Sąd Okręgowy w Ostrołęce
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 183/14
Data wyroku: 2014-06-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Pieńkowski, Magdalena Dąbrowska, Marek Konrad
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art. 157§2 kk

Sygn. akt II Ka 183/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 czerwca 2014r.
Sąd Okręgowy w Ostrołęce II Wydział Karny
w składzie
Przewodniczący: SSO Magdalena Dąbrowska
Sędziowie: SSO Michał Pieńkowski
SSO Marek Konrad (spr.)
Protokolant:  Katarzyna Bojnicka
przy udziale Prokuratora:  Adama Kolbusa
z udziałem oskarżycielki posiłkowejM. B.
po rozpoznaniu w dniu: 26.06.2014r.
sprawy przeciwko:T. B.
Oskarżonemu zart. 157§2kkiart. 157§4kk
z powodu apelacji: obrońcy oskarżonego oraz pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej.
od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 20.03.2014r. w sprawie IIK 112/13
orzeka:

I
Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne.

II
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. D.kwotę 420zł powiększoną o stawkę podatku VAT – łącznie 516,60zł tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu

III
Koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa

Sygn. akt IIKa 183/14

UZASADNIENIE
T. B.oskarżony został o to, że:
W dniu 22 września 2012r. wO.uderzał pięściami po brzuchu a następnie gdy się przewróciła, uderzał pięściami po plecach, zamieszkującą wspólne z nim swoją żonęM. B., w wyniku czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci powierzchniowego stłuczenia tkanek okolicy nadbrzusza i łopatkowej lewej ciała, skutkując rozstrojem narządów jej ciała na okres poniżej dni siedmiu w myślart. 157§2kk
Tj. o popełnienie czynu zart. 157§2kkw zw. zart. 157§4kk
Sąd Rejonowy w Ostrołęce w sprawie IIK 112/13 wyrokiem z dnia 20.03.2014r. uznał go za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu kwalifikując go zart. 157§2kki skazując wymierzył mu karę 4 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.
Zasądził na podstawieart. 46§1kkod oskarżonego na rzeczM. B.kwotę 500zł tytułem zadośćuczynienia.
Rozstrzygnął nadto o kosztach sądowych w tym opłacie.
Apelacje od powyższego wyroku wnieśli: pełnomocnik oskarżycielki posiłkowejM. B.oraz obrońca oskarżonegoT. B..
Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej kary z uwagi na brak zobowiązania oskarżonego do opuszczenia lokalu mieszkalnego oraz zasądzenie od oskarżonego zbyt niskiej kwoty tytułem zadośćuczynienia.
Konkluzji swojej apelacji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i nakazanie oskarżonemu opuszczenie lokalu mieszkalnego zajmowanego wspólnie z pokrzywdzoną, na okres dwóch lat oraz zasądzenie na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwoty 2000zł tytułem zadośćuczynienia.
Obrońca oskarżonego wyrokowi zarzucił:
- rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wyroku poprzez nie przeprowadzenie przez Sąd I instancji dowodu z opinii biegłego z zakresu chirurgii na okoliczność uszkodzenia ciała u pokrzywdzonej i mechanizmu ich powstania,
- oparcie rozstrzygnięcia na dowodzie w postaci niejasnej wedle skarżącego „opinii sądowo – lekarskiej”.
-obrazęart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkpoprzez wybiórczą nieobiektywną i dowolną ocenę materiału dowodowego poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego – w szczególności wyjaśnień samego oskarżonego,
W konsekwencji powyższych zarzutów: błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku polegający na błędnym ustaleniu, iż oskarżony w dniu 22 września 2012r. spowodował naruszenie czynności ciała swojej żony w wyniku czego ta doznała obrażeń ciała skutkujących rozstrojem narządów jej ciała na okres poniżej dni siedmiu.
W konkluzji apelacji ten ze skarżących wniósł o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd zważył co następuje:
Obie apelacje są bezzasadne i to w stopniu oczywistym.
Oceniając materiał dowodowy, Sąd Okręgowy w żadnej mierze nie podzielił argumentacji obrońcy oskarżonego.
Wbrew twierdzeniom tego ze skarżących, Sąd Rejonowy przeprowadził pełne i wyczerpujące postępowanie dowodowe.
Odnośnie zarzutu nie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, Sąd Okręgowy podzielił pogląd Sądu Rejonowego, iż opinia dotycząca obrażeń ciała pokrzywdzonej jest przekonująca i całkowicie wystarczająca – w połączeniu z pozostałym materiałem dowodowym, do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie.
Z treści tej opinii wynika wszak jednoznacznie, jakie obrażenia miała pokrzywdzona i to obrażenia jakie zostały u niej stwierdzone w dniu następnym po zdarzeniu.
Samo stwierdzenie zawarte w treści tego dokumentu, w postaci wskazania przyczyn powstania obrażeń, nie może w żadnej mierze dyskryminować przedmiotowej opinii, w kontekście dostrzeżonych u pokrzywdzonej obrażeń.
Informacja ta - dotycząca genezy obrażeń, pochodzi zapewne od samej pokrzywdzonej i tylko w takim kontekście została zawarta w treści opinii.
Bezspornym jest jednakże to, iż w dniu 23 września 2012r. pokrzywdzona posiadała obrażenia ciała.
Dodać należy, iż dowód ten koresponduje w pełni z pozostałym materiałem dowodowym – w szczególności zeznaniami świadków, których zeznania stały się podstawą ustalenia przez Sąd I instancji, stanu faktycznego w sprawie.
Jak bowiem całkowicie zasadnie podnosi Sąd Rejonowy, niewątpliwym jest, iż pomiędzy małżonkamiB.w dniu 22 września w mieszkaniu przez nich zajmowanym, doszło do incydentu. Okoliczności tej nie kwestionuje także oskarżony. Jednakże prezentuje on inną wersję wydarzeń w szczególności negując fakt, iż uderzał on pokrzywdzoną.M. B.opisując zaś całe zdarzenie – nie negując, iż pomiędzy nią a oskarżonym doszło do ostrej wymiany zdań związanej z zachowaniem oskarżonego, stwierdziła, iż w trakcie tego zajścia została uderzona przez oskarżonego. wskutek tych uderzeń udała się następnego dnia do lekarza.
Podkreślenia wymaga okoliczność, iż obrażenia ciała pokrzywdzonej są bezsporne i co zostało powiedziane wyżej – stwierdzone przez lekarza, któremu trudno wszak zarzucić jakąkolwiek stronniczość.
O zdarzeniu pokrzywdzona mówiła także synowi i jakkolwiek ten ze świadków nie widział zdarzenia, to trudno przypuszczać, by pokrzywdzona wymyśliła akurat to konkretne zdarzenie.
W kontekście powyższego całkowicie niezasadny jest także zarzut obrońcy oskarżonego, naruszenia przez Sądart. 7w zw. zart. 410kpk.
Jak podkreśla Sąd Rejonowy, podstawą ustaleń faktycznych były zeznania samej pokrzywdzonej – co z racji przebiegu samego zdarzenia i braku innych naocznych świadków wydaje się oczywiste.
Prezentowana przez oskarżonego wersja wydarzeń, stanowi jedynie jego wersję nie mającą oparcia w przeciwieństwie do wersji pokrzywdzonej, w bezstronnych bo pozaosobowych dowodach. Trudno tu zatem mówić o nieobiektywnej i dowolnej ocenie materiału dowodowego, jakiej według skarżącego miałby się dopuścić Sąd Rejonowy.
Tym samym skoro Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień wskazywanych jako zarzuty w odniesieniu do przepisów postępowania, trudno uznać za zasadny zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania.
Ustalenia Sądu Rejonowego są prawidłowe, analiza materiału dowodowego pełna i wszechstronna. Jej przeprowadzenie doprowadziło Sąd Rejonowy do wysnucia całkowicie słusznego wniosku dotyczącego sprawstwa oskarżonego a Sąd Okręgowy w pełni te wnioski akceptuje.
Sąd uznał także, iż apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej jest niezasadna.
Sąd Okręgowy podzielił argumentację Sądu Rejonowego odnoszącą się do środków karnych jakie zostały – bądź nie, zastosowane wobec oskarżonego.
Także zdaniem Sądu Okręgowego nakazanie oskarżonemu opuszczenie lokalu jest środkiem zbyt radykalnym i wbrew twierdzeniom tego ze skarżących – nie znajdującym oparcia w okolicznościach sprawy.
Podobnie też Sąd Odwoławczy nie znalazł podstaw do zwiększenia kwoty zadośćuczynienia. Rozważania dotyczące właśnie tego środka przeprowadzone przez Sąd Rejonowy – w kontekście wysokości kwoty, są całkowicie uzasadnione.
Mając powyższe względy na uwadze, orzeczono jak w sentencji.