Sąd Okręgowy w Łodzi
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII Pa 153/14
Data wyroku: 2014-07-11 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Wynagrodzenie Za Pracę
Podstawa prawna: art. 214^1^ kpc, art. 237 kpc

Sygn. akt VII Pa 153/14

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy w Pabianicach, IV Wydział Pracy zasądził od pozwanego(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąwP.na rzecz powódkiA. W.szczegółowo określone w sentencji kwoty tytułem wynagrodzenia za pracę za okres od marca do czerwca 2013 rok, wraz z ustawowymi odsetkami od 11 dnia każdego następnego miesiąca do dnia zapłaty, oraz tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za 2012 i 2013 rok wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 11 lipca 2013 roku do dnia zapłaty (pkt 1 wyroku). Ponadto nadał wyrokowi w punkcie pierwszym rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4095 złotych brutto (pkt 2), obciążył i nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Pabianicach kwotę 1503 złote tytułem opłaty od pozwu (pkt 3), oraz zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1817 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt 4).
Powyższe orzeczenie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne.
PowódkaA. W.została zatrudniona przez pozwaną spółkę w charakterze głównej księgowej na podstawie umowy o pracę na czas określony z dnia 1 lipca 2004 roku, w wymiarze ½ etatu z wynagrodzeniem 824 złote brutto, a następnie na podstawie umowy o pracę na czas nie określony z dnia 30 czerwca 2005 roku, w wymiarze ½ etatu z wynagrodzeniem 829 złote brutto, a następnie strony zmieniły warunki umowy o pracę z dnia 30 czerwca 2005 roku w ten sposób, że w okresie od dnia 1 października 2011 roku do dnia 30 czerwca 2013 roku, powódka miała świadczyć pracę w charakterze głównej księgowej, w wymiarze 0,10 etatu i w wymiarze 0,50 etatu w ramach stanowiska dofinansowanego za środków Europejskiego Funduszu Społecznego, z wynagrodzeniem(...)brutto.
Powódka nie otrzymała wynagrodzenia za marzec 2013 roku w kwocie 2111,07 złotych, za kwiecień w kwocie 2873,55 złotych, za maj w kwocie 2112,07 złotych, za czerwiec 1022, 85 złotych, ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy w kwocie 4312,73 złotych i odszkodowania z art. 55 par 1 (1) k.p w kwocie 8620,55 złotych.
Spółka miała problemy finansowe, konta spółki były zajęte przez komornika, od początku 2012 roku nie były odprowadzane składki ZUS.
Część wynagrodzenia była płacona w formie gotówkowej, odbiór potwierdzany był podpisem na liście płac, część przelewem bankowym.
Pismem z dnia 27 czerwca 2013 roku powódka rozwiązała umowę o pracę w trybieart. 55 par 1 (1) k.p., z uwagi na brak wypłaty wynagrodzenia od marca 2013 roku do czerwca 2013 roku. Pismo zostało odebrane przez pozwaną spółkę.
Powódka wzywała pozwanego do zapłaty zaległych należności.
Pozwana spółka jest zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym za numerem(...), jako zarząd spółki wskazanoJ. L., jako prokurentaH. M. (1).
Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o złożone w sprawie dokumenty, których treść nie budziła wątpliwości, nie były kwestionowane przez strony i w oparciu o zeznania powódki, którym sąd w pełni dał wiarę. Zeznania te są jasne, przekonujące i spójne. Pozwany nie przedstawił żadnych miarodajnych dowodów z dokumentów (również akt osobowych) z których mogłyby wynikać inne niż poczynione przez sąd ustalenia.
Sąd oddalił wniosek pozwanego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadkaH. M.na okoliczność należytego wywiązywania się pozwanej z obowiązków pracodawcy, informowania powódki przez pozwaną o chwilowych problemach finansowych powódki, współpracy stron, uznając okoliczności informowania powódki przez pozwaną o chwilowych problemach finansowych i braku ciężkiego naruszenia obowiązków przez pracodawcę i współpracy stron za nieistotne w niniejszym postępowaniu, a wniosek zmierzający jedynie do przewlekania postępowania. Natomiast w zakresie należytego wywiązywania się pozwanej z obowiązków pracowniczych sąd uznał wniosek jako jedynie zmierzający do przewlekania postępowania, bowiem pozwany nie przedstawił dokumentów potwierdzających wypłatę należności, a w uzasadnieniu odpowiedzi na pozew nie powoływał się na jakiekolwiek okoliczności, z których miałoby wynikać, że należności te zostały zapłacone w innej formie.
W zakresie braku ciężkiego naruszenia przez pozwaną obowiązków pracodawcy wobec powódki sąd uznał okoliczności te za nieistotne dla oceny roszczenia powódki o odszkodowanie. Jeżeli pozwany uważa, że rozwiązanie umowy o pracę przez powódkę w trybieart. 55 k.p.było niezgodne z prawem, nie może w procesie o zapłatę odszkodowania wywodzić, że swoje obowiązki należycie wypełnił. Jedynie powództwo oparte oart. 61(1) k.p.może taką kwestię rozstrzygnąć, bowiem rozwiązanie umowy o pracę jest skuteczne (nawet jeśli zostałoby uznane za wadliwe) i daje powódce prawo dochodzenia odszkodowania.
W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd Rejonowy uznał, iż żądanie pozwu jest zasadne.
Sąd podniósł, iż zgodnie z przepisamiustawy z dnia 15 września 2000 roku Kodeks spółek handlowych(Dz.U. z 2000 roku, Nr 94, póz. 1037) -art. 202 kshmandat członka zarządu wygasa wskutek odwołania, śmierci, rezygnacji, a także wskutek upływu terminu. W przypadku rezygnacji chodzi o jednostronny akt członka zarządu, który w ten sposób zamierza doprowadzić do ustania więzi prawnej między nim a spółką (A. Kidyba, Spółka..., op. cit., s. 434; A. Kidyba, Charakter prawny rezygnacji członka zarządu z pełnionej funkcji - glosa do wyroku SN z 26 listopada 2002 r. (I PKN 597/01), Glosa 2005, nr 3). Rezygnacja wywołuje skutki bez jej przyjęcia (tak również WSA w Łodzi w wyroku z dnia 24 marca 2009 roku, I SA/Łd 1452/08, LEX nr 550368). To ostatnie może mieć jedynie znaczenie moralne (tak również WSA w Łodzi w wyroku z dnia 24 marca 2009 roku, I SA/Łd 1452/08, LEX nr 550368, oraz - w kontekście złożenia rezygnacji przez likwidatora - SN w wyroku z 27 stycznia 2010 roku, II CSK 301/09, LEX nr 570126, w którym podkreślono, że oświadczenie o rezygnacji jest jednostronną czynnością prawną, a więc niewymagającą przyjęcia przez spółkę).
Sąd podkreślił jednak, że akt rezygnacji dla jego skuteczności musi być stosownie sformalizowany i w konsekwencji ujawniony we właściwym rejestrze. Wówczas można dopiero mówić o formalnym zaprzestaniu pełnienia funkcji. NazwiskoJ. L., mimo złożenia przez nią rezygnacji z funkcji zarządu spółki, nadal figuruje w Krajowym Rejestrze Sądowym, zatem brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego okoliczność, że do tej rezygnacji faktycznie doszło. Sąd podniósł, iż KRS pełni dwie zasadnicze funkcje informacyjną i legalizacyjną. Celem zapewnienia prawdziwości danych w rejestrze, jak również ich zupełności i pewności obrotu prawnego w ustawie o KRS zawarto domniemanie prawdziwości wpisów w rejestrze. Zatem wniosek pozwanego o odroczenie rozprawy nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z wypisem KRSJ. L.jest zarządem spółki i nie było żadnych przeszkód natury formalno prawnej, aby spółkę reprezentowała na terminie rozprawy w dniu 20 listopada 2013 roku. A zatem nieobecność osoby reprezentującej spółkę sąd uznał za nieusprawiedliwioną, strony były wzywane do osobistego stawiennictwa pod rygorem pominięcia dowodu z zeznań, dlatego też sąd na rozprawie przeprowadził dowód z przesłuchania stron ograniczając go, wobec nieusprawiedliwionej nieobecności pozwanego do przesłuchania powódki.
Zgodnie zart. 80 k.p.wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną. Za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią.
Powódka nie otrzymała wynagrodzenia za pracę świadczoną w marcu, kwietniu, maju i czerwcu 2013 roku oraz ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy i odszkodowania z uwagi na rozwiązanie umowy w trybieart. 55 k.p.
Zgodnie zart. 55 § 11k.p.pracownik może rozwiązać umowę o pracę w trybie określonym w § 1 także wtedy, gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika; w takim przypadku pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia, a jeżeli umowa o pracę została zawarta na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy - w wysokości wynagrodzenia za okres 2 tygodni.
Powódka rozwiązała umowę w trybieart. 55 § 11k.p.z uwagi na brak wypłaty wynagrodzenia.
Powódka nie otrzymała należnego odszkodowania na podstawieart. 55 § 11k.p.
Na pozwanym jako pracodawcy ciąży obowiązek prowadzenia dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy (art. 94 pkt 9 a k.p). Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 10 kwietnia 2003 r. III APa 40/02 (OSA 2003/12/43, OSAB 2003/3/45, Lex79914) brak dokumentacji płacowej wynikający z zaniedbania jej prowadzenia przez pracodawcę powoduje zmianę wynikającego zart. 6 k.c.rozkładu ciężaru dowodów, przerzucając go na osobę zaprzeczającą faktom, z których strona powodowa wywodzi skutki pozwu.
Zdaniem Sądu I instancji pozwany nie wykazał w żaden sposób, że wypłacił powódce wynagrodzenie, odszkodowanie i ekwiwalent za urlop wypoczynkowy. Pozwany nie przedstawił potwierdzenia wypłaty wynagrodzenia powodowi, ani listy płac z podpisami powoda, ani dokumentów potwierdzających dokonanie przelewów na konto pracownika, tym samym pozwany w żaden sposób nie wykazał wypłaty nawet części należności, tym samym powództwo zostało uwzględnione w całości. Sąd podkreślił, że pozwany nie złożył nawet do sądu akt osobowych powódki. Bierna rola pozwanego w procesie nie może natomiast skutkować negatywnie dla powódki, która złożyła zeznania na rozprawie, którym sąd w pełni dał wiarę, nadto złożyła dokumenty dotyczące stosunku pracy dające podstawę do ustalenia stanu faktycznego w sprawie.
Sąd uwzględnił też powództwo w zakresie żądanych ustawowych odsetek od niewypłaconego wynagrodzenia i pozostałych należności.
W myślart. 85 § 1 k.p.wypłaty wynagrodzenia za pracę dokonuje się co najmniej raz w miesiącu, w stałym i ustalonym z góry terminie. Wynagrodzenie za pracę płatne raz w miesiącu wypłaca się z dołu, niezwłocznie po ustaleniu jego pełnej wysokości, nie później jednak niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego (§ 2).
Wynagrodzenia powinny zostać zapłacone do 10 następnego miesiąca, a zatem po upływie tego terminu może być liczony bieg odsetek ustawowych w oparciu oart. 359 kcw zw. zart. 481 k.c.w zw. zart. 300 k.p.
O rygorze natychmiastowej wykonalności Sąd orzekł na podstawieart. 4772§ 1 kpc.
O nie uiszczonych kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawieart. 113 ust. l Ustawy z dn. 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz. U. Nr 167, póz. 1398 ze zm.) i nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Pabianicach kwotę 1503 złote tytułem nie uiszczonej opłaty stosunkowej od pozwu uwzględniającego powództwo uwzględniając w tym zakresie uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 05.03.2007r M. P. Pr. Nr 7 z 2007 pz. 368.
Sąd orzekł o kosztach procesu w trybieart. 98 kpcw zw. z§ 2, § 6 pkt 5 i § 11 ust 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Apelację od powyższego orzeczenia wniósł pozwany.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: ważność postępowania (art. 379 pkt 2 i 5 k.p.c.) w postaci nieposiadania przez pozwanego organu powołanego do jego reprezentowania w postępowaniu przed Sądem I instancji z uwagi na to, że jedyny członek zarządu złożył rezygnację z funkcji prezesa zarządu trakcie postępowania, o czym Sąd I instancji został zawiadomiony, a prokurent należycie usprawiedliwił swoją nieobecność przekładając zwolnienie lekarskie poświadczone przez lekarza sądowego a mimo tego Sąd I instancji dalej prowadził postępowanie w sprawie oraz wydał zaskarżony wyrok;
Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zniesienie postępowania przed Sądem instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik powódki wniósł o oddalenie apelacji pozwanego i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych

Sąd Okręgowy w Łodzi zważył co następuje:

Apelacja zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.
Na wstępie podnieść należy, iż chybionym jest twierdzenie skarżącego, iż na gruncie rozpatrywanego przypadku zachodziła nieważność postępowania (art. 379 pkt 2 k.p.c.), gdyż pozwany nie posiadał organu powołanego do jego reprezentowania z uwagi na to, że jedyny członek zarządu złożył rezygnację z funkcji prezesa zarządu, a prokurent należycie usprawiedliwił swoją nieobecność przekładając zwolnienie lekarskie poświadczone przez lekarza sądowego a mimo tego Sąd I instancji dalej prowadził postępowanie w sprawie oraz wydał zaskarżony wyrok.
Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż zgodnie zart. 67 § 1 kpc. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne, o których mowa wart. 64 § 11, dokonują czynności procesowych przez swoje organy albo przez osoby uprawnione do działania w ich imieniu.
Organem uprawnionym do reprezentowania pozwanej spółki na gruncie rozpatrywanego przypadku był jednoosobowy zarząd. Spółka miała ustanowionego prokurenta.
W myślart. 379 pkt 2 i 5 kpcnieważność postępowania zachodzi: jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany; lub jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw.
Zgodnie z art. 202 § 4 k.sh. mandat członka zarządu wygasa również wskutek śmierci, rezygnacji albo odwołania ze składu zarządu.
Tym samym, co prawidłowo podnosi skarżący, skuteczne złożenie rezygnacji przez jedynego członka zarządu powoduje wygaśnięcie mandatu z chwilą złożenia tego oświadczenia woli i sprawia, iż nie istnieje organ uprawniony do jej reprezentacji.
Jednakże złożenie przedmiotowej rezygnacji musi być skuteczne.
W ocenie Sądu II instancji warunek ten nie został na gruncie rozpoznawanej sprawy spełniony.
Bezsprzecznie oświadczenie o rezygnacji jest jednostronną czynnością prawną, a więc niewymagającą przyjęcia przez spółkę. Rezygnacja wywołuje skutki bez jej przyjęcia (tak również WSA w Łodzi w wyroku z 24 marca 2009 r., I SA/Łd 1452/08, LEX nr 550368).
Niemniej jednak rezygnacja jest jednostronną czynnością prawną, skuteczną z chwilą dojścia do spółki (podobnie D. Dąbrowski, Rezygnacja z członkostwa w zarządzie spółki kapitałowej, PPH 2001, nr 3, s. 41; S. Sołtysińki, Adresat oświadczenia o rezygnacji z pełnienia funkcji piastuna spółki kapitałowej, PPH 2013, nr 12, s. 4 i n.; SN w wyroku z 21 stycznia 2010 r., II UK 157/09, LEX nr 583805; SN w wyroku z 7 maja 2010 r., III CSK 176/09, LEX nr 677761; zob. również R. Uliasz, Rezygnacja członka zarządu spółki z o.o. w najnowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego (w:) Kodeks spółek handlowych po dziesięciu latach, pod red. J. Frąckowiaka, Wrocław 2013, s. 364 i n.).
Jeżeli rezygnuje cały zarząd, oświadczenie powinno być złożone organowi lub osobom, które mają prawo powoływania całego zarządu.
Jeżeli rezygnującym jest jeden członek zarządu, to skutek ten nastąpi w przypadku złożenia stosownego oświadczenia pozostałym członkom zarządu (tak również SN w wyroku z 21 stycznia 2010 r., II UK 157/09, LEX nr 583805, który wskazuje, że przy składaniu rezygnacji przez członka zarządu obowiązują szczególne zasady reprezentacji spółki w stosunkach z członkiem zarządu, wyrażone wart. 210 k.s.h.); albo organom powołującym zarząd (podobnie SN w wyroku z 7 maja 2010 r., III CSK 176/09, LEX nr 677761). Ta ostatnia zasada ma też zastosowanie w przypadku zarządu jednoosobowego. Jednocześnie Sąd Najwyższy uznał, że o ile możliwe jest złożenie oświadczenia o rezygnacji na zgromadzeniu wspólników, o tyle powiadomienie wspólników nie jest w tym zakresie wystarczające - podobnie SA w Łodzi w wyroku z dnia 10 września 2013 r., III AUa 1478/12, LEX nr 1381404. Przy czym zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z 3 listopada 2010 r., V CSK 129/10, Biul. SN 2011, nr 1, poz. 12, rezygnacja z mandatu członka zarządu spółki w każdym czasie stanowi uprawnienie tego członka, które nie powinno być ograniczane w wyniku ukształtowania się określonej sytuacji faktycznej w spółce z o.o., w której działa zarząd jednoosobowy i nie powołano rady nadzorczej, a samo złożenie bezpośrednio wspólnikom oświadczenia o rezygnacji nie byłoby prawnie skuteczne. Niemniej jednak, rezygnacja z pełnienia funkcji członka zarządu następuje poprzez złożenie oświadczenia woli i jest skuteczna - zgodnie zart. 61 i 746 § 2 k.c.w zw. zart. 202 § 5 k.s.h.- w chwili zakomunikowania tego spółce (wyrok WSA w Łodzi z 24 marca 2009 r., I SA/Łd 1452/08, LEX nr 550368). Z kolei w wyroku z 3 listopada 2010 r. (V CSK 129/10, Biul. SN 2011, nr 1, poz. 12) Sąd Najwyższy przyjął, że ustanowiony przez zgromadzenie pełnomocnik spółki z o.o. jest umocowany do przyjmowania oświadczenia zawierającego rezygnację członka zarządu z pełnionej przez niego funkcji -art. 210 § 1 k.s.h.w zw. zart. 202 § 4 k.s.h.(stanowisko to spotkało się z aprobatą Z. Kuniewicza,Glosa do wyroku SN z dnia 3 listopada 2010 r., V CSK 129/10, OSP 2012, z. 3, s. 191-194 oraz K. Osajdy,Reprezentacja spółki kapitałowej w najnowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego, Glosa 2011, nr 4, s. 16, wyroku SN z 27 stycznia 2010 r., II CSK 301/09, LEX nr 570126 z krytyczną glosą K. Skrodzkiego, Mon.Praw. 2011, nr 20, s. 1120 i n. oraz SA w Łodzi w wyroku z dnia 4 kwietnia 2013 r., I ACa 1275/12, LEX nr 1313310; podobnie SO w Koszalinie w wyroku z 25 czerwca 2013 r., VI Gz 63/13, MPH 2013, nr 4, s. 47 i n.). Należy więc przyjąć, że w przypadku braku organów (rady nadzorczej) lub innych podmiotów, które mogłyby reprezentować spółkę, oświadczenie o rezygnacji może być wyjątkowo złożone pełnomocnikowi ustanowionemu w trybieart. 210 k.s.h.w pozostałych zaś wypadkach zgromadzenia wspólników.
Na gruncie rozpoznawanej sprawy jak wynika z oświadczenia Prezesa – jedynego członka Zarządu PozwanejJ. L., rezygnacja z pełnienia wskazanej funkcji została złożona na ręce prokurentaH. M. (1). W sprawie w żaden sposób nie wykazano, iż był on pełnomocnikiem zgromadzenia wspólników uprawnionym do odbierania oświadczeń woli w ich imieniu. Z tych też względów złożona w sprawie rezygnacja z pełnienia funkcja Prezesa Zarządu nie mogła zostać uznana za skuteczną.
Ponadto nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż wskazana rezygnacja nie została ujawniona w KRS. Wprawdzie skuteczność powołania członka zarządu nie zależy od jego wpisu do rejestru przedsiębiorców, wpisy w rejestrze dotyczące ujawnienia imion i nazwisk członków zarządu oraz sposobu reprezentowania spółki mają bowiem charakter deklaratoryjny (Wyrok WSA w Bydgoszczy z 06-07-2005 I SA/Bd 219/05 POP 2006/3/41), jednakże nie można powoływać się wobec osób trzecich na dane, które nie zostały wpisane do KRS (art. 14 ustawy o KRS). Wymieniony przepis dotyczy wprawdzie tylko osób działających w dobrej wierze, jednakże zgodnie z przepisemart. 7 k.c.domniemywa się istnienie dobrej wiary. (wyrok s.apel. 13-07-2006 w Poznaniu LEX nr 278421).
Tym samym w konsekwencji powyższego nie sposób uznać, iż rezygnacjaJ. L.z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu pozwanej była skuteczna i skutkowała nieistnieniem organów spółki uprawnionych do jej reprezentacji i w konsekwencji nieważnością przeprowadzonego postępowania.
Podkreślenia wymaga, iż strona pozwana została skutecznie wezwana na termin rozprawy pod rygorem pominięcia zeznań, jednakże w sposób nieuprawniony powołując się na nieskuteczną rezygnację z pełnienia funkcji Prezesa Zarządu usiłowała usprawiedliwić swe niestawiennictwo. Powyższe niewątpliwie skutkować więc mogło negatywnymi konsekwencjami zastrzeżonymi we wskazanym rygorze.
Niemniej jednak w ocenie Sądu II instancji Sąd Rejonowy nie był uprawniony do oddalenia wniosku pozwanej o odroczenie terminu rozprawy z uwagi na potwierdzoną zaświadczeniem lekarza sądowego chorobę prokurenta pozwanej spółki. Zauważyć należy, iż strona pozwana nie stawiając się na rozprawę nie zrezygnowała w ogóle z udziału w postępowaniu. W jej imieniu bowiem przed sądem działał uprawniony do tego prokurent. Sąd uznając iż ww. miał być tylko i wyłącznie świadkiem w sprawie w sposób nieuprawniony
pominął pełnioną przez niego rolę procesową (zastępowanie strony w procesie w charakterze pełnomocnika) i zlekceważył zgłoszony przez niego wniosek o odroczenie terminu rozprawy z uwagi na chorobę potwierdzoną zaświadczeniem, o którym mowa wart. 2141kpc.
Powyższe niewątpliwie stanowiło uchybienie procesowe mogące mieć wpływ na wynik przeprowadzonego postępowania i skutkowało jego nieważnością z uwagi na pozbawienie strony pozwanej możliwości obrony jej praw. W świetle utrwalonego orzecznictwa przyjmuje się bowiem, że pozbawienie strony możności obrony swych praw polega na tym, że z powodu wadliwości procesowych sądu lub strony przeciwnej, będących skutkiem naruszenia konkretnych przepisówkodeksu postępowania cywilnego, strona nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub jego istotnej części (zob. wyrok SN z dnia 10 maja 1974 r., II CR 155/74, OSP 1975, z. 3, poz. 66; postanowienie SN z dnia 6 marca 1998 r., III CKN 34/98, Prok. i Pr.-wkł. 1999, nr 5, poz. 41; wyrok SN z dnia 13 czerwca 2002 r., V CKN 1057/00, LEX nr 55517). Tak też było w przedmiotowej sprawie, strona pozwana została bowiem w sposób nieuprawniony z uwagi na pominięcie usprawiedliwionej nieobecności jej prokurenta pozbawiona możliwości przedstawienia swego stanowiska procesowego na rozprawie.
Jednakże Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zniesienia postępowania dowodowego przeprowadzonego podczas spornej rozprawy z uwagi na nieważność.
W myślart. 237 kpcniestawiennictwo stron na termin nie wstrzymuje przeprowadzenia dowodu, chyba że obecność stron lub jednej z nich okaże się konieczna. Sąd zatem pod nieobecność pozwanej i jej pełnomocnika mógł więc przeprowadzić dowody w sprawie ich obecność nie była bowiem do ich przeprowadzenia wymagana. Stad też nie sposób wywodzić, iż przeprowadzone wówczas postępowanie dowodowe dotknięte zostało w tym zakresie nieważnością.
Sąd nie był jednak uprawniony do zamknięcia rozprawy i zakończenia postępowania w sprawie. Strona pozwana, która zgodnie z prawem usprawiedliwiła nieobecność reprezentującego ją prokurenta nie miała bowiem możliwości zajęcia stanowiska co do ustalonych wówczas w postępowaniu dowodowym faktów i zgłoszenia ewentualnych wniosków dowodowych. Rozprawa winna zatem ulec odroczeniu z uwagi na chorobę pełnomocnika i konieczność uzupełnienia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd Rejonowy powyższych zasad nie zastosował uniemożliwiając stronie pozwanej obronę jej praw.
Z tych też względów Sąd Okręgowy uznał, iż w konsekwencji zaskarżony wyrok na podstawieart. 386 § 2 kpcoraz z 108§ 2 kpcnależało uchylić, i przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu w Pabianicach IV Wydziałowi Pracy do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygniecie w przedmiocie kosztów procesu za drugą instancję.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji celem wyjaśnienia kwestii spornej winien umożliwić pozwanej udział w rozprawie i odniesienie się do przeprowadzonych podczas usprawiedliwionej nieobecności jej prokurenta dowodów. Dopiero bowiem, spełnienie tego wymogu poprzez usunięcie wad wywołujących nieważność stworzy gwarancje obiektywnego rozpoznania roszczeń powódki i pozwoli na merytoryczną instancyjną kontrolę wydanego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.