Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 2388/14
Data wyroku: 2014-08-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Chodkowski
Teza: uniewinnienie

Sygnatura akt VI W 2388/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 sierpnia 2014 roku
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Paweł Chodkowski
Protokolant:  Katarzyna Kraska
po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 roku
sprawy przeciwkoM. N.synowiE.iH.z domuZ.
urodzonego (...)weW.
obwinionego o to, że
do dnia 30.01.2014r. o godz. 20:30 weW.naul. (...)w siedzibie Straży Miejskiej, będąc właścicielem pojazdu markiR.onr rej. (...)nie wskazał na żądanie uprawnionego organu komu powierzył pojazd, którego kierujący w dniu 07.01.2014r. o godz. 12:07 weW.naul (...)przekroczył dozwoloną prędkość i o 24 km/h.
tj. o czyn z art. 96 § 3 kw
******************

I
uniewinnia obwinionegoM. N.od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku;

II
kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

M. N.jest właścicielem samochodu osobowego markiR. (...)nr rej. (...).
W dniu 7 stycznia 2014 roku osoba kierująca wskazanym pojazdem, o godzinie 12.07, naulicy (...)weW., poruszała się z prędkością 64 km/h.
Dopuszczalna prędkość w tym miejscu wynosiła 40 km/h.
M. N.został wezwany przez Straż Miejską do udzielenia odpowiedzi na sformułowane wobec niego pytania odnoszące się do osoby kierującej samochodem, w szczególności poprzez złożenie wskazanie osoby, której powierzył pojazd do kierowania lub używania.
Odpowiedzi takiejM. N.nie udzielił.

dowód:

wyjaśnieniaM. N.k. 28;

wezwanie Straży Miejskiej do złożenia oświadczenia k.7:

wydruk pomiaru prędkości k. 5.

W postępowaniu jurysdykcyjnymM. N.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.
W złożonych wyjaśnieniach podniósł, że nie jest wstanie wskazać osoby, która użytkowała pojazd w dniu, w którym dopuszczono się nim wykroczenia. Nie posiada w tym zakresie żadnej wiedzy, zaś dokumentacja sporządzona przez Straż Miejską ujawnia wyłącznie markę samochodu, nie dając możliwości identyfikacji kierującego pojazdem
Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy, że okoliczności przedmiotowe zarzucanego obwinionemu czynu są bezsporne i zostały przyznane przezM. N.. Fakt przekroczenia prędkości przez kierującego pojazdem w dniu 7 styczn8ia 2014 roku , brak z jego strony odpowiedzi na wezwanie Straży Miejskiej do wskazania osoby, która to uczyniła, wynikają tak ze zgromadzonej dokumentacji, jak i wyjaśnieńM. N.. Okoliczności tych żadna ze stron nie kwestionowała.
W myśl art. zart. 78 pkt 4 prawa o ruch drogowymwłaściciel lub posiadacz pojazdu ma obowiązek wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie (za wyjątkiem sytuacji, gdy pojazd został użyty wbrew woli właściciela i nie mógł temu zapobiec).
Odpowiedzialność za niewykonanie tego obowiązku określona została wart. 96 § 3k.w. Sprawca wykroczenia zart. 96 § 3kw popełnia je poprzez zaniechanie, pełni zatem rolę gwaranta i warunkiem jego odpowiedzialności jest istnienie prawnego, szczególnego obowiązku, którego wykonania zaniechał. Taki właśnie prawny obowiązek statuujeart. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym.
Odnosząc brzmienie tego przepisu do realiów rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że brak jest podstaw do uznania, by obwiniony, choćby nieumyślnie, dopuścił się zarzuconego mu wykroczenia. Takie stanowisko musiałoby bowiem zostać poprzedzone wskazaniem, jaką regułę ostrożności obwiniony naruszył, a w konsekwencji jak powinien był postępować, by móc sprostać wymogom konkretnej normy prawnej (w tym wypadku wymogom normy art. 96 § 3 kw). Nie ulega zaś wątpliwości, że po upływie określonego czasu właściciel pojazdu nie ma w zasadzie możliwości ustalenia, jaka osoba kierowała nim w konkretnej chwili, zwłaszcza gdy stałych użytkowników samochodu jest kilku. Nie sposób przy tym wymagać od właściciela, by fakt powierzenia pojazdu innej osobie każdorazowo rejestrował, na wypadek, gdyby osoba ta w trakcie prowadzenia pojazdu popełniła jakieś wykroczenie drogowe, zaś sam właściciel zostałby po kilku tygodniach lub miesiącach wezwany przez organy ścigania do precyzyjnego wskazania, komu powierzył pojazd w danym czasie. Wobec braku zdjęcia rejestrującego osobę kierującą pojazdem, umożliwiającego identyfikację sprawcy (zdjęcie nieczytelne) twierdzenia obwinionego, co do braku jego wiedzy, odnośnie osoby kierującej pojazdem, a tym samym wskazania jej danych personalnych Straży Miejskiej, są całkowicie wiarygodne. Wykluczają też możliwość pociągnięciaM. N.do odpowiedzialności karnej za zaniechanie wykonania obowiązku określonego w art.art. 78 pkt 4 prawa o ruch drogowym.
Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że norma art. 96 § 3 kw nie powinna być wykorzystywana do wywierania nacisku, którego celem byłoby wskazanie przez właściciela pojazdu danych rzeczywistego sprawcy wykroczenia drogowego. Nie ulega wątpliwości, że kierowane do obwinionego wezwanie o wskazanie osoby, która w konkretnym czasie kierowała pojazdem ma najczęściej związek z ustalonym faktem popełnienia wykroczenia drogowego (najczęściej przekroczenia dozwolonej prędkości). W związku z trudnościami z jednoznacznym ustaleniem rzeczywistego sprawcy czynu, co wiąże się najczęściej z niską jakością techniczną wykonanego zdjęcia (w rozpatrywanej sprawie całkowicie nieczytelnego), organy ścigania ograniczają się do ustalenia danych właściciela pojazdu, a następnie, pod groźbą odpowiedzialności z art. 96 § 3 kw, wzywają go do wskazania komu w danym czasie powierzył pojazd. Tym samym jednak spoczywający na organach ścigania obowiązek ustalenia sprawcy czynu zabronionego przeniesiony zostaje de facto na właściciela pojazdu.
Mając na uwadze wszystkie wskazane wyżej okoliczności Sąd uznał, że w realiach rozpoznawanej sprawy, nie można było przypisać obwinionemu winy za zarzucany mu czyn zabroniony, co musiało skutkować uniewinnieniemM. N.od popełnienia wykroczenia z art. 96 § 3 kw.
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych oparto o normę art. 118 pkt 2 kpsw.