Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 488/13
Data wyroku: 2014-05-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Antonina Surma
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 284 § 1 kk

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 maja 2014 roku
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu w Wydziale II Karnym,
w składzie :
Przewodniczący :SSR Antonina Surma
Protokolant : Magdalena Górska
po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 roku we Wrocławiu
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia Śródmieścia:
Ireneusza Zielińskiego
sprawy karnej z oskarżenia publicznego :
I. P.
ur. (...)wŻ.
córkiA.iB.z domuB.
PESEL (...)
oskarżonej o to, że:
w grudniu 2011 roku weW., przywłaszczyła sobie aparat fotograficznymarki C. (...)D wraz z obiektywem o wartości 2.415,97 zł na szkodęB. T. (1)
tj. przestępstwo zart. 284 § 1 k.k.

I
uniewinnia oskarżonąI.P.od popełnienia zarzucanego jej czynu, tj. przestępstwa zart. 284 § 1 k.k.;

II
na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 488/13

UZASADNIENIE
W toku postępowania w sprawie ustalono następujący stan faktyczny:
I. P. (1)pozostawała w konkubinacie zB. T. (1)od 2008r. do czerwca 2011r. W tym czasie razem mieszkali i prowadzili wspólne gospodarstwo domowe.
(Dowód: wyjaśnienia oskarżonej – k. 90, 189, zeznania świadkaM. N.– k.
107, 217, 230, zeznania świadkaL. T.– k. 123, 192 - 193, zeznania
świadkaB. B.– k. 133, 191 – 192, zeznania świadkaM. T.– k.
192).
W czasie związku w utrzymaniuI.P.pomagała jej matkaB. B. (4), która przekazywała pieniądze na utrzymanie, jak również rodziceB. T.:M.iL. T. (2), którzy dla syna wysyłali paczki żywnościowe. Koszty utrzymania mieszkania ponosiłaI. P. (1), która kupowała tez żywność i środki czystości.
B. T. (1), natomiast, pracował dorywczo.
(Dowód: wyjaśnienia oskarżonej – k. 90, 189, zeznania świadkaK. K.– k. 109,
231, zeznania świadkaR. T.– 111, 193, zeznania świadkaM. T.– k.
121 – 122, 192, zeznania świadkaL. T.– k. 123, 192 - 193, zeznania
świadkaB. B.– k. 133, 191 – 192).
B. T. (1)iI. P. (1)podjęli decyzję o wspólnym zakupie aparatu fotograficznego w systemie ratalnym. Sprzęt przeznaczony miał być dlaI.P., która używała go do pracy.
Zakupiony dnia 26 kwietnia 2010r. aparatmarki C. (...)D wraz z kartą pamięci i pokrowcem kosztował 2415,97 zł. Jego cena została rozłożona na 30 rat w kwocie po 99,86 zł każda.I. P. (1)przekazywałaB. T.środki na zapłatę rat. Nie żądała potwierdzenia wpłaty.
B. T.opłacił trzy raty, a pieniądze na zapłatę kolejnych rat przekazywała teżI. P.. Z uwagi na swoją ciężką sytuację majątkową,B. T. (1)zwrócił się do swojego ojca o pomoc w spłatach
L. T. (2)zgodził się płacić resztę rat, z którego to obowiązku się wywiązał.
(Dowód: wyjaśnienia oskarżonej – k. 90, 189, 194, zeznania świadkaB. T.– k.
4, 124, 190 - 191, zeznania świadkaM. N.– k. 107, 217, 230, ze-
znania świadkaK. K.– k. 109, 231, zeznania świadkaR. T.– 111,
193, zeznania świadkaM. T.– k. 121 – 122, 192, zeznania świadka L.
T.– k. 123, 192 - 193, zeznania świadkaB. B.– k. 133, 191 –
192, faktura VAT – k. 6, 51, dane sprzętu – k. 9., umowa kredytowa – k. 10 –
12, 52 – 55, historie operacji rachunkuL. T. (2)– k. 56 – 58, zesta-
wienia transakcji – k., 125 – 126, potwierdzenie przelewu – k. 127).
We wrześniu 2011r. - po rozstaniu zI.P.-B. T. (1)przyjechał do jej mieszkania i prowadził rozmowy o kontynuowaniu związku. Zapewniał, że aparat należy doI..
(Dowód: wyjaśnienia oskarżonej – k. 90, 189, zeznania świadkaB. B.– k. 134,
zeznania świadkaB. T.– k. 191, korespondencja mailowa – k. 61 –
62).
Po zakończeniu związku, rodziceB. T. (1)zażądali odI.P.zwrotu podarowanej jej sokowirówki i parowaru.
(Dowód: wyjaśnienia oskarżonej – k. 90, 189).
W grudniu 2011r.B. T. (1)zażądał zwrotu sprzętu, a kwestia ta była też podnoszona w korespondencji mailowej prowadzonej przezI. P.zB. T.. Wynikało z niej, że zwrotu aparatu domagali się rodzice pokrzywdzonego.
Dnia 20 grudnia 2011r.B. T. (1)wystosował też doI. P.oficjalne wezwanie do zwrotu sprzętu, zakreślając 14 dniowy termin, który upłynął bezskutecznie.
(Dowód: zeznania świadkaB. T.– k. 4, 190 - 191, zeznania świadkaR. T.–
k. 111, 193, wezwanie do zwrotu – k. 5, 59, potwierdzenie nadania i odbioru
– k. 8, 7, 60, korespondencja mailowa – k. 61 – 62).
W sierpniu 2013r.I. P. (1)zwróciłaB. T.podarowany jej aparat fotograficzny.
(Dowód: wyjaśnienia oskarżonej – k. 189, zeznania świadkaB. T.– k. 190).
OskarżonaI. P. (1)to dwudziestosześcioletnia bezdzietna kobieta stanu wolnego.
I. P. (1)uzyskała wykształcenie średnie i jest z zawodu grafikiem komputerowym.
Oskarżona – zgodnie z jej własnym oświadczeniem, nie była leczona psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Nie była tez karana sądownie.
(Dowód: wyjaśnienia oskarżonej – k. 89, 189,K.– k. 86 – 87).
W toku postępowania oskarżona nie przyznawała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i składała wyjaśnienia.
Dokonując powyższych ustaleń stanu faktycznego, Sad oparł się na jednoznacznych, spójnych i konsekwentnych wyjaśnieniach oskarżonej (k. 89 – 90, 189, 194), która wskazała, że z pokrzywdzonymB. T.pozostawała w związku nieformalnym około trzy lata. W tym czasie wspólnie zamieszkiwali i prowadzili wspólne gospodarstwo. Jak wyjaśniła, w utrzymaniu pomagała jej jej matka, która – przeznaczając dla niej środki pieniężne pomagała również zamieszkującemu z niąB. T., którego sytuacja materialna była gorsza. KiedyB. T.mógł udokumentować zarobki większe od niej, wspólnie zdecydowali, że zakupią w systemie ratalnym aparat fotograficzny. Sprzęt ten miał być przeznaczony dla niej – fotografa. Jak wskazała oskarżona, raty spłacali wspólnie, a ona przekazywała konkubentowi środki na ich spłatę w części na nią przypadającej. Przekazywała mu środki w gotówce na różne cele – w tym, na zapłatę rat. Jak wyjaśniła, z ceny aparatu zapłaciła około 1000 zł. Oskarżona wskazała, po zakończeniu ich związku,B. T.nadal podtrzymywał, iż przedmiotowy aparat jest jej własnością. Później, natomiast, kiedy jasnym stało się, że nie wróci do niego, zażądał zwrotu sprzętu twierdząc, iż do jego zabrania zmusili go jego rodzice.
- Wyjaśnienia oskarżonej w zakresie tytułu do przedmiotowego sprzętu, sytuacji materialnej jej samej jak iB. T.potwierdzone zostały też zeznaniamiK. K.(k. 109, 231),M. N.(k. 107, 216 – 217, 230) iR. T.(k. 111, 193- 194), w oparciu o które Sąd także dokonywał ustaleń faktycznych w sprawie, uznając je za szczere, konsekwentne, logiczne i wewnętrznie spójne. Zgodnie twierdzili oni, bowiem, że aparat fotograficznymarki C.był prezentemB. T. (1)dlaI.P., które to informacje przekazywała zarówno oskarżona, jak iB. T. (1). Co więcej, z relacjiI. P.wiedzieli, że przedmiotowy sprzęt został zakupiony w systemie ratalnym, a raty za niego spłacała także oskarżona. Każde z nich też zauważyło, żeB. T. (1)- w przeciwieństwie doI.P.nigdy nie zajmował się tym sprzętem i go nie używał.
Wykorzystano też - szczere zeznania matki oskarżonej –B. B. (4)– w zakresie, w jakim opisała związek oskarżonej zB. T.(k. 132 – 134, 191). Wskazała w szczególności, że aparat – zakupiony przezB. T.- podarowany zostałI.P., a w konkubinacie przekazywała córce gotówkę na utrzymanie, które to pieniądze miały być też przeznaczone dla jej konkubenta. Jak zeznała, sytuacja finansowaB. T.była wówczas ciężka, a jego rodzice byli w błędzie uważając, iż ich syn pracuje. Zgodnie z jej wiedzą, nie miał, bowiem stałego zatrudnienia, a jej córka kilkakrotnie dokładała do studiów swojego konkubenta.
Świadek potwierdziła też, że po rozpadzie konkubinatu w sprawie zwrotu aparatu fotograficznego interweniował u niej ojciecB. T., który domagał się też zwrotu podarowanego jej córce sprzętu kuchennego. Twierdził, ze aparat należy do jego syna, który go zakupił, a za który on spłaca raty.
B. B. (4)wskazała też, że jej zdaniem to rodziceB. T.nakazali mu zażądanie zwrotu aparatu, co potwierdza też korespondencja mailowa pomiędzy jej córką a jej byłym konkubentem.
Sąd jedynie częściowo, natomiast, wykorzystał zeznaniaB. T. (1)(k. 4, 124, 190 - 191). Posłużył się nimi, w zakresie, w jakim pokrzywdzony wskazał, że raty za zakup przedmiotowego aparatu - za wyjątkiem trzech pierwszych – płacił jego ojciec, co zresztą potwierdził ten ostatni, dokumentując to również odpowiednimi potwierdzeniami przelewów. Nie dał mu, natomiast wiary, co do stwierdzenia, żeI. P.zapłaciła jedynie połowę z trzech uiszczonych przez niego rat, co stoi w oczywistej sprzeczności z uznanymi przez Sąd za wiarygodne wyjaśnieniami oskarżonej, jak i zeznaniamiM. N.iR. T..
Nie wykorzystano też tej części jego zeznań, w której wskazał, że przedmiotowy aparat znajdował się u niego do października, kiedy to przekazał goI., która sporządzić miała określone prace. Kiedy zażądał zwrotu sprzętu w listopadzie, natomiast, dziewczyna odmówiła oddania. – Zeznania te bowiem, są niezgodne z jego własnymi relacjami złożonymi w toku rozprawy głównej, kiedy to stwierdził, że po zakończeniu związku jego wolą było, by aparat został u oskarżonej, jednak dopiero później sprawę przemyślał i doszedł do wniosku, iż należy się on jemu.
Nie wykorzystano też jego zeznań (k. 25 – 26, 190), dotyczących miejsca zamieszkaniaI. P., które nie dotyczą zarzucanego jej czynu.
Dokonując ustaleń stanu faktycznego w sprawie, Sąd także częściowo wykorzystał zeznania matki pokrzywdzonego –M. T. (2)(k. 121 – 122, 192), w zakresie, w jakim potwierdziła ona, że ciężar spłaty rat za przedmiotowy aparat fotograficzny – w zakresie przekraczającym trzy raty - przejął jej mąż. Wykorzystano tez jej relacje co do pomocy finansowej i żywnościowej, jakiej wspólnie z mężem udzielałaB. T., a co potwierdziła też oskarżona.
Nie dano, natomiast, wiary co do relacjonowanej przez świadka okoliczności, iż przekazanie aparatu fotograficznego przez jej syna oskarżonej nastąpiło dopiero jesienią 2011r., kiedy toI. P. (1)poprosić miałaB. T., by zostawił jej aparat, który był jej potrzebny do wykonania pracy na uczelni. – Takie reakcje, bowiem, stoją w oczywistej sprzeczności nie tylko z wypowiedziamiI. P.,R. T.,M. N., ale też zeznaniami samego pokrzywdzonego. Co więcej, jak podkreśliłaM. T., nie była ona świadkiem żadnych ustaleń dotyczących przedmiotowego aparatu fotograficznego, jakich jej syn miałby dokonywać z oskarżoną.
Sąd częściowo również wykorzystał relacje ojcaB. L.T.(k. 123, 192 – 193), w zakresie w jakim wskazał, ze syn zwrócił się do niego o pomoc w spłacie rat za aparat fotograficzny, a on raty te spłacił do końca. Zeznawał również na okoliczność pomocy finansowej przeznaczonej na utrzymanie syna. – Także i on – podobnie jakM. T., natomiast, zeznał, że przedmiotowy aparat zostałI.P.użyczony. – O innych nim rozporządzeniach, jak wskazywał, nie miał wiedzy. – Ponownie, jednak, takie relacje stoją w oczywistej sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonej, oraz zeznaniami świadkówM. N.iR. T., w związku z czym, Sąd nie dokonywał w oparciu o nie ustaleń stanu faktycznego.
Dokonując ustaleń stanu faktycznego w sprawie, Sąd wykorzystał, natomiast, faktury VAT za zakupiony sprzęt fotograficzny (k. 6, 51), obrazujące jego cenę, kopię umowy kredytowej (k. 10 – 12, 52 – 55), wskazującej na warunki ratalnych spłat ceny aparatu, jak też historią operacji na rachunku bankowymL. T.(k. 56 – 58), potwierdzające relacje dotyczące spłaty przez niego ceny zakupionego sprzętu fotograficznego.
Wykorzystano również niekwestionowane przez strony wystosowywane przez pokrzywdzonego do oskarżonej wezwanie do zwrotu rzeczy (k. 5,59) wraz z potwierdzeniem nadania i odbioru (k.7, 8, 60), świadczących o żądaniuB. T.zwrotu przedmiotowego aparatu.
Posłużono się również, podobnie, niekwestionowaną korespondencją mailową (k. 61 – 62) pomiędzy B.T.iI. P., z której wynika, iż oskarżona i pokrzywdzony wcześniej uzgodnili, iż aparat zatrzymaI. P. (1). – Świadczą o tym, zdaniem Sądu, słowa „Muszę ci cofnąć to, co Ci wcześniej mówiłem, nie możesz go zatrzymać…” , co potwierdza relacjęB. T.na rozprawie w tym przedmiocie (k. 191). Nadto z treści tej korespondencji wynika również, iż wolą pokrzywdzonego było, by oskarżona przedmiotowy sprzęt zatrzymała, a przyczyną dla której ostatecznie zdecydował inaczej, była presja jego rodziców.
Wykorzystano również sporządzoną przez uprawnione podmioty kartę karną oskarżonej (k. 86 – 87), wskazującą na jej uprzednią niekaralność.
Mając powyższe na względzie oskarżonąI.P.uniewinniono od tego, że w grudniu 2011 roku weW., przywłaszczyła sobie aparat fotograficznymarki C. (...)D wraz z obiektywem o wartości 2.415,97 zł na szkodęB. T. (1).
Zauważyć, bowiem, należy, iż odpowiedzialności karnej za przestępstwo przywłaszczenia podlega ten, kto przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą, a – zgodnie z poglądem przyjmowanym w doktrynie - przestępstwa tego dopuścić się można jedynie w zamiarze bezpośrednim kierunkowym, a zatem celem działania sprawcy musi być włączenie cudzej rzeczy ruchomej do majątku sprawcy.
W niniejszej, natomiast, sprawie, do takiej sytuacji nie doszło: oskarżona – jak wynika z jej wyjaśnień, ale tez zeznańR. T. (2),M. N. (2)iK. K. (2), działała w przeświadczeniu, ze aparat fotograficznymarki C. (...)D, stanowi jej własność – tym bardziej, że przekazywała środki na częściową zapłatę rat za niego. – Nie można zatem nawet twierdzić, że dopuściła się przywłaszczenia rzeczy jej powierzonej. Okoliczność, natomiast, iż aparat może zatrzymać potwierdził też jesienią 2011r.B. T. (1)kiedy odwiedziłI. P.weW., co bezzasadnym czyni również rozważania, czyI. P.przywłaszczyła udziałB. T.w przedmiotowym sprzęcie.
Jedynie na marginesie wskazać należy, iż przekazanie przezB. T.I.P.aparatu na własność, było rezultatem świadomości nakładów (także finansowych) jakie na ich wspólne utrzymanie poniosła oskarżona. Na zmianę jego decyzji, natomiast – jak wynika z załączonej do akt korespondencji mailowej – wpłynęli jego rodzice, którzy jednak – o czym świadczą ich zeznania, nie mięli pełnego wglądu w sytuację finansową i emocjonalnąB. T. (1)iI.P..
W związku z tym, oskarżoną uniewinniono od popełnienia czynu zart. 284 § 1 k.k.
O kosztach postępowania – wobec uniewinnienia oskarżonej – orzeczono na podstawieart. 632 pkt. 2 k.p.k., zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.