Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 173/14
Data wyroku: 2014-09-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Kordowiecki –, Robert Rafał Kwieciński, Agata Wilczewska

Sygn. akt II Ka 173/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 września 2014 roku
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie :
Przewodniczący: SSO Marek Kordowiecki – spr.
Sędziowie: SO Agata Wilczewska
SO Robert Rafał Kwieciński
Protokolant: st. sekr. sąd. Irena Bąk
przy udziale Haliny Lewandowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 12.09.2014 r.
sprawyM. G.
oskarżonego zart. 291§1 k.k.iart. 306 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora oraz oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Kole
z dnia 15 maja 2014 roku sygn. akt II K 205/14
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Kole do ponownego rozpoznania.
Robert Rafał Kwieciński Marek Kordowiecki Agata Wilczewska

II Ka 173/14

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Kole wyrokiem z dnia 15 maja 2014 roku w sprawie o sygn. akt II K 205/14 oskarżonegoM. G.uznał winnym tego, że działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru nie wcześniej niż w dniu 14 grudnia 2013r w miejscowościD.gm.O.nabył od ustalonej osoby pochodzący z przestępstwa kradzieży motocyklmarki W. (...)cm3 numer ramy(...)za kwotę 100 zł, po czym nie później niż w dniu 29 stycznia 2014r w miejscowościT.gm.O.usunął za pomocą szlifierki numery identyfikacyjne silnika pochodzącego z przedmiotowego motocykla tj. popełnienia przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.i306 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.ki za to na podstawieart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., przy zastosowaniuart. 58 § 3 k.k., wymierzył oskarżonemu karę grzywny „w liczbie 10 (sto) stawek dziennych po 90 (dziewięćdziesiąt) złotych każda”.
Apelacje wnieśli prokurator i oskarżony.
Prokurator na podstawieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 444 k.p.k.zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na korzyść oskarżonegoM. G..
Na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na jego treść, a mianowicie -art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.polegające na orzeczeniu o karze grzywny w sposób uniemożliwiający wykonanie wyroku, gdyż w punkcie I wydanego wyroku ilość stawek dziennych kary grzywny wymierzonej oskarżonemu określono na 10, a w nawiasie wpisano słownie sto, co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia, wskazaną wart. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.i w oparciu o ten zarzut prokurator wniósł o chylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kole.
Oskarżony zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze oraz w części dotyczącej opłat i kosztów sądowych, zarzucając rażącą niewspółmierność wymierzonej kary polegającą na orzeczeniu kary grzywny w wysokości aż 9.000,00zł i to wbrew uzgodnieniom zawartym we wniosk o poddanie się karze. Nadto oskarżony wskazał, że we wniosku o poddanie się karze wyraził zgodę na wymierzenie mu kary grzywny w wysokości 90 stawek dziennych po 10,00zł każda, a nie 90 stawek dziennych po 100zł każda.
W oparciu o ten zarzut oskarżony wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i wymierzenie mu kary grzywny w wysokości 90 stawek dziennych po 10 zł każda.
Zarówno apelacja prokuratora, jak i oskarżonego okazały się zasadne i musiały doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kole z uwagi na występowanie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa wart. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.
Postępowanie w niniejszej sprawie już na etapie czynności wykonywanych w postępowaniu przygotowawczym obarczone było błędem, co wprost wynika ze środka odwoławczego wniesionego przez oskarżyciela publicznego. Z protokołu przesłuchania podejrzanego (k.43-45) wynika, iż podejrzany złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze i wymierzenie grzywny w wysokości 90 stawek dziennych po 100 zł każda. Protokół ten został podpisany zarówno przez prokuratora, jak i podejrzanego. Tymczasem zarówno z treści złożonego środka odwoławczego przez prokuratora, jak i przez oskarżonego wynika, że w rzeczywistości uzgodniono karę grzywny w wysokości 90 stawek dziennych po 10 zł każda. Mimo, iż Sąd Rejonowy miał świadomość, iż uzgodniony wymiar kary jest bardzo surowy, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (k.77v), to na posiedzeniu w dniu 15 maja 2014r. pod nieobecność oskarżonego, uwzględnił wniosek prokuratora i wydał wyrok skazujący, w którym uznał oskarżonego winnym zarzucanego mu czynu zart. 291 § 1 k.k.i306 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.i przy zastosowaniuart. 58 § 3 k.k., wymierzył oskarżonemu karę grzywny w liczbie 10 (wskazując tę liczbę słownie jako „sto”) stawek dziennych po 90 (dziewięćdziesiąt) złotych każda.
Określenie wymiaru kary poprzez wskazanie liczbowe stawek dziennych 10 i jednoczesne określenie liczby tych stawek dziennych jako „sto” implikuje wystąpienie bezwzględnej przesłanki odwoławczej wskazanej wart. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.
Należy zauważyć, iż wykonaniu podlega prawomocny wyrok i to jego treść, a nie uzasadnienie wyroku decyduje o tym za co konkretnie oskarżony został skazany i jaka konkretnie tj. co do rodzaju i wymiaru kara została oskarżonemu wymierzona. Skoro zaś zaskarżonym wyrokiem cyfrowo określono liczbę stawek na dziesięć, natomiast słownie tę liczbę określono na sto to oczywistym jest iż nie wiadomo, w jakiej liczbie stawek dziennych Sąd Rejonowy orzekł grzywnę, a tym samym, wykonanie tego wyroku z uwagi na tę sprzeczność jest niemożliwe. Sprzeczność ta nie jest możliwa do usunięcia, ani w trybieart. 13 § 1 k.k.w., ani w trybieart. 105 k.p.k.(jak to uczynił Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 26 maja 2014r.), albowiem sprzeczność ta dotyczy elementu merytorycznej treści wyroku, tj. orzeczenia co do kary (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2008r., IV KK 316/08, LEX nr 469190, wyrok Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2013r. II KK 217/12, LEX nr 1298096).
Powyższe oznacza więc uchybienie stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną wart. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., które to uchybienie, słusznie podniesione w apelacji prokuratora, zgodnie z treściąart. 439 § 1 k.p.k.spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Kole do ponownego rozpoznania.
Na marginesie stwierdzić należy, iż Sąd Rejonowy zauważając, iż prokurator wnioskuje o wymierzenie oskarżonemu rażąco surowej kary grzywny nie był przecież związany błędnym wnioskiem prokuratora i skoro powziął wątpliwości co do jego prawidłowości, to zważywszy na nieobecność oskarżonego winien stosownie do treściart. 343 § 7 k.p.k.rozpoznać sprawę na zasadach ogólnych, bądź mógł odroczyć posiedzenie, zobowiązać oskarżonego do stawiennicta i wówczas przy udziale prokuratora i oskarżonego zmodyfikować wniosek.
Dodatkowo nadmienić należy, że uwadze Sądu Rejonowego (jak również uwadze skarżących) uszło również, iż przedmiotem przestępstwa paserstwa jest rzecz uzyskana za pomocą czynu zabronionego.
Przestępstwo paserstwa umyślnego posiada bowiem swój odpowiednik wkodeksie wykroczeń, t.j. w art. 122 § 1 k.w. Z przepisu tego, w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 25 października 2013 r., poz. 1247) wyraźnie wynika, że umyślne paserstwo mienia, którego wartość nie przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia, uznaje się za wykroczenie.
Elementami różnicującymi wykroczenia przewidziane wart. 122k.w. od występków określonych wart. 291 § 1 k.k.iart. 292 § 1 k.k.jest, poza pochodzeniem mienia, jego wartość a zatem paserstwo w stosunku do rzeczy o wartości nie przekraczającej 1/4 minimalnego wynagrodzenia (aktualnie jest to kwota 420 zł), nie stanowi przestępstwa, lecz wykroczenie.
Do przypisania czynu polegającego na paserstwie konieczne jest precyzyjne ustalenie wartości rzeczy będącej przedmiotem paserstwa, bowiem przesądza to o zakwalifikowaniu czynu sprawcy jako przestępstwa bądź wykroczenia, gdyż granicę między nimi wyznacza właśnie wartość przedmiotu czynności wykonawczej. Wartość mienia ma zatem zasadnicze znaczenie dla kwalifikacji zachowania sprawcy, od niej bowiem zależy, czy określone zachowanie stanowi występek zart. 292 § 1 k.k.czy też wykroczenie określone wart. 122 § 2k.w. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2003r. w sprawie o sygn. akt V KK 76/03, OSNwSK 2003/1/762).
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy niezbędne jest więc ustalenie przez Sąd I instancji wartości będącego przedmiotem paserstwa motocykla, stanowiącego własnośćM. W.i okoliczność ta powinna znaleźć odzwierciedlenie w opisie czynu przypisanemu oskarżonemu.
Dlatego Sąd Odwoławczy na podstawieart. 439 § 1 pkt 7 k.p.k.w zw. zart. 437 k.p.k.uchylił zaskarżony wyrok w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kole.
Agata Wilczewska Marek Kordowiecki Robert Rafał Kwieciński