Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 260/14
Data wyroku: 2014-07-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Skowron
Słowa kluczowe: Wykroczenie Przeciwko Bezpieczeństwu I Porządkowi W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt VI Ka 260/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 lipca 2014r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Tomasz Skowron
Protokolant Małgorzata Pindral
po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2014r.
sprawyJ. H.
obwinionego z art. 96§3 kw
z powodu apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu
z dnia 9 grudnia 2013r.   sygn. akt II W 673/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia obwinionegoJ. H.od zarzucanego mu czynu;

II
kosztami w sprawie obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 260/14

UZASADNIENIE
J. H.został obwinionyo to, że:
od dnia 17.12.2012r. do dnia 23.05.2013r. wbrew obowiązkowi nie wskazał na żądanie uprawnionego organu komu powierzył pojazd markiA. (...)do kierowania lub używania w dniu 27.06.2012r.,(...)naul. (...)wJ., tj.o czyn z art. 96§3 kw.
Sąd Rejonowy w Lubaniu wyrokiem z dnia 9 grudnia 2013r. w sprawie II W 673/13:

I
uznał obwinionegoJ. H.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 96§3 kw i za to na podstawie art. 96§3 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300 złotych;

II
na podstawieart. 626§1 kpkw zw. zart. 119 kpworazart. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwzasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym na podstawieart. 118§1 kpww zw. z§1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz. U.2001.118.1269) obciążył obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 złotych, a na podstawieart. 1, art. 3 ust. 1, art. 16 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(tj.Dz. U. 1983.49.223 z późn. zm.) wymierzył mu opłatę w wysokości 30 złotych.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obwinionyJ. H.zarzucając:

-

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że obwiniony nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 96§3 kw, podczas gdy nie został skutecznie do tego zobligowany,

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że kierujący samochodem osobowym markiA. (...)onr rej (...)w dniu 27.06.2013r. o godzinie 18,32 przejechał przez skrzyżowanie ulic(...)i Alei(...)wJ.w chwili, gdy sygnał świetlny nadawa przez sygnalizator S-1 umieszczony przed skrzyżowaniem był koloru czerwonego, podczas gdy dołączono do akt tylko zdjęcie, z którego nie wynika w sposób jednoznaczny, że samochód przejechał na czerwonym świetle, gdyż mógł się zatrzymać za sygnalizatorem, np. z powodu awarii technicznej;

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż pismem z dnia 4.12.2013 roku obwiniony został wezwany do wskazania osoby, która kierowała w/w pojazdem, podczas gdy w tym wezwaniu straż miejska zwraca się o przesłanie „prawidłowo wypełnionego załączonego oświadczenia załączonego do kierowanej do pana korespondencji”;

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, poprzez uznanie, iż obwiniony otrzymał wezwanie z dnia 4.12.2013 roku, podczas gdy obwiniony nie otrzymał tego wezwania, a zapoznał się z nim dopiero w momencie przeglądania akt po wydaniu wyroku;

naruszenie prawa materialnego – art. 96§3 kw poprzez uznanie, iż odpowiedźfirmy (...) sp. Z o.o.z siedzibą wO.na wezwanie straży miejskiej jest zaniechaniem udzielenia odpowiedzi;

naruszenie prawa materialnego – art. 96§3 kw poprzez uznanie, iżJ. H.był zobowiązany do wskazania komu powierzył pojazd, gdzie w rzeczywistości straż miejska nie zobowiązywała go do tego;

naruszenie prawa procesowego poprzez nieudowodnienie, iżJ. H.nie wykonał obowiązku poinformowania o faktycznym użytkowniku pojazdu w chwili popełnienia domniemanego wykroczenia oraz udowodniono, iżJ. H.ma wiedzę, kto to wykroczenie popełnił;

naruszenie prawa procesowego –art. 168 kpkw zw. zart. 69 kpkpws. ow. poprzez nie uznanie, że sygnalizacja świetlna na tym skrzyżowaniu jest błędnie ustawiona, i to w sposób świadomy przez straż miejską, po to aby wymuszać popełnianie rzekomych wykroczeń, a przez to wyłudzać pieniądze za te wykroczenia, o czym w szczególności o tym konkretnym przypadku powszechnie informują media i prasa, w tymtelewizja (...), a co za tym idzie sąd popiera co najmniej wątpliwą moralnie działalność straży miejskiej, a powinien stać na straży praworządności;

naruszenie prawa procesowego –art. 16 kpkw zw. zart. 8kpow poprzez niepouczanie obwinionego o ciążących na nim obowiązkach i o przysługujących mu uprawnieniach.

Wskazując na powyższe zarzuty, autor apelacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja obwinionego zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, iż Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, żeJ. H.jako osoba reprezentująca firmę będącą właścicielem pojazdu stosownie do art. 78 ust. 4 p.r.d. miał obowiązek na żądanie uprawnionego organu wskazać komu w dniu 10 lipca 2012 r., w oznaczonym czasie powierzył do kierowania lub używania swój samochód, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec.
Zgodzić się należy ze skarżącym, iż sąd I instancji błędnie przyjął, iż obwiniony nie wywiązał się z obowiązku wynikającego z przepisu art.78 ust4 p.r.d.
Na wezwanie Straży Miejskiej wJ.obwiniony przesłał pismo z dnia 30 listopada 2012r. informujące, że firma będąca właścicielem pojazdu nie jest w stanie wskazać osoby prowadzącej pojazd w dniu zarejestrowania przez Straż Miejską wykroczenia, bowiem nie jest prowadzony ewidencji użytkowników pojazdów ( pismo k. 8 ). Następnie pismem z dnia 4 grudnia 2012r. Straż Miejska zwróciła się doJ. H.o nadesłanie prawidłowo wypełnionego oświadczenia załączonego do wcześniej kierowanej korespondencji ( pismo Straży Miejskiej k. 9 ). Błędnie zdaniem sądu odwoławczego sąd rejonowy przyjmuje, iż nie odesłanie przezJ. H.„prawidłowo” wypełnionego oświadczenia wypełnia ustawowe znamiona wykroczenia z art. 96§3 k.w. Wbrew stanowisku sądu I instancji obwiniony jako przedstawiciel firmy będącej właścicielem przedmiotowego pojazdu wskazał, iż nie jest w stanie podać danych osób używających pojazd krytycznego dnia. Żadne przepisy nie nakładają w takim wypadku na właściciela pojazdu podejmowania jakichkolwiek czynności wyjaśniających. W tej sytuacji zdaniem sądu odwoławczego domaganie się przez Straż Miejską wJ.odesłania przez obwinionego wypełnionego oświadczenia dołączonego do korespondencji było bezcelowe, a fakt nieodesłania uznany za odmowę udzielenia odpowiedzi i tym samym za działanie wyczerpujące znamiona zarzucanego obwinionemu wykroczenia.
Zauważyć także należy, iż wykonaniem obowiązku będzie również alternatywne wskazanie osoby, która mogła kierować pojazdem w oznaczonym czasie, co może mieć miejsce wówczas, gdy kilku domowników korzysta z pojazdu, a klucze do niego znajdują się w miejscu dostępnym dla wszystkich. A w takiej sytuacji może nie dojść do ustalenia osoby, która kierowała pojazdem w określonym czasie i miejscu (por. Stefański R. A. „Prawo o ruchu drogowym. Komentarz” LEX,2008 ).
W sytuacji zatem jak w niniejszej sprawie, gdzie obwiniony potwierdził, iż pojazd uwidoczniony na zdjęciu w trakcie popełnienia wykroczenia polegającego na przejechaniu skrzyżowania na czerwonym świetle jest jednym z pojazdów używanych w firmie, której jest przedstawicielem i zawęził tym samym krąg potencjalnych kierowców tego pojazdu do pracowników i współpracowników jego firmy uznać należy, że sprostał on obowiązkowi wynikającemu z art.78 ust. 4 p.r.d.
Stąd też Sąd Odwoławczy uznał, iżJ. H.w istocie nie mógł udzielić precyzyjnej informacji Straży Miejskiej kto w dniu 27 czerwca 2012 r. mógł kierować pojazdem należącym do firmy, której jest przedstawicielem. Na podstawieart. 5 § 1 pkt. 2 k.p.o.w. uniewinnił go od popełnienia wykroczenia zart. 96 § 3 k.p.o.w. uznając, iż czyn ten nie wypełnia znamion wskazanego wykroczenia.
Rozpoznanie pozostałych zarzutów zawartych w apelacji obwinionego było zbyteczne dla wydania wyroku w niniejszej sprawie (art. 436 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.o.w. )
Kosztami postępowania natomiast stosownie doart. 118 § 2 k.p.o.w. obciążono Skarb Państwa.