Sąd Rejonowy w Olsztynie
IX Wydział Karny
Sygnatura akt: IX W 1950/14
Data wyroku: 2014-10-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Kottik

Sygn. akt IXW 1950/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 października 2014 r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny
w składzie:
Przewodniczący - SSR Wojciech Kottik
Protokolant – sekr. sąd. Jolanta Jarmołowicz
bez obecności oskarżyciela publicznego
po rozpoznaniu w dniu 11.07, 03.09 i 03.10.2014 r., sprawy
J. G.
córkiJ.iT.z domuP.
ur. (...)wO.
obwinionej o to, że:
w dniu 17 kwietnia 2013 r. ok. godz. 08:45 wO.naul. (...)kierując samochodem m – kiN.onr rej. (...)podczas manewru cofania nie zachowała szczególnej ostrożności w wyniku czego najechała na zaparkowany pojazd m – kiS.onr rej. (...)powodując jego uszkodzenie oraz zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym
- tj. za wykroczenie zart. 86 § 1kw w zw. zart. 23 ust.1 pkt. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym
ORZEKA

I
obwinionąJ. G.uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to z mocyart. 86 § 1 kwskazuje ją nakarę grzywny w wymiarze 200,- (dwieście) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychobciąża obwinioną zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100,- (sto) złotych, opłatą w kwocie 30,- (trzydzieści) złotych i kosztami wydania opinii przez biegłego w kwocie 570,57 (pięćset siedemdziesiąt i 57/100) złotych.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił, następujący stan faktyczny:
W dniu 17 kwietnia 2013 r., ok. godz. 0845małżonkowieW.iM. W. (1)oczekiwali na wizytę lekarską siedząc w samochodzie zaparkowanym przyul. (...). Pojazd ten zaparkowany był przy lewej krawędzi jezdni przodem w kierunkuul. (...), mniej więcej na wysokości wejścia do przychodni lekarskiej w budynku przyul. (...). W pewnym momencie siedzący na miejscu kierowcyM. W. (1)zobaczył że do pojazdu markiN. (...)zaparkowanego na chodniku po prawej stronie ulicy, kilkanaście metrów z przodu, na miejsce kierowcy wsiada młoda kobieta, a jako pasażerowie do tego pojazdu wsiadają starsza kobieta i dziecko. Po chwili kierującaN.uruchomiła silnik pojazdu i wykonała energiczny manewr cofania i w efekcie tyłem swojego pojazdu uderzyła w przód zaparkowanego za nią samochodu markiS., po czym nie upewniając się co się stało ruszyła do przodu i odjechała z miejsca zdarzenia. MałżonkowieW.zdołali zapamiętać i zapisać markę pojazdu oraz jego numery rejestracyjne, a następnie postanowili odszukać i zawiadomić o tym co się stało właściciela pojazduS.. Domyślili się, że może on przebywać w pobliskiej przychodni, więc udali się do niej i okazało się, że przebywa w niej właścicielkaS.A. D. (1), której przekazali informację o zdarzeniu oraz kartkę z marką i numerem rejestracyjnym pojazdu sprawcy. Pokrzywdzona wezwała na miejsce zdarzenia patrol Policji, który dokonał m. in. oględzin jej pojazdu oraz ustalił do kogo należy pojazd o numerach rejestracyjnych zanotowanych przez małżonkówW.. Jeszcze tego samego dnia, ten sam patrol dokonał oględzin pojazduN. (...)onr rej. (...), który jak się okazało, był własnością obwinionejJ. G.i sporządzono z tej czynności protokół oględzin oraz wykonano zdjęcia.
(dowód: kartka z zapisanymi nr rej. pojazdu – k. 3a; notatka urzędowa – k. 4, szkic – k. 7, protokoły oględzin – k. 5, 6; protokół badania - k. 8; zdjęcia – k. 33; wydruk z bazy(...)k. 13; opinia pisemna biegłego – k. 40-52; płyty CD ze zdjęciami – k. 105, 155; zdjęcia miejsca zdarzenia z systemu GoogleMaps – k. 144-147; częściowo wyjaśnienia obwinionego – k. 148-148v, zeznania świadków – częściowoT. G.– k. 148,A. D.– k. 148v-149,W. W.– k. 109, 163 – 163v,M. W.– k. 14v, 26-27v, 64, 108v-109, 163v-164, opinia ustna biegłego – k. 153 – 153v)
Obwiniona, w wyjaśnieniach złożonych na etapie czynności wyjaśniających, w dniu 16 maja 2013 r. przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i złożyła wniosek o dobrowolne poddanie się karze grzywny w kwocie 100,- zł. Jednocześnie sporządziła własnoręczne oświadczenie, w którym również przyznała się do winy. Na posiedzeniu wyznaczonym w celu rozpoznania jej wniosku o dobrowolne poddanie się karze obwiniona oświadczyła, że wycofuje swój wniosek i nie przyznaje się do popełnienia tego czynu. Po skierowaniu jej sprawy na rozprawę nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i takie stanowisko podtrzymała przy wszystkich 3 rozpoznaniach niniejszej sprawy. W wyjaśnieniach złożonych na rozprawie w dniu 11 lipca 2014 r., wyjaśniła, że wprawdzie tego dnia była w miejscu zdarzenia swoim pojazdem, jednak zaprzeczyła stanowczo aby wykonywała tam manewr cofania, bo przed jej samochodem był wprawdzie słup, ale w takiej odległości, bo ok. 1,5 m, że jadąc do przodu mogła go bezpiecznie ominąć. Jako powód swojego pierwotnego przyznania się do winy wskazała naciski i nalegania ze strony przesłuchującego ją funkcjonariusza.
(wyjaśnienia obwinionej – k. 148-148v, oświadczenie – k.9)
Sąd zważył, co następuje:
Wyjaśnienia obwinionej jedynie częściowo, bo tylko w zakresie dotyczącym przyznania, iż tego dnia swoim pojazdem, z mamą i dzieckiem była w tym miejscu, zasługują na wiarę. Natomiast w pozostałym zakresie, przede wszystkim, co do tego, że nie wykonywała tam manewru cofania podczas którego miała uderzyć w zaparkowany pojazd pokrzywdzonej - na wiarę już nie zasługują. Wbrew jego przekonaniu istnieją przesłanki – materiał dowodowy, który pozwala na ustalenie, że w trakcie wykonywanego manewru cofania pojazdem m-kiN. (...)uderzyła jego tyłem w przód zaparkowanego samochodu markiS. (...), a następnie odjechała z miejsca zdarzenia.
Dowodami, które w przekonaniu Sądu wskazują na takie zachowanie obwinionej są przede wszystkim zeznania naocznych świadków tego zdarzenia małżonkówW.. Należy z całą mocą podkreślić, że są to osoby całkowicie obce dlaobustron tego postępowania. Wbrew sugestiom obwinionej o jej obrońcy nie znali oni pokrzywdzonej i nie łączy ich z nią żadna relacja, która mogłaby się kłaść cieniem na wiarygodności ich zeznań. To, że po jednym z terminów rozpraw wymienili się telefonami z pokrzywdzoną należy tłumaczyć wyłącznie tym, że zbulwersowani postawą obwinionej podczas procesu i nie biorąc osobistego udziału w dalszej jego części, chcieli dowiedzieć się o rozstrzygnięciu w tej sprawie. W ich odczuciach sprawa była bardzo prosta, obwiniona podczas wykonywania rutynowego manewru cofania uderzyła w inny pojazd, po czym zbiegła z miejsca zdarzenia. To właśnie taka ocena zachowania obwinionej skłoniła ich do zachowania, które, co należy ubolewać, nie jest typowe i powszechne. Zadali oni sobie trud aby zapamiętać i zapisać numery pojazdu sprawcy, odszukali pokrzywdzoną i przekazali jej informację na temat zdarzenia i sprawcy. Za ich postawę, która ze wszech miar zasługuje na aprobatę i wręcz podziw spotkały ich zarzuty o rzekomą zmowę z pokrzywdzoną – w domyśle – próbę wyłudzenia odszkodowania od obwinionej. W przekonaniu Sądu nie ma żadnych przesłanek do przyjęcia, że ich zeznania są w jakikolwiek sposób zmanipulowane, albo, że pomylili się w ocenie tego co widzieli. Obwiniona przecież nie zaprzecza, że była w tym czasie i w tym miejscu. Różnica między jej wyjaśnieniami, a zeznaniami wskazanych wyżej świadków sprowadza się tylko do tego, czy wykonywała manewr cofania i czy uderzyła podczas niego w pojazd pokrzywdzonej i następnie uciekła z miejsca zdarzenia. W tym kontekście ewentualny błąd świadkaM. W.w zakresie dotyczącym koloru samochodu obwinionej wydaje się zupełnie nieistotny, choć może warto tu podkreślić, że badania naukowe dowiodły, że zdecydowanie więcej mężczyzn, niż kobiet ma problemy z rozróżnianiem kolorów, co uwarunkowane jest genetycznie. Jednak dużo ważniejsze jest podkreślenie raz jeszcze, że małżonkowieW.widzieli całe zdarzenie z odległości kilkunastu metrów i jednoznacznie i zgodnie zeznali, że obwiniona wykonywała manewr cofania, i jeśli nawetW. W.początkowo nie obserwowała tego manewru, to na pewno zwróciła na tę sytuację uwagę w momencie uderzenia pojazdu obwinionej wS.. Gdyby, jak twierdzi obwiniona, takiej sytuacji nie było należałoby zastanowić się po co małżonkowieW.robiliby to całe „zamieszanie” z tą sprawą, zapisywali numery pojazdu obwinionej, poszukiwali właścicielki uderzonego pojazdu i przekazywali jej jednoznaczną relację na temat tego zdarzenia.
Warto w tym miejscu podkreślić, że obwiniona początkowo nie negowała tego, że mogła uderzyć w pojazd pokrzywdzonej i nawet przyznała się do winy podczas pierwszego przesłuchania i złożyła wniosek o dobrowolne poddanie się karze. Jeśli nawet jej obecne tłumaczenie rzekomym wprowadzeniem jej w błąd przez przesłuchującego można częściowo zrozumieć, o tyle zastanawiać musi sporządzenie osobistego oświadczenia obwinionej (k. 9) w którymde factoprzyznaje się do uszkodzenia pojazdu pokrzywdzonej.
Jednak dużo ważniejsze jest odniesienie się do opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego, który w tej sprawie wydał opinie nie tylko pisemną ale i ustne. Szczególnie w opinii pisemnej biegły praktycznie jednoznacznie i kategorycznie wykluczył aby obwiniona wykonując manewr cofania uderzając tyłem swojego pojazdu w przód samochoduS.spowodowała uszkodzenia ujawnione w tym pojeździe. Nie negując w żadnym wypadku rzetelności argumentacji jaka doprowadziła biegłego do takich ustaleń nie sposób nie zauważyć, że do takich wniosków doprowadziło założenie biegłego, żewszystkieuszkodzenia ujawnione w samochodzieS.pokrzywdzonej powstały w dniu 17 kwietnia 2013 r. i miały być wynikiem najechania przez obwinioną na pojazdA. D.. Jest to założenie błędne, bo jak wynika to zarówno z oświadczenia samej pokrzywdzonej, jak i nawet z zasad doświadczenia życiowego, przynajmniej większość tych uszkodzeń powstała nie tylko wcześniej, ale nie mogła powstać w wyniku zdarzenia będącego przedmiotem już 3 rozpoznania Sądu. Zwłaszcza te uszkodzenia umiejscowione na przednim zderzakuS., z lewej jego strony mają charakter jakby powstały od kontaktu z przeszkodą o chropowatej powierzchni, a zatem na pewno nie od elementów samochodu takich jak zderzak. Słusznie zatem biegły wyeliminował możliwość ich powstania w wyniku kontaktu ze zderzakiem tylnym pojazdu obwinionej. Warto zauważyć i podkreślić, że biegły po osobistych oględzinach pojazdu pokrzywdzonej podczas rozprawy w dniu 03 września 2014 r., o ile podtrzymał swoją główną tezę, dotyczącą uszkodzeń lewej strony zderzakaS., o tyle nie wykluczył, że ujawnione podczas tych oględzin uszkodzenia ramki tablicy rejestracyjnej tego pojazdu mogły powstać w wyniku uderzenia cofającego samochodu kierowanego przez obwinioną. Takie stanowisko biegłego w pełni przekonuje i znajduje potwierdzenie w obiektywnych dowodach - bo w wynikach oględzin pojazdów. Tym samym Sąd uznał, że opinia ta, a zwłaszcza jej uzupełnione podczas rozprawy w dniu 03 września 2014 r., wnioski zasługuje w pełni na wiarę.
Należy zaznaczyć także, że o ile pojazd pokrzywdzonej poddany był oględzinom praktycznie od razu po zdarzeniu, o tyle samochód obwinionej takim czynnościom poddany został dopiero godzinę później. Był to czas, który umożliwił zamaskowanie lub wręcz usunięcie pewnych śladów łączących ten pojazd z przedmiotowym zdarzeniem.
Z powyższymi w pełni obiektywnymi dowodami korespondują dowody osobowe, zeznania pokrzywdzonejA. D. (1). W przekonaniu Sądu relacja tego świadka jest logiczna i w pełni pokrywa się z innymi wiarygodnymi dowodami. Sąd stykając się na rozprawie bezpośrednio z tym świadkiem nie dopatrzył się w jej relacji żadnych cech, które mogłyby ją zdyskredytować. Tym bardziej Sąd nie znalazł żadnych przesłanek do uznania, że świadekA. D.kontaktowała się ze świadkami małżonkamiW.w celu bezprawnego uzgodnienia zeznań, a takie tezy forsowane przez obrońcę obwinionej uznać za całkowicie gołosłowne i bezpodstawne.
W ocenie Sądu, na pełny przymiot wiarygodności nie mogą zasługiwać natomiast zeznania pasażerki samochodu obwinionej – jej mamy –T. G. (2). Z relacji jej przebijała, aż nadto wyraźna chęć jak najmniejszego „zaszkodzenia” obwinionej i takie zachowanie tego świadka można położyć na karb relacji łączącej ją z córką.
Biorąc pod uwagę przytoczone wyżej argumenty Sąd uznał, że przeprowadzone dowody w pełni pozwalają na przypisanie obwinionej popełnienia zarzucanego jej wykroczenia wyczerpującego dyspozycję przepisówart. 86 § 1kw w zw. zart. 23 ust. 1 pkt 3 ustawyPrawo o ruchu drogowym.
Oceniając czy manewr obwinionej stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym stwierdzić należy, że w pojeździe którym obwiniona kierowała poza nią znajdowało się jeszcze 2 pasażerów, w tym dziecko, więc nawet uderzenie z niewielką prędkością w pojazd zaparkowany z tyłu musiało zagrażać bezpieczeństwu tych osób. Z faktu, że na pojeździe obwinionej nie powstały żadne istotne uszkodzenia nie można wcale wywodzić stanowczego wniosku, że siła ta nie była duża. Do powstania urazu u pasażerów, w tym szczególności dziecka mogło dojść nawet przy niewielkiej energii uderzenia.
Jako okoliczności obciążające przy wymiarze kary Sąd uwzględnił postawę obwinionej po zdarzeniu, którą można oceniać jako ucieczkę z jego miejsca, bowiem jak wynika to z wielokrotnie przywoływanych relacjiM. W.w wyniku uderzenia pojazdu obwinionej samochódS.„zatrząsnął” się, a zatem siła uderzenia musiała być na tyle duża, że odczuć ją musiała i sama obwiniona.
Jako jedyną istotną okoliczność łagodzącą Sąd potraktował dotychczasową niekaralność obwinionej.
W świetle tych argumentów Sąd zdecydował się wymierzyć obwinionej karę, która w jego przekonaniu jest współmierna do okoliczności sprawy i ma przede wszystkim za zadanie skłonienie jej do ściślejszego przestrzegania przepisów ruchu drogowego i zachowań empatycznych wobec innych uczestników tego ruchu. Biorąc pod uwagę, sytuację materialną obwinionej Sąd uznał, że pozwala ona na obciążenie jej również kosztami postępowania i opłatą po myśli przytoczonych w wyroku przepisów.