Sąd Okręgowy w Koninie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 193/14
Data wyroku: 2014-06-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jolanta Tembłowska-spr
Podstawa prawna: 750 kc

Sygnatura akt I1 Ca 193/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
K., dnia 03-06-2014 r.
Sąd Okręgowy w Koninie, I Wydział Cywilny

w składzie:
Przewodniczący: SSO Jolanta Tembłowska-spr
Protokolant: st. sekr. sąd. Magdalena Szulc

po rozpoznaniu w dniu 03-06-2014 r. w Koninie
na rozprawie
sprawy z powództwa(...) sp. z o.o.z siedzibą wW.
przeciwkoT. K.
o zapłatę
na skutek apelacji powódki
od wyroku Sądu Rejonowego w Kole
z dnia 21 lutego 2014 r sygn. akt IC 53/14 upr
Oddala apelację.
Jolanta Tembłowska
Sygn. akt I 1 Ca 193/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 21 lutego 2014 roku wydanym w sprawieo sygn. akt I C 53/14 prowadzonej w postępowaniu uproszczonym Sąd Rejonowy w Koninie oddalił powództwo(...) sp. z o. o.z siedzibą wW.przeciwkoT. K.o zasądzenie kwoty 892,16 złotych z ustawowymi odsetkami od dniawniesienia pozwu tytułem wynagrodzenia za zaległe czesne.
Apelację od powyższego wyroku złożyła powódka zaskarżając go w całości i zarzucając:

1
obrazę przepisu prawa materialnego, tj.art. 750 k.c.poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą sięw przyjęciu, że umowa o świadczenie usług edukacyjnych stanowi umowę nienazwaną , przez co do tego stosunku prawnego należy stosować przepisy o zleceniu , podczas gdy w ramach reżimu szkolnictwa wyższego wykształcił się nowy typ umowy nazwanej i do stosunku prawnego miedzy uczelnią wyższą a studentem stosuje się przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym z 1990r. , nie zaś przepisy o zleceniu ,

2
obrazę przepisów prawa materialnego tj. przepisuart. 751 pkt 2 k.c.w związku z art. § 10 załącznika do rozporządzenia Prezesa RM z dnia 20.06.2002r. w sprawie zasad techniki przygotowawczej , poprzez ich błędną , rozszerzającą wykładnię wyrażającą się w:

a) zakwalifikowaniu roszczeń powoda , jako roszczeń
z tytułu nauki , podczas , gdy są to roszczenia
z tytułu kształcenia studentów , o których stanowi
ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym, natomiast
dyrektywy wykładni językowej i zasady techniki
prawodawczej nakazują przyjmować , iż do oznaczenia
jednakowych pojęć używa się jednakowych określeń a
różnych pojęć nie oznacza się tymi samymi określeniami
przez co Sąd dokonał wykładni rozszerzającejart. 751 pkt.2 k.c.(art.751 k.c.zawiera normy szczególne wobec art..118k.c.)
b) stwierdzeniu ,że czynności „zawodowego trudnienia się”
i „ utrzymywania zakładów przeznaczonych na cele
związane z nauką nie stanowi działalności gospodarczej podczas ,gdy zarówno trudnienie się zawodowo w/w czynnościami , jak i utrzymywanie zakładów na ten cel przeznaczonych – oznacza w rzeczywistości prowadzenie działalności gospodarczej , natomiast kształcenie studentów przez uczelnie wyższe w ramach reżimu prawnego szkolnictwa wyższego nie stanowi działalności gospodarczej in genere
Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o :

1
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 892,16 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłatyi zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki zwrotu kosztów postępowania przed Sądem I instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych,

2
zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja powódki okazała się nieuzasadniona.
Sąd I instancji zasadnie uznał, że roszczenie wywiedzione przez powódkę uległo przedawnieniu.
Z akt sprawy wynika bowiem niezbicie, że w dniu 21 września 2002 roku, a więc w czasie obowiązywania ustawyz dnia 12 września 1990 roku Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 1999 r., Nr 65, poz. 385 ze zm.) pozwany zawarł zWyższą Szkołą (...)wŁ.(cedentem wierzytelności na rzecz powodowej spółki) umowę , na mocy której uczelnia zobowiązała się do stworzenia warunków do przygotowania się pozwanego do sesji egzaminacyjnej , w szczególności poprzez zorganizowanie konsultacji oraz do zorganizowania egzaminów w sesji egzaminacyjnej i poprawkowej zgodnie z planem studiów , a pozwany zobowiązał się do wniesienia opłat w postaci opłaty za postępowanie kwalifikacyjne , wpisowego , czesnego oraz innych opłat określonych w cenniku , a także do przestrzegania statutu uczelni oraz regulaminu studiów.
Pozwany zobowiązał się do zapłaty czesnego w wysokości 540 zł rocznie płatne w dwóch ratach w wysokości po 270 zł każda do dnia 10-go stycznia i 10-go maja .
Pozwany nie uiścił raty czesnego za styczeń 2005 r , gdyż wystąpił o skreślenie z listy studentów. Decyzją z dnia 18 kwietnia 2005 roku pozwany został skreślony z listy studentów II roku studiów roku akademickiego 2004/2005 z powodu niezaliczenia trzeciego semestru . Pismem z dnia 5 sierpnia 2013 roku powód powołując się na umowę cesji wierzytelności z dnia 26 lipca 2013 roku wezwał pozwanego do zapłaty zadłużenia wynikającego z umowy o świadczenie usług edukacyjnych w kwocie 421 zł z odsetkami ustawowymi za okres od dnia 11 stycznia 2005 roku w kwocie 450,48 zł. Dla rozstrzygnięcia sprawy kluczowym było więc ustalenie, czy stanowiąca źródło roszczenia powódki umowa z dnia21 września 2002 roku jest umową o świadczenie usługi stanowiącą rodzaj odrębnie uregulowanego kontraktu, czy też jest umową, do której odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy o umowie zlecenia.
Kwestia ta ma bowiem decydujące znaczenie w kontekście terminu przedawnienia wynikających z niej roszczeń.
Obecnie obowiązującaustawa Prawo o szkolnictwie wyższymz dnia 27 lipca 2005 roku(Dz. U. z 2012 r., Nr 572 j.t.),w treści przepisuart. 160 ust. 3w zw. zart. 99 ust. 1reguluje umowę między uczelnią a studentem, albowiem normuje formę, strony i przedmiot świadczenia, tworząc tym samym nowy rodzaj umowy.
Jednocześnie art. 106 tej ustawy wyłącza spod pojęcia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisówustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczejprowadzoną przez uczelnię działalność dydaktyczną, naukową, badawczą, doświadczalną, sportową, rehabilitacyjną lub diagnostyczną.
Przytoczone powyżej uregulowania wykluczają zatem – jak trafnie wskazuje apelująca – stosowanie przepisów szczególnych dotyczących umowy zlecenia, w szczególnościart. 751 k.c.przewidującego dwuletni termin przedawnienia dla roszczeń wynikających z umów o świadczenie usług, a także przepisuart. 106 k.c.przewidującego trzyletni termin przedawnienia m.in. dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym zakresie tj. na gruncieustawy z dnia 27 lipca 2005r., należy zgodzić się ze skarżącą.
Podnieść jednak trzeba, że powołane powyżej regulacje ustawowe, w szczególności przepis art. 160 ust. 3 nie znajdujew przedmiotowej sprawie zastosowania.
Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 269 powołanej ustawy umowy, o których wart. 160 ust. 3obecnie obowiązującejustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższymobowiązują od roku akademickiego 2006/2007.
Tymczasem – jak już wskazano – pozwany umowę z uczelnią zawarł w trakcie obowiązywania poprzedniej ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym z 12 września 1990 roku, a powództwo o zapłatę zaległego czesnego dotyczy opłat za rok akademicki 2004/2005.
Szczegółowa lektura ustawy z dnia 12 września 1990 roku Prawo o szkolnictwie wyższym nie pozwala natomiast – wbrew stawianym zarzutom – na rekonstrukcjęessentialia negotiiumowy o świadczenie usług edukacyjnych.
Wobec powyższego przyjąć trzeba , że do umowy łączącej pozwanego z cedentem wierzytelności, z uwagi na brak odrębnej regulacji, zastosowanie znajdą – zgodnie z treścią przepisuart. 750 k.c.– przepisy o zleceniu przewidujące m.in. dla roszczeń z tytułu nauki, przysługujących osobom trudniącym się zawodowo takimi czynnościami albo osobom utrzymującym zakłady na ten cel przeznaczone, dwuletni termin przedawnienia (art. 751 pkt 2 k.c.).
Powyższą argumentację wspiera treść samego kontraktu: szkoła – student z dnia 21 września 2002 roku, w którym wskazano, że sprawy nieuregulowane w kontrakcie będą rozstrzygane zgodnie zkodeksem cywilnym(vide: k. 83 akt).
Jednocześnie należy podkreślić, że niezasadne są obszerne zarzuty skarżącej wskazujące na błędne zakwalifikowanie roszczeń powódki jako roszczeń „z tytułu nauki”, podczas gdy są to roszczenia „z tytułu kształcenia studentów”, o których stanowiustawa Prawo o szkolnictwie wyższym. Przede wszystkim, ustawa z dnia 12 września 1990 roku nie zawiera definicji zwrotu „kształcenie”, zresztą sama skarżąca w tym zakresie odwołuje się do znaczenia tego słowa zawartego w literaturze (Encyklopedii pedagogicznej), a nie ustawie (ww. lub jakiejkolwiek innej). Dodatkowo sama umowa z dnia 21 września 2002 roku zawarta z pozwanym nie określa ściśle, iż jest to umowa „o kształcenie”, a jako przedmiot umowy określa: stworzenie warunków do przygotowania studenta do sesji egzaminacyjnej, w szczególności poprzez zorganizowanie konsultacji oraz zorganizowanie egzaminów w sesji egzaminacyjnej i poprawkowej zgodnie z planem studiów, stosownie do posiadanych uprawnień nadanych przez Ministra Edukacji Narodowej. To powódka umowę tę określiła jako umowę „o kształcenie studentów”, stwarzając jednocześnie typ takiej umowy i to w zasadzie jedynie na potrzeby kwestionowana zastosowania treściart. 751 pkt 2 k.c.do tejże umowy.
Zdaniem Sądu odwoławczego, brak podstaw do uwzględnienia tak skonstruowanych zarzutów skarżącej. Niewątpliwie bowiem, wykładnia językowa, z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania i odwołaniem się do znaczenia ww. słów w znaczeniu powszechnie przyjętym, nie pozwala na przekonujące zanegowanie twierdzenia, że „roszczenia o naukę”, o jakich mowa wart. 751 pkt 2 k.c., obejmują także roszczenia wynikające z umowy z dnia 21 września 2002 roku. Obszerna argumentacja skarżącej w tym zakresie stanowi jedynie polemikę z prawidłowym stanowiskiem Sądu I instancji.
Podnieść także trzeba, że w świetle stanowiska doktryny „zawodowe trudnienie się” nie może być utożsamianez działalnością zawodową. Zawodowe wykonywanie czynności oznacza, że są one przedmiotem działalności zarobkowej danego podmiotu, wykonywanej w sposób zorganizowany i ciągły, przy wykorzystaniu ewentualnie wymaganych kwalifikacji zawodowychi wiedzy. W istocie więc jest to przedsiębiorca w rozumieniu przepisuart. 43(
    1 )k.c.Druga grupa to „osoby utrzymujące zakłady przeznaczone do świadczenia usług” polegających m.in. na nauce. Wskazanie na utrzymywanie zakładu służącego świadczeniu określonych usług przesądza o stałymi zorganizowanym wykonywaniu działalności w tym zakresie. Jednocześnie oznacza to, że utrzymujący taki zakład prowadzi we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową, a tym samym jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisuart. 43(
    1 )k.c.Pojęcie „osoba” obejmuje natomiast nie tylko osoby fizyczne, ale również osoby prawne i podmioty organizacyjne niemające osobowości prawnej (vide: Komentarz do Kodeksu cywilnego,K. Kopaczyńska – Pieczniak, pub. LEX).
Tymczasem w judykaturze przyjmuje się, że uczelniaw zakresie, w jakim świadczy odpłatnie usługi edukacyjne na rzecz studentów studiów niestacjonarnych ma na gruncie stosunków cywilnoprawnych status przedsiębiorcy, a jej działalność ma charakter gospodarczy (vide: m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2004 r., III SK 22/04). Umowao odpłatne świadczenie usług edukacyjnych jest bowiem umową wzajemną, w której występują dwie strony: uczelnia i student,a świadczeniem głównym są usługi edukacyjne, za które konsument uiszcza opłaty. Studenci, z którymi uczelnia zawiera umowy o odpłatne świadczenie usług edukacyjnych są natomiast konsumentami w rozumieniuart. 221k.c., tj. osobami fizycznymi dokonującymi czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z ich działalnością zawodową lub gospodarczą.
Niezależnie od powyższego podkreślić także trzeba, że ustawa z dnia 12 września 1990 roku Prawo o szkolnictwie wyższym, którą – jak już wskazano – stosować należyw przedmiotowej sprawie nie zawierała regulacji wyłączającej spod pojęcia działalności gospodarczej – działalność prowadzoną przez uczelnię wyższą, stąd przyjąć trzeba, że roszczenie wywiedzione przeciwko pozwanej i tak – wobec trzyletniego terminu przedawnienia – uległo przedawnieniu.
Natomiast bezzasadne są twierdzenia skarżącej, zawarte w uzasadnieniu apelacji, dowodzące, iż świadczenie polegające na obowiązku zapłaty czesnego, nie jest świadczeniem okresowym (zapewne w rozumieniuart. 118 k.c., czego jednak skarżąca nie wskazała), skoro Sąd I instancji takich ustaleń prawnych nie poczynił.
Wszelkie zaś pozostałe wywody skarżącej nie mogą odnieść zamierzonego skutku i uznać je trzeba jedynie za polemikę z prawidłowymi ustaleniami i prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu I instancji.
Wobec powyższych rozważań i z mocyart. 385 k.p.c.apelację powódki jako bezzasadną należało oddalić.
SSO Jolanta Tembłowska