Sąd Rejonowy w Świdnicy
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1198/13
Data wyroku: 2014-04-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Żurawski

Sygn. akt II K 1198/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 kwietnia 2014 roku
Sąd Rejonowy w Świdnicy w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSR Marek Żurawski
Protokolant Katarzyna Małolepsza
Prokurator Prokuratury Rejonowej w ŚwidnicyM. O.
po rozpoznaniu dnia 29.01.2014r., 05.03.2014r. i 07.04.2014r. sprawy karnej

S. M. (1)

ur. (...)wŚ.

synaA.iI.z domuM.

oskarżonego o  to, że:

1
w dniu 30 września 2013r. wŚ.woj.(...), spowodował ciężki uszczerbek na zdrowiuM. K. (1)mający postać choroby realnie zagrażającej jego życiu w ten sposób, że ugodził go nożem kuchennym w brzuch, w skutego czego pokrzywdzony doznał rany kłutej klatki piersiowej drążącej do jamy brzusznej, przenikającej płuco prawe z rozległym krwiakiem jamy opłucnowej i przenikającej prawy płat wątroby z rozległym krwiakiem podprzeponowym oraz krwawieniem do wolnej jamy otrzewnowej z uszkodzeniem tętnicy nadnerczowej prawej połączonym z krwiakiem podprzeponowym i krwawieniem zaotrzewnowym,

tj. o czyn zart. 156 § 1 pkt 2 kk

2
działając w tym samym miejscu i czasie jak w pkt I, groziłM. K. (1)pozbawieniem życia, przy czym groźba ta wzbudziła uzasadnioną obawę jej spełnienia,

tj. o czyn zart. 190 § 1 kk

3
działając w tym samym miejscu i czasie jak w pkt I, pobiłP. R. (1), wwyniku czego wymieniony doznał obrażeń w postaci urazu głowy i nosa,naruszających czynności narządu ciała na okres poniżej dni 7-miu,

tj. o czyn zart. 157 § 2 kk

4
działając w tym samym miejscu i czasie jak w pkt. I, naruszył nietykalnośćcielesnąA. K. (1), którą kopnął w tułów,

tj. o czyn zart. 217 § 1 kk

5
działając w tym samym miejscu i czasie jak w pkt I, groziłA. K. (1)pozbawieniem życia, przy czym groźba ta wzbudziła uzasadnioną obawę jejspełnienia,

tj. o czyn zart. 190 § 1 kk

6
działając w tym samym miejscu i czasie jak w pkt. I, naruszył nietykalnośćcielesnąM. K. (1), w ten sposób, że pobił go,

tj. o czyn zart. 217 § 1 kk

I
oskarżonegoS. M. (1)uznaje za winnego czynu opisanego w punkcie 1 części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 156 § 1 pkt 2 kki za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

II
oskarżonegoS. M. (1)uznaje za winnego czynów opisanych w punkcie 2 i 5 części wstępnej wyroku, tj. występków zart. 190 § 1 kki za to na podstawie tego przepisu przy zastosowaniuart. 91 § 1 kkwymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

III
oskarżonegoS. M. (1)uznaje za winnego czynu opisanego w punkcie 3 części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 157 § 2 kki za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
oskarżonegoS. M. (1)uznaje za winnego czynów opisanych w punktach 4 i 6 części wstępnej wyroku, tj. występków zart. 217 § 1 kki za to na podstawie tego przepisu przy zastosowaniuart. 91 § 1 kkwymierza mu karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując iż wysokość jednej dziennej stawki grzywny wynosi 30 (trzydzieści) złotych;

V
na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkiart. 91 § 2 kkłączy wyżej wymierzone oskarżonemuS. M. (1)kary pozbawienia wolności i kary grzywny, wymierza mu karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

VI
na podstawieart. 46 § 2 kkzasądza od oskarżonegoS. M. (1)na rzecz pokrzywdzonegoM. K. (1)nawiązkę w kwocie 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych orazA. K. (1)nawiązki w kwocie 1.000 (jednego tysiąca) złotych;

VII
na podstawieart. 63 § 1 kkzalicza oskarżonemuS. M. (1)na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 30.09.2013r. do dnia 05.03.2014r. przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

VIII
na podstawieart. 624 § 1 kpkorazart. 17.1ust. o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonegoS. M. (1)od ponoszenia kosztów sądowych w tym opłaty, zaliczając wszelkie poniesione tymczasowo wydatki na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.P. S.kwotę 619,92 (sześćset dziewiętnaście złotych dziewięćdziesiąt dwa grosze) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

MałżeństwoA.iM. K. (2)zamieszkują w samodzielnym mieszkaniu w(...)wŚ..A. K. (1)ma przyrodniego brataS. M. (1), który zamieszkuje wraz z babciąM. M. (2)naul. (...)wŚ.. MatkaA. K. (1)I. M. (1)zamieszkuje przyul. (...)wraz z córkaP. M. (1)iP. R. (2).
W dniu 30 września 2013r około godziny 16:00,M. K. (1),S. M. (1)iP. M. (1)spotkali się zP. R. (2)w jego mieszkaniu naul. (...)celem spożywania alkoholu, W mieszkaniu przebywała takżeI. M. (1). Gdy około godziny 18:48A. K. (1)rozmawiała telefonicznie z mężem oraz matkaI. M. (1), która powiedziałaA. K. (1), że pomiędzyS. M. (1)aM. K. (1)doszło do kłótni. Kłótnia miała dotyczyć tego, żeM. K. (1)poszedł do sklepu na piwo nie zS. M. (1)a zP. R. (2). Słysząc toA. K. (1)postanowiła udać się do mieszkania matki.
GdyA. K. (1)przybyła naul. (...)w mieszkaniu obecny był także chłopakP. M. (2)Ł. A. (1)a nieporozumienie pomiędzyS. M. (1)iM. K. (1)zostało zażegnane. Mężczyźni nadal spożywali alkohol wraz zI. M. (1). Spożywanie alkoholu rozpoczęli już w godzinach rannych w różnych konfiguracjach osobowych i spożyli co najmniej po kilka piw oraz butelkę 0,7 l wódki.A. M.kupiła mężowi kolejne dwa piwa z których jednoM. K. (1)wypił a jedno zostawił gdyż nie był w stanie pić dalej.A. K. (1)iM. K. (1)postanowili pójść do domu, gdy przeszli kawałekM. K. (1)powiedział, że nie jest w stanie iść dalej z powodu nadmiaru wypitego alkoholu w związku z czymA.iM. K. (2)postanowili wrócić do mieszkaniaI. M. (2)abyM. K. (1)się trochę przespał, tak tez zrobili.
W mieszkaniuI. M. (1)przebywały nadal te same osoby. W pierwszym pomieszczeniu od wejścia trwała impreza w związku z czymM. K. (1)położył się spać w drugim pomieszczeniu. W pomieszczeniu gdzie trwała imprezaP. R. (2)siedział na fotelu przy wejściu do mieszkania,I. M. (1)siedziała na pufie przy ławie,S. M. (1)siedział na wersalce,Ł.zP. M. (2)siedzieli razem na drugim fotelu aA. K. (1)usiadła na parapecie okiennym.
W pewnym momencieP. R. (2)zażądał odS. M. (1)aby opuścił jego mieszkanie, było to spowodowane tym, że wcześniejS. M. (1)miał ubliżaćP. R. (2). Na tym tle doszło do kłótni pomiędzyP. R. (2)aS. M. (1).S. M. (1)groziłP. R. (2)zabójstwem, mówił do niego „do jutra skurwysynu nie będziesz żył”.S. M. (1)nic sobie nie robił z żądaniaP. R. (2)aby opuścił mieszkanie - jedynie się śmiał, widząc toA. K. (1)powiedziałaS. M. (1), „że trzeba nie mieć honoru aby siedzieć w mieszkaniu gdy właściciel go wyprasza”.S. M. (1)zaczął wtedy wyzywaćA. K. (1)słowami wulgarnymi i kazał jej „wypierdalać” z mieszkania. Słysząc te wyzwiskaP. R. (2)wstał z fotela, podszedł do wersalki na której siedziałS. M. (1), chcąc go wyrzucić z mieszkania.
S. M. (1)iP. R. (2)zaczęli się razem bić i szarpać. Bili się na wersalce pięściami, w trakcie tej bójkiS. M. (1)rozbił nosP. R. (2).A. K. (1)udało się rozdzielić mężczyzn aP. R. (2)zaczął wycierać się z krwi i mówił doS. M. (1)„co ty mi zrobiłeś”. Po zajściu mężczyźni razem usiedli na wersalce aS. M. (1)nadal wyzywałA. K. (1). Z drugiego pokoju, w obronieA. K. (1)odezwał sięM. K. (1)i mówił doS. M. (1)aby się uspokoił.
Po chwili w drzwiach do drugiego pokoju stanąłM. K. (1)i zapytałS. M. (1)„co ty odpierdalasz ?”. GdyM. K. (1)zbliżył się doS. M. (1)ten wstał z wersalki i mężczyźni zaczęli się bić pięściami. WtedyP. M. (1)wyszła z mieszkania nie chcąc patrzeć na bójkę. Po chwili stracili równowagę i przewrócili się na wersalkę gdzie kontynuowali bójkę.S. M. (1)zdołał wyrwać sięM. K. (2), i wybiegł do drugiego pokoju krzycząc „ja cie kurwo zabiję”.A. M.stanęła pomiędzy mężemM. K. (1)a drzwiami do drugiego pomieszczenia. MałżonkowieK.zamierzali wyjść z mieszkaniaI. M. (1)i zmierzali w kierunku drzwi wyjściowych.
Wtedy z drugiego pokoju wszedłS. M. (1), w ręce, na wysokości klatki piersiowej trzymał nóż o czarnym trzonku, z szerokim ostrzem skierowanym od siebie.S. M. (1)wykonał szybki ruch ręką uzbrojona w nóż w kierunkuM. K. (1)zadając mu cios w okolice klatki piersiowej po czym wyciągnął nóż i wytarł go chowając do kieszeni.
Po ciosieM. K. (1)skulił się i wyszedł z mieszkania aA. K. (1)zaczęła telefonować na Policję, widząc toS. M. (1)kopnąłA. K. (1), która wybiegła z mieszkania za mężem aS. M. (1)zaczął krzyczeć, że wszystkich obecnych pozabija.
W dniu 30.09.2013 o godzinie 21:30 zatrzymanoS. M. (1). Po zatrzymaniuS. M. (1)w trakcie przeszukania dobrowolnie wydał policji nóż kuchenny z rękojeścią koloru czarnego o długości całkowitej 25 cm, długości ostrza 13 cm.
W tym samym dniu o godzinie: 23:42 i 0:07 wykonanoS. M. (1)badanie na zawartość alkoholu we krwi i ustalono, iż w w/w godzinachS. M. (1)posiadał odpowiednio 0,89 promila i 0,81 promila alkoholu we krwi.
W toku postępowania przygotowawczego w oparciu o opinie biegłego ustalono, iżM. K. (1)w wyniku ciosu zadanego nożem przezS. M. (1)doznał: rany kłutej klatki piersiowej penetrującej do jamy brzusznej i prawej przestrzeni zaotrzewnowej, rany przenikającej płuca prawego z rozległym krwiakiem jamy opłucnowej, przenikającej rany prawego płata wątroby z krwiakiem podprzeponowym i krwawieniem do wolnej jamy otrzewnowej, uszkodzenia tętnicy nadnerczowej prawej z rozległym krwiakiem prawej przestrzeni zaotrzewnowej - stanowiące ciężkie obrażenia ciała realnie zagrażające życiu po myśliart. 156 § 1 pkt. 2 kpk.
Po przeprowadzeniu stosownego postępowania przygotowawczego skierowano akt oskarżenia przeciwkoS. M. (1)do Sądu Rejonowego w Świdnicy.
Dowody:
zeznaniaA. K.k; 7-8,57,298-299,
zeznaniaP. M.k; 6,
protokół oględzin miejsca ujawnienia noża    k; 2-3,
protokół oględzin miejsca zdarzenia     k; 4-5,
protokół użycia alkomatu      k; 12,
protokół zatrzymania       k; 17,
protokół przeszukania osoby      k; 20-23,
zeznaniaP. R./ częściowo /    k; 26-27,163-164,299-300,
zeznaniaM. K.k; 32,59-60,158-160,183-184,298,
opinia biegłego       k; 54,
materiał poglądowy       k; 69-77,
zeznaniaŁ. A.k; 82-83,300-301,
dokumentacja lekarska      k; 96-157,
sprawozdanie z badań śladów biologicznych   k; 172-177,
opinia sądowo lekarska      k; 189-190,
OskarżonyS. M. (1)w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że w trakcie imprezy alkoholowej w mieszkaniuP. R. (2)zaczął się kłócić zA. K. (1). Po chwili wstałM. K. (1)i rzucił się na niego. WywróciłS. M. (1)na łóżko, zaczął go bić i gryźć. GdyM. K. (1)ugryzłS. M. (1)w szyję ten uciekł do kuchni, złapał nóż leżący w zlewie, wrócił do pokoju i gdyM. K. (1)zmierzał w jego kierunku wbił mu nóż w ciało.
Przed sądem oskarżony ponownie przyznał się do zarzucanych mu czynów ale jak zaznaczył „nie w całości”. W ocenie oskarżonego w trakcie bójki zM. K. (1)oskarżony „wpadł w panikę złapała za nóż” i „wbił mu ten nóż”. Oskarżony zaprzeczał aby uderzyłA. K. (1)a jedynie ją wyzywał lecz na pewno jej nie groził. ZdaniemS. M. (1)użył noża w obronie własnej.
W toku postępowania sądowego powzięto wątpliwości co do stanu zdrowia psychicznego oskarżonegoS. M. (1), w związku z czym poddano go badaniom przez biegłych lekarzy psychiatrów. Biegli w opinii z dnia 13.02.2014 stwierdzili, iż oskarżony nie jest chory psychicznie ani upośledzony, nie stwierdzono u niego innych zakłóceń czynności psychicznych Zdaniem biegłych okoliczności o których mowa 31§ 1 lub 2 kk. wobec oskarżonegoS. M. (1)nie zachodzą.
S. M. (1)był już uprzednio karany
Dowody:
wyjaśnieniaS. M.k; 35-36,44-46,52,198-200,267-268,
informacja zK.k; 278,
opinia biegłych psychiatrów   k; 281-284,

Sąd zważył, co następuje:

W świetle wyników przeprowadzonego przed sądem postępowania dowodowego sprawstwo i wina oskarżonegoS. M. (1)wątpliwości sądu nie budziła. Stan faktyczny sprawy sąd ustalił przede wszystkim w oparciu o zeznania świadkaA. K. (1), która co prawda była jedna ze „stron sporu” to równocześnie bezspornym jest, iż jako osoba nie spożywająca alkoholu w takich ilościach jak pozostali uczestnicy feralnego spotkania najwierniej relacjonowała jego przebieg. Nadto jej wersja zdarzenia znajduje cząstkowe potwierdzenie w zeznaniachM. K. (1)iP. R. (2).
Świadkowie ci jednak znajdowali się w chwili zajścia pod znacznym wpływem alkoholu, co miało poważny wpływ na ich możliwość spostrzegania i relacjonowania zdarzeń.P. R. (2)w zasadzie nie pamięta nic poza tym, że w jego mieszkaniu była impreza alkoholowa. Z uwagi na ilość wypitego alkoholu świadek ten pierwotnie nie pamiętał nawet składu osobowego uczestników libacji. Świadek w sposób odmienny od relacji innych świadków zeznawał co do okoliczności w jakich odniósł obrażenia ciała i co do przyczyn jego sporu zS. M. (1). Również świadekM. K. (1)pozostawał w chwili zdarzenia pod tak znacznym wpływem alkoholu, iż istnieją poważne wątpliwości co do rzetelności jego relacji.M. K. (1)był tak pijany, że nie mógł pieszo wrócić do domu. Bezspornym jest, iżS. M. (1),M. K. (1)iP. R. (2)pozostawali w stanie upojenia alkoholowego bowiem w dniu zdarzenia od godzin przedpołudniowych, w różnych konfiguracjach osobowych, spożywali piwo w ilości około 10 puszek na osobę oraz 0,7 l wódki. W tym stanie rzeczy ich relacje mogły stanowić jedynie materiał ewentualnie potwierdzający ustalenia wynikające z innych dowodów.
ŚwiadekP. M. (2)nie wniosła wielu istotnych okoliczności do sprawy albowiem jak zeznała, gdy mężczyźni zaczęli się bić to się wystraszyła i opuściła mieszkanieP. R. (2), - tak więc samego ugodzenia nożemM. K. (1)nie widziała.Ł. A. (1)złożył nieco odmienną relacje odnośnie przebiegu zdarzeń w mieszkaniuP. R. (2)od ustalonego przez sąd, lecz świadkowi temu zarzucono składanie fałszywych zeznań pod wpływem żądańI. M. (1). Co istotne świadek przyznał przed sądem, iż usiłowano wpłynąć na niego aby złożył zeznania dogodne dla , ale jednocześnie stanowczo twierdził, że oparł się tym wpływom i zeznał prawdę. Wobec powyższego, sąd z dużą ostrożnością podszedł do zeznańŁ. A. (1)mając na względnie, iż istotnie złożył on zeznania w wersji względniejszej dla oskarżonego.
Zważywszy na powyższe trudności dowodowe, sąd dokonał jak wskazano wyżej oceny materiału dowodowego w oparciu o zeznaniaA. K. (1)oraz opinie biegłych, w szczególności z zakresu medycyny sadowej, uwzględniającą sposób i mechanizm zadania ciosu pokrzywdzonemu. Istotnym jest, że sam oskarżonyM.nie zaprzeczał, iż ugodził nożemM. K. (1), lecz twierdził, iż zrobił to w obronie koniecznej oraz w inny sposób opisywał genezę i przebieg kłótni zA.iM. K. (4)orazP. R. (2).
Sąd nie dał wiary oskarżonemu co do rzekomego działania w warunkach obrony koniecznej oraz co do tego, że nie groził pokrzywdzonym i nie naruszał ich nietykalności cielesnej. Wersja zdarzenia prezentowana przez oskarżonego nie wytrzymuje konfrontacji z wersjąA. K. (1), której to wersji sąd dał wiarę, oraz nie spełnia wymogów prawnych działania w warunkach obrony koniecznej. W ocenie biegłego psychologa, stan intoksykacji alkoholowej w dniu zdarzenia mógł powodować u oskarżonegoS. M. (1)upośledzenie pamięci, postrzegania i kojarzenia oraz odtwarzania. Okoliczności te jak również brak motywacji poznawczej w celu wydobycia z pamięci szczegółów zdarzeń są realnymi czynnikami wpływającymi na treść jego wyjaśnień. Tj. mogą to być wyjaśnienia niepełne pozbawione szczegółów czy też niektórych sekwencji zdarzeń. / opinia psychologiczna - k 204-206,318-320. /
Kierując się powyższymi okolicznościami sąd uznał wyjaśnieniaS. M. (1)za niewiarygodne.
Co do kwalifikacji prawnej:
Oskarżonemu zarzucono czynzart. 156 § 1 pkt 2 kk.Zgodnie z treścią dyspozycji tego przepisu odpowiedzialności karnej podlega ten, kto „Kto powoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci: innego ciężkiego kalectwa, ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej, choroby realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała”. Są to określenia, których ocena musi się opierać na kryteriach medycznych, zgodnych z obecnym stanem wiedzy w tej dziedzinie.
Przestępstwo określone wart. 156 § 1 kk. może być popełnione tylko umyślnie, zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i z zamiarem wynikowym. Sprawca musi obejmować świadomością przynajmniej możliwość spowodowania swoim zachowaniem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu innej osoby i chcieć takiego skutku albo na nastąpienie takiego skutku się godzić. Postać ciężkiego uszkodzenia ciała, wymieniona wart. 156 § 1 pkt 1 lub 2, nie musi już być sprecyzowana w świadomości sprawcy. Objęcie zamiarem spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu przyjąć może więc postać zamiaru ogólnego. Na wystąpienie takiego zamiaru wskazywać będzie m.in. sposób działania sprawcy, użyte przez niego narzędzie, stosunek do osoby pokrzywdzonej.
Z ustaleń sądu w realiach niniejszej sprawy wynika, iż oskarżonyS. M. (1)zadając cios nożem o długości ostrza 13 cm, w klatkę piersiową pokrzywdzonego musiał co najmniej godzić się na nastąpienie skutku o którym mowa w akcie oskarżenia. Zaś z opinii biegłego wynika, iż uszczerbek na zdrowi, którego doznałM. K. (1)realnie zagrażał jego życiu.
Sąd nie uznał abyS. M. (1)działał w warunkach obrony koniecznej. Zgodnie z treściąart. 25 § 1 kk. stan ten ma miejsce wtedy gdy w obronie koniecznej odpiera się bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem.
Uw zamach musi być, bezpośredni, bezprawny i rzeczywisty. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż zarównoP. R. (2)jak i potemM. K. (1)interweniowali wobec awanturującego sięS. M. (1), a więc nie można uznać, że to oskarżonemu przysługiwało prawo do odpierania jakiegoś zamachu bowiem takowy nie istniał. Oskarżony w chwili zdenerwowania wyszedł do drugiego pomieszczenia i ze zlewu zabrał nóż. W tym czasieM. K. (1)wraz z żoną zamierzał opuścić mieszkanieP. R. (2)i kierował się w stronę drzwi. Oskarżony wrócił do pierwszego pomieszczenia i tam, zbliżając się doM. K. (1)zdał mu cios nożem w klatkę piersiową, krzycząc, że wszystkich pozabija. Tak więc trudno uznać, iż wobec oskarżonego kierowano jakikolwiek zamach, któremu miałby on przeciwdziałać. W chwili zabierania noża ze zlewuS. M. (1)nie był przez nikogo zagrożony i mógł zakończyć swój udział w zajściu. Wobec tej konstatacji dalsze rozważania nad ew. obroną konieczną ze strony oskarżonego sąd uznał na bezprzedmiotowe.
S. M. (1)zarzucono także dwa czynu zart.190 § 1 kk., i 217§ 1 kk. oraz czyn zart. 157 § 2 kk.
Za czyn zart. 190 § 1 kk.odpowiada ten kto „Kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona”. W świetle ustaleń sądu bezspornym jest, iżS. M. (1)w trakcie zajścia w mieszkaniuP. R. (2)groził zarównoM. K. (2)jak iA. K. (1)pozbawieniem życia wielokrotnie krzycząc, iż ich pozabija, robił to także przy użyciu słów powszechnie uznanych za obelżywe.A.iM. K. (2)w przeciwieństwie do innych uczestników imprezy zeznawali, iż z uwagi na okoliczności zdarzenia oraz znany im charakter oskarżonego obawiają się spełnienia tych gróźb.
Za czynzart. 217 § kk.odpowiada ten kto „uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną”. Naruszeniem nietykalności cielesnej jest każde bezprawne dotknięcie innej osoby czy inny krzywdzący kontakt. Wchodzą tu w grę wszelkie kontakty fizyczne, które są obraźliwe, kłopotliwe czy po prostu niepożądane. Naruszenie nietykalności cielesnej nie musi łączyć się z wywołaniem bólu; jednakże musi być ono fizyczne, tzn. atak musi napotkać ciało pokrzywdzonego. Również bezspornym jest w realiach niniejszej sprawy jest to, iż oskarżony naruszył nietykalność cielesnąA. K. (1)kopiąc ją w tułów i bijącM. K. (1).
Odpowiedzialności karnej zart. 157 § 2 kk.odpowiada ten kto „powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni”. Taki właśnie skutek spowodowałS. M. (1)bijącP. R. (2)powodując u niego uraz głowy i nosa naruszający czynności narządu ciała na okres poniżej dni siedmiu.
Co do kary:
Wymierzając oskarżonemuS. M. (1)karą sąd wziął pod uwagę jako okoliczność obciążającą uprzednią karalność oskarżonego oraz fakt, iż w stosunkowo krótkim okresie czasu dopuścił się sześciu przestępstw na szkodę trzech osób.
Jako okoliczność łagodzącą sąd uznał częściowe przyznanie się oskarżonego do zarzucanych mu czynów a to do najpoważniejszego zarzutu tj. ugodzenia nożemM. K. (1).
Sąd uznał, iż czyn zarzucony oskarżonemu zart. 156 § 1 pkt 2 kk. cechuje się znaczną społeczna szkodliwością. Tylko szczęściu i przypadkowi należy w ocenie sądu zawdzięczać, iż nie doszło do zgonuM. K. (1). Jak wynika z opinii biegłych doznał on rozległych obrażeń ciała na skutek zadanego mu ciosu. Już tylko ta okoliczność wespół z okolicznościami obciążającymi o których mowa wyżej przemawiały w ocenie sądu o wymierzeniu oskarżonemu kary pozbawienia wolności w rozmiarze lat czterech. Kara ta zdaniem sądu jest dostosowana do okoliczności sprawy jak i stopnia zawinienia oskarżonego, zważywszy także na granice ustawowego wymiaru kary odnośnie tego czynu określone wkodeksie karnym.
Za czyny gróźb karalnych oraz lekkiego uszkodzenia ciała wymierzono oskarżonemu odpowiednio kary: ośmiu i sześciu miesięcy pozbawienia wolności. Wymiar tych kar dostosowano do stopnia szkodliwości społecznej tych czynów z uwzględnieniem, iż są to przestępstwa znacznie mniej poważne niż przypisane oskarżonemu w pkt. I wyroku.
Wymierzając oskarżonemu karę łączną sąd brał pod uwagę zarówno wyżej wskazane okoliczności jak i to, że wszyscy uczestnicy tej imprezy uczestniczyli tak naprawdę w alkoholowej libacji, na której przebieg i skład osobowy mieli wpływ i się godzili, tym bardziej, iż ekscesy zS. M. (1)zdarzały się już wcześniej. Tak więc do pewnego stopnia odpowiedzialność za przebieg i charakter tego spotkania obciąża wszystkich jego uczestników.
Za czyny z art., 217§ 1 kk. jako przestępstwa najłagodniejsze z zarzuconych oskarżonemu, wymierzonoS. M. (1)karę grzywny w wysokości 50 dziennych stawek grzywny przyjmując iż wysokość jednej dziennej stawki grzywny wynosi 30 zł.
Sąd orzekł także nawiązki w kwotach jak w pkt. VI wyroku uznając, iż ich wysokość odzwierciedla wszystkie okoliczności sprawy a także stanowi rzetelne i sprawiedliwe zadośćuczynienie za krzywdę doznaną przez pokrzywdzonych.
O kosztach postępowania orzeczono z uwzględnieniem sytuacji majątkowej oskarżonego.