Sąd Apelacyjny w Rzeszowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKzw 92/14
Data wyroku: 2014-03-12 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Stanisław Urban
Słowa kluczowe: Kara Pozbawienia Wolności, Postępowanie Wykonawcze
Podstawa prawna: art. 430 § 1 kpk w zw. z art. 429 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw, art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw

Sygn. akt II AKzw 92/14

POSTANOWIENIE
Dnia 12 marca 2014 r.

Sąd Apelacyjny II Wydział Karny w Rzeszowie
na posiedzeniu w składzie:

Przewodniczący:

SSA Stanisław Urban

Protokolant:

st. sekr. sądowy Halina Rączy

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Rzeszowie
– Janusza Drozdowskiego
po rozpoznaniu w sprawie skazanejN. P.
zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanej
na postanowienie Sądu Okręgowego w Rzeszowie
z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II Ko 720/13
o umorzeniu postępowania w przedmiocie wniosku obrońcy skazanej
o wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie kary pozbawienia wolności

na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.iart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 1§ 2 k.k.w.

p o s t a n a w i a:

I
u t r z y m a ćzaskarżone postanowienie w mocy,

II
z w o l n i ćskazaną od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami zaś obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Rzeszowie, w oparciu oart. 15 § 1 k.k.w., umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku obrońcy skazanejN. P.o wystąpienie o zgodę do organu sądowegoW.M. C.wL.na przekazanie do wykonania w Wielkiej Brytanii kar pozbawienia wolności, orzeczonych w sprawach(...)
Zażalenie od powyższego orzeczenia wywiódł obrońca skazanej. Autor zażalenia zarzucił błędną interpretację art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. (nowela dok.p.k.).
Podnosząc powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpinania Sądowi1 instancji.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne i nie może zostać uwzględnione.
Zaprezentowana przez Sąd a quo wykładniaart. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego, ustawy o prokuraturze oraz ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym(Dz. U. 2011.240.1430), nowelizującejKodeks postępowania karnegoz dniem1 stycznia 2012 r. poprzez m. in. dodanierozdziału 66f k.p.k., oraz przyjęty zakres czasowy stosowania, implementowanego w tej zmianie, instrumentu współpracy międzynarodowej, należy w całości zaaprobować.
Zgodnie zart. 4 ust. 1powoływanej wyżej ustawy,rozdziałów 66fi 66g Kodeksu postępowania karnegonie stosuje się do orzeczeń wydanych przed dniem 5 grudnia 2011 r. Gdyby brać tylko pod uwagę treść samego przepisu, można by się skłaniać się ku jego interpretacji, przedstawionej przez obrońcę skazanej. Wątpliwości te rozwiewa jednak lektura uzasadnienia owej nowelizacji (Lex(...), nr druku(...)), gdzie w uwadze 6 pt. „termin wejścia w życie”, podano: „projektowany termin wejścia w życie ustawy to1 stycznia 2012 r. Należy tu wskazać, że decyzja ramowa(...)/(...), z terminem implementacji do dnia 5 grudnia 2011 r., ma zastosowanie do wyroków wydanych po tej dacie. Decyzja ramowa(...)/(...),z terminem implementacji do dnia 6 grudnia 2011 r., nie zawiera takiej klauzuli, jednakże pierwsze wystąpienia państw Unii Europejskiej o przejęcie orzeczeń do wykonania również będą mogły zostać skierowane nie wcześniej niż po dniu 6 grudnia 2011 r. Mając na uwadze czas potrzebny na ich doręczenie oraz terminy rozpoznania takich wystąpień, należy przyjąć, że pierwsze decyzje sądów polskich w kwestiach objętych planowaną ustawą będą zapadać nie wcześniej niż po dniu 1 stycznia 2012 r.”
Przypomnieć jedynie należy, iż przepisart. 611t k.p.k., który mógłby mieć zastosowanie w przedmiotowej sprawie, stanowi implementację przepisów art. 2, 4, 5 oraz 6 ust. 1 i 2 decyzji ramowej(...)z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności - w celu wykonania tych wyrokóww Unii Europejskiej (Dz. U. UE. L z dnia 5 grudnia 2008 r.).
Powoływanie się na praktykę sądu w innych sprawach, niezgodnąz przepisami ustawy, nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie.
Konkludując stwierdzić trzeba, że stanowisko wyrażone przez SądI instancji w zaskarżonym postanowieniu jest trafne, natomiast wniesiony środek odwoławczy nie dostarczył argumentów przemawiających za jego uwzględnieniem.
O wydatkach za postępowanie odwoławcze orzeczono w oparciu oart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.w zw. zart. 1 § 2 k.k.w.