Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny
Sygnatura akt: V Ka 137/14
Data wyroku: 2014-06-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Katarzyna Gozdawa-Grajewska, Janusz Chmiel, Lucyna Pradelska-Staniczek
Słowa kluczowe: Czynna Napaść
Podstawa prawna: art. 437 kpk

Sygn. akt V  Ka 137/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  9 czerwca 2014  r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach

    V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

w składzie:
Przewodniczący:SSO Janusz Chmiel
Sędziowie:SSR del. Katarzyna Gozdawa-Grajewska (spr.)
SSO Lucyna Pradelska- Staniczek
Protokolant:  Monika Brzoza
w obecności Magdaleny Szymańskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2014 r.
sprawy:

D. M./M./

synaW.iM.

ur. (...)wK.

oskarżonego o przestępstwo zart. 224 §2 kk,art. 222 §1 kk,art. 226 §1 kkiart. 157 §2 kkprzy zast.art. 11 §2 kkw zw. zart. 57a §1 kkiart. 12 kk

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 18 grudnia 2013r. sygn. akt IX K 536/12
I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;
II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataJ. M.kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych oraz 23% podatku VAT w kwocie 96,60 złotych (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwotę 516,60 złotych (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.
Sygn. akt V Ka 137/14

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Rybniku, wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt IX K 536/12, uznał oskarżonegoD. M.za winnego popełnienia występku zart. 223 par. 1 kkiart. 224 par. 2 kkiart. 222 par. 1 kkprzy zast.art. 11 par. 2 kkw zw zart. 57a par. 1 kkw zw zart. 12 kkpolegającego na tym, że w dniu 4 maja 2012r. wC.podczas interwencji policji naul. (...), działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru publicznie i bez powodu okazując przez to rażące lekceważenie podstawowych zasad porządku prawnego, używając niebezpiecznego przedmiotu w postaci siekiery, którą rzucił w kierunku funkcjonariuszy policji tj. sierżantaK. G. (1), post.K. K.i asp. sztab.D. B., dopuścił się w ten sposób czynnej napaści na tych funkcjonariuszy, a następnie stosując przemoc wobec sierż.K. G. (1)polegającą na uderzeniu go pięścią w twarz w wyniku czego pokrzywdzony przewrócił się doznając obrażeń ciała w postaci stłuczenia i urazu lewego łokcia oraz lewego kolana, skutkujących naruszeniem czynności narządów jego ciała na okres do 7 dni a następnie szarpiąc tego funkcjonariusza naruszył jego nietykalność cielesną, przy czym czynu tego dopuścił się podczas i w związku z pełnieniem przez w/w funkcjonariuszy czynności służbowych oraz w celu zmuszenia ich do zaniechania prawnych czynności służbowych związanych z przeprowadzaną interwencją i zaniechania prawnych czynności służbowych związanych z przeprowadzaną interwencją i jego zatrzymaniem i za to na mocyart. 223 par. 1 kkw zw zart. 11 par. 3 kkw zw zart. 57a par. 1 kkskazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na mocyart. 57a par. 2 kkorzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci nawiązek na rzecz pokrzywdzonych:K. G. (1)w kwocie 600 zł,K. K.w kwocie 400 zł,D. B.w kwocie 400 zł. Na mocyart. 44 par. 2 kkorzekł środek karny przepadku na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci siekiery. Równocześnie zasądził od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii adwokackiej adw.J. M.kwotę 576 zł wraz z podatkiem VAT w wysokości 132,48 zł. Po myśliart. 624 par. 1 kpkzwolniono oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa.
Apelację wniosła obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się czynu opisanego wart. 223 kkw sytuacji gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w czasie kiedy oskarżony rzucił siekierą,D. B.nie był razem z policjantamiK. G. (2)iK. K., a znajdował się w radiowozie, jak także z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby oskarżonyD. M.działał z zamiarem pokrzywdzenia policjantów, siekierę natomiast rzucił na ich polecenie;
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na przyjęciu, że czyn popełniony przez oskarżonego wypełnia znamiona czynu o charakterze chuligańskim;
-naruszenieart. 424 kpkprzez niewskazanie w treści uzasadnienia wyroku na jakiej podstawie Sąd I instancji uznał, że zachowanie oskarżonego miało charakter chuligański;
- z ostrożności procesowej obrońca zarzucił wymierzenie rażąco niewspółmiernej kary, w sytuacji gdy wymierzenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania spełniłoby cele kary.
W oparciu o powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i przyjęcie kwalifikacji zgodnie z treścią aktu oskarżenia, jednakże po wyeliminowaniu kwalifikacji ujętej wart. 57a par. 1 kki wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej tj. kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
apelacja na uwzględnienie nie zasługiwała, a stawiane zaskarżonemu wyrokowi zarzuty okazały się niezasadne.
Nie sposób podzielić poglądu skarżącego, że w sprawie nie istnieją dowody na to , że siekiera została rzucona przez oskarżonego także w kierunkuD. B.. Materiał dowodowy w postaci zeznań pokrzywdzonegoD. B.wskazuje wyraźnie, że gdy podejmował on interwencję i zbliżał się do oskarżonego idąc za funkcjonariuszamiG.iK.gdy siekiera została rzucona w ich stronę. Na karcie 47 akt sprawyD. B.zeznał:„ w momencie gdy sprawca rzucał siekierą policjanci znajdowali się w odległości ok. 8 co najwyżej 10 metrów od niego ja byłem kilka kroków za nimi.”Z tej relacji w oczywisty sposób wynika, że równieżD. B.jest pokrzywdzonym zachowaniem, którego dopuścił się oskarżony. Sąd nie dopuścił się również błędu w ustaleniach faktycznych ustalając, że oskarżony rzucił siekierą w policjantów z zamiarem pokrzywdzenia ich. Z relacji świadkówK. G. (2)k. 13-14,K. K.,K. T.k. 30-31 w sposób jednoznaczny wynika, że oskarżony bynajmniej nie stosował się do polecenia odłożenia siekiery, którą trzymał w ręku, ale uniósł siekierę do góry, wziął zamach i rzucił nią w kierunku policjantów, którzy znajdowali się w odległości nie większej niż 10 metrów. Siekiera leciało ruchem rotacyjnym i spadła 2 metry od policjantów. Takie zachowanie oskarżonego z pewnością nie było wykonywaniem polecenia funkcjonariuszy, a zamierzonym, zamachem na ich zdrowie i życie podczas wykonywania przez nich obowiązków służbowych. Była to czynna napaść na funkcjonariuszy policji przy użyciu niebezpiecznego przedmiotu jakim jest siekiera. Okoliczności te, jak słusznie zauważa Sąd I instancji, bez wątpienia świadczyły o zamiarze wyrządzenia krzywdy policjantom. Sąd w prawidłowy i wyczerpujący sposób ocenił zeznania w/w świadków i wywiódł logiczny wniosek, iż oskarżony specjalnie rzucił siekierą w zbliżających się do niego funkcjonariuszy policji. W świetle tych nie budzących żadnych wątpliwości dowodów, prawidłowe są ustalenia Sądu Rejonowego co do wyczerpania przez oskarżonego znamion czynnej napaści na funkcjonariuszy policji. Nie sposób zatem mówić o jakimkolwiek błędzie w ustaleniach faktycznych, bowiem Sąd z właściwie przeprowadzonych i ocenionych dowodów wysnuł trafne wnioski co do faktycznego przebiegu zdarzenia.
W odniesieniu do zarzutu apelacji, iż Sąd Rejonowy nieprawidłowo przyjął, że zachowanie oskarżonego nosi cechy występku o charakterze chuligańskim, stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy i w tym przedmiocie w prawidłowy sposób ustalił że jednak zachowanieD. M.ma charakter chuligański. W pisemnych motywach wyroku co prawda kwestia ta nie jest w sposób zbyt szeroki omówiona przez Sąd I instancji jednakże niewątpliwie czyn oskarżonego stanowił umyślny zamach na zdrowie interweniujących funkcjonariuszy.D. M.działał publicznie gdyż przed blokiem byli zgromadzeni ludzie i bez powodu rzucił siekierą w policjantów tym samym okazując rażące lekceważenie porządku prawnego. Wszystkie znamiona konieczne do przypisania sprawcy przestępstwa o charakterze chuligańskim w niniejszej sprawie wystąpiły. Sąd I instancji prawidłowo je zauważył i zamieścił w opisie czynu i ujął w kwalifikacji prawnej.
W tym stanie rzeczy środek odwoławczy należało uznać za nieskuteczny, gdyż Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych mając na uwadze cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dokonał jego rzetelnej oceny, kierując się zasadami określonymi w treściart.7 k.p.k.a w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia w sposób wnikliwy i szczegółowy dał wyraz temu na jakich dowodach oparł swe rozstrzygnięcie, jakie dowody odrzucił i w jakim zakresie oraz wskazał na powody swojej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy, ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, należało zatem zaskarżony wyrok jako słuszny utrzymać w mocy.
Odnosząc się natomiast do orzeczonej kary, należy przyjąć, że wymierzona została po prawidłowym ustaleniu przez Sąd I instancji zarówno stopnia zawinienia, a także stopnia społecznej szkodliwości czynów i nie można uznać jej za rażąco surową, dlatego i w tej części brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku. Oskarżony był uprzednio 3 krotnie karany, a przypisanego mu czynu dopuścił się odbywając od dnia 19 stycznia 2012r. karę pozbawienia wolności w warunkach dozoru elektronicznego. Tym samym oddziaływanie na niego w warunkach wolnościowych jest nieskuteczne, na co wskazuje chociażby fakt, że podczas odbywania kary w systemie dozoru elektronicznego dopuścił się czynnej napaści na funkcjonariuszy policji. Wykazuje to na lekceważący stosunekD. M.do norm prawnych i zasad współżycia. Tym samym konieczna będzie jego czasowa izolacja w warunkach zakładu karnego. Trafne było uznanie, iż brak jest w stosunku do oskarżonych pozytywnej prognozy kryminologicznej.
Zasądzono od Skarbu Państwa na rzeczKancelarii (...).J. M.koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym w łącznej kwocie 516,60 zł.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono po myśliart.624 § 1 k.p.k.zwalniając oskarżonego od ich ponoszenia, z uwagi na jego trudną sytuację materialną.