Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 282/14
Data wyroku: 2014-10-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Zdziarska, Zbigniew Kapiński, Ewa Jethon
Słowa kluczowe: Rozbój
Podstawa prawna: art.280§1 kk

Sygn. akt II AKa 282/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 października 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Zbigniew Kapiński
Sędziowie: SA – Anna Zdziarska (spr.)
SO (del.) – Ewa Jethon
Protokolant: st. sekr. sąd. – Marzena Brzozowska
przy udziale prokuratora Leszka Woźniaka
po rozpoznaniu w dniu 17 października 2014 r.
sprawyD. C.
oskarżonego o czyn zart. 280 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt XII K 191/13

1
utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części wobec oskarżonegoD. C.;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.E. A.z Kancelarii Adwokackiej wW.600 (sześćset) złotych oraz 23 % podatku VAT od tej kwoty tytułem wynagrodzenia za obronę pełnioną z urzędu przed Sądem Apelacyjnym;

3
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
D. C.został oskarżony o to, że:
W dniu 23 września 2013 r. wW., dokonał kradzieży pieniędzy w kwocie 10 złotych na szkodęS. K., używając przemocy w postaci przytrzymywania za kark i grożąc posługując się nożem, natychmiastowym użyciem przemocy w postaci zranienia, pokrzywdzonemu
tj. o czyn zaart. 280 § 2 k.k.
Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2014 r., w sprawie XII K 191/13 w ramach zarzuconegoD. C.czynu uznał go za winnego tego, że w dniu 23 września 2013 r. wW.w okolicach(...)użył w stosunku do małoletniegoS. K.przemocy polegającej na chwyceniu go ręką za szyję i przytrzymywaniu oraz grożąc pokrzywdzonemu natychmiastowym użyciem przemocy, dokonał kradzieży pieniędzy w kwocie 10 złotych, na szkodę małoletniegoS. K.tj. czynu opisanego wart. 280 § 1 k.k.i za to na podst. art.art. 280 § 1 k.k., skazał oskarżonegoD. C.na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;
- na podst.art. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności, zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia zatrzymania 23 września 2013 r. do dnia wyroku 30 kwietnia 2014 r. Zawarł orzeczenie o dowodach rzeczowych , kosztach postępowania i wynagrodzeniu na rzecz obrońcy z urzędu.
Apelacjąwyrok zaskarżył obrońca oskarżonego.
Na podst.art. 444 k.p.k.iart. 425 § 1 i 2 k.p.k.zaskarżył go w części orzeczenia o karze.
Na podst.art. 438 pkt 4 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- naruszenieart. 115 § 2 k.k.poprzez pominięcie przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu motywów, które doprowadziły oskarżonego do popełnienia przypisanego mu czynu oraz przez przypisanie nadmiernej wagi okolicznościom sposobu popełnienia przestępstwa i wysokości wyrządzonej przestępstwem szkody,
- naruszenieart. 53 § 2 k.k.poprzez niedostateczne uwzględnienie wynikających z opinii biegłych cech osobowości oskarżonegoD. C., w szczególności wobec stwierdzonego upośledzenia umysłowego w stopniu lekkim i uzależnienie od alkoholu, które to cechy w ocenie biegłych, przy braku pełnej abstynencji, mogą być powodem dalszego wchodzenia w kolizję z prawem.
W oparciu o powyższe zarzuty, na podst.art. 437 k.p.k.obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie wobec oskarżonegoD. C.kary znacznie złagodzonej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Nadto o zasądzenie wynagrodzenia z tytułu obrony pełnionej z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelację obrońcy oraz wnioski w niej zawarte uznać należało za niezasadną.
Nietrafny jest zarzut obrazyart. 53 k.k., bowiem przepis nie stanowi normy o charakterze stanowczym, a jedynie zawiera dyrektywy sądowego wymiaru kary.
Orzekanie o karze ma charakter indywidualny i jest procesem do pewnego stopnia subiektywnym, obejmującym dokonanie wyboru i zastosowanie odpowiedniej represji karnej właściwej dla konkretnej sytuacji i konkretnego sprawcy. Z tych powodów zasady i dyrektywy orzekania w przedmiocie kary zawarte wart. 53 k.k.pozostawiają organowi orzekającemu pewien zakres swobody w procesie jej wymierzania a granice tej swobody zakreśla wskazana w przepisieart. 438 pkt 4 k.p.k."rażąca niewspółmierność kary".
Zgodnie z art. 53 § 1k.k. istotnymi wyznacznikami tego czy dana kara jest sprawiedliwa jest to, czy była orzeczona w granicach przewidzianych przez ustawę, a jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy. Ponadto winna uwzględniać stopień społecznej szkodliwości czynu oraz brać pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Z § 2 powyższego przepisu wynika, że wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.
Art. 115 § 2 k.k.określa elementy, które bierze się pod uwagę przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu, a zatem ich podniesienie mieści się w zarzucie „rażącej niewspółmierności kary”.
W kontekście oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu, w rozumieniu obrońcy nie uwzględniono motywacji sprawcy, upośledzenia umysłowego w stopniu lekkim.
Obrońca pomija jednak fakt, że oskarżony miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Porównanie ilości skradzionych nieletniemu pieniędzy z zabezpieczonymi uD. C.nie świadczy o tym, że działał z motywacji, jaką był głód pożywienia, co zresztą trafnie i zgodnie z treściąart. 7 k.p.k.ocenił Sąd Okręgowy. Co się zaś tyczy opinii biegłych, którzy wskazali, że brak abstynencji alkoholowej może sprzyjać popełnieniu kolejnego czynu zabronionego przezD. C., to obrońca powinien mieć świadomość, że w takiej sytuacji winien on zostać poddany szczególnie wnikliwej resocjalizacji.
Z pola uwagi Sądu I instancji nie umknął fakt, że oskarżony ma 29 lat, nie ma pracy i stałego miejsca zamieszkania, wcześniej zaś był karany sądownie. Pamiętać też należy, że dokonał przestępstwa na szkodę nieletniego, co spowodowało konieczność leczenia pokrzywdzonego w związku z przebytym stresem, nadto czynu dokonał w miejscu publicznym. Przestępstwo rozboju ma podwójny przedmiot ochrony –życie i mienie i jest z samego założenia uważane za posiadające znaczny ładunek szkodliwości społecznej. Nie zawsze zatem wartość skradzionego mienia ma decydujące znaczenie dla wymiaru kary, jak podnosi skarżący.
Z drugiej strony Sąd Okręgowy uwzględnił okoliczności łagodzące takie jak wyrażenie skruchy przez oskarżonego, opisanie przebiegu zdarzenia.
Niewspółmierność kary to pojęcie ocenne. Ponieważ w treściart. 438 pkt 4 k.p.k.mowa jest o niewspółmierności rażącej, uznać należy, że chodzi tu o dysproporcję znaczną, bijącą wręcz w oczy, a nie o ewentualne drobne różnice w ocenach sądu pierwszej i drugiej instancji.
Wbrew twierdzeniu skarżącego, w przedmiotowej sprawie orzeczono karę równą dolnemu progowi ustawowego zagrożenia, w związku z czym jawi się ona jako łagodna, a nie rażąco niewspółmiernie surowa, zwłaszcza że nie istniały podstawy do nadzwyczajnego złagodzenia kary.
Nie można się też zgodzić z autorem apelacji, że pomimo warunkowego zawieszenia kary jej cele zostałyby osiągnięte, a w szczególności zapobiegłoby to powrotowiD. C.na drogę przestępstwa.
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny, w oparciuo dyspozycjęart. 437 § 1 k.p.k.orzekł jak w wyroku.