Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 702/14
Data wyroku: 2014-12-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anita Jarząbek-Bocian, Sebastian Mazurkiewicz, Hanna Zielińska
Słowa kluczowe: Grzywna
Podstawa prawna: art. 71 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 702/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 grudnia 2014 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Hanna Zielińska
Sędziowie: SO Sebastian Mazurkiewicz
SO Anita Jarząbek - Bocian (spr.)
Protokolant: protokolant sądowy - stażysta Robert Wójcik
przy udziale prokuratora Teresy Pakieły
po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r.
sprawyD. G.
oskarżonego o przestępstwo zart. 178a § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku
z dnia 7 kwietnia 2014 r.    sygn. akt II K 1086/11
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Otwocku do ponownego rozpoznania; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. C.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę oskarżonego z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT.
Sygn. akt VI Ka 702/14

UZASADNIENIE
D. G.został oskarżony o to, że w dniu 19 września 2010 roku, wO.woj.(...)kierował samochodem markiM.nr. Rej. (...)po drodze publicznej,ulicy (...)będąc w stanie nietrzeźwości 1,57‰, 168‰, 1, 69‰, alkoholu w wydychanym powietrzu, przy czym czynu tego dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazanym przez Sąd Rejonowy w Otwocku sygn. akt: II K 1153/09 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn zart. 178a§ 1 i 4 kk.
Sąd Rejonowy w Otwocku wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2014 r. w sprawie o sygn. II K 1086/11:

1
„oskarżonegoD. G.w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w dniu 19 września 2011 roku, wO.woj.(...)kierował samochodem markiM.nr. Rej. (...)po drodze publicznej,ulicy (...)będąc w stanie nietrzeźwości 1,57‰, 168‰, 1, 69‰, alkoholu w wydychanym powietrzu i czyn ten zakwalifikował zart. 178a § 1 kki za to na podstawieart. 178a§ 1 kkwymierzył mu karę 1 (jednego) pozbawienia wolności,

2
na podstawieart. 69 § 1 , 2 kk,art. 70 § 1 pkt. 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres próby 4 lat,

3
na podstawieart.71 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, wysokość jednej stawki dziennej ustalając na kwotę 10 zł (piętnastu) złotych,

4
na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 lat”.

Nadto orzekł także o kosztach sądowych.
Apelację od tego wyroku wniósł prokurator, zaskarżając powyższy wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego, na podstawieart. 427 kpk,art.439 § 1 pkt. 7 kpk,art. 438 pkt. 2 kpkzarzucił :
1. obrazę przepisów postępowania tj.art. 413 § 2 pkt 2 kpk, mającą wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na orzeczeniu rodzaju kary tj. pozbawienia wolności, bez określenia jej wysokości,
2. sprzeczność w treści orzeczenia, uniemożliwiająca jego wykonanie, a polegającą na określeniu wysokości stawki dziennej wymierzonej grzywny na 10 złotych, przy jednoczesnym wpisaniu w nawiasie słownie liczby „piętnaście”.
W oparciu o tak postawione zarzuty apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja prokuratora okazała się zasadną, wobec czego wniosek w niej zawarty o przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Otwocku do ponownego rozpoznania, także zasługiwał na uwzględnienie.
Trafnie dowiódł skarżący, iż uchybienie do jakiego doszło w zaskarżonym wyroku w zakresie orzeczenia o karze grzywny, a na zaistnienie którego wskazuje skarżący w pkt 2 apelacji, stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, skutkującą uchyleniem orzeczenia, a określoną wart. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.tj. jako sprzeczności w treści orzeczenia, uniemożliwiającej jego wykonanie.
Przypomnieć trzeba, iż sprzeczność w treści orzeczenia uniemożliwiająca jego wykonanie- gdy chodzi o wyrok, to taka sprzeczność między poszczególnymi jego rozstrzygnięciami, która powoduje, że niemożliwe staje się wykonanie wyroku. O takiej sprzeczności można mówić wówczas gdy w samej treści części dyspozytywnej orzeczenia występuje takie wewnętrzne „pęknięcie”, iż spełnienie jednego z zawartych w niej rozstrzygnięć musiałoby prowadzić do zignorowania innego z rozstrzygnięć. Musi zatem chodzić o sprzeczność zasadniczą i to taką, której nie da się usunąć w drodze przewidzianej wart. 13 § 1 kkw, taką która powoduje, iż żadnej z występujących wersji nie da się wykluczyć (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 15 września 2010 r., II KK 42/10 OSNKW 2010, nr 11, poz.101, z dnia 30 grudnia 2011 r., IV KK 403/11, OSNwSK 2011, poz. 2426, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2009 r., III KK 355/09). W oparciu o powyższe słusznie podnosi skarżący, iż sprzecznością o takim charakterze jest rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego dotyczące wysokości jednej stawki orzeczonej grzywny w pkt. 3 zaskarżonego wyroku. Jak wynika z akt sprawy zaskarżonym wyrokiem została orzeczona wobec oskarżonego kara grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, przy czym ustalono wysokość jednej stawki na kwotę „10 (piętnastu) złotych”. Wobec tego, iż zapis słowny niewątpliwie różni się od zapisu cyfrowego w ocenie Sądu Odwoławczego wskazane tym samym zostały przez Sąd Rejonowy dwie różne kwoty stawki grzywny co doprowadziło do sytuacji uniemożliwiającej wykonanie kary grzywny albowiem nie wiadomo, czy orzeczona została ona w wysokości 1500, czy 2250 złotych, a zatem w jakiej wysokości kara ta winna być wykonaną. Ta sprzeczność w treści wyroku jest zatem oczywistą, uniemożliwiającą wykonania tego orzeczenia, a także jest zapisem niezgodnym z regulacją wynikającą zart. 413 § 2 pkt 2 kpk, który wymaga redagowania orzeczenia m.in. w części co do kary w sposób zrozumiały i jednoznaczny. W tej sytuacji należało podzielić stanowisko, iż w sprawie doszło do uchybienia określonego wart. 439 § 1 pkt. 7 k.p.kkoniecznością, której to bezwzględnej przyczyny odwoławczej stała się konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Trafnym jest także dokonane przez skarżącego wskazanie w zakresie drugiego zarzutu opisanego w pkt 1 apelacji. Niewątpliwie orzeczenie przez Sąd Rejonowy w pkt 1 wyroku kary pozbawienia wolności w sposób następujący: „1 (jednego) pozbawienia wolności”, stanowi istotne naruszenie omówionego wyżej przepisuart. 413 § 2 pkt 2 kpk.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji winien przeprowadzić postępowanie zgodnie z wymogami procedury karnej, unikając wskazanych uchybień i przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających zart. 443 k.p.k.w zw. zart. 434 § 1 k.p.kw zakresie ustaleń faktycznych i prawnych co do przypisanego oskarżonemu czynu. Ma to związek z mylnie wyrażonym przez Sąd Rejonowy, w nawiązaniu do przywołanego postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 sierpnia 2012r., przyjęciem, iż wobec zatarcia skazania w sprawie II K 1153/09, czynu zarzucanego oskarżonego nie można było zakwalifikować zart. 178a § 1 i 4 kk. Wadliwość tego poglądu polega na tym, iż w orzeczeniu tym Sąd Najwyższy przyjął jednak także, że „nie stanowi przeszkody do przyjęcia odpowiedzialności na podstawie unormowaniaart. 178a § 4 k.k.zatarcie w dacie wyrokowania skazania za przestępstwo, którego częścią było orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, jeżeli będący przedmiotem osądu czyn zart. 178a § 1 k.k.został popełniony w okresie obowiązywania tego zakazu”, a z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w sprawie.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy orzekł jak na wstępie.