Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 1652/13
Data wyroku: 2014-06-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Korzeniewski
Teza: skazujący

Sygnatura akt VI W 1652/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 czerwca 2014r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w składzie:
PrzewodniczącySSR Krzysztof Korzeniewski
Protokolant:  Aleksandra Duczemińska
po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2014r.
sprawy przeciwkoD. W.synowiJ.iA.
urodzonemu (...)weW.
obwinionemu o to, że
w dniu 22 listopada 2012 r. około godz. 17:00 weW.kierując samochodem osobowym markiC.onr rej. (...)jechałpl. (...)od stronyul. (...)w kierunkuul. (...).J. P.korzystając w czasie jazdy z telefonu komórkowego trzymając słuchawkę w ręku
tj. o czyn z art. 97 kw w związku z art. 45 pkt 1 ust. 2(...)
******************

I
uznaje obwinionegoD. W.za winnego czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 97 kw i za to na podstawie art. 97 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 100 (stu) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 616 § 2 kpkw zw. zart. 119 kpwobciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł.

Sygn. akt VI W 1652/13

UZASADNIENIE
W dniu 22 listopada 2012 r. około godz. 17.00D. W.kierował samochodem markiC.nr rej. (...). Przejeżdżał on przezPlac (...)weW.. W tym czasie korzystał z telefonu komórkowego, trzymając w trakcie prowadzenia samochodu jedną ręką aparat telefoniczny przy swojej głowie. Został on dostrzeżony w trakcie tej czynności przez PolicjantaM. H.stojącego, w czasie pełnienia służby, w centralnym punkcie PalcuK.tj. na rondzie.M. H.podjął wówczas interwencję. Podszedł do jadącego powoli samochodu markiC.i poleciłD. W.zjechać na bok, po czym wylegitymował kierowcę.
dowód: zeznaniaM. H.k. 5, 33, 79-80;
notatka urzędowa k. 3-4;
wyjaśnieniaD. W.k. 46-47;
zeznaniaD. G.k. 47-48;
zdjęcie k. 49;
D. W.nie był karany za popełnienie przestępstw. Był natomiast karany za popełnienie wykroczeń przeciwko porządkowi w komunikacji. Utrzymuje się z oszczędności.
dowód: karta karna k. 11;
informacja k. 12;
D. W.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż rzeczywiście w dniu 22 listopada 2012 r. około godz. 17.00 kierował samochodem markiC.nr rej. (...)jadąc przezPlac (...). Natomiast nie rozmawiał wtedy przez telefon komórkowy, jak i w ogóle nie miał w ręku takiego telefonu. Przez telefon rozmawiał jadący z nimD. G.– jego przełożony. Jadąc powoli, został zatrzymany, a następnie wylegitymowany przez Policjanta, który stał na środku skrzyżowania.
vide: wyjaśnieniaD. W.k. 46-47;
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na zeznaniachM. H., notatce urzędowej, zdjęciu, wyjaśnieniachD. W.oraz zeznaniachD. G..
Najistotniejszym dowodem są zeznaniaM. H..M. H.zeznawał w dniach 6 grudnia 2012 r., 10 czerwca 2013 r. oraz 23 czerwca 2014 r. Jako, że zdarzenie miało miejsce w dniu 22 listopada 2012 r. najmniej wątpliwe w ocenie przydatności są zeznania z dnia 6 grudnia 2012 r. Wtedy świadek powinien jeszcze przypominać sobie zdarzenie.
W zakresie zdolności zapamiętywania należy stwierdzić, iż ludzka pamięć nie działa jak nagranie video. Zamiast tego każde przywołanie wspomnienia jest tak naprawdę jego tworzeniem na nowo w oparciu o dostępne sygnały wydobycia. Większość ludzkich wspomnień należy traktować z dystansem i mieć świadomość, że są one nie tyle przywoływane, co raczej budowane na zasadzie próby ułożenia oddzielnych elementów w sensowną całość. Stąd wiele elementów zeznania świadków może być tak naprawdę fantazją wzbogacającą realne wspomnienia. Późniejsze rozważania na temat przebiegu zdarzenia negatywnie wpływają na trafność wspomnień. Nadto w miarę upływu czasu narasta zanieczyszczenie wspomnień innymi śladami pamięciowymi.
Powyższe wątpliwości można pozornie odnieść także do zeznań z dnia 6 grudnia 2012 r. gdyż zostały one poprzedzone sporządzeniem przez świadka notatki w dniu 1 grudnia 2012 r. To było zaś niewątpliwe przywołaniem wspomnienia. Należy jednak stwierdzić, iż upływ około dwóch tygodni, jaki dzielił zdarzenie i moment złożenia zeznań, w ocenie Sądu nie ma znaczenia dla możliwości zniekształcenia wspomnienia. Było ono bowiem jeszcze zbyt świeże by mogło być zastąpione wyobrażeniem powstałym w trakcie sporządzania notatki. Niewątpliwie natomiast takowy krytycyzm powinien być zachowany w odniesieniu do kolejnych zeznań w aspekcie zwyczajowego zaangażowania służbowego Policjantów. Tu właśnie należy stwierdzić możliwość zastąpienia rzeczywistych wspomnień wyobrażeniem powstałym w skutek kolejnego odtwarzania zdarzenia. Dlatego też zeznania z dnia 10 czerwca 2013 r. oraz 23 czerwca 2014 r. stały się podstawą jedynie w zakresie ogólnych uwarunkowań zdarzenia jak jego miejsce a także samo podjęcie interwencji, poniewać tym okolicznościom nie przeczy nawetD. W..
Należy także wykazać obiektywizm świadka.M. H.opisane przez siebie zdarzenie zaobserwował w trakcie pełnienia powinności służbowych. Nie pozostawał on przy tym w jakichkolwiek relacjach wobecD. W., poza stwierdzeniem popełnienia przez niego wybryku. Jest także niewątpliwym, iż znajdując się w centrumPlacu (...)miał on możliwość obserwacji kierujących samochodami przejeżdżającymi przez ten plac.
Jako zbieżnym z zeznaniami MarinaH.z dnia 6 grudnia 2012 r. dano wiarę notatce sporządzonej przez tego świadka w dniu 1 grudnia 2012 r. W tym czasie, jak wskazano powyżej, świadek miał możliwość dokładnego odtworzenia z pamięci zdarzenia. Notatka ta została sporządzona we właściwej formie i właściwy sposób.
Jakichkolwiek wątpliwości nie budzi zdjęcie obrazujące miejsce zdarzenia.
W zakresie wyjaśnieńD. W.orazD. G.zostały one uwzględnione wyłącznie, co do określenia kryteriów czasowo przestrzennych zdarzenia oraz faktu podjęcia interwencji Policji. Okoliczności te w świetle zeznańM. H.oraz sporządzonej przez niego notatki jawią się jako niewątpliwe.
Nie dano natomiast wiary wypowiedziomD. W.orazD. G.odnośnie przez niekorzystania przezD. W.z telefonu komórkowego. W tym zakresie wypowiedzi te są sprzeczne z materiałem, który stał się podstawą ustaleń z przyczyn omówionych powyżej.D. W.kwestionując swoją winę miał na uwadze uniknięcie odpowiedzialności za zarzucany mu wybryk. Z koleiD. G.niewątpliwie kierowało poczucie solidarności zD. W., który nie był dla niego osoba obcą i całkowicie przypadkową.
Sąd pominął zeznaniaJ. T., który w żaden sposób nie przypominał sobie zdarzenia. Pominięto także pozostałe przeprowadzone i niewymienione powyżej pisma także uznając ich zbędność.
Sąd zważył.
Zgodnie zart. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 z późn. zm.) kierującemu pojazdem zabrania się korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku.
Tym samym,D. W.uchybiając temu zakazowi w okolicznościach opisanych powyżej, dopuścił się wybryku z art. 97 kw.
Wymierzając karę Sąd miał na uwadze jej społeczne oddziaływanie, aspekt wychowawczy względem obwinionego oraz jego sytuacje.
Okoliczności łagodzących nie dostrzeżono.
Jako okoliczność obciążającą przyjęto wcześniejsza karalność obwinionego za podobne wybryki.
O kosztach orzeczono nie widząc podstaw do zwolnienia obwinionego od tych należności.