Sąd Okręgowy w Krakowie
IV Sekcja ds. postępowań szczególnych i wykroczeń
Sygnatura akt: IV Kz 169/14
Data wyroku: 2014-11-24 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Andrzej Almert
Słowa kluczowe: Wykroczenie Przeciwko Bezpieczeństwu I Porządkowi W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw

Sygn. akt IV 1 Kz 169/14

POSTANOWIENIE
Dnia 24 listopada 2014 roku
Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny Odwoławczy, Sekcja ds. postępowań szczególnych i wykroczeń w składzie:
Przewodniczący: SSO Andrzej Almert
Protokolant: st. sekr. sądowy Halina Gofron
po rozpoznaniu w sprawie

P. Ś.
obwinionego o wykroczenie z art. 96 § 3 kw,
zażalenia oskarżyciela publicznego Komendanta Straży Miejskiej wB.
na postanowienie Sądu Rejonowego w Oświęcimiu, Wydziału(...), z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II W 573/14,
w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania,
na podstawieart. 437 § 2 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpw

postanawia
zmienić zaskarżone postanowienie przez przyjęcie za jego podstawę prawnąart. 5 § 1 pkt 1 kpww miejsceart. 5 § 1 pkt 9 kpw, a w pozostałym zakresie utrzymać je w mocy.

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie o wykroczenie z art. 96 § 3 kw, przeciwkoP. Ś.. Za podstawę takiego rozstrzygnięcia Sąd Rejonowy przyjąłart. 5 § 1 pkt 9 kpwwskazując, że straż gminna nie jest uprawnionym oskarżycielem w sprawach o wykroczenia zart. 96 § 3kw.
Na to postanowienie zażalił się oskarżyciel publiczny, zarzucając naruszenieart. 59 § 2 kpww związku zart. 5 § 1 pkt 9 kpwiart. 17 § 3 kpworazart. 78 ust. 4 i art. 129 b ust. 2 pkt 1 i 2 i ust. 3 pkt 7 ustawy prawo o ruchu drogowym. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wszczęcie postępowania o wykroczenie przeciwko obwinionemu.
Sąd Odwoławczy zważył co następuje:
Zażalenie oskarżyciela publicznego okazało się o tyle uzasadnione, że skutkowało zmianą podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego, niemniej nie mogło doprowadzić do zmiany rozstrzygnięcia co do jego istoty.
Sąd Rejonowy stwierdził, że w przedmiotowym wypadku, dotyczącym typu czynu zabronionego opisanego wart. 96 § 3kw, wniosek o ukaranie nie pochodził od uprawnionego oskarżyciela – albowiem w przedmiotowej kategorii spraw uprawnienie takie nie przysługuje strażom gminnym. Analogiczne stanowisko wyrażał dotychczas również Sąd Odwoławczy, w powyższym składzie. Było ono wszakże również przedmiotem kontrowersji w judykaturze (w tym przede wszystkim w orzecznictwie samego Sądu Najwyższego). Opisywane wątpliwości zostały jednak wyjaśnione uchwałą składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014 r. w sprawie I KZP 16/14, której nadano moc zasady prawnej. Jak wskazano w jej treści, na podstawie przepisuart. 17 § 3 kpw, w brzmieniu po nowelizacji ustawą z dnia 29 października 2010 r. o zmianieustawy prawo o ruchu drogowymoraz niektórych innych ustaw, straży gminnej przysługują uprawnienia oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenia zart. 96 § 3 Kodeksu wykroczeń. Tym samym, wobec rozstrzygnięcia ww. sporu autorytetem Sądu Najwyższego, zbędnym było szersze odnoszenie się do argumentacji zakwestionowanego postanowienia oraz wywiedzionego odeń zażalenia. Sąd Odwoławczy w pełni akceptuje i podziela argumentacje przytoczoną w tym przedmiocie omawianego zagadnienia prawnego przez Sąd Najwyższy, uznając jej powielanie za zbędne.
Z tych samych powodów w toku postępowania odwoławczego należało zweryfikować stanowisko Sądu Rejonowego w tym zakresie i wyeliminować z podstawy prawnej zakwestionowanego postanowienia przepisart. 5 § 1 pkt 9 kpw. Niemniej samo rozstrzygniecie jawiło się jako trafne co do kierunku, albowiem jak wynika z akt niniejszej sprawy zachodziła w niej bezwzględna przesłanka do umorzenia postępowania, wskazana wart. 5 § 1 pkt 1 kpw.
Oskarżyciel publiczny nie wykazał bowiem w żaden sposób, aby w czasie popełnienia wykroczenia obwiniony był właścicielem pojazdu zarejestrowanego przez urządzenie rejestrujące (k. 1).
Na karcie trzeciej akt widnieje informacja z(...), że nie można ustalić właściciela pojazdu na ww. dzień, ze względu na zgłoszenie jego zbycia. Zbycie to miało nastąpić w lipcu 2012 roku, a nabywcą byłJ. S.. Wykroczenie popełniono zaś w kwietniu 2014. Straż gminna początkowo kierowała korespondencje doJ. S., a dopiero potem doP. Ś..
Niemniej w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek miarodajnej procesowo informacji, pozwalającej na ustalenia, że ww. był właścicielem pojazdu w czasie popełnienia wykroczenia. Co prawda na karcie pierwszej znajduje się wypełnione oświadczenie wskazujące na osobęP. Ś., a dołączona doń koperta wskazuje jako nadawcę firmęJ. S.. Jednak oświadczenie to jest jak wynika z daty na stemplu pocztowym reakcją (odpowiedzią) na trzy krotne kierowane do tej firmy wezwania Straży Miejskiej wB.a nadto nie jest podpisane – a zatem nie stanowi ono nawet dowodu z dokumentu prywatnego. Ponadto Sąd Okręgowy, rozpatrując zażalenia Straży Gminnej wB.wielokrotnie wskazywał na konieczność opierania podstaw oskarżenia na dowodach, w rozumieniu procesowym. A w wypadku gdy chodzi o osobowe źródło dowodowe, dowód przeprowadza się przez przesłuchanie świadka, ew. złożenie przezeń oświadczenia o którym mowa wart. 40 kpw(po udzieleniu stosownych pouczeń).
Równocześnie w aktach sprawy brak jakiegokolwiek innego dowodu wskazującego na to, że obwiniony w chwili zarejestrowania wykroczenia był właścicielem inkryminowanego pojazdu – a to np. wypisu z rejestru urzędowego, umowy sprzedaży, etc. Co za tym idzie należało stwierdzić, że oskarżyciel nie wykazał aby w niniejszej sprawie w ogóle doszło do zrealizowania znamion zarzuconego czynu zabronionego – ten bowiem może zostać popełniony wyłącznie przez użytkownika bądź właściciela pojazdu. W konsekwencji rozstrzygnięcie Sądu I Instancji okazało się trafne co do istoty i po dokonaniu zmiany jego podstawy prawnej na adekwatną, zostało utrzymane w mocy.
SSO Andrzej Almert