Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 662/14
Data wyroku: 2014-10-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Grzędziński
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Pr. Lotnicze
Teza: uznanie winy

Sygn. akt V W 662/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 października 2014 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Piotr Grzędziński
Protokolant: sekr. sądowy Jolanta Wojciechowska
bez udziału oskarżyciela publicznego
po rozpoznaniu na rozprawach w dniach 2 lipca 2014 r., 22 sierpnia 2014 r. i 1 października 2014 r.
sprawyW. K., s.Z.iT.,ur. (...)m.(...)
obwinionego o to że:

1
w dniu 23 listopada 2013 roku około godz. 19.10 wW.przyul. (...)1 na terenieL.C., wbrew zakazowi prowadził działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem, tj. o czyn zart. 210 ust 1 pkt 5a ustawy Prawo lotniczew zw. z par 2 pkt l ust 6b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dn. 04.09.2012 r.

2
w dniu 27 grudnia 2013 roku około godz. 13.45 wW.przyul. (...)1 na terenieL.C., wbrew zakazowi prowadził działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem, tj. o czyn zart. 210 ust 1 pkt 5a ustawy Prawo lotniczew zw. z par 2 pkt l ust 6b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dn. 04.09.2012 r.

orzeka:

I
ObwinionegoW. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to na podstawieart. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotniczew zw. zart. 9 § 2kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) złotych.

II
Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 100 (sto) złotych tytułem kosztów postępowania.

Sygn. akt V W 662/14

UZASADNIENIE
W. K.został obwiniony o to, że:

1
w dniu 23 listopada 2013 roku około godz. 19.10 wW.przyul. (...)1 na terenieL.C., wbrew zakazowi prowadził działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem, tj. o czyn zart. 210 ust 1 pkt 5a ustawy Prawo lotniczew zw. z par 2 pkt l ust 6b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dn. 04.09.2012 r.;

2
w dniu 27 grudnia 2013 roku około godz. 13.45 wW.przyul. (...)1 na terenieL.C., wbrew zakazowi prowadził działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem, tj. o czyn zart. 210 ust 1 pkt 5a ustawy Prawo lotniczew zw. z par 2 pkt l ust 6b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dn. 04.09.2012 r.

Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W. K.z zawodu jest taksówkarzem. W dniu 23 listopada 2013 roku około godz. 19.10 w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą przebywał on na terenie(...) im. (...)wW., gdzie zaproponował napotkanemu mężczyźnie – obywatelowiR.:D. B.skorzystanie z wykonywanych przez niego usług transportowych. Następnie udał się z w/w mężczyzną w kierunku parkingu wielopoziomowego. ZachowanieW. K.zaobserwował pracownik Służby OchronyL.M. C., który udał się za w/w mężczyznami, a następnie zatrzymał taksówkarza. Z uwagi na zachowanieW. K., który podczas podjętej przez niego interwencji zachowywał się w ocenie w/w pracownika niekulturalnie oraz oddalił się wraz z pasażerem z miejsca zdarzenia w kierunku parkingu wielopoziomowego znajdującego się na lotnisku,M. C.wezwał funkcjonariuszy Policji, którzy znajdowali się na podjeździe przed halą przylotów(...)(...)W związku z tym, iżW. K.swoją działalność prowadził bez zgody zarządzającego(...) im. (...)wW.Przedsiębiorstwa Państwowego (...), został na niego nałożony mandat karny kredytowany w wysokości 100 złotych.W. K.skorzystał z przysługującego mu prawa i nie przyjął mandatu.
W dniu 27 grudnia 2013 roku około godz. 13.45W. K.ponownie przebywał na terenie(...) im. (...)wW.. Znajdował się on w grupie innych taksówkarzy i ponownie proponował napotkanym pasażerom skorzystanie z wykonywanych przez niego usług transportowych. Uwagę na niewłaściwe zachowanieW. K.oraz innych przebywających z nim osób, zwrócił pracownik Służby OchronyL.J. J., który udał się w kierunku w/w osób, informując jednego z pasażerów, któremu oferowano usługi taksówkowe, iż przed(...)„przyloty” znajduje się postój taksówek rekomendowanych przezL.C.. Od tego momentuW. K.zaczął zachowywać się niewłaściwie wobecJ. J., utrudniając mu obserwację pozostałych osób oferujących usługi taksówkowe. Po upływie godziny, gdyJ. J.opuścił teren hali przylotów,W. K.zablokował swoim ciałem wejście na teren(...), uniemożliwiając w ten sposóbJ. J.wykonywanie obowiązków służbowych. Z uwagi na jego zachowanie na miejsce zdarzenia został wezwany patrol Policji. W związku z tym, iżW. K.swoją działalność prowadził bez zgody zarządzającego(...) im. (...)wW.Przedsiębiorstwa Państwowego (...), został na niego nałożony mandat karny kredytowany w wysokości 500 złotych.W. K.skorzystał z przysługującego mu prawa i nie przyjął mandatu.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:częściowych wyjaśnień obwinionegoW. K./k. 46-47, 48-49/, zeznań świadków:M. C./k. 47-48, 4v/,M. D./k. 48, 11v/,J. J./k. 52-53, 28v/,P. S./k. 53, 21v/, częściowych zeznań świadkaR. S./k. 53-54/, zapisu z płyty CD odtworzonej na rozprawie głównej (k. 49) a także dokumentów w postaci notatek urzędowych /k. 10/.
ObwinionyW. K.nie przyznał się do zarzuconych mu czynów. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów dotyczącego zdarzenia, które miało miejsce w dniu 23 listopada 2013 roku, zaprzeczył, aby wówczas prowadził on działalność gospodarczą. Jego zdaniem nie można bowiem zaliczyć do prowadzenia działalności gospodarczej tego, iż tego dnia odstąpił on bilet transportu miejskiego i chciał pokazać miejsce, w którym pociągi elektryczne odchodzą w kierunku dworca autobusowego. Jego zdaniem takie zdarzenie nie miało nic wspólnego z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, polegającą na odpłatnym transporcie ludzi. Przyznał on jednak, iż tego dnia przebywał na terenieL.C.w celach zarobkowych, poszukując klientów.
Odnosząc się do drugiego z zarzuconych mu czynów, który miał miejsce w dniu 27 grudnia 2013 roku, obwiniony ponownie zaprzeczył, aby wówczas prowadził działalność gospodarczą. Wskazał, iż tego dnia przez ponad godzinę chodził za dowódcą zmiany, obserwując jego zachowanie. Jego postępowanie wynikało z tego, iż wcześniej dowódca zmiany przez godzinę chodził za obwinionym, słuchając, co on mówi i obserwując jego zachowanie. W pewnym momencie dowódca zmiany nie wytrzymał jego poczynań i wezwał policję, oskarżając obwinionego o utrudnianie pracy. ZdaniemW. K.zarzut prowadzenia przez niego działalności jest niezasadny, gdyż tego dnia fizycznie nie mógł prowadzić on w/w działalności.
W złożonych wyjaśnieniach obwiniony przyznał, iż w okresach wskazanych we wnioskach o ukaranie nie posiadał zgody zarządzającego lotniskiem na prowadzenie działalności gospodarczej z zakresu usług transportowych. Jego zdaniem w/w zgoda nie była mu potrzebna, gdyż uważa on, że w każdym miejscu w Polsce, gdzie ustawa gwarantuje mu prowadzenie działalności gospodarczej, taką działalność może on prowadzić. Jego zdaniem, wymaganie licencji na prowadzenie działalności gospodarczej naL.jest niezgodne z rozporządzeniem Ministra Transportu co do zakresu kompetencji(...), który nie jest władny do wydawania przepisów z restrykcją karną. /k. 46-47, 48-49 wyjaśnienia obwinionegoW. K./
W. K.ma 57 lat. Z zawodu jest taksówkarzem. Obecnie nie posiada dochodów. Jest żonaty. Nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu. Nie był karany sądownie, nie był również leczony psychiatrycznie ani odwykowo.
Sąd zważył, co następuje:
Uwzględniając przeprowadzone i ujawnione w sprawie dowody, Sąd uznał, iż potwierdziły one ponad wszelką wątpliwość sprawstwo i winęW. K.w odniesieniu do przypisanych mu czynów. Sąd dał wiarę jedynie tym wyjaśnieniom obwinionego, w których podał on ogólne informacje dotyczące prowadzonej przez niego działalności gospodarczej z zakresu usług taksówkowych oraz potwierdził swoją obecność w okresach wskazanych we wnioskach o ukaranie na terenie(...) im. (...)wW.. Za wiarygodną należało uznać również tę część wyjaśnień obwinionego, w której potwierdził on, iż w dniu 23 listopada 2013 roku przebywał na terenieL.C.wW.w celach zarobkowych, poszukując klientów. Jednocześnie Sąd odmówił wiarygodności tej części wyjaśnień obwinionego, w której zaprzeczał on, aby proponował osobom przebywającym na terenie(...) im. (...)wW.skorzystanie z wykonywanych przez niego usług transportowych. Według Sądu wyjaśnienia obwinionego w powyższym zakresie są przyjętą przez niego nieudolną linią obrony.
Na sprawstwo obwinionego w zakresie pierwszego z zarzuconych mu czynów wskazują zeznania świadkówM. C.iM. D.w połączeniu z nagraniem z monitoringu oraz treścią notatki urzędowej dokumentującej przebieg interwencji podjętej w dniu zdarzenia.
Z zeznańM. C., który zatrudniony jest w Państwowych(...)na terenie(...)przyul. (...)1 wW.na stanowisku wartownika – konwojenta, wynika, iż w dniu 23 listopada 2013 roku około godz. 19.10 wykonując swoje obowiązki służbowe na terenie hali przylotów(...)zauważył on znanego mu z widzenia taksówkarza rozmawiającego z pasażerem. Następnie widział on, jak obaj wychodzą z hali przylotów(...). Z uwagi na powyższe świadek udał się za w/w mężczyznami. W czasie podjętej interwencji poprosił on taksówkarza o dowód tożsamości w celu jego wylegitymowania oraz poinformował pasażera, którym okazał się być obywatelR., iż taksówkarz ten nie jest licencjonowanym przewoźnikiem naL.im.F. C.. Z uwagi na zachowanie obwinionego, który w czasie rozmowy ze świadkiem zachowywał się niekulturalnie, nie reagował na jego polecenia, a następnie oddalił się wraz z pasażerem z miejsca zdarzenia w kierunku parkingu wielopoziomowego znajdującego się na lotnisku, świadek wezwał funkcjonariuszy Policji, którzy znajdowali się na podjeździe przed halą przyloty(...). /

    k. 47-48, 4v zeznania świadkaM. C./

Zeznania świadkaM. C.należało uznać za logiczne i spójne. Odpowiadają one zasadom doświadczenia życiowego i korespondują z notoryjnością spraw podobnych.
Zeznania w/w świadka znalazły swoje potwierdzenie w zeznaniach funkcjonariusza PolicjiM. D.. Z zeznań tego świadka wynika, iż w dniu zdarzenia około godz. 19.10 patrolował on rejon podjazdu przed halą przylotów(...)(...). Zauważył on wówczas pracownika(...) Ochrony (...), który prowadził ożywioną rozmowę ze znanym mu z widzenia taksówkarzem. Mężczyzną tym okazał się być obwinionyW. K.. W czasie podjętej przez funkcjonariusza Policji interwencji pracownik(...) Ochrony (...)oświadczył, iż widział i słyszał, jak obwiniony zaczepiał pasażerów wychodzących z hali przylotów. Z uwagi na powyższe, świadek postanowił wylegitymować pasażera stojącego obok obwinionego. Pasażer, którym okazał się być obywatelR.
D. B., po rozpytaniu w języku rosyjskim oświadczył, iż obwiniony zaoferował mu usługę taksówkową i miał go zawieźć na(...)wW.. Z uwagi na to, iż obwiniony prowadził działalność gospodarczą w postaci usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem, świadek nałożył na niego mandat karny kredytowany w wysokości 100 złotych, informując go jednocześnie o prawie do odmowy przyjęcia mandatu.W. K.skorzystał z przysługującego mu prawa i nie przyjął mandatu. W czasie interwencji utrzymywał on, iż nie przyjechał na lotnisko w celu prowadzenia działalności gospodarczej.
W złożonych zeznaniach świadekM. D.podkreślił, iż obwinionyW. K.jest osobą, która notorycznie przebywa na terenie(...) im. (...)wW.. W przeszłości był on wielokrotnie pouczany i karany mandatowo za podobne wykroczenia. /k.48, 11vzeznania świadkaM. D./
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaM. D.jako spójnym i logicznym. Świadek jest funkcjonariuszem Policji, a co za tym idzie, osobą zaufania publicznego. Brak było zatem podstaw do uznania, że świadek ten, w celu doprowadzenia do ukarania niewinnej osoby, fałszywie oskarżyłW. K.o czyn, którego w rzeczywistości w/w nie popełnił.
Zeznania świadkówM. C.iM. D.znalazły swoje potwierdzenie w zebranym w sprawie dowodzie w postaci nagrania z monitoringu, które pokrywa się również z treścią notatki urzędowej z k. 10 akt, dokumentującej przebieg interwencji podjętej w dniu zdarzenia, przy czym osobą wymienianą w notatce jako pasażerka, w istocie jest mężczyzna.
W ocenie Sądu powyższe dowody pozaosobowe ze względu na swój charakter i rzeczowy walor nie budziły wątpliwości Sądu co do ich wiarygodności oraz faktu, na którego okoliczność zostały sporządzone oraz ze względu na okoliczności, które same stwierdzały. Żadna ze stron nie kwestionowała przy tym ich zgodności ze stanem faktycznym, zaś Sąd nie znalazł powodów, które podważałyby ich wiarygodność. W związku z powyższym uczynił je podstawą dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych.
W niniejszej sprawie w celu ustalenia wersji wydarzeń z dnia 23 listopada 2013 roku, Sąd dopuścił również dowód z zeznań świadkaR. S..
Sąd dał wiarę zeznaniom w/w świadka w zakresie, w jakim potwierdził on obecność obwinionego na miejscu zdarzenia.
Jednocześnie oceniając zeznania tego świadka należało wskazać, iż przedstawiona przez niego wersja wydarzeń, która jest zasadniczo spójna z wyjaśnieniami obwinionego dotyczącymi powyższego zdarzenia, nie znalazła swojego potwierdzenia w pozostałych zebranych w sprawie dowodach w postaci zeznań świadkówM. C.iM. D.oraz nagraniu z monitoringu i treści notatki urzędowej z k. 10 akt, dokumentującej przebieg interwencji podjętej w dniu zdarzenia. Wbrew twierdzeniomR. S., świadek ten z uwagi na to, iż nie znajduje się na nagraniu z monitoringu dokumentującego przebieg rozmowy obwinionego z pasażerem (jest widoczny na nagraniu dopiero później, gdy obwiniony wraz z podróżnym opuszczają już halę przylotów, zauważeni przez obsługę(...)), nie był w stanie słyszeć treści w/w rozmowy i tym samym potwierdzić, iżW. K.faktycznie udzielał pasażerowi informacji na temat trasy dojazdu. Mając na uwadze powyższe Sąd nie dał wiary zeznaniom świadkaR. S.w tym zakresie. /k. 53-54 zeznaniaświadkaR. S./
Ustalając stan faktyczny w sprawie drugiego z zarzuconych obwinionemu czynów, przesłuchano świadka

J. J.
, który w dniu 27 grudnia 2013 roku od godz. 7:00 do 19:00 będąc zatrudnionym w Państwowym(...)w Służbie OchronyL.wW.przyul. (...)1 na stanowisku dowódcy zmiany, wykonywał swoje obowiązki służbowe na terenieL.C.. Świadek ten około godz. 11:00 wykonując nadzór nad czynnościami wartowników pełniących służbę w hali przylotów(...), zwrócił uwagę na grupę osób oferujących usługi taksówkowe na terenie lotniska. W czasie podjętej interwencji świadek poinformował jedną z osób, której oferowano usługi taksówkowe, iż przed(...)” znajduje się postój taksówek rekomendowanych przezL.C.. Od tego momentu jeden z mężczyzn oferujących usługi taksówkowe starał się utrudniać świadkowi obserwację pozostałych taksówkarzy. Następnie, gdy po upływie godziny świadek opuścił teren hali przylotów, ten sam mężczyzna próbował uniemożliwić świadkowi powrót na teren(...), blokując wejście własnym ciałem, w ten sposób uniemożliwiając mu wykonywanie przez niego dalszych obowiązków służbowych. Z uwagi na zachowanie tego mężczyzny, świadek polecił wartownikowi wezwanie na miejsce zdarzenia funkcjonariuszy Policji. /

    k. 52-53, 28v zeznania świadkaJ. J./

W ocenie Sądu zeznania świadkaJ. J.należało uznać za logiczne i spójne. Odpowiadają one zasadom doświadczenia życiowego i korespondują z notoryjnością spraw podobnych.
Wskazać należało również, iż zeznania w/w świadka znalazły także swoje potwierdzenie w zeznaniach funkcjonariusza PolicjiP. S., który w dniu zdarzenia w godzinach 6:00 – 14:00 pełnił służbę patrolową w patrolu zmotoryzowanym w rejonie Komisariatu Policji(...). Z zeznań tego świadka wynika, iż około godz. 13:45 z polecenia dyżurnego Komisariatu Policji(...)podjął on interwencję wobec osoby, która na terenie(...)bez zgody zarządzającego lotniskiem miała prowadzić działalność zarobkową, tj. przewóz osób. Po przybyciu na miejsce zdarzenia świadek zastał pracowników Służby OchronyL.J. J.,D. J.iD. B., którzy poinformowali świadka, iż obwiniony prowadzi działalność gospodarczą w postaci usług taksówkowych poprzez zachęcanie podróżnych do korzystania z wykonywanych przez niego usług taksówkowych na terenie lotniska. Z uwagi na ujawnione wykroczenie, świadek nałożył naW. K.mandat karny kredytowany w wysokości 500 złotych, informując go jednocześnie o prawie do odmowy przyjęcia mandatu.W. K.skorzystał z przysługującego mu prawa i nie przyjął mandatu, wskazując, iż przebywa na terenie lotniska, gdyż w tym miejscu wykonuje on swoją pracę i posiada na to zezwolenie. Obwiniony oświadczył również, iż może on przebywać i świadczyć usługi przewozowe na terenie wszystkich krajów Unii Europejskiej.
W złożonych zeznaniach świadekP. S.potwierdził, iż obwinionyW. K.notorycznie przebywa na terenie(...) im. (...)wW.. W przeszłości był on kilkukrotnie pouczany i karany mandatowo za podobne wykroczenia. /k.53, 21vzeznania świadkaP. S./
Zeznania świadkaP. S.należało uznać za logiczne i spójne, odpowiadają one zasadom doświadczenia życiowego i korespondują z notoryjnością spraw podobnych. Wskazać należało również, iż świadek ten jest funkcjonariuszem Policji, a tym samym osobą zaufania publicznego i nie miał żadnego zauważalnego dla Sądu powodu do składania zeznań mogących bezpodstawnie obciążać, bądź przeciwnie, chronić obwinionego. Dodatkowym elementem wpływającym na ocenę wiarygodności zeznań tego świadka jest fakt, że jest on osobą obcą w stosunku do obwinionego, a zatem w żaden sposób nie jest zainteresowany sposobem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Stąd w opinii Sądu zeznania świadkaP. S.są wiarygodnym i wartościowym materiałem dowodowym.
ObwinionemuW. K.zarzucone zostało popełnienie wykroczeń zart. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotniczew zw. z § 2 ust. 1 pkt 6b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dn. 04.09.2012 r.
Przepisart. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotniczeprzewiduje odpowiedzialność w wypadku niestosowania się do nakazu lub zakazu zawartego w przepisach porządkowych wydanych na podstawie art. 83a ust. 2 w/w ustawy obowiązujących na lotnisku. Niniejszy przepis odsyła do art. 83a ust. 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym wszystkie osoby znajdujące się na terenie lotniska są obowiązane do przestrzegania i stosowania się do nakazów i zakazów zawartych w przepisach porządkowych ustalonych przez zarządzającego tym lotniskiem, wydanych na podstawie rozporządzenia ministra właściwego do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.
Podstawowe przepisy porządkowe związane z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku, obowiązujące w stosunku do wszystkich osób znajdujących się na terenie lotniska, zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r. w sprawie podstawowych przepisów porządkowych związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b powołanej regulacji, na terenie lotniska zabrania się prowadzenia bez zgody zarządzającego lotniskiem działalności gospodarczej, w tym reklamowej, akwizycyjnej lub innej działalności zarobkowej. Celem wprowadzonego zakazu jest m.in. zapewnienie ochrony osobom korzystającym z usług przewozu osób taksówką przed nadużyciami ze strony osób wykonujących te usługi, które polegałyby na pobieraniu drastycznie zawyżonych opłat za przejazd, oraz zapobieganiu przypadkom natarczywego nagabywania podróżnych na terenie lotniska. Przepis ten umożliwia zarządzającemu lotniskiem skuteczne oddziaływanie na nieprawidłowości w prowadzeniu na terenie lotniska działalności z zakresu przewozu osób taksówką. Tym samym chroni pasażerów(...)przed nagabywaniem ze strony taksówkarzy oferujących swoje usługi transportowe, których zachowanie prowadzi do zakłócenia porządku na terenie lotniska.
Wskazać przy tym należy, iżart. 68 ust. 2 pkt 2 oraz art. 80 ustawy Prawo lotniczenakładają na zarządzającego lotniskiem obowiązki o charakterze publicznoprawnym w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku na terenie lotniska. Art. 68 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy przewiduje, że zarządzający lotniskiem obowiązany jest prowadzić eksploatację lotniska w sposób zapewniający bezpieczeństwo lotów oraz sprawność obsługi użytkowników lotniska. Natomiast art. 80 tej ustawy stanowi, iż zarządzający lotniskiem odpowiada za bezpieczną eksploatację lotniska, w tym za nałożone na niego zadania związane z ochroną lotniska.
Art. 82 pkt 3 ustawy Prawo lotniczewymienia cztery formy dyspozycji (zarządzenia, nakazy, zakazy oraz polecenia), które wydawane są na podstawie tego przepisu przez zarządzającego lotniskiem w celu zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku. W oparciu o wskazane powyżej Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r., na terenie(...) im. (...)przyjęte zostało zarządzenie nr 95 z dnia 4 października 2012 r. Naczelnego DyrektoraPrzedsiębiorstwa Państwowego (...)w sprawie bezpieczeństwa, ochrony i przepisów porządkowych na terenieL.C.wW.. W § 2 pkt 6 lit. b powołanego zarządzenia zostało implementowane wprost unormowanie zawarte w § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r. w sprawie podstawowych przepisów porządkowych związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku, iż na terenie lotniska zabrania się prowadzenia bez zgody zarządzającego lotniskiem działalności gospodarczej, w tym reklamowej, akwizycyjnej lub innej działalności zarobkowej. W § 5 zarządzenia nr(...)jako sankcję naruszenia wymienionych w nim przepisów porządkowych wskazanoart. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotnicze.
Warto w tym miejscu wskazać, iż przywołany powyżejart. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotniczezostał ustanowiony w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 lipca 2006 r., sygn. P 33/05. W wydanym orzeczeniu Trybunał uznał, iżart. 210 ust. 1 pkt 5 Prawa lotniczegojest niezgodny zart. 42 ust. 1 Konstytucji. Wskazany przepis stanowił: „Kto nie wykonuje zarządzeń i poleceń zarządzającego lotniskiem związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa lotów lub porządkiem na lotnisku, o których mowa w art. 82 pkt 3 ustawy – podlega karze grzywny”. Z kolei art. 82 pkt 3 ustawy wskazywał, iż w celu zapewnienia bezpiecznej eksploatacji lotniska zarządzający lotniskiem wydaje zarządzenia, nakazy lub zakazy oraz polecenia związane z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku, obowiązujące w stosunku do wszystkich osób znajdujących się na terenie lotniska. W wydanym orzeczeniu Trybunał zakwestionował zgodność powołanego artykułu z obowiązującym prawem, wskazując, iż przepis ten ma postać „nie tylko przepisu blankietowego zupełnego, ale co więcej nie określając w ogóle znamion czynu zabronionego, uniemożliwia doprecyzowanie tych znamion w innym przepisie ustawowym, czy też przepisie podstawowym”, (…) natomiast „zgodnie zart. 87 Konstytucjiźródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są wyłącznieKonstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia oraz – na obszarze działania organów, które je ustanowiły – akty prawa miejscowego”.
Zgodność obowiązującego obecnieart. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotniczez Ustawą Zasadniczą była również przedmiotem prac Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt P 31/13 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż

1
Art. 210 ust. 1 pkt 5aw związku zart. 83a ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze(Dz. U. z 2013 r. poz. 1393) jest zgodny zart. 22w związku zart. 20 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiejoraz z wynikającą zart. 2 Konstytucjizasadą prawidłowej legislacji;

2
§ 2 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r. w sprawie podstawowych przepisów porządkowych związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku (Dz. U. poz. 1023) jest zgodny z art. 22 w związku zart. 20 i art. 2 Konstytucjioraz nie jest niezgodny zart. 31 ust. 3 Konstytucji.

Tym samym Trybunał uznał za zgodne zKonstytucjąprzepisy pozwalające na reglamentowanie działalności gospodarczej na terenie lotnisk, a wymaganie zgody zarządcy lotniska nie narusza wolności w prowadzeniu działalności gospodarczej.
W uzasadnieniu orzeczenia Trybunał podkreślił, iż gwarantowana przezart. 22 Konstytucjiwolność działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego i podlega ograniczeniom, przy czym dla usprawiedliwienia ingerencji w tę wolność konieczne jest, aby ograniczenie tej wolności było uzasadnione ważnym interesem publicznym oraz realizowało wymogi zasady proporcjonalności. Rozpatrując tą sprawę, podobnie jak w poprzednich orzeczeniach, Trybunał przyjął, iżart. 22 Konstytucji, który reguluje wprost w sposób wyczerpujący i kompleksowy zarówno formalne, jak i materialne przesłanki ograniczenia wolności działalności gospodarczej, stanowi lex specialis w stosunku doart. 31 ust. 3 Konstytucji, wyłączając jego stosowanie jako adekwatnego wzorca kontroli ustawowych ograniczeń wolności działalności gospodarczej. Uznano tym samym, iż zakres dopuszczalnych ograniczeń wolności działalności gospodarczej, patrząc pod kątem materialnych podstaw ograniczeń, jest szerszy od zakresu dopuszczalnych ograniczeń tych wolności i praw, do których odnosi sięart. 31 ust. 3 Konstytucji. W uzasadnieniu wyroku Trybunał wskazał również, iż pomimo zawartego w zaskarżonym uregulowaniu odesłania do źródła podustawowego, poddany kontroliart. 210 ust. 1 pkt 5aw związku zart. 83a ust. 2 Prawa lotniczego, czytany łącznie z § 2 ust. l pkt 6 lit. b rozporządzenia wydanego na podstawie art. 83a ust. 2 ustawy, bez trudu pozwala adresatowi normy wyrażonej w zaskarżonym przepisie na ustalenie, czy jego zachowanie będzie naruszać prawo. Oznacza to, żeart. 210 ust. 1 pkt 5aw zw. zart. 83a ust. 2 ustawy Prawo lotniczejest zgodny zart. 2 Konstytucjiw aspekcie wynikającej z niego zasady prawidłowej legislacji.
W związku z powyższym należało wskazać, iż wykonywanie działalności gospodarczej z zakresu usług transportowych bez wymaganej zgody zarządzającego lotniskiem, podlega karze grzywny, co wynika zart. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotniczew zw. z § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r. w sprawie podstawowych przepisów porządkowych związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku.
Zdaniem Sądu zachowanie obwinionego należało uznać jako wykonywanie przez niego działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z definicją zawartą wart. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Definicja ta wskazuje na pewne zasadnicze cechy (zarobkowy charakter – odpłatność, ciągłość oraz zorganizowany sposób wykonywania), które świadczą, iż dane działania uznać należy jako wykonywanie działalności gospodarczej. Wskazać należało również, iż zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 grudnia 2012 roku, sygn. akt I ACa 701/02, który w swoim orzeczeniu powołał się na uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 1992 r., sygn. III CZP 64/92 (OSNCP 12/92, poz. 225) „czynności podejmowane przez podmiot gospodarczy wchodzą w zakres jego działalności gospodarczej, gdy pozostają w normalnym, funkcjonalnym związku z tą działalnością, w szczególności podejmowane są w celu realizacji zadań związanych z przedmiotem działalności tego podmiotu”.
Mając na uwadze powyższe rozważania, wskazać należało, iż nie ulega wątpliwości, że działania podejmowane przez obwinionego w okresach wskazanych we wnioskach o ukaranie na terenieL.im.F. C.przyul. (...)1 wW., które polegały na proponowaniu napotkanym osobom skorzystanie z wykonywanych przez niego usług transportowych, były związane bezpośrednio z wykonywaną przez niego działalnością gospodarczą z zakresu usług taksówkowych, którą obwiniony prowadzi w sposób zarobkowy, ciągły oraz zorganizowany. Zarzucone wnioskami o ukaranie działaniaW. K.miały na celu skłonienie napotkanych osób do skorzystania z wykonywanych przez niego usług transportowych. Tym samym nieskorzystanie przez te osoby z oferowanej usługi nie uzasadnia twierdzenia, iż obwiniony nie prowadził działalności gospodarczej, bowiem do przyjęcia prowadzenia takiej działalności nie jest niezbędne skorzystanie przez potencjalnego klienta z proponowanej usługi.
Sąd badając niniejszą sprawę nie miał również wątpliwości, iż obwiniony zarzucone mu czyny popełnił na terenie lotniska. Wskazać należy bowiem, iż według definicji zawartej wart. 2 pkt 4 ustawy Prawo lotnicze„lotniskiem jest wydzielony obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni w całości lub w części przeznaczony do wykonywania startów, lądowań i naziemnego lub nawodnego ruchu statków powietrznych, wraz ze znajdującymi się w jego granicach obiektami i urządzeniami budowlanymi o charakterze trwałym, wpisany do rejestru lotnisk”. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2421/12, w którym Sąd ten zajął się przypadkiem budowy terminala pasażerskiego na funkcjonującym lotnisku, definicja zawarta wart. 2 pkt 4 ustawy Prawo lotniczeoznacza, iż „obiekty budowlane stanowią część lotniska jedynie w sytuacji, gdy lotnisko to zostało wpisane do właściwego rejestru. Wpisanie do rejestru danego lotniska jest wymogiem koniecznym do rozpoczęcia jego eksploatacji, po uprzednim uzyskaniu zezwolenia na założenie lotniska i spełnieniu innych warunków określonych wart. 59 ust. 1 Prawa lotniczego”. Zgodnie z ust. 6 powołanego przepisu, do rejestru lotnisk wpisuje się jako zarządzającego lotniskiem zakładającego lotnisko lub też inny podmiot – na wniosek zakładającego lotnisko.
Wśród lotnisk cywilnych znajdujących się w rejestrze lotnisk cywilnych prowadzonym przez Urząd Lotnictwa Cywilnego znajduje się zarządzane przezPrzedsiębiorstwo Państwowe (...)L.C.wW.(nr rejestracyjny (...)).
Badając niniejszą sprawę Sąd również nie miał również wątpliwości, iż obwiniony wW.przyul. (...)1 na terenieL.C., wykonywał swoją działalność z zakresu usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem.
Wskazać należy bowiem, iż zarządzające lotniskiemPrzedsiębiorstwo Państwowe (...)od 2001 roku, w celu zapewnienia bezpieczeństwa pasażerów, ogłasza postępowania ofertowe mające na celu wyłonienie firm, które uzyskają prawo do świadczenia usług taksówkowych na zamówienie. W wyniku prowadzonych postępowań wybierano firmy, które mogły oferować swoje usługi na terenie(...) im. (...)wW.. Od dnia 1 stycznia 2011 roku obsługa taksówkowa pasażerówL.C.jest prowadzona przez firmy taksówkoweE. T.,S. T.oraz(...).
Zważyć należy przy tym, iż działanie zarządzającego lotniskiem, który dokonał wyboru firm uprawnionych do świadczenia swoich usług na terenie(...), nie może być traktowane jako działanie ograniczające konkurencję. Jak zostało bowiem wspomniane wcześniej, zarządzający lotniskiem jest zobowiązany do zapewnienia bezpieczeństwa pasażerów lotniska i w ogłoszonym przetargu wybrał firmy taksówkowe, które w ramach wykonywanych przez siebie usług przewozowych, są w stanie zapewnić wysokie standardy świadczonych zadań. W tym miejscu wskazać należy także, iż(...) im. (...)jest lotniskiem międzynarodowym, które obsługuje największą w Polsce liczbę pasażerów zagranicznych. Dlatego dla wizerunku naszego kraju istotne jest, aby usługi świadczone w tym miejscu przez firmy transportowe były na jak najwyższym poziomie. Nic nie stoi również na przeszkodzie, aby przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych, spełniając wysokie wymagania w zakresie wykonywanych działań, przystąpili do postępowania ofertowego mającego na celu wyłonienie firm, które uzyskają prawo do świadczenia usług taksówkowych na terenieL.im F.C.wW.na zamówienie.
Reasumując, Sąd uznał, że obwinionyW. K.dopuścił się czynów wskazanych we wnioskach o ukaranie.
Dokonując wymiaru kary Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary zart. 33kw orazart. 9 § 2kw. Wykroczenie zart. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotniczezagrożone jest karą grzywny. Zgodnie z dyspozycją wyrażoną wart. 9 § 2kw, jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń, wymierza się łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów. Zgodnie z powyższą regułą, Sąd na podstawieart. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotniczeprzy zastosowaniuart. 9 § 2kw za te dwa wykroczenia wymierzył obwinionemu łączną karę grzywny w wysokości 500 zł, uznając taką karę za adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości przedmiotowych wykroczeń, które zdaniem Sądu były znaczne. W ocenie Sądu wymierzona kara uwzględnia sytuację materialną obwinionego i pozwoli na osiągnięcie celów kary, tak w zakresie wychowawczego oddziaływania na obwinionego, jak i w płaszczyźnie społecznego jej oddziaływania. Uzmysłowi również obwinionemu karygodność jego zachowania. Sąd nie widział możliwości orzeczenia łagodniejszej formy kary, ani – tym bardziej odstąpienia od wymierzenia kary, bądź poprzestania na zastosowaniu wobec obwinionego środków oddziaływania wychowawczego.
O opłatach i kosztach postępowania w stosunku do obwinionego Sąd orzekł w myślart. 118 § 1 kpw, zgodnie z którym, w razie skazania, obwinionego obciąża się zryczałtowanymi wydatkami postępowania a nadto w myślart. 627 kpkw zw. zart. 119 kpw, na mocy którego od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego Sąd zasądza koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa. W sprawach o wykroczenia wydatki wykładane przez Skarb Państwa mają charakter zryczałtowany (art. 118 § 3 kpw) a ich wysokość została ustalonarozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz. U nr 118, poz. 1269) - w postępowaniu zwyczajnym wynoszą one 100 zł. Opłatę ustalono zgodnie zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. nr 49 z 1983 r., poz. 223 z późn. zm.), która co do zasady wynosi 10 % od kwoty wymierzonej grzywny.