Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ko 92/14
Data wyroku: 2015-01-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Masłowski, Klara Łukaszewska, Tomasz Skowron
Słowa kluczowe: Przestępstwa Karnoskarbowe
Podstawa prawna: art. 540 § 1 pkt 2a kpk

Sygn. akt VI Ko 92/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 stycznia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w Wydziale VI Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący - Sędzia SO Klara Łukaszewska (spr.)
Sędziowie SO Waldemar Masłowski
SO Tomasz Skowron
Protokolant Anna Potaczek
po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 2 stycznia 2015 r.
w sprawieA. K.
skazanego zart. 56 § 2 k.k.s.
z wniosku obrońcy skazanego
w przedmiocie wznowienia postępowania
w sprawie o sygn. akt II Ks 122/09
rozpoznawanej przed Sądem Rejonowym w Bolesławcu
zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia 25 lutego 2010 r.
I. na podstawieart. 540 § 1 pkt. 2 a k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.wznawia postępowanie wobecA. K., zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 25 lutego 2010 r., w sprawie sygn. akt II Ks 122/09;
II. na podstawieart. 547 § 2 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.uchyla wyrok Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 25 lutego 2010 r., w sprawie sygn. akt II Ks 122/09 wobecA. K.i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Bolesławcu jako Sądowi I instancji;
III. kosztami postępowania wznowieniowego obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt VI Ko 92/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 25 lutego 2010 r., w sprawie sygn. akt II Ks 122/09 Sąd Rejonowy w Bolesławcu uznał oskarżonegoA. K.winnym popełnienia dwóch przestępstw skarbowych zart. 56 § 2 k.k.s., polegających na tym, że:
1). w 2002 r. złożył nierzetelne zeznania podatkowe PIT – 36 za 2001 r. ponieważ poniesione wydatki i zgromadzone mienie nie znajdowały pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowy, lub w latach poprzednich pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania – w wyniku czego naraził na uszczuplenie podatek dochodowy od osób fizycznych za 2001 r. na kwotę 8.525 zł;
2). w 2004 r. złożył nierzetelne zeznania podatkowe PIT – 36 za 2003 r. ponieważ poniesione wydatki i zgromadzone mienie nie znajdowały pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowy, lub w latach poprzednich pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania – w wyniku czego naraził na uszczuplenie podatek dochodowy od osób fizycznych za 2003 r. na kwotę 58.442 zł;
Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 5 marca 2010 r.
W dniu 14 listopada 2014 r. do Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze wpłynął wniosek obrońcy skazanegoA. K., w których wnioskodawczyni na podstawieart. 540 § 2 k.p.k.w zw.art. 542 § 1 k.p.k.iart. 547 § 2 k.p.k.domagała się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 25 lutego 2010 r., w sprawie sygn. akt II Ks 122/09 wobec skazanego, uchylenia wskazanego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniosek obrońcy skazanegoA. K.jest zasadny, choć została wskazana w nim błędna podstawa wznowienia postępowania.
Stosownie doart. 540 § 2 k.p.k.rzeczywiście postępowanie wznawia się na korzyść strony, jeżeli Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności zKonstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą przepisu prawnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie; a wznowienie nie może nastąpić na niekorzyść oskarżonego. W realiach jednakże niniejszej sprawy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczyło przepisów, które legły u podstaw wydania decyzji zapadłej w postępowaniu podatkowym przeciwkoA. K., a co skutkowało uchyleniem przez Dyrektora Izby Skarbowej weW.decyzjami z dnia 14 maja 2014 r. w całości ostatecznych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej weW.ustalających wskazanemu podatnikowi wysokość zobowiązań podatkowych w zryczałtowanym 75 % podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. i 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych i umorzył postępowanie podatkowe przeciwkoA. K..
Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r. o sygn. SK 18/09, że przepisart. 20 ust. 3u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., jest niezgodny zKonstytucją, powoduje zaś odpadnięcie podstawy prawnej do prowadzenia za ten okres postępowań podatkowych i określania podstawy opodatkowania w zakresie nieujawnionych źródeł przychodów. Nie może zatem stanowić podstawy prawnej wszczynania i kontynuowania postępowań podatkowych. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 marca 2014 r. II FSK 2241/12

    LEX nr 1487979jak i z dnia 31 stycznia 2014 r. II FSK 118/12

    LEX nr 1487979).
W sprawie natomiast zaistniała, przewidziana wart. 540 § 1 pkt 2 k.p.k., przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania. Decyzje podatkowe mają bowiem decydujące znaczenie dla ustalenia istnienia zobowiązania podatkowego, jak i jego wysokości, rodzą także po stronie podatnika określone skutki finansowe, zapadają w trybie odrębnych przepisów, przewidujących ich instancyjną kontrolę, w tym nadzwyczajny środek zaskarżenia, i tym samym należy je traktować jako rozstrzygnięcia "kształtujące stosunek prawny" w rozumieniuart. 8 § 2 k.p.k.(por. wyrok SA w Krakowie z dnia 20 kwietnia 2000 r. w sprawie II AKa 32/00, KZS 2000/6/15). Wydanie zatem przez organ podatkowy decyzji uchylających decyzje ustalające wysokość zobowiązania podatkowego i umarzających postępowanie stanowi istotny fakt, noszący przy tym cechę nowości w stosunku do stanu sprawy w momencie prawomocnie zakończonego postępowania karno - skarbowego. Co więcej owa nowa okoliczność faktyczna wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo, że prawomocny wyrok wydany w sprawie a skazujący za czyny zart. 56 § 2 k.k.s.jest wadliwy, a sprawca nie dopuścił się przestępstwa skarbowego. (por. też wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 17 czerwca 2009 r. II AKz 334/09 LEX nr 5131121).
Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że zaistniała przesłanka skutkująca na podstawieart. 540 § 1 pkt. 2 a k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.wznowieniem postępowania wobecA. K., zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 25 lutego 2010 r., w sprawie sygn. akt II Ks 122/09.
W niniejszym postępowaniu zarzucono oskarżonemu popełnienie przestępstw zart. 56 § 2 k.k.s., poprzez złożenie nierzetelnych deklaracji podatkowych PIT – 36 za lata 2001 i 2003, wskutek zaniżenia przychodów i narażenia na uszczuplenie należnego Skarbowi Państwa podatku dochodowego.
Pamiętać należy, że przepisart. 56 k.k.s.ma charakter blankietowy, jego treść zawiera bowiem odesłanie do regulacji z zakresu prawa podatkowego, które konkretyzują treść znamion typu czynu zabronionego. Z uwagi na tę właściwość konstrukcyjną przepisart. 56 k.k.s.zaliczyć można do kategorii przepisów blankietowych

    sensu largo(co do pojęcia przepis blankietowy - zob. szerzej R. Dębski,

    O przepisach blankietowych w prawie karnym. Uwagi wprowadzające, Acta Universitatis Lodziensis 1991, Folia Iuridica 47, s. 18 i n.; tenże,

    O normie prawnokarnej we współczesnym piśmiennictwie polskim, Acta Universitatis Lodziensis 1984, Folia Iuridica 60, s. 29). Z uwagi na powiązanie przedmiotu ochrony z regulacjami z obszaru danin publicznych ustalenie pełnej i precyzyjnej treści znamion czynów zabronionych przewidzianych wart. 56 k.k.s.wymaga uwzględnienia treści przepisów podatkowych, które szczegółowo konkretyzują znamiona czynu zabronionego. Na znaczenie przepisów prawa podatkowego dla prawidłowej rekonstrukcji normy sankcjonowanej oraz sankcjonującej zart. 56 k.k.s.wskazuje się w orzecznictwie, podkreślając, że podstawą oceny musi być prawidłowe zdekodowanie obowiązujących w chwili czynu norm prawa podatkowego określających zakres i treść obowiązków podatkowych (por. uzasadnienie wyroku SN z dnia 2 grudnia 2002 r., IV KKN 559/99, LEX nr 75491).
W realiach niniejszej sprawy decyzje podatkowe stanowiły podstawę poczynionych ustaleń faktycznych, skutkujących przypisaniem oskarżonemu zarzucanych mu czynów. Tym samym ich uchylenie czyni zasadnym wniosek obrońcy skazanego o uchylenie wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji będzie zobowiązany w pierwszej kolejności rozważyć konieczność przekazania sprawy w trybieart. 345 § 1 k.p.k.oskarżycielowi publicznemu w celu uzupełnienia postępowania przygotowawczego, ewentualnie rozważyć kwestię zaistnienia przesłanek zart. 17 § 1 pkt. 1 k.p.k.czy też , zart. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k, a które winny skutkować umorzeniem postępowania wobecA. K..
Stąd też stosownie doart. 547 § 2 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.Sąd Okręgowy uchylił wskazane orzeczenie i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Bolesławcu jako Sądowi I instancji.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do przepisówart. 639 k.p.k.w zw. zart. 636 § 1 k.p.k.iart. 113 § 1 k.k.s.