Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 191/14
Data wyroku: 2014-06-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariola Urbańska-Trzecka, Małgorzata Lessnau-Sieradzka, Włodzimierz Hilla-sprawozdawca
Słowa kluczowe: Płatna Protekcja
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt.IV Ka 191/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 czerwca 2014 roku
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczyw składzie:
Przewodniczący SSO Włodzimierz Hilla - sprawozdawca
Sędziowie SO Mariola Urbańska - Trzecka
SO Małgorzata Lessnau-Sieradzka
Protokolant st. sekr. sądowy Aleksandra Deja - Lis
przy udziale Pawła Kołodziejskiego- prokuratora Prokuratury Rejonowej BydgoszczPołudniedel. do Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy
po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014 roku
sprawyR. K.oskarżonego zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zb. zart. 271 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.,art. 288 § 1 i 3 k.k.,art. 270 § 3 k.kw zb. zart. 271 § 1k.k w zw. zart. 11 § 2k.k,J. S. (1)iK. Ś.oskarżonych zart. 288 § 1 i 3 k.k.,B. W.oskarżonej zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zb. zart. 271 § 1 k.k.oraz w zw. zart. 11 § 2 k.k.,T. P.oskarżonej zart. 228 § 1 i 3 k.k.,art. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 229 § 1 i 3 k.k.,art. 273 k.k.,art. 271 § 1 i 3 k.k.w zb. zart. 273 k.k.oraz w zw. zart.11 § 2k.k.,art. 270 § 3 k.k.w zb. zart. 271 § 1k.k. i w zw. zart. 11 § 2 k.k.,A. W.iH. W.oskarżonych zart. 229 § 1 i 3 k.k.,Z. P.oskarżonego zart. 229 § 1 i 3 k.k.,art. 271 § 1 i 3 k.k.w zb. zart. 273 k.k.oraz w zw. zart. 11 § 2 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonąB. W., obrońców oskarżonych:R. K.,J. S. (1),Z. P.,T. P.,K. Ś.,A. W.oraz prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Inowrocławiu
z dnia 31 października 2013 roku sygn. akt II K 948/11

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
w pkt. III. i IV. rubrum eliminuje słowa:i (...);

2
w pkt. V. rubrum po słowach: „do września 2005 r.” uzupełnia o słowa:„wI.”;

3
w pkt. XXII. rubrum w miejsce słów: „od czerwca 2003 r. do października 2004r.” wpisuje słowa: „od stycznia do lutego 2004 r.”;

4
ustala, że czyn przypisany oskarżonemuR. K.wpkt. 1. stanowi wypadek mniejszej wagi, kwalifikuje go zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 270 § 2a k.k.w zw. zart 271 § 2 k.k.i zart. 11 § 2 k.k.i postępowanie na podstawieart. 17 § 1 pkt 6w zw. zart. 101 § 1 pkt 4 i art. 102 kkumarza; wydatkami w tej części obciąża Skarb Państwa;

5
ustala, że czyn przypisany oskarżonejB. W.wpkt. 6. stanowi wypadek mniejszej wagi, kwalifikuje go zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart.270 § 2a k.k.w zw. zart. 271 § 2 k.k.i zart. 11 § 2 k.k.i postępowanie na podstawieart. 17 § 1 pkt 6w zw. zart. 101 § 1 pkt 4 i art. 102 kkumarza; wydatkami w tej części obciąża Skarb Państwa;

6
opis czynu przypisanego oskarżonemuZ. P.w pkt. 18. uzupełnia w ten sposób, że po słowach „za naruszenie” uzupełnia go słowami: „prawa polegającego na przystawieniu w dniu 6 lutego 2004 r. cofniętego do daty 19 stycznia 2004 r. stempla wpływu do Urzędu Skarbowego wI.na”;

7
ustala, że czyny przypisane oskarżonym:T. P.w pkt. 9. i 10. orazZ. P.wpkt. 18. zostały przez nich popełnione w warunkach czynu ciągłego, a przyjętą kwalifikację prawną uzupełnia oart. 12 k.k.;

8
ustala, że czyn przypisany oskarżonejH. W.wpkt. 17. stanowi wypadek mniejszej wagi, wyczerpuje ustawowe znamiona występku zart.229 § 2 k.k.i postępowanie na podstawieart. 17 § 1 pkt 6w zw. zart.101 § 1 pkt 4 i art. 102 kkumarza; wydatkami w tej części obciąża Skarb Państwa;

9
kary łączne wymierzone oskarżonym:R. K.,T. P.iA. W.obniża do roku i 6 (sześciu) miesięcy;

10
obniża wysokość orzeczonych wobec oskarżonych okresów próby:

- względemR. K.,T. P.iA. W.do lat 3 (trzech),
- względemJ. S. (1),K. Ś.iZ. P.do lat 2 (dwóch);

11
obniża wysokość orzeczonych wobec oskarżonych w pkt. 23. środków karnych:

- względemR. K.iT. P.do lat 4 (czterech),
- względemJ. S. (1)iK. Ś.do lat 2 (dwóch);
II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;

III
wymierza oskarżonym opłaty za drugą instancję w kwotach:

-R. K.– 2.300 (dwa tysiące trzysta) złotych,
-T. P.– 2.100 (dwa tysiące sto) złotych,
-A. W.– 1.700 (tysiąc siedemset) złotych,
-J. S. (1)– 1.180 (tysiąc sto osiemdziesiąt) złotych,
-K. Ś.– 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych,
-Z. P.– 1.100 (tysiąc sto) złotych;

IV
oskarżonych:R. K.,T. P.,A. W.,

J. S. (1),K. Ś.iZ. P.obciąża w częściach równych wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.
Sygn. akt: IV Ka 191/14

UZASADNIENIE
1.R. K.został oskarżony o to, że:
I.7 stycznia 2004 r. wI.przyul. (...)w siedzibiefirmy (...), będąc funkcjonariuszem publicznym - pracownikiem DziałuKontroli Urzędu Skarbowego wI., działając wspólnie i w porozumieniu zB. W., podczas kontroli podatkowej ww. firmy, wykonywanej na podstawie upoważnienia nr(...)z 06 stycznia 2004 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego wI., nakłonił obecnego podczas kontroli pełnomocnikafirmy (...)do podrobienia podpisu kontrolowanego o treści:(...)w protokole z wyżej wymienionej kontroli oraz na upoważnieniu do jej przeprowadzenia, a następnie poświadczył nieprawdę na tychże dokumentach podpisując je i przedkładając jako autentyczne w Urzędzie Skarbowym wI.,
tj. o przestępstwo zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.i w zb. zart. 271 § 1 k.k.oraz w zw. zart. 11 § 2 k.k;
II.w kwietniu 2003 roku wI.przyul. (...)będąc funkcjonariuszem publicznym - pracownikiem Urzędu Skarbowego wI., przyjął korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 200 złotych odI. J.,A. W.iE. K.w zamian za przeprowadzenie zgodnie z oczekiwanym wynikiem kontroli podatkowejfirmy (...)i przyspieszenia jej zakończenia,
tj. przestępstwo zart. 228 § 1 i 3 k.k.;
III.w kwietniu 2004 roku wI.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zJ. S. (1), będąc funkcjonariuszem publicznym - pracownikiem DziałuKontroli Podatkowej w Urzędu Skarbowego wI., przyjął korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 2.000 złotych odI. J.działającej na polecenieA. W.iE. K.w zamian za naruszenie prawa polegające na nierzetelnym przeprowadzeniu kontroli podatkowejfirmy Zakład Budowlany (...),
tj. przestępstwo zart. 228 § 1 i 3 k.k.;
IV.w styczniu 2004 roku w miejscowościS., będąc funkcjonariuszem publicznym - pracownikiem DziałuKontroli Podatkowej w Urzędu Skarbowego wI., przyjął odH. W.korzyść majątkową w postaci pary nart z wiązaniami wartości 200 złotych w związku z przeprowadzaną w tym okresie kontroląfirmy (...)w zamian za zakończenie jej zgodnie z oczekiwaniami podatnika,
tj. przestępstwo zart. 228 § 1 i 3 k.k.;
V.w okresie od czerwca do września 2005 r. czynił przygotowania do przestępstwa podrobienia dokumentów w ten sposób, że sporządził poświadczające nieprawdę deklaracje podatkowe poprzez przystawienie przeterminowanych odcisków pieczęci datownika Urzędu Skarbowego wI.na niewypełnionych dokumentach w postaci 3 sztuk deklaracji na zaliczkę na podatek dochodowy z odciskiem pieczęci wpływu z 20 czerwca 2005 r.
tj. o przestępstwo zart. 270 § 3 k.k.w zb. zart. 271 § 1 k.k.i w zw. zart. 11 § 2 k.k.;
2.J. S. (1)została oskarżona o to, że:
VI.w kwietniu 2004 roku wI.naul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zR. K., będąc funkcjonariuszem publicznym - pracownikiem DziałuKontroli Podatkowej w Urzędu Skarbowego wI., przyjęła korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 2.000 złotych odI. J.działającej na polecenieA. W.iE. K.w zamian za naruszenie prawa polegające na nierzetelnym przeprowadzeniu kontroli podatkowejfirmy Zakład Budowlany (...),
tj. przestępstwo zart. 228 § 1 i 3 k.k.;
3.B. W.została oskarżona o to, że:
VII.7 stycznia 2004 roku wI.przyul. (...)w siedzibie firmy P.P.H. (...), będąc funkcjonariuszem publicznym - pracownikiem DziałuKontroli Urzędu Skarbowego wI., działając wspólnie i w porozumieniu zR. K., podczas kontroli podatkowej ww. firmy wykonywanej na podstawie upoważnienia nr(...)z 06 stycznia 2004 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego wI., nakłoniła obecnego podczas kontroli pełnomocnikafirmy (...)do podrobienia podpisu kontrolowanego o treści:(...)w protokole z wyżej wymienionej kontroli oraz na upoważnieniu do jej przeprowadzenia, a następnie poświadczyła nieprawdę na tychże dokumentach podpisując je i przedkładając jako autentyczne w Urzędzie Skarbowym wI.,
tj. o przestępstwo zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.i w zb. zart. 271 § 1 k.k.oraz w zw.zart. 11 § 2 k.k.;
4.T. P.została oskarżona o to, że:
VIII.w okresie od września do listopada 2003 roku wI.będąc funkcjonariuszem publicznym - pracownikiem DziałuKontroli Podatkowej w Urzędu Skarbowego wI., przyjęła korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 400 złotych odZ. R.w formie rezygnacji ze zwrotu pożyczki gotówkowej w wymienionej kwocie w zamian za naruszenie prawa polegające na załatwieniu odstąpienia od wymierzenia kary w wyniku kontroli podatkowej wfirmie (...)wI.,
tj. przestępstwo zart. 228 § 1 i 3 k.k.;
IX.w kwietniu 2004 roku wI.udzieliła pomocy w udzieleniu przezI. J., na polecenieA. W., korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie 2.000 złotych funkcjonariuszom publicznym - pracownikom DziałuKontroli Podatkowej w Urzędzie Skarbowym wI.-R. K.iJ. S. (1)w zamian za nierzetelne przeprowadzenie kontroli podatkowejfirmy Zakład Budowlany (...)poprzez przekazanie informacji o możliwości wręczenia tejże korzyści oraz skontaktowanieI. J.zR. K.,
tj. o czyn zart. 18 § 3 k.k.w związku zart. 229 § 1 i 3 k.k.;
X. w okresie od czerwca 2003 roku do października 2004 roku wI., będąc pracownikiem Urzędu Skarbowego wI., przyjęła korzyść majątkową w kwocie 20-30 złotych od innego pracownika tegoż(...)B. T.w zamian za naruszenie prawa polegające na rejestracji w Urzędzie Skarbowym wI.dokumentu podatkowego w postaci deklaracji PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2002 przez małżeństwoA.iK. M.z cofniętym do daty „30 kwietnia 2003 roku” stemplem wpływu,
tj. przestępstwo zart. 228 § 1 i 3 k.k.;
XI. w okresie od czerwca 2003 roku do października 2004 roku wI.posłużyła się poświadczającym nieprawdę dokumentem w postaci zeznania PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2002 przez małżeństwoA.iK. M.poprzez przyjęcie go jako autentyczny do Urzędu Skarbowego wI.,
tj. przestępstwo zart. 273 k.k.;
XII.w okresie od stycznia do lutego 2004 roku wI., działając wspólnie i w porozumieniu zB. T., będąc pracownikiem Urzędu Skarbowego wI., przyjęła odZ. P.iI. J.korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 150 złotych w zamian za naruszenie prawa polegające na przystawieniu 6 lutego 2004 r. cofniętego do daty 19 stycznia 2004 r. stempla wpływu do Urzędu Skarbowego wI.na dokumencie podatkowym w postaci oświadczenia o wyborze podatku liniowego jako formy opodatkowania dla prowadzonej w 2004 r. przezZ. P.działalności gospodarczej,
tj. przestępstwo zart. 228 § 1 i 3 k.k.;
XIII.w okresie od stycznia do lutego 2004 roku wI., działając wspólnie i w porozumieniu zI. J.,Z. P.orazB. T.- pracownikiem Urzędu Skarbowego wI., poświadczyła nieprawdę poprzez sporządzenie dokumentu w postaci oświadczenia o wyborze podatku liniowego jako formy opodatkowania dla prowadzonej w 2004 r. przezZ. P.działalności gospodarczej, z datą wsteczną, umieszczenie na nim odcisku pieczęci wpływu do Urzędu Skarbowego wI.z datą cofniętą w dniu 6 lutego 2004 r. na dzień 19 stycznia 2004 r. oraz zarejestrowała jako autentyczny w Urzędzie Skarbowym wI.,
tj. przestępstwo zart. 271 § 1 i 3 k.k.w zb. zart. 273 k.k.oraz w zw. zart. 11 § 2 k.k.;
XIV.w okresie od grudnia 2002 r. do maja 2005 r. wI.czyniła przygotowania do przestępstwa podrobienia dokumentów w ten sposób, że sporządziła poświadczające nieprawdę deklaracje podatkowe, poprzez przystawienie przeterminowanych odcisków pieczęci datownika Urzędu Skarbowego wI.o wyznaczniku „(...)na niewypełnionych dokumentach w postaci:
-(...)z odciskiem pieczęci wpływu z 29.04.2005 r.,
-(...)z odciskiem pieczęci wpływu z 20.12.2002 r.,
-(...)z odciskiem pieczęci wpływu z 20.12.2002 r. – 4 sztuki,
-(...)z odciskiem pieczęci wpływu z 30.04.2003 r. – 4 sztuki,
-(...)z odciskiem pieczęci wpływu z 30.04.2003 r. – 5 sztuk,
tj. przestępstwo zart. 270 § 3 k.k.w zb. zart. 271 § 1 k.k.i w zw. zart. 11 § 2 k.k.;
5.A. W.został oskarżony o to, że:
XV.w maju 2002 roku wI.udzielił, za pośrednictwemE. K.iI. J., korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 300 złotychB. T.- pracownikowi Urzędu Skarbowego wI., w zamian za zmniejszenie wysokości mandatu za nieterminowe płacenie podatku od towarów i usług wymierzonegofirmie Zakład (...)z siedzibą wI.,
tj. o przestępstwo zart. 229 § 1 i 3 k.k.;
XVI.w maju 2002 roku wI.w mieszkaniu przyul. (...)udzielił, za pośrednictwemE. K.iI. J.,K. Ś.korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 500 złotych oraz słodyczy w zamian za przeprowadzenie zgodnie z oczekiwanym wynikiem kontroli podatkowejfirmy Zakład (...)i przyspieszenie jej zakończenia,
tj. o przestępstwo zart. 229 § 1 i 3 k.k.;
XVII.w kwietniu 2003 roku wI.przyul. (...)udzielił, za pośrednictwemE. K.iI. J.,R. K.- pracownikowi Urzędu Skarbowego wI., korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 200 złotych oraz słodyczy w zamian za przeprowadzenie zgodnie z oczekiwanym wynikiem kontroli podatkowejfirmy (...)i przyspieszenie jej zakończenia,
tj. o przestępstwo zart. 229 § 1 i 3 k.k.;
XVIII.w kwietniu 2004 roku wI.naul. (...)udzielił, za pośrednictwemI. J., korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 2.000 złotychR. K.iJ. S. (1)- funkcjonariuszom publicznym - pracownikom DziałuKontroli Podatkowej w Urzędzie Skarbowym wI., w zamian za naruszenie prawa polegające na nierzetelnym przeprowadzeniu kontroli podatkowejfirmy Zakład (...),
tj. o przestępstwo zart. 229 § 1 i 3 k.k.;
6.K. Ś.została oskarżona o to, że:
XIX.w maju 2002 roku wI.w mieszkaniu przyul. (...), będąc funkcjonariuszem publicznym - pracownikiem DziałuKontroli Podatkowej w Urzędzie Skarbowym wI., przyjęła korzyść majątkową w postaci słodyczy oraz pieniędzy w kwocie 500 złotych oraz słodyczy odE. K.,A. W.iI. J.- księgowejfirmy Zakład (...), w związku z prowadzoną kontrolą podatkową w wyżej wymienionej firmie w zamian za szybkie i bezproblemowe dla podatnika jej załatwienie,
tj. o przestępstwo zart. 228 § 1 i 3 k.k.;
7.H. W.została oskarżona o to, że:
XX.w styczniu 2004 roku w miejscowościS.udzieliła korzyść majątkową w postaci pary nartfirmy (...)z wiązaniami wartości 200 złotychR. K.- funkcjonariuszowi publicznemu - pracownikowi DziałuKontroli Podatkowej w Urzędu Skarbowego wI.w związku z przeprowadzaną w tym okresie kontroląfirmy (...)w zamian za przeprowadzenie jej zgodnie z oczekiwanym wynikiem,
tj. przestępstwo zart. 229 § 1 i 3 k.k.;
8.Z. P.został oskarżony o to, że:
XXI.w okresie od stycznia do lutego 2004 roku wI., działając wspólnie i w porozumieniu zI. J., udzielił korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 150 złotychB. T.iT. P.-funkcjonariuszom publicznym - pracownikom Urzędu Skarbowego wI.w zamian za naruszenie prawa polegające na antydatowaniu daty wpływu do Urzędu Skarbowego wI.dokumentu w postaci oświadczenia o wyborze podatku liniowego jako formy opodatkowania dla prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej w 2004 roku, z dnia 6 lutego 2004 r. na dzień 19 stycznia 2004 r. oraz jego rejestracji.
tj. przestępstwo zart. 229 § 1 i 3 k.k.;
XXII.w okresie od czerwca 2003 r. do października 2004 roku wI., działając wspólnie i w porozumieniu zI. J.orazB. T.iT. P.- pracownicami Urzędu Skarbowego wI., poświadczył nieprawdę poprzez sporządzenie dokumentu w postaci oświadczenia o wyborze podatku liniowego jako formy opodatkowania dla prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej w 2004 r., z datą wsteczną i umieszczenie na nim odcisku pieczęci wpływu do Urzędu Skarbowego wI.z datą cofniętą w dniu 6 lutego 2004 r. na dzień 19 stycznia 2004 r. oraz jego rejestrację jako autentyczny w Urzędzie Skarbowym wI.,
tj. przestępstwo zart. 271 § 1 i 3 k.k.w zb. zart. 273 k.k.oraz w zw. zart. 11 § 2 k.k.

Sąd Rejonowy w Inowrocławiu wyrokiem z 31 października 2013 roku (sygn. akt II K 948/11)
         orzekł, że:
1.oskarżonegoR. K.uznał za winnego popełnia czynu opisanego w pkt.I.wyroku tj. przestępstwa zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.i w zw. zart. 271 § 1 k.k.i zart. 11 § 2 k.k.i za to, na podstawieart. 11 § 3 k.k.iart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 271 § 1 k.k., wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;
2.oskarżonegoR. K.uznał za winnego popełnia czynu opisanego w pkt.II.wyroku, z tym ustaleniem, że przyjął korzyść majątkową w związku z przeprowadzaną kontrolą podatkową wfirmie Zakład (...)i że wyczerpuje on znamiona przestępstwa zart. 228 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 228 § 1 k.k.iart. 33 § 2 k.k., wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i grzywę w wysokości 40 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych;
3.oskarżonegoR. K.w miejsce zarzutów opisanych w pkt.III.iIV.wyroku, z ustaleniem co do zarzutu III., że przyjął korzyść majątkową w związku z kontrolą podatkowąfirmy Zakład Budowlany (...), a odnośnie zarzutu IV., że przyjął korzyść majątkową w postaci nart wartości 40 zł w związku z kontroląfirmy (...), oraz że czyny te wyczerpują znamiona przestępstw zart. 228 § 1 k.k., przyjmując, że dopuścił się ich działając w warunkach ciągu przestępstw, uznał za winnego popełnienia czynu zart. 228 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to, na podstawie tych przepisów i art. i 33§ 2 k.k., wymierzył mu karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych;
4.oskarżonegoR. K.uznał za winnego popełnia czynu opisanego w pkt.V.wyroku tj. przestępstwa zart. 270 § 3 k.k.iart. 271 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 12 k.k.i za to, na podstawieart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 271 § 1 k.k., wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;
5.oskarżonąJ. S. (1)uznał za winną popełnia czynu opisanego w pkt.VI.wyroku z tym ustaleniem, że przyjęła korzyść majątkową w związku z kontrolą podatkowąfirmy Zakład Budowlany (...), tj. popełnienia przestępstwa zart. 228 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 228 § 1 k.k.iart. 33 § 2 k.k., wymierzył jej karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych;
6.oskarżonąB. W.uznał za winną popełnia czynu opisanego w pkt.VII.wyroku, tj. przestępstwa zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.i w zw. zart. 271 § 1 k.k.oraz zart. 11 § 2 k.k.i za to, na podstawieart. 11 § 3 k.k.iart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 271 § 1 k.k., wymierzył jej karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;
7.oskarżonąT. P.uznał za winną popełnia czynu opisanego w pkt.VIII.Wyroku, z tym ustaleniem, że wyczerpuje on znamiona czynu zart. 228 § 3 k.k.i za to, na podstawie tego przepisu iart. 33 § 2 k.k., wymierzył jej karę roku pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 30 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych;
8.oskarżonąT. P.uznał za winną popełnienia czynu opisanego w pkt.IX., z tym ustaleniem, że udzieliła pomocy w udzieleniu przezI. J., na polecenieA. W., korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie 2.000 złotych funkcjonariuszom publicznym, pracownikom DziałuKontroli Podatkowej w Urzędzie Skarbowym wI.R. K.iJ. S. (1)w związku z przeprowadzaniem kontroli podatkowejfirmy Zakład Budowlany (...), poprzez przekazanie informacji o możliwości wręczenia tejże korzyści oraz skontaktowanieI. J.zR. K., tj. za winną popełnienia czynu zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 229 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 19 §1 k.k.w zw. zart. 229 § 1 k.k.wymierzył jej karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;
9.oskarżonąT. P., w miejsce zarzutów opisanych w pkt.X.iXI.uznał za winną tego, że dopuściła się jednego czynu polegającego na tym, że w październiku 2003 roku wI., będąc pracownikiem Urzędu Skarbowego wI., przyjęła korzyść majątkową od innego pracownika tegoż urzęduB. T.w kwocie 20-30 zł, w zamian za naruszenie prawa polegającego na rejestracji jako autentyczny w Urzędzie Skarbowym wI.i posłużeniu się dokumentem podatkowym w postaci deklaracji PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu, poniesionej straty w roku podatkowym 2002 przez małżeństwoA.iK. M.z cofniętym do daty „30.04.2003 roku” stemplem wpływu, tj. za winną popełnienia czynu zart. 228 § 3 k.k.i zart. 273 k.k.orazart. 271 § 3 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to, na podstawieart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 228 § 3 k.k.iart. 33 § 2 k.k., wymierzył jej karę roku pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 30 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych;
10.oskarżonąT. P., w miejsce zarzutów opisanych w pkt.XII.iXIII.uznał za winną tego, że dopuściła się jednego czynu polegającego na tym, że w okresie od stycznia do lutego 2004 roku wI.będąc pracownikiem Urzędu Skarbowego wI.przyjęła odI. J.iZ. P.korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 150 zł w zamian za naruszenie prawa, polegające na przystawieniu 6 lutego 2004 r. cofniętego do daty 19 stycznia 2004 r. stempla wpływu do Urzędu Skarbowego wI.na dokumencie w postaci oświadczenia o wyborze podatku liniowego jako formy opodatkowania dla prowadzonej w 2004 r. przezZ. P.działalności gospodarczej, poświadczając nieprawdę, oraz zarejestrowała ten dokument jako autentyczny w Urzędzie Skarbowym wI., tj. za winną popełnienia czynu zart. 228 § 3 k.k.iart. 273 k.k.orazart. 271 § 3 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to, na podstawieart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 228 § 3 k.k.iart. 33 § 2 k.k., wymierzył jej karę roku pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 30 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych;
11.oskarżonąT. P.uznał za winną popełnia czynu opisanego w pkt.XIV.wyroku, tj. przestępstwa zart. 270 § 3 k.k.iart. 271 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.iart. 12 k.k.i za to, na podstawieart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 271 § 1 k.k., wymierzył jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
12. oskarżonegoA. W.uznał za winnego popełnia czynu opisanego w pkt.XV.wyroku z tym ustaleniem, że wyczerpuje on znamiona przestępstwa zart. 229 § 3 k.k.i za to, na podstawieart. 229 § 3 k.k.iart. 33 § 2 k.k., wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych;
13.oskarżonegoA. W.uznał za winnego popełnia czynu opisanego w pkt.XVI.wyroku, z tym ustaleniem, że udzielił korzyść majątkową w kwocie ok. 300 zł i słodyczy w postaci bombonierki wartości ok. 30 zł, w związku z kontrolą podatkowąfirmy Zakład (...), i że wyczerpuje on znamiona przestępstwa zart. 229 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 229 § 1 k.k., wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;
14.oskarżonegoA. W.uznał za winnego popełnia czynu opisanego w pkt.XVII.wyroku, z tym ustaleniem, że udzielił korzyść majątkową w kwocie ok. 200 zł w związku z kontrolą podatkowąfirmy Zakład (...), i że wyczerpuje on znamiona przestępstwa zart. 229 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 229 § 1 k.k., wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;
15.oskarżonegoA. W.uznał za winnego popełnia czynu opisanego w pkt.XVIII.wyroku z tym ustaleniem, że udzielił korzyść majątkową w związku z kontrolą podatkowąfirmy Zakład (...), i że wyczerpuje on znamiona przestępstwa zart. 229 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 229 § 1 k.k., wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;
16.oskarżonąK. Ś.uznał za winną popełnia czynu opisanego w pkt.XIX.wyroku, z tym ustaleniem, że przyjęła korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie ok. 300 zł i słodyczy w postaci bombonierki wartości ok. 30 zł, w związku z kontrolą podatkowąfirmy Zakład (...), i że wyczerpuje on znamiona przestępstwa zart. 228 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 228 § 1 k.k.iart. 33 § 2 k.k., wymierzył jej karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 40 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych;
17.oskarżonąH. W.uznał za winną popełnia czynu opisanego w pkt.XX.wyroku, z tym ustaleniem, że udzieliła korzyść majątkową w postaci nart wartości ok. 40 zł, w związku z kontrolą podatkowąfirmy (...), i że wyczerpuje on znamiona przestępstwa zart. 228 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 228 § 1 k.k., wymierzył jej karę 7 miesięcy pozbawienia wolności;
18.oskarżonegoZ. P.w miejsce zarzutów opisanych w pkt.XXI.iXXII.wyroku uznał za winnego tego, że w okresie od stycznia do lutego 2004 roku wI., udzielił korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 150 zł za pośrednictwemI. J.funkcjonariuszom publicznym - pracownikom Urzędu Skarbowego wI., w zamian za naruszenie prawa polegającego na przystawieniu w dniu 6 lutego 2004 r. cofniętego do daty 19 stycznia 2004 r. stempla wpływu do Urzędu Skarbowego wI.na dokumencie w postaci oświadczenia o wyborze podatku liniowego jako formy opodatkowania dla prowadzonej w 2004 r. przez niego działalności gospodarczej, poświadczając nieprawdę, przez zarejestrowanie tego dokumentu jako autentyczny w Urzędzie Skarbowym wI., tj. za winnego popełnienia czynu zart. 229 § 3 k.k.w zw. zart. 273 k.k.w iart. 271 § 3 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to, na podstawieart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 229 § 3 k.k.iart. 33 § 2 k.k., wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 40 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych;
19.na podstawieart. 91 § 2 k.k.w miejsce wyżej orzeczonych kar wymierzył oskarżonemuR. K.karę łączną 2 lat pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych;
20.na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.w miejsce wyżej orzeczonych kar wymierzył oskarżonym:T. P.karę łączną 2 lat pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 90 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych;A. W.karę łączną 2 lat pozbawienia wolności;
21.na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 k.k.wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawieszono oskarżonym:
-R. K.,T. P.iA. W.
na okres próby 5 lat;
-J. S. (1),K. Ś.iZ. P.na okresy próby 4 lat;
-B. W.iH. W.na okresy próby 3 lat;
22.na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzeczono w stosunku do oskarżonejB. W.grzywnę w wysokości 10 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych, a w stosunku do oskarżonejH. W.w wysokości 30 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 60 złotych;
23.na podstawieart. 41 § 1 k.k.orzeczono w stosunku do oskarżonych zakaz zajmowania stanowisk w administracji publicznej, i tak, co do:R. K.iT. P.na okresy 8 lat;J. S. (1)iK. Ś.na okresy 4 lat;
Niniejszy wyrok zawiera nadto rozstrzygnięcia w trybie przepisuart. 63 § 1 k.k., a także odnośnie kosztów sądowych w sprawie.
Powyższy wyrok został zaskarżony w trybie apelacji przez prokuratora, oskarżonąB. W.oraz obrońców oskarżonych –R. K.,J. S. (1),T. P.,A. W.,K. Ś.iZ. P..
Prokuratorzaskarżył ów wyrok w odniesieniu do oskarżonych:R. K.,J. S. (1),Z. P.,H. W.iT. P..
Powołując się na podstawę odwoławczą przewidzianą wart. 438 pkt. 1 i 2 k.p.k., wyrokowi temu zarzucił:
- obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 229 § 1 k.k.poprzez błędną kwalifikację prawną czynu przypisanegoH. W.wpkt. 17. polegającą na przyjęciu, że oskarżona dopuściła się czynu zart. 228 § 1 k.k., podczas gdy czyn zarzucany jej czyn winien być zakwalifikowany zart. 229 § 1 k.k.jako podstawa prawna skazania i podstawa wymiaru kary;
- obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 12. k.k.poprzez jego błędne niezastosowanie wpkt. 9., 10. i 18. co do oskarżonych –T. P.iZ. P.;
- obrazę przepisów prawa procesowego, mając wpływ na treść wyroku, tj.art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 424 § 1 k.p.k.poprzez nieprzytoczenie w pkt. 18. części opisu czynu zawartego w treści zarzutu;
- obrazę przepisów prawa procesowego, mając wpływ na treść wyroku, tj.art. 413 § 1 pkt 4 k.p.k., a w konsekwencjiart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.przez błędny opis czynów zarzuconychR. K.w pkt. III. i V.rubrumaktu oskarżenia (pkt. 3 i 4 wyroku) orazJ. S. (1)w pkt. VI.rubrumaktu oskarżenia (pkt 5 wyroku).
W konkluzji prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez zmianę kwalifikacji prawnej oraz zmianę opisu czynów, których dotyczyły powyższe zarzuty apelacyjne, w podniesionym i opisanym zakresie.
Obrońca oskarżonegoR. K.zaskarżyła powyższy wyrok w całości i powołując się na podstawy odwoławcze określone wart. 438 pkt. 1. i 2.k.p.k., wyrokowi temu zarzuciła:
*obrazę prawa materialnego poprzez uznanie, że oskarżony wyczerpał znamiona czynu opisanego w pkt. V. aktu oskarżenia, podczas gdy nie był on uprawniony do przystawiania pieczęci wpływu dokumentów składanych w US wI., a działanie takie nie jest wystawieniem dokumentu w rozumieniu przepisuart. 271 k.k., a nadto posiadanie owych deklaracji nie pozwala na przyjęcie przygotowania do popełnienia tego przestępstwa;
*obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku a mianowicie:
-art. 376 k.p.k.poprzez prowadzenie rozprawy w dniach 27 i 29 maja 2013 r. pod nieobecność oskarżonego mimo braku zawiadomienia go o terminach rozprawy;
-art. 170 k.p.k.poprzez bezpodstawne oddalenie wniosku dowodowego prokuratora o zapoznanie się z dokumentacją medyczną dot. śwd.W. W.i nie przesłuchanie go w obecności psychologa;
-art. 191w zw. z 183k.p.k.poprzez brak pouczenia świadków:A. P.,A. K.iD. M.o prawie odmowy udzielenia odpowiedzi na pytania;
-art. 410 k.p.k.przez ustalenie stanu faktycznego z pominięciem zeznań części świadków;
-art. 148 k.p.k.przez błędne oznaczenie w protokole rozprawy z 18 czerwca 2012r. przewodniczącego i protokolanta;
-art. 424 k.p.k.poprzez sprzeczności pomiędzy sentencją orzeczenia a jego uzasadnieniem z pkt. 1., braku uzasadnienia w zakresie ustalenia rodzaju, charakteru czynności sprawczych czynu oskarżonego co do tego czynu oraz rozbieżności w ocenie zeznań niektórych spośród świadków;
-art. 7 k.p.k.poprzez nierozważenie braku w aktach sprawy pełnomocnictwaW. I.dlaB. I., braku świadomości oskarżonego orazB. W.co do tożsamości osoby, z którą rozmawiali podczas kontroli, nienależytą ocenę sprzeczności w zeznaniach śwd.I. J.oraz jej ówczesnej trudnej sytuacji materialnej, a także faktu, że działania oskarżonego miały dotyczyć tylko kontroli, w których uczestniczyła wymieniona, nieuwzględnienia wywoływania presji na uczestnikach postępowania przez wykonujących czynności procesowe, a także nieuprawnione uznanie, że zabezpieczone u oskarżonego narty pochodzą od oskarżonejH. W..
W konkluzji apelująca wniosła o „zmianę zaskarżonego wyroku poprzez jego uchylenie i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Inowrocławiu”.
Obrońca oskarżonejJ. S. (1)zaskarżył powyższy wyrok w całości i powołując się na podstawy odwoławcze określone wart. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k., wyrokowi temu zarzucił:
1. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, tj.art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.poprzez zmianę opisu czynu przypisanego oskarżonej w ten sposób, że czyn ten nie został określony w sposób jednoznaczny, pozwalający na precyzyjne i ostateczne ustalenie, za jakie zachowanie (czynności wykonawcze) oskarżona została skazana;
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstaw orzeczenia polegający na ustaleniu, że wyjaśnienia oskarżonych:S.,K.,W.iP.nie polegają na prawdzie, gdy ich prawidłowa ocena winna prowadzić do odmiennych wniosków.
W konkluzji obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonej, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
OskarżonaB. W.w swojej apelacji osobistej pod adresem niniejszego wyroku podniosła zarzuty:
I. obrazy przepisów postępowania, a mianowicie:
-art. 7 i 424 k.p.k.poprzez oparcie orzeczenia w głównej mierze na zeznaniach świadków, mimo, że nie spełniały one waloru wiarygodności z uwagi na występujące w nich różnice;
-art. 179 § 1 k.p.k.iart. 4 k.p.k.przez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego (o konfrontację świadkówB.iW. I.– uwaga SO), czym naruszono zasadę obiektywizmu;
II. błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że oskarżona nakłaniałaB. I.do podrobienia podpisu, a następnie poświadczyła nieprawdę;
III. obrazy prawa materialnego –art. 53 § 1 i 2 k.k.przez nieuwzględnienie wszystkich przesłanek i okoliczności przy wymiarze kary.
W konkluzji oskarżona wniosła o uniewinnienie, względnie o ustalenie, że czyn ów stanowi wypadek mniejszej wagi i umorzenie postępowania z uwagi na jego znikomą społeczną szkodliwość, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonejT. P., powołując się na podstawy odwoławcze przewidziane wart. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k, wyrokowi temu zarzucił:
1. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
-art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.iart. 424 § 1 pkt 2 k.p.k.poprzez sprzeczność w zakresie czynu przypisanego oskarżonej w pkt. 5 w konfrontacji ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku;
-art. 442 § 3 k.p.k.przez nieuwzględnienie przy ponownym rozpoznaniu sprawy wskazówek oraz zapatrywań prawnych sądu odwoławczego co do pkt. 11. wyroku i ponowne skazanie oskarżonej z identycznym opisem czynu, wobec uprzedniego zaskarżenia wyroku wyłącznie na skutek apelacji obrońcy;
2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, że wyjaśnienia oskarżonej w zakresie w jakim zaprzecza zeznaniom świadków:Z. R.,B. T.,Z. P.są niewiarygodne, jak i w tej części, w jakiej zaprzecza ona dalszym faktom stanowiącym podstawę uznania jej sprawstwa w pozostałym zakresie.
W konkluzji apelujący wniósł o uniewinnienie, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoA. W.podniósł zarzuty:
1. obrazy przepisów postępowania, a mianowicie:
-art. 167 k.p.k.poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych o przeprowadzenie dowodu z akt II K 527/08 Sądu Rejonowego w Inowrocławiu, a w szczególności zeznań świadkaE. K., a także nie wyjaśnienie w całości przebiegu postępowania skarbowego prowadzonego wobec oskarżonego przez oskarżonychK.iS.oraz nie przeprowadzenie dowodu z akt postępowania w części dot. wizji na terenie budowy wG.;
-art. 410 k.p.k.poprzez nie wyrokowanie w oparciu o całokształt okoliczności ujawnionych podczas rozprawy i jednostronną ocenę materiału dowodowego;
-art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez potraktowanie w uzasadnieniu wyroku materiału dowodowego w sposób uproszczony.
2. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku wynikający z ułomnego przeprowadzenia postępowania dowodowego.
W konkluzji apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji.
Obrońca oskarżonejK. Ś.podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że oskarżona otrzymała odI. J.pieniądze i bombonierę, gdy w rzeczywistości będąc w konflikcie sąsiedzkim z pp.J.czynu tego popełnić nie mogła.
Obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoZ. P., przywołując jako podstawy odwoławcze przepisyart. 438 pkt. 1, 2 i 3 k.p.k., wyrokowi temu zarzucił:
I. obrazę przepisów prawa materialnego, a w szczególności:
1. art.art.: 229§ 3 k.k.,271 § 1 i 3 k.k.w zw. z 273k.k.i w zw. z 11§ 2 k.k.przez niesłuszne ich zastosowanie z uwagi na to, że:
- sporządzenie dokumentu o wyborze podatku liniowego jako form opodatkowania nie jest czynem przestępnym,
- oskarżony nie posługiwał się żadnym sfałszowanym dokumentem;
- skoroosk. T. P.nie wystawiła dokumentu w rozumieniuart. 271 § 1 k.k.to oskarżony nie mógł się takim dokumentem posługiwać,
- brak jest dowodów by oskarżony komukolwiek udzielał korzyści majątkowej, albowiem sąd nie wskazał osób, które tę korzyść miały uzyskać;
II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść przez ustalenie:, że:
1. oskarżony udzielił korzyść majątkową w kwocie 150 zł pracownikom US za pośrednictwemI. J., nie wskazując o jakich pracowników chodzi, a czemu pracownicy przeczą;
2. oskarżony poświadczył nieprawdę przez zarejestrowanie dokumentu jako autentyczny w US, skoro go nie rejestrował był on autentyczny, a składając oświadczenie o wyborze tej formy podatku dokonał takiego wyboru, zaświadczając w dokumencie prawdę,
3. oskarżony współdziałał w sfałszowaniu dokumentów, skoro nie potwierdza tego żaden dowód, a w szczególności zeznaniaI. J.,E. K.iT. P.;
III. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, a w szczególnościart. 7 i art. 424 § 1 i 2 k.p.k.przez nie rozważnie szeregu okoliczności w postaci zeznańI. J.,E. K.,B. T.,T. P., treści materiału dowodowego zgromadzonego w śledztwie, składania oświadczeń procesowych przez poszczególne osoby celem opuszczenia aresztu, niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku, nie uzasadnienie niezastosowania wypadku mniejszej wagi i nie dokonanie analizy zebranych dowodów.
W konkluzji apelująca wniosła o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego od czynu z pkt. 18., względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd okręgowy zważył co następuje
         :
Powyższe apelacje były zasadne wyłącznie o tyle, o ile wywołując postępowanie odwoławcze implikowały konieczność zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie określonym w części dyspozytywnej niniejszego orzeczenia.
W ocenie sądu odwoławczego sąd pierwszej instancji w sposób w pełninależyty, kompletnyiwyczerpujący(w zakresie, w jakim dysponował możliwą, a przy tym konieczną do zrealizowania inicjatywą dowodową) przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie, po czym poczynił jak najbardziej trafne ustalenia faktyczne skutkujące uznaniem sprawstwa oskarżonych w zakresie przypisanych mu czynów (z uwzględnieniem rzeczonych zmian), po przeprowadzeniu kompleksowej, wnikliwej i gruntownej analizy i oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
W ocenie organuad quem, sąd orzekającyw swoimkompletnym, logicznymi w pełniprzekonującymuzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czyniącym – wbrew zarzutom apelujących - zadość tym wymogom, jakie zakreśla dlań treść przepisuart. 424 k.p.k., wskazał, na jakich dowodach oparł dokonane ustalenia i z jakich powodów nie uznał dowodów przeciwnych. Z treści uzasadnienia zatem w sposób jednoznaczny, jasny i zrozumiały wynikadlaczego zapadł taki właśnie wyrok. Przedstawiona ocena dowodów, jak wspomniano, w żaden sposób nie wykracza poza granice ich swobodnej oceny, uwzględnia wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, jak najbardziej uprawnienie korzystając z ochrony przewidzianej właśnie treścią przepisuart. 7 k.p.k.
Sąd odwoławczy w powyższym zakresie z tą argumentacją, jaka została tamże przywołana, w pełni się utożsamia i się do niej odwołuje, nie dostrzegając zatem konieczności ponownego szczegółowego jej przytaczania, naturalnie z wyłączeniem tej jej części, jaka wiązała się z rozstrzygnięciem o charakterze reformatoryjnym, o czym szerzej poniżej.
Czyniąc zatem zadość stosownym wymogom procesowym przewidzianym dla postępowania odwoławczego, a przede wszystkim treści przepisuart. 433 § 1 i 2 k.p.k., należy stwierdzić co następuje:
Niniejsze apelacje, co do samej zasady, jawią się jako tyleż nietrafne, co jedyniepolemicznewobec ustaleń sądu orzekającego oraz rzetelnej, logicznej i jak najbardziej przekonującej argumentacji zawartej w obszernym, w rzeczowym, kompletnym i przekonującym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie dostarczając argumentów tego rodzaju, które pozwalałyby na podzielenie zarzutów sformułowanych w tychże środkach odwoławczych oraz leżącej u ich podstaw argumentacji (z wyjątkiem tych okoliczności, które leżały u podstaw zmiany wyroku w powyższym zakresie), gdzie usiłuje się w sposób właśnie polemiczny, a przy tym jednostronny, subiektywny i uproszczony kwestionować prawidłowość i zasadność zapadłego rozstrzygnięcia.
Na wstępie wszelkich dalszych, szczegółowych rozważań czynionych przez organad quem, jako zasadne i celowe będzie skonstatować, że pełną aktualność zachowuje ta reguła oceny dowodów, wedle której podstawę dokonywanych ustaleń faktycznych w określonej sprawie winny stanowić wszystkie dowody zgromadzone w sprawie (art. 410 k.p.k.), w szczególności zaś naturalnie te, które mają określone, istotne znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia, przy czym dowody te winny być postrzegane i oceniane w ich całokształcie i wewzajemnym względem siebie powiązaniu, kiedy to dopiero nabierają one zgoła odmiennej wymowy, znaczenia i wartości dowodowej, aniżeli wówczas, gdy chcieć je postrzegać w sposób jednostkowy, wybiórczy, w oderwaniu od wspomnianych wzajemnych relacji między nimi, jak próbują to miejscami czynić apelujący.
Nie będzie od rzeczy skonstatować i to, że Sąd Rejonowy rozpoznający obecnie niniejszą sprawę,uwzględniłwszelkie te krytyczne uwagi, a także wskazania, jakie pod adresem pierwotnie uchylonego wyroku wyraził Sąd Okręgowy w swym orzeczeniu datowanym na 4 listopada 2011 r. (sygn. akt IV Ka 667/11), także w zakresie przejawienia koniecznej, a przy tym dostępnej w tej mierze inicjatywy dowodowej. Dotyczy to również przeprowadzonej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z uwzględnieniem tych mankamentów, jakimi obarczone było właśnie uzasadnienie uchylonego wyroku, a które skutkowało wówczas uniewinnieniem oskarżonych od większości stawianych im zarzutów. Sądad quemw obecnym składzie pragnie w pełni odwołać się więc również do tej argumentacji, jaka przywołana została w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku sądu odwoławczego (k. 5641-5660).
Odnotowania wymaga i to, że – wbrew twierdzeniom niektórych autorów apelacji – sąd orzekający podstawą dokonanych przez siebie ustaleń faktycznych uczyniłwszystkiete dowody, które zostały przeprowadzone w sprawie i które miałyistotneznaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia, poddając je ze wszech miar należytej analizie i ocenie. Dotyczy to przede wszystkim zarówno wyjaśnień poszczególnych oskarżonych oraz zeznań świadków, odnosząc się także do wszystkich tych ich fragmentów, które miały odmienny charakter na poszczególnych etapach toczącego się postępowania, acz także opinii oraz dowodów z dokumentów.
Wiarygodność tych oświadczeń procesowych, bądź ich fragmentów, którym sąd orzekający przydał ów walor, zostaławzmocnionarównież treścią zeznań przesłuchanych funkcjonariuszy Policji, a które tym bardziej uprawniały sądmeritido takiej właśnie oceny dowodów, a następnie wyprowadzenia na ich podstawie takich a nie innych wniosków, odnośnie sprawstwa oskarżonych w zakresie przypisanych im czynów. Twierdzenie takie jawi się jako uprawnione tym bardziej, że wbrew tezom, czy też sugestiom szeregu oskarżonych, a następnie poszczególnych apelujących, osoby które składały w sprawie nader istotne oświadczenia procesowe –B. T.,I. J.czyE. K., a których to zeznania próbowano zakwestionować, a przynajmniej poddać w daleko idącą wątpliwość, zasadzając na tym w przeważającej mierze prezentowaną linię obrony poszczególnych oskarżonych, wsposób jednoznaczny zaprzeczyły, aby funkcjonariusze przesłuchując ich w śledztwie w jakikolwiek sposób wpływali, czy choćby próbowali wpływać na treść ich ówczesnych wyjaśnień, wywierali nań jakąkolwiek presję, utrzymując, żenigdy nie mówili nieprawdy.Podnoszenie zatem np. faktu nie przesłuchania (ponownego) w charakterze świadka policjantaD. Ż., w tym stanie rzeczy, nie może mieć jakiegokolwiek istotnego znaczenia dla dokonania w tym zakresie takich a nie innych ustaleń faktycznych.
Truizmem byłoby przy tym przypominać, że praktycznie w każdym wypadku protokół z określonej czynności procesowej, a zwłaszcza z przesłuchania podejrzanego, oskarżonego czy świadka, nie oddaje w pełni i dosłownie przebiegu takowej czynności, a zwłaszcza nie zawiera on pełnych, dosłownych wypowiedzi osób przesłuchiwanych (z wyjątkiem tych sytuacji kiedy z różnych powodów pewne słowa, zdania, sformułowania odnotowuje sięin extenso), a jest co do zasadywypadkowątychże oświadczeń procesowych określonego uczestnika postępowania oraz określonej umiejętności, zwyczaju, praktyki i (prawidłowo pojmowanej) inwencji osoby przesłuchującej. Idzie zwykle o treść i sens protokołowanych wypowiedzi, mających odzwierciedlać fakty i okoliczności istotne dla przedmiotu prowadzonego postępowania. Przesłuchiwani każdorazowo podpisywali poszczególne protokoły i nigdy nie zgłaszali w tym względzie żadnych zastrzeżeń. Oczywista, można sobie z powodzeniem wyobrazić sytuacje, w których dochodzi do zamierzonych, czy też, jak to przeważnie bywa, niezamierzonych „zafałszowań” określonych zapisów z powyższych powodów, czy też braku koniecznej precyzji w tym względzie. Równocześnie jednak musiałyby wystąpić doprawdypoważne powody(w postaci dowodów przeciwnych, bądź oczywistych konsekwencji koniecznej, odmiennej oceny omawianych dowodów, wedle reguł i zasad przewidzianych wart. 7 k.p.k.), dla których sąd miałby odstąpić od przydania tak utrwalonym dowodom waloru miariodajności, odzwierciedlającej rzeczywisty przebieg czynności, a w konsekwencji treść (istotę i sens) określonych wyjaśnień czy zeznań przesłuchiwanych osób.
Przy ocenie poszczególnych dowodów, naturalnie – jak wspomniano – w zestawieniu z całością zgromadzonych w sprawie dowodów, zarówno tych przemawiających na korzyść oskarżonych, jak i ich obciążających – nader symptomatyczne jest i to, że szereg osób, którym pierwotnie również przedstawiono zarzuty w niniejszej sprawie, a mianowicie:R.,S.,K.,T.,J.,B. I.dobrowolnie poddali się karze (a po zapadnięciu nieprawomocnego wyroku w tej sprawie nie zaskarżyła goH. W.). Naturalnie, każdy z podejrzanych (oskarżonych), co do samej zasady, kieruje się własną motywacją w chwili przyjmowania tego rodzaju postawy procesowej w sprawie. Jednakże, okoliczności te w sposób oczywisty także nie mogły zostaćzignorowane przy ocenie, zarówno ich oświadczeń procesowych, jak i wszelkich dalszych dowodów z nimi korelujących.
Odnosząc się do apelacjiobrońcy osk.R. K.na wstępie niepodobna jest nie odnotować tej okoliczności, jaka wiąże się ze sformułowaniem tamżewzajemnie sprzecznychwzględem siebie zarzutów apelacyjnych, co w przypadku środka odwoławczego pochodzącego od podmiotu fachowego nie powinno mieć miejsca. A mianowicie, w punkcie 1. podniesiono zarzut obrazy prawa materialnego, gdzie następnie formułuje się szereg dalszych zarzutów dotyczących obrazy przepisów postępowania, a którede factozmierzają do zakwestionowania dokonanych ustaleń faktycznych leżących u podstaw rozstrzygnięcia merytorycznego.
Tymczasem, obraza prawa materialnego może polegać na błędnej wykładni zastosowanego przepisu, zastosowaniu nieodpowiedniego przepisu, a także na niezastosowaniu określonego przepisu w sytuacji, gdy jego zastosowanie jest obowiązkowe. Obraza prawa materialnego może być, zatem przyczyną odwoławczą jedynie wtedy, gdy ma ona charakter samoistny. W judykaturze i w piśmiennictwie słusznie podkreśla się bowiem, że naruszenie prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu (niezastosowaniu) w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Nie można tym samym mówić o obrazie prawa materialnego w sytuacji, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za jego podstawę lub naruszenia przepisów procesowych (por. m.in. OSNKW 1974/12/233; OSNPG 1979/3/51; OSNPG 1981/8-9/103; OSNPG 1984/4/34).
Wadliwe zastosowanie (niezastosowanie) prawa materialnego może przybierać postać uchybienia odnoszącego się do wadliwej oceny przestępności czynu (np. skazania oskarżonego, mimo, że przypisany mu czyn nie zawierał znamion przestępstwa czy też, gdy ustawa określa, że sprawca nie popełnia przestępstwa, a z drugiej strony uniewinnienia oskarżonego, mimo, że zarzucany mu czyn wypełnia ustawowe znamiona przestępstwa), nieprawidłowej kwalifikacji prawnej czynu (przy zastosowaniu niewadliwie ustalonego stanu faktycznego niewłaściwego przepisu), wadliwej wykładni danego przepisu (w szczególności zawierającego znamiona ocenne itp. (por. szerzej: St. Zabłocki [w:] Komentarzu do Kodeksu postępowania karnego, Warszawa 1998, T. II, str. 457 i n).
Konsekwencją takiego stanu rzeczy z powodzeniem może być praktyczne zignorowanie tego zarzutu apelacyjnego i odniesienie się wyłącznie do zarzutów zawartych w pkt. II. niniejszego środka odwoławczego. Niezależnie jednak od tego, nie będzie od rzeczy zaprezentować stanowisko, że – w ocenie Sądu Okręgowego - ustalone w pkt. 4 wyroku (pkt V. a.o.) zachowanie oskarżonegoR. K.niechybnie wyczerpywało dyspozycję przepisuart. 271 k.k., jako, że bez tego elementu ów „wystawiony” w ustalony przez sąd orzekający sposób dokument nie miałby koniecznych po temu wszystkich jego cech. Natomiast stopień uprawnienia, czy też braku uprawnienia oskarżonego do przystawienia owych pieczęci na wzmiankowanych dokumentach, w tym stanie rzeczy ma zgoła irrelewantne znaczenie dla przedmiotowego rozstrzygnięcia.
Jako zupełnie chybiony jawi się zarzut obrazy przepisuart. 376 k.p.k.w sytuacji, gdy lektura akt sprawy wskazuje, że – wbrew twierdzeniu autorki apelacji – oskarżony byłnależycie zawiadomionyo rzeczonych terminach rozprawy mającej miejsce 27 maja i 29 maja 2013 r. (por. k. 5745 i 5736).
Nie są zasadne zarzuty obrazy przepisówart. 170 k.p.k., jak teżart. 191 k.p.k.w zw. zart. 183 k.p.k., nie tylko dlatego, że w realiach i okolicznościach przedmiotowej sprawy, treść zeznań wymienionych świadków miała zgołamarginalneznaczenie dla czynionych w sprawie ustaleń faktycznych, a w konsekwencji dla treści zapadłego orzeczenia, ale przede wszystkim dlatego, że układ procesowy, w jakim składali oni swe zeznania – w ocenie sądu odwoławczego – bynajmniejnie skłaniałdo postąpienia po myśli cyt. przepisów ustawy.
W toku postępowania instancyjnegoskonwalidowanezostało podniesione w apelacji uchybienie natury formalnej, a związane z omyłkowym oznaczeniem sędziego przewodniczącego oraz protokolanta w protokole rozprawy z 18 czerwca 2012 r. (vide k. 6051).
Formułując zarzut obrazy przepisuart. 410 k.p.k.w apelacji nie podnosi się o zeznania jakich świadków idzie, a przede wszystkich czy i ewentualnie z jakich względów miałoby to być istotne i wpływać na treść zapadłego wyroku. Jak wspomniano wyżej, zdaniem sąduad quem, sąd pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w takim zakresie, w jakim to byłomożliweale ikonieczne, aby móc wydać orzeczenie w sprawie, także w odniesieniu do tegoż oskarżonego.
Odnosząc się do podnoszonej w apelacji mającej mieć miejsce, z obrazą przepisuart. 424 k.p.k., sprzeczności pomiędzy sentencją wyroku a jego uzasadnieniem, a dot. oceny zeznańB.iW. I., sądowi odwoławczemu nie pozostaje nic innego jak ponownie odesłać do lektury stosownych, obszernych fragmentów tegoż dokumentu procesowego, odnoszących się do tego zagadnienia (s. 15-17). Należy więc ponownie odnotować, że śwd.W. I.konsekwentnie i stanowczo utrzymywał, że „jego ojciec zawszemiałjego ustne pełnomocnictwa” (k. 5820-5821), a twierdzeniaB. I.utrzymującego (także w trakcie składania zeznań), że „miał pełnomocnictwo do reprezentowaniafirmy (...)odwszystkichwspólników, wśród których był także jego syn” (k. 2746-2749), logicznie rozumując i wnioskując (mimo, że ten ostatni nie potrafił sobie przypomnieć bliższych okoliczności tych wydarzeń), z powodzeniem mogło skutkować takim biegiem wydarzeń („urzędnicy mu kazali”, „nie żądali aby przybył jego syn” etc.; kontroli tej dokonywali oskarżeniK.iW.– uwaga SO), zwłaszcza, jeśli uwzględnić niepodlegającą przecież kwestionowaniuopinię biegłegografometry w tym względzie (k. 2955). Innymi słowy, w innych okolicznościach aniżeli ustalił to Sąd Rejonowy, nie byłoby żadnego powodu aby tego rodzaju fakty zaistniały.
Okoliczności, w jakich doszło do ustalenia a następnie udostępnienia oskarżonemu nart przezH. W.także stanowiłyprzedmiot rozważańsądua quopodczas analizy wyjaśnień wymienionych, jak też zeznańW. W.. Nie ma powodu ponownie ich przywoływać. Z ich treści w sposób jednoznaczny wynika, że rozmowy w tym względzie, przekazanie nart jak i następne, dalsze zachowania wymienionych z tym związane, w sposób oczywistynależy łączyćz czasem i z faktem kontroli oraz jej przebiegiem (s. 32-34 uzasadnienia). Przy czym, niczego nie może zmienić w tym względzie fakt, że nart zabezpieczonych u oskarżonego i następnie okazanych wymienionej ta nie rozpoznała jako własnych. Z niczego nie wynika bowiem, że o tych właśnie nartach mowa.
Całkowicie niezrozumiałe jest odwoływanie się w tym miejscu do tej części uzasadnienia, jaka zawarta jest na s. 6. tego dokumentu procesowego (s. 2 apelacji), przede wszystkim dlatego, że w tym jego fragmencie wyszczególniono dowody które przeprowadzono w sprawie i poddano je określonej analizie i ocenie. Natomiast szczegółowej oceny zeznań przywoływanych w apelacji świadków, w tym:W. W.,B. T.czyE. K.należy poszukiwać w licznych dalszych fragmentach uzasadnienia. To zaś, że w określonych ich częściach, niekiedy sąd oceniał je krytycznie,nie oznaczajeszcze, że nie mogły one stanowić, w tym określonym zakresie, podstawy ustaleń faktycznych i w konsekwencji zostać tamże przywołane.
Nie brzmi logicznie i przekonująco i ten fragment zarzutu apelacyjnego obrońcy, w którym podnosi się argumenty mające przemawiać za niewiarygodnością śwd.I. J., jako, że rodzaj i charakter wcześniejszego „kontaktu” z osk.K., już tonie upoważniałdo konstatacji, że pomiędzy nimi istniała tego rodzaju „znajomość”, jaką suponuje obrona, już to, tym bardziej, by miała ona taki charakter, iżby upoważniała wymienioną do bezpośredniego („śmiałego”) kontaktu z R.K.w tego rodzaju sprawie i w okolicznościach stanowiących podstawę powyższych zarzutów.
Równocześnie zaś, oczywistym i nieuprawnionym nadużyciem jest niczym nie poparte i nie dowiedzione, a więc rażące dowolnością,sugerowanie(!) w apelacji, żeI. J., jako osoba mająca w owym czasie określone problemy materialne,mogłarzeczone pieniądze zatrzymać dla siebie. Zwłaszcza, że tego rodzaju supozycje pozostają wcałkowitym oderwaniuwłaśnie od całokształtu materiału dowodowego, poddanego przez sąd pierwszej instancji tak obszernej i wnikliwej analizie i ocenie, prowadzącej do jak najbardziej uprawnionych wniosków implikujących takie a nie inne rozstrzygnięcia merytoryczne.
Natomiast, obowiązywaniezasady skargowościzwalnia sąd odwoławczy od analizowania i wnioskowania co do koherencji, czy też jej braku, pomiędzy zarzutami stawianymi przez oskarżyciela publicznego poszczególnych osobom za poszczególne przestępstwa. Nie będzie zaś od rzeczy przypomnieć, że wymieniona, jak i szereg dalszych świadków, których zeznania sądmeritiwprowadził do podstawy wyrokowania (B. T.,E. K., B. iW. I., ale co do różnych innych okoliczności także:Z. R.,J. G.czyR. M.), bylistanowczyorazkonsekwentniw swych wyjaśnieniach czy zeznaniach.
Wymowy i wartości przeprowadzonych i analizowanych w sprawie dowodów bynajmniej nie mogą skutecznie podważyć i te kolejne, dwuznacznesugestieapelującej, jakie dotyczą „sformułowania określonych zarzutów wobecosk. R. K.związanych z kontrolami w których uczestniczyłaI. J.”. Przecież twierdzenie takie samo przez się nie może skutecznie deprecjonować wiarygodności zeznań tej ostatniej (podkreślenia wymaga, że także wymieniona konsekwentnie podtrzymywała swe stanowisko, również podczas czynności konfrontacji), jak i wszystkich dalszych dowodów, które wswym całokształciewskazują na sprawstwo oskarżonego w zakresie przewidzianym w części orzekającej zaskarżonego wyroku.
Wszelkie poczynione wyżej konstatacje, uwagi, spostrzeżenia i oceny zachowują oczywista swą pełną aktualność w odniesieniu dowszystkich dalszych apelacjii zawartych w nich zarzutów odwoławczych.
Odnosząc się do apelacjiobrońcy oskarżonejJ. S. (1), w pierwszym rzędzie należy stwierdzić, że nieuprawniony jest zarzut obrazy przepisuart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., ponieważ z treści uzasadnienia sądua quojednoznacznie ijasnowynikają powody, dla których z podstawy prawnej skazania wyeliminowano przepis§ 3 art. 228 k.p.k.(s. 65-66), a zmodyfikowanie opisu przypisanego oskarżonej czynu poprzez dodanie zawartego tamże akapitu oznacza, że opis ów zawiera wszystkie jego konieczne elementy, także zawarte w treści zarzutu z aktu oskarżenia. Nie oznacza to, aby ów opis nie stwarzał podstawy do przypisania oskarżonej czynu w formie podstawowej rzeczonego występku z§ 1 art. 228 k.k., jak i by z tego powodu orzeczenie to nie poddawało się stosownej kontroli instancyjnej.
Również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem – jak wspomniano – dokonana przez sąd pierwszej instancji ocena wyjaśnień oskarżonych:J. S. (1), R.K.,A. W.iT. P.została dokonana z poszanowaniem zasadlogicznego rozumowaniai wnioskowania, a także z dostępnymi sądowi orzekającemu zasadamiwiedzy i doświadczenia życiowego(art. 7 k.p.k.). Poczynione przez sąda quoustalenia i konstatacje dotyczące zakresu odpowiedzialności poszczególnych oskarżonych, których także jej zeznania dotyczą, są konsekwencją m.in. właśnie także oceny całokształtu jej oświadczeń procesowych i uznania ich za wiarygodne, a którą to ocenę - jak już wspomniano - Sąd Okręgowy w pełnipodzielai aprobuje. Tym bardziej, że zwłaszcza w aktualnym stanie sprawy, trudno doszukać się jakichkolwiek rzeczowo brzmiących powodów, aby wymienionej odmówić waloru wiarygodności. Nie ma ona bowiemżadnego interesuani faktycznego ani prawnego, by w sposób bezpodstawny i nieuprawniony (nadal) narażać te osoby na nieuzasadnioną odpowiedzialność karną za owe czyny, a siebie za fałszywe ich pomówienie. Tym bardziej, że jej twierdzeniasą weryfikowalnetreścią dalszych, wskazywanych dowodów, a które wespół jednoznacznie oskarżonych obciążają. Dotyczy to również dokonanej przez Sąd oceny wyjaśnieńJ. S. (1), która (także podczas konfrontacji), przeczyła nawet temu, co stanowczo utrzymywałaI. J., a co w konsekwencjiprzyznał nawetosk. R. K., że w krytycznym czasiebyła w owym samochodzie, gdyI. J.zostawiała im kopertę z pieniędzmi. W ocenie owych dowodów niczego nie może zmienić mająca mieć miejsce, a przywoływana w apelacji, opinia ze stronyT. P., że „A. S.nie bierze” (s. 4).
Bezzasadna była, w zakresie swych podstawowych zarzutów odwoławczych, osobistaapelacja oskarżonejB. W.. Zwłaszcza, że oskarżona skłonna była także postulować dokonanieodmiennej ocenystopnia swego zawinienia oraz stopnia społecznej szkodliwości zarzucanego jej czynu, a w konsekwencji oczekuje wymierzenia jej łagodniejszej kary, uwzględniającej wskazania zawarte wart. 53 § 1 i 2 k.k.
Po części do zawartych tamże zarzutów sąd odwoławczy odniósł się już powyżej, ustosunkowując się do apelacji obrońcyosk. R. K., a podniesiona okoliczność, że „omówieniu treści zeznań W. iB. I.Sąd Rejonowy poświęcił (…) trzy strony uzasadnienia” (s. 3 apelacji), bynajmniej nie uprawnia do kwestionowania ich treści oraz wyprowadzonych na ich podstawie tego rodzaju wniosków i zarzutów. Tymczasem, analiza i ocena tych dowodów, z przytaczanych przede wszystkim przez sądmeritipowodów, ze wszech miar zasługuje na aprobatę. Zwłaszcza, że – jak już wspomniano –B. I.konsekwentnie obstawał przy tym, że kontrolerzy (K.iW.) nakłaniali go („kazali mu”; używał liczby mnogiej) do „podpisania się danymi syna”, a do podpisania się przezeń danymi syna (vide opinia grafometry) w sposób oczywisty z innych powodów i w innych okolicznościach dojśćnie mogło. Zwłaszcza, że ów dobrowolnie poddał się karze i w sposób oczywisty nie był w jakikolwiek sposób zainteresowany pogarszaniem sytuacji procesowej także oskarżonejB. W..
Odnosząc się do zarzutu oddalenia wniosku dowodowego o przeprowadzenie konfrontacji pomiędzy świadkamiW.iB. I., jest on o tyle niezasadny, że, po pierwsze - czynność taka jest co do zasady pozostawiana uznaniu organu prowadzącego postępowanie (przy uwzględnieniu realnej jej przydatności i wartości dowodowej), a po wtóre - w tych okolicznościach przeprowadzanie takowej czynności na rozprawie, po uprzednich wielokrotnych przesłuchaniach wymienionych na przestrzeni całego postępowania wniosek ów czyni iniecelowyminierzeczowym, jako nie mogącym bowiem prowadzić do jakichkolwiek konstruktywnych ustaleń, zwłaszcza wobec deklarowanej przezB. I.znaczącej niepamięci co do rożnych okoliczności, o jakie był indagowany.
Nie jest trafna apelacjaobrońcy oskarżonejT. P., pierwej w zakresie zarzutu obrazy przepisówart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 424 § 1 pkt 2 k.p.k.(nie tylko dlatego, że nie dotyczy on punktu 5. wyroku, odnoszącego się doJ. S. (1), a niechybnie pkt. 8, co wynika z uzasadnienia apelacji), albowiem z opisu przypisanego oskarżonej czynu (pkt 8), w sposób tyleżklarownycooczywistywynika, na czym polegało inkryminowane zachowanie się oskarżonej i trudno doszukać się tutaj dychotomii w zestawieniu z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku, gdzie z powodzeniem można znaleźć wsparcie dla konkluzji, że oskarżona w ustalonych okolicznościach i z ustaloną intencją przede wszystkimskontaktowałaI. J.z R.K.. Pozostałe okoliczności przywoływane przez apelującego nie są warunkiem koniecznym dla przypisania oskarżonej niniejszego czynu, a równocześnie wszystkie one w sposób oczywisty nie odbiegają od faktów ustalonych w oparciu o przywoływane dowody.
Nie jest zrozumiały kolejny zarzut dotyczący mającej mieć miejsce obrazy przepisuart. 442 § 3 k.p.k.a to „wobec skazania oskarżonej za czyn z pkt. 11. wyroku z tożsamym jego opisem, wobec uprzedniego uchylenia wyroku co do pkt. XV. (obecnie XIV. a.o.) wyłącznie na skutek apelacji obrońcy”. Taka sytuacja procesowa, co do samej zasady, jest bowiem w sposób oczywisty i możliwa i dopuszczalna. Zarzut ten zaś mógłby być trafny, gdyby nie treść dostrzeżonej przez obronę w uzasadnieniu apelacji tej zasady procesowej, jaka statuowana jest wart. 443 k.p.k.W zaistniałym bowiem układzie procesowym należało dojść do wniosku, że każde z postulowanych rozwiązań dotyczących kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonej owego czynu,naruszałobyową procesową zasadęreformationis in peius. Zatem, o ile sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę pierwotnie, z powodzeniem mógł czynić określone rozważania w owych, postulowanych w apelacji kierunkach, o tyle obecnie byłoby to już niemożliwe. Albowiem zarówno przyjęcie działania oskarżonej w warunkach przepisuart. 12 k.k., acz przede wszystkim potraktowanie poszczególnych zachowań oskarżonej jako przestępstw pozostających względem siebie w zbiegu realnym, byłoby nie do pogodzenia właśnie w owym zakazem procesowym.
Wreszcie, jako chybiony należało uznać ostatni z zarzutów odwoławczych, a dotyczący błędnych ustaleń faktycznych w zakresie dokonanej oceny wyjaśnień oskarżonej we wskazanych tamże fragmentach. Zwłaszcza, że jegolakoniczność, także w warstwie argumentacyjnej w uzasadnieniu apelacji, nader utrudnia odniesienie się doń.
Przypomnieć należy, że oskarżona przyznała się w większości do stawianych jej zarzutów. Niepodobna jest przy tym powiedzieć, aby kwestionowała te ustalenia, jakie wynikały z treści zeznań śwd.Z. R.. Ichjednoznacznai naderprzejrzystawymowa, w zestawieniu z całokształtem okoliczności, w jakich doszło do udzielenia oskarżonej owej pożyczki, a zwłaszcza dotyczących jej nieoddania, rozmów toczonych przez wymienione w tej materii, wespół z deklaracjąT. P.o woli zwrócenia tejże „pożyczki”, w sposób oczywisty i pewny przekonuje o trafności i tego ustalenia Sądu Rejonowego. Równocześnie zaś, autor apelacji nie przywołujejakichkolwiekargumentów, które miałyby i mogłyby skutecznie podważyć czy to treść zeznańB. T., czy też wyjaśnieńZ. P.. W konsekwencji i w tym zakresie zostaje powołać się na argumentację sądu orzekającego zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Nie zasługiwały na aprobatę także te zarzuty apelacyjne, jakie zostały sformułowane w środku odwoławczym pochodzącym odobrońcy oskarżonegoA. W..
W realiach przedmiotowej sprawy nie mogło być zasadnie mowy o trafności zarzutu obrazy przepisuart. 167 k.p.k., w sytuacji kiedy w każdym z postępowań, stosownie do treści przepisuart. 8 § 1 k.p.k., sąd karny rozstrzygasamodzielniezagadnienia faktyczne i prawne, a równocześnie brak było jakichkolwiek danych by uznać, a zwłaszcza twierdzić, iżby w toczącym się postępowaniu skarbowym miały znajdowały znajdować się jakoweś dowody o istotnym znaczeniu w przedmiotowym procesie. Aprobując prezentowany w apelacji sposób rozumowania, należałoby zaakceptować - niczym nieuprawnioną - tezę, że w każdej takiej sytuacji sąd miałby powinność nie tylko uwzględniać wszelkie tego rodzaju wnioski dowodowe, lecz także działać w takim kierunku i zakresie z urzędu. Tymczasem – jak wspomniano – obrona w ślad za tym zarzutem nie przywołuje jakichkolwiek dalszych rzeczowych informacji ani argumentów, które przynajmniej ułatwiłyby bliższe odniesienie się doń.
Tyleż niejasny co w konsekwencji nietrafny jest także zarzut związany z „nie przeprowadzeniem dowodu z akt postępowania w części dotyczącej wizji na terenie budowy wG.”. Abstrahując już od tego, że zarzut ów nie został w żaden sposób rozwinięty, ani też wsparty choćby w zakresie zasadności i celowości tego rodzaju tezy dowodowej, to stwierdzić należy jego zupełnąnieprzydatnośćdla tegoż postępowania z punktu widzenia zarzutów stawianych oskarżonemu. Zupełnie teoretycznie rzecz ujmując, jakikolwiek rezultat takowej czynności procesowej nie mógłby mieć znaczenia z punktu widzeniatreści zarzutówstawianych oskarżonemu oraz dowodów leżących u podstaw jego oceny i wnioskowania.
Niepodobna podzielić i tego zarzutu, jaki wiąże się z podnoszoną apelacji obrazą przepisuart. 410 k.p.k.W ocenie sądu odwoławczego sąd pierwszej instancji podstawą wyrokowania w sprawie uczyniłwszystkiedowody, jakie przeprowadził w trakcie postępowania, natomiast fakt, że określoną stronę procesową nie satysfakcjonuje rezultat dokonanej oceny tychże dowodów i wyprowadzonych na ich podstawie wniosków, bynajmniej nie uprawnia jeszcze do tego, by takowy zarzut formułować.
Nie sposób podzielić również twierdzenia obrony dotyczącego jednostronnej oceny materiału dowodowego, w tym wypadku w szczególności odnośnie zeznań śwd.I. J., po części także z powodów, o których wyżej już była mowa.Nie przekonujeargument, jakoby powody przywoływane przez apelującego miały nieuchronnie prowadzić do wniosku, że wymieniona, już to miała rzeczywiste powody by obciążać inne osoby (w tym oskarżonego) treścią swych zeznań, już to, by – mając na uwadze wszystkie omawiane dowody – takie właśnie zeznania złożyła. Należy przypomnieć, że zwłaszcza w chwili składania zeznań obecnie jej sytuacja procesowa była klarowna. Natomiast sam fakt, że wymieniona odpowiadała w zakresie postawionych jej zarzutów, sam przez sięnie może– jak zdaje się to suponować obrona – stanowić (samodzielnej) podstawy do kwestionowania jej wiarygodności. W tym względzie należałoby odwołać się do wszystkich tych dalszych dowodów, a także wzmiankowanych reguł ich oceny, które zachowują względem siebie koherencję i z powodzeniem mogły stanowić podstawę orzekania w sprawie, również w odniesieniu do licznychpozostałychoskarżonych, także tych, co do których zapadłe wobec nich orzeczenia uprawomocniły się. Innymi słowy, niepodobna jest postrzegać zeznań wymienionej, czy też ich fragmentóww oderwaniuod wymowy wszystkich dowodów, także tych, które Sąd Rejonowy uczynił podstawą wyrokowania także w odniesieniu doosk. A. W..
Z całą pewnością zaś zeznańI. J.nie sposóbnazwać ogólnikowymi, zwłaszcza, że obrona w swej argumentacji sięga do wybranych i wyrwanych z kontekstu nader szczegółowych fragmentów jej zeznań (dotyczących zdarzeń sprzed wielu lat, a więc ze wszystkimi konsekwencjami z tym związanymi). Przy czym w zakresie oceny jakże obszernych jej relacji procesowych należałoby odesłać apelującego nie tylko do owych, dostrzeżonych przezeń „ośmiu niepełnych wersów”, ale także dolicznych dalszych fragmentówuzasadnienia zaskarżonego wyroku, gdzie poddawane one zostały obszernej analizie i ocenie, a które należy dostrzegać i oceniać w ich całokształcie, ale i wespół z owymi licznymi dalszymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie.
Dla sądu odwoławczego oczywiste jest twierdzenie, że„w sposób szczegółowy i bardzo staranny należy weryfikować zeznania poszczególnych osób, dokonywać ich porównania, a także weryfikować je w punktach stycznych z zeznaniami innych osób będących uczestnikami zdarzeń”(s. 4 apelacji), jednakowoż oczywiste jest również i to, że taki sposób kontroli i weryfikacji, analizy i oceny zeznań czy wyjaśnień uczestników postępowania należy przeprowadzaćw każdej sprawie, w każdym postępowaniu, nie tylko dotyczącym przestępstwa łapówkarstwa. W ocenie sądu odwoławczego, w taki właśnie sposób ów proces oceny zebranych dowodów przeprowadził sąd orzekający w niniejszej sprawie, wykorzystując przy tym tę inicjatywę dowodową, jaka była mu dostępna, acz przy tym zasadna i celowa z punktu widzenia przedmiotu procesu i reguł postępowania dowodowego. Sąda quow swychobszernych wywodachocenił zatem także zeznania śwd.E. K., również w zestawieniu z treścią zeznań wymienionej, a ocena ta z powodzeniem korzysta z ochrony przewidzianej treścią przepisuart. 7 k.p.k.(por. np. s. 23-26, 29-30, 53-57 uzasadnienia).
Nie jest uprawniona i ta teza obrony zawarta w stwierdzeniu, że„praktycznie wszystkie osoby występujące w sprawie nie przyznały się do winy”, wedle której zupełnie ignoruje się ten oczywisty, wspominany już fakt, żeZ. R.,J. S., E.K.,B. I.,B. T.czyI. J.odnośnie stawianych im zarzutówdobrowolnie poddali się karze(vide akta II IK 17/07), a które to zarzuty były przecieżintegralnie związanez zarzutami stawianymi tym pozostałym współoskarżonym, którzy pozostali w procesie do chwili obecnej.
Oczywiste wreszcie jest, że sądad quempierwotnie rozpoznający sprawę, uchylający zaskarżony wyrok i kierujący sprawę do ponownego rozpoznania„nie sugerował w żadnej mierze wydania wyroku skazującego”,jednakowoż w sposób jednoznaczny i stanowczy wskazał wszelkie temankamentyiułomności,jakich dopatrzył się wówczas w sposobie rozumowania, argumentowania i wnioskowania w oparciu właśnie o ten materiał dowodowy. Obecnie Sąd Rejonowy tego rodzaju uchybień w tym względzie uniknął, dlatego też, co do samej zasady (z wyjątkiem tych zmian, jakich dokonał obecnie Sąd Okręgowy), rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji było tyleż uprawnione co zasadne i prawidłowe.
Nader lakoniczna, a przy tym wyłącznie polemiczna, a w konsekwencji także nietrafna, była apelacjaobrońcy oskarżonejK. Ś..
Podnoszony przez apelującego praktycznie jeden, właśnie lakoniczny i polemiczny argument, związanym z tym, że mający mieć miejsce konflikt pomiędzy rodzinąJ.a oskarżoną miałby niweczyć i skutecznie podważać argumentację Sądumeritiodnośnie sprawstwa oskarżonej sam przez się nie wytrzymuje krytyki. Zważyć należy, iż ustalenie w tym zakresienie opierało się wyłączniena treści zeznańI. J., ale także w oparciu o depozycje dalszych uczestników postępowania, a więc przede wszystkimE. K.(„sam kupowałem bombonierkę w kształcie serca” – k. 672), ale pośrednio takżeB. T., którąI. J.pytała „czy można jej (K. Ś.) coś wręczyć?”, a ta zachęciła ją, „aby spróbować” (k. 660). Równocześnie, nie będzie od rzeczy odnotować i to, żeI. J., gdyby chciała i miała zamiar obciążać oskarżoną w sposób – jak ta podnosi – całkowicie niezasadnie i bezpodstawnie, to jednaknie uczyniła tegow odniesieniu do wcześniejszej kontroli!
Nie zasługiwała wreszcie na uwzględnienie również apelacjaobrońcy oskarżonegoZ. P..
Także w przypadku niniejszej apelacji doszło do wywiedzenia dwóch, wzajemnie sprzecznych względem siebie zarzutów odwoławczych, którenie są dopuszczalne(zarzutu obrazy przepisów prawa materialnego i równoczesnego zarzutu błędnych ustaleń faktycznych), co dziwi zwłaszcza w przypadku środka odwoławczego pochodzącego od podmiotu fachowego, a co w świetle regulacji przewidzianych wart. 433 k.p.k.orazart. 427 § 2 k.p.k.wydatnie utrudnia sądowiad quemdokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.
Odnosząc się zatem do dalszych zarzutów apelacyjnych obrońcy stwierdzić należy co następuje:
Opis czynu, jaki w konsekwencji przypisano oskarżonemu w części dyspozytywnej wyroku (w odniesieniu do stawianych mu pierwotnych zarzutów w pkt. XXI. I XXII. aktu oskarżenia) jest prostąkonsekwencjąpoczynionych ustaleń odnośnie okoliczności inkryminowanego działania oskarżonego, za pośrednictwem dalszych współoskarżonych. Ponieważ nie był tą osobą, która bezpośrednio owe korzyści wręczała, opisano ów czyn w sposób odpowiadający jego inkryminowanemu działaniu, z uwzględnieniem koniecznych ustawowych znamion przewidzianych dyspozycją przepisów ustawy przyjętych w podstawie prawnej skazania.
Rzeczony dokument zasadnie uznano za nieautentyczny właśniew tym sensieiz tego powodu, że pieczęć wpływu, jaka musiała się na nim w określonym terminie znaleźć i jaka się na nim w konsekwencji znalazła, była warunkiem koniecznym, aby mógł wywoływać określone skutki prawne, uwarunkowane właśnie rzeczoną datą, a która została w opisany sposób „zafałszowana” z woli oskarżonego i wskutek jego działania polegającego na przekazaniu („wręczeniu”), przy określonym udziale i za pośrednictwem innych osób (E. K.,B. T.i przede wszystkimI. J.) funkcjonariuszom Urzędu Skarbowego owej korzyści majątkowej. Oskarżony oczywista miał i miałby prawo twierdzić to wszystko o czym mowa w pkt. II. 2. apelacji, jednakże wyłączniepod warunkiem, że nie doszłoby do tych wydarzeń i okoliczności o których właśnie mowa.
Obowiązywanie zasady skargowości i w tym zakresie zwalnia sąd odwoławczy do bliższego odnoszenia się do zarzutu z pkt. II. 3 apelacji. Natomiast, widać trzeba w tym miejscu przypomnieć i to, że oskarżonejT. P.przedmiotowym wyrokiem przecież przypisano czynkoherentnyz tym, jaki zarzucono i przypisano także oskarżonemuZ. P.(pkt. 10 wyroku).
Zarówno sąd pierwszej instancji, jak i Sąd Okręgowy w niniejszym dokumencie procesowym, dokonały oceny zeznań pochodzących od tych osobowych źródeł dowodowych, które także autorka tej apelacji próbuje deprecjonować treścią swych dalszych zarzutów. Sądad quemnie widzi potrzeby ponownego odwoływania się dych samych okoliczności i związanych z nimi ocen i wniosków, a które przyjmuje jako własne.
W świetle poczynionych uprzednio konstatacji nie jest trafne i uprawnione odwoływanie się przez obronę np. do tak obszernie cytowanych fragmentów oświadczeń procesowychB. T., kiedy ta w konsekwencji nie tylko, żeprzyznała, że antydatowała oświadczenie oskarżonego, ale była zgodna w istotnych fragmentach swych zeznań z wyjaśnieniamiT. P., którapotwierdziłazarówno to, że skierowała oskarżonego doB. T., jak i to, że następnie sporządziła ową notatkę urzędową, w której „wyjaśniała” powody, dla których pismo to miało zostać znalezione 6 lutego 2004 r. (terminem granicznym był 20 stycznia 2004r.!), aby jakoś wprowadzić dokument do systemu komputerowego. Równocześnie zaś, w zakresie, w jakim dowody te uznano za wiarygodne, w pełni zasadnie sąd orzekający oparł się także na treści depozycji zarównoE. K.jak teżI. J.. Nawiasem mówiąc, wymienieni podali rozliczne szczegóły dotyczącej całej tej „operacji”, które były tyleż zgodne, co trudne do wyobrażenia, aby nie odpowiadały rzeczywistości.
W odniesieniu do postulatu ewentualnego zakwalifikowania przypisanego oskarżonemu czynu jako wypadku mniejszej wagi (zart. 229 § 2 k.k.iart. 271 § 2 k.k.), odnotować należy, że ocena okoliczności, jakie miałyby pozostawać u podstaw takowego rozstrzygnięcia należy do organu orzekającego, natomiast sąd odwoławczy, mając na względzie wszystkie przedmiotowo-podmiotowe okoliczności przedmiotowego czynu, a także konieczność zachowania niezbędnej, wewnętrznej spójności zaskarżonego wyroku, ze swej strony nie dostrzegł dostatecznych przesłanek, aby stwierdzić, że zaskarżone orzeczenie również w tym fragmencie musiałoby podlegać rozstrzygnięciu o charakterze reformatoryjnym w postulowanym kierunku i zakresie.
Równocześnie natomiast należało zgodzić się z tymi zarzutami apelacyjnymi, jakie w swoim środku odwoławczym zawarłoskarżyciel publiczny.
W pierwszym rzędzie należało dokonać sprostowaniarubrumzaskarżonego wyroku w pkt. III. i VI., w których, niechybnie w następstwie oczywistej omyłki pisarskiej, stwierdzono, że oskarżeni (R.K.iJ. S. (1)) mieli działać także na polecenieE. K., podczas gdy (nawiasem mówiąc zgodnie z poczynionymi w sprawie ustaleniami) prokurator w akcie oskarżenia przyjmował, że działanie oskarżonych miało miejsce (wyłącznie) na polecenieA. W.(vide k. 4503 i 4504).
Z analogicznego powodu należało dokonać stosownej korekty w zakresie opisu czynu zarzucanegoosk. R. K.w pkt. V.rubrumwyroku (por. k. 4503).
Z tożsamych względów stosownemu uzupełnieniu podlegał także opis czynu przypisanegoosk. Z. P.w pkt. 18. części dyspozytywnej wyroku (pkt. XXI. i XXII. aktu oskarżenia), a to z uwagi na pominięcie koniecznego, a przywołanego tamże fragmentu opisu czynu zawartego akcie oskarżenia (por. k. 4521 oraz s. 72 uzasadnienia wyroku).
Przy czym, sąd odwoławczy dokonując w tym zakresie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia dostrzegł, i dokonał sprostowania z urzędu w zakresie czasu popełnienia czynu zarzucanegoosk. Z. P., a opisanego w pkt. XXII.rubrumwyroku, który to opis także odbiegał od tego, jaki zawarty był w akcie oskarżenia (por. k. 4521).
Niechybnie rację miał prokurator wówczas, gdy wpkt. 2, 3 i 4apelacji podnosił zarzut obrazy przepisu prawa materialnego, a mianowicieart. 12 k.k.w odniesieniu do czynów przypisanych oskarżonym:T. P.iZ. P.w pkt. 9., 10. i 18. zaskarżonego wyroku. W sposób oczywisty przemawiają za tym ustalone okoliczności rzeczonych czynów oraz podążająca za tym obszerna argumentacja przywołana w niniejszym środku odwoławczym (s. 17-18 apelacji).
Równocześnie Sąd Okręgowy, w ramach przeprowadzonej kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia, stosownie do treści przepisuart. 434 § 2 k.p.k., w pełni podzielając stanowisko prokuratora co do tego, że czyn przypisanyosk. H. W.wyczerpywał ustawowe znamiona występku penalizowanego treścią przepisuart. 229 k.k., mając na względzie wszelkie jego przedmiotowe oraz podmiotowe okoliczności, uznał, że stanowi on wypadek mniejszej wagi przewidziany w§ 2cyt. przepisu ustawy. Przemawia za tym nader szczególny charakter tejże korzyści, którą jedynie w pewnym, nader ograniczonym stopniu można określić jako korzyść majątkową, a bardziej charakteryzowałaby ją swoista korzyść osobista, którego to znamienia jednak, nawiasem tylko mówiąc, w czynie zarzucanym, a w konsekwencji przypisanym oskarżonej nie zawarto.
Tożsamej oceny odnośnie stopnia zawinienia oraz stopnia społecznej szkodliwości dokonano w odniesieniu do czynów przypisanych oskarżonym: R.K.iB. W.w pkt. 1. i 6. wyroku. Przemawiają za tym ustalone ich okoliczności przedmiotowe. Oczywista, naganne było nakłonienieB. I.do złożenia podpisu za jego syna –W. I., a w konsekwencji – formalnie rzecz biorąc - podrobienia tego podpisu, jednakowoż fakt ten nie wywarł jakowychś szczególnych konsekwencji prawnych, finansowych etc. Wydaje się, że m.in. dla tego rodzaju zdarzeń ustawodawca przewidział tę uprzywilejowaną postać podstawowej postaci rzeczonego występku. Tym samym, uznać należało, że kwalifikacja tychże czynów winna obejmować przepisyart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 270 § 2a k.k.w zw. zart. 271 § 2 k.k.iart. 11 § 2 k.k.
Przepis art. 270 § 2a został dodany ustawą z 5 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 206, poz. 1589). W konsekwencji, stosownie do treści przepisuart. 4 § 1 k.k., należało go powołać w kwalifikacji prawnej czynu, jako, że poprzednia regulacja prawna, nie zawierając takowego przepisu, w sposób oczywisty nie była względniejsza dla oskarżonych. W tym stanie rzeczy natomiast, stosownie do treści przepisówart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.w zw. zart. 101 § 1 pkt 4 i art. 102 k.k.postępowanie w tym zakresie podlegało umorzeniu z uwagi na przedawnienie karalności.
Równocześnie zaś, sądad quemuznał, że określonej zmiany w trybie reformatoryjnym wymagały określone rozstrzygnięcia odnośniekary.
Zagadnienie to mieści w kategorii kwestii ocennych i aktualizuje się, kiedy wymierzona kara, jakkolwiek mieszcząca się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, a więc gdy w odczuciu społecznym kara taka byłaby karą niesprawiedliwą. Zatem, „rażąca niewspółmierność kary” o jakiej traktuje treśćart. 438 pkt 4 k.p.k.zachodzi wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną, a tą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary wskazanych wart. 53 k.k.oraz zasad wymiaru kary ukształtowanych praktyką orzeczniczą. Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę w ocenach wymiaru kary, ale różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną można by nazwać, także w potocznym znaczeniu tego słowa, „rażąco niewspółmierną”, to jest w stopniu niedającym się zaakceptować.
Rażąca niewspółmierność kary zachodzi również wówczas, kiedy kara za przypisane przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia jego społecznej szkodliwości oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma ona osiągnąć wobec skazanego. Oczywistym przy tym pozostaje, że w każdym wypadku Sąd winien baczyć, aby całokształt represji karnej nie przekraczał stopnia winy, tzn. aby nie wymierzono kary ponad winę sprawcy, chociażby przemawiały za tym potrzeby prewencji indywidualnej i ogólnej.Art. 53 § 1 k.k.statuuje bowiem dyrektywę, którą wyraża zasada winy jako wyznacznik kary sprawiedliwej. Zasada ta w obowiązującymkodeksie karnymspełnia, obok funkcji legitymującej odpowiedzialność karną, drugą istotną funkcję, a mianowicie limitującą karę, wyznaczając górną granicę jej dolegliwości, której sąd nie może przekroczyć, zarówno jeśli chodzi o wybór rodzaju kary, jak i orzeczenie jej wysokości. Innymi słowy, orzeczenie kary ponad rozmiar winy jest niedopuszczalne, choćby przemawiały za tym potrzeby prewencji szczególnej i ogólnej (por. Komentarz do Kodeksu karnego, Część ogólna, pod red. G.Rejman, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 1999).
W przypadku niniejszego orzeczenia sąd pierwszej instancji, uzasadniając swe stanowisko w przedmiocie rozstrzygnięć o karze nie dość należycie uwzględnił i ocenił wszelkie okoliczności przedmiotowe i podmiotowe, jakie dotyczyły czynów, a w konsekwencji kar łącznych orzeczonych w odniesieniu do oskarżonych: R.K.,T. P.iA. W., a także dotyczących samych sprawców, a które to okoliczności znacząco wpływały na ocenę stopnia społecznej szkodliwości przypisanych im czynów oraz stopnia ich zawinienia (należało mieć w polu widzenia także umorzenie postępowania co do jednego z czynów wobecosk. R. K.).
W ustalonych okolicznościach rozstrzygnięcia w tym zakresie należało uznać za rażąco surowe, tak co do wysokości orzeczonych wobec wyżej wymienionych kar łącznych pozbawienia wolności, jak i co do wysokości środków karnych orzeczonych wobec oskarżonych: R.K.,T. P.,,J. S. (1)i K.Ś., jak też ustalonych okresów próby wobec oskarżonych: R.K.,T. P.,A. W.,J. S. (1), K.Ś.iZ. P.
Niechybnie mamy w sprawie do czynienia ze znaczącym przekroczeniem swych uprawnień służbowych ze strony tych oskarżonych, którzy występują w tutaj charakterze funkcjonariuszy publicznych, jak też przypisaniem poszczególnym oskarżonym po kilka czynów. Jednakże, jak wspomniano, nie miały one jakowegoś szczególnie drastycznego charakteru, popełnione zostały relatywnie dawno – ok. 10 lat, a nadto oskarżeni nie byli karani sądownie, zarówno przed, jak i po popełnieniu przedmiotowych czynów.
W konsekwencji, Sąd Okręgowy uznał, że tak ukształtowane wobec oskarżonych rozstrzygnięcia o karze winny spełnić wszelkie cele prewencyjne i wychowawcze, jak i w zakresie należytego kształtowania świadomości prawnej, jakie statuowane są treścią przepisuart. 53 k.k., czyniąc w ten sposób zadość powszechnemu, społecznemu poczuciu sprawiedliwości.
Tak zatem, ze wszystkich tych powodów, jakie przytoczone zostały przez sąd pierwszej instancji, w zakresie w jakim orzeczenie podlegało rozstrzygnięciu reformatoryjnemu, jak i tych przywołanych powyżej, należało orzec jak w części dyspozytywnej niniejszego wyroku Sądu Okręgowego.
O kosztach procesu związanych z postępowaniem odwoławczym orzeczono po myśliart. 632 pkt 2 k.p.k.i636 k.p.k.w zw. zart. 633 k.p.k.oraz art. 2 ust. 1 pkt. 3 i 4 i art. 3 ust. 1 ustawy z 22 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednol. Dz.U. Nr 49/83, poz. 223 ze zm.), uwzględniając jego aktualną sytuację życiową i materialną oskarżonych, a także obciążenia finansowe, jakie wynikają dla nich z treści orzeczenia.