Sąd Okręgowy w Nowym Sączu
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 218/14
Data wyroku: 2014-06-12 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Tomasz Białka
Słowa kluczowe: Gospodarstwo Rolne
Podstawa prawna: art.1 ust. 2 ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych

Sygn. akt III Ca 218/14

POSTANOWIENIE
Dnia 12 czerwca 2014 r.
Sąd Okręgowy w Nowym Sączu, Wydział III Cywilny Odwoławczy w składzie
następującym:

Przewodniczący:

SSO Katarzyna Kwilosz-Babiś
SSO Agnieszka Skrzekut
SSO Tomasz Białka (sprawozdawca)

Protokolant:

st. sekr. sąd. Anna Burnagiel

po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r.
na rozprawie
sprawy z wnioskuT. M.
przy uczestnictwie:B. B.,J. B. (1),K. B.,S. B.,W. B.,A. D.,M. G.,M. H.,A. I.,J. J.,Z. J. (1),K. J.,S. K.,D. Ł.,J. M.,K. M.,M. M. (1),P. M.,K. N.,M. N. (1),M. N. (3),M. N. (2),A. S. (1),A. S. (2),D. S.,H. S.,J. S.,S. S.,Z. S. (1),Z. S. (2), Skarbu Państwa - Starosty Powiatu(...),M. W.,J. Z.
o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez samoistnego posiadacza
na skutek apelacji wnioskodawcy
od postanowienia Sądu Rejonowego w Nowym Targu
z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt I Ns 859/10

p o s t a n a w i a :

1
oddalić apelację;

2
zasądzić od wnioskodawcy na rzecz uczestniczkiM. N. (1)kwotę 60 zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

sygn. akt III Ca 218/14

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 19 marca 2013 r. Sąd Rejonowy w Nowym Targu uwidocznił zgodnie z porównawczym wykazem zmian sporządzonym przez mgr inż.L. G.z dnia 16 września 2010 r., zlec. nr(...), że działka ewid.nr(...)o pow. 0,0970 ha, położona wM.powstała z działki ewid. nr(...)i cz. dz. ewid. nr(...), a te z cz. p.gr. I kat.(...)– lwh(...)i cz. p. gr. I kat.(...)– lwh(...)(pkt I). Stwierdził także, żeZ. M.c.A.iH.orazA. M.s.I.iA., nabyli nieodpłatnie z mocy samego prawa naprawach małżeńskiejwspólności ustawowej prawo własności działki ewid. nr(...)o pow. 0,0970 ha, położonej wM.(pkt II). W pozostałym zakresie wniosek oddalił (pkt III) i orzekł, że każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (pkt IV).
W uzasadnieniu wskazał Sąd Rejonowy, iż wnioskodawcaT. M.domagał się uregulowania w trybieustawy z dnia 26 października 1971 r.o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych(Dz.U. poz. 27, nr 250 ze zm.), prawa własności działek ewid. nr(...),(...),(...), położonych wM.gm.C..
Działka nr (...)powstała z działki ewid. nr(...)i częścidziałki (...), te zaś odpowiednio z cz. p.gr. l kat.(...)z(...)oraz cz. p.gr. l kat.(...)z lwh(...).Działka nr (...)powstała z działki ewid.(...)i częścidziałki (...), te zaś odpowiednio z cz. p.gr. l kat.(...)z lwh(...)i cz. p.gr. l kat.(...)z lwh(...). Parcela(...)powstała w wyniku kolejnych podziałów z parceli(...), objętej lwh(...).Działka (...)powstała zdziałki nr (...), która odpowiadała p.gr. l kat.(...), powstałej z podziałki p.gr. l kat.(...). Parcela(...)powstałaz podziału p.gr. l kat.(...), ta zaś z p.gr. l kat.(...), ta z p.gr.(...), a taz p.gr.(...), ujawnionej w lwh(...). Kolejne podziały p.gr.(...)dokonywane były w trybie w/w ustawy. Postanowieniem z dnia 18 września 1987 r. Sąd RejonowywN.stwierdził, żeM. N. (1), c.J.nabyła własność parceli(...)przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1958 r. Na podstawie umowy zamiany z 15 lutego 1993 r. właścicielem przedmiotowej działki zostałM. N. (2)s. uczestniczkiM. N. (1). Aktualnie właścicielamidziałki (...)((...)) sąM. N. (2)i jego żonaM. N. (1), w związku z zawarciem umowy rozszerzającej wspólność ustawową. Właścicielem parceli gruntowej(...)jest GminaM..
J. B. (1)ujawniony w lwh nr(...)jako właściciel p.gr. l kat. był ojcemA. B. (1)iJ. B. (2), a takżeK. S..J. B. (2)posiadał czworo dzieciM. N. (1)(na rzecz której stwierdzono zasiedzeniedziałki (...)),J. B. (1),H.iJ..A. B. (1), dziadek wnioskodawcy, zmarł w 1957 r. jako wdowiec. Posiadał sześcioro dzieciA. B. (2),W. B.,M. G.,H. H.,A. B. (3)(kawalera zmarłego bezdzietniew 1987 r.) orazZ. M., która zmarła w 1974 r., a jej mążA.w 2007 r.Z.iA. M.pozostawili po sobie dzieci w osobach wnioskodawcyT. M.oraz uczestnikówM. M. (1),J. M.,K. M.,P. M.,K. J..
Parcela gruntowa nr(...)ujawniona była w lwh(...)jako współwłasnośćJ. B. (3)i jego córkiA. B. (3), którzy byli poprzednikami prawnymi uczestnikówJ.. Parcelę tęA. B. (1), (dziadek wnioskodawcy) zakupił odJ. B. (3)iA. B. (4), jako formę rozliczenia za pomoc w czasie wojny.A. B. (1), ojciecZ. M., przed swoją śmiercią przyznałZ. M.parcelę(...),aH. H.parcelę(...). Teren obecnejdziałki (...), powstałej częściowoz parceli(...), wpisanej w lwh(...)na rzeczJ. B. (3)iA. B. (3), znalazł sięw posiadaniuA. B. (1)w wyniku nieformalnej umowy będącej podstawą rozliczeń zJ. B. (3). PonadtoA. B. (1)senior przekazał testamentem trzecią sąsiadującą z powyższymi parcelę, która utworzyła obecnądziałkę (...), sąsiadującą zdziałką (...)(parcelą(...)) od wschodu, na rzecz swojego synaA. B. (1). Wówczas utrwalił się podział na trzy sąsiadujące ze sobą role,z których wschodnia należała doA. B. (1), środkowa doH. H.a zachodnia doZ. M.. Faktycznie jednak pole zachodnie i środkowe były użytkowane przezZ. M., przy czymZ. M.wiedziała, że środkowe pole należy doH. H.– władała nim za jej zgodą i w jej imieniu – posiadaczem samoistnym pozostała zatemH. H.. Swoją działkęZ. M.użytkowała sama, a następnie wydzierżawiała rodzinieW., a potemM.. W latach sześćdziesiątychH. H.dokonała sprzedaży swojej części na rzeczA. R., który rozpoczął korzystanie z obecnejdziałki nr (...)jeszcze w latach sześćdziesiątych i władał nim również w 1971 r. jako posiadacz samoistny.Z. M.nie pracowała zawodowo, zajmowała się wraz z mężem prowadzeniem gospodarstwa rolnego. W 2010 r.A. R.złożył oświadczenie, że zrzeka się tego gruntu na rzecz spadkobiercówZ. M..
Obecniedziałki (...)stanowią w części teren porośnięty drzewami,a w części pastwisko. Brak jest granicy użytkowania pomiędzy tymi działkami. Na zdjęciu lotniczym z 1977 r. różnica ta jest jednak wyraźnie widoczna, podobnie jak granica użytkowania pomiędzydziałką nr (...), adziałką nr (...)użytkowaną przez rodzinęJ.. Z zeznańJ. J.iZ. J. (2)wynika, że stan użytkowania widoczny na tym zdjęciu był analogiczny ze stanem posiadania, który istniał w 1971r. Terendziałki (...)był użytkowany przezZ. M.i jej męża.
Teren obecnejdziałki (...)w wyniku nieformalnego podziału pomiędzyJ. B. (2)iA. B. (1), przypadłJ. B. (2), który używał go wspólnie z żonąA.. Po jego śmierci w 1951 r. władanie nad przedmiotową działką przejęliJ. B. (1)iM. N. (1). Od 1967 r., a więc także w 1971 r. przedmiotową działką władała w całościM. N. (1).
Z akt postępowania Ns 402/94 wynika, iż w lwh(...)znajdowała się pierwotnie parcela gruntowa o nr(...), z której powstały częściowo obecnedziałki (...). Część tej parceli utworzyła również działkę ewid. nr(...), którą mążZ. M., a ojciec wnioskodawcyA. M., uwłaszczył na siebiei żonę na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Nowym Targu z dnia 21 kwietnia 1994 r. Działka ta znajduje się na południe oddziałek (...), stanowiąc w terenie ich przedłużenie – z mapy wynika, że sąsiaduje ona od południa zdziałką (...), która weszła w składdziałek (...). Po południowej stroniedziałki (...)znajduje się natomiastdziałka (...), która weszła w skład obecnejdziałki (...).
Działka (...)nie stanowi aktualnie całości gospodarczej zdziałkami (...)i(...), znajduje się ona po drugiej stroniedrogi wojewódzkiej nr (...), zwanej drogą(...). Droga ta powstała w latach 1970-1975, a jej wytyczenie nastąpiło wiosną 1970 r. Z zaświadczenia Starosty(...)z 10 czerwca 2010 r. w rejestrze gruntów założonym dla obrębuM.w 1972 r., w tymże roku jako władającydziałkami nr (...)figurowałaZ. M.. Natomiast w 1973 r. figurowała ona jako władającydziałkami nr (...). Powierzchnia tych gruntów wynosiła 0,4371 ha. Podatki od tego gruntu opłacaliZ. M.iA. M.. W kopii operatu z 12 października 1971 r.Z. M.wymieniona jest jako władająca parcelami(...),(...)i(...).
Wobec tak ustalonego stanu faktycznego Sąd Rejonowy uznał, iż w świetleart. 1 ust. 1 i 2 ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnychwniosek jest zasadny jedynie w części odnoszącej się dodziałki nr (...). Teren obecnejdziałki (...)Z. M.wraz z mężem, będący rolnikami w rozumieniu wyżej wskazanej ustawy, używali w sposób samoistny od 1958 r. Zdjęcie lotnicze z 1977 r. dowodzi, żedziałka nr (...)pozostawała odgraniczona oddziałki nr (...), użytkowanej przez rodzinęJ., oraz obrazuje, że na wschód od szerokiej działki znajdują się trzy mniej więcej równej szerokości pola o wyraźnie odmiennych sposobach użytkowania i rozdzielonych granicach użytkowania. Obraz ten odpowiada mapie, która wskazuje granicę odrębnychdziałek nr (...), a także pokazuje, że zasięg użytkowania poszczególnych pól pokrywa się z granicami tych działek. Sąd Rejonowy uznał ponadto, iż nieruchomość ta nie stanowiła własności Skarbu Państwa, gdyż brak jest odpowiedniego wpisu w księdze wieczystej, a sama treść lwh(...), w której parcela nr(...), z której m.in. powstała przedmiotowa działka była ujawniona jako własność GminyM., nie przesądza o własności Skarbu Państwa. W istocie działka ta posiadała nieuregulowany stan prawny.
Odnośniedziałki (...)uznał Sąd, żeZ. M.i jej mąż nie byli jej samoistnymi posiadaczami w 1971 r. Gruntu tegoZ. M.użytkowała tylko za zgodąH. H., która w latach sześćdziesiątych na mocy nieformalnej umowy sprzedała goA. R., i to on był jego posiadaczem samoistnym. W związku z tym jego oświadczenie z 28 lipca 2010 r. nie miało skutku prawnego.
Równieżdziałka (...)w 1971 r. nie pozostawała we władaniuZ. M.. Zgromadzony materiał dowodowy wskazywał, że władała niąM. N. (1), szczególnie, że w 1994 r. mążZ. M.,A. M.dokonywał regulacji własności gruntu znajdującego się na południe od obecnychdziałek nr (...)poprzez uwłaszczeniedziałki nr (...), a nie podjął takich czynności odnośniedziałki nr (...). Wiedział on bowiem, które tereny należą się jemu, a które przypadłyM. N. (1)iJ. B. (1). Również okoliczności związane z rozpoczętąw 1970r. budową drogi okalającej tę posesję dowodzą takiemu stanowi rzeczy. Ponadto z akt sprawy o zasiedzenie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Nowym Targu pod sygn. Ns 653/87 wynika, iż toM. N. (1)władała spornym terenem. Sąd I intonacji rozstrzygając w tej kwestii wskazał także na stanowisko jakie zajął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 października 1998 r. (sygn. akt II CKU 59/98, LEX nr 453589). Argumentów tych nie zdołało obalić zaświadczenie Starostwa Powiatowego wN.z 10 czerwca 2010 r. z którego wynika, że działkanr(...)pozostawała we władaniu matki wnioskodawcy, gdyż wskazuje ono stan od 1973 r., a więc nieistotny z dla rozstrzygnięcia sprawy, nadto dokument ten nie stanowi dowodu władania, gdyż obejmuje on także tędziałkę nr (...)(obecnie(...)), która nie stanowiła przedmiotu samoistnego posiadaniaZ. M., lecz „należała” doH. H., a następnieA. R..
Wobec uznania, iż żądanie wnioskodawcy jest zasadne wyłącznie w zakresiedziałki (...)Sąd Rejonowy orzekł jak na wstępie, a o kosztach postępowania rozstrzygnął na zasadzieart. 520 § 1 k.p.c.
Powyższe orzeczenie w części obejmującej pkt III zaskarżył wnioskodawca, który we wniesionej apelacji oraz w jej uzupełnieniu podniósł szereg zarzutów sprowadzających się do wskazania, iż Sąd I instancji błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, a następnie uznał, że działki ewid. nr(...)i(...)w 1971 r. nie znajdowały się we władaniuZ. M.. Doprowadzić zdaniem apelującego miała do tego dokonana przez Sąd dowolna ocena dowodów z zeznań świadkówJ. K.,S. P.,K. N.oraz danie wiary twierdzeniom uczestniczkiM. N. (1). Wnioskodawca zarzucił ponadto pominięcie dowodu z zaświadczenia Starosty(...)z dnia 10 czerwca 2010 r. oraz nakazów płatniczych, które od 1966 r. miały być płacone przezZ.iA. M.. Wskazał także na naruszenia prawa procesowego jakich miał się dopuścić w jego ocenie Sąd Rejonowy podczas przesłuchiwania świadków.
W oparciu o tak postawione zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w pkt III poprzez uregulowanie zgodnie z żądaniem prawa własności działek ewid. nr(...)i(...)położonych wM., ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o dopuszczenie na etapie postępowania apelacyjnego dowodów z oświadczeniaA. R.z 21 kwietnia 2013 r. oraz mapy geodezyjnej z 1984 r.
UczestniczkaM. G.pismem z dnia 6 maja 2014 r. poparła żądanie apelacji.
W odpowiedzi na apelację uczestniczkaM. N. (1)wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od wnioskodawcy na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja jest bezzasadna.
Postanowienie Sądu Rejonowego jest prawidłowe.
Nie zachodzą uchybienia, które zgodnie zart. 378 § 1 k.p.c.Sąd Okręgowy bierze pod uwagę z urzędu, a których skutkiem byłaby nieważność postępowania.
Sąd Rejonowy wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i właściwie ocenił zebrany materiał dowodowy oraz dokonał na jego podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych. Sąd Okręgowy podziela te ustalenia faktyczne i przyjmuje za własne, nie zachodzi więc potrzeba ich powtarzania (por. wyrok SN z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt I CSK 147/05, LEX nr 190753). Nadto na pełną aprobatę zasługuje przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia ocena prawna zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Jednym ze sposobów nabycia własności nieruchomości rolnej jest tzw. uwłaszczenie uregulowaneustawą z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Ustawa ta została uchylona ustawą z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz uchyleniuustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych(Dz. U. Nr 11, poz. 81), w którejart. 4przewidziano jednakże, że pozostaje w mocy nabyta na podstawie uchylonej ustawy z 1971 r. własność nieruchomości oraz związane z tym nabyciem skutki prawne,a rozpoznawanie spraw o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez posiadacza samoistnego oraz o odroczenie terminu zapłaty należności z tytułu nabycia własności tych nieruchomości przekazuje się sądom. Stosownie do przepisu art. 1 ust. 1 w/w ustawy nieruchomości wchodzące w skład gospodarstw rolnychi znajdujące się w dniu wejścia w życie ustawy w samoistnym posiadaniu rolników stają się z mocy samego prawa własnością tych rolników, jeżeli oni sami lub ich poprzednicy objęli te nieruchomości w posiadanie na podstawie zawartej bez prawem przewidzianej formy umowy sprzedaży, zamiany, darowizny, umowyo dożywocie lub innej umowy o przeniesienie własności, o zniesienie współwłasności albo umowy o dział spadku. Ponadto w art. 1 ust. 2 cyt. ustawy przewidziano,że rolnicy, którzy do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy posiadają nieruchomości jako samoistni posiadacze nieprzerwanie od lat pięciu, stają się z mocy samego prawa właścicielami tych nieruchomości, chociażby nie zachodziły warunki określone w ust. 1. Jeżeli jednak uzyskali posiadanie w złej wierze, nabycie własności następuje tylko wtedy, gdy posiadanie trwało co najmniej przez lat dziesięć. Omówione przesłanki muszą być spełnione łącznie, aby żądanie uwłaszczenia było zasadne. Brak którejkolwiek z nich, bądź też pozostawanie nieruchomości we własności Skarbu Państwa sprawia, iż wniosek jest bezprzedmiotowy.
W ocenie Sądu Okręgowego analiza całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwala przyjąć za Sądem Rejonowym, iż wnioskodawca wyłącznie w zakresiedziałki (...)dowiódł swoich twierdzeń, bowiem pozostałe dwie nieruchomości stanowiącedziałki nr (...)nie znajdowały się w dacie4 listopada 1971 r. w samoistnym posiadaniu jego poprzedniczki prawnej. Twierdzenia tego z pewnością nie są w stanie zmienić podniesione w apelacji zarzuty, które co do zasady sprowadzają się do odmiennej od dokonanej przez SądI instancji oceny dowodów. Są one nieskuteczne bowiem Sąd Rejonowy poczynił ustalenia istotne w sprawie na podstawie przeprowadzonych dowodów, a następnie wysnuł z nich trafne wnioski, w konsekwencji czego w sposób właściwy zastosował prawo materialne. Rozstrzygając sprawę wskazał na jakich dowodach się oparłi dlaczego oraz wyjaśnił, którym z nich dał wiarę i ocenę tę uzasadnił. Brak jest więc podstaw do zarzucenia przekroczenia zasad swobodnej oceny dowodów. Oceniając dowody Sąd przeprowadził logiczną argumentację, zaś apelujący w żadnym zakresie nie wykazał luk lub nieścisłości w tym rozumowaniu. Jak niejednokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy w uzasadnieniach swych orzeczeń - ramy swobodnej oceny dowodów muszą być zakreślone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego, regułami logicznego myślenia oraz pewnego poziomu świadomości prawnej, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odnosi je do pozostałego materiału dowodowego, przy możliwej do skontrolowania poprawności rozumowania sądu (zob. wyrok SN z dnia 20 marca 1980 r., sygn. akt II URN 175/79, OSNC 1980, nr 10, poz. 200; wyrok SN z dnia 10 czerwca 1999 r., sygn. akt II UKN 685/98, OSNAPiUS 2000, nr 17, poz. 655). Zdaniem Sądu II instancji, ocena dowodów oraz ich rozważenie dokonane przez Sąd I instancji spełnia wskazane wyżej wymogi, dlatego też nie można przypisać temu działaniu cech dowolności. Dla skuteczności zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.jaki w istocie podniósł wnioskodawca nie można poprzestać na stwierdzeniu, że dokonane ustalenia faktyczne są wadliwe, odnosząc się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Niezbędne jest wskazanie przyczyn, które dyskwalifikują postępowanie sądu w zakresie poczynionych ustaleń. Apelacja powinna wskazać, jakie kryteria oceny zostały naruszone przez Sąd przy analizie przeprowadzonych dowodów, co doprowadziło do stwierdzenia braku ich wiarygodności i mocy dowodowej.
Apelujący tymczasem formułując i uzasadniając zarzuty dokonuje własnej oceny dowodów, przy czym jest to ocena pozbawiona uzasadnienia przyczyn, dla których to ona właśnie winna być uznana za trafną. Brak tego elementu powoduje,że w apelacji prowadzona jest wyłącznie polemika z ustaleniami i z oceną dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy. Nie sposób bowiem inaczej ocenić ponowne powoływanie się na zaświadczenie Starosty(...)z 10 czerwca 2010 r.w sytuacji, gdy zostało szczegółowo wyjaśnione, iż nie może ono wywrzeć skutków jakich żąda apelujący. Słusznie bowiem zauważono, iż nie dość, że stoi w oczywistej sprzeczności z twierdzeniami wnioskodawcy odnośnie niesamoistnego charakteru posiadaniadziałki nr (...)(obecnie(...)) przez jego matkę, to na dodatek wskazuje stan z 1972 r., a więc późniejszy niż ten, który stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Podobnie bezpodstawny charakter ma wskazywanie na pominięcie przez Sąd dowodu z zawiadomienia o dokonaniu zmian w ewidencji gruntów z 1989 r., gdyż skarżący nie wskazał jakie wnioski miałyby z tego dokumentu wynikać,a ponadto jego analiza pozwala przypuszczać, że może on być skutkiem stwierdzonego pod sygn. Ns 653/87 na rzeczM. N. (1)zasiedzenia i związanąz tym aktualizacją rejestru gruntów.
Jako kolejny argument dowodzący prawdziwości twierdzeń apelującego wskazywane był fakt opłacania podatku gruntowego od tych nieruchomościi ubezpieczenia przez poprzedników wnioskodawcy. Choć oczywiście uiszczanie danin publicznych od nieruchomości może stanowić element samoistności posiadania, to jednak z całą pewności nie wyłącza możliwości przedstawiania innych przeciwnych dowodów i nie przesądza ono jego charakteru. Opłacanie podatku jest tylko jednym z argumentów dla oceny charakteru posiadania i winno być oceniane na kanwie konkretnego stanu faktycznego. Jak wiadomo podatek opłacany jest zgodnie ze stanem ewidencyjnym nieruchomości, a ten w przypadku spornych nieruchomości nie był aktualny. Trudno więc na tej podstawie wyprowadzać jednoznaczne wnioski zaprezentowane przez apelującego tym bardziej, że stoją one w sprzecznościz większością pozostałych dowodów. Obalenie ich jak wskazano powyżej nie może sprowadzać się jedynie do prostego zakwestionowania i wskazania swojego odmiennego zdania. Konieczne jest wykazanie błędnego rozumowania SąduI instancji, a tego wnioskodawca nie uczynił. Nieskutecznie więc podważa zeznania świadków uznane za wiarygodne i stanowiące podstawę rozstrzygnięcia sprawy.W sposób szczególnie bezpodstawny ponownie zarzuca, żeA. R.dopiero w latach siedemdziesiątych wszedł w samoistne posiadaniedziałki nr (...), gdy toz jego wniosku wynika, że grunt ten przejął w samoistne posiadanie na mocy nieformalnej umowy zH. H.już w latach sześćdziesiątych. Późniejsza zmiana stanowiska wnioskodawcy w tym względzie jest niczym nieuzasadniona. Jest tak tym bardziej, że pierwotnie zaprezentowaną wersję potwierdziłA. R.oraz brat wnioskodawcyM. M. (1). Podobnie jednoznaczne w swojej treści są zeznaniaJ. K., który przyznał, że jako sołtysH.zajmował się budową drogi wytyczonej wiosną 1970 r., a samo jego pokrewieństwo z rodziną uczestniczkiM. N. (1)nie sprawia, że jego twierdzenia są niewiarygodne. Również ocena zeznań pozostałych świadków wskazanych w apelacji nie może być odmienna od tej dokonanej przez Sąd Rejonowy. Sugerowane uchybienia do jakich miało dojśćw toku ich przeprowadzania nie zostały wykazane i nie znalazły swego odzwierciedlenia w dokonaniu odpowiedniego zastrzeżenia do protokołu. Tymczasem zachowanie uprawnienia do powoływania się na uchybienia przepisom postępowania wymaga zgłoszenia w trybieart. 162 k.p.c.zastrzeżeniaz wyczerpującym przytoczeniem naruszonych przepisów postępowania (por. wyrok SN z dnia 10 sierpnia 2006 r., sygn. akt V CSK 237/06). W tym kontekście zarzuty pod adresem Sądu, a wskazujące na jego stronniczość podczas dokonywania określonych czynności procesowych pozostają całkowicie gołosłowne.
W dalszej kolejności zauważenia wymaga, iż również analiza zdjęcia lotniczego z 1977 r. została dokonana przez Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy. Szczegółowo, wnikliwie i trafnie omówił on wnioski z niego wypływające, tym bardziej że pozostają one w zgodzie z innymi dowodami. Z całą pewnością uwidoczniony na nim fakt istnienia na wschód od szerokiej działki trzech mniej więcej równej szerokości pól o wyraźnie odmiennych sposobach użytkowania i rozdzielonych granicach użytkowania, odpowiada mapie wskazującej granicę odrębnychdziałek nr (...). Zasięg użytkowania tych pól pokrywa się z granicami tych działek i jest to widoczne w sposób niewątpliwy w przeciwieństwie do podziału użytkowania parceli(...)(obecniedziałki nr (...)), o którym pisze apelujący,a którego nie da się wyczytać z przedmiotowego zdjęcia. Po raz kolejny więc podnoszone zarzuty pozostają jedynie odmienną od przyjętej przez Sąd oceną dowód.
Sąd II instancji oddalił także jako spóźniony wniosek o przeprowadzeniew postępowaniu apelacyjnym dowodu z dokumentów dołączonych do apelacji (art. 381 k.p.c.). Wnioskodawca nie wskazał bowiem przyczyn złożenia tych dokumentów dopiero w postępowaniu odwoławczym (por. postanowienie SN z dnia 29 czerwca 2001 r., sygn. akt IV CZ 64/01, OSNC 2002/3/36). Wskazać nadto należy,że w kontekście charakteru sprawy nie miały one istotnego znaczenia dla jej rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy w oparciu oart. 385 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.oddalił apelację. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 520 § 2 k.p.c.w zw. w zw. z§ 10 ust. 1 pkt 3w zw.z§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. z 2013 r., poz. 460 t.j.). W ocenie Sądu Okręgowego w sprawie istniały podstawy do odstąpienia od wyrażonej wart. 520 § 1 k.p.c.zasady, że każdy uczestnik postępowania nieprocesowego ponosi koszty, które wydatkował. Zasada ta obowiązuje bowiem tylko wówczas, gdy uczestnicy postępowania są w tym samym stopniu zainteresowani jego wynikiem. W niniejszej sprawie interesy wnioskodawcyi uczestniczkiM. N. (1)był sprzeczne, dlatego wobec bezzasadności apelacji wnioskodawcy uzasadnionym było obciążenie go poniesionymi przez uczestniczkę kosztami zastępstwa procesowego.