Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 551/14
Data wyroku: 2014-12-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Żukowska
Słowa kluczowe: Kradzież
Podstawa prawna: art. 278§1kk

Sygn. akt VI Ka 551/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 grudnia 2014 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Barbara Żukowska
Protokolant  Jolanta Kopeć
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Zbigniewa Jaworskiego
po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014r.
sprawyD. R.
oskarżonego zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 11 września 2014 r. sygn. akt II K 880/14
I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoD. R.w ten sposób, że podwyższa orzeczoną w pkt I części dyspozytywnej karę pozbawienia wolności do 7 (siedmiu) miesięcy,
II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,
III. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.
Sygn. akt VI Ka 551/14

UZASADNIENIE
D. R.został oskarżony o to, że:
w nocy 04/05 czerwca 2014 roku wJ.przyulicy (...)po uprzednim wejściu na teren pogrodzonej posesji z namiotu wykonanego z plandeki samochodu ciężarowego zabrał w celu przywłaszczenia mienie w postaci: kompletu używanych opon do quadamarki T. (...)oraz używanych części zamiennych do(...), czym spowodował straty w wysokości około 1.200 złotych na szkodęJ. J., przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 30 lipca 2010 roku sygnatura akt II K 1621/10 za przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę 4 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresach od 30.11.2011 r. do 03.10.2013 r. oraz od 16.04.2010 r. do 29.06.2010 r. i od 17.10.2010 r. do 10.11.2010 r. tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze, wyrokiem z dnia 11 września 2014 roku w sprawie o sygn. akt II K 880/14:

I
uznał oskarżonegoD. R.za winnego tego, że w nocy 04/05 czerwca 2014 roku wJ.przyulicy (...)po uprzednim wejściu na teren pogrodzonej posesji z namiotu wykonanego z plandeki samochodu ciężarowego zabrał w celu przywłaszczenia mienie w postaci: kompletu używanych opon do quadamarki T. (...)oraz używanych części zamiennych do(...), czym spowodował straty w wysokości około 1.200 złotych na szkodęJ. J., przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 30 lipca 2010 roku sygnatura akt II K 1621/10 za przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę 4 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresach od 30.11.2011 r. do 03.10.2013 r. oraz od 16.04.2010 r. do 29.06.2010 r. i od 17.10.2010 r. do 10.11.2010 r. tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.,  przyjął wartość skradzionego mienia jako 1200 zł. oraz ustalił, że oskarżony działał w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 27.04.2007r. sygn. akt II K 203/07 za czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.iart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 31.07.2007r. sygn. akt VI Ka 455/07 na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat, której wykonanie zarządzono postanowieniem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 05.05.2008r. sygn. akt Ko 275/08, a którą odbył w okresie od dnia 21.04.2011 r. do dnia 30.11.2011 r. oraz na poczet kary zaliczono okres pozbawienia wolności od dnia 12.01.2007 r. do dnia 27.04.2007 r. i od dnia 26.06.2008 r. do dnia 03.08.2009 r. oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 30.07.20l0 r. sygn. akt II K 1621/10 za czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę 3 lat pozbawienia wolności i za czyn zart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę 3 lat pozbawienia wolności i karę łączną 4 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 30.11.2011 r. do 03.10.2013r. oraz zaliczono na poczet kary okres pozbawienia wolności od 16.04.20l0 r. do 29.06.20l0 r. i od 17.10.20l0 r. do 10.11.20l0 r. tj. występku zart. 278 § 1 k.k.w zw.art. 64 § 1 k.k.i za to na mocyart. 278 § 1 k.k.wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na mocyart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemuD. R.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania w dniu 05.06.2014 r. przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

III
na mocyart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonegoD. R.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Apelację od zapadłego wyroku wywiódł oskarżyciel publiczny.
Prokurator we wniesionej apelacji zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze na niekorzyść oskarżonegoD. R.zarzucając, w oparciu o treśćart. 438 pkt 4 k.p.k., rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobecD. R.w wymiarze czterech miesięcy pozbawienia wolności – w odniesieniu do znacznego stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu oraz stopnia zawinienia, polegającą na wymierzeniu kary pozbawienia wolności w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, przede wszystkim na skutek niedostatecznego uwzględnienia szeregu okoliczności obciążających, występujących po stronie oskarżonego, a odnoszących się przede wszystkim do dotychczasowego sposobu życia i postawy życiowej oskarżonego, a także właściwości oskarżonego, w szczególności jego uprzedniej wielokrotnej karalności sądowej, w tym za tożsame rodzajowo przestępstwo skierowane przeciwko mieniu na bezwzględną karę pozbawienia wolności, co sprawia, że orzeczoną karę uznać należy za rażąco niewspółmiernie łagodną, a tym samym nie spełniającą przypisanych jej celów w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej oraz sprzeczną ze społecznym poczuciem sprawiedliwości.
Stawiając tak sformułowany zarzut, na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.oskarżyciel publiczny wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części poprzez orzeczenie wobec oskarżonegoD. R.na podstawieart. 278 § 1 k.k.kary pozbawienia wolności w wymiarze 10 miesięcy oraz utrzymanie wyroku w pozostałej części w mocy.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Słuszny jest zarzut rażącej niewspółmierności kary orzeczonej w stosunku doD. R..
Na wstępie stwierdzić należy, iż ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny i sprawstwo przypisanego oskarżonemu czynu oraz wina nie były kwestionowane we wniesionym środku zaskarżenia.D. R.zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i przed sądem, przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa. Wyjaśnienia, które złożył w charakterze podejrzanego, podtrzymał w całości na rozprawie i wyjaśnienia te znalazły potwierdzenie w innych zebranych dowodach.
Przechodząc do zarzutu apelacji, należy wskazać, że dotyczy on wyłącznie rozstrzygnięcia o karze i stąd przedmiotem rozważań sądu odwoławczego jest ta kwestia (art. 447 § 2 k.p.k.).
W orzecznictwie podkreśla się, że zarzut niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić wówczas, „gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy-gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą” (wyrok SN z dnia 11 kwietnia 1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 7-8/1985, poz. 60). Niewspółmierność zachodzi zatem wówczas, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzona za przypisane przestępstwa, nie odzwierciedla należycie stopnia szkodliwości społecznej czynu i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary (zob. wyrok SN z dnia 30 listopada 1990 r., Wr 363/90, OSNJKW 7-9/1991, poz. 39). Nie chodzi przy tym o każdą różnicę co do jej wymiaru, ale o „różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby-również w potocznym znaczeniu tego słowa – rażąco niewspółmierną, to jest niewspółmierna w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować” (wyrok SN z dnia 2 lutego 1995 r., II KRN 198/94, OSNPP 6/1995, poz. 18).
Oczywistym jest, że zmiana kary w instancji odwoławczej nie może następować w każdym przypadku, lecz wyłącznie wówczas, gdy kara orzeczona nie daje się akceptować z powodu różnicy miedzy nią a karą sprawiedliwą, różnicy o randze zasadniczej, rażącej. W ocenie Sądu Okręgowego taka sytuacja w niniejszej sprawie właśnie występuje.
Wskazać należy, iżD. R.przypisano popełnienie przestępstwa zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., za które Sąd Rejonowy wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Akceptuje sąd odwoławczy argumenty podniesione przez prokuratora w apelacji, iż w ustalonych przez sąd meriti okolicznościach zdarzenia wymierzenie oskarżonemuD. R.kary pozbawienia wolności w dolnej granicy ustawowego zagrożenia jest niczym nieuzasadnione.
Rację ma skarżący, że Sąd Rejonowy wymierzając karę 4 miesięcy pozbawienia wolności przecenił okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego marginalizując okoliczności obciążające. W ocenie Sądu Okręgowego dotychczasowy sposób życia oskarżonego, wyrażający się jego wielokrotną uprzednią karalnością, w tym za przestępstwa podobne, działanie w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych wart. 64 § 1 k.k., to okoliczności zdecydowanie negatywnie o nim świadczące. Podkreślić należy, iżD. R.był uprzednio trzykrotnie karany, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu. Pierwszy wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze zapadł w dniu 27 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II K 203/07) za czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.iart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.Oskarżony został skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat, a już w dniu 17 grudnia 2007 r. zapadł kolejny wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze (sygn. akt VII K 1439/07) za czyn zart. 278 § 1 k.k., za który oskarżony został skazany na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 30 lipca 2010 r., w sprawie II K 1621/10 został ukarany za czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności i za czyn zart. 280 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę 3 lat pozbawienia wolności i karę łączną 4 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 30 listopada 2011 r. do 3 października 2013 r. (dane o karalności k. 33-34).
Wobec powyższego nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż zachowanie oskarżonego polegające na dokonaniu kradzieży miało charakter incydentalny, dlatego tylko, że od kwietnia 2010 r. oskarżony nie popełnił żadnego przestępstwa. Jak wskazano powyżej oskarżony odbywał karę pozbawienia wolności i to w warunkach powrotu do przestępstwa, a Zakład Karny opuścił w październiku 2013 r. Zgodzić się należy ze skarżącym, iżD. R.mimo młodego wieku miał pełną świadomość możliwych konsekwencji swojego zachowania, a zaledwie po 8 miesiącach od opuszczenia jednostki penitencjarnej popełnił występek zart. 278 § 1 k.k., co świadczy o tym, iż nie prowadził on poprawnego sposobu życia.
Sąd I instancji wymierzając oskarżonemu karę uwzględnił na korzyść oskarżonego niezwłoczne odzyskanie skradzionego mienia przez pokrzywdzonego w stanie nieuszkodzonym, jednakże wskazać należy, iż mienie to odzyskane zostało w wyniku zatrzymania oskarżonego przez funkcjonariuszy Policji, kiedy wracał ze skradzionymi rzeczami.
W ustalonych okolicznościach wymierzenieD. R.kary 4 miesięcy pozbawienia wolności jawi się jako rażąco, niewspółmiernie łagodne, niespełniające celów wychowawczych i zapobiegawczych w stosunku do oskarżonego. Kierując się dyrektywami wymiaru kary określonymi wart. 53 k.k.Sąd Okręgowy ocenił, że współmierną do stopnia winy oskarżonego oraz do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu, spełniającą cele wychowawcze i zapobiegawcze wobec oskarżonego, jak i potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, będzie kara 7 miesięcy pozbawienia wolności, która pozostaje nadal w dolnej granicy ustawowego zagrożenia, ale nie w najniższym możliwym wymiarze. Sąd odwoławczy nie podziela stanowiska wyrażonego przez prokuratora, iż kara 10 miesięcy pozbawienia wolności może w realiach sprawy stanowić właściwą reakcję karną za popełnione przestępstwo. Wskazać należy, iż istotą prewencji ogólnej nie jest wyłącznie wymaganie wymierzania tylko surowych kar, lecz kształtowanie w społeczeństwie przekonania o nieuchronności kary, jej dostosowaniu do stopnia winy sprawcy i okoliczności podmiotowo-przedmiotowych czynu, a zatem o karaniu sprawiedliwym, tworzącym atmosferę zaufania dla obowiązującego systemu prawnego.
Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do dalszej ingerencji w treść zaskarżonego wyroku, nie stwierdzając w szczególności, by wyrok Sądu I instancji dotknięty był uchybieniami procesowymi wskazanymi wart. 439 k.p.k., które sąd odwoławczy winien brać pod uwagę z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia oraz podniesionych zarzutów, tudzież by był rażąco niesprawiedliwy.
Z powyższych względów Sąd Okręgowy w pozostałej części zaskarżony wyrok, jako słuszny i prawidłowy, utrzymał w mocy (art. 437 § 1 k.k.).
Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonegoD. R.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze biorąc pod uwagę trudną sytuację finansową i brak stałego zatrudnienia (art. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.).