Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 1230/13
Data wyroku: 2014-02-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Elżbieta Daniluk, Ewa Bogusz-Patyra –
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt XI Ka 1230/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 lutego 2014r.
Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym-Odwoławczym
w składzie:Przewodniczący: SSOArkadiusz Śmiech
Sędziowie: SOElżbieta Daniluk
SOEwa Bogusz-Patyra – spr.
Protokolant:sekr. sąd. Daniel Dobosz
Przy udziale Prokuratora Beaty Syk-Jankowskiej
po rozpoznaniu w dniu 18 lutego2014r.
sprawyM. M. (1)
oskarżonego zart. 300 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie
z dnia 20 września 2013r. sygn. akt II K 1161/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.S. B.– Kancelaria Adwokacka wŁ.516 (pięćset szesnaście) zł 60 gr. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 200 złotych opłaty za drugą instancję, natomiast zwalnia go od wydatków postępowania odwoławczego, którego obciąża Skarb Państwa.

Sygn. aktXI Ka 1230/13

UZASADNIENIE

M. M. (1)oskarżony został o to, że w dniu 12 lipca 2011 r. wŁ.woj.(...), udaremnił zaspokojenie wierzycielaSpółdzielczej (...)wG.w ten sposób, że zbył należący doń udział w wysokości 1/2 w nieruchomości położonej przyulicy (...), obszaru 0,0829 ha, stanowiącej działkę opatrzoną w ewidencji gruntów nr(...)żonieM. M. (2)
to jest o czyn zart. 300 § 2 kk
Sąd Rejonowy w Łukowie wyrokiem z dnia 20 września 2013 roku oskarżonegoM. M. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym, że ustala, że swoim zachowaniem udaremnił zaspokojenie wierzyciela Spółdzielczej(...)wG.i za czyn ten na podstawieart. 300 §2 kkskazał go i wymierzył mu karę 6(sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 §1 pkt 1 kkwykonanie tej kary warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 3 (trzech) lat; na podstawieart. 71 §1 kkorzekł wobec oskarżonego grzywnę w ilości 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.S. B.kwotę 619, 92 zł (sześćset dziewiętnaście 92/100) tytułem sprawowanej przez niego obrony z urzędu; zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 200 (dwieście) złotych tytułem opłaty; zwolnił go od ponoszenia wydatków obciążając nimi Skarb Państwa.
Od powyższego wyroku apelację wniósłobrońca oskarżonego.Zaskarżył powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonego. Wyrokowi zarzucił:
-błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że oskarżonyM. M. (1)przenosząc prawo własności udziału w nieruchomości położonej przyulicy (...)wŁ.na swoją żonęM. M. (2), działał w bezpośrednim zamiarze udaremnienia pokrzywdzonemu zaspokojenia należnych mu roszczeń.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez odmienne orzeczenie co do istoty sprawy i uniewinnienie oskarżonego od winy popełnienia czynu zarzuconego mu aktem oskarżenia ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Odwoławczy, po dokonaniu kontroli wyroku Sądu I instancji w aspekcie postawionego zarzutu uznał ten zarzut za niesłuszny, a w następstwie takiej jego oceny wywiedzione żądanie w przedmiocie rozstrzygnięcia sprawy w II instancji za nietrafne. W rezultacie należało stwierdzić, że apelacja obrońcy oskarżonego jest bezzasadna, to zaś skutkowało utrzymaniem w mocy zaskarżonego wyroku w zakresie ustaleń co do faktów, winy, kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu, jak też co do kary w rozumieniu zespołu dolegliwości karno-prawnych.
Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez skarżącego, wskazać należy, że
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia jest całkowicie chybiony. W orzecznictwie trafnie podnosi się, że zarzut ten jest słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu (wyrok SN z 24 marca 1975r., II KR 355/74, OSNPG 9/1995, poz. 84). Możliwość zatem przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu, nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd Rejonowy błędu w ustaleniach faktycznych.
Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia uzasadnia twierdzenie, że Sąd I instancji nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, gdyż ocena całokształtu materiału dowodowego prawidłowo zgromadzonego i ujawnionego w postępowaniu –art. 410 kpk- dokonana została przez Sąd Rejonowy z uwzględnieniem wszystkich dowodów, jest bezstronna i nie narusza zasad swobodnej oceny oraz jest zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, zwłaszcza zaś nie zawiera błędów faktycznych i logicznych. Skarżący natomiast, poza podniesieniem zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, nie wykazał w najmniejszym stopniu w uzasadnieniu środka odwoławczego jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd Rejonowy w ocenie tego materiału dowodowego, a jedynie wskazał na okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego, do których obszernie odniósł się Sąd I instancji w pisemnych motywach rozstrzygnięcia. Niczego w tym zakresie nie może zmienić instytucja skargi pauliańskiej, skoro oskarżony miał świadomość zobowiązań finansowych wobec(...)-u z tytułu zaciągniętej i nie spłacanej pożyczki, został zawiadomiony o wszczęciu egzekucji i jak sam szczerze przyznał, sprzedając udział w nieruchomości, zrobił to dla dzieci (k 91), a zatem zbywając majątek chciał uniknąć jego utraty w drodze egzekucji.
Wbrew zatem twierdzeniom autora apelacji, Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w oparciu o drobiazgową wręcz analizę i ocenę całości zgromadzonego materiału dowodowego, w której odniósł się zarówno do wyjaśnień oskarżonegoM. M. (1), a także do zeznań świadków i dowodów z dokumentu, wykazując w uzasadnieniu wyroku logiczny proces, który doprowadził Sąd I instancji do wniosku o winie oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu. W treści tego dokumentu wskazane zostało jakie fakty Sąd Rejonowy uznał za ustalone, na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowód przeciwnych, a następnie jakie wnioski wyprowadził z dokonanych ustaleń. Co za tym idzie uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego w pełni zachowuje wymogi określone wart. 424 § 1 kpk. Tak sporządzone uzasadnienie wolne od błędów faktycznych bądź logicznych nie może być skutecznie kwestionowane (OSNKW 1991, z 7-8, poz. 41).
Sąd Okręgowy w całości podzielił argumentację Sądu Rejonowego zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i z uwagi na jej obszerność oraz przekonujący charakter nie zachodzi potrzeba jej ponownego szerszego przytaczania.
Reasumując stwierdzić zatem należy, że apelacja obrońcy oskarżonego ma charakter wyłącznie polemiczny i opiera się jedynie na eksponowaniu dowodów korzystnych dla oskarżonego w oderwaniu od całości zgromadzonych w tej sprawie dowodów.
Wobec tego, że z apelacji obrońcy wynika, iż jest ona zwrócona przeciwko całości rozstrzygnięcia –art. 447 § 1 kpk, tym samym należało również odnieść się do kary. Sąd Odwoławczy dokonał instancyjnej kontroli zaskarżonego wyroku również i pod tym kątem, stwierdzając, że i w tej części jest on prawidłowy. Orzeczona przez Sąd Rejonowy kara pozbawienia wolności oscylująca w dolnej granicy zagrożenia ustawowego z warunkowym zawieszeniem na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata oraz grzywna nie mogą być uznana za rażąco niewspółmiernie surowe w rozumieniuart. 438 pkt. 4 kpk, a tylko wówczas możliwa byłaby korekta tego wyroku na korzyść oskarżonego. Wymiar orzeczonej wobec oskarżonego kary świadczy o tym, że Sąd Rejonowy miał w polu widzenia wszystkie najistotniejsze okoliczności decydujące o karze, a także we właściwych proporcjach je uwzględnił, czym sprostał wymaganiom dyrektyw sędziowskiego wymiaru kary (art. 53 kk). Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego, zgodnie z którym wymierzona oskarżonemu kara nie przekracza stopnia winy, uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu, a także cele wychowawcze wobec oskarżonego, jak też potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Zgodnie z utrwalonym poglądem Sądu Najwyższego, który Sąd Okręgowy w pełni podziela i akceptuje, rażąca niewspółmierność kary może zachodzić tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wkodeksie karnymoraz ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego ( wyrok SN z 14 listopada 1973r. III KR 254/73, OSNPG 1974, z 3-4, poz. 51 ). Przy czym na gruncie uregulowaniaart. 438 pkt. 4 kpknie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach , ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę wymierzoną w pierwszej instancji można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa- nazwać rażąco niewspółmierną tj. niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować.
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych za instancję odwoławczą uzasadnia przepisart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r.( Dz.U. 1983, Nr 49, poz. 223 z późn. zmianami).