Sąd Okręgowy w Legnicy
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V U 1966/14
Data wyroku: 2014-09-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mirosława Molenda-Migdalewicz
Słowa kluczowe: Wysokość Emerytury
Podstawa prawna: art. 133 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153 poz. 1227 z późn. zm.)

Sygn. akt: VU 1966/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 września 2014 roku
Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy
w składzie:
Przewodniczący: SSO Mirosława Molenda-Migdalewicz
Protokolant: Katarzyna Awsiukiewicz
po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014 r. w Legnicy
sprawy z wnioskuE. T.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.
o wyrównanie emerytury za okres od 01.09.2008 r. do 30.09.2011 r.
na skutek odwołaniaE. T.
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.
z dnia6 lutego 2014 roku

    znak(...)

oddala odwołanie

Sygn. akt VU 1966/14

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 06 lutego 2014 r. – znak(...)- Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.– po rozpoznaniu wniosku z dnia 13 stycznia 2014r. odmówił wnioskodawcyE. T.wypłaty wyrównania emerytury za okres od 01 września 2008r. do 30 września 2011r.
W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał ,iż brak podstaw do uwzględnienia wniosku ubezpieczonego , gdyż tylko na wniosek osoby zainteresowanej następowała wypłata emerytura , która podlegała zawieszeniu z tytułu zatrudnia kontynuowanego przez emeryta bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą ,na rzecz którego praca ta była wykonywana bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury .
W odwołaniu od wyżej wskazanej decyzjiE. T.wniósł o jej zmianę poprzez przyznanie prawa do wyrównania emerytury od dnia 01 października 2011r. do 21 listopada 2012r.
W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł dodatkowo ,iż nie został pouczony przez ZUS , że ma prawo złożyć wniosek o wypłatę emerytury , pozostając w stosunku pracy .
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołanie , podtrzymując w całości argumenty zawarte w załączniku do zaskarżonej decyzji .
Dodatkowo wskazano ,iżE. T.z wnioskiem o wypłatę świadczenia wystąpił w dniu 24 września 2012 i od dnia 01 września 2012r. organ rentowy podjął wypłatę świadczenia .

Sąd ustalił następujący stan faktyczny w sprawie:
Decyzją z dnia 30 września 2008 r.- znak(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.przyznałE. T.prawo do emerytury od 01 września 2008 r.
Na dzień przyznania tego świadczenia wnioskodawca był zatrudniony wPrzedsiębiorstwie (...)wL., które to zatrudnienie kontynuował nieprzerwanie od dnia 12 maja 2003r.
Wypłata emerytury została zawieszona , gdyż ubezpieczony kontynuował zatrudnienie
- bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy - z pracodawcą , na rzecz którego praca była wykonywana bezpośrednio przed datą nabycia prawa do emerytury, stwierdzonego decyzja organu rentowego .
W w/w decyzji organ rentowy zawarł pisemne pouczenie , że ” w celu podjęcia wypłaty emerytury należy przedłożyć w Oddziale ZUS świadectwo pracy lub zaświadczenie potwierdzające fakt rozwiązania stosunku pracy z każdym pracodawca na rzecz którego prawa ta była wykonywana bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury ” ( karta 71 akt emerytalnych ) .
W decyzji z dnia 05 listopada 2008r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wL.przeliczył - na wniosek z dnia 30 października 2008r. – emeryturę poprzez doliczenie do stażu pracy dalszego okresu zatrudnienia wskazanych w legitymacji ubezpieczeniowej.
We wniosku z 30 października 2008r.E. T.nie złożył wniosku o podjęcie wypłaty zawieszonej emerytury .
W w/w decyzji z dnia 05 listopada 2008r. organ rentowy pouczył skarżącego , że emerytura podlega zawieszeniu , gdyż kontynuuje on zatrudnienie i w celu podjęcia wypłaty należy złożyć w Oddziale ZUS wniosek .
Takie same pouczenia zawarte były w kolejnych decyzjach wydanych przez organ rentowy w następstwie złożonych wniosków o przeliczenie emerytury z uwzględnieniem nowej kwoty bazowej i zaliczeniem do stażu ubezpieczonego kolejnego okresu ubezpieczenia z tytułu umowy o pracę . Decyzje te wydane zostały : 30 marca 2010r. i 18 marca 2011r.
W kolejnych decyzjach o przeliczeniu emerytury ZUS zawarł pouczenie dotyczące przyczyn zawieszenia wypłaty emerytury i konieczności złożenia wniosku o wypłatę wraz ze świadectwem potwierdzającym fakt rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą , na rzecz którego prawa ta była wykonywana bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury .
Dnia 24 września 2012r.E. T.złożył w ZUS O/L.świadectwo pracy o rozwiązaniu z dniem 22 września 2012r. umowy o pracę .
W decyzji z dnia 26 września 2012r. organ rentowy organ rentowy podjął wypłatę świadczenia od dnia 01 września 2012r.
W dniu 05 stycznia 2014r.E. T.złożył wniosek o zwrot emerytury wraz z odsetkami, poczynając od dnia 01 września 2008r.
Rozpoznając powyższy wniosek ZUS Oddział wL.wydał zaskarżoną decyzję
(niesporne- akta emerytalne wnioskodawcy k.71,82,117,133,147,149,157-159).)

Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie .
Zgodnie z treściąart. 133 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych( Dz.U. Nr 153 poz. 1227 ze zm. ) w razie ponownego ustalenia prawa do świadczeń lub ich wysokości, przyznane lub podwyższone świadczenie wypłaca się, poczynając od miesiąca , w którym powstało prawo do świadczenia , nie wcześniej jednak niż od miesiąca , w którym zgłoszono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy .
Ustawa z dnia 21 listopada 2008r. o emeryturach kapitałowych( Dz.U. Nr 228, poz. 1507 ) uchyliła ust. 2a w art. 103 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS . Oznaczało to , że emerytura podlegała zawieszeniu z tytułu zatrudnia kontynuowanego przez emeryta bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą ,na rzecz którego praca ta była wykonywana bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do emerytury . Podjęcie wypłaty emerytury następowała na wniosek osoby zainteresowanej .
Analizując akta emerytalne wnioskodawcy sąd uznał , że ZUS O/L.prawidłowo w decyzji z dnia 26 września 2012r. podjął wypłatę emerytury , gdyż skarżącego dopiero w dniu 24 września 2012r. złożył świadectwo pracy o rozwiązaniu stosunku pracy – mimo wcześniejszych prawidłowych pouczeń przez organ rentowy, przedstawionych w ustaleniach faktycznych niniejszego uzasadnienia .
Odnosząc się do argumentówE. T.zawartych we wniosku z dnia 05 stycznia 2014r. ( karta 157 akt ubezpieczeniowych ) wskazać należy , że wyrokiem z dnia 13 listopada 2012 r. Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt K 2/12) orzekł, iżart. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw w związku z art. 103a ustawy o emeryturach i rentachz FUS dodanym przezart. 6 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r., w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 r., bez konieczności rozwiązania stosunku pracy, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sentencja wyroku została ogłoszona w dniu 22 listopada 2012 r. w Dz. U. poz. 1285.
Ponadto wskazać należy ,iż żądanie wypłaty wyrównania emerytury od dnia 01 września 2008r. do 30 września 2011r. nie zasługuje na uwzględnienie dodatkowo z następujących przyczyn :
Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 listopada 2012r. w sposób wyraźny i jednoznaczny stwierdził, że obowiązek rozwiązania stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą – jako warunek realizacji nabytego prawa do emerytury - był w okresie od 08.01.2009 r. do 31.12.2010 r., a więc po uchyleniu w/w art. 103 ust 2a ustawy emerytalnej, a przed wejściem w życie art. 103 a tej ustawy, natomiast przepis ten pozostaje nadal w obrocie prawnym i znajduje zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury w momencie jego wejścia w życie i później, tj. od dnia 01.01.2011 r.
W tym miejscu wskazać należy ,iż Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 lipca 2011 r., sygn. akt III UK 132/11: „ Utrwalony jest pogląd Sądu Najwyższego co do tego, iż przepis prawny uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny zKonstytucjąnie może być stosowany przez sądy i inne organy w odniesieniu do stanów faktycznych sprzed ogłoszenia orzeczenia Trybunału (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2000 r., III ZP 27/00, OSNAPiUS 2001, nr 10, poz. 331 oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 5 września 2001 r., II UKN 542/00, OSNP 2003, nr 2, poz. 36, z dnia 12 czerwca 2002 r., II UKN 419/01, OSNAPiUS 2002, nr23, poz. 58, z dnia 27 września 2002 r., II UKN581/01, OSNP 2003, nr 23, poz. 581, z dnia 18 grudnia 2002 r., IPKN 668/01, OSNP 2004, nr 3, poz. 47 oraz z dnia 21 listopada 2006 r., II PK 42/06”. Podkreślić należy, że powyższe stanowisko gwarantuje w pełni realizację zasady demokratycznego państwa prawnego — ochrony praw nabytych, która ma szczególne znaczenie w przypadku prawa do emerytury, Jak zauważa Trybunał Konstytucyjny „ W orzecznictwie konstytucyjnym przyjmuje się, że prawa emerytalne są co do zasady prawami nabytymi słusznie (orzeczenie TK z 11 lutego 1992 r., sygn. K 14/91, OTK w 1992 r., cz. I, poz. 7, s. 93-148) i jedynie w wyjątkowej sytuacji można uznać, że zostały nabyte z naruszeniem zasady sprawiedliwości (orzeczenie TK z 22 sierpnia 1990 r., sygn. K 7/90, OTK w 1990 r., poz. 5, s. 42-58)” (por. wyrok TK z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt K 6/09).
Nie może bowiem umknąć uwadze fakt, iż niekonstytucyjny przepis art. 28 ustawy nowelizującej jest przepisem przejściowym. Miał on bowiem na celu rozciągnięcie mocy obowiązującej „nowych” przepisówustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(wprowadzonych art. 6 ustawy nowelizującej) na stany faktyczne i prawne ustalone przed tą datą. Zatem w istocie, za niekonstytucyjny został uznany przepis, który miał moc retroaktywną. Stąd też logiczną konsekwencją utraty mocy obowiązującej przez ten przepis jest jego derogacja ze skutkiem ex tunc. W odniesieniu do takiej sytuacji „moc odzyskuje” zatem poprzedni stan prawny ze skutkiem wstecznym.
Zatem szczególny charakter uchylonego przepisu przemawia za wyjątkowym „rozciągnięciem" skutku prawnego wskazywanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego , co pozostaje w zgodzie z poglądami na tę kwestię Sądu Najwyższego (vide: przytoczone orzeczenia) oraz doktryny (por.w szczególności M. Safjan, Skutki prawne orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, tekst wystąpienia wygłoszonego w Komitecie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk 6 stycznia 2003 r.). Nie jest w tym wypadku wystarczające odwołanie się tylko doart. 190 ust. 3 Konstytucji RP(podobnie np. wyrok SA w Lublinie z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt III AUa 1155/12). To nie wola Trybunału Konstytucyjnego, który ewentualnie w orzeczeniu mógłby wskazać retroaktywny skutek swego rozstrzygnięcia, ma w tym wypadku decydujące znaczenie .
Konsekwencją powyższych ustaleń jest przyjęcie, że „stan prawny w zakresie prawa do wypłaty emerytury dla osób, które nabyły prawo do tego świadczenia bez rozwiązania stosunku pracy (gdy przepisy nie wymagały rozwiązania stosunku pracy) zmienił się z dniem ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w ten między innymi sposób, że z dniem tym ustało domniemanie konstytucyjności przepisu art. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r., a w rezultacie sądy orzekające w sprawie takiej, jak sprawa ubezpieczonej powinny uczynić wszystko, co leży w zakresie ich kompetencji, aby przywrócić stan zgodny zKonstytucją(por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z, dnia 20 maja 2009 r., III UK 96/08, LEX nr 1001327)" (tak m.in. wyrok SA w Gdańsku z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt III AUa 665/12).
Powyższe prowadzi do wniosku, że w takiej sytuacji „należało dokonać rekonstrukcji stanu prawnego powracając do stanu, jaki istniał zanim doustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychdodano przepis art. 3 a cyt. ustawy, umożliwiający zawieszenie prawa do emerytury w sytuacji nie rozwiązania umowy o pracę z dotychczasowym pracodawcą” (tak: wyrok SA w Lublinie z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt 1162/12).
W powyższej sprawie nie może także umknąć treśćart. 316 § l k.p.c.Sąd ma bowiem obowiązek wydać wyrok biorąc za podstawę stan rzeczy (a zatem stan faktyczny i prawny) istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Stan faktyczny jest jasny, wynika on bowiem z przedłożonych w sprawie dokumentów, zaś stan prawny (przynajmniej na chwilę złożenia odwołania) został ukształtowany wielokrotnie przywoływanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Stąd też nie powinny budzić wątpliwości przytoczone, jednolite ustalenia sądów powszechnych. W tymże stanie prawnym norma art. 28 ustawy nowelizującej pozostająca w zw. zart. 103a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychnie obejmuje tylkoosób, które nabyły prawo do emerytury w okresie od 8 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2010 r. , a do kręgu tych ubezpieczonych nie zalicza się skarżąca .
E. T.nabył prawo do emerytury na mocy prawomocnej decyzji organu rentowego od dnia 01 września 2008r.
W niniejszej sprawie decydujące znaczenie mają daty przyznania prawa do świadczenia stwierdzone w prawomocnych decyzjach organu uprawniającego do przyznania tego świadczenia , a nie faktyczna data spełnienia przez stronę warunków do ubiegania się o przyznanie tego prawa lub realizacja tych świadczeń poprzez ich wypłatę .
Reasumując sąd – na podstawie art. 477 ( 14 indeks górny )&1k.p.c. oddalił odwołanie , gdyż nie było podstaw do jego uwzględnienia z przyczyn wymienionych w niniejszym uzasadnieniu.