Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 219/14
Data wyroku: 2014-09-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Zdziarska, Monika Niezabitowska-Nowakowska, Ewa Plawgo
Słowa kluczowe: Recydywa
Podstawa prawna: art.64§1 kk

Sygn. akt II AKa 219/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 września 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Anna Zdziarska
Sędziowie: SA – Ewa Plawgo (spr.)
SO (del.) – Monika Niezabitowska-Nowakowska
Protokolant: st. sekr. sąd. Marzena Brzozowska
przy udziale prokuratora Jerzego Mierzewskiego
po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r.
sprawy: 1/C. M. (1)
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k., zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. z 12k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.;
2/T. M. (1)
oskarżonego zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k., zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k., zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu  narkomaniiw zb. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., zart. 258 § 1 k.k., zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych i prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 03 grudnia 2013 r., sygn. akt XII K 129/12

I
zmienia wyrok w zaskarżonej części:

1/ w stosunku do  
C. M. (1)
          w ten sposób, że:
a/ z opisu czynu zarzucanego temu oskarżonemu w pkt III aktu oskarżenia, a przypisanego w pkt 2 wyroku eliminuje sformułowanie „oraz w okresie 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne” i eliminujeart. 64 § 1 k.k.z podstawy skazania;
b/ za podstawę prawną wymiaru kary grzywny orzeczonej za czyn przypisany w pkt 3 wyroku przyjmujeart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.;
2/ w stosunku do  
T. M. (1)
          w ten sposób, że:
a/ uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności zawarte w pkt 14 wyroku;
b/ uchyla wyrok w zakresie czynu przypisanego temu oskarżonemu w pkt 13 (zarzut XIII aktu oskarżenia) i sprawę w tej części przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kozienicach;
c/ za podstawę prawną wymiaru kary grzywny orzeczonej za czyny przypisane w pkt 10 wyroku w warunkachart. 91 § 1 k.k.przyjmujeart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.;
d/ eliminuje z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 11 wyroku (czyn XI aktu oskarżenia) sformułowanie „a następnie wytworzony narkotyk w znacznych ilościach o łącznej wadze co najmniej 700 g we wskazanym okresie wprowadził do obrotu” oraz w tirecie drugim sformułowanie „a następnie z wytworzonego narkotyku we wskazanym okresie celem dalszej odsprzedaży w ilości 1 kg zbył nieustalonym osobom w celu dalszej odsprzedaży najmniej 500 g amfetaminy zbył nieustalonej osobie zL., natomiast 200 g przekazał ustalonej osobie”, za podstawę prawną skazania przyjmujeart.18§3 kkw zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., a z podstawy prawnej wymiaru kary eliminujeart. 11 § 3 k.k.;
e/ uchyla orzeczenie oparte oart. 45 § 1 k.k.zawarte w pkt 11 wyroku;

II
utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części;

III
na podstawieart. 91 § 2 k.k.w zw. zart. 85 k.k.orazart. 86 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoT. M. (1)karę łączną pozbawienia wolności w rozmiarze 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wpkt IIzalicza oskarżonemuT. M. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 01 marca 2011 r. do dnia 17 września 2014 r.;

V
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. Ł.oraz adw.M. B.– Kancelarie Adwokackie wW.kwoty po 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł zawierające 23 % podatku VAT tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu obu oskarżonych w postępowaniu odwoławczym;

VI
zwalnia oskarżonegoT. M. (1)z kosztów sądowych w sprawie, wydatkami obciążając Skarb Państwa;

VII
zwalnia oskarżonegoC. M. (1)z kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
1)C. M. (1)został oskarżony o to, że:

I
w okresie co najmniej od początku sierpnia 2006 r. do 14 października 2006 r. wC., ok.W.i innych miejscach na terenie całego kraju, wspólnie zJ. B. (1)i innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej określanej jako „(...)”, kierowanej przezM. A. (1)ps. (...), zajmującej się produkcją i obrotem znacznymi ilościami środków odurzających,

tj. o czyn zart. 258 § 1 k.k.

II
w okresie co najmniej od 1 listopada 2006 r. do 3 września 2007 r. wC., ok.W.,O.i innych miejscach na terenie całego kraju, wspólnie zJ. B. (1)i innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej określanej jako „(...)”, kierowanej przezD. O.ps. (...), zajmującej się produkcją i obrotem znacznymi ilościami środków odurzających,

tj. o czyn zart. 258 § 1 k.k.

III
w okresie od początku sierpnia 2006 r. do 3 września 2007 r. w bliżej nieustalonym miejscu w okolicachW., ok. m.A., w m.O.iC., w krótkich odstępach czasu w podobny sposób, wbrew przepisom ustawy i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zJ. B. (1)i innymi osobami, brał udział w procesie wytwarzania znacznych ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w wyniku czego z posiadanych prekursorów i substancji chemicznych metodąL.wytworzył co najmniej 70 kg amfetaminy oraz 106 l płynnej amfetaminy w ten sposób, że:

- w okresie od początku sierpnia 2006 r. do końca września 2006 r., dat bliżej nieustalonych, w okolicach miejscowościA., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, brał udział w procesie wytwarzania znacznych ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w wyniku czego z posiadanych prekursorów i substancji chemicznych metodąL.co najmniej 3 krotnie wytworzył łącznie co najmniej 50 kg amfetaminy;
- w okresie od początku stycznia do początku marca 2007 r., dat bliżej nieustalonych, w okolicachW., wspólnie zJ. B. (1)i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wytworzył metodąL.z posiadanych prekursorów w tym40 l(...)i za pomocą 2 linii technologicznych, znaczne ilości substancji psychotropowych w postaci płynnej amfetaminy, w ilości co najmniej 261;
- w okresie od końca stycznia do marca 2007 r., dat bliżej nieustalonych, w nieustalonym miejscu w okolicachW., wspólnie zJ. B. (1)i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, co najmniej 4 krotnie wytworzył metodąL.z posiadanych prekursorów w tym każdorazowo z 40 l(...)i substancji chemicznych za pomocą 2 linii technologicznych znaczne ilości substancji psychotropowych w ilości co najmniej 20 1 jednorazowo;
- w okresie od kwietnia do lipca 2007 r., daty bliżej nieustalonej, w m.O.iC.naul. (...), woj.(...), wspólnie zJ. B. (1)i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wytworzył metodąL.z posiadanych prekursorów i substancji chemicznych za pomocą 1 linii technologicznej, znaczne ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości co najmniej 20 kg;
przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu dokonywanie przestępstw oraz w okresie 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 61 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.;

IV
w okresie co najmniej od 1 kwietnia 2004 r. do 30 czerwca 2004 r. wC., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy w podobny sposób w krótkich odstępach czasu, udzielił ustalonej osobie odpłatnie substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości co najmniej 90 g w partiach po co najmniej 1 g dziennie w cenie 20 zł za1 g,

tj. o czyn zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.
2)T. M. (1)został oskarżony o to, że:
VIII. w miesiącu lipcu 2006 r., daty bliżej nieustalonej, przez okres półtora tygodnia daty bliżej nieustalonej w miejscowości(...)w okolicyM., woj.(...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, udzielił pomocyJ. B. (1)oraz innym osobom, w wytwarzaniu metodąL.z posiadanych prekursorów i substancji chemicznych znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, w ilości co najmniej 100 kg w ten sposób, że zgodnie z przyjętym podziałem ról w tym celu przebywał na posesji podczas produkcji obserwując okolicę, wykonując prace porządkowe, przygotowywał nowy dostęp i ujście wody, konieczne do produkcji, wyrzucał odpady po produkcji amfetaminy, przy czym czynu tego dopuścił się działając w okresie 5 lat po odbyciu, co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.
IX. w nocy z 5/6 sierpnia 2006r. wŻ., wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, po uprzednim włamaniu na terenZakładu (...)wŻ.poprzez przecięcie łańcucha bramy, zabrał w celu przywłaszczenie przewody 567 mb drutu miedzianego o wartości 10.000 zł na szkodę w/w, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym w warunkachart. 64 § 1 k.k.w okresie 5 lat po odbyciu, co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.
X. w nocy z 6/7 sierpnia 2006 r. wP., po uprzednim pokonaniu zamków fabrycznych, zabrał w celu przywłaszczenie samochód osobowy markiP. (...)nr rej. (...)o wartości 2.700 zł na szkodęZ. M., przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym w warunkachart. 64 § 1 k.k.w okresie 5 lat po odbyciu, co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.
XI. w okresie co najmniej od 1 lipca 2008 r. do 31 lipca 2009 r. w(...), gm.K.,C.pow.(...), działając w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, wbrew przepisom ustawy i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zJ. B. (1),E. K.i innymi osobami, brał udział w procesie wytwarzania znacznych ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w wyniku czego z posiadanych prekursorów i substancji chemicznych metodąL.wytworzył co najmniej 370 kg amfetaminy oraz 10 l płynnej amfetaminy, a następnie wytworzony narkotyk w znacznych ilościach o łącznej wadze co najmniej 700 g we wskazanym okresie wprowadził do obrotu w ten sposób, że:
- w okresie od lipca do sierpnia 2008r., dat bliżej nieustalonych, w m.(...), gm.K., woj.(...), wspólnie zJ. B. (1),E. K.i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wytworzył metodąL.z posiadanych prekursorów i substancji chemicznych, za pomocą 2 linii technologicznych, znaczne ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, w ilości co najmniej 24 kg;
- w okresie od lipca do 10 września 2008 r. dat bliżej nieustalonych, w m.
(...), gm.K., woj.(...)wspólnie zJ. B. (1),E. K.i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wytworzył metodąL.z posiadanych prekursorów i substancji chemicznych, za pomocą 2 linii technologicznych, znaczne ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, w ilości co najmniej 120 kg, a następnie z wytworzonego narkotyku we wskazanym okresie celem dalszej odsprzedaży w ilości 1 kg zbył nieustalonym osobom w celu dalszej odsprzedaży najmniej 500 g amfetaminy zbył nieustalonej osobie zL., natomiast 200 g przekazał ustalonej osobie;
- w okresie od sierpnia do 10 września 2008 r., dat bliżej nieustalonych, w m.(...), gm.K., woj.(...), wspólnie zJ. B. (1),E. K.i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wytworzył metodąL.z posiadanych prekursorów i substancji chemicznych, za pomocą 2 linii technologicznych, znaczne ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, w ilości co najmniej 60;
- w okresie od września do października 2008 r., dat bliżej nieustalonych, w m.C., pow.Z.oraz w(...), gm.K., woj.(...), wspólnie zJ. B. (1),E. K.i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wytworzył metodąL.z posiadanych prekursorów i substancji chemicznych, za pomocą 2 linii technologicznych, znaczne ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, w ilości co najmniej 100 kg;
- w okresie od marca 2009 r. do maja 2009 r., dat bliżej nieustalonych, w m.C., pow.Z.oraz w(...), gm.K., woj.(...), wspólnie zJ. B. (1),E. K.i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wytworzył metodąL.z posiadanych prekursorów i substancji chemicznych, za pomocą 1 linii technologicznej, znaczne ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, w ilości co najmniej 16 kg oraz 10 1 płynnej aminy;
- w okresie od czerwca 2009 r. do 31 lipca 2009 r., dat bliżej nieustalonych, w m.C., pow.Z.oraz w(...), gm.K., woj.(...), wspólnie zJ. B. (1),E. K.i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wytworzył metodąL.z posiadanych prekursorów i substancji chemicznych, za pomocą 2 linii technologicznych, znaczne ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, w ilości co najmniej 50 kg;
przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu dokonywanie przestępstw oraz w okresie 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i w zw. zart. 11 § 2 k.k.;
XII. w okresie od 1 lipca 2008 r. do 30 czerwca 2009 r. w(...), gm.K.,C., pow.(...)i innych miejscowościach na terenie całego kraju, wspólnie zJ. B. (1)i innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej określanej jako „(...)”, kierowanej przezD. O.ps. (...), zajmującej się produkcją i obrotem znacznymi ilościami środków odurzających,
tj. o czyn zart. 258 § 1 k.k.
XIII. w okresie od daty bliżej nieustalonej, jednak nie wcześniej niż od stycznia 2008 r. do dnia 2 września 2009 r. w m.C.pow.(...), przyjął 38 paczek parkietu po 15 elementów każdy, wartości co najmniej 4.780 zł wiedząc, że parkiet ten pochodzi z kradzieży zaistniałej w okolicyS.na szkodę nieustalonej osoby; przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym w warunkachart. 64 § 1 k.k.w okresie 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,
tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r.:

1
oskarżonegoC. M. (1)uznał za winnego popełnienia czynów wyżej opisanych wpkt I i II, tj. przestępstw zart. 258 § 1 k.k.dwukrotnie i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.dwukrotnie w zw. zart. 91 § 1 k.k.skazał go, a na podstawieart. 258 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

2
oskarżonegoC. M. (1)uznał za winnego popełnienia czynu wyżej opisanego wpkt III, przyjmując, że dopuścił się opisanych zachowań w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, tj. przestępstwa zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawie w/w przepisów skazał go, a na podstawieart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych po 50 (pięćdziesiąt) złotych każda;

3
oskarżonegoC. M. (1)uznał za winnego popełnienia czynu wyżej opisanego wpkt IV, przyjmując, że dopuścił się opisanych zachowań w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, tj. przestępstwa zart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawie w/w przepisów skazał go, a na podstawieart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 33 § 1 i 3 k.k.orazart. 45 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 50 (pięćdziesiąt) złotych każda oraz przepadek korzyści osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 1.800 (jednego tysiąca ośmiuset) złotych;

4
oskarżonemuC. M. (1), na podstawieart. 91 § 2 k.k.,art. 86 § 1 i 2 k.k., wymierzył karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności, karę łączną grzywny w wysokości 350 (trzystu pięćdziesięciu) stawek dziennych po 50 (pięćdziesiąt) złotych każda;

5
oskarżonegoT. M. (1)uznał za winnego popełnienia czynu wyżej opisanego wpkt VIII, tj. przestępstwa zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawie w/w przepisów skazał go, a na podstawieart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiiart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 50 (pięćdziesiąt) złotych każda;

6
oskarżonegoT. M. (1)uznał za winnego popełnienia czynów wyżej opisanych wpkt IX i X, tj. przestępstw zart. 279 § 1 k.k.zw. zart. 64 § 2 k.k.dwukrotnie i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k.zw. zart. 64 § 2 k.k.dwukrotnie w zw. zart. 91 § 1 k.k.skazał go a na podstawieart. 279 § 1 k.k.iart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 50 (pięćdziesiąt) złotych każda;

7
oskarżonegoT. M. (1)uznał za winnego popełnienia czynu wyżej opisanego w pkt XI, z tą zmianą, że udzielił pomocyJ. B. (1)oraz innym osobom w ten sposób, że zgodnie z przyjętym podziałem ról przebywał na posesji podczas produkcji obserwując okolicę, wykonując prace porządkowe, wyrzucał odpady po produkcji amfetaminy oraz w bliżej nieustalonej dacie w w/w okresie jeden raz pomagał porcjować narkotyki do torebek strunowych, przyjmując, że dopuścił się opisanych zachowań w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, tj. przestępstwa zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.o przeciwdziałaniu narkomani w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawie w/w przepisów skazał go, a na podstawieart. 19 § 1 k.k.art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 3 k.k.iart. 33 § 1 i 3 k.k.orazart. 45 § 1 k.k.wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 50 (pięćdziesiąt) złotych każda oraz przepadek korzyści osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 3.150 (trzech tysięcy stu pięćdziesięciu) złotych;

8
oskarżonegoT. M. (1)uznał za winnego popełnienia czynu wyżej opisanego wpkt XII, tj. przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawie w/w przepisu skazał go i wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

9
oskarżonegoT. M. (1)uznał za winnego popełnienia czynu wyżej opisanego wpkt XIII, tj. przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawie w/w przepisów skazał go a na podstawieart. 291 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

10
oskarżonemuT. M. (1), na podstawieart. 91 § 2 k.k.,art. 86 § 1 i 2 k.k., wymierzył karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności, karę łączna grzywny w wysokości 300 (trzystu ) stawek dziennych po 50 (pięćdziesiąt) złotych każda;

11
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonych w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych;

12
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. Ł.obrońcy oskarżonegoC. M. (1), oraz adw.M. B.obrońcy oskarżonegoT. M. (1)kwoty po 1560 (jeden tysiąc pięćset sześćdziesiąt) złotych plus VAT tytułem zwrotu nieopłaconych kosztów świadczonej pomocy prawnej z urzędu.

Powyższy wyrok został zaskarżony przez obrońców oskarżonychC. M. (1)iT. M. (1)oraz przez prokuratora.
Obrońca oskarżonegoC. M. (1)zaskarżył wyrok w całości rozstrzygnięcia dotyczącego tego oskarżonego i zarzucił mu:
1/ na podstawieart. 438 pkt 1 k.p.k.obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 258 § 1 k.k.poprzez błędne przyjęcie, że oskarżony swoim działaniem wypełnił przesłanki uczestnictwa w zorganizowanej grupie przestępczej;
2/ na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 7 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.polegające na tym, iż Sąd orzekający wydając zaskarżony wyrok ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dowolnie z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a w szczególności wybiórczo ocenił dowody z wyjaśnień oskarżonych składanych przed sądem i przywołał je w ograniczonym zakresie tylko we fragmentach służących uzasadnieniu tezy o winie oskarżonego w sytuacji, gdy oskarżony przeczył swojemu udziałowi w zorganizowanej grupie przestępczej oraz naruszenieart. 4 k.p.k.polegające na tym, że Sąd orzekający wydając zaskarżony wyrok pominął w zupełności i nie uwzględnił dowodów i okoliczności korzystnych dla oskarżonego, a swoje ustalenia faktyczne oparł zasadniczo na treści zeznań świadka koronnego;
3/ z daleko posuniętej ostrożności procesowej rażącą niewspółmierność kar wymierzonych za czyny wskazane w pkt I, II, III wyroku oraz kary łącznej w pkt IV wyroku poprzez nienależyte uwzględnienie okoliczności łagodzących wymiar kary.
Podnosząc powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie wynagrodzenia za obronę z urzędu.
Obrońca oskarżonegoT. M. (1)zaskarżył wyrok w całości dotyczącej tego oskarżonego i wyrokowi zarzucił mogącą mieć wpływ obrazę przepisów prawa procesowego, tj.:
-art. 410 k.p.k.orazart. 424 k.p.k.poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności niewyjaśnienie rozbieżności w zeznaniach świadka koronnegoJ. B. (1)w odniesieniu do zeznań świadka koronnegoJ. S., świadkaA. S.,J. G. (1),M. F.,P. P., którzy to świadkowie przedstawiają konsekwentny i spójny przebieg zdarzeń, wzajemnie się uzupełniający i stojący w sprzeczności z zeznaniami świadka koronnegoJ. B. (1), przy jednoczesnym braku zajęcia stanowiska, czy Sąd przyznał tym świadkom przymiot wiarygodności, a jeżeli nie przyznał to z jakiego powodu;
-art. 410 k.p.k.orazart. 424 k.p.k.poprzez uznanie winnym oskarżonegoM.zarzucanego mu czynu odsprzedaży amfetaminy w ilości 1 kg poprzez jego zbycie nieustalonym osobom w celu dalszej odsprzedaży w postaci przekazania co najmniej 500 g osobie zL., natomiast 200 g ustalonej osobie nie wskazując jakiej osobie miał oskarżony narkotyk ten przekazać, a nadto przy braku dokonania jakichkolwiek ustaleń faktycznych zarówno co do rzekomej sprzedaży, jak i osób w niej uczestniczących;
-art. 7 k.p.k.poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego polegającą na pominięciu oceny zeznań świadka koronnegoJ. S., świadkaA. S.,J. G. (1),M. F.,P. P., których to zeznania zaliczone w poczet materiału dowodowego w całości zostały pominięte przez Sąd Okręgowy, który nie ustosunkował się do nich w żadnej mierze;
-art. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.poprzez uznanie oskarżonegoM.za winnego zarzucanego mu w pkt XIII czynu paserstwa podczas gdy zeznania świadkaB.nie wskazują kategorycznie na świadomość oskarżonego o przestępczym pochodzeniu parkietu, a przy zastosowaniu zasady przewidzianej wart. 5 § 2 k.p.k.okoliczność ta winna być rozstrzygana na korzyść oskarżonego, czego Sąd Okręgowy nie uczynił.
Podnosząc powyższe wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Prokuratorzaskarżył wyrok w odniesieniu do obu oskarżonych w części o karze na ich niekorzyść.
Wyrokowi na podstawieart. 438 pkt 1 i 4 k.p.k.zarzucił:
1/ obrazę przepisów prawa materialnego –art. 33 § 2 k.k., poprzez jego niezastosowanie i wymierzenie oskarżonemuC. M. (1)za czyn przypisany mu w pkt IV wyroku, a oskarżonemuT. M. (1)za przestępstwa przypisane w pkt IX i X wyroku kary grzywny obok kary pozbawienia wolności jedynie na podstawieart. 33 § 1 i 3 k.k., w sytuacji, gdy prawidłową podstawą wymiaru kary grzywny winien być przepisart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.;
2/ rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemuC. M. (1)za czyn z pkt III kary 4 lat pozbawienia wolności oraz kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności i rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemuT. M. (1)kary odpowiednio za połączone czyny z pkt IX i X – 2 lat pozbawienia wolności, za czyn z pkt XI – 4 lat pozbawienia wolności, za czyn z pkt XIII - kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczenia kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności; podczas gdy orzeczone w takiej wysokości kary jednostkowe oraz kary łączne nie są adekwatne do wysokiego stopnia społecznej szkodliwości przypisanych im czynów i stopnia ich zawinienia, a ponadto nie uwzględniają w dostateczny sposób właściwości i warunków osobistych sprawców, celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie kara ma spełniać wobec skazanych, a także nie realizują potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i wniósł o zmianę wyroku poprzez:
1/ wskazanie, że podstawą wymiaru kary grzywny za czyny przypisane wpkt IV i IXoraz XI jestart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.;
2/ wymierzenie oskarżonym kar:
-C. M. (1)za czyn z pkt III – kary 8 lat pozbawienia wolności oraz kary łącznej 9 lat pozbawienia wolności;
-T. M. (1)za połączone czyny z pkt IX i X kary 7 lat pozbawienia wolności, za czyn z pkt XI kary 7 lat pozbawienia wolności, za czyn z pkt XIII kary 3 lat pozbawienia wolności oraz kary łącznej 10 lat pozbawienia wolności.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Częściowo zasadna jest apelacja obrońcy oskarżonegoT. M. (1)oraz apelacja prokuratora, niezasadna jest natomiast apelacja obrońcy oskarżonegoC. M. (1).
Postępowanie przed Sądem I instancji toczyło się także przeciwkoE. K., jednak wyrok w stosunku od niego nie został zaskarżony. Dlatego też należało przyjąć, że choć apelacje obrońców dotyczą całości rozstrzygnięcia co do oskarżonychC. M. (1)iT. M. (1), to przedmiotem zaskarżenia jest jedynie część wyroku – ta, która odnosi się do tych oskarżonych.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do apelacji obrońców.
Choć obie są zwrócone przeciwko całości rozstrzygnięcia dotyczącego oskarżonych, to sposób sformułowania zarzutów w powiązaniu z uzasadnieniami obu apelacji uprawnia do stwierdzenia, że apelacja obrońcy oskarżonegoC. M. (1)skupia swoją uwagę na przypisaniu temu oskarżonemu czynów zart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.oraz na wymiarze kary, zaś apelacja drugiego z obrońców z kolei pomija w swojej argumentacji przypisanieT. M. (1)czynu zart. 258 § 1 k.k.
Oczywistym jest, że kontroli instancyjnej wyroku dokonuje się za pomocą jego uzasadnienia, bowiem to ono obrazuje tok rozumowania Sądu orzekającego i ocenę zebranych dowodów. Równie oczywistym winno być to, że uzasadnienie wyroku jest sporządzane po jego wydaniu, tak więc ewentualna obrazaart. 424 k.p.k.nie może mieć wpływu na treść orzeczenia (apelacja obrońcy oskarżonegoT. M. (1)). Oczywiste jest również, że uzasadnienie wyroku o tyle nie ma samodzielnej racji bytu, że jego oceny winno się dokonywać w powiązaniu z aktami całego postępowania i dopiero, gdy wykaże się, że łączna analiza całości postępowania i uzasadnienia wyroku musi prowadzić do wniosku, że wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej zarzut obrazyart. 424 k.p.k.jest zarzutem skutecznym. W niniejszym postępowaniu, aczkolwiek uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest modelowe, jest jednak czytelne, to znaczy na tyle oddaje tok rozumowania Sądu I instancji, że kontrola odwoławcza wyroku jest możliwa.
Z obu apelacji wynika, że skarżący nie akceptują oceny dowodów dokonanej w I instancji – zarzuty obrazyart. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.,art. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.mają stanowić wyraz braku tejże akceptacji. Argumentacja na poparcie tych zarzutów zaprezentowana przez obrońcę oskarżonegoC. M.nie zasługuje na podzielenie, zaś częściowo słuszna jest apelacja drugiego z obrońców.
Apelacja obrońcy oskarżonegoC. M.nie zawiera wielu konkretów. Zarzut II związany z obrazą przepisów prawa procesowego został sformułowany w sposób ogólny, zaś uzasadnienie apelacji praktycznie nie zawiera żadnego jego rozwinięcia. Skoro skarżący ten uważa, że Sąd Okręgowy jedynie wybiórczo potraktował dowód z wyjaśnień oskarżonych, przywołując jedynie te ich fragmenty, które były mu przydatne dla umotywowania wyroku, zaś pominął te, które świadczą przeciwnie, winien przedstawić argumentację na poparcie takiego zarzutu, co nie nastąpiło. Umknęło zapewne obrońcy, że oskarżeni nie przyznali się do stawianych im zarzutów i odmówili składania wyjaśnień (C. M.także odpowiedzi na pytania sądu i stron), zaś skąpe wyjaśnienia zostały przytoczone praktycznie w całości w uzasadnieniu wyroku i ocenione w zestawieniu z innymi dowodami. Nie bardzo zatem wiadomo, czego miałby dotyczyć zarzut II w tej jego części, która odnosi się do wybiórczego potraktowania wyjaśnień oskarżonych – wybiórczego ponieważ pominięto korzystne dla oskarżonych elementy tego dowodu. Nie wskazano w tej apelacji także, na czym miałaby polegać owa wybiórcza i sprzeczna zart. 7 k.p.k.ocena materiału dowodowego poza kwestią oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonych, co sprawia, że zarzutu tego nie sposób uwzględnić. Nie wskazano również, jakie to korzystne dla oskarżonegoC. M.okoliczności zostały pominięte (zarzut obrazyart. 4 k.p.k.). Z części tego zarzutu należy wnosić, w powiązaniu ze skąpym uzasadnieniem apelacji, że obrońca nie aprobuje oceny zeznańśw. J. B., przy czym nie przytacza w zasadzie żadnych konkretów mających uzasadnić to stanowisko. Zdaje się, że uważa, iż skorośw. J. S.nie wskazał oskarżonego, jako członka zorganizowanej grupy przestępczej, której strukturę opisał, to umiejscowienie przezśw. J. B.w jej strukturze także oskarżonego jest niewiarygodne. Sąd I instancji dostrzegł podnoszone w apelacji kwestie (str. 14 uzasadnienia), w tym i tę, że opisana przezśw. J. S.struktura grupy nie lokowała w jej szeregach oskarżonych i odniósł się do nich w sposób logiczny. Należy przy tym podnieść, że skoro z zeznańśw. J. B.wynika, że role oskarżonych w zorganizowanej grupie przestępczej były podrzędne, nie mieli oni znaczącej pozycji, ani wpływu na decyzje podejmowane w tej organizacji, to zważywszy na różne miejsca zdarzeń objętych aktem oskarżenia, nie pozostaje w sprzeczności z zasadami logicznego rozumowania wniosek, iż zeznaniaśw. J. S.nie lokujące osób oskarżonych w strukturach grupy, wcale nie wykluczają tej przynależności, ani nie muszą prowadzić do uznania, że zeznaniaśw. J. B.nie oddają rzeczywistości. Sądowi Apelacyjnemu wiadomym jest z urzędu, że niejednokrotnie członkowie zorganizowanych grup przestępczych znają się jedynie w ograniczonym zakresie, niezbędnym dla działalności grupy, co wynika z rozbudowania struktur, jak i niejednokrotnie ze względów bezpieczeństwa – zakres wiedzy i znajomości poszczególnych osób ogranicza się do niezbędnego minimum. Nie sposób podzielić argumentacji obrońcy, żeC. M.nie miał świadomości przynależności do grupy o charakterze wskazanym wart. 258 § 1 k.k.Przytoczone w uzasadnieniu wyroku zeznaniaśw. J. B.są w tej mierze jednoznaczne – oskarżony noszący pseudonim(...)wspólnie z(...)byli określani jako(...), których rola polegała na wytwarzaniu w różnych miejscach amfetaminy z dostarczanych surowców, za co mieli być opłacani. Taki sposób działania wymaga z jednej strony zorganizowania i koordynacji poszczególnych przedsięwzięć (choćby w postaci znalezienia stosownego miejsca, montażu linii produkcyjnej, zapewnienia surowca, odbioru produktu, dokonania rozliczeń), z drugiej oczywiste jest, że osoba podejmująca się tego rodzaju zachowań, musi mieć świadomość organizacji podejmowanych działań – uczestniczy bowiem w pewnym wycinku szerszej, zorganizowanej działalności. Odnosząc się do podniesionej w tej apelacji kwestii dotyczącej oceny zeznańśw. M. W., to należy stwierdzić, że Sąd I instancji wskazał dość precyzyjnie, z jakich powodów uważa postawę tego świadka za dążącą do zdyskredytowania osoby świadka koronnego (str. 54 uzasadnienia), zaś obrońca oskarżonegoC. M.– mimo, że zdaje się ocen tych nie podzielać i uważa je za dowolne, nie przytacza żadnych argumentów mogących ocenę tę podważyć. Sama treść zeznań św.W.z rozprawy – przytoczona także w uzasadnieniu – każe uznać dążenia tego świadka w sposób ujęty w uzasadnieniu wyroku za ocenione trafnie. Apelacja obrońcy oskarżonegoC. M., z jednej strony dąży do podważenia dokonanej w I instancji oceny dowodów obciążających tego oskarżonego, nieskutecznie, o czym powyżej, z drugiej stawia wyrokowi zarzut (I) obrazyart. 258 § 1 k.k., co jest zabiegiem z gruntu chybionym, bowiem zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego może być stawiany tylko wówczas, gdy skarżący aprobuje ustalenia faktyczne, lecz uważa, że nie dają one podstawy do zastosowania określonego przepisu prawa materialnego, niezasadnym jest natomiast łączenie zarzutu obrazy prawa materialnego z innymi zarzutami, kwestionującymi prawidłowość ustaleń faktycznych lub ocen zebranych dowodów. Niezależnie jednak od wad apelacji wskazać należy, że zebrane i prawidłowo ocenione dowody dały prawo Sądowi I instancji do uznania, żeC. M.wyczerpał swoim zachowaniem znamionaart. 258 § 1 k.k.w warunkachart. 91 § 1 k.k.Trafna jest również ocena dowodów dotycząca pozostałych zarzutów stawianych temu oskarżonemu, a ich ocena prawna – z jednym wyjątkiem, o czym poniżej – właściwa. Wywiedziony w imieniu oskarżonegoC. M.środek odwoławczy – pomimo deklaracji o zaskarżeniu orzeczenia w całości – nie zawiera, poza omówionymi powyżej kwestiami niczego, co miałoby świadczyć o wadliwości orzeczenia dotyczącego osoby tego oskarżonego, w związku z czym ani wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ani o uchylenie wyroku w części jego dotyczącej nie zostały uwzględnione.
Co do oceny prawnej zachowania oskarżonegoC. M.odnośnie czynu zarzucanego mu w pkt III aktu oskarżenia zważyć należy, że ani uzasadnienie aktu oskarżenia, ani treść motywacyjnej części wyroku Sądu Okręgowego nie zawierają argumentów, dlaczego uznano, że czynu przypisanego mu w pkt 2 wyroku dopuścił się on w warunkachart. 64 § 1 k.k.Oskarżony ten był karany za przestępstwa zart. 158 § 1 k.k., zart. 288 § 1 k.k., zart. 178a § 1 k.k.i zart. 245 k.k.Co prawda oskarżony ten przed popełnieniem tego czynu odbył co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, lecz rzecz w tym, że żadne z popełnionych przez niego uprzednio przestępstw nie jest podobne – w rozumieniuart. 115 § 3 k.k.- do czynu zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Zgodnie zart. 115 § 3 k.k.podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju, popełnione z zastosowaniem przemocy lub z groźbą jej użycia lub popełnione z chęci korzyści majątkowej. Można przypuszczać, że przyczyną takiej oceny zachowaniaC. M. (1)był wadliwy pogląd, jakoby przestępstwo zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniijest przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu, bowiem na stronie 3 apelacji prokuratora zawarto stwierdzenie (co prawda w aspekcie wysokości orzeczonych kar, jednak użyto tego argumentu), że doszło do naruszenia takich dóbr jak m.in. życie i zdrowie, zaś zważywszy na rodzaj przestępstw, za któreC. M. (1)był uprzednio karany inna ewentualność rozważań w aspekcie podobieństwa czynów nie wchodzi w grę. Choć początkowo, jeszcze pod rządami uprzednio obowiązującej ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, istniały wątpliwości co do tego, jakie dobro chronione prawem zostaje naruszone w wypadku popełniania przestępstw ujętych w tej ustawie, jednak zostały one rozstrzygnięte uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2005 r. (

    sygn. akt I KZP 32/05, publ. OSNKW 2005/11/105) stwierdzającą jednoznacznie, że przedmiotem ochrony jest w tym wypadku zdrowie społeczne (publiczne) w aspekcie zapobiegania zjawisku narkomanii. Warto także wskazać, że uchwała powyższa została podjęta jako odpowiedź na pytanie prawne sprowadzające się do tego, czy dobrem chronionym jest w omawianych przypadkach zdrowie w aspekcie publicznym, czy zdrowie konkretnego człowieka (dobro ściśle osobiste). Tak samo kwestię tę ujęto m.in. w orzeczeniach Sądów Apelacyjnych: w Warszawie z dnia 29 stycznia 2003 r. (

    sygn. akt II AKa 510/02, OSA 2003/7/71), w Krakowie (

    sygn. akt II AKa 213/04), czy w Katowicach (

    sygn. akt II AKa 15/04, OSA 2005/1/1, KZS 2005/5/70). Tożsamy przedmiot ochrony decyduje o jednorodzajowości przestępstw, a skoro brak tej tożsamości, nie ma podstaw do przyjęcia, by czyn zart. 158 § 1 k.k.będący zamachem na ściśle osobiste dobro konkretnego pokrzywdzonego, był podobny do czynu z art. 53 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy przeciwko narkomanii. Uchwalenie nowej ustawy przeciwko narkomanii nie zmienia w żadnym razie poglądów odnoszących się do omawianej kwestii (

    vide: K. Łucarz, Komentarz do tejże nowej ustawy, do jej art. 53, teza 1, LEX). Dlatego też Sąd Apelacyjny przyjął, że czynu przypisanego mu w pkt 2 wyroku oskarżonyC. M. (1)nie popełnił w warunkachart. 64 § 1 k.k.i przepis ten wyeliminował z podstawy jego skazania, jak też dokonał korekty opisu czynu przypisanego poprzez eliminację sformułowań wiążących się z przyjętą uprzednio kwalifikacją prawną zachowania oskarżonego także w związku zart. 64 §1 k.k.
Drugi z apelujących postawił wyrokowi 4 zarzuty obrazy przepisów prawa procesowego.
Zarzut pierwszy wiąże się ściśle z zarzutem czwartym, bowiem odnosi się do tych samych dowodów (zeznań świadków wskazanych w zarzutach), przy czym w istocie oba dotyczą tego samego, to jest tego, że – zdaniem skarżącego – zeznania te zostały pominięte przez sąd orzekający, których uchylił się od ich oceny (czy są wiarygodne, czy też nie), a są one rozbieżne z tym, co zawarł w swoich zeznaniach świadek koronnyJ. B.. Zarzuty te są słuszne jedynie w odniesieniu do zeznańśw. A. S., bowiem Sąd I instancji rzeczywiście, obrażającart. 410 k.p.k., uchylił się od oceny zeznań tego świadka, z tym tylko, że uchybienie to nie miało wpływu na treść wyroku. Co do pozostałych wskazanych w omawianych zarzutach świadków, to stwierdzić należy, że Sąd I instancji, a co wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, ocenił te dowody (str. 7, 32, 33, 56) i oparł na nich w części swoje ustalenia faktyczne. Trafnie wskazał, że zeznaniaśw. J. S.stanowią uzupełnienie relacjiśw. J. B., zaś co do kwestii podnoszonych rozbieżności w zeznaniach obu świadków, to należy odwołać się do tej części niniejszego uzasadnienia, w której omówiono apelacje obrońcyC. M.. Zawarta tam argumentacja jest w pełni aktualna także w aspekcie apelacji drugiego z obrońców. Trafnie i logicznie umotywował Sąd I instancji ocenę zeznańśw. M. F.(str. 56). Nie wnoszą one niczego istotnego do sprawy, a przede wszystkim ich treść nie może być pomocna przy ocenie zeznań świadka koronnegoJ. B.. Zeznania św.F.nie mającego żadnej konkretnej wiedzy, nie mogą przesądzać o zasadności, czy niezasadności stawianych oskarżonemu zarzutów.
Sąd I instancji ocenił, jako częściowo wiarygodne zeznaniaśw. J. G.(str. 32, 33), odmówił mu wiary co do składu osobowego dokonującego czynów z pkt IX i X aktu oskarżenia. Relacje te stały w opozycji do zeznańśw. J. B.. Z oceną dokonaną w I instancji obrońca zdaje się nie zgadzać, choć nie zauważa, że dowód ten został poddany ocenie przez Sąd meriti. Nie chce dostrzec również, że dowody dotyczące dwóch związanych ze sobą zdarzeń są wsparciem dla zeznańśw. J. B.. Skarżący ten zdaje się wymagać, by zeznania świadka koronnego były wsparte co do każdej okoliczności innymi wiarygodnymi dowodami. Należy zgodzić się, że dowód z zeznań świadka koronnego winien zostać w toku postępowania zweryfikowany, potwierdzony innymi dowodami, przy czym brak jest logicznego uzasadnienia dla konieczności potwierdzenia każdej okoliczności, o której mowa w zeznaniach takiego świadka. Jeżeli stawiać postępowaniu w tym zakresie aż takie wymogi, to należałoby poddać w wątpliwość istnienie instytucji świadka koronnego jako takiej (skoro wymaga się wiarygodnego potwierdzania wszystkiego, to świadek koronny jest zbędny). Wbrew temu, co podniesiono w uzasadnieniu tej apelacji, zeznaniaśw. M. M.,H. S.,M. A.,R. S., jak też relacjeJ. G.co do samego przebiegu zdarzeń wspierają zeznania świadka koronnego, zaś co do udziału w nich oskarżonegoT. M. (1)wsparciem takim jest opinia biegłego z zakresu badań genetycznych, na którą zasadnie powołano się w I instancji, a której treść skarżący pomija, nawet nie próbuje podważyć jej wniosku. Opinia ta jest jednoznaczna – na niedopałku pozostawionym na miejscu zdarzenia jest materiał genetyczny pochodzący od oskarżonegoT. M.. Dowody te – m.in. zeznania świadka koronnego ułożyły się w logiczną całość, a podjętą próbę kwestionowania takiego stanu rzeczy należy uznać za nieskuteczną. Uchylenie się od oceny zeznań św.A. S.przez Sąd I instancji nie zmienia powyższego. Choć doszło do obrazyart. 410 k.p.k., przez co siłą rzeczy ocena dowodów tycząca tych zdarzeń nie jest pełna, to należy pamiętać, że każde uchybienie polegające na naruszeniu przepisów postępowania – w tym takżeart. 410 k.p.k.iart. 7 k.p.k., jeśli ma prowadzić do zmiany lub uchylenia orzeczenia, musi co najmniej potencjalnie mieć wpływ na treść skarżonego orzeczenia – jeżeli nie mogło mieć takiego wpływu, wówczas zarzut jest skuteczny jedynie „połowicznie”, co nie może prowadzić do jego uwzględnienia. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Przytoczona w apelacji treść zeznańśw. A. S.nie zmienia wymowy zebranych dowodów trafnie ocenionych w I instancji. Poza bowiem tym fragmentem zeznań tego świadka, który zawarto w apelacji, warto wskazać, żeA. S.na k. 2682 (uj. na k. 3271) podała, iż nic jej nie jest wiadome o żadnej innej osobie, która miałaby uczestniczyć lub pomagać podczas omawianych zdarzeń. Miała przy tym kontakt zJ. G.i świadkiem koronnymJ. B.. Ze stwierdzenia, że świadek nie wie o innych osobach nie wolno wnioskować, że ich nie było, gdyż wykracza to poza ramy ocen swobodnych, a jedynym wnioskiem uprawnionym jest taki, że wiedza świadka może w tym względzie nie być pełną, a zatem że nie wyklucza to obecności innej osoby czy osób. Po drugie: w takiej konfiguracji osobowej, jaka wynika z zeznań świadka (kontakt ze świadkiem koronnym iJ. G.) stwierdzenie o „nakręcaniu” działań przezJ. B.tylko pozornie wyklucza wersję, że inicjatorem działań był oskarżony. Nie jest bowiem wykluczone z logicznego punktu widzenia, że pierwotnie inicjatorem podjęcia określonych działań był oskarżony, aJ. B.był niejako „wtórną” osobą „nakręcającą” konkretne zachowania podczas rozmów w składzie osobowym podanym przez świadka, gdzie oskarżonego nie było i tak teżJ. B.mógł być odebrany. Należy także zwrócić uwagę na treść zeznańJ. B.choćby co do zarzutów związanych z wytwarzaniem amfetaminy, w których swoją rolę określa jako dalece bardziej znaczącą niż oskarżonego, nie starając się przerzucić na niego dużego zakresu odpowiedzialności i w tym układzie stwierdzenie, że inicjatorem dokonania kradzieży z włamaniem był oskarżony, przy współudziale świadka koronnego nie może zostać odebrane jako tendencyjne. Podsumowując: obrazaart. 410 k.p.k.iart. 7 k.p.k.co do oceny dowodu z zeznańśw. A. S.nie miała wpływu na treść wyroku.
Nie sposób zgodzić się z obrońcą, że Sąd I instancji uchylił się od oceny zeznań św.P. P.(zarzut 1 i 3). Sam skarżący, w uzasadnieniu apelacji w tej jego części, która dotyczy czynu zart. 291 § 1 k.k.na str. 6 zdaje się zgadzać z oceną tego dowodu (podnosi, że Sąd słusznie zauważa, iż zeznania tego świadka potwierdzają jedynie transport parkietu), czym sam zaprzecza stawianym przez siebie zarzutom. Słusznie co do czynu zarzucanego pkt XIII aktu oskarżenia podniesiono w zarzucie 4 apelacji obrazęart. 7 k.p.k., nietrafnie obrazęart. 5 § 2 k.p.k.
Zrozumiałe jest, że zeznania świadka koronnegoJ. B. (1)były obszerne i dotyczyły wielu osób, wielu wątków, wielu zdarzeń rozciągniętych w czasie, co sprawia, że charakteryzują się one różnym stopniem szczegółowości. Odnośnie zarzutu stawianego oskarżonemu z pkt XIII aktu oskarżenia zeznania te nie są nad wyraz obszerne, a przede wszystkim są nieprecyzyjne. W toku postępowania przed Sądem I instancji nie wyjaśniono przy tym podstawowej dla tej części orzeczenia kwestii – to jest, jakiej konkretnej treści relacje na temat pochodzenia parkietu przekazał oskarżonemu ten świadek koronny i czy ich treść zezwala na przypisanie oskarżonemu popełnienia występku zart. 291 § 1 k.k., czy być może, na podstawie okoliczności towarzyszących przyjęciu parkietu czynu zart. 292 k.k., czy też brak jest podstaw do przypisania mu w ogóle zawinienia odnośnie tego zarzutu. Uzasadnienie aktu oskarżenia kwestię tę w ogóle pomija, zaś uzasadnienie wyroku co do tego czynu (str. 34-36) skupia się w zasadzie głównie na zeznaniachśw. P. P., który z uwagi na fakt, że jedynie przewoził parkiet nie ma wiedzy w kwestii zasadniczej dla rozstrzygnięcia, tj. świadomości oskarżonegoT. M.co do pochodzenia parkietu. Nie negując oceny tego dowodu dokonanej w I instancji należy stwierdzić jedynie, że dowód ten nie jest przydatny dla rozstrzygnięcia co do wiedzy oskarżonego w zakresie kluczowym dla ewentualnej możliwości przypisania mu zarzucanego czynu. Przywołanie w uzasadnieniu wyroku tego fragmentu zeznańśw. J. B., z którego wynika, że „myśli”, iż informował oskarżonego o pochodzeniu parkietu jest dalece niewystarczające dla aprobaty wyroku w tej jego części. Zasadnie wskazuje obrońca w apelacji, że przestępstwo zart. 291 § 1 k.k.jest występkiem umyślnym, a zatem jego przypisanie wymagało udowodnienia, że oskarżony wiedział, że przyjmowany przez niego parkiet pochodził z czynu zabronionego. W obecnym stanie sprawy nie sposób uznać, że to nastąpiło, zaś ustalenie zawarte na str. 5 uzasadnienia tyczące wiedzy oskarżonego w tym względzie należy uznać za dowolne. Prowadząc postępowanie należało w sposób precyzyjny przesłuchaćśw. J. B.i na tę okoliczność, a nie poprzestać na przytoczonym w uzasadnieniu stanowisku świadka co do tejże okoliczności, a następnie w oparciu o uzyskane od świadka jednoznaczne stanowisko – po ocenie jego zeznań i tego tyczących - orzec, czy istnieją podstawy do uznania, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn (pkt XIII a/o), czy może jego zachowanie można kwalifikować zart. 292 k.k., czy też w ogóle brak przekonujących dowodów na jego zawinienie co do tego zarzutu.
Zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.tyczący omawianego zarzutu nie jest zarzutem trafnym, choćby z tego względu, że przepis ten dotyczy zupełnie innych sytuacji – takich, gdy po wyczerpaniu wszelkich możliwości dowodowych i ocenie dowodów poczynionej zgodnie zart. 7 k.p.k., pozostanie nieusuwalna wątpliwość w sferze faktów, a nie odnosi się do sytuacji, w których niezbędne dla prawidłowego wyrokowania okoliczności nie zostaną należycie wyjaśnione w toku rozpoznania sprawy, a co sprawia, że ocena dowodów nie mieści się w ramach ocen swobodnych. To obrazaart. 7 k.p.k., w powiązaniu z faktem niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności ważących na prawidłowym wyrokowaniu sprawia, że ocena istotnych dla prawidłowego wyrokowania dowodów nie mogła być pełna, a ustalenia faktyczne nie mogły zostać uznane za prawidłowe, a co sprawia, że wyrok w tej jego części należało uchylić i sprawę w tym zakresie przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji właściwemu obecnie do orzekania w zakresie pkt XIII aktu oskarżenia. Z uwagi na fakt, że właściwe dla rozpoznania występków zart. 291 § 1 k.k.są sądy rejonowe, a czyn miał miejsce wC.pow.(...), sądem właściwym rzeczowo i miejscowo do ponownego rozpoznania sprawy jest Sąd Rejonowy w Kozienicach.
Sąd ten rozpoznając sprawę ponownie winien mieć na uwadze powyższe rozważania dotyczące czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt XIII i po ponownym rozpoznaniu sprawy w uchylonym zakresie orzec, czy zebrane dowody zezwalają na przypisanie oskarżonemu czynu zart. 291 § 1 k.k., zart. 292 k.k., czy też brak podstaw do przypisania mu winy w jakimkolwiek zakresie. Winien także zważyć, że – w przypadku uznania oskarżonego za winnego popełnienia czynu zart. 291 § 1 k.k., jego opis nie przystaje do przyjętego słusznie w I instancji (w porównaniu do aktu oskarżenia) powrotu do przestępstwa w warunkachart. 64 § 1 k.k.Zasadnie uznał bowiem Sąd Okręgowy, że czynu tego – z uwagi na brzmienieart. 64 § 2 k.k.– nie można popełnić w warunkach tzw. recydywy specjalnej wielokrotnej, jednak nie skorygował odpowiednio opisu czynu w tym zakresie.
Odnosząc się do zarzutu 2 apelacji to należy przyznać rację skarżącemu, że Sąd Okręgowy, akceptując opis czynu zarzucanegoT. M. (1)w pkt XI, z korektami związanymi jedynie z przyjęciem, iż oskarżony ten dopuścił się nie współsprawstwa, a pomocnictwa w warunkach czynu ciągłego i przypisując temu oskarżonemu działania opisane w zarzucie XI winien dokonać ustaleń przystających do przypisanych zachowań, a czego w zakresie wskazanym w zarzucie 2 apelacji nie uczynił. W uzasadnieniu wyroku brak jest jakichkolwiek ustaleń dotyczących tego, by w okresie od lipca do 10 września 2008 r.T. M. (1)podjął się nie tylko czynności przypisanych mu w ramach pomocnictwa do czynu zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, ale także polegających na wprowadzeniu do obrotu znacznych ilości amfetaminy, brak też jakichkolwiek rozważań tego tyczących w tej części uzasadnienia, która odnosi się do oceny dowodów co do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 11 wyroku. Powyższy stan powoduje rozbieżność między wyrokiem, a uzasadnieniem, a co – mimo wniesienia apelacji także na niekorzyść – nie zostało dostrzeżone przez prokuratora, który podkreślił, że akceptuje ustalenia Sądu I instancji (str. 4 apelacji prokuratora). Dlatego też wyeliminowano z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 11 wyroku działania polegające na wprowadzeniu do obrotu łącznie 700 g amfetaminy, tak z części wstępnej opisu tego czynu, jak i z tiretu drugiego, a w konsekwencji wyeliminowano art. 56 ust. 3 w/w ustawy z podstawy skazania iart. 11 § 3 k.k.z podstawy wymiaru kary. Konsekwencją powyższego było także uchylenie orzeczenia opartego oart. 45 § 1 k.k.zawartego w pkt 11 wyroku dotyczącego tego czynu. Istotą tego przepisu jest pozbawienie sprawcy osiągniętej korzyści z przestępstwa, jeżeli nie podlega ona zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi. W niniejszej sprawie ustalono, żeT. M. (1)miał mieć za czynności pomocnicze przy wytwarzaniu amfetaminy otrzymać wynagrodzenie, którego jednak nie dostał. Powyższe nie uprawnia do uznania – po zmianie opisu czynu, by osiągnął jakąś korzyść majątkową, a tym samym do stosowaniaart. 45 § 1 k.k.
O ile sama treść zarzutu 2 musiała prowadzić do omówionej powyżej zmiany wyroku, o tyle uzasadnienie apelacji (pkt III) skłania do wyrażenia poglądu, iż skarżący – mimo niesformułowania żadnego zarzutu z tym związanego – kwestionuje przypisanie oskarżonemu czynów zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Samo kwestionowanie oceny zeznań św.F.– omówione powyżej - nie może być skuteczne wobec zakresu jego wiedzy, tak samo należy ocenić podnoszoną kwestię zeznańśw. J. S.. Stwierdzenie tego świadka, że „T.nie brał udziału w produkcji” nie tylko nie jest rozbieżne z zeznaniami drugiego ze świadków koronnych, ale w pełni komponuje się z zeznaniamiśw. J. B., z których jednoznacznie wynika, że(...)nie dotykał się do produkcji i pełnił rolę kogoś w rodzaju „zasłony” czy też „tła”, dał posesję wC.. Zaprzeczał, by T.M.wytwarzał amfetaminę. Ta część uzasadnienia apelacji, choć obszerna, w przeważającej części składa się z wywodów teoretycznych bez wykazania, że mają one przełożenie na realia niniejszej sprawy. Oczywistym jest bowiem, że świadkiem koronnym może zostać jedynie osoba spełniająca określone kryteria, zaś do oceny każdego dowodu z tzw. pomówienia należy podejść ostrożnie. Rzeczywiście do zręcznych nie należy stwierdzenie, że świadek koronny nie ma interesu w składaniu zeznań określonej treści, lecz słusznie podkreślono w uzasadnieniu wyroku, iż świadek koronny nie przejawiał tendencji do „pogrążania” oskarżonych (str. 14), o czym świadczy treść jego zeznań. Nie można zapominać, a czego nie chce dostrzec zarówno jeden, jak i drugi obrońca, że wśród rozbudowanych relacjiJ. B. (1)oskarżeni – jeśli by użyć języka sportowego – lokują się na dość odległych pozycjach, tak jeśli chodzi o pozycję w grupach przestępczych, jak i czyny z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a świadek koronny sobie samemu przypisuje znacznie poważniejszą i pozycję w grupach, i rolę w szeroko pojętych działaniach związanych ze substancjami psychotropowymi, co zostało trafnie dostrzeżone w I instancji. Brak zatem rzeczywistych podstaw do podważenia oceny tego dowodu.
Poza zmianami dokonanymi w wyroku w części dotyczącejT. M. (1), pozostała jego część tak co do oceny zebranych dowodów, jak i ustaleń faktycznych oraz oceny prawnej jego zachowań jest prawidłowa.
Trafnie rozstrzygnięto, że czynów przypisanych mu w pkt 10 wyroku dopuścił się on w warunkachart. 64 § 2 k.k., a przypisanych w pkt 9 i 11 w warunkachart. 64 § 1 k.k., bowiem uprzednio był karany także przy przyjęciuart. 64 § 2 k.k.za czyny zart. 279 § 1 k.k.i karę w rozmiarze ponad 1 roku odbywał do dnia 30 marca 2005 r. Co do czynów z pkt 9 i 11 powodem przyjęcia, że przypisane czyny są podobne do popełnionych uprzednio jest działanie oskarżonego z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej. Ustalenia Sądu I instancji w tej materii są jasne – oskarżony za swoją „pracę” miał otrzymać wynagrodzenie, co jednak nie nastąpiło. O ile dla zastosowaniaart. 45 § 1 k.k.konieczne jest osiągniecie korzyści majątkowej, dla określenia podobieństwa przestępstw wystarczy samo działanie z chęci osiągnięcia takiej korzyści i osiągnięcie to nie musi nastąpić – jak w tym wypadku.
Z powyższych powodów częściowo uwzględniono apelację obrońcy T.M.i uchylono wyrok w części dotyczącej czynu kwalifikowanego zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., dokonano zmian określonych w pkt I.2.d oraz uchylono orzeczenie oparte oart. 45 § 1 k.k.(pkt I.2.e), uznając z przyczyn wskazanych wyżej apelację w pozostałej jej części za nietrafną.
Co do apelacji prokuratora:
Jest ona częściowo zasadna.
Oczywiście zasadna jest apelacja prokuratora w jej pkt I. Trafnie podniesiono, że podstawą orzeczenia grzywien za czyny przypisane oskarżonym w pkt 3 i 10 wyroku Sądu I instancji winien być takżeart. 33 § 2 k.k., bowiem aniart. 279 § 1 k.k., aniart. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniinie przewidują w ustawowych zagrożeniach grzywien, zaś oskarżeni działali z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej. W związku ze słusznym zarzutem I apelacji oskarżyciela publicznego należało przyjąć za podstawę prawną orzeczonych za te czynyart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.( pkt I.1b i pkt I.2.c). Szersza argumentacja tej zmiany wobec jej oczywistości nie jest konieczna.
Nie można natomiast zgodzić się z zarzutem II tej apelacji.
Już sama konstrukcja tego zarzutu jest niewłaściwa, bowiem sugeruje, że na wysokość kary łącznej mają wpływ te same elementy, które są istotne dla orzekania o karach za poszczególne czyny. Tak tylko można odczytać ten zarzut, gdyż podniesiono w jego treści, że kary jednostkowe i kary łączne nie są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości przypisanych czynów, do stopnia zawinienia i pozostałych wskazanych w zarzucie elementów, które w istocie ważą jedynie na rozmiarze kar za poszczególne czyny. Zestawiając treść tego zarzutu z wnioskiem o wymierzenie surowszych kar łącznych należy dojść do przekonania, że oskarżyciel publiczny w istocie zaaprobował orzeczenie o karach łącznych przy zastosowaniu zasady daleko posuniętej asperacji, tak więc zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonych kar łącznych należy – mimo jego błędnej redakcji – odczytać jako wynikający jedynie z wymierzenia – zdaniem tego skarżącego – rażąco łagodnych kar co do czynów wskazanych w apelacji, a nie z innych względów, w tym błędnie wskazanych w zarzucie II.
Każde orzeczenie musi charakteryzować się tzw. wewnętrzną sprawiedliwością, co oznacza, że musi zachować wewnętrzną spójność, także w zakresie orzeczeń o karze. Wyrok Sądu Okręgowego spójność taką zachowuje. Zaskarżenie jedynie niektórych orzeczeń o karze, przy jednoczesnym niekwestionowaniu podrzędnej roli oskarżonych w zorganizowanych grupach przestępczych i popełnianiu przypisanych im czynów, w przypadku uwzględnienia apelacji spójność tę by zaburzyło. Należy bowiem zwrócić uwagę na następujące kwestie.
Jeżeli oskarżyciel publiczny nie kwestionuje wymiaru kary orzeczonej wobecT. M. (1)za czyn przypisany mu w pkt 9 wyroku (zarzut VIII a/o), a polegający na pomocnictwie do wytworzenia co najmniej 100 kg amfetaminy i popełniony w warunkachart. 64 § 1 k.k., to uwzględnienie apelacji co do czynu tego oskarżonego z pkt 11 wyroku (zarzut XI) i co do czynu przypisanegoC. M. (1)w pkt 2 wyroku (zarzut III) spowodowałoby wewnętrzną niespójność wyroku. Należy bowiem pamiętać, żeC. M. (1)nie działał w warunkachart. 64 § 1 k.k., nie był uprzednio karany za czyny z ustawy przeciwko narkomanii i co prawda ilość wytworzonego środka psychotropowego była mniejsza niż w zarzucie VIII dotyczącymT. M. (1)działającego nadto w warunkachart. 64 § 1 k.k.(pkt 9 wyroku), to przypisano mu współsprawstwo. Należycie zatem zrównoważono z jednej strony to, że przypisano mu współsprawstwo w jego popełnieniu (a nie pomocnictwo, tak jak drugiemu z nich), z drugiej to, że ilość wytworzonego środka była mniejsza, a jeśli mieć na uwadze omówioną powyżej zmianę wyroku poprzez wyeliminowanie działaniaC. M. (1)w warunkachart. 64 § 1 k.k., to wymierzenie temu oskarżonemu kary pozbawienia wolności o rok wyższej od kary orzeczonej wobecT. M. (1)za czyn z pkt VIII aktu oskarżenia zachowuje spójność. Ta zmiana wyroku co doC. M. (1)(eliminacjaart. 64 §1 k.k.co do omawianego zarzutu) nie mogła spowodować zmiany orzeczonej kary także poprzez jej nawet nieznaczne złagodzenie, bowiem wówczas orzeczenie w tym zakresie byłoby z kolei zbyt łagodne, a zaskarżenie wyroku na niekorzyść tego oskarżonego co do tego czynu nie obligowało do łagodzenia tej kary. To samo - w aspekcie apelacji na niekorzyść i zmian w wyroku dokonanych w II instancji - odnosi się do kary orzeczonej za czyn z pkt 11 wyroku względemT. M. (1). Co prawda ilość wytworzonego środka psychotropowego, do wytworzenia którego oskarżony ten pomagał była większa niż ujęta w zarzucie III aktu oskarżenia dotyczącym drugiego z oskarżonych, jednak w wyroku przyjęto, że czynu tego dopuścił się w formie pomocnictwa, a jego rola nie była znacząca, czego prokurator w istocie nie kwestionował. Należy także wskazać, że eliminacja z opisu czynu wskazanych w pkt I.2.d elementów i w konsekwencji także korekta kwalifikacji prawnej tego czynu, odnosząca się co prawda do niewielkiej części przypisanych temu oskarżonemu zachowań, to jednak doprowadziła do oceny działania tego oskarżonego bez zastosowaniaart. 11 § 2 k.k., a co musi być brane pod uwagę także przy rozważaniu ewentualnego zaostrzenia kary, bowiem tzw. kumulatywna kwalifikacja jest elementem ważącym na wyższym rozmiarze kary, a ten obecnie nie występuje. Powyższa argumentacja odnosi się tylko do kwestii związanych z okolicznościami popełnienia przypisanych oskarżonym czynów bez uwzględnienia okoliczności osobistych oskarżonych, te jednak, dotyczące trybu życia obu oskarżonych nie wykazują tak znaczących różnic, by sylwetki te można było ocenić na tyle odmiennie, że oceny tego tyczące winny zaważyć na odmiennym potraktowaniu oskarżonych przy wymiarze kar za poszczególne czyny. W apelacji prokuratora także obaj oceniani są w tym względzie niemal tożsamo. Nie sposób zaprzeczyć, że czyny z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii charakteryzują się co do zasady wysoką społeczną szkodliwością, jednak nie tylko ten element stanowi o wysokości orzeczonej kary, a wypadkowa wszystkich istotnych dla tej części orzeczenia okoliczności. Przy ocenie tej okoliczności wiążących się z rolami oskarżonych prokurator popada w sprzeczność, bowiem z jednej strony deklaruje, że nie kwestionuje ustaleń dokonanych w I instancji, a te m.in. stanowią, że role oskarżonych nie były znaczące, a były podrzędne, z drugiej (str. 5 apelacji) wskazuje, że były one istotne, by w innym miejscu apelacji stwierdzić, że sąd umniejszył role oskarżonych, a czego pogodzić się nie da. Kwalifikowanie działań oskarżonych w związku zart. 65 § 1 k.k.nastąpiło nie z powodu uczynienia sobie przez oskarżonych stałego źródła dochodu z popełniania przestępstw, a z powodu popełnienia czynów w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, tak więc powołanie się na stałe źródło dochodu z przestępstw jest chybione (str. 7). Także powoływanie się na znaczną ilość wytworzonego środka psychotropowego nie może być skutecznym zabiegiem, bowiem w zarzucie VIII aktu oskarżenia także mowa o takiej, a oskarżyciel aprobuje orzeczenie wobecT. M. (1)kary w rozmiarze najniższym z możliwych, co skłania do wyrażenia poglądu, że oskarżyciel okoliczność tę zauważa wybiórczo. Także nie sposób podzielić argumentacji dotyczącej wymiaru kary co doT. M. (1)za czyny z pkt IX i X aktu oskarżenia. Powołanie się na rodzaj i charakter naruszonego dobra prawnego jest chybione, bowiem z istoty swojej czyny zart. 279 § 1 k.k.są czynami przeciwko mieniu. Nie dostrzega przy tym prokurator, że mienie to zostało odzyskane, zaś jego wartość nie była wysoka. Uwzględniając nawet podkreślaną w uzasadnieniu apelacji rolę oskarżonego w popełnieniu tych czynów należy uznać karę orzeczoną za wyważoną. Wobec uchylenia wyroku co do czynu z pkt XIII aktu oskarżenia (pkt 13 wyroku) i przekazania sprawy w tym zakresie do jej ponownego rozpoznania rozważania odnoszące się do orzeczonej kary za ten czyn należy uznać za przedwczesne.
Należy również wskazać, że orzekanie o karze w II instancji obwarowane jest ograniczeniami w postaci tego, że różnica pomiędzy karą wymierzoną w I instancji, a karą, która winna być orzeczona nie może być niewielka, a nadto orzeczenie musi zachować wewnętrzną sprawiedliwość, spójność także i w tym względzie. Te elementy zaważyły na nieuwzględnieniu apelacji prokuratora co do zarzutu II co do kar jednostkowych w zaskarżonym zakresie, bowiem nie wykazano także, by stopień zawinienia oskarżonych uzasadniał uwzględnienie tego zarzutu. Także uwypuklone względy prewencji nie mogą prowadzić do zmiany wyroku w postulowanym zakresie. Konsekwencją powyższego jest nieuwzględnienie apelacji także co do kary łącznej wymierzonejC. M. (1). Powyżej podkreślono, jak należy odczytać apelację prokuratora co do rozmiaru kary łącznej. Skoro nie uwzględniono apelacji w tym jej zakresie, który odnosi się do rozmiaru kary orzeczonej względem tego oskarżonego za czyn z pkt III aktu oskarżenia, nie było także podstaw do wzruszenia orzeczenia o karze łącznej co do niego.
W związku z faktem uchylenia orzeczenia o karze łącznej orzeczonej co doT. M. (1)(pkt I.2.a), ponieważ uchylono wyrok co do czynu z pkt XIII aktu oskarżenia, należało wymierzyć temu oskarżonemu nową karę łączną. Na jej uprzedni wymiar w istocie nie miała wpływu wysokość kary orzeczonej za czyn z pkt XIII aktu oskarżenia, która obecnie z uwagi na pkt I.2.b wyroku Sądu Apelacyjnego nie istnieje, a jeśli uwzględnić związki pomiędzy czynami przypisanymi oskarżonemu w pkt 9, 10, 11 i 12 wyroku i wysokość wymierzonych za nie kar, kara ta winna zostać orzeczona w rozmiarze tożsamym co w wyroku Sądu Okręgowego. Zaskarżenie wyroku na niekorzyść co do kary łącznej nie obligowało do orzeczenia jej w niższym rozmiarze.
Odnosząc się natomiast do apelacji obrońcy oskarżonegoC. M. (1)– do zarzutu III, należy stwierdzić, że jest on całkowicie chybiony. Choć w zarzucie tym podniesiono, że Sąd I instancji nienależycie uwzględnił okoliczności łagodzące mające wpływ na wymiar kary, to uzasadnienie apelacji w tym zakresie (str.6) składa się jedynie z ogólników i przytoczenia orzecznictwa tyczącego sposobu orzekania o karze bez podjęcia nawet najmniejszej próby przełożenia tez cytowanych orzeczeń na realia niniejszej sprawy, co sprawia, że może odnosić się jednocześnie do każdej sprawy, jak i do żadnej, bowiem nie zawiera jakichkolwiek konkretów. Nie sposób w żaden sposób przyjąć, że kary orzeczone wobec tego oskarżonego rażą swoją surowością, co dotyczy i kar jednostkowych, i kary łącznej, co do której brak podstaw, by orzec ją przy zastosowaniu zasady całkowitej absorpcji. To samo odnosi się do braku podstaw łagodzenia kar orzeczonych wobec drugiego z oskarżonych.
Po dokonaniu omówionych powyżej zmian w zaskarżonej części wyroku, wyrok ten w pozostałej zaskarżonej części należało utrzymać w mocy.
Sytuacja materialna oskarżonych zdecydowała o zwolnieniu ich od kosztów sądowych – w sprawieT. M. (1), aC. M. (1)za postępowanie odwoławcze.
O wynagrodzeniu dla obrońców z urzędu orzeczono w oparciu o§ 14.ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Z powyższych powodów Sąd Apelacyjny orzekł, jak w wyroku