej zabranym, Podczas gdy prawidłowo oceniony materiał dowodowy mógłby tylko doprowadzić do wniosku, iż działanie oskarżonego zawiera cechy kradzieży określonej treściąart. 278§1 k.k.,
3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść przez ustalenie, że oskarżonyD. K.dokonał zaboru w celu przywłaszczenia skuteramarki K. (...)podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego sprawia, iż fakt dopuszczenia się przez oskarżonego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia powyższego czynu budzi poważne wątpliwości w tym względzie wynikające ze stanowiska samego oskarżonego,
4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający istotny wpływ na jego treść, a polegający na stwierdzeniu, że oskarżonyD. K.dopuścił się czynu zarzucanego w pkt 4 aktu oskarżenia prowadząc pojazd będąc w stanie nietrzeźwości, mimo poważnych wątpliwości w tym względzie z powodu braku dowodów w tym względzie,
5. rażącą niewspółmierność /surowość/ wymierzonej kary łącznej, wynikającą z zastosowania zasad zbliżonych do zasady asperacji poszczególnych kar zamiast korzystniejszej zasady absorpcji,
6. rażącą niesprawiedliwość, która polega na wymierzeniu oskarżonemu kary pozbawienia wolności bez jej warunkowego zawieszenia.
Na zasadzieart. 427§1 i 437§2 k.p.k.wniósł:
1. o uchylenie wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej wymierzonej oskarżonemuD. K.,
2. o zmianę wyroku w zaskarżonej części i orzeczenie co do istoty sprawy oraz wymierzenie oskarżonemu stosownej znacznie łagodniejszej kary pozbawienia wolności oraz warunkowe zawieszenie jej wykonania,
3.o wymierzenie oskarżonemu nowej kary łącznej na podstawie kar orzeczonych w stosunku do niego za czyny opisane w akcie oskarżenia na zasadzie pełnej absorpcji jednej kary przez drugą.
Również oskarżonyD. K.skarżąc powyższy wyrok nie zgodził się z rozstrzygnięciem Sądu I instancji. Kwestionując ustalenia faktyczne wskazał, że przyznał się do zarzuconego czynu bowiem został wprowadzony w błąd w postępowaniu przygotowawczym. Nie zgodził się z opinią biegłego stwierdzającą w jego krwi stężenie alkoholu w wysokości 2,7 promila wskazując, że alkohol pił wieczorem, a do samochodu wsiadł drugiego dnia nad ranem, kiedy wytrzeźwiał. Nie zgodził się również z postawionym mu zarzutem kradzieży z włamaniem wskazując, że pokrzywdzony pożyczył mu auto.
Jednocześnie zwrócił się o przesłuchanie pokrzywdzonegoJ. M. (1)na rozprawie apelacyjnej.
W przedmiocie powyższego wniosku dowodowego Sąd Okręgowy rozstrzygnął na rozprawie apelacyjnej w dniu 19 grudnia 2014 r. (k. 696v).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Obie apelacje są oczywiście bezzasadne i nie zasługują na uwzględnienie.
Z uwagi na tożsamość zarzutów podnoszonych w środkach odwoławczych zasadnym i celowym jest łączne ustosunkowanie się do nich, z uwzględnieniem odrębności wyeksponowanych w poszczególnych skargach apelacyjnych.
Wbrew wywodom apelujących Sąd I instancji poddał logicznej analizie wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. Wnioski ocenne wyprowadził z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego (art. 410 k.p.k.), zgodnie z zasadą bezstronności (art. 4 k.p.k.). Tym samym nie wykraczają one poza granice ocen zakreślonych dyspozycjąart. 7 k.p.k.i jako takie nie wzbudzały wątpliwości Sądu Okręgowego.
Przede wszystkim bezzasadne w stopniu oczywistym są zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku zawarte w apelacji obrońcy oskarżonego. Podkreślić należy, że zarzut, o którym mowa wart. 438 pkt 3 k.p.k., nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia lecz musi zmierzać do wykazania, jakich konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w ocenie materiału dowodowego. Skoro obrońca oskarżonego nie przytoczył – poza ogólnikowymi stwierdzeniami – żadnych argumentów, które mogłyby podważyć ustalenia Sądu I instancji, stwierdzić jedynie należy, że sądowa ocena dowodów nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowodów) lub logicznej (błędów rozumowania i wnioskowania) oraz nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. Tym samym pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.
Zważywszy, że okoliczności podnoszone w omawianej apelacji (podobnie, jak apelacji oskarżonego) były już przedmiotem rozważań i oceny przez Sąd I instancji, zbędnym jest odnoszenie się w szerszym zakresie do zarzutów i argumentów na ich poparcie. W tym miejscu podkreślić jedynie należy, że ustalenia faktyczne wynikają w sposób oczywisty ze wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym wyjaśnieńD. K.(wielokrotnie, w tym m.in. podczas rozprawy przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów). Odnosząc się do skonkretyzowanych zarzutów zawartych w obu apelacjach stwierdzić jedynie należy, że:
Po pierwsze, odnośnie czynu z pkt. 2 części wstępnej zaskarżonego wyroku Sąd I instancji oparł ustalenia faktyczne na spójnych i konsekwentnych wyjaśnieniach współsprawcyK. K. (1), z którym korespondują wyjaśnienia oskarżonegoD. K.. Wprawdzie obaj oskarżeni przedstawili okoliczności kradzieży nieco odmiennie (obaj twierdzili, że pomysł dokonania wyszedł od kolegi oraz, że to kolega przyciągnął skuter do samochodu, którym poruszali się). Tym niemniej z ich wyjaśnień wynika jednoznacznie, że zamiar dokonania kradzieży został zaakceptowany przez drugiego z nich i wspólnie zrealizowany w ramach podziału ról.
Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym do przyjęcia współsprawstwa nie jest konieczne, aby każdy ze współdziałających realizował własnoręcznie wszystkie znamiona czasownikowe czynu. Wystarczy, że występuje on w ramach uzgodnionego podziału ról, ułatwiając co najmniej bezpośredniemu sprawcy wykonanie wspólnie zamierzonego celu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 1978 r., I KR 120/78, OSNKW 1978, nr 10, poz. 110).
Po drugie, wyjaśnienia oskarżonego w części dotyczącej kradzieży z włamaniem w nocy 15 maja 2013 r. do samochoduV. (...)znalazły pełne oparcie w zeznaniachJ. M. (1). Pokrzywdzony konsekwentnie twierdził, że oskarżony dokonał zaboru w/w pojazdu wbrew jego wiedzy i woli.
Na marginesie, gdyby było inaczej, z całą pewnością nie zawiadamiałby organów ścigania o popełnieniu przestępstwa.
Dodać należy, ze oskarżony jeżdżącV. (...)przez tydzień, tj. do dnia 22 maja 2013 r. (do czasu uszkodzenia misy olejowej) rozporządzał przedmiotami znajdującymi się w samochodzie jak właściciel (m.in. już 17 maja 2013 r. zawiózł doS. Ł.znajdujące się w bagażniku narzędzia, a 20 maja 2013 r. sprzedał w komisie wB.nawigację).
Bezzasadny jest zarzut obrońcy oskarżonego,notabenenie poparty jakąkolwiek argumentacją, iż zachowanieD. K.w zakresie omawianego czynu należy oceniać w kategoriachart. 278§1 k.k.Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym otwarcie drzwi pojazdu skradzionym wcześniej kluczem jest jedną z postaci czynności wykonawczej, o których mowa wart. 279§1 k.k.
Należy podkreślić, że w doktrynie od dawna ugruntowany jest pogląd i jednoznacznie przyjmuje się, że „włamanie” oznacza zachowanie polegające na usunięciu przeszkody, stanowiącej zabezpieczenie danego przedmiotu, przy czym wskazuje się, iż nie musi ono polegać na stosowaniu siły fizycznej, oraz eksponuje cel, dla jakiego ustanowiona została przełamana przez zachowanie sprawcy bariera. Istota włamania sprowadza się nie tyle do fizycznego uszkodzenia lub zniszczenia przeszkody chroniącej dostępu do rzeczy, lecz polega na zachowaniu, którego podstawową cechą jest nieposzanowanie wyrażonej przez dysponenta rzeczy woli zabezpieczenia jej przed innymi osobami (Andrzej Zoll /red./, Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wyd. II, Zakamycze - Małgorzata Dąbrowska-Kardas, Piotr Kardas Komentarz do art. 279 Kodeksu karnego, t. 13, podobnie Jerzy Bafia (w.) Kodeks Karny, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze 1987, t. 30, s. 281, Witold Świda Prawo Karne Warszawa 1978, Państwowe Wydawnictwo Naukowe s. 576).
Z powyższym stanowiskiem koresponduje pogląd judykatury, zgodnie z którym należy traktować jako kradzież z włamaniem zachowanie polegające na otwarciu drzwi oryginalnym kluczem wbrew woli osoby uprawnionej do dysponowania pomieszczeniem z zamiarem dokonania w ten sposób kradzieży (por. uchwała Sądu Najwyższego z 18 lutego 1972 r., VI KZP 74/71, OSNKW 1972/5/78, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 25 października 2005 r., II AKa 269/05 OSA 2007/6/27; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 1 marca 2013 r., II AKa 39/13, LEX nr 1294878).
Po trzecie,D. K.kwestionując opinię biegłego z zakresu medycyny sądowej (w części dotyczącej czynu z pkt. 4 części wstępnej zaskarżonego wyroku) zdaje się nie dostrzegać tego, że określone w niej stężenie alkoholu we krwi (od 2,20 do 2,70 promila) dotyczy godzin wieczornych w dniu 15 maja 2013 r. (około godziny 22:30 -24:00). W tym bowiem czasie, jak przyjął Sąd I instancji, oskarżony kierował w/w pojazdem.
Na marginesie, stanowisko Sądu I instancji w zakresie omawianego zarzutu budzi pewne wątpliwości, zważywszy że oskarżony został uznany za winnego tego, iż w czasie zdarzenia kierował samochodemV. (...)mając we krwi ponad 0,5 promila alkoholu. Ustalenie takie, choć niezrozumiałe, jest – w świetle opinii biegłego – korzystne dla oskarżonego. Nie może więc zostać – z racji kierunku obu apelacji – zweryfikowane (zgodnie z opinią biegłego) na etapie postępowania odwoławczego.
Po czwarte, okoliczności popełnienia przezD. K.czynów zart. 244 k.k., czego oskarżony nie kwestionuje w apelacji, potwierdzili m.in.R. N.,A. W.iT. C..
Oczywiście bezzasadny jest zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego kary zawarty w apelacji obrońcy oskarżonego poprzez wymierzenie kary łącznej pozbawienia wolności na zasadzie asperacji, zamiast absorpcji (na marginesie, kary jednostkowe pozbawienia wolności orzeczone zostały w dolnych granicach ustawowego zagrożenia).
Wskazać należy, że obowiązujące przepisy prawne, nie wprowadzają automatyzmu w kształtowaniu kary łącznej wyznaczając jedynie granice w jakich kara łączna może być orzeczona. Przy wymierzaniu kary łącznej zastosowanie zasady pełnej absorpcji (rozwiązania najkorzystniejszego dla skazanego) nie jest jednak ani obowiązkiem sądu orzekającego, ani punktem wyjścia przy ocenie jej wymiaru, a wręcz przeciwnie jest rozwiązaniem skrajnym, stosowanym wyjątkowo. Przy tym popełnienie wielu przestępstw powinno raczej skłaniać do odstępstwa od absorpcji kar, niż za nią przemawiać. Wymiar kary łącznej nie może bowiem stanowić swoistej „premii” dla skazanego płynącej jedynie z faktu popełnienia większej liczby przestępstw(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 19 października 2007 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 183/07, KZS 2007/11/19).
Orzekając karę łączną sądy winny brać pod uwagę ogólne dyrektywy jej wymiaru, określone wart. 53 k.k., przy uwzględnieniu prewencyjnego jej oddziaływania, ale także związek przedmiotowo-podmiotowy pomiędzy przestępczymi zachowaniami.
OskarżonyD. K.dopuścił się przestępstw zart. 278§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.,art. 279§1 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.,art. 178a§4 k.k.i jednego ciągu przestępstw zart. 244 k.k., na który złożyło się aż 7 działań jednostkowych. O ile między w/w czynami istnieje pewna więź czasowa (zostały one popełnione w okresie od 25/26 kwietnia 2013 r. do 22 maja 2013 r.), o tyle jego przestępczym zachowaniom przyświecała odmienna motywacja i skierowane były przeciwko różnym dobrom chronionym prawem (mieniu, bezpieczeństwu w komunikacji i wymiarowi sprawiedliwości). Jak nadto słusznie zauważył Sąd I instancji, żadne z przestępstw nie dominuje nad pozostałymi na tyle, aby kary za pozostałe mogłyby być całkowicie pominięte przy wymierzaniu kary łącznej.
Wskazane wyżej okoliczności przekonują, iż orzeczona przez Sąd I instancji na zasadzie asperacji kara łączna 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności (bliżej zasadzie kumulacji – 3 lata i 10 miesięcy, niż absorpcji – 1 roku) mieści się w granicach sądowego uznania i żadną miarą nie można jej traktować jako rażąco niewspółmiernej (art. 438 pkt 4 k.p.k.). Skoro tak, to bezzasadny w stopniu oczywistym jest pogląd obrońcy oskarżonego, że orzeczona wobecD. K.kara czyni wyrok „rażąco niesprawiedliwym” w rozumieniuart. 440 k.p.k.
Nie stwierdzając innych uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, należało orzec, jak w pkt. I sentencji niniejszego wyroku.
O kosztach obrony z urzędu za postępowanie odwoławcze orzeczono na mocy§14 ust. 2 pkt 4w zw. z§2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).
Na mocyart. 624§1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.należało zwolnić oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze gdyż uiszczenie ich – z uwagi na sytuację materialną oraz pobyt w zakładzie karnym – byłoby dla niego zbyt uciążliwe.