Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 534/14
Data wyroku: 2014-07-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Daniluk, Ewa Bogusz-Patyra, Arkadiusz Śmiech
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk

Sygn. akt XI Ka 534/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 lipca 2014 roku

Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSO Arkadiusz Śmiech (spr.)
Sędziowie  SO Elżbieta Daniluk
SO Ewa Bogusz- Patyra
Protokolant Małgorzata Dubiel
przy udziale Prokuratora Ewy Stelmach
po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2014 roku
sprawyT. P.
oskarżonego zart. 218 § 1a k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim
z dnia 12 lutego 2014 roku   sygn. akt II K 649/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
przyjmuje, że wysłanie pocztą świadectwa pracy nastąpiło w dniu 11 lutego 2013 roku;

2
z opisu czynu przypisanego eliminuje stwierdzenie o złośliwości i uporczywości;

3
czyn kwalifikuje zart. 282 § 1 i 2 k.p.za który na podstawieart. 282 § 1 k.p.wymierza 3000 (trzy tysiące) złotych grzywny;

4
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 300 (trzysta) złotych opłaty za obie instancje;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym.

XI Ka 534/14

UZASADNIENIE
T. P.oskarżony został o to, że w okresie od 29.12.2012 r. do 19.03.2013 roku wU.gm.R., pow.(...)woj.(...), jako właścicielfirmy (...)w(...)wykonując czynności z zakresu prawa pracy złośliwie i uporczywie naruszał prawa pracownicze wynikające ze stosunku pracy kierowcyG. K.poprzez:
- nie wydanie niezwłocznie od dnia 22.12.2012 roku świadectwa pracy i wysłanie go pocztą w dniu 11.03.2012 roku,
- nie naliczenie wynagrodzenia za pracę w grudniu 2012 roku, na liście płac za miesiąc grudzień 2012 roku, dopiero w liście płac za miesiąc styczeń 2013 roku wpisując je w pozycji „wyrównanie wynagrodzenie II” sporządzonej w dniu 8.02.2013 roku,
- ponadto pomimo naliczenia wynagrodzenia z jednomiesięcznym opóźnieniem nie wypłacił należnej części wynagrodzenia tj. 888,16 zł, potrącając jej w całości, i pomimo wydania nakazu wypłaty należnej kwoty, opatrzonego klauzulą natychmiastowego wykonania, dokonał tego dopiero w dniu 19.03.2013 roku, tj. o czyn zart. 218 § 1a k.k.
Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim wyrokiem z dnia 12 lutego 2014 roku oskarżonegoT. P.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 218 § 1 a k.k.i za ten czyn na podstawieart. 218 § 1a k.k.skazał go na karę grzywny w wysokości 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40 (czterdzieści) złotych; zasądził odT. P.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 90 (dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu wydatków postępowania oraz kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem opłaty.
Od wyroku tego apelację złożyłoskarżony.Zaskarżając rozstrzygnięcie w całości zarzucił orzeczeniu obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie:

a
art.7, 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonegoT. P.w zakresie w jakim Sąd odmówił im wiary, a które są konsekwentne, stanowcze i znajdują pełne oparcie w zeznaniach świadków:T. W.iZ. P., a zatem powinny w całości zostać uznane za wiarygodny dowód w sprawie;

w konsekwencji obrazy ww. przepisu postępowania zarzucił także:

b
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że to oskarżony jest osobą, która wykonuje czynności w sprawach z zakresu prawa pracy wfirmie (...)w(...)i to on działając umyślnie w zamiarze bezpośrednim złośliwie i uporczywie naruszał prawa pracownicze wynikające ze stosunku pracy kierowcyG. K.(szczegółowo opisane w sentencji wyroku), podczas gdy z wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadkaT. W., jak również świadkaZ. P.jednoznacznie wynika, żeT. P.nie miał świadomości, że w firmie wystąpiły nieprawidłowości w wydaniu świadectwa pracy pracownikowiG. K., jak i że nie naliczono mu wynagrodzenia za pracę w grudniu 2012 roku na liście płac za miesiąc grudzień 2012 roku, a dopiero w liście płac za miesiąc styczeń 2013 roku;

c
art. 4, 7, 366 § 1, 410, 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zeznań świadkaD. P., która zeznając w toku postępowania przygotowawczego (k. 36-37) starała się umniejszyć swoją rolę, zrzucając odpowiedzialność za niedopełnienie swoich obowiązków na pracodawcęT. P., mimo iż zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonego, jak również zeznaniami ww. świadka, to paniD. P.zajmuje się wfirmie (...)sprawami kadrowymi i to na niej spoczywają obowiązki w zakresie sporządzenia i doręczenia świadectwa pracy, jak również naliczania wynagrodzenia za pracę pracownikom, co nie zostało jednak dostatecznie wyjaśnione przez Sąd mimo obiektywnych możliwości;

d
art. 7, 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez przyjęcie, że oskarżony złośliwie i uporczywie naruszył prawa pracownicze wynikające ze stosunku pracy kierowcyG. K.poprzez nie wypłacenie należnej części wynagrodzenia, tj. 888,16 zł, potrącając je w całości i pomimo wydania nakazu wypłaty należnej kwoty, opatrzonego klauzulą natychmiastowego wykonania, dokonał tego dopiero w dniu 19.03.2013 r. podczas gdy z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika, kiedy przedmiotowy nakaz zapłaty został doręczony oskarżonemu i kiedy mógł się z nim zapoznać i go wykonać;

e
art. 4, 7, 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadkaG. K., który twierdził, iż oskarżony odmówił mu wypłaty wynagrodzenia za prace z uwagi na kolizję, w której uczestniczył pokrzywdzony, w sytuacji, gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy (z wyjaśnień oskarżonego, jak również zeznań pozostałych świadków, a nawet dowodów z dokumentów) nie wynika, aby taka sytuacja miała miejsce, a ponadto całkowite pominięcie tej części zeznań pokrzywdzonego, które potwierdzają fakt, że pokrzywdzony nie zdał karty tachografu do odczytania, przez co nie było możliwości naliczenie wynagrodzenia za pracęG. K.w grudniu 2012 roku na liście płac za miesiąc grudzień 2012 r.

Podnosząc powyższe wniósł o:
- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu;
ewentualnie
- przyjęciu, że czyn, którego dopuścił się oskarżony stanowi wykroczenie zart. 282 § 1 k.p.;
albo
- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje;
apelacja okazała się być częściowo zasadna jedynie w zakresie, w którym skarżący domaga się przyjęcia, że czyn jakiego dopuścił się oskarżony stanowi wykroczenie zart. 282 k.p.
Wbrew twierdzeniom apelującego Sąd Rejonowy przy rozpoznaniu sprawy nie dopuścił się obrazy wskazanych w apelacji przepisów postępowania, natomiast popełnił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na uznaniu złośliwości i uporczywości w naruszeniu praw pracowniczychG. K., co skutkowało wadliwą oceną prawną zachowania oskarżonego. Swoje przekonanie o uznaniu sprawstwaT. P.w zakresie zarzuconego mu czynu Sąd pierwszej instancji prawidłowo wysnuł ze zgromadzonego materiału dowodowego. Przeprowadzona przez Państwową Inspekcję Pracy w dniach 12 i 13 lutego 2013 r. kontrola w zakładzie pracyT. P.wykazała nieprawidłowości, które stały się podstawą postawionego mu zarzutu naruszenia praw pracowniczychG. K.. W ocenie Sądu odwoławczego owo naruszenie praw pracowniczych było ewidentne, ale nie zawierało w sobie dwóch przesłanek warunkujących realizację znamion występku przewidzianego wart. 218 § 1a k.k., w postaci
    złośliwości i uporczywości, a tym samym stanowiło jedynie wykroczenie zart. 282 § 1 i 2 k.p.
G. K.zakończył świadczenie pracy na rzecz zakładu pracy oskarżonego w dniu 22 grudnia 2012 r. Do tego czasu jednak nie rozliczył się z pobranej wcześniej na wyjazd zaliczki oraz spowodował kolizję drogową prowadzonym przez siebie samochodem firmy. Oskarżony chcąc wymusić na kończącym pracęG. K.końcowe rozliczenie finansowe posunął się do bezprawnych działań w postaci wstrzymania wypłaty należnego pracownikowi wynagrodzenia za pracę i nie wydania świadectwa pracy byłemu już pracownikowi. Na przełomie stycznia i lutegoG. K.zawiadomił PIP o bezprawnym wstrzymaniu mu wypłaty wynagrodzenia za pracę. W dniu 7 lutego 2013 r. Okręgowy Inspektorat Pracy zawiadomił zakład pracy, że w dniach 12 i 13 lutego przeprowadzona zostanie kontrola w związku z zawiadomieniemG. K.. W efekcie tego powiadomienia jeszcze przed rozpoczęciem kontroli, na polecenie oskarżonego wysłano byłemu pracownikowi świadectwo pracy i naliczono mu wynagrodzenie za pracę, z potrąceniem nie rozliczonej zaliczki. W wyniku kontroli Inspektor Pracy zakwestionował zasadność owego potrącenia i wydał nakaz wypłaty byłemu pracownikowi części należnego mu wynagrodzenia w kwocie 888, 16 zł z klauzulą natychmiastowej wykonalności. Nakaz ten został wykonany 19 marca 2013 r.
Cel wymuszenia na byłym pracowniku końcowego rozliczenia finansowego, choć nie wyklucza bezprawności zachowania oskarżonego, naruszającego prawa pracownika, to jednak nie pozwala na przyjęciezłośliwościpodjętych działań. Wyeliminowanie natomiast nieprawidłowości naruszających prawa byłego pracownikaG. K.w postaci naliczenia wynagrodzenia i wysłania mu pocztą świadectwa pracy jeszcze przed rozpoczęciem kontroli Inspektora Pracy, bezpośrednio po uzyskaniu informacji o tym, że kontrola zostanie przeprowadzona wyklucza potraktowanie zachowania oskarżonego jakouporczywego. W tym stanie rzeczy należało czyn przypisany oskarżonemu zakwalifikować jako wykroczenie zart. 282 § 1 i 2 k.p.Sąd Okręgowy za tak przypisane wykroczenie wymierzył oskarżonemu karę 3.000 zł grzywny, uznając, że tak określona dolegliwość orzeczenia, z jednej strony będzie adekwatna do wagi popełnionego czynu, jego szkodliwości społecznej i nie będzie przekraczała stopnia winy oskarżonego, z drugiej strony uwzględni możliwości płatnicze sprawcy. Tym samym, że orzeczona kara spełni swoje cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
W związku z mylnie wskazaną datą wysyłki świadectwa pracy zaskarżony wyrok wymagał również stosownej korekty w tym zakresie.
Mając na uwadze zaprezentowaną motywację, nie dostrzegając uchybień z art.art. 439 i 440 k.p.k., które należałoby uwzględnić z urzędu, Sąd odwoławczy na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.orzekł jak w wyroku.
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych za drugą instancję uzasadniają przepisyart. 10 ustawy o opłatach w sprawach karnychorazart. 627 k.p.k.