Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 436/13
Data wyroku: 2014-01-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Żłobińska, Maria Mrozik-Sztykiel, Krzysztof Karpiński
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji, Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art.158 kk, art.178 a kk

Sygn. akt II AKa 436/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 stycznia 2014r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSA – Maria Mrozik-Sztykiel
Sędziowie: SA – Maria Żłobińska
SA – Krzysztof Karpiński (spr.)
Protokolant: – st. sekr. sąd. Marzena Brzozowska

przy udziale Prokuratora Marka Deczkowskiego
po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r.
sprawyK. G. (1),M. G. (1),P. K. (1)iM. S. (2)
oskarżonych zart. 159 k.k.,art.245 k.k.w zb. zart. 158 § 1 k.k.,art. 178a § 1 k.k.i innych
na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 24 lipca 2013 r. sygn. akt  V K 91/12
zmienia wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że:

1
uchyla orzeczenie o karach łącznych pozbawienia wolności;

2
w miejsce czynu przypisanego oskarżonymK. G. (1),M. G. (1),P. K. (1)iM. S. (2)w pkt. I zaskarżonego wyroku uznaje ich za winnych tego, że w dniu 28 sierpnia 2011 r wO.działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciuR. Z. (1), narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, albo nastąpienia skutku określonego wart. 156§1 kklubart. 157§1 kki za to, na podstawieart.158§1 kkskazuje ich na kary po 1 (roku) i 6 (miesięcy) pozbawienia wolności;

3
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

4
na mocyart.69§1 i §2 kkorazart. 70§1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności wobecP. K. (1)warunkowo zawiesza ustalając okres próby na 2 (dwa) lata;

5
na mocyart. 71§1 kkwymierza oskarżonemuP. K. (1)karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej za równoważną w kwocie 20 ( dwudziestu) zł.;

6
na mocyart. 85 kkiart.86§1 kkoskarżonymK. G. (1)iM. G. (1)wymierza kary łączne po 2 (dwa) lata i 6 (miesięcy) pozbawienia wolności, zaśM. S. (2)karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

7
na mocyart. 63§1 kkzalicza okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie:

-M. G. (1)– od dnia 29 sierpnia 2011 r. do dnia 20 grudnia 2011 r. i od 27 grudnia 2011 r. do 11 marca 2013 r.,
-K. G. (1)- od dnia 31 sierpnia 2011 r. do 20 grudnia 2011 r. i od 12 stycznia 2012 r. do 11 marca 2013 r.,
-M. S. (2)- od dnia 1 listopada 2011 r do 12 stycznia 2013 r;
-P. K. (1)- na poczet orzeczonej kary grzywny od dnia 30 sierpnia 2011 r. do dnia 7 grudnia 2011 r. przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny grzywnie w wysokości 2 ( dwóch) stawek dziennych, uznając ją za wykonaną w całości;

8
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w sprawie w częściach na nich przypadających w tym opłaty odK. G. (1)iM. G. (1)po 400 zł, od oskarżonegoM. S. (2)300 zł., zaś odP. K. (1)kwotę 700 zł.

UZASADNIENIE
OskarżeniK. G. (1),M. G. (1),P. K. (1)iM. S. (2)stanęli pod następującymi zarzutami:

1
K. G. (1)tego, że:

I
w dniu 28 sierpnia 2011 r., wO.woj.(...), poprzez stosowanie przemocy wobecR. Z. (2), polegającej na: przewróceniu ww. na ziemię, kopaniu go po całym ciele oraz biciu niebezpiecznym narzędziem w postaci kija bejsbolowego dokonał kradzieży pieniędzy w kwocie 300 zł, na szkodęR. Z. (2)

to jest czynu zart. 280 § 2 k.k.;

2
M. G. (1)

P. K. (1)
M. S. (2)
iK. G. (1)tego, że:

II
w dniu 28 sierpnia 2011 r. wO.woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu używając niebezpiecznych narzędzi w postaci kijów bejsbolowych oraz pręta metalowego wzięli udział w pobiciuR. Z. (2)– czym narazili pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w ar. 156§ 1 k.k.lubart.157 § 1 k.k.na szkodęR. Z. (2)

to jest czynu zart. 159 k.k.

K. G. (1)
M. G. (1)tego, że:
III. w dniu 26 grudnia 2011 r, wO.woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami, po uprzednim użyciu przemocy wobecR. Z. (2)polegającej na biciu pięściami po głowie i kopaniu po całym ciele, wywierali wpływ naR. Z. (2)w celu zmuszenia go do zmiany zeznań w postępowaniu oznaczonym KPPO.sygn. RSD 1136/11 i Prokuraturze Rejonowejw. O.o sygn. 1 Ds. 1069/11, czym spowodowali u wymienionego obrażenia ciała w postaci złamania żebra IX i X po stronie prawej, a także narazili pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo naruszenia czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia określony wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k.
to jest czynu zart. 245 k.k.w zb. zart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

M. S. (2)tego, że:
IV. w dniu 01 listopada 2011 r. wO.woj.(...)wbrew przepisom ustawy posiadał środek odurzający w postaci(...)w ilości 15,16 grama oraz substancję psychotropową w postaci(...)w ilości 6,81 grama
to jest czynu z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;
V. w dniu 01 listopada 2011 r. naul. (...)wO.woj.(...)prowadził w ruchu lądowym pojazd mechanicznyD. (...)nr rej. (...)(...)znajdując się pod wpływem środka odurzającego w postaci(...)

to jest czynu zart. 178 a § 1 k.k.

Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie wyrokiem z dnia24 lipca 2013 r. w sprawie V K 91/12 orzekł:
I. oskarżonychK. G. (1),M. G. (1),P. K. (1)iM. S. (2)w ramach czynu zarzucanego im w punkcie II uznał za winnych tego, że w dniu28 sierpnia 2011 r. wO.woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu używając niebezpiecznych narzędzi w postaci drewnianych pałek i deski oraz pręta metalowego wzięli udział w pobiciuR. Z. (1), czym narazili pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k.na szkodęR. Z. (1), to jest za winnych popełnienia czynu zart. 159 k.k.i za to na mocyart. 159 k.k.i skazał każdego z nich na kary po 2 (dwa) lata pozbawienia wolności;
II. na mocyart. 44 § 2 k.k.orzekł przepadek i nakazał zniszczenie dowodów rzeczowych w postaci metalowego pręta i kawałka deski, opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 1/321/11 podpoz. 1 i 2;
III. na mocyart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoP. K. (1)kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata;
IV. na mocyart. 71 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemuP. K. (1)karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 20 (dwudziestu) złotych;
V. oskarżonychK. G. (1)iM. G. (1)uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im w punkcie III, z tym, że przyjął prawidłową pisownię nazwiska pokrzywdzonegoR. Z. (1)i za to na mocyart. 245 k.k.w zb. zart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.skazał ich, zaś na mocyart. 245 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył każdemu z nich kary po 2 (dwa) lata pozbawienia wolności;
VI. oskarżonegoM. S. (2)uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu wpunktach IV i Vi za czyn opisany wpunkcie IVna mocyart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na mocyart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł nawiązkę w wysokości 2000 (dwóch) tysięcy złotych na rzeczStowarzyszenia (...)ul. (...) (...)-(...) W., zaś za czyn opisany wpunkcie Vna mocyart. 178 a § 1 k.k.skazał go na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na
mocyart. 42 § 2 k.k.orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres2 (dwóch) lat;
VII. oskarżonegoK. G. (1)uniewinnił od popełnienia czynu
zarzucanego mu w punkcie I;
VIII. na mocyart. 85 k.k.,art. 86 § 1 k.k.w miejsce orzeczonych wyżej kar jednostkowych wymierzył oskarżonymK. G. (1)iM. G. (1)kary łączne po 3 (trzy) lata pozbawienia wolności, zaś oskarżonemuM. S. (2)karę łączną 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
IX. na mocyart. 63 § 1 k.k.zaliczył okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie
-M. G. (1)na poczet orzeczonej kary łącznej3 (trzech) lat pozbawienia wolności od dnia 29 sierpnia 2011 r. do dnia 20 grudnia 2011 r. i od dnia 27 grudnia 2011 r. do dnia 11 marca 2013 r. :
-K. G. (1)na poczet orzeczonej kary łącznej3 (trzech) lat pozbawienia wolności od dnia 31 sierpnia 2011 r. do dnia 20 grudnia 2011 r. i od dnia 12 stycznia 2012 r. do dnia 11 marca 2013 r.
-M. S. (2)na poczet orzeczonej kary łącznej 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności od dnia 01 listopada 2011 r. do dnia 12 stycznia2013 r.;
-P. K. (1)na poczet orzeczonej kary grzywny - od dnia 30 sierpnia 2011 r. do dnia 07 grudnia 2011r., przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny grzywnie w wysokości dwóch stawek dziennych i uznając ją za wykonaną w całości.

Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońca oskarżonychK. G. (1),M. G. (1)iP. K. (1)oraz obrońca oskarżonegoM. S. (2).
Pierwszy z nich:
I. na podstawie art, 425§ 1 i 2 oraz art. 444 k.p.k.zaskarżył powyższy wyrok na korzyść oskarżonych - co do wszystkich oskarżonych w całości, z tym, że co doK. G. (1)- za wyjątkiempkt. VII;
II. na podstawieart. 438 pkt. 3 k.p.k.w zw. zart. 427 § 1 i 2 k.p.k.zarzucił rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść, a będący następstwem przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów(art. 7 k.p.k.), poprzez bezpodstawne przyjęcie, że oskarżeniK. G. (1),M. G. (1)orazP. K. (1), w dniu28 sierpnia 2011 r. działając wspólnie i w porozumieniu używając niebezpiecznych narzędzi w postaci drewnianych pałek i deski oraz pręta metalowego wzięli udział w pobiciuR. Z. (1);
III. na podstawieart. 438 pkt 2 oraz art. 424 § 1 k.p.k.wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania karnego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, polegającą na przesłuchaniu świadkówP. K. (2),D. K.,T. Z.orazD. Z.bez pouczenia o tym, że mogą oni uchylić się od odpowiedzi na pytania, jeżeli udzielenie odpowiedzi mogłoby narazić ich na odpowiedzialność za przestępstwo;
IV. mając powyższe na uwadze, wnosił o zmianę wyroku w tej części poprzez uniewinnienie oskarżonych od popełnienia czynu zarzucanego im w pkt. II aktu oskarżenia, ewentualnie o uchylenie wyroku w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji;
V. na podstawie art, 438pkt. 3 k.p.k., w zw. z art, 427§ 1 i 2 k.p.k.zarzucił rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść, a będący następstwem przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów (art.7 k.p.k.), poprzez bezpodstawne przyjęcie, że oskarżeniK. G. (1)iM. G. (1)w dniu 26 grudnia 2011 r. po uprzednim użyciu przemocy wobecR. Z. (1)polegającej na biciu pięściami po głowie i kopaniu go po całym ciele, wywierali wpływ na niego w celu zmuszenia do zmiany zeznań w postępowaniu 1 Ds 1069/11 Prokuratury Rejonowej wO.czym spowodowali u niego obrażenia ciała oraz przez co narazili go na niebezpieczeństwo utraty życia albo uszczerbek o jakim mowa wart. 156 § 1 k.k.lub 157§ 1 k.k.;
VI. mając powyższe na uwadze, wnosił o zmianę wyroku w tej części poprzez uniewinnienie oskarżonych od popełnienia czynu zarzucanego im w pkt. III aktu oskarżenia, ewentualnie o uchylenie wyroku w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
VII. z ostrożności procesowej, na podstawieart. 438 pkt 4 k.p.k.w zw. zart. 427 § 1 i 2 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność (surowość) kary wymierzonej oskarżonymK. G. (1),M. G. (1)orazP. K. (1)w stosunku do stopnia zawinienia, stopnia społecznej szkodliwości społecznej czynu oraz
pozostałych okoliczności jego popełnienia.
Podnosząc ten zarzut, na podstawieart. 437 § l i 2 k.p.k., wnosił o zmianę powyższego wyroku poprzez wymierzenie wobec oskarżonychK. G. (1)iM. G. (1)kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, zaś wobecP. K. (1)kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze z warunkowym zawieszeniem wykonania.

Obrońca oskarżonegoM. S. (2)zaś:
I. na podstawieart. 425 i nast. oraz art. 444 i nast. k.p.k.zaskarżył powyżej wskazany wyrok w zakresie pkt. I wyroku (dotyczącego skazania za czyn zart. 159 k.k.) oraz pkt. VI wyroku (tylko w zakresie skazania oskarżonego za czyn zart. 178a p. 1 k.k.tj. zarzutu V aktu oskarżenia;
II. na podstawieart. 427 § 1 i § 2 k.p.k.iart. 428 § 1 k.p.k.oraz 438 pkt. 2 i pkt. 3 i wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów postępowania mogącą mieć istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez:
a) w zakresie czynu zart. 159 k.k.(z pkt. I zaskarżonego wyroku)
- obrazęart. 4 i 7 k.p.k.poprzez błędną i dowolną ocenę dowodów w sprawie, a zwłaszcza nadaniu zeznaniom pokrzywdzonegoR. Z. (1)waloru wiarygodności i tym samym skazaniu oskarżonego na podstawie jego zeznań w sytuacji, gdy były one niespójne, sprzeczne i wielokrotnie modyfikowane w toku postępowania, a nadto w sytuacji, gdy Sąd uniewinnił innego oskarżonego od zarzutu rozboju przypisywanego mu przez pokrzywdzonego (a tym samym niejako bezpośrednio „przyłapał” pokrzywdzonego na zeznawaniu nieprawdy),
b) w zakresie czynu z art. VI wyroku tj. czynu zart. 178a p. 1 k.k.:
- obrazęart. 4 i 7 k.p.k.w zw. zart. 5 p. 2 k.p.k.poprzez przyjęcie, iż oskarżonyS.znajdował się „pod wpływem środka odurzającego” w rozumieniu przepisuart. 178a pkt 1 k.k.w sytuacji, gdy oskarżyciel nie dowiódł istnienia takiego stanu oskarżonego dowodząc jedynie fakt zażycia narkotyku, a zatem wobec powstałej i nieusuniętej wątpliwości Sąd powinien uznać, iż oskarżonyS.znajdował się jedynie w stanie „po użyciu” takiego środka odurzającego w rozumieniu przepisuart. 87 p. 1 KW (kodeks wykroczeń) i powinien skazać oskarżonegoS.właśnie za wykroczenie z art. 87 p. 1 KW;
III. niezależnie od powyższych zarzutów - w zakresie czynu z art. VI wyroku tj. czynu zart. 178a p. 1 k.k.– podniósł również zarzut obrazy prawa materialnego poprzez:
- uznanie, iż oskarżony znajdował się „pod wpływem środka odurzającego” w rozumieniu przepisuart. 178a pkt 1 k.k., podczas gdy wykryta u niego bardzo niska ilość narkotyku(A3 tetrahydrokannabinolu w ilości 1,0 ng/1) wskazuje na to, iż znajdował się on co najwyżej w stanie po użyciu” środka odurzającego w rozumieniu przepisuart. 87 pkt 1KW (kodeks wykroczeń) i Sąd powinien był skazać oskarżonegoS.właśnie za wykroczenie z art. 87 pkt 1 KW.
Wnosił o uniewinnienie oskarżonegoS.od zarzucanego mu w pkt. I wyroku skazującego czynu oraz uznanie, iż czyn przypisany oskarżonemu w pkt. VI wyroku skazującego (zarzut V aktu oskarżenia) dotyczący prowadzenia pojazdu przez oskarżonego po zażyciu środków odurzających stanowił wykroczenie z art. 87 p. 1 KW i następczo wnosił o umorzenie postępowania w zakresie tego wykroczenia z uwagi na przedawnienie jego karalności.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacje tylko częściowo okazały się zasadne.
Z wyjątkiem czynu przypisanego oskarżonym w pkt I wyroku (czyn w pkt II aktu oskarżenia) Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i trafnie je ocenił mając na uwadze treśćart. 7 k.p.k.istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności ujawnione w toku przewodu sądowego zostały omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Z zachowaniem wymogówart. 424 k.p.k.wskazano które fakty uznano za udowodnione, dlatego też Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu orzekającego zarówno w zakresie winy oskarżonych jak i oceny prawnej ich działania.
Apelacje obrońców (poza wymienionym przypadkiem) nie wskazują na istotne momenty które nie znalazłyby tam uzasadnienia. Ich wywody sprowadzają się w istocie rzeczy do przedstawienia własnego poglądu na wyniki przewodu sądowego. Autorzy apelacji powołują się na okoliczności prawidłowo przez Sąd rozważone. Sprawstwo oskarżonych nie może budzić żadnych wątpliwości.
Zarzut zawarty w apelacji obrońcy oskarżonychK. G.,M. G.iP. K., że Sąd Okręgowy naruszył przepisy postępowania karnego co mogło mieć wpływ na treść wydanego wyroku a polegało na nie pouczeniu świadkówP. K. (2),D. K.iT. Z.o tym, że mogą się uchylić od odpowiedzi na pytania jeżeli mogłoby to narazić ich na odpowiedzialność karną (art. 183 § 1 k.p.k.) jest całkowicie bezpodstawny. Tę kwestię jednoznacznie rozstrzyga lektura akt sprawy. Wymienieni świadkowie zostali pouczeni o treściart. 183 § 1 k.p.k.zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i podczas rozprawy.
ŚwiadekP. K. (2)(k. 430 i 1211), świadekD. K.(k. 428 i 1211) i świadekT. Z.(k. 269 i 1211).
Skarżący niesłusznie nadto stoi na stanowisku, że świadkowie ci widzieli przebieg zdarzenia w dniu 28 sierpnia 2011 r. Analiza ich zeznań w szczególności wielokrotnie cytowanego w apelacji św.P. K. (2)(k. 430 – 431) potwierdzonych podczas rozprawy głównej (k. 1218) świadczy jednoznacznie, że nie widział on ani jego koledzy tego zajścia (pobiciaR. Z. (1)w dniu 28 sierpnia 2011 r.). Stwierdził, że„nie wiedziałem co się dokładnie działo na podwórku, gdyż nie widziałem podwórka”– chodziło o to, że z miejsca którym się znajdował nie było ono widoczne. I dalej„nie było sytuacji aby na podwórku jeszcze podczas mojej obecności była jakakolwiek awantura...”.
Niezrozumiałe są zatem tezy zawarte w apelacji obrońcy oskarżonychK. G.,M. G.iP. K.. Kolejny zarzut, że skoro oskarżonyP. K.nie widnieje na żadnej fotografii wykonanej przez matkę oskarżonychG.to nie można wysnuwać wniosku o jego obecności na miejscu zdarzenia jeszcze przed jego rozpoczęciem, także jest niezrozumiały.
Po pierwszeD. G.koncentrowała się na fotografowaniu strony przeciwnej, po drugie zeznania pokrzywdzonegoR. Z.– obciążające oskarżonegoP. K.są jednoznaczne poczynając od momentu zawiadomienia organów ścigania o popełnieniu przestępstwa (k. 1-3).
Wbrew wywodom apelującego zeznania pokrzywdzonego stanowią sugestywny i wyrazisty obraz tego co się zdarzyło także i w dniu 26 grudnia 2011 r. (zarzut III), natomiast świadekA. B. (1)nie widział zajścia, słyszał jedynie i zauważył jak strony kłóciły się aM. S. (3)użyła słów wulgarnych wobec rodzinyG.. Było to po zakończeniu zdarzenia. Jeżeli chodzi o stopień doznanych obrażeń ciała przez pokrzywdzonego to w tej mierze miarodajne jest stanowisko biegłego lekarza (k. 781 – 782) nie zaś zeznaniaśw. A. B..
Mając to na uwadze trzeba stwierdzić, że w żadnym stopniu zeznaniaA. B.nie mogą zmienić prawidłowej oceny dowodów poczynionej przez Sąd orzekający.
Na temat zeznańśw. S. R.– które zresztą w kontekście pozostałych dowodów – nie wnoszą istotnych okoliczności do sprawy Sąd Okręgowy wypowiedział się w sposób jasny na str. 23 swojego uzasadnienia, natomiast apelujący powołuje się na okoliczności prawidłowo przez ten Sąd rozważone.
Sąd Apelacyjny podzielił natomiast pogląd wyrażony w apelacji dotyczącej używania niebezpiecznych narządzi podczas zdarzenia w dniu28 sierpnia 2011 r.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego i poglądami doktryny za niebezpieczny można uznać taki przedmiot, którego używając zgodnie z jego cechami fizycznymi można spowodować skutki podobne do użycia noża lub broni palnej. Takim przedmiotem może być np. siekiera, nie jest natomiast kij czy gałąź. Jeżeli zaś chodzi o będący w użyciu pręt metalowy to Sąd I instancji niestety nie zindywidualizował który z napastników go używał (str. 2 uzasadnienia wyroku) dlatego też Sąd Apelacyjny zmuszony był dokonać stosowanej zmiany wyroku w tym zakresie, bowiem nie istniała możliwość przyjęcia kwalifikacji prawnej tego czynu zart. 159 k.k.Ogólnikowe argumenty zawarte w apelacji oskarżonegoM. S. (2)zmierzające do wykazania, że zeznania pokrzywdzonegoR. Z. (1)są niespójne, sprzeczne i zmieniane nie znajdują oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.
Oskarżony w zasadzie skorzystał z prawa odmowy składania wyjaśnień (odnośnie czynu w pkt II a/o) dlatego też jego szczątkowe wyjaśnienia (odpowiedzi na pytania) nie mogły stanowić podstawy do ustaleń faktycznych. Sąd I instancji słusznie stanął na gruncie zeznań pokrzywdzonego potwierdzonych przecież innymi dowodami o czym Sąd ten pisze w uzasadnieniu wyroku.
Jeżeli zaś chodzi o zarzut dotyczący przestępstwa określonego wart. 178a § 1 k.k.(wpkt Va/o) to problem nie jest do końca normatywnie rozstrzygnięty. Apelacja stawia pytanie czy oskarżonyM. S.mając we krwi 6,2 ng/ml(...)znajdował się pod wpływem środka odurzającego w rozumieniuart. 178a § 1 k.k.czy w stanie „po użyciu tego środka w rozumieniuart. 87 pkt 1kw. Bezsporne jest, że oskarżony zanim wsiadł do samochodu zażywał(...)i(...). Stężenia tych środków odurzających we krwi sprawcy określa opinia zakładu toksykologii sądowej (k. 776 – 779). Stwierdzono obecność we krwi oskarżonego(...)w stężeniu 6,2 ng/ml oraz ∆(

    9)– (...)w stężeniu 1,0 ng/ml. Nie ulega zatem wątpliwości, że oskarżony ten prowadząc pojazd mechaniczny znajdował się pod wpływem środka odurzającego (ar. 178a§ 1 k.k.) a także „pod wpływem podobnie działającego środka jak alkohol” (art. 87 § 1kw) bowiemrozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 11 czerwca 2003 r.w sprawie wykazu środków działających podobnie do alkoholu wymienia(...)a więc(...)i(...). Na pytanie czy oskarżony popełnił przestępstwo określone wart. 178a § 1 k.k.należy jednak odpowiedzieć twierdząco. Sąd Apelacyjny podzielił w tym względzie stanowisko Sądu I instancji przyjmując iż oskarżony prowadził samochód w sposób ustalony przez Sąd orzekający a więc bez wymaganych uprawnień i zagrażając bezpieczeństwu w ruchu drogowym doprowadził do zderzenia z zaparkowanym pojazdem powodując realne szkody. Prowadzenie więc pojazdu pod wpływem środka odurzającego miało wpływ na sprawność psychomotoryczną kierującego. Takie stanowisko koresponduje z treścią wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2013 r. w sprawie IV KK 136/13 (Lex 1379930) w którym Sąd ten stwierdził, że z przestępstwem przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnionym pod wpływem środka odurzającego mamy do czynienia wtedy gdy środek ten miał wpływ na sprawność psychomotoryczną kierującego pojazdem w stopniu podobnym jak w sytuacji znajdowania się pod wpływem alkoholu.
Tak więc wina oskarżonych nie budzi wątpliwości jednak Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok odnośnie czynu popełnionego w dniu 28 sierpnia 2011 r. przypisanego w pkt I wyroku przyjmując, iż oskarżeniK.iM. G. (1),P. K. (1)iM. S. (2)wzięli udział w pobiciuR. Z. (1)w rozumieniuart. 158 § 1 k.k.
Podmiotem przestępstwa określonego wart. 159 k.k.może być tylko ten uczestnik bójki lub pobicia który używał niebezpiecznego przedmiotu – w tym wypadku metalowego pręta. Sąd I instancji nie zdołał ustalić który z oskarżonych używał owego metalowego pręta (patrz str. 2 uzasadnienia wyroku) dlatego też przyjęto prawidłową kwalifikację prawną czynu jako przestępstwo określone wart. 158 § 1 k.k.i wymierzając im kary pozbawienia wolności w wysokości po 1 roku i 6 miesięcy.
Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności Sąd Apelacyjny stosowanie do treściart. 437 § 1 k.p.k.zmienił zaskarżony wyrok tylko w zakresie wyżej wskazanym, utrzymując go w mocy w pozostałej części.
W związku z tą zmianą Sąd Apelacyjny wymierzył oskarżonymK. G. (1),M. G. (1)kary łączne po 2 latai 6 miesięcy zaśM. S. (2)karę 2 lat pozbawienia wolności uznając je za współmierne do stopnia zawinienia ale też i okoliczności popełnionych czynów przestępczych. Wbrew stanowisku skarżących nie można im postawić zarzutu nadmiernej surowości.
Okoliczności zdarzeń oraz sposób działania sprawców świadczą o wysokim stopniu społecznej szkodliwości czynów. Wszyscy oskarżeni z wyjątkiemP. K.byli uprzednio karani i mają negatywne opinie.M. S. (2)dopuścił się nadto przestępstw określonych w art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz wart. 178a § 1 k.k.prowadząc samochód pod wpływem środka odurzającego, a więc czynów także groźnych społecznie.
Orzeczenie o kosztach sądowych wydano w oparciu o treśćart. 636 k.p.k.