Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Kzw 307/13
Data wyroku: 2013-12-30 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Robert Pelewicz
Słowa kluczowe: Wykonanie Kary
Podstawa prawna: art.437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w.
Teza: Teza orzeczenia: Fakt odbycia przez skazanego orzeczonej wobec niego wyrokiem karę 6 miesięcy pozbawienia wolności w całości przed wejściem w życie ustawy z dnia 27.09.2013r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013r. poz. 1247) sprawia, że postępowanie wykonawcze w przedmiocie zamiany kary pozbawienia wolności na karę aresztu stało się bezprzedmiotowe i koniecznym było jego umorzenie na podstawie art. 15 § 1 k.k.w.

Sygn. akt II Kzw 307/13

POSTANOWIENIE
Dnia 30 grudnia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, II Wydział Karny, w składzie:

Przewodniczący: Prezes SO Robert Pelewicz

Protokolant: sekr. sąd. Edyta Bełczowska

po rozpoznaniu zażaleniaJ. C.skazanego za przestępstwa zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i inne, na postanowienie Sądu Rejonowego wT.z dnia 9 listopada 2013 r., sygn. akt II Ko 2689/13, o umorzeniu postępowania wykonawczego, w przedmiocie zamiany kary 6 miesięcy pozbawienia wolności na karę aresztu,

na mocyart. 437 § 1 k.p.k.w zw. zart.1§2 k.k.w.

postanowił

I
utrzymać w mocyzaskarżone postanowienie;

II
zwolnićskazanego od zapłaty kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, a wydatkami obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy wT.postanowieniem z dnia 9 listopada 2013 r., w sprawie sygn. akt II Ko 2689/13, umorzył postępowanie wykonawcze w przedmiocie zamiany kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wobec skazanegoJ. C.wyrokiem Sądu Rejonowego wT.z dnia 5 marca 2013 r. w sprawie sygn. akt II K 72/13 na karę aresztu.
Na powyższe postanowienie osobiste zażalenie złożył skazanyJ. C.. Kwestionując podstawy rozstrzygnięcia Sądu I instancji domagał się „wnikliwego i przychylnego rozpatrzenia zażalenia” (k.23).

Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje:
Zażalenie wywiedzione przez skazanegoJ. C.nie zasługuje na uwzględnienie.
Wyrokiem Sądu Rejonowego wT.z dnia 5 marca 2013 r. w sprawie sygn. akt II K 72/13J. C.został uznany za winnego tego, że w dniu 30 października 2012 roku wN.dokonał zaboru w celu przywłaszczenia roweru o wartości 400 zł, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne, tj. za przestępstwo zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i skazany między innymi na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Zgodnie z ustawą z dnia 27.09.2013r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013r. poz. 1247) (a konkretnie mocą art. 2 pkt 3a i art. 12 pkt 3 w zw. z art. 56 pkt 1 tejże ustawy) czyn w takiej postaci, w jakiej przypisany został skazanemuJ. C.wyrokiem Sądu Rejonowego wT.z dnia 5 marca 2013 r. w sprawie sygn. akt II K 72/13, z dniem 9 listopada 2013r. przestał być występkiem zart. 278 § 1 kk, a stał się wykroczeniem zart. 119 § 1k.w. Zgodnie z regułą tzw. kontrawencjonalizacji, zawartą w art. 50 ust. 1 omawianej ustawy, w przypadku, gdy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwo na karę pozbawienia wolności stanowi wykroczenie, orzeczona kara podlegająca wykonaniu ulega zamianie na karę aresztu w wysokości równej górnej granicy ustawowego zagrożenia za taki czyn, a jeżeli ustawa nie przewiduje za ten czyn kary aresztu, na karę ograniczenia wolności lub grzywny, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny grzywnie w kwocie od 10 do 250 zł i nie przekraczając górnej granicy tego rodzaju kary przewidzianej za ten czyn.
Za czyn z art. 119 § 1 k.w. z uwagi na treść przepisu art. 19 k.w. może być wymierzona kara aresztu trwająca najkrócej 5, a najdłużej 30 dni. Oczywiste jest zatem, że przepis art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27.09.2013r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013r. poz. 1247) uzasadniał ingerencję Sądu I instancji w wymiar kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec skazanegoJ. C.wyrokiem w sprawie II K 72/13.
Jednakże jak wynika z informacji udzielonej przez Zakład Karny wR.w dniu 10 lipca 2013 r., karę 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną w sprawie II K 72/13 skazanyJ. C.rozpoczął odbywać w dniu 9 maja 2013 r. a jej koniec przypada na dzień 9 listopada 2013 r., a więc na dzień wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013r. poz. 1247).
Zgodnie zart. 15 § 1 k.k.w.Sąd umarza postępowanie wykonawcze w razie przedawnienia wykonania kary, śmierci skazanego lub innej przyczyny wyłączającej to postępowanie.
Z uwagi na fakt, żeJ. C.orzeczoną wobec niego wyrokiem w sprawieII K 72/13 karę 6 miesięcy pozbawienia wolności odbył w całości przed wejściem w życie ustawy z dnia 27.09.2013r., postępowanie wykonawcze w przedmiocie zamiany kary6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego wT.z dnia 5 marca 2013 r. w sprawie sygn. akt II K 72/13 na karę aresztu stało się bezprzedmiotowe i koniecznym stało się jego umorzenie na podstawieart. 15 § 1 k.k.w.
Zważywszy na całokształt podniesionych wyżej okoliczności zażalenie skazanegoJ. C.nie mogło odnieść oczekiwanego przez niego skutku. Znalazło to swój wyraz w treści niniejszego postanowienia. Utrzymując w mocy zaskarżone orzeczenie Sąd Odwoławczy działał w oparciu oart. 437 § 1 k.p.k., który to przepis z mocyart.1 § 2 k.k.w.znajduje swoje posiłkowe zastosowanie także w postępowaniu wykonawczym.
Uwzględniając sytuację majątkową skazanego oraz to, że przebywa aktualnie w zakładzie karnym, gdzie odbywa karę pozbawienia wolności, Sąd na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił skazanego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, przy jednoczesnym obciążeniu Skarbu Państwa poniesionymi wydatkami w tym zakresie .