Sąd Rejonowy w Świdnicy
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 931/13
Data wyroku: 2014-09-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Katarzyna Jamrozy-Szponik

Sygn. akt II K 931/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 września 2014 r.
Sąd Rejonowy w Świdnicy w II Wydziale Karnym w składzie
Przewodniczący SSR Katarzyna Jamrozy - Szponik
Protokolant Paulina Światłowska
po rozpoznaniu w dniach 14 listopada 2013 roku, 19 listopada 2013 roku, 12 grudnia 2013 roku, 28 maja 2014 roku, 21 lipca 2014 roku, 8 września 2014 roku sprawy
S. D.,
synaS.iB.zd.W.,
urodzonego (...)wŚ.,
oskarżonego o to, że:

I
w nocy z 6 na 7 lipca 2013r wŚ.w woj.(...), działając publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, usiłował spowodować uJ. B.ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci innego ciężkiego kalectwa, zadając mu cios nożem w okolice kolana prawego, czym spowodował ranę ciętą, drążącą do stawu kolanowego z uszkodzeniem całościowym ścięgna prawego mięśnia czworogłowego, urazu żuchwy, po stronie prawej, które naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres powyżej dni 7, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na udzieloną pokrzywdzonemu pomoc medyczną,

to jest o czyn zart. 13 §1 kkw zw. zart. 156§1 pkt. 2 kkiart. 157§1 kkw zw. zart. 57a§1 kkw zw. zart. 11 §2 kk;

II
w dniu 23 listopada 2012r wŚ.w woj.(...)działając publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, zadając ciosy pięściami w twarzK. T.spowodował u niego obrażenia ciała w postaci wieloodłamowego złamania jarzmowo -szczękowo-oczodołowego strony lewej twarzy, wymagającego leczenia operacyjnego, które naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres powyżej dni 7,

to jest o czyn zart. 157§1 kkw zw. zart. 57a§1 kk;

III
w dniu 23 listopada 2012r wŚ.w woj.(...)działając publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego zniszczył cudzą rzecz w ten sposób, iż szarpiącS. K.za kurtkę skórzaną o wartości 800 zł rozerwał ją czym działał na szkodę w/wym,

to jest o czyn zart. 288 §1 kkw zw. zart. 57a §1 kk;

IV
w dniu 23 listopada 2012r wŚ.w woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, naruszył nietykalność cielesnąS. K.w ten sposób, iż zadawał mu ciosy, szarpał za odzież,

to jest o czynart. 217§1 kkw zw. zart. 57a§ 1 kk;

I
oskarżonegoS. D.uznaje za winnego, tego że w nocy 6/7 lipca 2013r. wŚ.woj.(...)usiłował spowodować uJ. B.ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci ciężkiego kalectwa, w ten sposób, iż uderzyłJ. B.pięścią w okolice żuchwy, a następnie zadał mu cios nożem w okolice kolana prawego, czym spowodował u niego uraz okolicy żuchwy po stronie prawej oraz ranę ciętą, drążącą do stawu kolanowego z uszkodzeniem całkowitym ścięgna prawego mięśnia czworogłowego wymagającego leczenia operacyjnego z szyciem mięśnia czworogłowego uda prawego i torebki stawowej, które naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres powyżej dni siedmiu, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na udzielonąJ. B.pomoc lekarską, tj. występku zart. 13 §1 kkw zw. zart. 156 §1 pkt 2 kkw zw. zart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to na podstawieart. 14 §1 kkw zw. zart. 156 § 1 pkt. 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,

II
oskarżonegoS. D.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 157§1 kkw zw. zart. 57a §1 kki za to na podstawie cytowanych przepisów wymierza mu karę roku pozbawienia wolności,

III
na podstawieart. 46 §1 kkorzeka od oskarżonegoS. D.na rzecz pokrzywdzonegoK. T.zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w wysokości 8.000 zł,

IV
oskarżonegoS. D.uznaje za winnego, tego że w nocy 23 listopada 2012 r. wŚ.woj.(...)działając wspólnie i porozumieniu z nieustaloną osobą, publicznie i w rozumieniu powszechnym z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie podstawowych zasad porządku prawnego, szarpałS. K.za skórzaną kurtkę w wyniku czego została ona rozerwana, czym spowodował szkodę w wysokości 100 zł, tj. wykroczenia z art. 124 §1 kw w zw. z art. 47§5 kw i za to na podstawie art. 124 §1 kw wymierza mu karę 30 (trzydziestu) dni aresztu,

V
na podstawie art. 124 § 4 kw zobowiązuje oskarżonegoS. D.do zapłaty na rzeczS. K.równowartości wyrządzonej szkody w wysokości 100 zł.,

VI
oskarżonegoS. D.uznaje za winnego, tego że w nocy 23 listopada 2012 r. wŚ.woj.(...)działając wspólnie i porozumieniu z nieustaloną osobą, publicznie i z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie podstawowych zasad porządku prawnego szarpiąc za kurtkęS. K.naruszył jego nietykalność cielesną, tj. występku zart. 217§1 kkw zw. zart. 57a§1 kki za to na podstawie cytowanych przepisów wymierza mu karę trzech miesięcy pozbawienia wolności,

VII
na podstawieart. 57 a § 2 kkorzeka od oskarżonegoS. D.na rzecz pokrzywdzonegoS. K.nawiązkę w wysokości 500 (pięciuset) zł.

VIII
na podstawieart. 85 kkiart. 86 §1 kkłączy kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonegoS. D.w pkt. I, II i VI wyroku i wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lat i 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

IX
na podstawieart. 63§1 kkna poczet orzeczonej wobec oskarżonegoS. D.kary łącznej pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 9 lipca 2013r. do dnia 19 listopada 2013r.,

X
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. P. (1)kwotę 1402,20 (tysiąc czterysta dwa złote i dwadzieścia groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu,

XI
na podstawieart. 624 §1 kpkzwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w całości.

Sygn. akt 931/13

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 23 listopada 2012r. około godziny 23:30-23:40 na przystanku MPK przyPl. (...)wŚ.K. T.czekając na autobus rozmawiał przez telefon komórkowy.
W tym czasie w okolicePl. (...)podjechał czarny samochód, z którego wysiadło dwóch mężczyzn. Jednym z nich był oskarżonyS. D., który ubrany był wówczas w jasną, szarą bluzę z kapturem i spodnie dresowe. Drugi z nich miał na sobie czarną kurtkę typu wiatrówka i czarne spodnie dresowe. Przechodząc obokK. T.oskarżony krzyknął w jego kierunku „pedał” i popchnął go od tyłu, a kiedy pokrzywdzony odwrócił się, uderzył go pięścią w twarz, w okolice oka. Pokrzywdzony nie wiedząc co się dzieje i nie widząc na jedno oko usiadł na ławce pod przystankiem. Kuzynka pokrzywdzonego,A. S., która również przebywała na przystanku autobusowym, zwróciła się do oskarżonego, aby ten zostawił w spokoju pokrzywdzonego. WówczasS. D.ponownie podszedł doK. T.i kilkukrotnie zadał mu ciosy pięściami po twarzy. Pokrzywdzony nie bronił się, starał się zasłaniać twarz przed uderzeniami, leciała mu krew. Widząc zaistniałe zdarzenieM. P.udała się za kiosk ruchu, skąd zadzwoniła na policję.
W tym czasie na przystanek przyszedłS. K., który tego wieczoru spożywał alkohol w pobliskim barze. Widząc, jakS. D.zadaje ciosyK. T., postanowił odciągać oskarżonego od pokrzywdzonego. WówczasS. D.przerzucił swoje agresywne zachowanie naS. K.i złapał go za skórzaną kurtkę, po czym zaczął go za nią szarpać. DoS. D.dołączył się jego znajomy, który razem z nim przyszedł na przystanek autobusowy. W czasie szamotaniny oskarżony wraz z drugim mężczyzną uszkodzili skórzaną kurtkę, w którą ubrany byłS. K.. Po chwili na przystanek podjechałautobus nr (...), do którego wsiadłS. K..S. D.wraz z kolegą przed jego odjazdem starali się bezskutecznie zadać ciosy pokrzywdzonemu, który robił uniki.
S. K.w autobusie zauważył, iż ma rozerwaną kurtkę. Z tego względu postanowił wrócić naPl. (...)aby odnaleźć napastników. W międzyczasie na przystanek przyjechała Policja, jednak oskarżony wraz z drugim mężczyzną, widząc radiowóz zaczęli uciekać w stronę dworca PKP.M. P.wskazała policjantom uciekających mężczyzn. FunkcjonariuszeM. S.iŁ. P.natychmiast podjęli pościg za sprawcami. Funkcjonariusze widzieli jak naulicy (...)mężczyźni rozdzielili się, jeden z nich pobiegł w stronęulicy (...), a drugi wbiegł w podwórko, a później w jedną z bram. Funkcjonariusze udali się za mężczyzną ubranym na ciemno, dokonali penetracji bramy, jednakże nikogo w niej nie znaleźli. Następnie wrócili na przystanek, gdzie, poza jednym mężczyzną,S. K., nie zastali już jednak świadków zdarzenia.
Funkcjonariusze PolicjiA. P. (2)iW. P.przedmiotowego dnia pełnili służbę w patrolu zmotoryzowanym w godzinach 20:00-4:00. Kiedy drogą radiową usłyszeli komunikat o zdarzeniu z przystanku MPK naPl. (...), włączyli się w poszukiwania sprawcy. Przejeżdżająculicą (...), zabarem (...), funkcjonariusze zobaczyli biegnącego mężczyznę odpowiadającemu rysopisowi wskazanemu przez dyżurnego, tj. ubrany był w szarą bluzę z kapturem. Po zatrzymaniu go, stwierdzili, że mężczyzną tym jestS. D.. Miał zakrwawioną jedną z dłoni i był mocno zdyszany. Funkcjonariusze umieścili go w radiowozie i pojechali w kierunkuPl. (...). NaPl. (...)znajdował się jedynieS. K., będący się pod wpływem alkoholu, który nie był w stanie stwierdzić, czy okazany muS. D.jest sprawcą zdarzenia na przystanku MPK. Z uwagi na to, że w pobliżu nie było już żadnych uczestników zdarzenia i ewentualnych pokrzywdzonych, funkcjonariusze zwolnili oskarżonego.
S. K.skórzaną kurtkę zakupił około miesiąca – dwóch przed zdarzeniem za kwotę 600 zł. Zniszczona przez napastników kurtka została zszyta przez krawcową, a wartość usługi wyniosła 100 zł.
Dowód:
Zeznania pokrzywdzonegoK. T.– k. 51v., k. 126-127, 252v.-253
Zeznania pokrzywdzonegoS. K.– k. 67v., k. 183v., k. 253-253v.
Zeznania świadkaI. T.– k. 37v., k. 280
Zeznania świadkaM. P.– 50v., k. 253v.-254
Zeznania świadkaA. S.– k. 53v., k. 254v.-255
Zeznania świadkaJ. G. (1)– k. 54v., k. 255
Zeznania świadkaM. K. (1)– k. 55v., k. 281
Zeznania świadkaK. K. (1)– k. 63v., k. 280
Zeznania świadkaA. K.– k. 280v.
Zeznania świadkaM. S.– k. 70, k. 280v.
Zeznania świadkaŁ. P.– k. 72v., k. 280v.
Zeznania świadkaM. U.– k. 76v.
Zeznania świadkaA. P. (2)– k. 64v., k. 279v.
Zeznania świadkaW. P.– k. 66v., k. 279v.
Po tym zdarzeniu w dniu 24 listopada 2012 r. pokrzywdzonyK. T.udał się na Oddział Ratunkowy doszpitala (...)wŚ., gdzie rozpoznano mu: złamanie kości jarzmowej i szczęki oraz złamanie oczodołu. Natomiast w dniach 24.11.2012 r. - 29.11.2012 r. przebywał w szpitalu klinicznym weW.z rozpoznaniem: złamanie jarzmowo-szczękowo-oczodołowe strony lewej, gdzie w dniu 26 listopada 2012 r. został poddany leczeniu operacyjnemu. Następnie pokrzywdzonemu zalecono m.in.: badanie okulistyczne w poradni okulistycznej, kontrolę i zdjęcie szwów w poradni chirurgicznej, masaż blizny pooperacyjnej po zdjęciu szwów, leki przeciwbólowe. Doznane obrażenia spowodowały u pokrzywdzonego naruszenie czynności narządów ciała trwające dłużej niż siedem dni. Do sierpnia 2013 r. pokrzywdzony był leczony wszpitalu (...)weW., gdzie przychodził na wizyty kontrolne i uczęszczał na rehabilitację. W listopadzie 2013 r. pokrzywdzonyK. T.nadal odczuwał czasami lekki ból szczęki, w miejscu gdzie ma wszczepioną tytanową blaszkę. Nadal chodził do okulisty z powodu niedomykającej się powieki.
Dowód:
Zeznania pokrzywdzonegoK. T.– k. 253
Karta informacyjna leczenia szpitalnego ze szpitala weW.– k. 40
Karta informacyjna zeszpitala (...)wŚ.– k. 41
Opinia sądowo-lekarska – k. 48
W dniu 6 lipca 2013 r. około godziny 23.00M. K. (2)przechodząc koło kasyna przyul. (...).J.spotkał oskarżonegoS. D., który zaczepił go, mając pretensje o zbyt głośne zachowanie na terenie działki należącej doM. K. (2). Nadto oskarżony oświadczył mu, iż wie kto demoluje jego działkę i że to dopiero ostrzeżenie, że będzie jeszcze gorzej. Pomiędzy mężczyznami doszło do wymiany zdań, po czymM. K. (2)udał się na wspomnianą działkę, na której przebywali pokrzywdzonyJ. B., jego dziewczynaA. M.,J. G. (2), którzy wspólnie spożywali alkohol.M. K. (2)opowiedział im o rozmowie z oskarżonym. W pewnym momencieJ. B.razem zA. M.wyszli z działki i udali się naOsiedle (...). Pod pawilonami rozmawiali z oskarżonym na temat tego, coS. D.powiedział wcześniejM. K. (2)o jego działce. PokrzywdzonyJ. B.miał pretensje do oskarżonego za to, że ten według relacjiM. K. (2)- odgrażał się, że spali mu działkę. Oskarżony twierdził, iż toM.K.przekręcił jego słowa i aby to wyjaśnić udał się do niego na działkę, chwilę później poszła tam równieżA. M., aJ. B.został naOsiedlu (...).
Po przybyciu na działkę oskarżony zastał tamM. K. (2), który był pod wpływem alkoholu. Tego dnia wypił około czterech piw oraz trzy kieliszki wódki.S. D.podszedł do niego i kilkukrotnie uderzył go pięściami po głowie i po rękach. Miał do niego pretensje o informacje, które przekazałJ. B., które zdaniemS. D.nie były prawdziwe. Następnie oskarżony poleciłM. K. (2), aby ten poszedł z nim naOsiedle (...), zastrzegł, aby ten nie próbował uciekać „bo odetnie mu nogę”.A. M.widziała jakS. D.wychodząc z dziełek szarpieM. K. (2). W drodze naOsiedle (...), naulicy (...), mężczyźni spotkaliJ. B., który widząc jakM. K. (2)jest szarpany przezS. D., stanął w jego obronie. W tym celuJ. B.odepchnąłS. D., po czym obaj mężczyźni zaczęli się szarpać i okładać pięściami, jeden z ciosów pokrzywdzonyJ. B.dostał w twarz na skutek czego doznał urazu żuchwy. W pewnym momencieJ. B.przewrócił się na ziemię, a oskarżony usiadł na nim i w dalszym ciągu go bił. Pokrzywdzony krzyknął doM. K. (2), aby ten mu pomógł i aby „napierd….”S. D..M. K. (2)próbował odciągać oskarżonego, nie zadawał mu ciosów. Oskarżony w wulgarny sposób kazał mu odejść i kiedyM. K. (2)zobaczył w rękach oskarżonego nóż kuchenny o ostrzu o długości ok. 15-17 cm, oddalił się z miejsca zdarzenia. NastępnieJ. B.podjął próbę wstania z ziemi, wówczasS. D.zadał cios nożem w okolice prawego kolana, po czym odszedł. Pokrzywdzony zadzwonił doA. M., która pojechała z nim na Oddział Ratunkowy doszpitala (...)wŚ..
Dowód:
Częściowe wyjaśnienia oskarżonego – k. 30-31, 250v.
Częściowe zeznania pokrzywdzonegoJ. B.- k. 7-8, k. 122-123, k. 251-252
Zeznania świadkaM. K. (2)– k. 10v.-11, k. 156v., k. 262-263
Zeznania świadkaA. M.– k. 33, k. 254-254v.
Częściowe zeznania świadkaJ. G. (2)– k. 156v., k. 281-281v.
Protokół zatrzymania rzeczy wraz ze spisem i opisem rzeczy – k. 17-19
Po przyjęciu pokrzywdzonego w szpitalu rozpoznano u niego ranę ciętą kolana prawego drążącą do stawu kolanowego z uszkodzeniem całkowitym ścięgna prawego mięśnia czworogłowego. Miał on we krwi 2,16 promila alkoholu. PokrzywdzonyJ. B.przebywał wszpitalu (...)wŚ.w dniach 7.07.2013 r. do 9.07.2013 r. W dniu 7.07.2013 r. poddany został leczeniu operacyjnemu w postaci: rewizji rany kłutej stawu kolanowego prawego, założenia szwów śródkostnych ścięgna mięśnia czworogłowego uda prawego, szycie torebki stawowej. Pokrzywdzonemu zalecono m.in. utrzymanie unieruchomienia gipsowego przez okres 6 tygodni od zabiegu operacyjnego, dalsze leczenie i kontrolę w Poradni Rejonowej. Obrażenia doznane przez pokrzywdzonego spowodowały naruszenie czynności narządów ciała trwające dłużej niż siedem dni.
Zadanie głębokiej rany w zakresie kończyny dolnej, uszkadzającej nie tylko powłoki skórne ale również całkowicie uszkadzającej aparat ścięgnisty, mogło z bardzo dużym prawdopodobieństwem doprowadzić także do uszkodzenia innych ważnych dla funkcjonowania organizmu ludzkiego jego części. W wyniku urazu doznanego przez pokrzywdzonego mogło dojść do takiego uszkodzenia aparatu więzadłowo-stawowego, które mogło skutkować znacznym ograniczeniem ruchomości tego stawu, powodując tym ciężkie kalectwo u pokrzywdzonego, bądź takim uszkodzeniem okolicznych naczyń krwionośnych, które mogłyby spowodować masywną utratę krwi, powodującą wstrząs lub wykrwawienie, bądź też nieodwracalne uszkodzenie włókien nerwowych, powodujących zaburzenia zginania kolana. Istniało przy tym wysokie prawdopodobieństwo zaistnienia takiego ciężkiego uszkodzenia ciała. Rozmiar rany kolana, tj. objęcie zarówno tkanki skórnej, jak i dużego ścięgna mięśnia czworogłowego, świadczy o tym, że napastnik musiał posługiwać się co najmniej średnią lub dużą siłą, przy czym średnia siła wystarczałaby w sytuacji posłużenia się narzędziem o bardzo ostrej krawędzi, porównywalnej do narzędzia chirurgicznego.
Dowód:
Karta informacyjna zeszpitala (...)– k. 24-24v.
Opinia sądowo-lekarska wraz z opinią uzupełniającą – k. 152-153, k. 314v.-315
W dniu 7 lipca 2013 r. o godzinie 12.50M. K. (2)miał 0,93 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.
Dowód:
Protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym – k. 4
Oskarżony nie cierpi na chorobę psychiczną w znaczeniu psychozy, niedorozwój umysłowy ani inne krótkotrwałe zaburzenia czynności psychicznych. Posiada cechy osobowości nieprawidłowej psychotycznej oraz objawy zespołu uzależnienia od alkoholu. Inteligencja oskarżonego mieści się w granicach normy. Jego tok myślenia jest prawidłowy bez zaburzeń psychopatologicznych. Nie ujawnia urojeń i omamów.T.criminis oskarżony posiadał w pełni zachowaną zdolność do rozumienia znaczenia czynu i pokierowania własnym postępowaniem.
Dowód:
Opinia sądowo-psychiatryczna – k. 186-189,
OskarżonyS. D.ma 34 lata, jest kawalerem, ma jedno dziecko, wobec którego nie wywiązuje się z obowiązku łożenia na jego utrzymanie. Zdobył wykształcenie podstawowe, nie posiada żadnego wyuczonego ani wykonywanego zawodu. Utrzymuje się z prac dorywczych. Nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo. Wśród mieszkańców osiedla posiada opinię osoby agresywnej, utrzymującej kontakt z osobami o ujemnej opinii społecznej. Był wcześniej wielokrotnie karany sądownie m.in. za czyny zart. 158 § 1 kk,art. 288 § 1 kk,art. 209 § 1 kk,art. 190 § 1 kk.
Dowód:
Dane osobo-poznawcze – k. 29
Kwestionariusz wywiadu środowiskowego – k. 120-120v., k. 290-290v.
Karta karna – k. 149-150, k. 288-289
W toku postępowania przygotowawczego oskarżony przyznał się do czynu zarzuconego mu w punkcie I aktu oskarżenia. Wyjaśnił, że w godzinach wieczornych przedmiotowego dnia koło kasyna naul. (...)spotkał znanego muM. K. (2)i zwrócił mu uwagę, aby na swojej działce razem ze znajomymi zachowywali się należycie, bo pewne osoby skarżą się na głośne imprezy. Dodał, że osoby te powiedziały, że jeśliM. K. (2)się nie uspokoi to spalą mu altankę. Po jakimś czasie pod kasynem pojawił sięJ. B., który zaczął szturchać oskarżonego, mając pretensje, iż ten odgrażał sięM. K. (2), że spali mu działkę. Oskarżony udał się na działkę, gdzie uderzył dwa razy z otwartej dłoniM. K. (2), po czym szedł z nim w kierunkuOsiedla (...). Przyul. (...)spotkali biegnącegoJ. B., który uderzyłS. D.dwa razy pięścią w twarz. Oskarżony zaczął się szarpać z pokrzywdzonym i obaj przewrócili się na ziemię. Pokrzywdzony próbował przytrzymać oskarżonemu ręce i zablokować nogi, zwracając się jednocześnie doM. K. (2), aby ten zaczął bić oskarżonego. Oskarżony wyjaśnił, żeM. K. (2)wyciągnął wówczas gaz, jemu udało się wyrwać i wobec tego, że poczuł zagrożenie dla swojego życia i zdrowia, wyciągnął z tyłu za paska nóż kuchenny z ostrzem o długości około 15-17 cm. Po omacku zadał nożem cios pokrzywdzonemu. Następnie nóż ten wypadł mu na miejscu zdarzenia, a on udał się w stronę sklepów na Osiedlu.
Oskarżony w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do czynu zarzuconego mu w punkcie II aktu oskarżenia. Wyjaśnił, że nie pamięta dokładnej daty, ale mogło to być w dniu wskazanym w zarzucie. Wraz ze znajomym jechał autobusem MPK zOsiedla (...)naPl. (...). Gdy wysiadał z autobusu stanął przed nim młody pijany mężczyzna, który blokował mu wyjście. Zwrócenie mu uwagi przez oskarżonego nie odniosło skutku. Mężczyzna plunął oskarżonemu w twarz, który wówczas uderzył go dwa razy z pięści w twarz. Oskarżony oddalił się, a naul. (...)zatrzymała go Policja.
Co do czynu zarzuconego mu w punkcie III i IV aktu oskarżenia, oskarżony wyjaśnił, że nie potrafi się do nich ustosunkować, gdyż z nikim się nie szarpał i nie porwał nikomu kurtki.
W toku postępowania sądowego oskarżony przyznał się do czynu zarzuconego mu w punkcie I aktu oskarżenia, z tym że zaznaczył, iż działał w ramach obrony koniecznej. Przyznał się także do czynu z punktu II, natomiast nie przyznał się do czynów zarzuconych mu w punktach III i IV aktu oskarżenia, wyjaśniając, iż nie pamięta w ogóle przedmiotowego zdarzenia.
Dowód:
Wyjaśnienia oskarżonego – k. 30-31, k. 92, k. 103, k. 250v.-251
Sąd nadto zważył, co następuje:
Odnośnie czynu opisanego w pkt I wyroku:
Rekonstrukcja stanu faktycznego opierała się w głównej mierze na wyjaśnieniach oskarżonego, zeznaniach świadków, ale także na dowodach z dokumentów oraz z opinii biegłych.
Zeznania pokrzywdzonegoJ. B.są wiarygodne w części. Sąd odmówił wiary tym zeznaniom, w których twierdził, że nie wie kim był mężczyzna, który szarpałM. K. (2), a który następnie zadał mu cios nożem. Pokrzywdzony zeznał, że osoba oskarżonego jest mu znana, stwierdził że z oskarżonym znają się z osiedla, pomiędzy nimi są dobre relacje, a przedmiotowego dnia rozmawiał z nim na temat demolowania działkiM. K. (2). Mimo zeznań tej treści, nie ma jednak wątpliwości, że osobą atakującą pokrzywdzonego nożem był oskarżonyS. D.. Wynika to jednoznacznie z zeznań świadkaM. K. (2), a także z wyjaśnień samego oskarżonego, który przyznał się do użycia noża względem pokrzywdzonego, wyjaśniając jedynie, że działał w obronie koniecznej. Niewiarygodne są także zeznania pokrzywdzonego w zakresie, w jakim twierdzi, żeM. K. (2)nie mówił mu o tym, że oskarżony rozmawiał z nim na temat zachowania na działce i mówił o jej spaleniu. Zostało to potwierdzone przez świadkówM. K. (2),J. G. (2), a takżeA. M.. Sam pokrzywdzony przyznał zaś, że na temat demolowania działek rozmawiał z oskarżonym naOsiedlu (...). Wydaje się, że pokrzywdzony zeznając w ten sposób, nie chciał z jakiś powodów obciążać oskarżonego i kierować przeciwko niemu podejrzeń o popełnienie przedmiotowego czynu. Niniejsza sprawa prawdopodobnie nie byłaby przedmiotem żadnego postępowania karnego, gdyby nie fakt, iż to lekarzeszpitala (...)zawiadomili policję o ranie ciętej nogi stwierdzonej uJ. B.. Ponadto Sąd odmówił wiary zeznaniom pokrzywdzonego w części, w jakiej twierdził, że naOsiedle (...)z działek udał się sam. ŚwiadkowieA. M.,M. K. (2)orazJ. G. (2)konsekwentnie zeznawali, że pokrzywdzony wyszedł z działki razem zA. M.. Rozbieżność w tym zakresie być może wynika z dużej ilości alkoholu, jaką tego wieczoru wypiłJ. B..
Sąd uznał za wiarygodne zeznania pokrzywdzonego złożone w postępowaniu przygotowawczym z których wynika, iż tuż przed zadaniem mu ciosu nożem w nogę leżał na ziemi bądź też był w trakcie podnoszenia się. Świadczą o tym słowa: „Szarpaliśmy się. Była wywrotka. Nagle poczułem uderzenie…” (k. 2v) oraz „Był taki moment, że leżałem na ziemi. Nie wiem jak to się stało. Poczułem jakby uderzenie w nogę. Ja chciałem wstać. Nogę miałem bezwładną” (k. 122-123). Z tych też względów za nie odpowiadające prawdzie przyjęto jego zeznania złożone na rozprawie, w myśl których w momencie zadania mu ciosu nożem stał. Być może z uwagi na upływ czasu świadek błędnie odtwarzał przebieg zdarzenia. O tym, iż w chwili dźgnięcia go nożem nie stał, świadczą również wyjaśnienia samego oskarżonego.
WyjaśnieniaS. D.są również wiarygodne jedynie w części. Za zgodne z prawdą uznano, iż mieli do siebie wzajemne pretensje dotyczące działki należącej doM. K. (2), że pomiędzy nim aJ. B.doszło do szarpaniny, a także co do tego, tuż przed zadaniem ciosu nożem siedział okrakiem na pokrzywdzonym. Jednocześnie za prawdziwe przyjęto jego wyjaśnienia złożone w postępowaniu sądowym, co do tego, iż celował w nogę pokrzywdzonego, kiedy ten podjął próbę wstania z ziemi. Świadczy o tym fakt, iż to właśnie oskarżony kontrolował sytuację, siedział naJ. B., czuł jak pokrzywdzony zaczyna się podnosić i wówczas sięgnął po nóż i celowo zadał mu cios w nogę. Jak sam oskarżony wskazał, w miejscu, w którym doszło do zdarzenia było półciemno, świeciły latarnie, których światło było częściowo przysłonięte przez rosnące drzewa. Niemniej jednak przy odległości jaka dzieliła go od ciała pokrzywdzonego należy wykluczyć, iż oskarżony nie widział w jaką część ciała celuje ostrze noża.
Sąd nie dał wiary twierdzeniomS. D.co do tego, iż gdyJ. B.leżał na ziemi, a oskarżony na nim siedział, pokrzywdzony miał przytrzymywać jego ręce i nogi, aM. K. (2)w tym czasie trzymał gaz. Oskarżony wyjaśnił, że użycie noża spowodowane zostało tym, że poczuł się w tym momencie zagrożony, dlatego próbował się bronić. Taka wersja jest niezgodna zarówno z zeznaniamiJ. B., jak iM. K. (2). Żaden ze wskazanych świadków w zeznaniach swych nie wspominał nic o użyciu gazu.M. K. (2)wręcz wykluczył, aby kiedykolwiek taki sprzęt nosił ze sobą. Sąd zwrócił także uwagę, że świadekA. M.zeznała, iż pokrzywdzony wspominał jej coś o gazie, ale nie wiedziała kto gaz ten miał posiadać czy go używać, nie miała w tym zakresie żadnych informacji. Do odrzucenia wersji podawanej przez oskarżonego skłoniły jednak Sąd także inne okoliczności. Wskazać należy, że pokrzywdzonyJ. B.w zeznaniach złożonych przed Sądem podawał nie tylko fakty obciążające oskarżonego, ale także fakty stawiające jego samego w niekorzystnym świetle. Przyznał on, że leżąc na ziemi przyciśnięty przez oskarżonego krzyczał doM. K. (2), aby ten „napie…” oskarżonego. Kategorycznie jednak zaprzeczył temu, aby na początku spotkania z oskarżonym miał go uderzyć dwa razy z pięści w twarz oraz że miał blokować nogi i ręce oskarżonego. Pokrzywdzony zeznał, że nie widział abyM. K. (2)wyciągał gaz, widział jedynie jak świadek ten stał (k. 252). Sąd uznał za mało prawdopodobne, iż pokrzywdzonyJ. B.leżąc na ziemi, mógłby przytrzymywać ręce i nogi oskarżonego podczas gdy ten na nim siedział. Ustalenia takie byłyby sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Nie można zapominać, że pokrzywdzonyJ. B.znajdował się wówczas pod znacznym wpływem alkoholu (ponad 2 promile w momencie przyjęcia go w szpitalu), a więc jego sprawność ruchowa musiała być ograniczona. Jednocześnie dodać należy, że to oskarżonemu udało się powalić pokrzywdzonego na ziemię i zablokować go siadając na nim. W tych okolicznościach tak aktywna postawa pokrzywdzonego, jak podaje oskarżony, wydaje się więc nieprawdopodobna. Przeciwko wersji oskarżonego, że ten jedynie bronił się przed atakującymi go pokrzywdzonym iM. K. (2), świadczy także zachowanie sięM. K. (2)podczas całego zdarzenia. Świadek ten wykazywał bierną postawę, zarówno wówczas gdy oskarżony uderzał go pięściami na działce, jak i wtedy gdy szedł z nim w stronęOsiedla (...). Wydaje się, żeM. K. (2)bał się oskarżonego i nie reagował na jego agresję. Także wówczas, gdy w jego obronie stanął pokrzywdzony, świadek jedynie próbował odciągać oskarżonego. Gdy zaś zobaczył w rękach oskarżonego nóż, natychmiast oddalił się z miejsca zdarzenia.
Co do zasady Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadkówM. K. (2)iA. M.. ŚwiadekM. K. (2)podczas składania zeznań przed Sądem w dniu 19 listopada 2013 r. początkowo zeznał, że gdy szedł z oskarżonym naOsiedle (...), ten nie szarpał go, a gdy oskarżony leżał na pokrzywdzonym, ten drugi nie mówił do świadka co ma robić. Jednak jeszcze podczas tego samego przesłuchania, świadek wskazał, że wydaje mu się, iż podczas gdy byli we trójkę z oskarżonym i pokrzywdzonym, ten ostatni mówił do niego, aby bił oskarżonego. Pytany przez Przewodniczącego, świadek twierdził, że oskarżony po drodze z działki, nie bił ani nie szarpał go, jednak „chyba go odpychał”. Zdaniem Sądu, zeznania takiej treści podyktowane są chęcią uniknięcia składania zeznań obciążających oskarżonego. Zwrócić należy uwagę, że świadekM. K. (2)podczas przesłuchania go przez Policję zeznał, że w drodze naOsiedle (...)oskarżony uderzał go w ramiona. Zeznania te są zgodne z wersją podaną przez pokrzywdzonegoJ. B.i świadkaA. M.. Jednocześnie świadekM. K. (2)w toku przesłuchania przez Policję kategorycznie stwierdził, że w razie zatrzymania sprawcy, nie żąda jego ścigania i ukarania. Za wiarygodne uznano zeznaniaM. K. (2), iż starał się odciągnąć oskarżonego, kiedy ten siedział naJ. B., a także iż nie biłS. D.. Jak już wcześniej wskazano z materiału dowodowego wynika, iżM. K. (2)bał się oskarżonego, a zatem i w tym przypadku nie podjął żadnych agresywnych w stosunku do niego zachowań, tym bardziej, iż chwilę wcześniej oskarżony groził mu, że jak nie będzie słuchał jego poleceń, to odetnie mu nogę.
Jeśli zaś chodzi o zeznaniaA. M., za wiarygodne należy uznać te złożone przed Sądem, natomiast zeznania z postępowania przygotowawczego w zakresie, w jakim nie są z nimi sprzeczne. Zwraca uwagę fakt, że świadek w toku postępowania przygotowawczego, w ogóle nie wspominała o oskarżonym – nie zeznała, że kiedy z pokrzywdzonym poszli naOsiedle (...)rozmawiali z nim na temat demolowania działek. Nie mówiła również o tym, że gdy wracała na działkę spotkała oskarżonego szarpiącegoM. K. (2). Zeznała, że koleżanka, która pozostała na działce, nie mówiła jej, żeM. K. (2)został pobity przez oskarżonego, a jedynie, że na działkę przyszedł jakiś chłopak i „wyciągnął” ze sobąM. K. (2). Charakterystyczne jest, że pokrzywdzony, będący partnerem świadkaA. M., także unikał w swych zeznaniach obciążania oskarżonego. W toku przesłuchania przed Sądem świadek zeznała, że podtrzymuje swoje wcześniejsze zeznania jedynie częściowo. Zeznała, że była zastraszana przez brata oskarżonego w związku ze składanymi zeznaniami w sprawie. Stwierdziła, że oskarżony wzbudza strach na osiedlu. W takiej sytuacji Sąd uznał za wiarygodne zeznania tego świadka w zakresie wskazanym wyżej.
Zeznania świadkaJ. G. (2)są wiarygodne jedynie częściowo. Sąd odmówił bowiem wiary tym zeznaniom w części, w jakiej zeznała ona, że w czasie kiedy przebywała ona na działce nikt nie przyszedł tam i nie uderzyłM. K. (2). Zeznania te są sprzeczne zarówno z zeznaniami pozostałych świadków, jak i z wyjaśnieniami samego oskarżonego, który wyjaśnił, że w czasie kiedy przyszedł on na działkę, przebywała tam jakaś osoba, ale nie zwracał uwagi na to kto to był.
Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku Prokuratora o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadkaB. D., matki oskarżonego, ponieważ świadek ta nie posiadała żadnych informacji mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie była ona świadkiem zdarzenia będącego przedmiotem postępowania.
Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły także dowody z dokumentów w postaci: karty informacyjnej zeszpitala (...), protokołu zatrzymania rzeczy wraz ze spisem i opisem rzeczy, protokołu oględzin spodni dresowych z materiałem poglądowym, protokołu z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym, danych o karalności, wywiadu środowiskowego. Autentyczność, wiarygodność i wartość dowodowa wskazanych dokumentów nie budziły wątpliwości Sądu, jak również nie były kwestionowane przez strony.
W zakresie stanu zdrowia psychicznego oskarżonego Sąd oparł swe ustalenia na opinii sądowo-psychiatrycznej, mającej swą legalną podstawę w postaci postanowienia Prokuratora Rejonowego wŚ.z dnia 12 sierpnia 2013 r. Wnioski opinii są jasne i zrozumiałe, a sama opinia jest pełna.
Sąd podzielił także wnioski zawarte w opinii sądowo-lekarskiej wraz z opinią uzupełniającą, uznając je za jasne i zrozumiałe.
Na gruncie poczynionych ustaleń faktycznych Sąd przyjął, że oskarżonyS. D.jest winny popełnienia czynu, wyczerpującego znamionaart. 13 § 1 kkw zw. zart. 156 § 1 pkt 2 kkiart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk. W nocy z 6/7 lipca 2013r. usiłował spowodować uJ. B.ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci ciężkiego kalectwa, w ten sposób, iż uderzyłJ. B.pięścią w okolice żuchwy, a następnie zadał mu cios nożem w okolice kolana prawego, czym spowodował u niego uraz okolicy żuchwy po stronie prawej oraz ranę ciętą, drążącą do stawu kolanowego z uszkodzeniem całkowitym ścięgna prawego mięśnia czworogłowego wymagającego leczenia operacyjnego z szyciem mięśnia czworogłowego uda prawego i torebki stawowej, które naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres powyżej dni siedmiu, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na udzielonąJ. B.pomoc lekarską.
Sąd nie podzielił oceny oskarżyciela publicznego, że występek oskarżonego nosił znamiona występku chuligańskiego. Definicja tego pojęcia zawarta jest wart. 115 § 21 kk. O chuligańskim charakterze występku decyduje łączne wystąpienie następujących przesłanek wskazanych w ustawie: 1) umyślność zachowania realizującego znamiona występku; 2) zamach na choćby jedno z dóbr wymienionych w przepisie; 3) działanie publiczne; 4) brak powodu lub oczywista błahość powodu; 5) okazanie przez sprawcę rażącego lekceważenia porządku prawnego. Zdaniem Sądu w zachowaniu oskarżonego brak jest cechy publiczności działania. Publiczny charakter czynu oznacza, że ze względu na miejsce, okoliczności lub sposób działania może ono być postrzegane przez większą, bliżej nieokreśloną liczbę osób (wyrok SN z dnia 3 sierpnia 1972 r., Rw 743/72, Biul. Inf. SN 1972, poz. 10). Najczęściej jest to działanie w miejscu publicznym (np. na placu, stadionie sportowym, ulicy), ale w grę może wchodzić także inne miejsce, jeżeli okoliczności lub sposób działania nadają mu cechę publiczności. Z drugiej strony przyjąć trzeba, że czyn nie ma charakteru publicznego, jeżeli popełniony jest wprawdzie w miejscu publicznym, ale w takim czasie i okolicznościach, że jest niedostępny dla szerszego kręgu osób (A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, Lex 2010). Taka okoliczność zachodzi w niniejszej sprawie. Choć oskarżony działał w miejscu publicznym, to jednak ze względu na późną porę, w miejscu tym, poza oskarżonym, pokrzywdzonym iM. K. (2), nie było żadnych postronnych osób. Nadto, wskazać należy, że nie zaistniała także przesłanka działania bez powodu lub z oczywiście błahego powodu. Przesłanka ta oznacza to, że w świetle ocen społecznych agresywne zachowanie sprawcy nie da się niczym wytłumaczyć, jest bez powodu albo że powód tego zachowania jest błahy, rażąco nieadekwatny do przyczyny, która go wywołała. Sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie jest jednak odmienna. Przestępne zachowanie oskarżonego spowodowane było nieporozumieniem, konfliktem jaki wynikł między oskarżonym, pokrzywdzonym aM. K. (2)na tle dewastowania działki należącej doM. K. (2)i typowania osób za to odpowiedzialnych. Ugodzenie nożem pokrzywdzonego poprzedzało zachowanieJ. B., polegające na odciąganiu oskarżonego, wzajemnym szarpaniu i wymianie ciosów. Chociaż użycie noża wobec pokrzywdzonego w opisanej sytuacji było wysoce naganne, to jednak nie można działania tego kwalifikować jako działanie z oczywiście błahego powodu, w rozumieniuart. 115 § 21 kk. Z uwagi na brak opisanych przesłanek, wykluczyć należy chuligański charakter występku popełnionego przez oskarżonego.
Spowodowanie przez oskarżonego skutków, o jakich mowa wart. 157 § 1 kk, jest niewątpliwe w świetle jasnej i nie budzącej wątpliwości Sądu opinii biegłego lekarza medycyny sądowej. Biegły wyraźnie wskazał, że obrażenia jakich doznał pokrzywdzony spowodowały naruszenie czynności narządów ciała inne niż określone wart. 156 § 1 kk, trwające dłużej niż siedem dni. Nie ma żadnych wątpliwości, że pomiędzy działaniem oskarżonego w postaci zadania ciosu nożem, a obrażeniami jakich doznał pokrzywdzony istnieje związek przyczynowy, co pozwala na przypisanie oskarżonemu znamienia czasownikowego „spowodowania” skutku opisanego wart. 157 § 1 kk. Sąd uznał, iż obrażenia żuchwyJ. B.powstały na skutek ciosu zadanego przez oskarżonego, o których zeznawał pokrzywdzony. Z materiału dowodowego nie wynika bowiem, abyJ. B.upadając uderzył się w szczękę , doznając w ten sposób wspomnianego urazu.
Z kolei przestępstwo określone wart. 156 § 1 kkmoże być popełnione tylko umyślnie, zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i z zamiarem wynikowym. Sprawca musi obejmować świadomością przynajmniej możliwość spowodowania swoim zachowaniem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu innej osoby i chcieć takiego skutku albo na nastąpienie takiego skutku się godzić. Postać ciężkiego uszkodzenia ciała, wymieniona wart. 156 § 1 pkt 1 lub 2 kk, nie musi już być sprecyzowana w świadomości sprawcy. Objęcie zamiarem spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu przyjąć może więc postać zamiaru ogólnego. Na wystąpienie takiego zamiaru wskazywać będzie m.in. sposób działania sprawcy, użyte przez niego narzędzie, stosunek do osoby pokrzywdzonej (A. Zoll (red.), A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., Zakamycze 2006) Z ustaleń faktycznych wynika, że oskarżony, działając w zamiarze ewentualnym, usiłował spowodować u pokrzywdzonegoJ. B.ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci innego trwałego kalectwa, o jakim wart. 156 § 1 pkt 2 kk. Pchnięcie pokrzywdzonego nożem w kolano nastąpić musiało z dużą siłą, skoro biegły lekarz sądowy stwierdził, że rozmiar rany świadczy o użyciu średniej lub dużej siły, przy czym użycie średniej siły byłoby wystarczające przy użyciu bardzo ostrego narzędzia porównywalnego do narzędzia chirurgicznego. Jak ustalono, nóż którym posłużył się oskarżony był zwykłym nożem kuchennym. Jednocześnie był to nóż o dość długim ostrzu – ok. 15-17 cm. Oskarżony narzędziem tym ugodził pokrzywdzonego w newralgiczną część ciała, jaką jest kolano, umożliwiające zginanie nogi i prawidłowy chód, o czym oskarżony, jako osoba z poziomem inteligencji mieszczącym się w granicach normy, z pewnością wiedział. Sposób działania oskarżonego, tj. ugodzenie w kolano pokrzywdzonego nożem o długim ostrzu z dużą siłą świadczy, zdaniem Sądu o tym, że oskarżony działał ze świadomością wysokiego prawdopodobieństwa możliwości spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego w postaci innego ciężkiego kalectwa, o jakim mowa wart. 156 § 1 pkt 2 kk. Wskazane okoliczności działania oskarżonego, a także fakt że po zadaniu ciosu, oskarżony pozostawił pokrzywdzonego leżącego na ziemi, nie wzywając żadnej pomocy i oddalając się z miejsca zdarzenia, przemawiają za twierdzeniem, że oskarżony w pełni godził się na spowodowanie uJ. B.ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Skutek o jakim wart. 156 § 1 pkt 2 kknie nastąpił jednak, dzięki szybkiej i fachowej pomocy medycznej. Sąd uznał, iż oskarżony działał z zamiarem ewentualnym, gdyż żaden z dowodów zgromadzonych w sprawie nie pozwala na przyjęcie zamiaru bezpośredniego.
Biorąc pod uwagę, iż czyn oskarżonego wyczerpywał znamiona dwóch występków, w kwalifikacji prawnej należało powołaćart. 11 §2 kk.
Jednocześnie Sąd nie podzielił stanowiska obrońcy, iżS. D.działał w ramach obrony koniecznej. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, iż to oskarżony był agresorem, kontrolującym całą sytuację, aM. K. (2)w żaden sposób mu podczas szamotaniny zJ. B.nie zagrażał. Ugodzenie pokrzywdzonego nożem w nogę nie było sposobem na uchronienie zdrowia i życiaS. D.przed niebezpieczeństwem, skoro to on siedząc na pokrzywdzonym blokował jego ruchy i każdej chwili mógł zaprzestać, oddalając się z miejsca zdarzenia. Nie bez znaczenia była również przewaga siłS. D.nad pokrzywdzonym, który był w stanie dużej nietrzeźwości.
Odnośnie pozostałych czynów:
Ustalenia faktyczne odnośnie tych czynów poczyniono w oparciu o zeznania pokrzywdzonych, świadków oraz częściowo wyjaśnienia oskarżonego. Wszelkie niedajace się usunąć wątpliwości, wynikające z rozbieżnych relacji świadków, Sąd rozstrzygnął na korzyść oskarżonego.
Za wiarygodne uznano zeznania pokrzywdzonegoK. T.. Przedstawił on szczegółowo przebieg całego zdarzenia. Wskazał, że jest pewny, że ta sama osoba uderzyła go po raz pierwszy, a później zadawała mu kolejne ciosy kiedy on siedział na ławce pod przystankiem. Świadek konsekwentnie zeznawał, że owego dnia jedynie stał na przystanku i chciał zadzwonić do kolegi. Nikogo nie prowokował, ani nie plunął na oskarżonego. Potwierdzili to także wszyscy świadkowie zdarzenia.
Zeznania pokrzywdzonegoS. K.są również wiarygodne. Na wiarę nie zasługuje jedynie ten fragment zeznań złożonych w dniu 18.09.2013r., w którym świadek podał, że pokrzywdzonyK. T.był szarpany i bity przez dwóch mężczyzn. Nie zgadza się to z wersją podaną przez samego pokrzywdzonegoK. T., jak i przez pozostałych świadków zdarzenia. Osoba najbardziej zainteresowana, a więc pokrzywdzonyK. T.zeznał, że był bity tylko przez jednego napastnika i była to cały czas ta sama osoba, nie zwracał natomiast uwagi co robił drugi z mężczyzn, ponieważ skupiony był na tym, aby zasłonić twarz. Przy ocenie zeznańS. K.z dnia 18.09.2013r. Sąd miał na uwadze, iż zostały one złożone praktycznie rok po zdarzeniu, kiedy świadek już mógł nie pamiętać jego szczegółów. Stąd też jego relacja różniła się od tej przedstawionej pierwotnie.
Również zeznaniaS. K.odnośnie zachowania oskarżonego wobec jego osoby uznano za wiarygodne. W pierwszych zeznaniach opisał swoją interwencję, a także zachowanieS. D., tj. napastnika ubranego w „jasną kurtkę, bluzę”. Konsekwentnie na etapie całego postępowania podawał, iż obaj mężczyźni go zaatakowali i takie też ustalenia Sąd przyjął, jako odpowiadające prawdzie. Ich atak, jak ustalono, polegał na szarpaniuS. K.za kurtkę. Na korzyść oskarżonego przyjęto wersję, iżS. D.z kolegą nie zadawali ciosów pokrzywdzonemu, albowiem nie udało się Sądowi ustalić, jakiego były rodzaju. Składając pierwsze zeznaniaS. K.pamiętał jedynie, iż był szarpany oraz iż napastnicy „zaczęli mnie bić”, podczas kolejnych zeznań wskazał, nie pamięta, czy został w jakikolwiek sposób uderzony czy też kopnięty, pamiętał jedynie szarpaninę i przepychanki, a na rozprawie podał, iż obaj napastnicy bili go pięściami. Rozstrzygać wątpliwości na korzyść ustalono zatem, iż napastnicy jedynie szarpaliS. K., na skutek czego rozerwali jego kurtkę.
Pomimo nie rozpoznania na rozprawie oskarżonego przez pokrzywdzonegoK. T., pokrzywdzonegoS. K.oraz przez świadków jako sprawcy zdarzenia z dnia 23 listopada 2012 r., materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania pozwolił na jednoznaczne ustalenia, iż był toS. D.. Większość świadków, tj.J. G. (1),A. S.,S. K.,K. T.wskazali, że nie są w stanie rozpoznać, czy oskarżony był mężczyzną, który zaatakował pokrzywdzonych. Jedynie świadekM. P.wprost wykluczyła, że oskarżony był sprawcą zdarzenia, gdyż jego wygląd różni się od wyglądu sprawcy, jednakże jej twierdzenia z uwagi na upływ czasu – niemalże rok od zdarzenia, nie mają waloru dowodu wiarygodnego. Wskazać należy, że świadek nie rozpoznała równieżS. K.jako uczestnika zdarzenia.
Wskazać bowiem należy, że w takcie postępowania przygotowawczego pokrzywdzeni oraz świadkowie opisali w co ubrany był napastnik, który zaatakowałK. T., a nastepnieS. K.i zeznania te były w większości spójne i korespondowały ze sobą. Mianowicie, zgodnie z zeznaniamiK. T.,S. K.,M. P., osoba która uderzała pokrzywdzonegoK. T., a następnie szarpała się z pokrzywdzonymS. K., ubrana była w jasną bluzę z kapturem.
Natomiast świadekK. K. (1)zeznała, że napastnik miał ciemną kurtkę, jednak nie była tego pewna. ŚwiadekA. S.z kolei, że jeden z mężczyzn miał ciemną kurtkę, ale nie pamięta który, zaśJ. G. (1)zeznała, że nie pamięta w co ubrany był napastnik, ale wydaje jej się, że kobieta, która dzwoniła na Policję wskazała, że miał on czarną kurtkę z białym paskiem na rękawie. Co istotne, z zeznańM. P., która zadzwoniła na Policję, wynika jednak, że napastnik ubrany był w jasną bluzę i taki rysopis podała dyżurnemu Policji, co potwierdzone jest zeznaniamiM. S.iŁ. P., będących funkcjonariuszami Policji. Po przybyciu na miejsce zdarzenia funkcjonariuszy Policji, natychmiast podjęli pościg za dwoma mężczyznami, mając z nimi cały czas kontakt wzrokowy. Koło dworca PKP zobaczyli jak jeden z mężczyzn wbiegł do bramy, a drugi z nich uciekał w kierunkuulicy (...). Drugi z mężczyzn został ujęty przez inny patrol Policji. Po wylegitymowaniu przez policjantów okazało się, że zatrzymanym mężczyzną jest oskarżonyS. D.. Jego ubiór odpowiadał opisowi mężczyzny, który bił i szarpał pokrzywdzonych, podawanemu przez świadków. Niemożność rozpoznania oskarżonego jako napastnika przezS. K.w dniu zdarzenia, po okazaniu przez funkcjonariuszy, usprawiedliwiać może fakt, żeS. K.był wówczas nietrzeźwy, a całe zdarzenie miało charakter dynamiczny, wobec czego mógł nie zapamiętać wyglądu napastnika w takim stopniu, aby możliwe było następnie jego rozpoznanie.
Zeznaniom wszystkich funkcjonariuszy policji Sąd w pełni dał wiarę, albowiem są to osoby bezstronne, niezainteresowane wynikiem postępowania. Ich relacja sprowadzała się do odtworzenia czynności służbowych podjętych zaraz po uzyskaniu zgłoszenia o zdarzeniu naPlacu (...). Zeznania tych świadków są spójne i korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Zasady logicznego myślenia i doświadczenia życiowego nakazują wykluczyć, iżS. D.ujęty bezpośrednio po zdarzeniu, z zakrwawioną ręką nie był sprawcą spowodowania uszkodzeń ciała uK. T.(który krwawił już na przystanku) oraz naruszenia nietykalności cielesnej uS. K., łącznie ze zniszczeniem jego kurtki. Nie można uznać, iż był to tylko zbieg okoliczności i przez przypadekS. D.znalazł się na linii pościgu policjantów. Zresztą na rozprawieM. S.zeznał, iż jest pewien, iż ten mężczyzna, który został zatrzymany początkowo uciekał razem z tym mężczyzną, który wbiegł w podwórko naul. (...). Wobec powyższego nie można mieć wątpliwości, iż był toS. D..
Na wiarę większości zasługują pozostałe zeznania naocznych świadków zachowania oskarżonego i jego kolegi, którego danych personalnych nie ustalono. Z uwagi na dynamikę zdarzenia relacja tych osób nie jest spójna co do wszystkich szczegółów. Niemniej jednak Sąd uznał, iż zeznania tych osób tyle pokrywają się w istotnych kwestiach, aby w oparciu o nie dokonać rekonstrukcji stanu faktycznego.
Wobec powyższego Sąd odniesie się jedynie do tych okoliczności, które zostały uznane przez Sąd za nie odpowiadające prawdzie. Za takie uznano relacje świadkaM. P.co do tego, iżS. K.był szarpany tylko przez jednego z mężczyzn. Ta część zeznań pozostaje w sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonegoS. K., a także innych świadków zdarzenia –A. S.,J. G. (1). Nadto świadekM. P.zeznała, że w pewnym momencie poszła za kiosk ruchu zadzwonić po policję i nie obserwowała cały czas szamotaniny. Pewnych fragmentów zdarzenia mogła więc nie zarejestrować.
Odnośnie zeznańJ. G. (1)Sąd odmówił wiary tej części jej relacji w której świadek wykluczyła, że pokrzywdzonyK. T.był bity siedząc na przystanku. Jednocześnie świadek zeznała, że nie pamięta czy pokrzywdzony został uderzony raz czy dwa razy. Sam pokrzywdzony wskazał bowiem, że po pierwszym uderzeniu był zamroczony i usiadł na ławce pod przystankiem. Dopiero po chwili oskarżony wrócił się i kilka razy uderzył go w twarz. Taką wersję potwierdza rozmiar obrażeń doznanych przez pokrzywdzonego po przedmiotowym zdarzeniu. Pokrzywdzony przyjęty został do szpitala ze złamaniem kości jarzmowej i szczęki, a także ze złamaniem dna oczodołu, co świadczy o tym, że musiał zostać uderzony więcej niż jeden raz. Sąd uznał, że odmienne zeznania świadka wynikały stąd, że z uwagi na upływ czasu oraz dynamikę zdarzenia, nie pamiętała ona dokładnie szczegółów jego przebiegu. Nie jest również prawdą, iż osoba dzwoniąca na policję wskazała, iż napastnik, który szarpałK. T.był ubrany w ciemną kurtkę.W.to dowody powyżej omówione.
A. S.potwierdziła wersjęS. K.co do tego, iż był szarpany przez dwóch napastników. Zdaniem Sądu świadek z uwagi na stresującą sytuację związaną z biciem jej kuzyna, nie pamiętała, iż kolejne ciosyS. D.zadawałK. T., kiedy ten siedział na ławce. ZeznaniaM. K. (1)nie były szczegółowe z racji tego, iż ze strachu nie patrzyła na przebieg całego zajścia. Z koleiK. K. (1)potwierdziła, iżK. T.bił tylko jeden napastnik.
Jeśli chodzi o zeznania świadkaI. T., Sąd wziął pod uwagę, że nie była ona bezpośrednim świadkiem zdarzenia, a relację o nim posiadała od pokrzywdzonegoK. T.. Jej zeznania nie były więc kluczowe przy ustalaniu stanu faktycznego. Natomiast zeznania świadkaA. K., również nie będącej bezpośrednim świadkiem zdarzenia posłużyły jedynie do ustalenia ile kosztowała naprawa skórzanej kurtki pokrzywdzonegoS. K., albowiem tą wartość przyjęto jako wysokość szkody. Nie sposób bowiem przyjąć za Prokuratorem, iż szkoda wyniosła 800 zł, skoroS. K.zapłacił za naprawę kurtki 100 zł i w dalszym ciągu ją nosi.
Drugorzędną rolę odegrały także zeznaniaM. U.. Świadek ten, będący kierowcą autobusu, do którego wsiadł pokrzywdzonyS. K., zeznał bowiem, że był zajęty sprzedażą biletów i nie widział aby ktoś się szarpał z pokrzywdzonym. Jedynie od pasażerów autobusu i samego pokrzywdzonego dowiedział się, że taka sytuacja miała miejsce.
Podstawę rekonstrukcji stanu faktycznego stanowiły także dowody z dokumentów w postaci karty informacyjnej leczenia szpitalnego ze szpitala weW.oraz zeszpitala (...)wŚ.. Autentyczność, wiarygodność i wartość dowodowa wskazanych dokumentów nie budziły wątpliwości Sądu, nie były także kwestionowane przez strony.
W zakresie skutków obrażeń doznanych przez pokrzywdzonegoK. T.i mechanizmu ich powstania, Sąd podzielił wnioski zawarte w opinii sądowo-lekarskiej, uznając je za jasne i zrozumiałe. Wskazać należy, że opinia miała legalną podstawę – wydana została na podstawie postanowienia organu postępowania przygotowawczego z dnia 5 grudnia 2012 r.
Biorąc pod uwagę omówiony materiał dowodowy, wyjaśnienia oskarżonego, który twierdził, że uderzenie pokrzywdzonegoK. T.spowodowane było tym, że pokrzywdzony będąc pijany blokował mu wyjście z autobusu i plunął mu w twarz, są więc całkowicie niewiarygodne i w związku z tym nie stanowiły podstawy dokonywania ustaleń faktycznych. Z wiarygodnych i spontanicznych zeznańM. G.wynika, że oskarżony w ogóle nie wysiadał z autobusu, ale przyjechał bądź został przywieziony naPl. (...)samochodem i sprawdzał czyklub (...)jest otwarty. Wersję tę potwierdzają zeznaniaM. K. (1), która zeznała, że oskarżony wraz z drugim mężczyzną przed uderzeniemK. T.byli podklubem (...). Należy podkreślić, iż oskarżony wskazał, że po opuszczeniu przystanku został zatrzymany przez policję, a następie zwolniony, a także, iż był z jakimś kolegą, którego danych nie jest sobie w stanie przypomnieć. Powyższe okoliczności wskazują na to, iżS. D.mówił o swoim zachowaniu w dniu 23 listopada 2012r.
W świetle powyższego, sprawstwo i wina oskarżonego w zakresie czynu zarzuconego mu w punkcie II aktu oskarżenia nie budzą żadnych wątpliwości. Obrażenia jakich doznał pokrzywdzonyK. T.w wyniku ciosów zadanych mu przez oskarżonego pięściami w twarz, spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej dni siedmiu, a zatem obrażenia o jakich mowa wart. 157 § 1 kk. Działanie oskarżonego nosiło jednocześnie znamiona występku o charakterze chuligańskim w rozumieniuart. 115 § 21 kk. OskarżonyS. D.uderzając pokrzywdzonego pięściami w twarz działał z zamiarem bezpośrednim spowodowania u niego skutków, o jakich mowa wart. 157 § 1 kk. Działanie to godziło w jedno z dóbr prawnych wymienionych wart. 115 § 21 kk, tj. zdrowie. Sprawca działał publicznie – zdarzenie miało miejsce na przystanku autobusowym w centrum miasta, gdzie nawet o późnej porze wieczornej przebywa często dużo osób, o czym świadczy chociażby liczba świadków przedmiotowego zdarzenia. Mogło więc ono być postrzegane przez większą, bliżej nieokreśloną liczbę osób. Oskarżony uderzał pokrzywdzonegoK. T.bez jakiegokolwiek powodu. Jak wynika z ustaleń faktycznych, pokrzywdzony nie był wcześniej znany oskarżonemu, a agresja skierowana wobec niego była zupełnie przypadkowa. Pokrzywdzony nie prowokował w żaden sposóbS. D., nie zaczepiał go, jak też w niczym mu nie przeszkadzał. Pokrzywdzony stojąc tyłem do jezdni, nie zwracał w ogóle uwagi na przechodzącego obok oskarżonego. Ten zaś najpierw zwrócił się do niego obraźliwie, po czym pchnął go, a następnie zadał mu ciosy pięściami w twarz. Takim agresywnym czynem oskarżony wyraził rażące lekceważenie porządku prawnego i wzbudził negatywną ocenę tego czynu, wywołując reakcje w postaci oburzenia i potępienia wśród świadków zdarzenia, którzy bądź to próbowali powstrzymać oskarżonego, bądź zawiadamiali organy ścigania.
Odnosząc się do zachowaniaS. D.w stosunku doS. K.(czyn IV i VI wyroku) stwierdzić należy, iż wyczerpują one jednocześnie znamiona przestępstwa i wykroczenia. Zachodzi więc sytuacja o jakiej mowa wart. 10 § 1kw. Tożsamość miejsca i czasu zdarzenia, a także osoby pokrzywdzonego świadczą o jedności czynu. Oskarżony działając wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną osobą, wypełnił znamiona wykroczenia zart. 124 § 1kw w zw. zart. 47 § 5kw, a także znamiona przestępstwa zart. 217 § 1 kkw zw. zart. 57a § 1kk. Szarpanie pokrzywdzonegoS. K.za skórzaną kurtkę spowodowało jej uszkodzenie, zaś naprawa tego uszkodzenia wyniosła 100 zł.
Wykluczone było przyjęcie wartości uszkodzonej kurtki w wysokości 800 zł, jak wskazywał oskarżyciel publiczny w akcie oskarżenia. Podkreślić należy, że kurtka została jedynie uszkodzona, nie zaś zniszczona, a sama wartość kurtki nie została udowodniona, pokrzywdzony nie pamiętał bowiem za jaką kwotę dokonał jej zakupu, wskazując bądź to kwotę 800 zł, bądź kwotę 600 zł. Naprawa uszkodzonej kurtki wyniosła zaś 100 zł i taką wartość uszkodzonego mienia należało przyjąć na potrzeby postępowania. Skoro wartość szkody nie przekroczyła ¼ minimalnego wynagrodzenia, czyn oskarżonego należało zakwalifikować jako wykroczenie z art. 124 § 1 kw. Jednocześnie miał on charakter chuligański – polegał na umyślnym uszkodzeniu mienia pokrzywdzonego, oskarżony działał publicznie (na przystanku autobusowym dostępnym w danym czasie dla szerszego kręgu osób) z oczywiście błahego powodu (S. K.stanął w obronie atakowanegoK. T.), okazując przez to rażące lekceważenie podstawowych zasad porządku prawnego. Dla przypisania wykroczenia z art. 124 § 1 kw konieczne jest ustalenie strony podmiotowej sprawcy w postaci umyślności. Zdaniem Sądu, oskarżony niszcząc kurtkę pokrzywdzonego działał w zamiarze ewentualnym, tj. przewidując możliwość uszkodzenia kurtki w trackie jej szarpania, godził się na to.
Jednocześnie czyn oskarżonego wyczerpał znamiona występku zart. 217 § 1 kk. Oskarżony we współdziałaniu z inną nieustaloną osobą, szarpiąc pokrzywdzonegoS. K.za kurtkę, naruszył jego nietykalność cielesną. Przy czym występek ten miał charakter chuligański. Sprawca działał w tym samym miejscu, co w przypadku czynu z punktu II i III aktu oskarżenia, a więc zachowują aktualność rozważania dotyczące publicznego charakteru działania oskarżonego. Wskazanym występkiem oskarżony dopuścił się umyślnego zamachu na zdrowie, działając z oczywiście błahego powodu. Powodem tego działania było jedynie to, że pokrzywdzonyS. K.stanął w obronie bitegoK. T.. W momencie zwrócenia uwagi na naganność tego postępowania, agresja oskarżonego natychmiast przeniosła się zK. T.naS. K.. W świetle ocen społecznych, powód naruszenia nietykalności cielesnejS. K.jest błahy, rażąco nieadekwatny do przyczyny, która go wywołała. Swoją agresywną postawą oskarżony wyraził rażące lekceważenie porządku prawnego. Skoro spełnione zostały wszystkie przesłanki zart. 115 § 21 kk, zasadne było przyjęcie, że występek oskarżonego nosił znamiona występku chuligańskiego.
Wymierzając kary za przypisane oskarżonemu przestępstwa, Sąd kierował się dyrektywami określonymi wart. 53 kk, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
W przypadku wszystkich czynów Sąd uwzględnił dotychczasową karalnośćS. D., przyjmując, iż oskarżony jest sprawcą zdemoralizowanym.
Pierwsze z przypisanych oskarżonemu przestępstw charakteryzuje się dość wysokim stopniem społecznej szkodliwości, ocenianym na podstawie okoliczności podmiotowych i przedmiotowych wskazanych wart. 115 § 2 kk. Oskarżony swoim zachowaniem usiłował spowodować całkiem poważną szkodę, ostatecznie powodując obrażenia naruszające czynności narządów ciała powyżej dni siedmiu. Sad wziął również pod uwagę zachowanieJ. B.podczas tego zdarzenia, który nie był zupełnie bierny. Natomiast działanie oskarżonego tylko w zamiarze ewentualnym w zakresie czynu zart. 156 kk, nie zaś w zamiarze bezpośrednim, wpłynęło na obniżenie stopnia społecznej szkodliwości czynu.
W przypadku czynu na szkodęK. T.Sąd uznał, iż był to czyn o społecznej szkodliwości wyższej niż średnia, ponadto uwzględniono cierpienia pokrzywdzonego, niczym nieuzasadnioną agresję ze strony oskarżonego, który najprawdopodobniej po prostu szukał zaczepki.
W odniesieniu do czynów popełnionych na szkodęS. K.należało uwzględnić brak jakiejkolwiek refleksji ze strony oskarżonego, który postanowił zaatakować również osobę starającą się odciągnąć go odK. T.. Z drugiej strony Sąd miał na uwadze niewysoką społeczną szkodliwość czynu zart. 217 §1 kk.
W przypadku występków na szkodęS. K.iK. T.uwzględniono chuligański charakter tych przestępstw.
Z tych też to wszystkich względów wymierzono oskarżonemu za czynart. 13 § 1 kkw zw. zart. 156 § 1 pkt 2 kkiart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkkarę 2 lat pozbawienia wolności, za czyn zart. 157 §1 kkw zw. zart. 57a §1 kk-roku pozbawienia wolności, za czyn zart. 124 §1kw – trzydziestu dni aresztu, za czyn zart. 217 §1 kkw zw. zart. 57a§1 kkkarę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 46 § 1 kk, z uwagi na wniosek zgłoszony przez pokrzywdzonegoK. T.w toku przesłuchania w dniu 1 sierpnia 2013 r., Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonegoK. T.zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w kwocie 8000 zł. Sąd uznał, że kwota ta jest adekwatna do rozmiaru bólu fizycznego, jakiego doznał pokrzywdzony w wyniku zdarzenia, a także niedogodności, jakie musiał on wskutek tego znosić. Pokrzywdzony doznał złamania kości jarzmowo - szczękowej, co spowodowało konieczność poddania go zabiegowi operacyjnemu. Skutki powstałych obrażeń pokrzywdzony odczuwał jeszcze przez dłuższy czas. Do sierpnia 2013 r. pokrzywdzony był leczony wszpitalu (...)weW., gdzie przychodził na wizyty kontrolne i uczęszczał na rehabilitację. W listopadzie 2013 r. nadal odczuwał czasami lekki ból szczęki, w miejscu gdzie ma wszczepioną tytanową blaszkę. Nadal chodził także do okulisty z powodu niedomykającej się powieki. Zdaniem Sądu kwota 8.000 zł nie jest sumą wygórowaną, biorąc pod uwagę rodzaj i miejsce powstania urazu oraz czasookres występowania jego skutków.
Z uwagi na zasądzoną kwotę zadośćuczynienia, stracił aktualność obowiązek orzekania nawiązki na rzecz pokrzywdzonego w wypadku zaistnienia występku o charakterze chuligańskim, określony wart. 57a § 2 kk.
Uznając również, że oskarżony wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 124 § 1 kw, zasadne było zobowiązanie go do zapłaty na rzecz pokrzywdzonegoS. K.równowartości wyrządzonejs.w wysokości 100 zł na podstawie art. 124 § 4 kw. Wobec tego rozstrzygnięcia Sąd nie skorzystał już z możliwości orzeczenia nawiązki na rzecz pokrzywdzonego z powodu wyrządzenia szkody wykroczeniem o charakterze chuligańskim, na podstawie art. 37 kw.
W oparciu o treśćart. 57 a § 2 kkSąd zobowiązany był orzec nawiązkę na rzeczS. K.w związku z popełnieniem na jego szkodę występku zart. 217 § 1 kk. Przyjmując sposób działania oskarżonego, okoliczności i chuligański charakter występku, Sąd uznał za zasadne orzeczenie nawiązki w wysokości 500 zł. W opinii Sądu niższy jej wymiar nie byłby współmierny do czyny. Należy bowiem mieć na uwadze, iżS. K.stanął w obronie bitego przezS. D.K. T., narażając swoje zdrowie na agresywne zachowanie ze strony oskarżonego i jego kolegi. Taka wysokość nawiązki utwierdziS. K.o słuszności podjętej decyzji i jednocześnie będzie wyraźnym sygnałem dla oskarżonego, że za naruszenie nietykalności cielesnej należy ponieść również konsekwencje finansowe.
Przy wymiarze kary łącznej Sąd miał na uwadze tożsamość przedmiotową aż trzech czynów skierowanych przeciwko życiu i zdrowiu. Uwzględniono również w przypadku przestępstw popełnionych w dniu 23 listopada 2012r. bliski związek czasowy.
Z tych względów Sąd łącząc kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt I, II i IV wyroku orzekł karę łączną 2 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności, przyjmując, iż kara ta spełni swoje cele wychowawcze i zapobiegawcze, a tym samym, iż w tym wymiarze będzie wystarczająco dotkliwa dla oskarżonego. Zdaniem Sądu surowsza kara nie byłaby współmierna do czynów ostatecznie przypisanych oskarżonemu.
W oparciu o treśćart. 63§1 kkna poczet kary łącznej zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 9.07.2013r. do dnia 19.11.2013r.
Z uwagi na fakt, iż oskarżony był reprezentowany przez obrońcę z urzędu w oparciu o§ 14 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. 3 oraz § 16 i 19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduzasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. P. (1)kwotę 1402,20 zł.Przy orzekaniu o kosztach uwzględniono udział obrońcy w postępowaniu przygotowawczym oraz łącznie w 6 rozprawach. Ponadto uzyskana kwota została powiększona o podatek VAT.
Z uwagi na sytuację finansowa oskarżonego, Sąd w oparciu o treśćart. 624§1 kkzwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając poniesione wydatki na rachunek Skarbu Państwa i nie wymierzył mu opłaty.