Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1277/13
Data wyroku: 2014-04-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Arkadiusz Łata, Kazimierz Cieślikowski, Grzegorz Kiepura
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk

Sygnatura akt VI Ka 1277/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia4 kwietnia 2014r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący  SSO Grzegorz Kiepura (spr.)
Sędziowie SSO Kazimierz Cieślikowski
SSO Arkadiusz Łata

Protokolant Sylwia Sitarz

przy udziale Andrzeja Zięby
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2014 r.

sprawy
1.A. B.zd.K.ur. (...)wT., córkiA.iD.
oskarżonej zart. 286§1 kkw zw. zart. 12 kk
2.M. B.ur. (...)wO.
synaT.iJ.
oskarżonego zart. 286§1 kkw zw. zart. 12 kk

na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 11 października 2013 r.    sygnatura akt III K 1734/12

na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk,art. 636 § 1kpk

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, iż uchyla rozstrzygnięcie z punktu 5;

2
w pozostałym zakresie utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy;

3
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwotach po 10 zł (dziesięć złotych) od każdego z nich oraz wymierza im opłaty za II instancję w kwotach po 1.100 zł (jeden tysiąc sto złotych).

VI Ka 1277/13

UZASADNIENIE
Apelację od wyroku wywiódł obrońca oskarżonych. Zaskarżając orzeczenie w całości zrzucił mu:
- obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 286 § 1 kk, polegającą na błędnym przyjęciu, iż zamiarem oskarżonych było doprowadzenie pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia ich mieniem, podczas gdy oskarżeni zaciągając zobowiązania byli przekonani o możliwości ich spłaty;
- obrazę przepisów postępowania, a to zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej wart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpk, polegającej na dowolnej ocenie materiału dowodowego poprzez uznanie wyjaśnień oskarżonych, w których nie przyznali się do zarzuconego czynu, za niewiarygodne, podczas gdy były one spójne i logiczne, a nadto znalazły potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym, a zatem brak było podstaw do uznania ich za niewiarygodne,art. 415 kpkpoprzez zobowiązanie oskarżonych do naprawienia szkody, podczas gdy pokrzywdzeni uzyskali już w postępowaniu cywilnym tytuły wykonawcze przeciwko oskarżonym, a zatem zgodnie z tym przepisem nie można było orzec obowiązku naprawienia szkody, a takżeart. 193 § 1 kpk, poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego, której celem było ustalenie daty niewypłacalności oskarżonych, która to data miała istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od zarzuconych im czynów alternatywnie domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy sądowi rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Apelacje okazały się zasadne o tyle, iż w wyniku ich wniesienia zaskarżony wyrok należało zmienić poprzez uchylenie rozstrzygnięcia z pkt 5, wydanego w oparciu o przepisart. 72 § 2 kk, rację ma bowiem obrońca twierdząc, iż o roszczeniach wynikających z popełnienia przestępstw prawomocnie orzeczono w postępowaniach cywilnych (k. 1 akt III K 1735/12 i k. 328 akt III K 1734/12). W tym stanie rzeczy zobowiązanie oskarżonych do naprawienia szkody, wydane w oparciu oart. 72 § 2 kk, a zawarte w pkt 5 wyroku, nastąpiło z naruszeniem przepisuart. 415 § 5 kpk. W tym też zakresie zaskarżony wyrok należało zmienić. Pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w zaskarżonym orzeczeniu były prawidłowe. Wbrew wywodom apelacji sąd pierwszej instancji nie dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego, tj.art. 286 § 1 kk, ani też nie uchybił przepisom postępowania zawartym wart. 7 kpk,art. 410 kpkiart. 193§1 kpk, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia. Apelacja w istocie kwestionowała ustalenia faktyczne dokonane przez sąd rejonowy. W tym zakresie sąd też nie popełnił błędu. Ustalony w toku przewodu sądowego stan faktyczny był wynikiem prawidłowej oceny wszystkich przeprowadzonych dowodów, uwzględniającej zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, której celem miało być ustalenie daty niewypłacalności oskarżonych, w realiach niniejszej sprawy było zbędne, dlatego też jako bezzasadny należało uznać zarzut obrazyart. 193 § 1 kpk. Wbrew wywodom apelacji oskarżeni w pełni zdawali sobie sprawę, iż nie są w stanie wywiązać się w umówionym terminie z zobowiązań zaciągniętych wobec pokrzywdzonych. Przekonuje o tym fakt, iż sytuacja finansowa ich firmy od 2010 r. zaczęła się systematycznie pogarszać, co zataili przed kontrahentami (wyjaśnienia oskarżonejA. B.k. 229, wyjaśnieniaM. B.– k. 315). Pomimo złej sytuacji finansowej zaciągali kolejne zobowiązania, wiedząc, że nie będą w stanie wywiązać się z nich w umówionym terminie. Wbrew twierdzeniom apelacji pokrzywdzeni nie byli informowani o sytuacji finansowej oskarżonych co wynika z zeznań świadkówB. G.,T. K.,A. K.iA. M.. Reasumując stwierdzić należało, iż zachowania oskarżonych wyczerpało wszystkie ustawowe znamiona występków zart. 286 § 1 kk, jak prawidłowo ustalił sąd rejonowy. Wymierzone oskarżonym kary jednostkowe uwzględniły wszystkie ustawowe dyrektywy wymiaru kary, były zatem adekwatne do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynów, natomiast orzeczone kary łączne w należyty sposób odzwierciedlały związek przedmiotowo-podmiotowy pomiędzy przestępstwami, dlatego też należało je uznać za kary sprawiedliwe.
Z tych względów orzeczono jak w wyroku. Orzeczenie o kosztach procesu za postępowanie odwoławcze ma swoje uzasadnienie w treściart. 636 § 1 kpk.