Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 464/14
Data wyroku: 2014-12-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Janicz, Hanna Wnękowska, Krzysztof Karpiński
Słowa kluczowe: Kara Pozbawienia Wolności
Podstawa prawna: art.53§1 i 2 kk

Sygn. akt II AKa 464/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 grudnia 2014r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Hanna Wnękowska
Sędziowie: SA – Krzysztof Karpiński (spr.)
SO del. – Małgorzata Janicz
Protokolant: – sekr. sąd. Kazimiera Zbysińska
przy udziale Prokuratora Jerzego Mierzewskiego
po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2014 r.
sprawyG. W.
oskarżonego zart. 189 § 1 k.k.
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę

    od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa Praga w Warszawie

z dnia 10 października 2014 sygn. akt  V K 67/14
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Zasądza od Skarbu Państwa na rzeczkancelarii adwokackiej (...)wW.kwotę 738 zł w tym 23 % VAT za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym wydatkami obciążając Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 10 października 2014 r. w sprawie V K 67/14:
I. oskarżonegoG. W.w ramach czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia uznano za winnego tego, że w nocy z 9 na10 listopada 2013 r. wW.działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą pozbawił wolnościS. K.w ten sposób, że zamknął go na klucz w mieszkaniu przyul. (...)i grożąc nożem nie zezwalał na opuszczenie mieszkania, który to czyn zakwalifikowano zart. 189 § 1 k.k.i na podstawie tego artykułu skazanoG. W.i wymierzono mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;
II. na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoG. W.kary pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia19 grudnia 2013 r. do dnia 20 grudnia 2013 r. i 25 lutego 2014 r.;
III. na podstawieart. 415 § 3 k.p.k.pozostawiono powództwo cywilne bez rozpoznania;
IV. zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. R.kwotę 1.033,20 (tysiąc trzydzieści trzy i 20/100) złotych w tym podatek od towarów i usług tytułem obrony oskarżonego świadczonej z urzędu;
V. zwolniono oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów procesu przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.
Obrońcaz urzędu:

I
na podstawieart. 444 k.p.k.zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na korzyść oskarżonego;

II. na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.orazart. 438 pkt 4 k.p.k.powyższemu wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przestępstwa oraz winy, a także w relacji do celów, jakie kara winna spełnić w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania, wynikającą z orzeczenia zbyt wysokiej kary, bez warunkowego zawieszenia jej wykonania;
III. na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu łagodniejszej kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, zaś w pozostałym zakresie wniósł o utrzymanie zaskarżonego orzeczenia w mocy;
IV. wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu apelacyjnym i jednocześnie oświadczył, iż koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy nie jest zasadna i to w stopniu oczywistym, zaś zawarty w niej wniosek o wymierzenie kary łagodniejszej nie zasługuje na uwzględnienie.
We wstępie należy podnieść, że Sąd orzekający w I instancji w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy w niniejszej sprawie a przewód sądowy przeprowadził zgodnie z wymogamik.p.k.Oparł się przed wszystkim na zeznaniach pokrzywdzonego św. Sł.K.i postąpił słusznie. Te zeznania w kontekście innych dowodów nie pozostawiają wątpliwości w przedmiocie winy oskarżonegoG. W..
Co się zaś tyczy orzeczonej kary to wbrew wywodom zawartym w apelacji obrońcy należy ją ocenić jako współmierną do stopnia zawinienia i stwierdzić, że brak jest podstaw do skutecznego postawienia jej zarzutu rażącej niewspółmierności (surowości) w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.
Trzeba jednak zauważyć, że zasadność zarzutu rażącej niewspółmierności kary może być wyłącznie efektem nieuwzględnienia przez Sądmeritiwszystkich istotnych okoliczności, które mają znaczenie dla jej wymiaru bądź nieuwzględnienia ich w stopniu dostatecznym. W tej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją o czym świadczy uzasadnienie wyroku Sądu I instancji. Miał on na uwadze zarówno okoliczności obciążające jak i okoliczność łagodzącą, które wyeksponował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Jako tę ostatnią wymienił niezbyt długi okres czasu przez jaki pokrzywdzony był pozbawiony wolności przez oskarżonego. Wbrew stanowisku zawartym, w apelacji za okoliczności łagodzące nie można uznać faktu, że oskarżony działał pod wpływem swojego kolegiR. T.któremu nie był się w stanie sprzeciwić i którego się bał, oraz że w chwili zdarzenia znajdował się pod znacznym wpływem alkoholu.
Zgodnie z treściąart. 53 § 1 i § 2 k.k.wymierzając kary sprawcy przestępstwa Sąd bierze pod uwagę między innymi stopień winy, stopień społecznej szkodliwości oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego ale też sposób życia przed wejściem w kolizję z prawem.
Skarżący nadmiernie relatywizuje uprzednią karalność oskarżonego. Prawdą jest, że na karę bezwzględnego pozbawienia wolności został skazany w 2005 r. ale nie można pominąć, że wszedł w kolizję z prawem także w roku 2013, nawet jeżeli czyn przewidziany wart. 178a § 2 k.k.obecnie nie stanowi przestępstwa.
Wbrew stanowisku apelującego Sądmeritiwymienił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności które legły u podstaw wymierzonej kary 8 miesięcy pozbawienia wolności na s. 11 – 12. Wśród nich wymienił uprzednią karalność oraz negatywną opinię w miejscu zamieszkania. Oskarżony nadużywa alkohol, nigdzie nie pracuje i nie interesuje się sytuacją życiową swoich dzieci. Po odbyciu poprzedniej kary nie skorygował swoich zachowań, nie udzielił też pomocy rannemu pokrzywdzonemu.
Słusznie Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że w tej konkretnej sytuacji kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie byłaby ani celowa ani sprawiedliwa.
Reasumując należy podkreślić, że apelacja obrońcy nie podważyła ocen Sądu Okręgowego, które były podstawą wymiaru kary orzeczonej wobecG. W..
Z tych powodów Sąd odwoławczy uznał, że wymierzona kara nie nosi cech rażącej niewspółmierności (surowości) w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.
Pokreślić trzeba, że jej wymiar uwzględnia w wystarczającym stopniu okoliczności popełnionego przestępstwa ale także i okoliczności podmiotowe. Brak zatem podstaw do ingerencji w treść orzeczenia.
Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok stosownie do treściart. 437 § 1 k.p.k.
Orzeczenie o kosztach sądowych wydano w oparciu o treśćart. 624 § 1 k.p.k., zaś o kosztach zastępstwa adwokackiego z urzędu na mocy§ 14 ust. 1 pkt 5rozporz. Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ... .