Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V Pa 93/13
Data wyroku: 2014-01-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Beata Łapińska, Urszula Sipińska-Sęk, Agnieszka Leżańska
Słowa kluczowe: Diety Z Tytuły Podróży Służbowych
Podstawa prawna: art. 77 ^5^k.p.

Sygn. VPa 93/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 stycznia 2014 roku

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Trybunalskim,
Wydział V w składzie:
Przewodniczący: SSO Beata Łapińska
Sędziowie: SSO Agnieszka Leżańska
SSR del. Urszula Sipińska-Sęk (spr.)
Protokolant: stażysta Bożena Sobczyk

po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2014 roku w Piotrkowie Trybunalskim
na rozprawie

sprawy z powództwaH. S.

    przeciwko(...) Sp. z o.o.wP.

o wynagrodzenie i delegacje

na skutek apelacji powodaH. S.

od wyroku Sądu Rejonowego wP.IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 marca 2013r. sygn. IV P 233/12

1
oddala apelację,

2

    zasądza od powodaH. S.na rzecz pozwanego(...) Sp. z o.o.wP.kwotę 900,00 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów procesu za instancję odwoławczą.

Sygn. akt Pa 93/13

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 21 maja 2012 roku powódH. S.wniósł o zasądzenie od pozwanego(...) Spółki z o.o.wP.:

-

wynagrodzenia za miesiąc marzec 2012 roku w wysokości 3.286,00 PLN netto,

wynagrodzenia za miesiąc kwiecień 2012 roku w wysokości 3.164,00 PLN netto,

- kwoty 27.422,50 PLN tytułem niewypłaconych delegacji za pracę wykonywaną poza siedzibą spółki wraz z należnymi odsetkami ustawowymi.
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 18 lipca 2012 roku Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. uwzględnił roszczenia powoda.
Pozwana Spółka w dniu 6 sierpnia 2012 roku wniosła sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 marca 2013 roku wydanym w sprawie o sygn. akt IVP 233/12 Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. oddalił powództwo i zasądził od powodaH. S.na rzecz pozwanego(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwP.kwotę 1458,00 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne Sądu Rejonowego

PowódH. S.w dniu 1 lutego 2010 roku zawarł z pozwaną Spółką umowę o pracę na czas nieokreślony. Powód został zatrudniony na stanowisku specjalisty ds. spawania. Jako miejsce pracy powoda wskazano siedzibę Spółki lub miejsce montażu instalacji u klienta pracodawcy.
W dniu 1 lutego 2010 roku powód zawarł z pozwaną Spółką umowę o używanie w celach służbowych samochodu osobowego pracownika.
Zgodnie z § 2 umowy zwrot kosztów podróży służbowych miał następować na podstawie poleceń wyjazdu służbowego.
Głównym klientem pozwanej Spółki jestfirma (...). Pozwana Spółka świadczy na rzecz ww. kontrahenta usługi w jego hali wB..
Pozwana Spółka wykonuje na rzeczfirmy (...)usługi w postaci montażu i wykonywania elementów instalacji do recyklingu metodą katalitycznego przetwarzania tworzyw sztucznych na komponenty pali płynnych. Ustalono, iż usługi te z uwagi na ochronę patentową będą wykonywane w zakładzie głównymfirmy (...)wB..
Produkcja pozwanej Spółki stopniowo była przenoszona doB.po otwarciu hali produkcyjnej.
Od przełomu maja i czerwca 2011 roku cała działalność produkcyjna pozwanej Spółki została przeniesiona doB., gdziefirma (...)udostępniła pozwanemu pomieszczenia produkcyjne w swojej hali. W siedzibie Spółki wP.nie jest prowadzona żadna działalność produkcyjna.
W chwili zawierania umowy o pracę z powodem pozwanej Spółce było wiadomym, iż produkcja zostanie przeniesiona doB., nie znany był jeszcze adres miejsca prowadzenia produkcji, dlatego w umowach o pracę zwierano zapis o miejscu pracy jako miejscu montażu instalacji u klienta pracodawcy.
Powód po rozpoczęciu pracy u pozwanego w oparciu o umowę o pracę wykonywał swoje obowiązki wB., organizował tam produkcję.
W kwietniu 2010 roku powód stał się niezdolnym do pracy, po powrocie do pracy okazało się, że cała działalność produkcyjna pozwanej Spółki została przeniesiona doB..
Na wyjazdy powoda do montażu produktów u klientów, u których montowano wyprodukowane instalacje, powód miał wystawione delegacje służbowe, które były rozliczane.
Powód rozwiązał stosunek pracy za wypowiedzeniem z dniem 30 kwietnia 2012 roku.
W dniu 13 lipca 2012 roku pozwana Spółka wypłaciła powodowi kwotę 6.451,22 PLN tytułem zaległego wynagrodzenia.
Powód mieszka wB., skąd dojeżdżał bezpośrednio do zakładu wB..
Odległość miedzy miejscem zamieszkania powoda a zakładem wB.wynosi ok. 21 km.
ZP.doB.jest około 52 kilometrów.

Sąd Rejonowy wskazał, że w niniejszej sprawie powódH. S.wniósł dwa roszczenia:

-

o wynagrodzenie za miesiące marzec i kwiecień 2012 roku

oraz o niewypłacone delegacje za pracę wykonywaną poza siedzibą Spółki.

Pierwsze z roszczeń o łącznej wartości 6.450,00 PLN zostało spełnione przez
pozwaną Spółkę, która w dniu 13 lipca 2012 roku zapłaciła powodowi w drodze przelewu bankowego kwotę 6.451,22 PLN.
Sąd Rejonowy podniósł, że dla oceny zasadności drugiego z roszczeń powoda kluczowym jest ustalenie, czy powód wykonując prace wB.przebywał w podróży służbowej.
Zgodnie zart. 775k.p.pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy, przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.
W oparciu o powyższą normę w doktrynie prawa pracy stworzono definicję podróży służbowej i jest to - podróż, którąpracownikodbywa na poleceniepracodawcyw ramach wykonywanejpracypoza miejscowość, w której znajduje się siedziba firmy (lub stałe miejsce pracy pracownika). Podróż służbowa związana jest z delegacją (oddelegowaniem) pracownika do wykonania pewnego zadania.
Odnosząc powyższą definicję do ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego Sąd Rejonowy stwierdził, że powód wykonując pracę wB.nie był w podróży służbowej.
W pierwszej kolejności Sąd Rejonowy podniósł, że jako miejsce świadczenia pracy w umowie o pracę wskazano siedzibę Spółki lub miejsce montażu instalacji u klienta pracodawcy. Tymczasem jak wynika z ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie przez Sąd Rejonowy zapis miejsce montażu instalacji u klienta pracodawcy należy rozumieć jako miejsce świadczenia usług na rzeczfirmy (...). Przedmiotowa firma jest głównym klientem pracodawcy powoda i w chwili zawierania z powodem umowy o pracę wiadomym było dla pozwanej Spółki, że z uwagi na ograniczenia patentowe działalność produkcyjna pozwanego zostanie przeniesiona w miejsce prowadzenia działalności przezfirmę (...), gdzie w nowo budowanej hali produkcyjnej miało być udostępnione pomieszczenie produkcyjne. Okoliczność ta była powodowi znana, bowiem jak wynika z jego zeznań był on w grupie pracowników, którzy przygotowywali uruchomienie produkcji wB.. Hala była w trakcie budowy, nie był znany jeszcze jej adres. Skutkowało to zapisem w umowie, że miejscem pracy powoda może być miejsce montażu instalacji u klienta pracodawcy.
Sąd I instancji podniósł, że powód nie odbywał podróży z siedziby Spółki w Piotrkowie do miejsca prowadzenia działalności produkcyjnej wB., gdyż doB.dojeżdżał bezpośrednio z miejsca swojego zamieszkania wB.i tam też zB.wracał. Po przeniesieniu produkcji doB.powód tylko wyjątkowo udawał się do siedziby Spółki i jak wynika z jego zeznań miało to miejsce w trakcie jego pracy wB.np. wyjazdy by przewieźć potrzebne narzędzia.
W oparciu o powyższe Sąd Rejonowy stwierdził, że powód faktycznie nie wykonywał podróży zP.doB., bo nie stawiał się w siedzibie Spółki w celu rozpoczęcia pracy skąd wyjeżdżał doB.by na koniec dnia roboczego wrócić doP..
Mając powyższe na uwadze Sąd Rejonowy uznał, że brak jest podstaw zarówno do przyjęcia, że powód był w podróżach służbowych zP.doB.jak i do przyjęcia, że powód codziennie wykonywał taką drogę w ramach świadczenia pracy dojeżdżając z siedziby Spółki do miejsca prowadzenia przez nią działalności produkcyjnej.
W oparciu o powyższe Sąd I instancji uznał, że roszczenie powoda o zapłatę należnych delegacji jest niezasadne i podlegające oddaleniu.
Mając na uwadze wynik procesu Sąd Rejonowy o kosztach orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Z uwagi na fakt, iż roszczenie powoda o zapłatę wynagrodzenia zostało spełnione w toku postępowania stwierdził, iż było ono zasadne w chwili wytoczenia powództwa, co skutkowało uznaniem, iż powództwo powoda było w części zasadne, a tym samym obowiązek zwrotu stronie pozwanej kosztów procesu ograniczony był do niezasadnej części powództwa.

Apelacjęod powyższego orzeczenia wniósł pozwany, zaskarżając je w zakresie kwoty 27.422,50zł. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

-art. 29 § 1 pkt. 2 Kodeksu Pracy(zwanego dalejkp) przez uznanie, że powód miał wykonywać pracę w miejscowościB., pomimo ustalenia w treści umowy o pracę - że praca ta winna być świadczona w miejscowościP., a co za tym idzie uznanie, że powodowi nie przysługuje zwrot kosztów podróży służbowej poza miejsce siedziby pozwanego;
-art. 29 § 4 kppoprzez uznanie, że strony dokonały zmiany warunków umowy o pracę bez zachowania formy prawem przewidzianej;
-art. 60 k.c.w związku zart. 300 kpprzez uznanie, że pomimo niezachowania formy chroniącej pracownika (powoda) w związku z węzłem obligacyjnym umowy o pracę, strony dokonały w sposób dorozumiały (niezgodny w przepisami prawa pracy) zmiany warunków umowy o pracę;
-art. 755§ 1 kpprzez uznanie, że pomimo wykonywania pracy w innym miejscu, aniżeli siedziba pozwanego (zgodna z treścią umowy o pracę , powodowi w ustalonym węźle obligacyjnym, nie należny się zwrot kosztów dojazdu miejsca faktycznie wykonywanej pracy na rzecz pozwanego;

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o :
1/ zmianę wyroku i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 27 422,50 zł. z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 8 maja 2012 r. do dnia zapłaty;
2/ zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika.

Względnie o:

3/ uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Piotrkowie Tryb. do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja jest bezzasadna.
Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne ustalenia faktyczne Sądu I instancji, uznając je za wystarczające do merytorycznego rozpoznania apelacji.
Należy zauważyć, że poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne nie były również kwestionowane przez skarżącego. Wynika to wprost z zarzutów apelacyjnych, w których pełnomocnik powoda podnosi li tylko naruszenie prawa materialnego w postaciart. 29 § 1 pkt. 2 oraz § 4 kp,60 k.c.w związku zart. 300 kpiart. 775§ 1 k.p.(omyłkowo wskazany w apelacji jakoart. 755k.p., z uwagi na brak takiego przepisu wkodeksie pracy). Sąd Okręgowy stoi bowiem na stanowisku, iż zarzut naruszenia prawa materialnego w zasadzie można podnosić jedynie wówczas, gdy nie kwestionuje się dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych. Zarzut naruszenia prawa materialnego winien być odnoszony do określonego stanu faktycznego - który skarżący akceptuje – a do którego to stanu faktycznego wadliwie zastosowano prawo materialne. Naruszenie prawa materialnego - jak wiadomo - może nastąpić bądź poprzez jego błędną wykładnię – czyli poprzez mylne rozumienie treści określonej normy prawnej, albo poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, czyli poprzez błędne uznanie, iż do danego ustalonego stanu faktycznego ma zastosowanie dany przepis prawa materialnego, albo też odwrotnie, tzn. przepis, który winien mieć zastosowanie w danym stanie faktycznym – nie został zastosowany(szerzej w tym zakresie por. postanowienie SN z 15.10.2001r. I CKN 102/99; wyrok SN z 05.10.2000r. II CKN 300/00; postanowienie z 28.05.1999r. I CKN 267/99 Prok. i Pr. 1999/11-12/34 ; wyrok SN z 19.01.1998r. I CKN 424/97OSNC 1998/9/136 i inne ).
Z niekwestionowanego przez skarżącego stanu faktycznego wynika, że stałym miejscem świadczenia przez powoda pracy na rzecz pozwanej Spółki i to już od pierwszego dnia zatrudnienia u pozwanego w dniu 1 lutego 2010r., aż do rozwiązania stosunku pracy z dniem 30 kwietnia 2012r. byłB.. Tam znajdował się zakład głównego klienta pozwanej Spółki tj.firmy (...), gdzie powód organizował produkcję. Tam też na przełomie maja i czerwca 2011r. – jak ustalił Sąd Rejonowy - została przeniesiona cała działalność produkcyjna pozwanej Spółki. Od tego momentu wP.nie jest prowadzona żadna działalność produkcyjna przez pozwaną Spółkę. Co więcej, pracodawca wypłacał powodowi koszty podróży służbowej każdorazowo, gdy ten pracował u innych klientów, pozaB..
Z tych bezspornych faktów wynika, że stałym miejscem pracy powoda nigdy nie była wskazana w umowie o pracę siedziba pozwanej Spółki tj.P., ale od początku był toB.. Powód sam przyznał, że nie pracował wP., a wB.i że do siedziby Spółki udawał się jedynie czasem po narzędzia lub inny sprzęt (k. 121 odwrót w zw. z k.79 odwrót). W tej sytuacji bez znaczenia jest fakt, że siedzibą pozwanej Spółki jestP.oraz że w umowie o pracę jako miejsce wykonywania pracy była wskazana m.in. siedziba pozwanej Spółki wP.

Stosownie bowiem do treściart. 775§ 1 k.p.pracownikowi tylko wówczas przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową, gdy wykonuje on na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy. Przy czym pracownikowi nie należy się zwrot kosztów podróży służbowej za każdym razem, gdy wykonuje pracę poza siedzibą pracodawcy – jak chce apelujący - a tylko wówczas, gdy pracuje on poza siedzibą pracodawcy, która jednocześnie jest jego stałym miejscem pracy. Odmienna interpretacjaart. 775§ 1 k.p.doprowadziłaby do nielogicznych wniosków, których nie sposób zaakceptować. A mianowicie, iż pracownikowi należy się zwrot kosztów podróży służbowej tylko z tego tytułu, że pracuje poza siedzibą pracodawcy, nawet gdy miejsce, w którym pracuje jest jego stałym miejscem pracy. Przeczy temu treśćart. 775§ 1 k.p., który wszak prawo do zwrotu kosztów podróży służbowej wiąże z pracą poza stałym miejscem pracy.
Poza sporem jest, że pomimo określenia w pisemnej umowie o pracę siedziby pracodawcy jako miejsca wykonywania pracy, powód nigdy tam stale nie pracował. Wyklucza to - zdaniem Sądu Okręgowego - w myślart. 775§ 1 k.p.prawo powoda do żądania zwrotu kosztów podróży służbowej z tytułu pracy poza siedzibą pracodawcy. W takiej sytuacji prawo powoda do żądania zwrotu kosztów podróży służbowej było uzależnione od wykazania, że pracował on poza swoim stałym miejscem pracy.
Użyte wart. 775§ 1 k.p.pojęcie stałego miejsca pracy pokrywa się z miejscem wykonywania pracy w rozumieniuart. 29§1 pkt 2 k.p.Określenie w umowie o pracę miejsca jej wykonywania stanowi wprawdzie ważny element kontraktu, ale nie jest jego essentialia negotii. Brak zatem określenia przez strony w umowie o pracę miejsca jej świadczenia nie prowadzi do nieważności umowy. Skoro miejsce wykonywania pracy nie stanowi składnika przedmiotowo istotnego umowy o pracę, to i zmiana tego miejsca nie wymaga dla swej ważności pisemnej zmiany warunków umowy, tym bardziej zaś jedynie skonkretyzowanie już wcześniej ustalonego miejsca pracy. Wynika to wprost z treści§4 art. 29 k.p., w którym wprawdzie ustawodawca zastrzega pisemną formę dla zmiany warunków pracy, ale bez sankcji nieważności. Tak samo kwestia ta została uregulowana wart. 42 k.p.dotyczącym wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy. Zastrzeżona tam pisemna forma wypowiedzenia warunków pracy i płacy jest jedynie formą ad probationem, a zatem zastrzeżoną jedynie dla celów dowodowych (art. 74 k.c.w zw. zart. 300 k.p.). Przy czym z mocyart. 473 k.p.c.w sprawach z zakresu prawa pracy nie stosuje się przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu ze świadków i z przesłuchania stron. Oznacza to, że zmiana warunków pracy, w tym w zakresie miejsca wykonywania pracy, dla swej ważności nie wymaga pisemnej formy i może być dokonana nie tylko w drodze wypowiedzenia przez pracodawcę warunków pracy, ale w każdy dowolny sposób, również w drodze ustnego porozumienia stron. Wypowiedzenie zmieniające dokonane bez przewidzianej prawem formy pisemnej, nie jest nieważne, a jedynie bezskuteczne, jeżeli pracownik odmówi przyjęcia zmienionych warunków. W takiej sytuacji ustne wypowiedzenie warunków pracy lub płacy nie wywoła skutków wymienionych wart. 42§3 k.p.Oznacza to, że w razie odmowy przyjęcia przez pracownika zaproponowanych mu ustnie nowych warunków pracy lub płacy, umowa o pracę nie ulegnie rozwiązaniu z upływem okresu wypowiedzenia.
Strony zawierające umowę o pracę mają dużą swobodę w określaniu miejsca pracy. Może być ono określone zarówno jako miejsce stałe albo miejsce zmienne, przy czym zmienność miejsca pracy może wynikać z charakteru (rodzaju) wykonywanej umowy o pracę. Dopuszczalnym jest także wskazanie w umowie ruchomego (zmiennego) miejsca pracy. Możliwość takiego sposobu określenia miejsca pracy jest uznawana zarówno w piśmiennictwie jak i w orzecznictwie. W wyroku z 19 marca 2008 r., I PK 230/07 (OSNP Nr 13-14/2009, poz. 176) Sąd Najwyższy wskazał, że pracownik może mieć stałe i niestałe (ruchome, zmienne) miejsce pracy. Spełnienie wymagania przewidzianego wart. 29 § 1 pkt 2 k.p.może więc polegać na wskazaniu stałego miejsca pracy, na wskazaniu obok stałego miejsca pracy także niestałego miejsca (miejsc) wykonywania pracy bądź na wskazaniu niestałych (zmiennych) miejsc pracy w dostateczny wszakże sposób określonych. Należy przyjąć, że istotą tak zwanego „ruchomego” (zmiennego) miejsca pracy, odróżniającą go od obszarowego miejsca pracy, jest jego punktowość, z tym jednak że punkt ten może być zmieniany. Zakres możliwych zmian w tym względzie - w uzgodnionych granicach - musi być determinowany rodzajem pracy świadczonej przez pracownika oraz naturą działalności prowadzonej przez pracodawcę i związaną z nią rzeczywistą potrzebą gospodarczą. Ruchome (zmienne) miejsce pracy może na przykład zostać określone wówczas, gdy pracodawca prowadzi budowy lub podobnego rodzaju działalność. Jeżeli ruchome miejsce pracy zostało właściwie określone w umowie, to stałymi miejscami pracy w rozumieniuart. 775§ 1 k.p.będą wówczas poszczególne, konkretne miejsca, do których (w granicach umowy o pracę i w ramach określonego w niej ruchomego miejsca pracy) pracownik zostaje skierowany w celu stałego świadczenia, umówionego rodzaju pracy.
W przedmiotowej sprawie miejsce wykonywania pracy zostało przez strony w umowie określone w sposób ruchomy (zmienny) jako siedziba pozwanej Spółki lub miejsce montażu instalacji u klienta pracodawcy.
Strona pozwana w sposób rzeczowy wyjaśniła przyczyny takiego, a nie innego określenia w umowie miejsca wykonywania pracy. Wiązało się to z przenoszeniem całej działalności produkcyjnej pozwanej zP.doB., gdzie znajdował się zakład kluczowego klienta pozwanej Spółki, na rzecz którego pozwana wykonywała montaż instalacji. Biorąc pod uwagę rodzaj prowadzonej przez pozwaną Spółkę działalności (montaż instalacji budowlanych) oraz okoliczności sprawy (przenoszenie produkcji do zakładu głównego klienta pozwanej wB.) zachodziła potrzeba określenia miejsca pracy powoda zatrudnionego w charakterze spawacza w sposób ruchomy. Dopuszczalnym zatem było wskazanie w umowie o pracę jako miejsca pracy powoda miejsca montażu instalacji u klienta pracodawcy. Takie określenie miejsca pracy niewątpliwie nie było precyzyjne. Nie wyklucza to jednak możliwości skonkretyzowania przez strony tak określonego w umowie o pracę miejsca świadczenia pracy w drodze ustnego porozumienia. W przedmiotowej sprawie tak właśnie się stało. Strony ustnie ustaliły, że miejscem montażu instalacji u klienta pracodawcy będzie zakład głównego klienta pracodawcyfirmy (...)położony wB.. Pod użytym w umowie o pracę pojęciem „miejsce montażu instalacji u klienta pracodawcy” nie mieścił się zatem każdy potencjalny klient – jak zarzuca skarżący - ale tylko i wyłącznie zakład wB.należący dofirmy (...). Powód podpisując umowę miał tego pełną świadomość. Przemawia za tym to, że od początku swojego zatrudnienia pełnił swoje typowe obowiązki pracownicze wB.. Pracodawca nigdy nie wystawiał powodowi polecenia służbowego wyjazdu do pracy wB., podczas gdy wystawiał takie polecenia, gdy powód świadczył pracę u innych klientów pozaB.. Również powód w trakcie trwania umowy o pracę występował do pracodawcy o zwrot kosztów podróży służbowych tylko wówczas, gdy wykonywał pracę pozaB.. Wynika stąd, że nie tylko pozwany, ale także sam powód nie traktował pracy wB.jako pracy w delegacji. Należy zatem przyjąć, że wskazane w umowie o pracę miejsce montażu instalacji u klienta zostało przez pozwaną Spółkę doprecyzowane w drodze ustnego oświadczenia woli przez wskazanie, iż będzie toB., na co powód w sposób dorozumiany wyraził zgodę. W tej miejscowości bowiem w sposób stały, a nie incydentalny, wykonywał swoje obowiązki pracownicze, z wyłączeniem rzeczywiście odbytych podróży służbowych, od początku swojego zatrudnienia w lutym 2010r., aż do rozwiązania umowy o pracę w kwietniu 2012r. To tam też pracodawca ostatecznie w całości przeniósł swoją produkcję w połowie 2011r.
Należy podnieść, że uzgodnienie przez strony konkretnej miejscowości jako miejsca montażu instalacji u klienta pracodawcy nie było zmianą warunków pracy. Na skutek tego nie uległy wszak zmianie warunki pracy, w tym miejsce jej świadczenia (montaż instalacji u klienta pracodawcy), a li tylko miejsce to zostało skonkretyzowane przez wskazanie konkretnego klienta i konkretnego miejsca pracy. W przedmiotowej sprawie nie mieliśmy do czynienia ze zmianą warunków pracy, a jedynie z wykładnią tychże warunków przez doprecyzowanie wynikającego z umowy o pracę miejsca montażu instalacji u klienta pracodawcy.
Wbrew supozycji apelującego, nie stoi temu na przeszkodzie ani treśćart. 29§4 k.p.ani treśćart. 42§2 k.p.Nawet jednak, gdyby wskazanie miejscowościB.przez pracodawcę traktować jako zmianę warunków pracy, to i tak zmiana taka nie wymagała dla swej ważności formy pisemnej. Jak wyżej bowiem wyjaśniono forma pisemna dla zmiany warunków umowy zarówno w myślart. 29§4 k.p.jak iart. 42§2 k.p.zastrzeżona jest jedynie dla celów dowodowych. A co za tym idzie, ważna jest także ustna forma zmiany warunków pracy. Nie jest także wykluczone wypowiedzenie zmieniające na podstawie porozumienia stron. Na pracodawcy w takiej sytuacji spoczywa li tylko ciężar wykazania zmiany umowy. Dodatkowo należy zauważyć, że instytucja wypowiedzenia zmieniającego jest przewidziana dla pracodawcy, gdy zmierza on do pogorszenia warunków pracy pracownika bez rozwiązywania stosunku pracy. Tylko zatem zaproponowanie przez pracodawcę pracownikowi mniej korzystnych warunków pracy i płacy, od objętych umową o pracę, wymaga wypowiedzenia zmieniającego. Tymczasem zmiana miejsca pracy zP.naB., biorąc pod uwagę, iż powód zamieszkuje wB., nie była dla niego zmianą niekorzystną. Wręcz przeciwnie taka zmiana polepszyła warunki pracy powoda i to w sposób znaczący, skróciła bowiem jego czas oraz koszty dojazdu do pracy. Miejsce zamieszkania powoda wB.od miejsca pracy wB.dzieli zaledwie odległość 21 km, podczas gdy zB.doP.ta odległość wynosi już 52 km. Nawet zatem, gdyby przyjąć, iż strony dokonały zmiany miejsca pracy określonego w umowie, co zdaniem Sądu Okręgowego jednak nie miało miejsca, to i tak taka zmiana z uwagi na jej pozytywny aspekt dla powoda (poprawa warunków pracy), nie wymagała dla skuteczności wypowiedzenia zmieniającego.
Wbrew zatem stanowisku apelującego umowa o pracę nie określała li tylko siedziby pracodawcy jako miejsca pracy powoda.D.pracy powoda - zgodnie z umową o pracę skonkretyzowaną przez strony w drodze ustnego porozumienia- było miejsce montażu instalacji u klienta pracodawcy(...)wB..
Sąd Najwyższy w motywach uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008r. ,(...)(OSNP 2009, nr 13-14, poz. 166) stwierdził, że przy interpretacjiart. 775§ 1 k.p.najistotniejsze jest odkodowanie pojęcia "zadanie służbowe". Tylko bowiem wykonywanie zadania służbowego pozwala na stosowanie normy prawnej zawartej w omawianym przepisie. I tak, zadaniem służbowym w rozumieniuart. 775§ 1 k.p.jest jedynie zadanie rozumiane jako zdarzenie incydentalne w stosunku do pracy umówionej i wykonywanej zwykle w ramach stosunku pracy. Zart. 775§ 1 k.p.wynika bowiem wprost, że podróż służbowa, która jest swoistą konstrukcją prawa pracy, ma charakter incydentalny. Jej podstawę formalną stanowi polecenie wyjazdu służbowego, które powinno określać zadanie oraz termin i miejsce jego realizacji. Zadanie musi być skonkretyzowane i nie może mieć charakteru generalnego. Nie jest zatem podróżą służbową wykonywanie pracy (zadań) w różnych miejscowościach, gdy przedmiotem zobowiązania pracownika jest stałe wykonywanie pracy (zadań) w tych miejscowościach. W konsekwencji wykonywaniem zadania służbowego w rozumieniuart. 775§ 1 KPnie jest wykonywanie pracy określonego rodzaju, wynikającej z charakteru zatrudnienia. Taka praca bowiem nigdy nie jest incydentalna, ale permanentna.
Podróż służbowa stanowi nietrwałą zmianę miejsca pracy, następującą na polecenie pracodawcy, wobec czego musi mieć ona charakter incydentalny, tymczasowy i krótkotrwały. Dla pracownika podróż służbowa powinna zatem stanowić zjawisko nietypowe, okazjonalne ( tak. SN w uzasadnieniu uchwały z 19 listopada 2008 r., II PZP 11/08).
Ustalenie, iżB.był stałym, a nie incydentalnym miejscem pracy powoda, w którym wykonywał on umówioną pracę, czyni bezzasadnym żądanie zwrotu kosztów podróży służbowej. Zwrot kosztów podróży służbowej przysługuje bowiem pracownikowi tylko wówczas, gdy wykonuje on pracę poza swoim stałym miejscem pracy. Powód pracując w miejscowościB., która była jego stałym miejscem pracy w rozumieniuart. 775§ 1 k.p.w zw. zart. 29 § 1 pkt 2 k.p., nie przebywał w podróży służbowej.
Sąd Rejonowy dokonał zatem prawidłowej wykładni i w sposób właściwy zastosował prawo materialne, co czyni apelacją bezzasadną.
Z tych przyczyn Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.apelację oddalił.
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c.