Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 55/14
Data wyroku: 2014-04-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogumiła Metecka-Draus, Andrzej Wiśniewski, Piotr Brodniak
Słowa kluczowe: Usiłowanie, Przestępstwo Przeciwko Życiu
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k.

Sygn. aktII AKa 55/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 kwietnia 2014 r.

Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodnicząca:

SSA Bogumiła Metecka-Draus

Sędziowie:

SA Andrzej Wiśniewski (spr.)
SA Piotr Brodniak

Protokolant:

st. sekr. sądowy Jorella Atraszkiewicz

przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Jerzego Masierowskiego
po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2014 r. sprawy
J. N.
oskarżonego zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zw.zart. 11 § 2 k.k.iart. 207 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt III K 89/13

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację obrońcy oskarżonegoza oczywiście bezzasadną,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.S. R.kwotę738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych z VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym,

III
zwalnia oskarżonego w całości od ponoszenia kosztów sądowych związanychz postępowaniem odwoławczym.

UZASADNIENIE
Prokurator oskarżyłJ. N.o to, że:
1. w nocy 23 maja 2012 r. wD.gm.(...)działając w bezpośrednim zamiarze pozbawienia życiaJ. G., usiłował dokonać jej zabójstwa w ten sposób, że unieruchomił pokrzywdzoną trzymając ją jedną ręką za szyję w okolicach karku i przyciskając jej głowę do swojej klatki piersiowej, a następnie przyłożył do jej brzucha trzymany w drugiej ręce nóż i próbował go wbić w powłokę brzuszną ale wskutek działań obronnych pokrzywdzonej nie zdołał tego uczynić, a następnie powaliłJ. G.na podłogę i przyłożył jej ostrze noża do szyi pod brodą, usiłując zadać cios w to miejsce, ale z uwagi na działania obronneJ. G.nie osiągnął zamierzonego celu, powodując u niej liczne obrażenia ciała pod postacią rany kłutej podbródka, ran ciętych szyi, klatki piersiowej, okolicy prawego stawu ramieniowego i brzucha, podbiegnięć krwawych na skórze ramienia lewego oraz obrażeń kończyny górnej lewej pod postacią rany ciętej podstawy palca piątego z uszkodzeniem ścięgna zginacza głębokiego i pęczka naczyniowo-nerwowego łokciowego oraz częściowego uszkodzenia ścięgna zginacza powierzchownego palca piątego, które naruszyło prawidłowe funkcjonowanie narządu ciałaJ. G.jakim jest ręka lewa na okres powyżej 7 dni tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zb. zart.157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
2. od nieustalonej daty w 2009 r. do 23 maja 2012 r. wD.gm.(...)znęcał się psychicznie nad swoją konkubinąT. O.oraz wspólnie z nim zamieszkującymiJ. G.i jej małoletnią córkąD. G.w ten sposób, że bez powodu lub z błahego powodu wszczynał awantury domowe w trakcie których wyzywał je słowami wulgarnymi i uznanymi za obelżywe, wyganiał z domu, groził pozbawieniem życia, a nadto ograniczał swobodę swojej konkubinie wyznaczając jej obowiązki domowe i ograniczając spotkania z sąsiadami i innymi osobami, oraz fizycznie nad małoletniąD. G.w ten sposób, że wyganiając ją z zajmowanego przez siebie pokoju szturchał ją kulą ortopedyczną, tj. o czyn zart. 207 § 1 k.k.
Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014r.:

I
uznał oskarżonegoJ. N.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu w punkcie I. części wstępnej wyroku i za ten czyn, na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył mu karę 10 lat pozbawienia wolności;

II
uznałJ. N.za winnego tego, że od nieustalonej daty w 2009 r. do 23 maja 2012 r. wD.gm.(...)znęcał się psychicznie nad swoją konkubinąT. O.oraz wspólnie z nim zamieszkującymiJ. G.i jej małoletnią córkąD. G.w ten sposób, że bez powodu lub z błahego powodu wszczynał awantury domowe w trakcie których wyzywał je słowami wulgarnymi i uznanymi za obelżywe, wyganiał z domu, groził pozbawieniem życia, a nadto ograniczał swobodę swojej konkubinie wyznaczając jej obowiązki domowe i ograniczając spotkania z sąsiadami i innymi osobami, a w odniesieniu do małoletniejD. G.w ten sposób, że wyganiając ją z zajmowanego przez siebie pokoju szturchał kulą ortopedyczną, tj. czynu zart. 207 § 1 k.k.i za ten czyn, na podstawieart. 207 § 1 kkwymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkpołączył kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach I. i II. części rozstrzygającej wyroku i wymierzył oskarżonemu karę łączną 10 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 8 czerwca 2012 r.

V
na podstawieart. 46 § 1 kkzasądził od oskarżonegoJ. N.na rzeczJ. G.kwotę 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wyrządzoną przestępstwem opisanym w punkcie I części wstępnej wyroku;

VI
na podstawieart. 44 § 2 kkorzekł przepadek dowodów rzeczowych w postaci: złamanego ostrza noża, rękojeści noża oraz noża z rękojeścią koloru czarnego, przechowywanych w magazynie dowodów rzeczowych Sądu Okręgowego w Szczecinie podpozycją 28/13;

VII. na podstawieart. 230 § 2 kpknakazał zwrot z powodu zbędności dla postępowania następujących dowodów rzeczowych:

-

J. N.: spodni koloru czarnego i koszulki,

J. G.: spodenek koloru niebieskiego, koszulki czarnej na ramiączkach, bluzy zapinanej na zamek w kolorze niebieskim,

przechowywanych w magazynie dowodów rzeczowych Sądu Okręgowego w Szczecinie pod pozycją 28/13.
Sąd rozstrzygnął również o kosztach sądowych i wynagrodzeniu obrońców z urzędu.

Wyrok zaskarżył obrońca oskarżonego. Wyrokowi zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na tym, że Sąd I Instancji przypisał oskarżonemuJ. N.w punkcie I i punkcie II części dyspozytywnej wyroku działanie polegające na „usiłowaniu zabójstwaJ. G."(I) oraz na „znęcaniu się nadT. O.,J. G.i małoletniąD. G."(II), zamiast uniewinnić oskarżonego od obu zarzucanych Jemu czynów względnie pierwsze z tych zachowań zakwalifikować najwyżej jako uszkodzenie ciała na okres powyżej dni 7-u, zaś co do drugiego uznać, że pomiędzy stronami dochodziło do obopólnych (na zasadzie prowokacjiJ. G.i retorsji ze strony oskarżonego) zachowań agresywnych, nie mających jednak znamion znęcania nad żadną z trzech wskazanych przez Sąd I Instancji osób.
Niezależnie od powyższego z ostrożności, na wypadek, gdyby Sąd II Instancji nie podzielił zarzutów sformułowanych powyżej - skarżący zarzucił także:
-zbytnią surowość wymierzonych przez Sąd I Instancji w punktach I i II części dyspozytywnej wyroku kar jednostkowych oraz kary łącznej (pkt III części dyspozytywnej wyroku) pozbawienia wolności, jak też zbytnią wysokość zasądzonego na rzeczJ. G.zadośćuczynienia za doznaną krzywdę (pkt V części dyspozytywnej wyroku) -art. 438 pkt 4 K.P.K.
Zarzucając powyższe obrońca wniósł o(art. 427 par 1 KPK);
- uniewinnienie oskarżonegoJ. N.od obu stawianych oskarżonemu zarzutów; względnie,
- o ustalenie, że czyn opisany w punkcie 1. części wstępnej wyroku stanowi uszkodzenie ciała pokrzywdzonejJ. G.kwalifikowane zart. 157 par 1 KKi wymierzenie oskarżonemu za taki czyn kary pozbawienia wolności w dolnych granicach, ustawowego zagrożenia oraz warunkowe zawieszenie wykonania takiej kary wymierzonej. w rozmiarze do 2 lat;
- o ustalenie, że czyn opisany w pkt II części dyspozytywnej wyroku stanowić może co najwyżej zniewagę ściganą z oskarżenia prywatnego – i umorzenie postępowania z uwagi na brak skargi uprawnionego oskarżyciela (art. 17parpkt 9 KPK); ewentualnie:
- o uchylenie wyroku w części zaskarżonej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W związku z podniesionym z ostrożności zarzutem zbytniej surowości kar jednostkowych i kary łącznej oraz orzeczonego zadośćuczynienia - wniósł o istotne złagodzenie tak kar jednostkowych i kary łącznej oraz poważne miarkowanie kwoty przyznanejJ. G.tytułem zadośćuczynienia.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się oczywiście bezzasadna.
Głównym czynem zarzucanym oskarżonemu, tak pod względem zawinienia, stopnia społecznej szkodliwości, jak i wymiaru kary rzutującego na wysokość kary łącznej, jest niewątpliwie zarzut usiłowania zabójstwa, stąd do kwestii związanych z tym czynem Sąd odniesie się w pierwszej kolejności.
Na okoliczność przebiegu zdarzenia zeznawały: pokrzywdzonaJ. G., obecna przy tym zdarzeniuT. O.i wyjaśniał oskarżony. Obie kobiety będące świadkami zdarzenia zeznawały konsekwentnie i spójnie, natomiast oskarżony prezentował coraz to nowe wersje. Istotny dla oceny wiarygodności tych wyjaśnień jest zatem i fakt niespójności tych wyjaśnień z zeznaniami obojga świadków, jak i braku konsekwencji w wyjaśnieniach samego oskarżonego. Dodatkowo wersjaJ. G.iT. O.koresponduje z opinią genetyczną Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji wS.. Z opinii znajdującej się na k. 220-234 wynika, że ślady biologiczne znajdujące się na obu nożach odpowiadają temu, o czym zeznawałyT. O.iJ. G.. Na nożu z ułamanym ostrzem znajdują się przemieszane ślady noszące DNA zarówno oskarżonego, jak iJ. G.. Zarówno naniesienie śladów pokrzywdzonej, jak i znalezienie ułamanego ostrza noża w miejscu wskazanym przezJ. G.przemawia za uznaniem za wiarygodną jej wersji, iż została napadnięta przez oskarżonego i w momencie, gdy podejmowała działania obronne zasłaniała się przed nożem, łapała nóż za ostrze, co zresztą potwierdza opinia biegłych lekarzy sądowych, wskazujących na mechanizm uszkodzenia więzadeł i ścięgien palców lewej dłoni w chwili, gdy pokrzywdzona chwytała nóż, aby uniknąć ciosów w brzuch, a następnie próby poderżnięcia gardła. Wyjaśnienia oskarżonego nie wskazują w jaki sposób mogło dojść do uszkodzenia noża, naniesienia zmieszanych śladów zawierających DNA oskarżonego i pokrzywdzonej. Dodatkowo, zważywszy na zeznania sąsiadów oskarżonego, nie budzi wątpliwości, iż pierwszą osobą, która wybiegła z mieszkania wołając pomocy byłaT. O., stąd jej relacja jest krótsza, gdyż nie widziała dalszej części zdarzenia. Jednak ten moment, który widziałyT. O.i pokrzywdzona, relacjonują zgodnie. Sąsiedzi słyszeli również, że po wybiegnięciuJ. G.oskarżony dobiegł do drzwi mieszkania i krzyczał za nią, że jeszcze wróci, a on i tak ją zabije (J. S.k. 37-39 i w trakcie rozprawy 27.11.2013r.,M. P.k. 69-70 i w trakcie rozprawy 27.11.2013r.). RównieżM. P.widziała, że po wybiegnięciuJ. G.była zakrwawiona i trzymała się za gardło, co potwierdza, iż obrażeń tych doznała bezpośrednio przed ucieczką z mieszkania.I. S.z kolei zeznała, że w nocyT. O.przybiegła po pomoc, mówiąc, iż oskarżony zaatakował nożemJ.chce ją zabić. Zatem zeznania sąsiadów oskarżonego potwierdzają wersję pokrzywdzonej iT. O., z kolei zgodne z opiniami lekarzy sądowych i opinią genetyczną. Poza niekonsekwentnymi zaprzeczeniami, oskarżony nie przedstawił spójnej i konsekwentnej wersji alternatywnej. Opinia lekarzy sądowych potwierdza zaś zeznania policjantaK. D., któremu oskarżony powiedział, że sam zadał sobie uderzenia nożem na ręku i nogach. Biegli stwierdzili, że zarówno rany kłute klatki piersiowej, jak i pozostałe mogły powstać w wyniku samookaleczenia (k. 255-260).
W tej sytuacji nie można było uznać za wiarygodne wersji oskarżonego, że „gdy szedł do łazienkiJ. G.zaatakowała go nożem, a później sam zadał sobie rany na ręku i na nogach” (przedstawionaK. D.w dniu zdarzenia), „po kłótni i pierwszej interwencji policji sam sobie po cichutku podciął żyły u nóg i nie pamięta skąd ma rany na klatce piersiowej” (k. 115-118), wreszcie, że całe zdarzenie sprowokowałaJ. G.grożąc, że pozbawi życia dzieci i siebie, a całą winę zrzuci na oskarżonego, co pchnęło go do samobójstwa (k. 342-343). Jeśli zważy się na obawyJ. G.iT. O.o dzieci, które pozostały w mieszkaniu, a którym oskarżony odgrażał się, że pozabija, jak również zeznania sąsiadów, którzy oczekując przyjazdu policji wskazywali na te obawy i napięcie, co stało się z dziećmi, wreszcie zeznania policjantaS. S., który wskazał, żeJ. G.była roztrzęsiona, miała skaleczoną rękę i zakrwawioną twarz i wołała, żeby ratować dzieci (k. 40-43) żadna z tych wersji oskarżonego nie mogła zostać uznana za wiarygodną. W konsekwencji należało uznać, że Sąd I instancji nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów, a poczynione przezeń ustalenia faktyczne są prawidłowe.
Wymierzona za ten czyn kara jest bliższa dolnej granicy kary, a jednocześnie uwzględnia wielość ciosów i podstępne działanie oskarżonego, który wziął nóż, mówiąc, że chce sobie ukroić chleb, co przemawia za działaniem w zamiarze bezpośrednim. Wreszcie wysokość zadośćuczynienia orzeczonego za cierpienie i ból, wyrządzenie trwałych uszkodzeń ścięgien palców, wymagających długotrwałej rehabilitacji, jest adekwatna do cierpień fizycznych i moralnych pokrzywdzonej. Dlatego Sąd nie uwzględnił zarzutów i wniosków sformułowanym pod adresem rozstrzygnięcia Sądu meriti co do pierwszego z zarzucanych oskarżonemu czynów.
Drugi z czynów, aczkolwiek trwający dłużej, cechował się wyraźnie mniejszym stopniem społecznej szkodliwości, niemniej jednak nie należy go bagatelizować, zważywszy na rozmiar udręki związanej z zachowaniem oskarżonego wobec jego najbliższych. W gronie osób pokrzywdzonych znalazła sięT. O.będąca konkubiną oskarżonego przez 13 lat, jej synowaJ. G.i 5-letnia wnuczkaT. O.–D. G.. Wszyscy przebywali w mieszkaniuT. O., w którym mieszkał również oskarżony i nie mieli możliwości pozbycia się go z mieszkania, w związku z czym zaistniała sytuacja przymusowa, w której zaistniał stan zależności od oskarżonego, osiągającego dochody zapewniające utrzymanie rodzinie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 listopada 2008r., II AKa 303/08).
NadtoD. G.była małoletnia i musiała mieszkać z rodzicami, aT. O.przez większość okresu (bez ostatnich czterech miesięcy) objętego zarzutem była konkubiną oskarżonego. Z uwagi na stopień rozwoju synaT. O.jego konkubinaJ. G.również zmuszona była przebywać w mieszkaniu wspólnie z oskarżonym. Oskarżony wykorzystywał swoją dominującą pozycję materialną m.in. poprzez wymuszanie odbywania stosunków seksualnych naT. O., grożąc pozbawieniem środków do życia. Do jakiego stopnia rodzinaT. O.była nieporadna obrazują to zeznania pracownika Ośrodka Pomocy Społecznej w(...)(B. K.) i sąsiadkiT. O.–S. P., która zeznała, żeT. O.uprawiała z nim seks na zawołanie, żeby nie krzyczał, ale i po to by dał pieniądze na utrzymanie. Zeznała, żeT. O.nieraz przychodziła głodna, a gdy nie miała już czym nakarmić dzieciS. P.pomagała jej. Stan znęcania psychicznego nadT. O.trwał długo i przybierał postać ciągłego wszczynania awantur, wyzywania słowami wulgarnymi i obelżywymi, wyganiania z domu i ograniczania kontaktówT. O.z sąsiadami. Oprócz zeznańT. O.iJ. G.potwierdzają to zeznaniaI. S., która słyszała, jak je wszystkie wyzywał, aT. O.bała się oskarżonego, tak iż nie przeciwstawiała mu się, zeznaniaB. S., z których wynikało, że ubliżałT. O.za każdym razem, gdy tam była, zeznaniaS. P.mającej wiedzę o wymuszaniu seksu, aby oskarżony nie krzyczał.J. S.potwierdził, że pokrzywdzone zmuszone były uciekać z mieszkania przed agresją oskarżonego. Po tym zaś, jakJ. G.odmówiła współżycia z oskarżonym agresja oskarżonego skierowana została również do pięcioletniejD., którą oskarżony szturchał kulą zmuszając do opuszczenia swojego pokoju. Żadne względy wychowawcze nie mogą tłumaczyć takiego zachowania oskarżonego, a że do szturchania kulą dochodziło potwierdzały to zeznania nie tylkoJ. G.iT. O., ale równieżI. S.(k. 66-67 i w trakcie rozprawy w dniu 27.11.2013r.), która zeznała, że wcześniej przychodziła ze swoją 4-letnią córeczką, ale ponieważ widziała jak oskarżony traktował 5-letnie dziecko, była tym zbulwersowana i przestała przychodzić na wizyty. Żadna z tych osób nie przeciwstawiała się tyranii oskarżonego, stąd w ocenie Sądu odwoławczego sprawa znęcania się nadT. O.iD. G.jest oczywista i nie wymagała szerszego rozważania. Sąd rozważał tylko kwestię, czy doszło do znęcania się nadJ. G.w związku z podnoszoną przez obrońcę oskarżonego relacją policjantów obecnych na pierwszej interwencji w dniu 23 maja 2012r.

K. D., policjant obecny na tej interwencji zeznał, że oskarżony iJ. G.w rozpytaniu potwierdzili, że wyzywali się wzajemnie.S. S.z kolei wskazał, że wszystkie osoby mówiły do siebie podniesionym głosem i musiał je uspokajać, jednakże nie na tyle, żeby stwarzać zagrożenie dla życia. W ocenie Sądu odwoławczego podnoszone okoliczności przemawiają jednak za utrzymaniem wyroku Sądu I instancji także i w tej części. Sąd podziela pogląd wyrażony w literaturze prawa karnego, że „

    Znęcanie się, o którym mowa w przepisieart. 184 § 1 k.k., jest działaniem niezależnym od faktu, czy osoba, nad którą sprawca znęca się, nie sprzeciwia mu się i nie próbuje się bronić.Środki obronne stosowane przez taką osobę są usprawiedliwione, gdyż podejmowane są w obronie przed bezpośrednim bezprawnym zamachem na jej dobro. Nie można przeto uznać, aby obrona osoby, nad którą sprawca się znęca, odbierała jego działaniu cechy przestępstwa (wyrok SN z 17 sierpnia 1970 r., IV KR 146/70, OSPiKA 1971, z. 2, poz. 41)” (t. 22 do art. 207, M. Szewczyk w: A. Zoll (red.): Kodeks karny. Komentarz, t. 2, wyd. II). W tym samym komentarzu w tezie 15 doart. 207 k.k.wskazuje się, że pojęcie znęcania się należy interpretować w dużym stopniu obiektywnie, tzn. nie opierając się wyłącznie na odczuciach pokrzywdzonego, ale oceniając to zachowanie w kontekście norm etycznych i kulturowych. Dlatego podejmowanie działań obronnych przeciwko zachowaniom oskarżonego nie niweczy zasadności przyjęcia znęcania. Z zeznańT. O.iJ. G.wynika, żeJ. G.stanęła w obronieT. O., gdy oskarżony wszedł do kuchni, w której spała i zaczął awanturę. Zatem motywacjaJ. G.nie opierała się na wzajemnym znęcaniu się, ale stanowiła odparcie agresjiJ. N.. Wreszcie, także co doJ. G.z zeznań sąsiadów wynikało, że padła ofiara awantur, wyganiania z mieszkania, gróźb zrobienia krzywdy dzieciom.T. O.zeznała zresztą, że widać było, żeJ.się bardzo bała, jednakT. O.bała się tak bardzo, że nie odzywała się ze strachu, aJ.stawała w ich obronie. Stopień sparaliżowania ze strachu bywa różny i różna intensywność podejmowania działań obronnych, o czym przekonują także inne sprawy kryminalne, jednak oceniając świadomość zarówno osób postronnych (T. O.i sąsiedzi), jak i samejJ. G., wyraźnie odbierane było, że staje ona w obronie najbliższych. Wreszcie, co istotne przy wzajemnych sprzeczkach, są one inicjowane przez obie strony, podczas gdy w tej sprawie, nikt nie wskazuje, abyJ. G.zaczynała awantury, wyganianie oskarżonego z domu, czy groziła mu. Wszystkie te działania inicjowane były przez oskarżonego, aJ. G.wtórnie sprzeciwiała im się. Podejmowanie działań stricte obronnych nie znosi bezprawności znęcania się ze strony oskarżonego.
Dodatkowo, fakt, że ani oskarżony zT. O., ani synT. O.zJ. G.nie sformalizowali rodziny przez zawarcie związku małżeńskiego, nie uprawnia do twierdzenia, iż nie mogło dojść do wyczerpania znamion znęcania nadJ. G.. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7 stycznia 2010r. (sygn. V KK 172/09, OSNwSK 2010/1/7) wskazał na „brak harmonii między tytułemrozdziału XXVI Kodeksu karnego, a zakresem dóbr chronionych przepisemart. 207 k.k., który zdecydowanie wykracza poza obszar pojęcia &lt;przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece&gt;”. Dlatego ocenie należało poddać fakt, czy między oskarżonym a pokrzywdzonymi zachodziły relacje odpowiadające rodzinie w sensie faktycznym, a nie prawnym. W ten sposób należało ocenić, żeT. O.przez 13 lat była konkubiną oskarżonego, a w trakcie 4 miesięcy po zakończeniu konkubinatu oskarżonym w dalszym ciągu ją tak traktował wymagając świadczeń m.in. seksualnych.D. G.przed złożeniem propozycji podjęcia współżycia seksualnego przez oskarżonego jego matceJ. G.traktowana była przez oskarżonego jak wnuczka. Z koleiJ. G.nawet przez wielu sąsiadów uważana była za synową oskarżonego. On sam zresztą nawet w trakcie wygłaszania propozycji podjęcia współżycia przywołał, że współżył z bratanicą (k. 105) i nic się nie stanie, jeżeli będzie utrzymywał związek zJ. G.iT. O.. Kontekst tej wypowiedzi wskazuje, że oskarżony odbierał związek zJ. G.w kategoriach quasi-kazirodczych i nie widział w tym problemu natury etycznej. W konsekwencji należało uznać, że oskarżony traktował pokrzywdzonąJ. G.jak członka rodziny.
W związku z tym należało uznać za niezasadne zarzuty i wnioski apelacji obrońcy oskarżonego sformułowane przeciwko drugiemu rozstrzygnięciu Sądu meriti. Wymierzona za ten czyn nie raziła swoją nieuzasadnioną surowością, ale była karą adekwatną do długotrwałości działań oskarżonego i nasilenia jego złej woli.

Dlatego, na podstawieart. 437 §1 k.p.k., Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia apelacji obrońcy oskarżonego, ani nie znajdując podstaw nakazujących wyjść poza granice zaskarżenia.
Sąd rozstrzygnął o wynagrodzeniu obrońcy oskarżonego na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.,§ 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 5, § 19 pkt 1 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2013r. poz. 461).
Sąd na podstawieart. 624 §1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 ze zm.) zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uwzględniając stan majątkowy i wysokość dochodów oskarżonego i uznając, że w razie obciążenia go tymi kosztami, de facto spoczywać one będą na pokrzywdzonej i jej rodzinie.