Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 925/14
Data wyroku: 2014-11-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Artur Polut, Jan Klocek, Marcin Chałoński

Sygn. akt IX Ka 925/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 listopada 2014 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Marcin Chałoński
Sędziowie: SSO Jan Klocek (spr.)
SSO Artur Polut
Protokolant: st.sekr.sądowy Anna Niebudek
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Renaty Orłowskiej
po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2014 roku
sprawyJ. D.
oskarżonego o przestępstwo zart.177 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Busku Zdroju
z dnia 3 kwietnia 2014 roku sygn. akt II K 746/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

IX Ka 925/14

UZASADNIENIE
Prokurator Prokuratury Rejonowej w Busku-Zdroju oskarżyłJ. D.o to, że w dniu 23 lipca 2009 roku wM.w województwie(...)nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym wskazane wart. 22 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym(tekst jednolity DZ. U z 2005 roku, Nr 108, póz. 908 z późn. zm.) w ten sposób, że wykonując pojazdem marki(...)onr rej. (...)manewr skrętu w lewo zulicy (...)na teren stacji paliw(...)nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa nadjeżdżającemu z przeciwka po przekraczanym pasie ruchu kierującemu motocyklem marki(...)onr rej. (...)K. S., w wyniku czegoK. S.uderzył swoim pojazdem w prawy, tylny narożnik samochodu marki(...)doznając obrażeń ciała w postaci złamania łopatki prawej oraz otarć naskórka okolicy kolana prawego i kostek nogi lewej, które to obrażenia spowodowały nastrój czynności jego ciała na okres czasu powyżej siedmiu dni, czym wyczerpał znamiona przestępstwa określone wart. 177 § 1 Kk.
Sąd Rejonowy w Busku - Zdroju Wydział II Karny wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2014 roku oskarżonegoJ. D.uznał za winnym dokonania zarzucanego mu i opisanego aktem oskarżenia czynu, stanowiącego występek zart. 177 § 1 Kki z mocy tegoż artykułu wymierzył oskarżonemu karę ośmiu miesięcy pozbawienia wolności.
Na mocyart. 69 § 1 i 2 Kk,art. 70 § 1 pkt 1 Kkorazart. 71 § 1 Kkw zw. zart. 33 § 1 i 3 Kkorzeczoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący dwa lata wymierzając mu jednocześnie osiemdziesiąt stawek dziennych grzywny przy określeniu jednej stawki na kwotę dziesięciu złotych.
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów sądowych kwotę cztery tysiące złotych, a w pozostałej części zwolnił oskarżonego od uiszczenia kosztów.
Apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Busku Zdroju Wydział II Karny z dnia 3 kwietnia 2014 roku wniósł obrońca oskarżonegoJ. D.i w imieniu oskarżonego na podstawieart. 444 Kpkzaskarżył wskazany wyrok w całości.
Na podstawieart. 438 pkt 2 i 3 Kpkzaskarżonemu wyrokowi obrońca oskarżonego zarzucił:
I. obrazę przepisów postępowania, to jestart. 193 § 2 Kpk, w zw. zart. 194 pkt 1 Kpkpoprzez dopuszczenie w poczet materiału dowodowego opinii sporządzonej przezInstytut (...), który nie spełnia wymagań określonych dla podmiotów wymienionych wart. 193 § 2 Kpkzwłaszcza, że nie wskazano kwalifikacjo i specjalności osób, które powinny wziąć udział w przeprowadzeniu ekspertyzy i dokonanie ustaleń stanu faktycznego przez Sąd na podstawie tejże opinii co miało wpływ na treść orzeczenia zapadłego w niniejszej sprawie.
II. Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia to jestart. 170 § 1 pkt 2,3,4 Kpkw zw. zart. 193 § 1 Kpkw zw. zart. 201 Kpkw zw. zart. 366 § 1 Kpkpoprzez nie
powołanie nowego biegłego w sytuacji wykazania szeregu nowego biegłego w sytuacji wykazania szeregu niejasności, sprzeczności w treści opinii sporządzonej przezInstytut (...).
III. Obrazę przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, a toart. 6 Kpkw zw. zart. 116 Kpkpoprzez utrudnianie, a wręcz uniemożliwianie obrony polegające na nie zapoznaniu się z treścią pism składanych przez obrońcę.
IV. Obrazę przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia to jestart. 7 Kpkpoprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów skutkującym błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na ustaleniu, że:
a) motocykl przed zdarzeniem miał włączone światła mijania;
b) przyjęcie, że pokrzywdzony przed zdarzeniem poruszał się z prędkością 50 km/h,
- a w konsekwencji naruszenieart. 5 § 2 Kpkpoprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego niesuniętych wątpliwości.
Obrońca oskarżonegoJ. D.wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego oraz zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów obrony według norm przypisanych.
Sąd Okręgowy zważył:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie, a końcowo jawiła się jako oczywiście bezzasadna.
Wnoszący apelację skoncentrował ostrze krytyki przeciwko zapadłemu orzeczeniu opierając je na naruszeniu przez Sąd Rejonowy przepisów procesowych co zdaniem skarżącego miało wpływ na treść wydanego wyroku.
Obrońca oskarżonego wywodził, że niewłaściwe dopuszczenie dowodu z opiniiInstytutu (...)przekładało się na treść wydanej przez ten Instytut opinii.
Z takim poglądem nie można się zgodzić. Apelacja bowiem nie wykazała na istnienie rzeczywistej relacji między formą dopuszczenia dowodu a merytoryczną wartością tego dowodu. Wprawdzie należy zgodzić się z obrońcą, że Sąd Rejonowy zmieniając decyzję odnośnie podmiotu, któremu powierzono przeprowadzenie opinii winien poinformować o tym strony ale brak w tym zakresie nie może przesądzać o trafności samej treści opinii. Pamiętać przy tym należało, że treść opinii została niezwłocznie stronom ujawniona a mimo tego w tym czasie obrona nie podnosiła zarzutów co do sposobu dopuszczenia dowodu z opinii i jej przeprowadzenia lecz wskazywała na chybione wnioski zawarte w tym dowodzie.
W związku z tym nie sposób uznać, że Sąd l Instancji na tyle istotnie naruszył przepisart. 194 Kpkby przyjąć, że naruszenie to miało wpływ na treść zapadłego orzeczenia. Nie można również mówić o pogwałceniu przepisuart. 193 § 2 Kpk, bowiem niewątpliwieInstytut (...)jest jednostką specjalistyczną a wystarczającą rekomendację w tym względzie dawał organ uprawniający Instytut do opracowania opinii przy czym w konkretnej sprawie zawsze odpowiedzialność bierze Sąd powołujący do opracowania opinii.
Także nietrafny był zarzut zawarty w apelacji wyrażony poglądem, że ferujący opinię biegli dobrali metody badań, które były
nieuzasadnione i pozostawały poza wytycznymi Sądu zlecającego opinię.
Analizując bowiem wspomniane zlecenie Sąd wskazał na przedmiot i zakres opinii, tudzież zobowiązał Instytut do udzielenia odpowiedzi na konkretne pytania. Zatem rzeczone zlecenie nastąpiło w sposób prawidłowy, a pamiętać należy, że biegli są niezależni od organu procesowego w doborze metod i badań specjalistycznych, byle mieściły się one w powinnościach stwierdzenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. post. SN z 25 czerwca 2003 roku w sprawie IV KK 8/03, OSN w SK 2003,nr 1 póz. 1355). Zatem nawet tak bardzo krytykowany sposób przysłonięcia oświetlenia w motocyklu nie był niczym innym jak sposobem doboru metody do stwierdzenia określonego faktu.
Znamienne jest jak słusznie zauważył to Sąd Rejonowy, że obrona kwestionowała wszelkie poczynania występujących w sprawie biegłych i wysnute przez nich wnioski o ile tylko były one niekorzystne dla oskarżonego. Każdorazowo stawiała na przeciwległym biegunie poglądy inżyniera(...), który przecież w niniejszej sprawie nie był biegłym i jego zapatrywania nie mogły stanowić podstawy ustaleń. Jakkolwiek Sąd Rejonowy zważał na argumenty tegoż fachowca efektem czego było chociażby dopuszczenie kolejnej opinii zInstytutu (...). W tym kontekście należało uznać za bezzasadny zarzut przedstawiony w punkcie III apelacji jakoby Sąd Rejonowy nie zapoznawał się z treścią pism składanych przez obrońcę.
Autor apelacji przedmiotowy zarzut wywodzi z treści uzasadnienia do wyroku sporządzonego przez Sąd jednakże przeinacza sformułowania zawarte w uzasadnieniu, bowiem wyrażone przez Sąd stanowisko, iż wywody inżyniera(...)nie mogły być brane pod uwagę obrońca zinterpretował jako nie branie pod uwagę wszelkich pism ze
strony obrony. Obrazuje to wprost sformułowanie zawarte na stronie 9 uzasadnienia (karta 830) o brzmieniu, że Sąd „nie wnika głębiej w treść jego ( biegłego) pism składanych przez stronę".
Tak samo należało potraktować zarzut zawarty w punkcie II apelacji o niedopuszczeniu kolejnej opinii biegłych. Sąd Rejonowy przekonująco wykazał w uzasadnieniu dlaczego uznał za wystarczające poprzestanie na opiniach dotychczas przeprowadzonych w sprawie. Argumenty w tym zakresie w pełni przekonują w związku z tym nie ma potrzeby na nowo ich powtarzać, bowiem znajdują odzwierciedlenie po przeanalizowaniu zwłaszcza opinii zInstytutu (...). Przedmiotowa opinia wskazywała na metody opracowania, sposób weryfikacji dotychczas zebranych dowodów a także czynności jakie podjęto przed określeniem końcowych wniosków. Przez to jawiła się jako pełna, jasna i logiczna oraz odpowiadała w sposób stanowczy na stawiane jej pytania. Nie dyskredytowały jej, jak chce tego obrońca, wyjątkowe nie ostre sformułowania „blisko, około", bowiem wynikały one nie z zawinionej niedokładności biegłych lecz marginesu błędu jakim zawsze obciążone są pomiary i ustalenia poszczególnych odległości w miejscu wypadku po kilku latach od zdarzenia. Jest to absolutnie oczywiste jeśli zważyć na wartość osobowych źródeł dowodowych w tym oskarżonego. Zarówno bowiemJ. D., pokrzywdzony ale także świadkowie opisując dynamiczne zdarzenie poprzedzające samo kolidowanie pojazdów używali sformułowań na „łuku drogi", „przed zakrętem", „na wysokości wjazdu". Z tych sformułowań wynikało wprost, że położenie konkretnych miejsc i usytuowanie pojazdów mogło zamykać się w przedziałach kilku a nawet kilkunastu metrów.
Wnoszący apelację mnożąc wątpliwości, do czego ma oczywiście słuszne prawo, zdaje się nie zauważać wynikającego z opinii oczywistego faktu, że nie kto inny jak oskarżony kierując długim składem
mechanicznym i mając świadomość, że skręt autem w poprzek przeciwnego pasa ruchu będzie blokował ten pas przez czas dłuższy niż gdyby czynił to chociażby autem osobowym, a w związku z tym powinien ponad wszelką wątpliwość upewnić, że manewr może wykonać bezpiecznie dla innych uczestników ruchu, nie uczynił tego. Ta ostrożność powinna być tym bardziej wyostrzona zważywszy na układ drogi w miejscu wypadku, która to droga biegnie istotnym łukiem w stronę miejsca zdarzenia patrząc z kierunku jazdy uczestników poruszających się z przeciwka do kierunku ruchu oskarżonego. Prościej rzecz ujmując należało odpowiedzieć na pytanie czy kierujący motocyklem mógł przejechać bezpiecznie przez miejsce wypadku. Na to pytanie odpowiedział Sąd Rejonowy w ustaleniach faktycznych trafnie uznając, że nie doszło do bezpiecznego przejazdu, bowiem tor jazdy pokrzywdzonemu skutecznie zablokował oskarżony.
Zatem nie może zyskiwać akceptacji wyrażony wpunkcie IVzarzut obrazy przepisuart. 7 Kpkiart. 5 § 2 Kpk. Wnoszący apelację winien mieć na uwadze, że ocena każdego dowodu pozostawiona jest Sądowi orzekającemu, który obowiązany jest dokonywać jej z uwzględnieniem wiedzy oraz doświadczenia życiowego jak również z uwzględnieniem całokształtu okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego. Tym wymogom sprostał Sąd Rejonowy rozpoznający sprawę dokonując weryfikacji wszystkich dowodów wedle zasady swobodnej oceny, uwzględniając powyższe kryteria. Wypadkową tego stało się przyjęcie jako podstawy ustaleń zeznań pokrzywdzonego, które niewątpliwie odzwierciedlają rzeczywisty przebieg zdarzenia, bowiem potwierdzała to wielokrotnie przywoływana opiniaInstytutu (...)a także nie sprzeciwiały się wersji wskazanej przezK. S.inne dowody za wyjątkiem odosobnionych wyjaśnień oskarżonego. Takiemu przyjęciu nie sprzeciwiała się zasada In dubio pro reo, bowiem nie ogranicza ona
zasady swobodnej oceny dowodów zaś Sąd rozpoznający sprawę rozstrzygając różne wersje przebiegu zdarzenia, wynikające w szczególności zzeznańpokrzywdzonego i wyjaśnień oskarżonego słusznie uznał, że nie było to jeszcze równoznaczne,z zaistnieniem nie dających się usunąć wątpliwości w rozumieniuart. 5 § 2 Kpk. Słusznie w tej sytuacji Sąd orzekający będąc zobowiązany do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy właśnie na podstawie swobodnej oceny dowodów zrealizował tę powinność. Uczynił to wykorzystując istniejące możliwości dowodowe i pozornie istniejące wątpliwości zostały usunięte.
Dokonując stanowczych ustaleń przeciwstawił się możliwości snucia rozważań czy w sprawie mogło dojść do obrazy przepisuart. 5 § 2 Kpk.
W świetle powyższych przedstawiona przez obronę argumentacja przeciwstawna ustaleniom dokonanym w zaskarżonym wyroku, opierająca się na zarzutach naruszenia prawa procesowego, nie jest uzasadniona.
Reasumując należało uznać, że apelacja nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżony wyrok jako trafny zgodnie zart. 437 § 1 Kpknależało utrzymać w mocy. Zważywszy na fakt, że stawiane w apelacji zarzuty nie potwierdziły się a jednocześnie w sprawie nie zaistniały przyczyny określone wart. 439 Kpk, które należało brać pod uwagę, niezależnie od granic zaskarżenia wyroku i wyrok nie jawił się jakorażąconiesprawiedliwy (art. 440 Kpk), apelację wywiedzioną przez obrońcę oskarżonego należało uznać za oczywiście bezzasadną.
Skoro apelacja wywiedziona na korzyść oskarżonego okazała się niezasadna to zgodnie zart. 634 KPkiart. 636 KPka takżeart. 17.1. ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychDz. U nr 49 póz. 223 z 1983 roku kosztami sądowymi na które złożyły się
wydatki i opłata od wymierzonej kary, powinien ponieść oskarżonyJ. D.i dlatego obciążono oskarżonego tymi kosztami.