Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 3666/13
Data wyroku: 2014-05-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech SAWICKI
Teza: skazujący

Sygn. akt VI W 3666/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 maja 2014 roku.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Wojciech SAWICKI
Protokolant Aleksandra DZIAŁAK
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 roku,
sprawy przeciwkoK. N. (1)
synowiT.iB.,
urodzonemu (...)weW.,
obwinionego o to, że:
(1) w dniu 08 kwietnia 2013 roku o godzinie 07:45 weW.naul. (...)kierując pojazdemT. (...)onr rej. (...)jadąc odul. (...)w kierunkuul. (...)nie zastosował się do znaku P-21 „powierzchnia wyłączona”; (2) w tym samym miejscu i czasie nie zasygnalizował zmiany pasa ruchu; (3) w tym samym miejscu i czasie nie posiadał przy sobie wymaganych dokumentów, tj. obowiązkowego ubezpieczenia „OC”;
tj. o wykroczenie z art. 92§1 kw, art. 97 kw i art. 95 kw w zw. z art. 9§1 kw:

I
uznaje obwinionegoK. N. (1)za winnego popełnienia zarzucanych mu wykroczeń opisanych i zakwalifikowanych w części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 92§1 kw w zw. z art. 9§2 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) złotych;

II
obciąża obwinionego kosztami postępowania w sprawie w wysokości 100 (stu) złotych oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 (trzydziestu) złotych.

UZASADNIENIE

W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu 08 kwietnia 2013 roku w godzinach rannych funkcjonariusze Komisariatu PolicjiW.O.post.M. K.i sierż. sztab.T. D.pełnili służbę patrolową (w patrolu zmotoryzowanym) na terenie dzielnicyW.. Około godziny 07:45 radiowóz policyjny stał na prawym pasie ruchuulicy (...)za skrzyżowaniem zulicą (...)w zatorze drogowym. We wskazanym miejscu na środku jezdniulicy (...)wbudowane jest podwójne torowisko tramwajowe oznaczone znakiem drogowym poziomym P-21 „powierzchnia wyłączona” – ustalono, iż w krytycznym czasie poziome oznakowanie drogowe na jezdniulicy (...)we wskazanym miejscu było częściowo zatarte i częściowo nieczytelne, aczkolwiek jednocześnie nie było ono całkowicie niewidoczne. Ponadto ustalono, iż w krytycznym czasie znak drogowy poziomy P-21 „powierzchnia wyłączona” obejmował obszar torowiska tramwajowego na jezdniulicy (...)od skrzyżowania zulicą (...)aż do skrzyżowania zulicą (...).
Podczas postoju radiowozu policyjnego na prawym pasie ruchuulicy (...)(za skrzyżowaniem zulicą (...)) na lewy pas ruchu wjechał samochód osobowy markiT. (...)onr rej. (...)kierowany przez obwinionegoK. N. (2), który poruszał się w kierunkuulicy (...)i wykonał manewr omijania pojazdów stojących na prawym pasie, wjeżdżając tym samym na torowisko tramwajowe oznaczone znakiem drogowym poziomym P-21. FunkcjonariuszeM. K.iT. D.postanowili podjąć interwencję wobec kierującego wskazanym pojazdem i pojechali za nim aż naulicę (...), gdzie kierujący samochodemT. (...)ostatecznie zatrzymał się do kontroli drogowej. Ustalono, iż przedtem obwiniony kierując wskazanym pojazdem jadąculicą (...)(za skrzyżowaniem zulicą (...)) przynajmniej dwukrotnie zmienił pas ruchu bez należytej sygnalizacji, tj. bez użycia kierunkowskazu. Ponadto ustalono, iż w krytycznym czasie obwiniony nie posiadał przy sobie wymaganego dokumentu w postaci dowodu zawarcia umowy ubezpieczenia „OC” wskazanego pojazdu. Ustalono także, iżK. N. (1)w krytycznym czasie odwoził swoją córkę do szkoły, a podczas kontroli drogowej zdecydowanie odmówił przyjęcia nałożonego na jego osobę mandatu karnego kredytowanego w wysokości 200 złotych – twierdząc, że nie popełnił żadnego wykroczenia drogowego.

(dowód: zeznania świadkaM. K., karty 36-38 akt; zeznania świadkaT. D., karty 40-41 akt; częściowo wyjaśnienia obwinionego, karty 7 i 35-36 akt; także: policyjna notatka urzędowa, karta 4 akt; dokumentacja fotograficzna złożona do akt sprawy przez obwinionego, karty 28-32 akt; pismo Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta weW.z dnia 12.03.2014r. z załącznikiem, karty 46-48 akt; pismo Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta weW.z dnia 19.05.2014r. z załącznikiem, karty 53-54 akt)

K. N. (1)z zawodu jest prawnikiem i prowadzi własną Kancelarię Adwokacką wŚ.. Stan rodzinny - żonaty, na utrzymaniu dwójka dzieci. Obwiniony nie był uprzednio karany w postępowaniu mandatowym za tzw. wykroczenia drogowe.

(dowód: dane osobo - poznawcze, karty 34-35 akt; informacja z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, karta 33 akt)

K. N. (1)na każdym etapie postępowania konsekwentnie i stanowczo nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów – poza wykroczeniem stypizowanym wart. 95 Kodeksu wykroczeń.
Podczas przesłuchania w toku czynności wyjaśniających obwiniony oświadczył, iż „Naul. (...)weW.nie ma pasa wyłączonego z ruchu. Jest to ulica dwukierunkowa z dwoma pasami ruchu w każdą stronę”.K. N. (1)przyznał, iż w krytycznym czasie w trakcie kontroli drogowej nie posiadał przy sobie wymaganego dokumentu w postaci „poświadczenia opłacenia OC”, ponieważ w krytycznym czasie „dokumenty te miała żona” (vide: karta 7 akt).
Na pierwszym terminie rozprawy w dniu 06 grudnia 2013 roku obwiniony podtrzymał uprzednio składane wyjaśnienia i ponownie podkreślił, iż „naul. (...)we wskazanym miejscu nie ma żadnej powierzchni wyłączonej z ruchu oznaczonej znakiem P-21”. WedługK. N. (2)w krytycznym czasie poruszał się on prawym pasem ruchuulicy (...), następnie skręcił w prawo wulicę (...), a na koniec w lewo wulicę (...). Obwiniony podkreślił, że na pewno sygnalizował oba wskazane manewry i że jest doświadczonym kierowcą „przewrażliwionym” na punkcie używania kierunkowskazu. WedługK. N. (2)zauważył on radiowóz policyjny dopiero po wjechaniu naulicę (...), tj. dopiero wtedy zostały włączone w tymże pojeździe sygnały błyskowe, a potem dźwiękowe. Obwiniony podkreślił, iż w jego przekonaniu „funkcjonariusze podjęli wobec mnie bezpodstawną interwencję” (vide: karty 35-36 akt).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Dokonując wnikliwej oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego uznać należy, iż sprawstwo oraz winaK. N. (2)odnośnie wszystkich zarzucanych mu wykroczeń są oczywiste, jednoznaczne i nie mogą budzić żadnych wątpliwości – przy czym sprawstwo obwinionego odnośnie wykroczenia zart. 95 Kodeksu wykroczeńpozostaje okolicznością całkowicie niesporną.
Ustalając stan faktyczny Sąd Rejonowy oparł się przede wszystkim na zeznaniach bezpośrednich świadków zdarzenia drogowego będącego przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, tj. zeznaniach funkcjonariuszy Komisariatu PolicjiW.O.M. K.iT. D.oraz na dowodach z dokumentów. Wyjaśnieniom obwinionegoK. T.Sąd dał wiarę wyłącznie odnośnie okoliczności niespornych. W ocenie Sądu Rejonowego dowody z powołanych dokumentów, tj. zapisy policyjnej notatki urzędowej (dokumentującej przebieg interwencji podjętej w krytycznym czasie wobec osoby obwinionego), zdjęcia wykonane przez obwinionego oraz wskazane pisma Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta weW.z załącznikami także nie budzą jakichkolwiek wątpliwości co do swojej wiarygodności.
W przekonaniu Sądu Rejonowego zeznania świadkówM. K.iT. D.uznać należy za całkowicie wiarygodne, ponieważ są one logiczne i spójne, zostały złożone spontanicznie – ponadto okoliczności podniesione przez świadków (co bardzo istotne) wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają oraz praktycznie całkowicie korespondują z dowodami z dokumentów (zwłaszcza zapisami notatki urzędowej).T.Sąd nie traci z pola widzenia, iż wskazani świadkowie (w przeciwieństwie do obwinionego) na sali rozpraw w żaden sposób nie starali się podkreślić wagi i znaczenia własnych twierdzeń oraz nie przejawiali jakichkolwiek tendencji do konfabulacji – ponadtoM. K.iT. D.nie przejawiali jakichkolwiek negatywnych emocji wobecK. N. (2). Dodatkowo w przekonaniu Sądu Rejonowego – biorąc chociażby pod uwagę zasady doświadczenia życiowego oraz notoryjność spraw podobnych – uznać należy, że wskazani świadkowie nie mają żadnego racjonalnego powodu bądź interesu w celowym podawaniu okoliczności niezgodnych z prawdą (czyli w pomawianiu obwinionego), ani tym bardziej w fałszowaniu dokumentacji służbowej.K. N. (1)winien wziąć pod uwagę, iżM. K.iT. D.są dla niego osobami zupełnie obcymi, którzy we wskazanym miejscu i czasie wykonywali wyłącznie swoje obowiązki służbowe – jest naprawdę dziełem czystego przypadku, że to właśnie ich radiowóz w krytycznym czasie stał na prawym pasie ruchuulicy (...)za skrzyżowaniem zulicą (...)w zatorze drogowym.
TwierdzeniomK. N. (2)zawartym w złożonych przez niego wyjaśnieniach Sąd Rejonowy dał wiarę wyłącznie co do okoliczności niespornych. W pozostałym zakresie zdaniemT.Sądu wyjaśnienia obwinionego są nielogicznie i stanowią wyłącznie nieudolną próbę realizacji przyjętej przez jego osobę (mało przekonywującej) linii obrony. Należy stanowczo podkreślić, iż w toku przewodu sądowego w niniejszej sprawie nie przeprowadzono praktycznie żadnego dowodu mogącego świadczyć o niewinnościK. N. (2)lub mogącego wzbudzić jakiekolwiek wątpliwości co do faktu popełnienia przezeń w krytycznym czasie zarzuconych mu czynów – przy czym częściowe zatarcie poziomego oznakowania drogowego naulicy (...)za skrzyżowaniem zulicą (...)(w obrębie torowiska tramwajowego) tak naprawdę stanowi okoliczność bezsporną. Należy jednak w tym miejscu przywołać zeznania świadkaM. K.: „W moim przekonaniu oznakowanie poziome na jezdni w tym miejscu było na tyle czytelne, że powinno być właściwe zinterpretowane przez kierowcę (…) nasz radiowóz i inne pojazdy oczekiwały na prawym pasie ruchu i spośród tych wszystkich pojazdów, które tam się wtedy znajdowały, tylko samochód obwinionego jechał po torowisku” (vide: karta 37 akt). Podkreślić także należy, iż obwiniony w toku całego przewodu sądowego tak naprawdę nie był w stanie logicznie i przekonywująco wyjaśnić, dlaczego świadkowieM. K.iT. D.oskarżyli go o wykroczenia, których w rzeczywistości w krytycznym czasie miał się nie dopuścić (poza wykroczeniem zart. 95 Kodeksu wykroczeń). Ponadto przyjęcie linii obrony obwinionego wymagałoby uznania, iż doświadczeni funkcjonariusze Policji nie tylko że złożyli przed Sądem fałszywe zeznania, ale także dopuścili się uprzednio fałszerstwa dokumentacji służbowej, co jawi się jako bez mała absurdalne – zwłaszcza po emocjonalnej uwadzeK. N. (2)(wypowiedzianej w trakcie interwencji), iż jest „emerytowanym oficerem Policji i prokuratorem wojskowym”.T.Sąd oczywiście ma na uwadze, iżK. N. (1)kierując wskazanym pojazdem w krytycznym czasie faktycznie mógł śpieszyć się, aby odwieść swoją córkę do szkoły i następnie zdążyć do pracy – jednakże z oczywistych przyczyn Sąd nie może mieć żadnego pobłażania dla tak jawnego lekceważenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jak jazda „wężykiem” bez używania kierunkowskazu. DodatkowoT.Sąd z notoryjności spraw podobnych dobrze wie, jak niebezpieczny może być manewr wjechania przez kierującego samochodem osobowym na wydzielone z ruchu torowisko tramwajowe – zwłaszcza gdy motorniczy pojazdu szynowego omija pojazdy stojące na prawym pasie i nie spodziewa się przeszkód na swoim torze jazdy. Na marginesie zważyć także należy, iżT.Sąd związany jest granicami skargi oskarżyciela publicznego – dlatego też za przedmiot postępowania w niniejszej sprawie nie może być uznana kwestia, z jaką częstotliwością Wydział(...)Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta weW.dokonuje odnowienia poziomego oznakowania drogowego naulicy (...)weW..
Oskarżyciel publiczny kierując doT.Sądu wniosek o ukaranieK. N. (2)przyjął, iż obwiniony swoim zachowaniem w krytycznym czasie wyczerpał ustawowe znamiona wykroczenia stypizowanego przez ustawodawcę wart. 92§1 Kodeksu wykroczeń, wykroczenia stypizowanego przez ustawodawcę wart. 97 Kodeksu wykroczeńw zw. zart. 22 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowymoraz wykroczenia stypizowanego przez ustawodawcę wart. 95 Kodeksu wykroczeń– co zostało udowodnione w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości. Podkreślić w tym miejscu należy, iż powołany przepis powołanejustawy Prawo o ruchu drogowymjest na tyle jednoznaczny, iż nie może budzić żadnych wątpliwości interpretacyjnych – obwiniony jako doświadczony kierowca i prawnik z wykształcenia ma pełną świadomość, iż jazda „wężykiem” bez używania kierunkowskazu jest niedopuszczalna. Ponadto w przekonaniu Sądu Rejonowego winaK. N. (2)odnośnie pierwszego i drugiego zarzucanego mu wykroczenia przyjmuje ewidentnie postać winy umyślnej – obwiniony po prostu zlekceważył znak drogowy poziomy P-21 w obrębie torowiska tramwajowego, a następnie zlekceważył obowiązek należytej sygnalizacji zmiany kierunku ruchu. Odnośnie wykroczenia zart. 95 Kodeksu wykroczeńistnieją natomiast podstawy do przyjęcia winy nieumyślnej w rozumieniuart. 6§2 Kodeksu wykroczeń–K. N. (1)popełnił to wykroczenie wskutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo iż możliwość popełnienia tegoż czynu ewidentnie mógł przewidzieć.
UznającK. N. (2)za winnego popełnienia trzech zarzucanych mu wykroczeń Sąd Rejonowy wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) złotych. Kara ta zdaniem Sądu jest całkowicie adekwatna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości wykroczeń będących przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie.T.Sąd nie widział żadnej możliwości odstąpienia od wymierzenia kary bądź poprzestaniu na zastosowaniu wobec obwinionego środków oddziaływania wychowawczego. Taka decyzja Sądu była konieczna. Obwiniony dopuścił się dwóch pierwszych (zarzucanych mu) wykroczeń z winy umyślnej, natomiast podczas przewodu sądowego nie okazał praktycznie żadnej skruchy ani refleksji nad swoim nagannym zachowaniem w krytycznym czasie (a przecież przewoził wtedy w samochodzie własną córkę i był za nią całkowicie odpowiedzialny). Jest oczywistym, iż dla osób okazujących tak jawne lekceważenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym żadnego pobłażania ze strony wymiaru sprawiedliwości nie ma i nie będzie. Ponadto Sąd Rejonowy uwzględnił społeczne oddziaływanie oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze orzeczonej kary – mają one stanowić adekwatną względem popełnionych czynów represję wobec sprawcy oraz piętnować w oczach społeczeństwa zachowania, których obwiniony w krytycznym czasie się dopuścił.
Orzekając o kosztach postępowania w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy uznał, iż nie zachodzą żadne przesłanki przemawiające za zwolnieniemK. N. (2)od obowiązku ponoszenia tychże kosztów – zgodnie z jednoznaczną dyspozycjąart. 118§1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczeniaobwiniony uznany za winnego jest zobligowany ponieść wszelkie koszty postępowania w swojej sprawie.

UZASADNIENIE

W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu 08 kwietnia 2013 roku w godzinach rannych funkcjonariusze Komisariatu PolicjiW.O.post.M. K.i sierż. sztab.T. D.pełnili służbę patrolową (w patrolu zmotoryzowanym) na terenie dzielnicyW.. Około godziny 07:45 radiowóz policyjny stał na prawym pasie ruchuulicy (...)za skrzyżowaniem zulicą (...)w zatorze drogowym. We wskazanym miejscu na środku jezdniulicy (...)wbudowane jest podwójne torowisko tramwajowe oznaczone znakiem drogowym poziomym P-21 „powierzchnia wyłączona” – ustalono, iż w krytycznym czasie poziome oznakowanie drogowe na jezdniulicy (...)we wskazanym miejscu było częściowo zatarte i częściowo nieczytelne, aczkolwiek jednocześnie nie było ono całkowicie niewidoczne. Ponadto ustalono, iż w krytycznym czasie znak drogowy poziomy P-21 „powierzchnia wyłączona” obejmował obszar torowiska tramwajowego na jezdniulicy (...)od skrzyżowania zulicą (...)aż do skrzyżowania zulicą (...).
Podczas postoju radiowozu policyjnego na prawym pasie ruchuulicy (...)(za skrzyżowaniem zulicą (...)) na lewy pas ruchu wjechał samochód osobowy markiT. (...)onr rej. (...)kierowany przez obwinionegoK. N. (2), który poruszał się w kierunkuulicy (...)i wykonał manewr omijania pojazdów stojących na prawym pasie, wjeżdżając tym samym na torowisko tramwajowe oznaczone znakiem drogowym poziomym P-21. FunkcjonariuszeM. K.iT. D.postanowili podjąć interwencję wobec kierującego wskazanym pojazdem i pojechali za nim aż naulicę (...), gdzie kierujący samochodemT. (...)ostatecznie zatrzymał się do kontroli drogowej. Ustalono, iż przedtem obwiniony kierując wskazanym pojazdem jadąculicą (...)(za skrzyżowaniem zulicą (...)) przynajmniej dwukrotnie zmienił pas ruchu bez należytej sygnalizacji, tj. bez użycia kierunkowskazu. Ponadto ustalono, iż w krytycznym czasie obwiniony nie posiadał przy sobie wymaganego dokumentu w postaci dowodu zawarcia umowy ubezpieczenia „OC” wskazanego pojazdu. Ustalono także, iżK. N. (1)w krytycznym czasie odwoził swoją córkę do szkoły, a podczas kontroli drogowej zdecydowanie odmówił przyjęcia nałożonego na jego osobę mandatu karnego kredytowanego w wysokości 200 złotych – twierdząc, że nie popełnił żadnego wykroczenia drogowego.

(dowód: zeznania świadkaM. K., karty 36-38 akt; zeznania świadkaT. D., karty 40-41 akt; częściowo wyjaśnienia obwinionego, karty 7 i 35-36 akt; także: policyjna notatka urzędowa, karta 4 akt; dokumentacja fotograficzna złożona do akt sprawy przez obwinionego, karty 28-32 akt; pismo Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta weW.z dnia 12.03.2014r. z załącznikiem, karty 46-48 akt; pismo Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta weW.z dnia 19.05.2014r. z załącznikiem, karty 53-54 akt)

K. N. (1)z zawodu jest prawnikiem i prowadzi własną Kancelarię Adwokacką wŚ.. Stan rodzinny - żonaty, na utrzymaniu dwójka dzieci. Obwiniony nie był uprzednio karany w postępowaniu mandatowym za tzw. wykroczenia drogowe.

(dowód: dane osobo - poznawcze, karty 34-35 akt; informacja z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, karta 33 akt)

K. N. (1)na każdym etapie postępowania konsekwentnie i stanowczo nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów – poza wykroczeniem stypizowanym wart. 95 Kodeksu wykroczeń.
Podczas przesłuchania w toku czynności wyjaśniających obwiniony oświadczył, iż „Naul. (...)weW.nie ma pasa wyłączonego z ruchu. Jest to ulica dwukierunkowa z dwoma pasami ruchu w każdą stronę”.K. N. (1)przyznał, iż w krytycznym czasie w trakcie kontroli drogowej nie posiadał przy sobie wymaganego dokumentu w postaci „poświadczenia opłacenia OC”, ponieważ w krytycznym czasie „dokumenty te miała żona” (vide: karta 7 akt).
Na pierwszym terminie rozprawy w dniu 06 grudnia 2013 roku obwiniony podtrzymał uprzednio składane wyjaśnienia i ponownie podkreślił, iż „naul. (...)we wskazanym miejscu nie ma żadnej powierzchni wyłączonej z ruchu oznaczonej znakiem P-21”. WedługK. N. (2)w krytycznym czasie poruszał się on prawym pasem ruchuulicy (...), następnie skręcił w prawo wulicę (...), a na koniec w lewo wulicę (...). Obwiniony podkreślił, że na pewno sygnalizował oba wskazane manewry i że jest doświadczonym kierowcą „przewrażliwionym” na punkcie używania kierunkowskazu. WedługK. N. (2)zauważył on radiowóz policyjny dopiero po wjechaniu naulicę (...), tj. dopiero wtedy zostały włączone w tymże pojeździe sygnały błyskowe, a potem dźwiękowe. Obwiniony podkreślił, iż w jego przekonaniu „funkcjonariusze podjęli wobec mnie bezpodstawną interwencję” (vide: karty 35-36 akt).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Dokonując wnikliwej oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego uznać należy, iż sprawstwo oraz winaK. N. (2)odnośnie wszystkich zarzucanych mu wykroczeń są oczywiste, jednoznaczne i nie mogą budzić żadnych wątpliwości – przy czym sprawstwo obwinionego odnośnie wykroczenia zart. 95 Kodeksu wykroczeńpozostaje okolicznością całkowicie niesporną.
Ustalając stan faktyczny Sąd Rejonowy oparł się przede wszystkim na zeznaniach bezpośrednich świadków zdarzenia drogowego będącego przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, tj. zeznaniach funkcjonariuszy Komisariatu PolicjiW.O.M. K.iT. D.oraz na dowodach z dokumentów. Wyjaśnieniom obwinionegoK. T.Sąd dał wiarę wyłącznie odnośnie okoliczności niespornych. W ocenie Sądu Rejonowego dowody z powołanych dokumentów, tj. zapisy policyjnej notatki urzędowej (dokumentującej przebieg interwencji podjętej w krytycznym czasie wobec osoby obwinionego), zdjęcia wykonane przez obwinionego oraz wskazane pisma Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta weW.z załącznikami także nie budzą jakichkolwiek wątpliwości co do swojej wiarygodności.
W przekonaniu Sądu Rejonowego zeznania świadkówM. K.iT. D.uznać należy za całkowicie wiarygodne, ponieważ są one logiczne i spójne, zostały złożone spontanicznie – ponadto okoliczności podniesione przez świadków (co bardzo istotne) wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają oraz praktycznie całkowicie korespondują z dowodami z dokumentów (zwłaszcza zapisami notatki urzędowej).T.Sąd nie traci z pola widzenia, iż wskazani świadkowie (w przeciwieństwie do obwinionego) na sali rozpraw w żaden sposób nie starali się podkreślić wagi i znaczenia własnych twierdzeń oraz nie przejawiali jakichkolwiek tendencji do konfabulacji – ponadtoM. K.iT. D.nie przejawiali jakichkolwiek negatywnych emocji wobecK. N. (2). Dodatkowo w przekonaniu Sądu Rejonowego – biorąc chociażby pod uwagę zasady doświadczenia życiowego oraz notoryjność spraw podobnych – uznać należy, że wskazani świadkowie nie mają żadnego racjonalnego powodu bądź interesu w celowym podawaniu okoliczności niezgodnych z prawdą (czyli w pomawianiu obwinionego), ani tym bardziej w fałszowaniu dokumentacji służbowej.K. N. (1)winien wziąć pod uwagę, iżM. K.iT. D.są dla niego osobami zupełnie obcymi, którzy we wskazanym miejscu i czasie wykonywali wyłącznie swoje obowiązki służbowe – jest naprawdę dziełem czystego przypadku, że to właśnie ich radiowóz w krytycznym czasie stał na prawym pasie ruchuulicy (...)za skrzyżowaniem zulicą (...)w zatorze drogowym.
TwierdzeniomK. N. (2)zawartym w złożonych przez niego wyjaśnieniach Sąd Rejonowy dał wiarę wyłącznie co do okoliczności niespornych. W pozostałym zakresie zdaniemT.Sądu wyjaśnienia obwinionego są nielogicznie i stanowią wyłącznie nieudolną próbę realizacji przyjętej przez jego osobę (mało przekonywującej) linii obrony. Należy stanowczo podkreślić, iż w toku przewodu sądowego w niniejszej sprawie nie przeprowadzono praktycznie żadnego dowodu mogącego świadczyć o niewinnościK. N. (2)lub mogącego wzbudzić jakiekolwiek wątpliwości co do faktu popełnienia przezeń w krytycznym czasie zarzuconych mu czynów – przy czym częściowe zatarcie poziomego oznakowania drogowego naulicy (...)za skrzyżowaniem zulicą (...)(w obrębie torowiska tramwajowego) tak naprawdę stanowi okoliczność bezsporną. Należy jednak w tym miejscu przywołać zeznania świadkaM. K.: „W moim przekonaniu oznakowanie poziome na jezdni w tym miejscu było na tyle czytelne, że powinno być właściwe zinterpretowane przez kierowcę (…) nasz radiowóz i inne pojazdy oczekiwały na prawym pasie ruchu i spośród tych wszystkich pojazdów, które tam się wtedy znajdowały, tylko samochód obwinionego jechał po torowisku” (vide: karta 37 akt). Podkreślić także należy, iż obwiniony w toku całego przewodu sądowego tak naprawdę nie był w stanie logicznie i przekonywująco wyjaśnić, dlaczego świadkowieM. K.iT. D.oskarżyli go o wykroczenia, których w rzeczywistości w krytycznym czasie miał się nie dopuścić (poza wykroczeniem zart. 95 Kodeksu wykroczeń). Ponadto przyjęcie linii obrony obwinionego wymagałoby uznania, iż doświadczeni funkcjonariusze Policji nie tylko że złożyli przed Sądem fałszywe zeznania, ale także dopuścili się uprzednio fałszerstwa dokumentacji służbowej, co jawi się jako bez mała absurdalne – zwłaszcza po emocjonalnej uwadzeK. N. (2)(wypowiedzianej w trakcie interwencji), iż jest „emerytowanym oficerem Policji i prokuratorem wojskowym”.T.Sąd oczywiście ma na uwadze, iżK. N. (1)kierując wskazanym pojazdem w krytycznym czasie faktycznie mógł śpieszyć się, aby odwieść swoją córkę do szkoły i następnie zdążyć do pracy – jednakże z oczywistych przyczyn Sąd nie może mieć żadnego pobłażania dla tak jawnego lekceważenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jak jazda „wężykiem” bez używania kierunkowskazu. DodatkowoT.Sąd z notoryjności spraw podobnych dobrze wie, jak niebezpieczny może być manewr wjechania przez kierującego samochodem osobowym na wydzielone z ruchu torowisko tramwajowe – zwłaszcza gdy motorniczy pojazdu szynowego omija pojazdy stojące na prawym pasie i nie spodziewa się przeszkód na swoim torze jazdy. Na marginesie zważyć także należy, iżT.Sąd związany jest granicami skargi oskarżyciela publicznego – dlatego też za przedmiot postępowania w niniejszej sprawie nie może być uznana kwestia, z jaką częstotliwością Wydział(...)Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta weW.dokonuje odnowienia poziomego oznakowania drogowego naulicy (...)weW..
Oskarżyciel publiczny kierując doT.Sądu wniosek o ukaranieK. N. (2)przyjął, iż obwiniony swoim zachowaniem w krytycznym czasie wyczerpał ustawowe znamiona wykroczenia stypizowanego przez ustawodawcę wart. 92§1 Kodeksu wykroczeń, wykroczenia stypizowanego przez ustawodawcę wart. 97 Kodeksu wykroczeńw zw. zart. 22 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowymoraz wykroczenia stypizowanego przez ustawodawcę wart. 95 Kodeksu wykroczeń– co zostało udowodnione w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości. Podkreślić w tym miejscu należy, iż powołany przepis powołanejustawy Prawo o ruchu drogowymjest na tyle jednoznaczny, iż nie może budzić żadnych wątpliwości interpretacyjnych – obwiniony jako doświadczony kierowca i prawnik z wykształcenia ma pełną świadomość, iż jazda „wężykiem” bez używania kierunkowskazu jest niedopuszczalna. Ponadto w przekonaniu Sądu Rejonowego winaK. N. (2)odnośnie pierwszego i drugiego zarzucanego mu wykroczenia przyjmuje ewidentnie postać winy umyślnej – obwiniony po prostu zlekceważył znak drogowy poziomy P-21 w obrębie torowiska tramwajowego, a następnie zlekceważył obowiązek należytej sygnalizacji zmiany kierunku ruchu. Odnośnie wykroczenia zart. 95 Kodeksu wykroczeńistnieją natomiast podstawy do przyjęcia winy nieumyślnej w rozumieniuart. 6§2 Kodeksu wykroczeń–K. N. (1)popełnił to wykroczenie wskutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo iż możliwość popełnienia tegoż czynu ewidentnie mógł przewidzieć.
UznającK. N. (2)za winnego popełnienia trzech zarzucanych mu wykroczeń Sąd Rejonowy wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) złotych. Kara ta zdaniem Sądu jest całkowicie adekwatna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości wykroczeń będących przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie.T.Sąd nie widział żadnej możliwości odstąpienia od wymierzenia kary bądź poprzestaniu na zastosowaniu wobec obwinionego środków oddziaływania wychowawczego. Taka decyzja Sądu była konieczna. Obwiniony dopuścił się dwóch pierwszych (zarzucanych mu) wykroczeń z winy umyślnej, natomiast podczas przewodu sądowego nie okazał praktycznie żadnej skruchy ani refleksji nad swoim nagannym zachowaniem w krytycznym czasie (a przecież przewoził wtedy w samochodzie własną córkę i był za nią całkowicie odpowiedzialny). Jest oczywistym, iż dla osób okazujących tak jawne lekceważenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym żadnego pobłażania ze strony wymiaru sprawiedliwości nie ma i nie będzie. Ponadto Sąd Rejonowy uwzględnił społeczne oddziaływanie oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze orzeczonej kary – mają one stanowić adekwatną względem popełnionych czynów represję wobec sprawcy oraz piętnować w oczach społeczeństwa zachowania, których obwiniony w krytycznym czasie się dopuścił.
Orzekając o kosztach postępowania w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy uznał, iż nie zachodzą żadne przesłanki przemawiające za zwolnieniemK. N. (2)od obowiązku ponoszenia tychże kosztów – zgodnie z jednoznaczną dyspozycjąart. 118§1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczeniaobwiniony uznany za winnego jest zobligowany ponieść wszelkie koszty postępowania w swojej sprawie.