Sąd Apelacyjnyw Warszawie
VI Wydział Cywilny
Sygnatura akt: VI ACa 163/14
Data wyroku: 2014-11-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Zając, Jacek Sadomski, Maciej Kowalski
Słowa kluczowe: Ochrona Konkurencji I Konsumentów
Podstawa prawna: art. 24 ust. 1 i 2 i art. 106 ust.2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów
Teza: Klauzule niedozwolone są elementem stosunków umownych kształtowanych postanowienia wzorców stosowanych przez przedsiębiorców w relacjach z konsumentami, ale nie ma podstaw do uznania, że pełnią funkcję zbliżoną do przepisów prawa.

Sygn. akt VI ACa 163/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 listopada 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie VI Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący - Sędzia SA Agata Zając (spr.)
Sędzia SA Jacek Sadomski
Sędzia SA Maciej Kowalski
Protokolant: st. sekr. sąd. Ewelina Czerwińska
po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2014 r. w Warszawie
na rozprawie

    sprawy z powództwa Szkoły(...)wW.

przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
o naruszenie zbiorowych interesów konsumentów i nałożenie kary pieniężnej
na skutek apelacji powódki
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt XVII AmA 18/12

I
zmienia zaskarżony wyrok częściowo nadając mu następującą treść:

    „1. zmienia decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 29 grudnia 2011 r. nr(...)w punkcie I w ten tylko sposób, że w miejsce słów „i nakazuje się zaniechanie jej stosowania” wpisuje „i stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 1 października 2008 r.” oraz w punkcie IV ppkt 1 w ten sposób, że nałożoną karę pieniężną w kwocie 22 817 (dwadzieścia dwa tysiące osiemset siedemnaście) zł obniża do kwoty 11 408 (jedenaście tysięcy czterysta osiem) zł;

2. w pozostałym zakresie oddala odwołanie;

    3. zasądza od Szkoły(...)wW.na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów procesu.”;

II
w pozostałym zakresie oddala apelację;

III

    zasądza od Szkoły(...)wW.na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Sygn. akt VI ACa 163/14

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 29 grudnia 2011 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako Prezes UOKiK) uznał, że:

1
działanie Szkoły(...)wW.(dalej jako(...)) polegające na stosowaniu we wzorcu umownym zatytułowanym „Umowa o warunkach odpłatności za świadczone usługi edukacyjne” postanowienia o treści: „
    Zmiana wysokości opłat wymienionych w punkcie 1 wprowadzana zarządzeniem Rektora(...)nie wymaga zmiany umowy” (§ 3 pkt 4 wzorca) stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, polegającą na stosowaniu wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o których mowa wart. 479(
    45)k.p.c., co stanowi naruszenie art. 24 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i nakazał zaniechanie jej stosowania;

2
niedopełnienie przez(...)obowiązków wynikających zart. 160 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższympoprzez nieokreślenie w umowie zawieranej ze studentem w formie pisemnej warunków odpłatności za studia w zakresie zasad i terminów wnoszenia opłat przez studentów oraz wysokości opłat pobieranych na podstawieart. 99 ust. 1prawa o szkolnictwie wyższym, stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, określoną w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i nakazał zaniechanie jej stosowania

a także nałożył na(...)karę pieniężną w wysokości 22 817 zł z tytułu naruszeń z punktu I decyzji i w wysokości 57 044 zł za naruszenie z punktu II decyzji.
(...)wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie:
- art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy okik przez przyjęcie, że stosowanie przez przedsiębiorcę postanowień wzorca umowy o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnych wyrokiem SOKiK i wpisanych do rejestru może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, co stoi w sprzeczności z dyspozycjąart. 479(
    36 )k.p.c.statuującego kognicję SOKiK dla uznania postanowień wzorca umowy za niedozwolone;
-art. 160 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższymprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wszystkie warunki odpłatności za studia lub usługi edukacyjne muszą być określone w umowie zawartej między uczelnią a studentem, podczas gdy z treściart. 160 ust. 3w zw. z art. 99 ust. 1 i 99 ust. 2a ustawy wynika, że informacja o wysokości opłat za usługi edukacyjne oraz wysokości kosztów ponoszonych w zakresie niezbędnym do świadczenia tych usług powinna być określona poza umową;
- art. 106 ust. 1 pkt 4 uokik przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uprawnionych organ administracji publicznej może fakultatywnie decydować o nałożeniu kary pieniężnej na przedsiębiorcę w ramach uznania administracyjnego i że sankcja administracyjna spełnia dwie równorzędne funkcje – prewencyjną i represyjną, podczas gdy żaden przepis ustawy expressis verbis nie stanowi jaka jest funkcja takiej sankcji;
-art. 2 Konstytucji RP.
Wyrokiem z dnia 18 listopada 2013 r. Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów oddalił odwołanie i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Okręgowy dokonał następujących ustaleń faktycznych:
(...)wW.prowadzi działalność edukacyjną m.in. w postaci komercyjnego świadczenia usług edukacyjnych.
W zakresie prowadzonej działalności(...)w stosunkach z konsumentami – studentami posługiwała się wzorcem o nazwie: „Umowa o warunkach odpłatności za świadczone usługi edukacyjne”, który poczynając od roku akademickiego 2006/2007,(...)zawierał w § 3 pkt 4 postanowienie o treści „Zmiana wysokości opłat wymienionych w punkcie 1 wprowadzana zarządzeniem Rektora(...)nie wymaga zmiany umowy”.
Powyższy wzorzec był stosowany do 30 września 2008 r.
Od 1 października 2008 r. uczelnia wprowadziła nowy wzorzec zastępując wskazaną wyżej klauzulę zawartą w § 3 ust. 4 na zapis o treści: „Zmiana opłat w ust. 3 i 4 może być wprowadzona aneksem do niniejszej umowy. W przypadku podwyższenia tych opłat Studentowi przysługuje prawo odstąpienia od umowy bez prawa zwrotu wcześniej wniesionych opłat”.
W okresie posługiwania się przez uczelnię postanowieniem umownym o treści obowiązującego do 30 września 2008 r. w rejestrze postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone prowadzonym przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów znajdowały się klauzule o treści:
„Zmiana opłaty nie powoduje zmiany umowy” –wpisana pod poz. 400 na podstawie wyroku SOKiK z dnia 19 stycznia 2005 r.,
„Uczelnia zastrzega sobie prawo dokonywania zmian wysokości opłat” – wpisana pod poz. 624 na podstawie wyroku SOKiK z dnia 20 października 2005 r.,
„Wysokość czesnego może ulegać zmianom w zależności od inflacji i aktualnych kosztów kształcenia” – wpisana pod poz. 643 na podstawie wyroku SOKiK z dnia 5 października 2005 r.
„Wysokość opłat wymienionych w p. a, b, d ustala Rektor i podaje w formie zarządzenia do wiadomości, przed rozpoczęciem roku akademickiego” – wpisana pod poz. 642 na podstawie wyroku SOKiK z dnia 5 października 2005 r.
„Zarządzenia o których mowa w § 1 ust. 2 o treści – nauka w uczelni jest odpłatna, szczegółowe regulacje dotyczące opłat określają zarządzenia Kanclerza(...)podaje się do publicznej wiadomości przez umieszczenie na tablicach ogłoszeniowych Uczelni” – wpisana pod poz. 1287 na podstawie wyroku SOKiK z dnia 5 września 2006 r.
W § 3 wzorca stosowanego do 30 września 2008 r. zamieszczone były informacje o pobieraniu opłaty za świadczenie usług edukacyjnych oraz informacja o wysokości opłaty za pierwszy semestr nauki i o tym, że uczelnia będzie pobierać opłaty za dokumentację dotyczącą przebiegu studiów zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi przez właściwego ministra, a także odesłanie do Regulaminu Studiów oraz zarządzeń Rektora(...)w zakresie pozostałych warunków odpłatności za studia, w tym zasad wnoszenia opłat i ich wysokości.
Wzorzec nie określał:
- warunków odpłatności za studia w zakresie opłat za kolejne semestry nauki
- opłat za powtarzanie semestru oraz przedmiotu z powodu niezadowalających wyników w nauce
- opłat za wydanie legitymacji studenckiej i jej duplikatu, indeksu i jego duplikatu, dyplomu ukończenia studiów
We wzorcu wprowadzonym przez uczelnię 1 października 2008 r. zakresie warunków odpłatności za studia określono:
- warunki odpłatności za studia w zakresie opłat za kolejne semestry nauki, wysokości, zasady i terminy ich wnoszenia
- wysokość opłat, zasady i terminy ich uiszczania za wydanie legitymacji studenckiej i jej duplikatu, indeksu i jego duplikatu, dyplomu ukończenia studiów i jego duplikatu oraz dodatkowego odpisu dyplomu w tłumaczeniu na język obcy.
(...)wW.w roku 2010 osiągnęła przychód w wysokości 142 612 871,02 zł.
W świetle powyższych ustaleń Sąd Okręgowy uznał za bezzasadne zarzuty odwołania.
Odnosząc się do zarzutu naruszeniaart. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentówSąd Okręgowy przytoczył pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2006 r. III SK 7/06 oraz w uchwale z dnia 13 lipca 2006 r. III SZP 3/06 uznając, że za niedozwoloną klauzulę umową naruszającą zbiorowe interesy konsumentów może być uznana nie tylko klauzula umowna o identycznej treści, jak klauzula wpisana do rejestru o którym mowa wart. 47945§ 2 k.p.c., ale również klauzula o treści zbliżonej, której stosowanie wywiera taki sam skutek, jak stosowanie klauzuli wpisanej do rejestru.
Za bezzasadny Sąd Okręgowy uznał też zarzut naruszenia art. 160 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym, zgodnie z którym warunki odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, o których mowa w art. 99 ust. 1 tej ustawy, określa umowa zawarta między uczelnią a studentem w formie pisemnej uznając, że wymóg ten jest niezależny od wynikającego z art.99 ust. 2 a ustawy obowiązku zamieszczania informacji o wysokości opłat i kosztów na stronie internetowej uczelni.
W zakresie zarzutu naruszenia art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów Sąd Okręgowy wskazał, że kara określona tym przepisem nakładana jest z tytułu odpowiedzialności obiektywnej i stanowi sankcję niezgodnego z prawem zachowania określonych podmiotów, w szczególności zaś kary powinny być nakładane wówczas, gdy na skutek stosowania praktyki odniesione zostały korzyści finansowe, a z powodu rozproszenia podmiotów poszkodowanych praktykami mało prawdopodobne jest wystąpienie przez nie z roszczeniami odszkodowawczymi.
Sąd Okręgowy wskazał na znaczny (ponad 2 lata) czas trwania praktyki uznając, że stosowanie praktyki było działaniem świadomym powoda, który tworząc klauzule świadomie dążył do stworzenia dla siebie kosztem konsumentów warunków umownych sprzecznych z dobrymi obyczajami i rażąco dla nich niekorzystnych, mimo że dostępny i jawny rejestr dawał możliwości rozwiania ewentualnych wątpliwości w tym zakresie.
Wskazując, że kara została nałożona w granicach dolnego zagrożenia ustawowego Sąd Okręgowy stwierdził, że nie jest ona nadmiernie wysoka.
Sąd Okręgowy nie znalazł też podstaw do uznania, że doszło do naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisówKonstytucji RP.
Apelację od wyroku Sądu Okręgowego złożyła powodowa uczelnia, zaskarżając wyrok w całości i podnosząc zarzuty:
- naruszenia art. 160 ust. 3 ustawy o szkolnictwie wyższym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wszystkie warunki odpłatności za studia lub usługi edukacyjne muszą być określone w umowie zawartej między uczelnią a studentem podczas gdy zgodnie z przepisami art. 99 ust. 1 i 99 ust. 2 a tej ustawy wystarczającym dla spełnienia wymogów ustawowych jest ogłoszenie warunków odpłatności na stronie internetowej uczelni;
- naruszenia art. 24 ust. 2 uokik poprzez uznanie, że brak zamieszczenia w umowie warunków odpłatności za studia lub usługi edukacyjne w zakresie zasad i terminów wnoszenia tych opłat, w sytuacji gdy wszystkie zasady, terminy i wysokości tych opłat podawane były na stronie internetowej uczelni oraz na tablicach ogłoszeniowych, naruszało zbiorowe interesy konsumentów;
- naruszenieart. 233 k.p.c.przez błędne przyjęcie, że stosowanie niedozwolonych praktyk było działaniem świadomym powoda, podczas gdy zamierzeniem powoda było rzetelne informowanie studentów o wysokości opłat za pośrednictwem ogólnie dostępnych dla studentów kanałów informacyjnych.
Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uwzględnienie odwołania i uchylenie decyzji w całości ewentualnie o zmianę decyzji przez istotne obniżenie wysokości kary oraz zasądzenie na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje według norm przepisanych.
Pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Apelacja jedynie częściowo zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Apelacyjny uznaje poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne za własne, przy czym w zasadzie ustalenia te nie są sporne między stronami.
Odnosząc się do praktyki określonej w punkcie I zaskarżonej decyzji Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu Okręgowego, że stosowany przez powódkę do 30 września 2008 r. wzorzec umowny zawierał postanowienie wskazane w treści decyzji, które było tożsame z postanowieniami wpisanymi do rejestru klauzul niedozwolonych prowadzonego przez Prezesa UOKiK, co stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.
W tym zakresie Sąd Okręgowy podziela stanowisko wyrażone w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2006 r. III SZP 3/06, iż stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisanych do rejestru, o którym mowa wart. 47945§ 2 k.p.c., może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów.
Tym niemniej Sąd Apelacyjny stwierdza istotną rozbieżność między treścią punktu I decyzji Prezesa UOKiK a jej uzasadnieniem.
Zarówno z uzasadnienia decyzji, jak i ustaleń poczynionych przez Sąd Okręgowy wynika, że postanowienie o treści wskazanej w sentencji decyzji „Zmiana wysokości opłat wymienionych w punkcie 1 wprowadzana zarządzeniem Rektora(...)nie wymaga zmiany umowy” było stosowane przez powódkę do dnia 30 września 2008 r., gdyż z dniem 1 października 2008 r. powódka rozpoczęła stosowanie wzorca w którym powyższe postanowienie zastąpiono postanowieniem o treści: „Zmiana opłat w ust. 3 i 4 może być wprowadzona aneksem do niniejszej umowy. W przypadku podwyższenia tych opłat Studentowi przysługuje prawo odstąpienia od umowy bez prawa zwrotu wcześniej wniesionych opłat”.
Z uzasadnienia decyzji Prezesa UOKiK wynika, że zdaniem Prezesa zmiana stosowanego przez powódkę wzorca nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż nowa regulacja nadal nie odpowiada prawu – nie precyzje w jakim terminie Student może zrealizować uprawnienie do odstąpienia od umowy i pozbawia Studenta prawa zwrotu wcześniej wniesionych opłat, co jest sprzeczne ze wskazanymi postanowieniami wpisanymi do rejestru, a tym samym praktyka o której mowa w punkcie I decyzji nie została zaniechana; ponadto w ocenie Prezesa klauzule niedozwolone pełnią funkcję podobną do przepisów prawa.
W ocenie Sądu Apelacyjnego powyższe stanowisko jest błędne.
Klauzule niedozwolone są elementem stosunków umownych kształtowanych postanowienia wzorców stosowanych przez przedsiębiorców w relacjach z konsumentami, ale nie ma podstaw do uznania, że pełnią funkcję zbliżoną do przepisów prawa.
Zaniechanie przez powódkę stosowania wzorca zawierającego postanowienie wskazane w punkcie I decyzji stanowi zaniechanie stosowania praktyki, a wprowadzenie wzorca zawierającego odmienne treściowo postanowienie jest nową praktyką, podlegającą odrębnej ocenie w świetle przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie ma zatem podstaw do uznania, że po 30 września 2008 r. powódka stosowała postanowienie o treści wskazanej w decyzji, a tym samym nie ma podstaw do wydania decyzji o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.
Wobec powyższego Sąd Apelacyjny uznał za zasadne dokonanie zmiany zaskarżonej decyzji w punkcie I przez zastąpienie słów „i nakazuje się zaniechanie jej stosowania” słowami : „i stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 1 października 2008 r.” zgodnie z dyspozycją art. 27 ust. 2 ustawy.
Z uwagi na stwierdzony fakt zaniechania stosowania praktyki Sąd Apelacyjny uznał za zasadne obniżenie nałożonej z tego tytułu kary o połowę, zmieniając w tym zakresie punkt IV ppkt 1 decyzji.
W pozostałym zakresie Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji.
Zgodnie z art. 160 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym, w brzmieniu obowiązującym do 1 października 2014 r., warunki odpłatności za studia lub usługi edukacyjne o których mowa w art. 99 ust. 1 określa umowa między uczelnią a studentem w formie pisemnej. Przepis art. 99 ustawy określa jakie opłaty mogą być przez uczelnie pobierane.
Za bezzasadne Sąd Apelacyjny uznał argumenty skarżącego odnoszące się do wykładni art. 99 ust. 2 a ustawy, który nakłada na uczelnię obowiązki informacyjne w zakresie zamieszczania na stronach internetowych informacji odnoszących się do wysokości opłat przede wszystkim z tego względu, że powyższy przepis wszedł w życie dopiero z dniem 1 stycznia 2012 r., a więc nie obowiązywał w okresie, którego dotyczy wydana decyzja.
Niezależnie od powyższego Sąd Apelacyjny w pełni podziela stanowisko Sądu Okręgowego, iż przepis ten nie uchylał obowiązku wynikającego z art. 160 ust. 3 ustawy, a jedynie nakładał na uczelnię dodatkowe obowiązki.
O takim rozumieniu powyższych przepisów świadczy też treść aktualnie obowiązującego art. 160 a ust. 1 ustawy, zgodnie z którym warunki pobierania opłat związanych z odbywanie studiów niestacjonarnych oraz opłat za usługi edukacyjne, a także wysokość tych opłat określa umowa między uczelnią a studentem lub osobą przyjętą na studia, w formie pisemnej, pod rygorem nieważności.
Cywilnoprawny charakter stosunku prawnego łączącego studenta z uczelnią zakłada prawo studenta do pełnej informacji o warunkach zawieranego kontraktu, w tym odpłatności za studia. Posługiwanie się zatem wzorcem, który nie zawiera stosownych informacji, narusza słuszne interesy konsumentów i jest sprzeczne z zasadą szczególnej ochrony konsumenta jako słabszej strony stosunku prawnego łączącego go z przedsiębiorcą.
Tym samym nie ulega wątpliwości, że brak określenia we wzorcu umowy o warunkach odpłatności za świadczone usługi edukacyjne uczelnia powinna określić wysokość opłat określonych wart. 99 ust. 1 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2011 r. III SK 6/11), zaś zaniechanie tego obowiązku stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.
Bezsporne jest zaś, że stosowany przez powódkę do 30 września 2008 r. wzorzec nie określał:
- warunków odpłatności za studia w zakresie opłat za kolejne semestry nauki
- opłat za powtarzanie semestru oraz przedmiotu z powodu niezadowalających wyników w nauce
- opłat za wydanie legitymacji studenckiej i jej duplikatu, indeksu i jego duplikatu, dyplomu ukończenia studiów.
Wzorzec stosowany zaś od 1 października 2008 r. nie określał opłat za powtarzanie semestru oraz przedmiotu z powodu niezadowalających wyników w nauce, a także precyzyjnych warunków odpłatności za wydanie legitymacji studenckiej – wskazano opłatę nie wskazując czy dotyczy legitymacji zwykłej czy elektronicznej i za wydanie dyplomu ukończenia studiów – wskazano wysokość opłaty ale bez wskazania, że obejmuje ona wydanie dyplomu wraz z dwoma odpisami.
Z uwagi na powyższe uzasadnione było wydanie decyzji stwierdzającej stosowanie przez powódkę praktyki opisanej w punkcie II decyzji i nakazanie zaniechania jej stosowania.
Mając na względzie charakter praktyk stosowanych przez powódkę oraz fakt, że nałożona z tego tytułu kara stanowi ok. 0,04% przychodu osiągniętego przez powódkę i ok. 0,4% kary maksymalnej Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do zmiany decyzji w tym zakresie.
Za bezzasadny Sąd Apelacyjny uznał zarzut apelacji w zakresieart. 233 k.p.c.uznając, iż kwestia czy stosowanie stwierdzonych praktyk było działaniem świadomym powódki, nie ma wpływu na wysokość kary.
Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny na podstawieart. 386 § 4 k.p.c.zmienił częściowo zaskarżony wyrok, zaś w pozostałym zakresie apelację jako bezzasadną oddalił na podstawieart. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c.