Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Kp 393/14
Data wyroku: 2014-11-17 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Marta Błaszkiewicz
Słowa kluczowe: Zażalenie Na Postanowienie O Odmowie Wszczęcia Dochodzenia
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k, art. 465 § 2 k.p.k, art. 329 § 1 k.p.k

Sygn. akt II Kp 393/14

POSTANOWIENIE
Dnia 17 listopada 2014 roku
Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie Wydział II Karny w składzie:
Przewodnicząca: SSR Marta Błaszkiewicz
Protokolant: Katarzyna Czaplicka
po rozpoznaniu w sprawie o czyn zart. 233 § 4 k.k.iart. 271 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
na skutek zażaleniaM. J.
na postanowienie z dnia 8 września 2014 roku, sygn. akt(...)w przedmiocie odmowy wszczęcia dochodzenia, zatwierdzone przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej wD.w dniu 15 września 2014 roku
na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.,art. 465 § 2 k.p.k.w zw. zart. 329 § 1 k.p.k.

postanowił:
nie uwzględnić zażalenia skarżącegoM. J.i utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 8 września 2014 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt(...)zatwierdzonym przez Prokuratora Prokuratury RejonowejwD.w dniu 15 września 2014 roku, odmówiono wszczęcia dochodzenia w sprawie poświadczenia nieprawdy w dniu 4 kwietnia 2014 roku wŚ.przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego uprawnionego do wystawienia dokumentuw postaci „Operatu szacunkowego wartości nieruchomości” co do okoliczności mającej znaczenie prawne w zakresie wyceny nieruchomości, wielkości tej nieruchomości oraz wysokości należności za wykonanie przedmiotowego operatu,tj. o czyn zart. 233 § 4 k.k.iart. 271 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.– na podstawieart. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.z uwagi na brak w czynie znamion czynu zabronionego.
Na powyższe postanowienie w ustawowym terminie zażalenie wniósłM. J.wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia, wskazując, iż nie zgadza się z twierdzeniem, żeK. K.nie poświadczył nieprawdy, albowiem jego zdaniem błędy merytoryczne oraz niezgodna ze stanem faktycznym wielkość nieruchomości to właśnie poświadczenie nieprawdy.
Prokurator Prokuratury Rejonowej wD., przekazując powyższe zażalenie do rozpoznania tut. Sądowi, wniósł o jego nieuwzględnienie i o utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia.
W ocenie Sądu zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza akt sprawy wskazuje na to, że decyzję procesową zatwierdzoną przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej wD.o odmowie wszczęcia dochodzenia w niniejszej sprawie należy uznać za trafną.
Zgodnie z treścią przepisuart. 233 § 4 k.k.kto, jako biegły, rzeczoznawca lub tłumacz, przedstawia fałszywą opinię lub tłumaczenie mające służyć za dowódw postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Przestępstwo to można popełnić tylko umyślnie (z zamiarem bezpośrednim, bądź ewentualnym). W myśl zaśart. 271 § 1 k.k.czynu opisanego w tym przepisie dopuszcza się funkcjonariusz publiczny lub inna osoba uprawniona do wystawienia dokumentu, która poświadczaw nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne. W przepisie tym chodzi o tzw. fałszerstwo intelektualne, a przedmiotem jego ochrony jest wiarygodność dokumentów, pewność obrotu oparta na publicznym zaufaniu do dokumentów i na domniemaniu prawdziwości pism mających taki charakter (tak m. in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2010 roku, sygn. akt III KK 309/10, Lex nr 612464). „Poświadczenie nieprawdy", o którym mowa w tym przepisie, polega na potwierdzeniu w autentycznym dokumencie okoliczności, które w ogóle nie miały miejsca, lub też ich przeinaczenie albo zatajenie (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2004 roku, sygn. akt WA 24/04, OSNwSK 2004, nr 1, poz. 2206). Przestępstwo penalizowane tymże przepisem ma charakter umyślny. Sprawca musi przy tym obejmować swoją świadomością zarówno tą okoliczność, że poświadcza nieprawdę (forma zamiaru bezpośredniego), jak też to, że poświadczenie to dotyczy okoliczności mających znaczenie prawne, przy czym w odniesieniu do tej ostatniej przesłanki wystarczy godzenie się z taką możliwością.
Swoje przekonanie o popełnieniu przezK. K.przestępstwa wypełniającego znamiona w/w przepisów skarżącyM. J.wywodził z tego, że w jego ocenie rzeczoznawca ten zaniżył wartość nieruchomości, co do której sporządził operat szacunkowy, albowiem ceny transakcji sprzedaży podobnych nieruchomości w najbliższej okolicy są znacznie wyższe niż określił to biegły (ceny sięgają do 4.000 zł/m2), a nadto, że rzeczoznawca ten znacznie zawyżył swoje wynagrodzenie za sporządzenie tego operatu, albowiem średnia cena na rynkuz tego tytułu jest znacznie niższa. Faktycznie zakwestionował skarżący przyjętą przez tego rzeczoznawcę metodę wyceny nieruchomości, rodzaj nieruchomości przyjętych do porównania oraz wyliczenie wielkości powierzchni nieruchomości wskazującw tym zakresie, że odmienna w tej kwestii jest wycena dokonana na jego zlecenie przez rzeczoznawcęR. F..
W toku podjętych czynności sprawdzających ustalone zostało, iż w dniu4 kwietnia 2014 roku rzeczoznawca majątkowyK. K.faktycznie na potrzeby postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym wD.M. M.(sygn. akt(...)(...)sporządził operat szacunkowy nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym i gospodarczym stanowiącej własnośćM. J.położonej wB.przyul. (...), w którym określił wartość tej nieruchomości na kwotę 233.000 zł. Operat ten został sporządzony w oparciu o obowiązujące przepisy prawne, dokonane przez rzeczoznawcę oględziny nieruchomości, wykonanie pomiarów oraz uzyskanie stosownej dokumentacji i szczegółową analizę rynku podobnych nieruchomości. Z operatu tego, a nadto z czynności rozpytania dokonanejzK. K.– wbrew twierdzeniom skarżącego zawartymw zawiadomieniu o podejrzeniu popełnienia przestępstwa – wynika, że ceny transakcji podobnych nieruchomości położonych w jej pobliżu są znacznie zróżnicowanei wahają się od 1.560 zł/m2do 3.333 zł/m2powierzchni użytkowej (średnia cena2.400 zł/m2). Skarżący wprawdzie opiera swe zarzuty w stosunku do operatu sporządzonego przez rzeczoznawcęK. K.na odmiennej wycenie dokonanej przezR. F., jednakże z samego tego powodu, że wyceny te zawierają różnice (druga na korzyść skarżącego) nie sposób wnosić, że doszło do popełnienia przestępstwa, o którym zawiadamiał skarżący. Sam skarżący podczas składania zawiadomienia o przestępstwie nie potrafił nawet określić, która z tych wycen zawiera rzetelniejsze informacje co do wielkości nieruchomości. Rozpytany na powyższe okoliczności w toku czynności sprawdzającychR. F.wskazał, że ewentualne różnice w zakresie wyników pomiarów powierzchni nieruchomości należącej do skarżącego w obu wycenach wynikać mogą z przyjętej metodologii dokonywania pomiarów i zaliczenia poszczególnych pomieszczeń do powierzchni użytkowej (w tym przypadku chodzić może np. o zaliczenia do pomieszczeń użytkowych schodów na poszczególnych kondygnacjach oraz stryszku, który nie ma bezpośredniego dostępu, a do którego możliwe jest wejście z zewnątrz budynku po przystawieniu drabiny), a także z dokładności pomiaru w wysokości i skosów pomieszczeń. Natomiast różnice w doborze nieruchomości do porównania mogą wynikać z przyjętego podejścia i metody wyceny, a także z celu wyceny (R. F.dokonywał tej wyceny dla celów sprzedaży prawa własności nieruchomości na wolnym rynku, zaśK. K.dla potrzeb postępowania egzekucyjnego).
Brak jest zatem jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, że sporządzając operat szacunkowy z dnia 4 kwietnia 2014 roku biegły sądowy rzeczoznawca majątkowyK. K.działał celowo poświadczając nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, albo też przynajmniej, że godził się z tym, iż poświadcza nieprawdę. Polemika skarżącego z wydanym postanowieniem o odmowie wszczęcia dochodzenia, niepoparta zresztą żadnymi konkretnymi zarzutami, pozostaje bez wpływu na powyższą ocenę. Skarżący nie tylko nie potrafił określić, którez elementów kwestionowanego przez niego operatu nie polegają na prawdzie, ale też nie sprecyzował na czym według niego polegać mają „błędy merytoryczne” tego operatu poza wskazaniem na inną wielkość nieruchomości wyliczoną przez obu rzeczoznawców, co do której nawet z twierdzeńR. F.nie sposób wnioskować o zaistnieniu błędu (zwłaszcza celowego), a jedynie o przyjęciu odmiennej metodologii dokonania pomiarów i zaliczania pomieszczeń do powierzchni użytkowych. Nie wskazał również skarżący na żadne kwestie, które wymagałaby jeszcze sprawdzenia czy ustalenia w toku dalszych czynności sprawdzających, bądź też w postępowaniu przygotowawczym.
Co się zaś tyczy wynagrodzenia rzeczoznawcy majątkowegoK. K.za sporządzenie w/w operatu szacunkowego wskazać należy, iż kwestia ta w ogóle nie może być oceniania w kontekście „poświadczeniaw dokumencie nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne”. Abstrahując jednak od powyższego zauważyć trzeba, iż – jak wynika z informacji udzielonych przezK. K.– w kwocie tego wynagrodzenia zawiera się nie tylko sam koszt sporządzenia operatu (mieszczący się zresztą w przedziale cen rynkowych wynagrodzeń za podobne wyceny), ale też wydatki jakie rzeczoznawca ten poniósłw związku z zachowaniem samego skarżącego, który utrudniał wykonanie czynności niezbędnych do sporządzenia tego operatu (w tym koszty wielokrotnych wyjazdów biegłego do miejsca położenia nieruchomości, na skutek utrudniania przez dłużnika wykonania czynności pomiarowych i dokumentacji fotograficznej i jego nieobecności w miejscu wyceny w ustalanych wcześniej z rzeczoznawcą terminach). Wysokość tego wynagrodzenia kwestionowana przy tym może być przez skarżącego przed komornikiem oraz sądem egzekucyjnym.
Wszystkie powyższe okoliczności świadczą o tym, że jak słuszne przyjął Prokurator, nie można dopatrzyć się w przedmiotowej sprawie zaistnienia ustawowych znamion czynu zart. 233 § 4 k.k.iart. 271 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.W tym stanie rzeczy decyzję Prokuratora o odmowie wszczęcia dochodzeniaw przedmiotowej sprawie uznać należało za trafną i uzasadnioną. W konsekwencji powyższego wniesione przez skarżącegoM. J.zażalenie ocenić trzeba było jako niezasadne, co skutkowało orzeczeniem jak w sentencji postanowienia.