Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 974/14
Data wyroku: 2014-09-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zbigniew Karamara
Teza: wyrok zmieniony obwiniony uniewinniony

Sygn. akt IX Ka 974/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 września 2014 r.
Sąd Okręgowy w Kielcach, IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:  SSO Zbigniew Karamara
Protokolant:   st.sekr.sądowy Iwona Stefańska
przy udziale oskarżyciela publicznego ---------------
po rozpoznaniu w dniu 11 września 2014 r.
sprawyT. S.
obwinionego o wykroczenie z art. 107 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 17 kwietnia 2014r. sygn. akt XI W 4526/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że obwinionegoT. S.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu;

II
kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt I IX Ka 974/14

UZASADNIENIE
T. S.został obwiniony o to, że w dniu 29 sierpnia 2013 roku ok. godz. 14.30 wS.chcąc złośliwie dokuczyćB. W.oblał go „gnojownicą” powodując zniszczenie ubrania, w którym przebywał, tj. o wykroczenie z art. 107 k.w.
Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2014 roku w sprawie XI W 4526/13 obwinionegoT. S.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, stanowiącego wykroczenie zart. 107k.w. i za to na podstawie powołanego przepisu w zw. zart. 24 § 1 i 3k.w. wymierzył mu karę grzywny w kwocie 500 zł. Jednocześnie na podst.art. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.zwolnił obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania na rzecz Skarbu Państwa.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obwinionyT. S.zaskarżając powyższe orzeczenie w całości, zarzucając mu:

1
Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a mający wpływ na jego treść i polegający na przyjęciu, że obwinionyT. S.chcąc złośliwie dokuczyćB. W.oblał go cieczą „gnojownicą”, powodując zniszczenie ubrania, w którym przebywał, w sytuacji gdy ustalenie to poczynione zostało jedynie w oparciu o zeznaniaB. W.oraz jego żony, fakt zniszczenia odzieży nie został w żaden sposób wskazany, a w zebranym materiale dowodowym brak jest dowodów, które pozwalałyby ustalić, że po stronie obwinionego istniał zamiar popełnienia zarzucanego mu czynu;

2
Obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia a mianowicieart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wyrażające się w:

- dowolnym uznaniu za w pełni logiczne i przekonywujące zeznańB. W.na tej podstawie, że znajdują potwierdzenie w relacji świadkaH. W.w sytuacji, gdy świadek ten nie widział samego zdarzenia, a pokrzywdzony jest osobą w sposób oczywisty zainteresowaną w sprawie;
- odmowie uznania za wiarygodne zeznań obwinionego, w sytuacji gdy w sposób kategoryczny i konsekwentny nie przyznawał się do winy, opisywał przebieg zdarzenia i wyjaśniał, że kierowane w stosunku do niego przezB. W.groźby oraz rzucanie kamieniami są na porządku dziennym.
Powołując się na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienieT. S.ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kielcach.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja wniesiona przez obwinionego okazała się o tyle skuteczna, o ile doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób jak w części dyspozytywnej niniejszego orzeczenia.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż wbrew temu co podnosi obwinionyT. S.w złożonej apelacji materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozostawił wątpliwości co do tego, iż w dniu 29 sierpnia 2013 roku obwiniony oblałB. W.cieczą „gnojownicą”. Świadczą o tym zeznania pokrzywdzonegoB. W.i jego żonyH. W., którzy w sposób konsekwentny i stanowczy prezentowali zdarzenie i zachowanie obwinionego. Przeciwne twierdzenia skarżącego są nietrafne i jako takie nie zasługują na uwzględnienie.
Niemniej jednak zdaniem Sądu Okręgowego Sąd I instancji błędnie przyjął, iż zachowanie obwinionego polegające na oblaniu pokrzywdzonegoB. W.„gnojownicą”, wyczerpało znamiona wykroczenia z art. 107 k.w.
Należy zauważyć, iż znamiona wykroczenia określone w powołanym przepisie zostaną wyczerpane tylko wtedy, gdy sprawca działając "w celu dokuczenia innej osobie" złośliwie ją niepokoi. A zatem dla bytu wykroczenia z art. 107 k.w. konieczna jest umyślność w postaci zamiaru bezpośredniego. Jak słusznie zauważył Sąd Najwyższy, czyn stanowiący wykroczenie z art. 107 k.w. polega na działaniu kierunkowym - "w celu dokuczenia innej osobie", a zatem należy ustalić, że po stronie sprawcy tego wykroczenia zachodzi złośliwość. Nawet samo stwierdzenie umyślności działania nie daje podstawy do przyjęcia odpowiedzialności za wykroczenia penalizowane tym przepisem ( wyrok SN z 22 czerwca 1995 r., III KRN 44/95, Prok. i Pr. 1995, nr 11-12, poz. 24).
Dla przypisania obwinionemu czynu nie jest wystarczające ustalenie wyczerpania znamion strony przedmiotowej, ale równie istotna jest ocena strony podmiotowej, o czym sądy I instancji niejednokrotnie zapominają. Wskazać należy, iż wykroczenie przypisane obwinionemu jest zdecydowanie umyślnym, a nadto może być popełnione wyłącznie w formie zamiaru bezpośredniego. Warunkiem odpowiedzialności sprawcy jest udowodnienie mu złośliwości. W przedmiotowej sprawie, co oczywiste okoliczności ustalone w stanie faktycznym wykluczają możliwość przypisania obwinionemu zamiaru popełnienia wykroczenia, a co za tym idzie winy umyślnej.
Faktem jest, iż oblanie pokrzywdzonego cieczą w postaci „gnojownicy” z całą pewnością było dla niego nieprzyjemne i mogło zdenerwowaćB. W.. Niemniej jednak zachowanie to należy odróżnić od takiego, które zasługuje na reakcję karną a takiego, które jest wprawdzie mało sympatyczne, ale tego nie wymaga.
W ocenie Sądu Okręgowego trudno doszukiwać się w zachowaniu obwinionego polegającego na oblaniu pokrzywdzonego cieczą „gnojownicą” cech złośliwego niepokojenia. Nie przekonują twierdzenia Sądu I instancji, iż motywem takiego zachowania obwinionego było to, iż chciał dokuczyć pokrzywdzonemu, odegrać się na nim za to, iż ten przystąpił do wycinki gałęzi drzew które przechodziły na jego działkę z posesji obwinionego.
Podkreślić należy, iż niepokojenie może polegać na zakłóceniu spokoju lub innych zachowaniach wyprowadzających pokrzywdzonego z równowagi psychicznej, np. wysyłaniu przykrych listów, głuchych telefonach, pukaniu do drzwi i uciekaniu, a zatem przejawiać się winno w wielokrotnych, uciążliwych czynnościach podejmowanych przez obwinionego w stosunku do osoby pokrzywdzonej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie działanie obwinionegoT. S.polegało jedynie na jednorazowym oblaniuB. W.cieczą. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika, aby takie sytuacji powtarzały się uprzednio, zaś z faktu, iż strony są skonfliktowane na tle stosunków sąsiedzkich nie można jeszcze wysuwać kategorycznego wniosku, iż jednorazowe zachowanie obwinionego nosiło w sobie znamiona złośliwego niepokojenia.
Tym samym zachowanie obwinionego nie wyczerpało znamion czynu z art. 107 k.w. Nie ma bowiem wątpliwości, iż jednorazowe oblanie drugiej osoby cieczą „gnojownicą”, nie może być traktowane w kategoriach czynu wypełniającego znamiona złośliwego niepokojenia.
Z tych też względów brak było podstaw do przypisania obwinionemu winy i w oparciu o przepisyart. 109 § 2 k.p.w.w zw. zart. 456 k.p.k.iart. 437 § 1 i 2 k.p.k.należało wyrok zmienić i na podstawieart. 62 § 3 k.p.w.w zw. zart. 5 § 1 pkt 2 k.p.w.obwinionego uniewinnić od stawianego zarzutu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 118 § 2 k.p.w.

SSO Zbigniew Karamara