Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 85/14
Data wyroku: 2014-04-03 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Anna Hajda, Leszek Dąbek, Danuta Morys-Woźniak
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art. 172 k.c.

Sygn. akt III Ca 85/14

POSTANOWIENIE
Dnia 3 kwietnia 2014 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie:
Przewodniczący - Sędzia  SO Leszek Dąbek (spr.)
Sędziowie:    SO Danuta Morys - Woźniak
SR del. Anna Hajda
Protokolant   Tomasz Bałys
po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na rozprawie sprawy
z wniosku Skarbu Państwa - Prezydenta MiastaZ.
z udziałemW. H.iJ. H.
o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości w drodze zasiedzenia
na skutek apelacji wnioskodawcy
od postanowienia Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt I Ns 1267/11
postanawia:
1. oddalić apelację;
2. przyznać kuratorowi dla nieznanych z miejsca pobytu uczestników postępowania, adwokatowiM. T.od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Zabrzu wynagrodzenie w kwocie 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych ), w tym kwotę 138 zł (sto trzydzieści osiem złotych) złotych podatku od towarów i usług, z tytułu reprezentowania uczestników postępowania w postępowaniu odwoławczym.
SSR del. Anna Hajda  SSO Leszek Dąbek SSO Danuta Morys - Woźniak
Sygn. akt III Ca 85/14

UZASADNIENIE

    Wnioskodawca Skarb Państwa - Prezydent MiastaZ.żądał stwierdzenia, że z dniem 2 01 1985r. nabył w drodze zasiedzenia własność nieruchomości położonej wZ.przyulicy (...)dla której Sąd Rejonowy w Zabrzu prowadził dawną księgę wieczystąZ.TOM(...)Karta(...).
Uzasadniając wniosek twierdził, że co najmniej od 1963r. samoistnie włada nieruchomością. Aktualnie w jego imieniu władztwo wykonujeZarząd (...) Sp. z o.o.wZ.. W okresie posiadania w jego imieniu przeprowadzano na nieruchomości: prace konserwatorskie i remonty bieżące oraz organizowano przeglądy techniczne instalacji gazowej, elektrycznej przewodów kominowych i stanu technicznego budynku. Posiadacz opłacał podatki od nieruchomości, zawierał umowy ubezpieczenia, umowy najmu lokali i pobierał z tego tytułu czynsz, przez co władał nieruchomością jak właściciel.
Zarządzeniem Przewodniczącego Sądu Rejonowego w Zabrzuz dnia 3 01 2012r. ustanowiono dla nieznanych z miejsca pobytu uczestników postępowaniaW. H.iJ. H.kuratora w osobie adwokatM. T., który wnosił o oddalenie wniosku i „zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych”.

    W toku postępowaniaw oparciu o regulacjeart. 609 § 2 k.p.c.wezwano zainteresowanych do udziału w sprawie przez ogłoszenie w(...), w(...)oraz na tablicach ogłoszeń Sądu Rejonowego w Zabrzu
i Urzędu Miejskiego wZ..
Sąd Rejonowy w Zabrzuw postanowieniu z 23 07 2013r. oddalił wniosek oraz przyznał kuratorowi dla nieznanych z miejsca pobytu uczestników postępowania wynagrodzenie w kwocie 738zł.
W ustalonym stanie faktycznym w motywach orzeczenia wskazał, iż nabycie własności w drodze zasiedzenia uzależnione jest od spełnienia dwóch przesłanek: samoistnego posiadania nieruchomości oraz upływu terminu zasiedzenia. Stwierdził, że z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów: „Regulacji stanu prawnego nieruchomości”
i pismaZarządu (...) Sp. z o.o.wZ.z dnia 23 11 2009r. wynika, iż nieruchomość została „objęta
w zarząd” i „była administrowana”, co „mogłoby sugerować, że mamy do czynienia
z posiadaniem zależnym”, które nie prowadzi do nabycia w drodze zasiedzenia własności nieruchomości. Ocenił, że wnioskodawca – wbrew regulacjiart. 6 k.c.– nie wykazał, że w 1963r. „objął nieruchomość w samoistne posiadanie” i „od tej daty nieprzerwanie władał nieruchomością przez wymagany do zasiedzenia okres czasu” i uznał wniosek za bezzasadny.
Orzeczenie zaskarżyłwnioskodawca Skarb Państwa-Prezydent MiastaZ., który wnosił o jego zmianę przez uwzględnienie wniosku, bądź jego uchylenie przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Zarzucał, że przy konstruowaniu podstawy faktycznej orzeczenia naruszono regulacjęart. 245 k.p.c.przez jej błędne zastosowanie i przyjęciu, że dokument „(...)” jest dokumentem prywatnym
oraz że rozstrzygnięcie jest sprzeczne ze zebranym w sprawie materiałem dowodowym, gdyż wadliwie przyjęto, iż nie wykazał on upływu terminu do zasiedzenia nieruchomości. Ponadto zarzucał, że naruszono prawo materialne regulacjęart. 339 k.c.przez bezpodstawne przyjęcie, „że w świetle zarządzania nieruchomością przez inny podmiot samoistne posiadanie nieruchomością jest wątpliwe”.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:
Sąd pierwszej instancji trafnie zakwalifikował wniosek i za podstawę prawną rozstrzygnięcia przyjął regulację zawartą wart. 172 § 1 k.c.
Ustalenia faktyczne składające się na podstawę faktyczną orzeczenia w istocie nie były kwestionowane w apelacji, mają podstawę w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, którego ocena jest logiczna i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów.
Z tych też względów Sąd odwoławczy przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji.
Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna ustalonego stanu faktycznego
w swym zasadniczym zarysie jest prawidłowa.
Skarżący wywodzi roszczenie z faktu objęcia w 1963r. posiadania przedmiotowej nieruchomości.
Zarówno obowiązujący wówczasDekret z dnia 11 października 1946r. - Prawo rzeczowe(Dz.U. Nr 57, poz. 319, z późniejszymi zmianami), jak obowiązujący późniejKodeks cywilny, z faktem tym łączyły domniemanie samoistności posiadania (art. 298pr. rzecz. iart. 339 k.c.), którego definicję określają:art. 296 § 1pr. rzecz. iart.336 k.c.oraz domniemanie ciągłości posiadania (art. 299 § 1pr. rzecz. iart. 340 k.c).
Stosownie do regulacjiart. 234 k.p.c.domniemania te wiążą sąd, chyba, że zostały one obalone wynikami przeprowadzonego postępowania dowodowego.
Ich zastosowanie w sprawie jest jednak uzależnione od wykazania przez skarżącego – stosownie do regulacjiart. 6 k.c.- faktu sprawowania władztwa nad nieruchomością.
Na tę okoliczność skutecznie zaoferował on tylko dowód z pisma z dnia 23 11 2009r. skierowanego przezZarząd (...) Sp. z o.o.wZ.do Urzędu Miejskiego wZ., w którym przekazywano informacje dotyczące „okoliczności objęcia w zarząd i przebieg zarządzania” wyszczególnionych w nim nieruchomości, w tym także przedmiotowej nieruchomości.
Nie zostało ono jednak prawidłowo podpisane (pod treścią pisma widnieje tylko parafa podpisu; z jego treści nie wynika także kto ją złożył), stąd też nie można go uznać za dokument prywatnym w rozumieniuart. 245 k.p.c.
W swej treści pismo odwołuje się do informacji zawartych w załączonej do niego „Regulacji stanu prawnego nieruchomości”, w której poszczególne segmenty informacji zostały podpisane przez wskazane w nim osoby.
Nadaje to tym segmentom informacji przymiot dokumentów prywatnych
w rozumieniu przywołanej powyżej regulacji prawnej i korzystają one z domniemania, że osoby które je podpisały złożyły zawarte w nich oświadczenia.
W przeciwieństwie do oświadczeń zawartych w dokumentach urzędowych oświadczenia te nie korzystają jednak z domniemania zgodności z stanem rzeczywistym (zgodności z prawdą) i zamieszczone w nich informacje podlegają ocenie na podstawie reguł określonych wart. 233 § 1 k.p.c.
Osoba która podpisała segment „Regulacji stanu prawnego nieruchomości” dotyczący stanu posiadania przedmiotowej nieruchomości odwoływała się do informacji zawartych w „(...)” (ponadto osoba ta odwoływała się „(...)”,
z którego dowód nie został Sądowi przez skarżącego zaoferowany).
Rejestr ten nie jest jednak opatrzony podpisem, a z jego treści nie wynika kto go sporządził i w jakim celu, wobec czego w materiale sprawy nie można go uznać ani za dokument prywatny (art. 245 k.p.c.) ani tym bardziej za dokument urzędowy (art. 244 k.p.c.), przez co jego moc zaświadczająca jest znikoma (w zasadzie żadna, jego treść nie została potwierdzona informacjami zawartymi w innych źródłach dowodowych).
Dlatego oparte na nim oświadczenie dotyczące stanu posiadania przedmiotowej nieruchomości - zawarte w „(...)” - jest niewiarygodne, przez co w materiale sprawy brak jest podstaw do poczynienia ustalenia, że skarżący w 1963r. posiadał przedmiotową nieruchomością (okoliczność tę należy uznać za niewykazaną) i na jego podstawie można jedynie ustalić,
że władał on tą nieruchomości w dacie sporządzenia pisma z dnia 23 11 2009r.
Z treści tego pisma oraz z ocenianego wcześniej oświadczenia wynika jednak – na co słusznie zwraca uwagę Sąd Rejonowy – że dotyczy ono „objęcia w zarząd
i przebiegu zarządzania” oraz „administrowania nieruchomości” przezZarząd (...) Sp. z o.o.wZ.„ewentualnie przez jego poprzedników prawnych”.
Świadczy to o zależnym posiadaniu przez skarżącego przedmiotowej nieruchomości, co prowadzi to do obalenia przewidzianego wart. 245 k.c.domniemania samoistnego posiadania przez skarżącego nieruchomości, a to z kolei – w świetle regulacjiart. 172 § 1 k.c.- czyni wniosek bezzasadnym (z uwagi na brak po stronie skarżącego przymiotu posiadacza samoistnego).
Niezależnie od tego, gdyby nawet przyjąć, iż skarżący w podanej powyżej dacie był posiadaczem samoistnym nieruchomości, to do chwili obecnej nie upłynął przewidziany wart. 172 § 1 k.c.trzydziestoletni termin biegu zasiedzenia, co również z tej przyczyny czyni wniosek bezzasadnym (z materiału sprawy wynika, że skarżący władając nieruchomością miał świadomość tego, że nie jest jej właścicielem, co prowadzi do obalenia przewidzianego wart. 7 k.c.domniemania dobrej wiary).
Z podanych względów do chwili obecnej nie doszło zatem do nabycia przez skarżącego własności przedmiotowej nieruchomości w drodze zasiedzenia, przez co jego wniosek jest bezzasadny.
Znalazło to prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym postanowieniu
i apelacja jest bezzasadna.
Reasumując zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i dlatego apelację wnioskodawcy jako bezzasadną oddalono w oparciu o przepis art. 385 w związku
zart. 13 § 2 k.p.c.
SSR del. Anna Hajda  SSO Leszek Dąbek SSO Danuta Morys - Woźniak