Sąd Okręgowy w Tarnowie
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 1697/13
Data wyroku: 2014-04-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Natalia Lipińska
Słowa kluczowe: Renta Z Tytułu Niezdolności Do Pracy
Podstawa prawna: Art. 57 ust 1ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227 ze zm.)

Sygn. akt IV U 1697/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 kwietnia 2014 r.
Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:
Przewodniczący:SSO Natalia Lipińska
Protokolant:    st. sekr. sądowy Jolanta Stawarz
po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2014 r. w Tarnowie na rozprawie
sprawy z odwołaniaJ. J.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
z dnia 17 września 2013 r. nr(...)
w sprawieJ. J.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy
oddala odwołanie.
Sygn. akt IV U 1697/13

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie

z dnia 29 kwietnia 2014 r.
Decyzją z dnia 17 września 2013 r., nr(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT., na podstawie przepisówustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), odmówiłJ. J.przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 4 września 2013 r. stwierdziła, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.
Odwołanie od tej decyzji wniósłJ. J., domagając się jej zmianyi przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że stan zdrowia uniemożliwia mu wykonywanie pracy zarobkowej, co potwierdzają wydawane w jego sprawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
W odpowiedzi na odwołanie, organ rentowy wniósł o jego oddalenie. Podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł, że odwołanie nie wnosi żadnych nowych okoliczności, które miałyby wpływ na zmianę orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS.
Bezsporne w niniejszej sprawie było, żeodwołującyJ. J., urodzony(...)r., ma wykształcenie wyższe w zawodzie inżyniera elektryka. Na przestrzeni swojego życia był pracownikiem umysłowym, elektrykiem, kierownikiem produkcji w hucie szkła oraz pracownikiem dozoru mienia.
Od 27 listopada 2012 r. do 26 maja 2013 r. i od 4 czerwca 2013 r. do 17 czerwca2013 r. ubezpieczony pobierał zasiłek chorobowy. Od 2 lipca 2013 r. do 1 października2013 r. przysługiwał mu zasiłek dla bezrobotnych. Zasiłek ten odwołujący pobiera od2 października 2013 r. do nadal.
W dniu 21 czerwca 2013 r. ubezpieczony wystąpił do organu rentowego z wnioskiem o przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Zaskarżoną decyzją z dnia 17 września 2013 r. ZUS Oddział wT.odmówiłJ. J.przyznania prawa do tego świadczenia, ponieważ Komisja Lekarska ZUSw orzeczeniu z dnia 4 września 2013 r. stwierdziła, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy.
Ubezpieczony legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z powodu schorzeń oznaczonych symbolami „07-S” i „05-R” na okres do 31 grudnia 2014 r.
(okoliczności bezsporne)
Sąd Okręgowy ustalił ponadto następujący stan faktyczny sprawy:
Lekarz Orzecznik ZUS w opinii lekarskiej z dnia 6 sierpnia 2013 r. rozpoznał u wnioskodawcy:

-

zwyrodnienie stawu kolanowego lewego,

zwyrodnienie kręgosłupa L-S z wielopoziomową dyskopatią,

nadciśnienie tętnicze,

chorobę wieńcową serca stabilną.

W konsekwencji, Lekarz Orzecznik ZUS uznał, że odwołujący nie jest niezdolny do pracy.
Na skutek sprzeciwu, sprawa skierowana została do Komisji Lekarskiej ZUS, któraw opinii lekarskiej z dnia 4 września 2013 r. podtrzymała stanowisko wyrażone przez Lekarza Orzecznika, rozpoznając u wnioskodawcy:

-

zespół bólowy kręgosłupa lędźwiowego z powodu zmian zwyrodnieniowychi dyskopatii bez objawów rozciągowych i uszkodzenia obwodowego układu nerwowego.

Orzeczenie Komisji Lekarskiej legło u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.
dowód:

-

orzeczenie Lekarza Orzecznika z dnia 06.08.2013 r.- k. 15v cz. VI akt ZUS,

orzeczenia Komisji Lekarskiej z dnia 04.09.2013 r.- k. 17-18 cz. VI akt ZUS,

W celu stwierdzenia, czy i w jakim stopniu odwołujący jest niezdolny do pracy oraz kiedy powstała u niego ewentualna niezdolność do pracy, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych: lek. med.J. S.specjalisty chirurga ortopedy- traumatologa, lek. med.J. S. (1)specjalisty neurologa, lek. med.P. M.- specjalisty kardiologa i lek. med.E. Z.specjalisty chorób wewnętrznych.
W pisemnej opinii z dnia 11 marca 2014 r. biegli chirurg ortopeda- traumatolog, neurolog, kardiolog i specjalista chorób wewnętrznych zdiagnozowali u odwołującego:

-

chorobę niedokrwienną serca,

skurcze dodatkowe przedsionkowe,

napadowe migotanie przedsionków w wywiadzie,

nadciśnienie tętnicze wyrównane,

otyłość pokarmową,

cukrzycę typu 2,

zmiany zwyrodnieniowo- dyskopatyczne kręgosłupa lędźwiowego,

stan po operacyjnym leczeniu przykurczu Dupuytrena 5 palca lewej dłoni.

W oparciu o przeprowadzone badanie oraz wyniki badań specjalistycznych uznali, że odwołujący nie jest niezdolny do pracy.
W uzasadnieniu opinii podali, że stan układu krążenia u wnioskodawcy jest wydolny,a nadciśnienie wyrównane. Opiniowany może leczyć układ krążenia ambulatoryjnie. Zmianom radiologicznym kręgosłupa nie towarzyszą obiektywne objawy neurologiczne ubytkowei rozciągowe. Czynność dłoni jest zachowana, a chód prawidłowy. Leczony przykurcz Dupuytrena w lewej dłoni w nieistotny sposób ogranicza jej sprawność. Zakres ruchóww stawach jest dobry, a stabilność kolan zachowana. Dolegliwości subiektywne kwalifikują się do leczenia objawowego i zachowawczego z możliwością okresowego korzystaniaz czasowej niezdolności do pracy.
dowód:

-

opinia sądowo- lekarska z dnia 11.03.2014 r.- k. 22-25,

Sąd w całości podzielił opinię chirurga ortopedy- traumatologa, neurologa, kardiologa i specjalisty chorób wewnętrznych uznając, że zawiera ona kompleksową i wyczerpującą ocenę stanu organizmu odwołującego, a nadto uwzględnia wpływ rozpoznanych u niego schorzeń na zdolność do pracy. Sąd uznał, iż charakterystyka schorzeń została przez biegłych oceniona prawidłowo z punktu widzenia zasad logiki, przy wykorzystaniu wiedzy specjalistycznej popartej doświadczeniem osób sporządzających opinię. Dlatego też, Sąd podzielił wnioski biegłych sądowych odnośnie braku u wnioskodawcy niezdolności do pracy. Zauważyć przy tym trzeba, że opinia wydana została przez biegłych sądowycho specjalnościach adekwatnych do schorzeń zdiagnozowanych u odwołującego. Ponadto, podkreślić należy, że opiniujący w sprawie biegli swoje ustalenia i wnioski wywiedli po szczegółowej analizie całości dokumentacji medycznej oraz badaniu ubezpieczonego.
Żadna ze stron opinii tej nie kwestionowała.
Uwzględniając powyższe, na podstawie tej właśnie opinii, ocenionej pozytywnie, zgodnie z kryteriami zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłych, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Pozostałe okoliczności sprawy Sąd uznał za bezsporne, gdyż nie były w żaden sposób kwestionowane przez strony, zaś dokumenty przedstawione na ich stwierdzenie nie budziły wątpliwości Sądu co do ich autentyczności.
Sąd rozważył, co następuje:
Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy i w jakim stopniu odwołującyJ. J.jest niezdolny do pracy oraz kiedy powstała u niego ewentualna niezdolność do pracy.
Zgodnie zart. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentachz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2013 r. poz. 1440), renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:

1
jest niezdolny do pracy;

2
ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;

3
niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-4, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niżw ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
W myśl ust. 2 powołanego artykułu, całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast stosownie do ust. 3, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Równocześnie w myśl art. 13 ustawy, przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania tej zdolności uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia, jak również możność wykonywania dotychczasowej pracy, względnie możliwość przekwalifikowania zawodowego. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, trwałą niezdolność do pracy orzeka się, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy.
Jak wynika z wydanej w niniejszej sprawie opinii biegłych chirurga ortopedy- traumatologa, neurologa, kardiologa i specjalisty chorób wewnętrznych, odwołujący, pomimo rozpoznanych u niego schorzeń w postaci choroby niedokrwiennej serca, skurczów dodatkowych przedsionkowych, napadowego migotania przedsionków w wywiadzie, nadciśnienia tętniczego wyrównanego, otyłości pokarmowej, cukrzycy typu 2, zmian zwyrodnieniowo- dyskopatycznych kręgosłupa lędźwiowego oraz stanu po operacyjnym leczeniu przykurczu Dupuytrena 5 palca lewej dłoni, jest osobą zdolną do pracy.
Wnioskodawca legitymuje się co prawda orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jednak okoliczność ta nie ma znaczenia z punktu widzenia rozstrzygnięcia.
Trzeba mieć bowiem na uwadze, że niepełnosprawność nie jest tożsamaz niezdolnością do pracy. Zgodnie z definicją zawartą w słowniku zamieszczonymwart. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych(Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.), niepełnosprawność oznacza trwałą lub okresową niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodującą niezdolność do pracy. Niepełnosprawność oznacza zatem inną sytuację socjalną określonej osoby. W związku z niepełnosprawnością przysługują też inne świadczenia.
Na mocyart. 5 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodoweji społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUSo całkowitej niezdolności do pracy ustalonej na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy z dnia17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS i niezdolności do samodzielnej egzystencji, ustalonej na podstawie art. 13 ust. 5 tej ustawy, jest traktowane na równi z orzeczeniemo znacznym stopniu niepełnosprawności, orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy, ustalone na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy emerytalnej jest traktowane na równiz orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności (pkt 2), zaś orzeczenieo częściowej niezdolności do pracy- na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności (pkt 3). Obowiązujące przepisy nie przewidują natomiast analogicznej relacji w odwrotną stronę, tzn. że orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności ma być traktowane na równi z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS o całkowitej niezdolności do pracy, ustalonej na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy emerytalnej, podobnie zresztą jak orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, a już w szczególności orzeczenieo lekkim stopniu niepełnosprawności. Wiąże się to z różnymi przesłankami orzeczeniao niezdolności do pracy w rozumieniu przepisów rentowych i orzeczeniao niepełnosprawności w rozumieniuustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, trybem orzekania w tych sprawach oraz różnicamiw zakresie celów, którym orzeczenia te mają służyć.
Brak jest więc podstaw do utożsamiania pojęć „niezdolności do pracy” (art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS) oraz „niepełnosprawności”(art. 1 i art. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych), skoro każde z tych pojęć posiada odmienną definicję legalną, a orzekanie w sprawie ustalenia stopnia „niezdolności do pracy” oraz w sprawie ustalenia stopnia „niepełnosprawności” należy do innych organów i stanowi konieczną przesłankę prawną do ustalenia prawa do korzystania z różnego rodzaju świadczeń lub uprawnień (por. wyroki SN: z dnia 18 lipca 2012 r., I UK 136/12,
    Legalisnr 538402 i z dnia 17 lutego 2009 r., I UK 233/08,
    Legalisnr 240872, postanowienia SN z dnia: 28 czerwca 2012 r., II UK 40/12,
    Legalisnr 537098 i z dnia 28 stycznia 2010 r., II UK 307/09,
    Legalisnr 315966).
Skoro więc zaskarżona przez odwołującego decyzja ZUS Oddział wT.z dnia 17 września 2013 r. była zasadna, jego odwołanie od tej decyzji należało oddalić, przyjmując jako podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia powołane wyżej przepisy ustawy z dnia17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS orazart. 47714§ 1 k.p.c.
(...)