Sąd Okręgowy w Kielcach
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V Ua 40/14
Data wyroku: 2014-04-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Stępień
Słowa kluczowe: Ubezpieczenia Społeczne
Podstawa prawna: art.3 w zw. z art.4 ustawy z dnia 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej przez zatrudnienie osób niepełnosprawnych ( tj.Dz.U. z 2011 roku, Nr 127, poz. 721 ze zm.)

Sygn. akt V Ua 40/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 kwietnia 2014 r.
Sąd Okręgowy w Kielcach
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Grzegorz Detka

SSO Iwona Michalak (spr.)
SSR del. Paweł Stępień

Protokolant:

st.sekr.sądowy Barbara Madej

po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2014 r. w Kielcach
na rozprawie
sprawyM. J.
przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi d/s Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie(...)
o ustalenie stopnia niepełnosprawności
na skutek apelacjiM. J.
od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt IV U 331/13

oddala apelację.

Sygn. akt V Ua 40/14

UZASADNIENIE
Orzeczeniem z dnia 17 października 2012 roku Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wK.zaliczyłM.J.do lekkiego stopnia niepełnosprawności na okres do 31 października 2015 roku.
Orzeczeniem z dnia 7 lutego 2013 roku Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie(...)po rozpatrzeniu odwołaniaM. J.utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.
Wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 roku Sąd Rejonowy w Kielcach oddalił odwołanieM. J.od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie(...)z dnia 7 lutego 2013 roku.
W postępowaniu sądowym Sąd Rejonowy dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy specjalistów neurologa, reumatologa, psychiatry i ortopedy na okoliczność ustalenia czyM. J.kwalifikuje się do wyższego niż lekki stopnia niepełnosprawności. Biegli na podstawie akt sprawy, dokumentacji lekarskiej oraz badania odwołującej się stwierdzili u niej chorobę zwyrodnieniowo- dyskopatyczną kręgosłupa, zmiany zwyrodnieniowe wielostawowe, ostrogi piętowe, bóle i drętwienie kończyn, zawroty głowy, zaburzenia depresyjne o nieznacznym stopniu. Zdaniem biegłychM. J.nie kwalifikuje się do wyższego niż lekki stopnia niepełnosprawności.
W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy doszedł do przekonania, że odwołanie nie jest zasadne. Powołał się przy tym na dyspozycjęart. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych(t.j. Dz. U. z 2008 roku Nr 14 poz. 92 ze zm.), określającego stopnie niepełnosprawności. Sąd Rejonowy podniósł, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, a w szczególności dowód z opinii biegłych lekarzy specjalistów prowadzi do wniosku, że schorzenia występujące uM. J.oraz ich obecny stopień zaawansowania, nie uzasadniają zaliczenia jej do wyższego niż lekki stopnia niepełnosprawności. Stopień nasilenia ograniczenia funkcji ruchu na tle zmian zwyrodnieniowych pozwala ubezpieczonej na pełnienie ról społecznych w pozycji siedzącej z krótkotrwałym poruszaniem się. Jest ona jednocześnie zdolna do samoobsługi oraz samodzielnej egzystencji i nie wymaga wsparcia innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych i pełnieniu ról społecznych.
Sąd Rejonowy podzielił w całości wnioski zawarte w opinii biegłych, uznając je za rzetelne, logiczne i nie zawierające wewnętrznych sprzeczności, sporządzone w oparciu o analizę dokumentacji medycznej i badanie ambulatoryjne ubezpieczonej.

Apelację od powyższego wyroku złożyłaM. J.wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy i zaliczenie jej do wyższego stopnia niepełnosprawności. Podniosła, że nie zgadza się z opinią biegłych, zaś wyrok jest dla niej krzywdzący, gdyż jej stan zdrowia pogarsza się.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest niezasadna.
Art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych(t. j. Dz.U z 2011, nr 127, poz. 721 ze zm. ) wyróżnia trzy stopnie niepełnosprawności : znaczny, umiarkowany i lekki.
Definicje wskazanych stopni niepełnosprawności określone zostały w art. 4 ust. 1-3. ustawy. Stosownie do tej regulacji do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji (ust.1). Do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych ( ust.2). Z kolei do do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mającą ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne ( ust.3).
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy stan zdrowiaM. J.uzasadnia zaliczenie jej do wyższego aniżeli lekki stopnia niepełnosprawności.
Według Sądu Okręgowego, ustalenia Sądu Rejonowego w zakresie zaistniałego stanu faktycznego są prawidłowe. Sąd Rejonowy właściwie przeprowadził postępowanie dowodowe, ocenił wiarygodność i moc dowodów zgodnie ze wskazaniami dyspozycjiart. 233 §1 k.p.c, dokonując następnie trafnej wykładni przepisówart. 3w zw. z art. 4 wymienionej ustawy znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie.
Sąd Okręgowy w pełni podzielił przedstawione przez Sąd pierwszej instancji stanowisko, że w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w toku sprawy – a zwłaszcza wobec wniosków zawartych w opinii biegłych lekarzy specjalistów z zakresu neurologii, reumatologii, ortopedii i psychiatrii – brak jest podstaw do uznaniaM. J.za osobę niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Do ustalenia umiarkowanego stopnia niepełnosprawności nie jest bowiem wystarczające występowanie u ubezpieczonej schorzeń, na które cierpi. Zgodnie z normąart. 4 ust.2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnychumiarkowany stopień niepełnosprawności stwierdza się u osoby z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. Z opinii biegłych jednoznacznie wynika, że stopień nasilenia ograniczenia funkcji ruchu na tle zmian zwyrodnieniowych pozwalaM. J.na pełnienie ról społecznych w pozycji siedzącej z krótkotrwałym poruszaniem się i przebywaniem w pozycji siedzącej. Jest ona jednocześnie zdolna do samoobsługi oraz samodzielnej egzystencji i nie wymaga wsparcia innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych i pełnieniu ról społecznych.
Sąd Okręgowy analizując materiał dowodowy, w szczególności opinię biegłych uznał, że wynika z niej jednoznacznie, żeM. J.nie spełnia przesłanek do uznania jej za osobę o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Biegli podkreślili, że stwierdzone schorzenia w obecnym stanie nie kwalifikują ubezpieczonej do wyższego niż lekki stopnia niepełnosprawności.
Brak zatem było podstaw do przyjęcia, że uM. J.występuje umiarkowany stopień niepełnosprawności zdefiniowany w art. 4 ust. 2 powołanej wyżej ustawy.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy - na podstawieart. 385 k.p.c.- orzekł, jak w sentencji wyroku.