Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 860/14
Data wyroku: 2014-11-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wiesław Juchacz, Mariola Urbańska-Trzecka, Roger Michalczyk-sprawozdawca
Słowa kluczowe: Apelacja
Podstawa prawna: art. 437§1kpk

Sygn. aktIV Ka 860/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 listopada 2014 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczyw składzie:
Przewodniczący SSO Roger Michalczyk - sprawozdawca
Sędziowie SO Mariola Urbańska - Trzecka
SO Wiesław Juchacz
Protokolant st. sekr. sądowy Aleksandra Deja - Lis
przy udziale Gizeli Kubickiej - prokuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy
po rozpoznaniu dnia 5 listopada 2014 r.
sprawyJ. R.s.R.iJ.ur. (...)wW.
oskarżonego zart. 279§1 k.k.,art. 278§1 k.k.,art. 190§1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Świeciu VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Tucholi
z dnia 7 lipca 2014 r. sygn. akt VII K 320/13
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla punkt 3a dotyczący przypisanego oskarżonemu czynu zart. 119 § 1 k.w i na podstawieart. 45 § 1kw w zw. zart. 5 § 1 pkt 4 kpwpostępowanie w tej części umarza; kosztami postępowania w tej części obciąża Skarb Państwa; w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.K. I.– Kancelaria Adwokacka wT.kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i jego wydatkami obciąża Skarb Państwa.
sygn. akt IV Ka 860/14

UZASADNIENIE
J. R.został oskarżony o to, że:
I.w nocy z 25/26 sierpnia 2012 roku w miejscowościK.gm.W.działając wspólnie i w porozumieniu zP. D.dokonał kradzieży z włamaniem do pomieszczenia gospodarczego w ten sposób, że po uprzednim zerwaniu kłódki zabezpieczającej z jego wnętrza zabrał w celu przywłaszczenia piłę spalinowąmarki O.-Mac, czyniąc w ten sposób straty w wysokości 500 zł na szkodęZ. G..
tj. o czyn zart.279 §1 kk
II.w okresie od 01 do 24 sierpnia 2012 roku działając w krótkich odstępach czasu i w podobny sposób dokonał następujących przestępstw:
- na początku sierpnia 2012 roku w miejscowościŚ.gm.W.działając wspólnie i w porozumieniu zP. D.dokonał zaboru w celu przywłaszczenia 60 litrów oleju napędowego, gdzie suma strat wyniosła 300 zł na szkodęK. M.,
tj. o czyn zart.278§1 kk
- w połowie sierpnia 2012 roku w miejscowościW.gm.S.działając wspólnie i w porozumieniu zP. D.z maszyny RolniczejJ.dokonał zaboru w celu przywłaszczenia 90 litrów oleju napędowego wartości 450 zł działając na szkodęK. S.,
tj. o czyn zart.278 §1 kk
III. w dniu 04 września 2012 roku w miejscowościJ.gm.W.groziłE. S.pozbawieniem jej życia czym wzbudził w zagrożonej uzasadnioną obawę spełnienia tych gróźb.
tj. o czyn zart.190 §1 kk
Sąd Rejonowy w Świeciu VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Tucholi, wyrokiem z lipca 2014r., sygn. akt VII K 320/13:
OskarżonegoJ. R.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego jemu w punkcie III.I aktu oskarżenia z tym ustaleniem, że wartość skradzionej pilarki spalinowejmarki O.-Mac wynosiła 420 złotych, tj. przestępstwa zart. 279§1 kki za to na podstawie tego przepisu wymierzył oskarżonemu karę roku pozbawienia wolności.
OskarżonegoJ. R.w odniesieniu do czynów zarzucanych jemu w punkcie III.II aktu oskarżenia uznano za winnego tego, że:

a
na początku sierpnia 2012r. w miejscowościŚ.gm.W., działając wspólnie i w porozumieniu zP. D.dokonał kradzieży 60 l oleju napędowego o wartości 336 złotych na szkodęK. M., tj. wykroczenia z art. 119§1 kw i za to na podstawie tego przepisu wymierzono karę grzywny w wysokości 300 złotych,

b
w połowie sierpnia 2012r. w miejscowościW.gm.S., działając wspólnie i w porozumieniu zP. D.z maszyn rolniczychC.D.iC.J.dokonał zaboru w celu przywłaszczenia 90 l oleju napędowego o łącznej wartości 504 złotych na szkodęK. S., tj przestępstwa zart. 278§1 kki za to na podstawie tego przepisu wymierzono karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.

OskarżonegoJ. R.uznano za winnego popełnienia czynu zarzucanego w punkcie III.III aktu oskarżenia, tj. przestępstwa zart. 190§1 kki za to na podstawie tego przepisu wymierzono karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 85 kkiart. 86§1 kkw miejsce kar jednostkowych wymierzonych oskarżonemu za popełnione przestępstwa orzeczono karę łączną roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 3 lata. Na podstawieart. 72§2 kkzasądzono od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonegoK. S.kwotę 196 złotych tytułem naprawienia szkody, a nadto orzeczono o kosztach procesu. W wyroku rozstrzygnięto także o odpowiedzialności innego oskarżonego, który nie złożył apelacji.
Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonegoJ. R., który zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego i na podstawieart. 438 pkt 2 kpkwyrokowi zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicieart. 391§ 1 i 3 kpk, przez brak właściwej kontroli nad tym, czy świadekP. D.nie zeznaje wyraźnie odmiennie niż w trakcie postępowania przygotowawczego, co doprowadziło do złożenia przez świadka zeznań sprzecznych z jego pierwotną relacją w kwestiach najistotniejszych dla rozstrzygnięcia sprawy, nie ujawnienie tych sprzeczności i braku wezwania świadka do ustosunkowania się do tych sprzeczności, co w rezultacie uniemożliwiło należytą ocenę wiarygodności jego zeznań złożonych w trakcie rozprawy.

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia wyrażający się w przekroczeniu swobodnej oceny dowodów przez przyjęcie, że oskarżonyJ. R.dopuścił się popełnienia zarzucanych jemu aktem oskarżenia czynów, podczas gdy w materiale dowodowym brak dostatecznych podstaw do przyjęcia za udowodnione powyższych faktów.

W oparciu o tak skonstruowane zarzuty skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie była zasadna, choć jej rozpatrzenie skutkować musiało zmianą zaskarżonego wyroku.
Wbrew argumentacji przytoczonej w apelacji, Sąd I instancji dokonał bardzo dokładnej analizy zeznań świadkaP. D.(str. 8 – 11 uzasadnienia). Dostrzegł rozbieżności w zeznaniach tego świadka, wskazał, w jakiej części uznał je za wiarygodne, a w jakiej nie i swoje stanowisko należycie uzasadnił. Sąd I instancji rozważał także argumenty przytaczane w apelacji, dotyczące konfliktu oskarżonego z rodzinąD.. Wszystkie te okoliczności były zatem brane pod uwagę i doprowadziły Sąd Rejonowy do –słusznego – wniosku, iż zeznania tego świadka były w zasadniczej części wiarygodne. Sąd odwoławczy przychyla się do argumentacji Sądu Rejonowego przedstawionej w tej materii w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, odwołuje się do niej i nie widzi potrzeby jej ponownej prezentacji. Argumenty zawarte w apelacji nie były w stanie zmienić tego stanowiska. W tych okolicznościach stwierdzić należy, iż Sąd Rejonowy nie dopuścił się obrazy przepisówart. 391§1 i 3 kpk, jak twierdził w apelacji skarżący. Sąd I instancji nie dopuścił się także błędu w ustaleniach faktycznych. Jak wielokrotnie akcentowano w orzecznictwie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz musi wykazywać konkretne uchybienia w zakresie zasad logicznego rozumowania, jakich dopuścił się sąd w ocenie materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego na innych dowodach od tych, na których oparł się Sąd I instancji nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych(por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 24.03.1975r. II KR 355/74 OSNPG 1975/9/84 i z dnia 22.01.1975r.I KR 197/74 OSNKW 1975/5/58, wyroki Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 6.02.1992r. II Akr 1/92 OSA 1992/6/41 i z dnia 28.05.1992r. II Akr 134/92 OSA 1992/11/55, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 6.10.2000r. II AKa 138/00 Prok. i Pr. 2002/1/28).Apelacja obrońcy oskarżonegoJ. R.dotycząca zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych ma w istocie charakter polemiczny, oparty na wybiórczej ocenie dowodów i jako taka nie zasługiwała na uwzględnienie. Skarżący, jak się wydaje, jako jedyny argument wskazujący na błędne, jego zdaniem, ustalenia faktyczne, których miał się dopuścić Sąd I instancji akcentuje to, iż oskarżonyJ. R.nigdy nie przyznawał się do zarzucanych jemu czynów. Oczywiście taka argumentacja nie mogła być uznana za przekonującą. Niczym nadzwyczajnym nie jest to, iż dochodzi w poszczególnych sprawach do wydania wyroku skazującego i niekorzystnych ustaleń dla osób oskarżonych, w sytuacji, kiedy dany oskarżony zaprzecza swojemu sprawstwu. Sąd Rejonowy, jak wskazano wcześniej, prawidłowo ocenił zeznaniaP. D., a także pozostały materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia oskarżonego (str. 3 – 6 uzasadnienia) i przedstawił rzeczową argumentację przemawiającą za twierdzeniem, iż wyjaśnienia oskarżonego nie były wiarygodne. Sąd Okręgowy w pełni zaakceptował przytoczoną tam argumentację. W tych okolicznościach, stwierdzić należało, iż sąd odwoławczy nie znalazł przesłanek do uwzględnienia apelacji obrońcy oskarżonego. Z uwagi na to, iż Sąd Okręgowy rozpoznawał apelację 5 listopada 2014r. konieczna stała się zmiana wyroku Sądu Rejonowego, w punkcie 3a dotyczącym czynu z art. 119§1 kw, a w pozostałej części, zaskarżony wyrok, jako słuszny utrzymano w mocy.