Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 868/13
Data wyroku: 2014-03-14 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Jolanta Hawryszko, Anna Polak, Romana Mrotek
Słowa kluczowe: Umorzenie Postępowania
Podstawa prawna: art. 391 § 2 kpc

Sygn. akt III AUa 868/13

POSTANOWIENIE
Dnia 14 marca 2014 r.

Sąd Apelacyjny w Szczecinie - Wydział III Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Anna Polak

Sędziowie:

SSA Romana Mrotek
SSA Jolanta Hawryszko

po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym
sprawy z wnioskuZ. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wK.
o emeryturę
na skutek apelacji organu rentowego
od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 25 lipca 2013 r. sygn. akt IV U 1564/13

p o s t a n a w i a :

umorzyć postępowanie apelacyjne.

SSA Romana Mrotek  SSA Anna Polak  SSA Jolanta Hawryszko

Sygn. akt III AUa 868/13

UZASADNIENIE
Decyzją z 18 kwietnia 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wK.odmówiłZ. M.uchylenia decyzji z dnia 12 października 2011 r. w części w jakiej decyzja ta zawieszała na podstawieart. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. nr 257, poz. 1726 oraz z 2011 r. nr 291, poz. 1707) w związku zart. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t. j. Dz. U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227 ze zm., dalej jako: „ustawa emerytalna”) prawo do emerytury za okres od 1 października 2011 r. do dnia 21 listopada 2012 r. Organ rentowy odmówił ubezpieczonej podjęcia wypłaty świadczenia, gdyż przepisart. 103autracił moc prawną wyłącznie w stosunku do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 r., bez konieczności rozwiązania stosunku pracy.
Ubezpieczona odwołała się od powyższej decyzji wnosząc o jej zmianę, poprzez uchylenie decyzji ZUS z dnia 12 października 2011 r. oraz 18 kwietnia 2013r. w części w jakiej decyzja ta zawiesza prawo do emerytury na okres od 1 października 2011 r. do dnia 21 listopada 2012 r. Ubezpieczona powołała się na wydanie przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 13 listopada 2012 r. wyroku w sprawie o sygn. akt K 2/12. Ubezpieczona wywodziła, że decyzja o wstrzymaniu wypłaty emerytury została oparta na normie prawnej uznanej za niezgodną zKonstytucją, przez co zachodziła podstawa do jej uchylenia. Dodatkowo ubezpieczona wniosła o wniosła o nakazanie organowi rentowemu wypłaty zaległej emerytury za cały sporny okres wraz z odsetkami.
Pełnomocnik organu rentowego wniósł o oddalenie odwołania ubezpieczonej w całości, z argumentacją jak w zaskarżonej decyzji.
Sąd Okręgowy w Koszalinie wyrokiem z dnia 25 lipca 2013 r. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonej prawo do wypłaty emerytury od 1 października 2011 r. do 21 listopada 2012 r., a także oddalił odwołanie w pozostałej części.
Sąd pierwszej instancji ustalił, że ubezpieczona miała ustalone prawo do emerytury od 1 maja 2009 r., a jednocześnie pozostawała nieprzerwanie w stosunku pracy. W związku z nowelizacją przepisów emerytalnych decyzją z dnia 12 października 2011 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych z urzędu wstrzymał ubezpieczonej wypłatę emerytury od 1 października 2011 r., z uwagi na kontynuację zatrudnienia przez ubezpieczoną. W dniu 13 listopada 2012 r. Trybunał Konstytucyjny w sprawie K 2/12 uznał, że znowelizowane przepisy emerytalne w zakresie w jakim znajdują zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 r., bez konieczności rozwiązywania stosunku pracy są niezgodne z konstytucyjną zasadą ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą zart. 2 Konstytucji. Wyrok ten został opublikowany w Dzienniku Ustaw w dniu 22 listopada 2012 r. Decyzją z dnia 28 stycznia 2012 r. organ rentowy wznowił wypłatę emerytury ubezpieczonej od 22 listopada 2012 r., zaś decyzją z dnia 18 kwietnia 2013 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia 12 października 2011 r. w części, w jakiej decyzja ta zawieszała prawo do emerytury za okres od 1października 2011 r. do 31 lipca 2012 r.
Sąd Okręgowy uznał, że odwołanie zasługiwało na częściowe uwzględnienie. Ubezpieczona nabyła prawo do emerytury w dniu 1 maja 2009 r., tj. w okresie, w którym dopuszczalne było jednoczesne pobieranie świadczenia emerytalnego bez konieczności rozwiązania stosunku pracy. Ubezpieczona znajduje się zatem w kręgu osób, których dotyczył wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Z tego względu ubezpieczona powinna mieć w ocenie Sądu Okręgowego wypłacone świadczenie za okres od 1 października 2011 r. Zarazem sąd pierwszej instancji oddalił żądanie wypłaty odsetek, nie dopatrując się winy w działaniu organu rentowego w opóźnieniu wypłaty świadczenia.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wK.wywiódł apelację, w której zarzucił rozstrzygnięciu naruszenieart. 190 ust. 3 Konstytucjipoprzez przyjęcie, że niekonstytucyjność przepisów istnieje od daty wejścia ich w życie, tj. od 1 października 2011 r., nie zaś od chwili ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Ustaw, tj. od 22 listopada 2012 r.
W dniu 10 marca 2014 r. do Sądu Apelacyjnego w Szczecinie wpłynęło pismo procesowe organu rentowego z dnia 5 marca 2014 r. zawierające wniosek o cofnięcie apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie, IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 lipca 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych podniósł, że ubezpieczona złożyła wniosek o wypłatę świadczeń za sporny okres na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycjąart. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c.w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu. W sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych dopuszczalność cofnięcia apelacji określa ponadto treśćart. 469 k.p.c.wraz z odpowiednio stosowanymart. 203 § 4 k.p.c.(vide: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2011 r., sygn. I UK 385/10, LEX nr 811836 oraz z dnia 4 lutego 2011r., sygn. I UK 366/10, LEX nr 794784).
Stosownie do brzmieniaart. 203 § 4 k.p.c.sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa. Zart. 469 k.p.c.wynika natomiast, że sąd uznaje za niedopuszczalne cofnięcie środka odwoławczego także wtedy, gdy czynność taka naruszałaby słuszny interes ubezpieczonego.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego w rozpoznawanej sprawie brak jest okoliczności, które sprzeciwiałyby się cofnięciu apelacji przez organ rentowy. Cofnięciu apelacji przez organ rentowy spowoduje uprawomocnienie się wyroku korzystnego dla ubezpieczonej i stanowić będzie podstawę do wypłaty spornych świadczeń.
Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny na podstawieart. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c., wobec skutecznego cofnięcia apelacji, umorzył postępowanie apelacyjne.

SSA Romana Mrotek  SSA Anna Polak  SSA Jolanta Hawryszko