Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 183/14
Data wyroku: 2014-11-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Żukowska, Edyta Gajgał, Andrzej Wieja
Słowa kluczowe: Przedawnienie
Podstawa prawna: art. 5 § 1 pkt 4 kpow w zw. z art. 45 § 1 kw

Sygn. akt VI Ka 183/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 listopada 2014 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Barbara Żukowska (spr.)
Sędziowie   SO Edyta Gajgał
SO Andrzej Wieja
Protokolant  Anna Potaczek
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Macieja Prabuckiego
po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r.
sprawyK. F.
oskarżonego z art. 124 § 1 kw
z powodu apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 22 stycznia 2014 r.  sygn. akt II K 1569/12

I
uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoK. F.i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpow w zw. z art. 45 § 1 kw postępowanie w sprawie umarza,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.I. P.kwotę 516, 60 zł w tym 96, 60 zł podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym,

III
stwierdza, że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt VIKa 183/14

UZASADNIENIE
K. F.oskarżony był o to, że w dniu 30 maja 2012 r. wP.woj.(...)dokonał umyślnego uszkodzenia kładki nad rzekąK.poprzez odcięcie elektryczną szlifierką kątową końcówki barierki czym spowodował straty w kwocie 1200 zł na szkodę MiastaP., tj. o czyn zart. 288 § 1 kk.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 22.I.2014 r. (sygn. akt IIK 1569/12):

I
oskarżonegoK. F.uznał za winnego tego, że w dniu 30 maja 2012 wP.poprzez odcięcie elektryczną szlifierką kątową końcówki barierki dokonał umyślnego uszkodzenia kładki nad rzekąK.czym spowodował straty w wysokości 20 złotych na szkodę gminyP., co stanowi wykroczenie z art. 124 § 1 kw i za to na podstawie art. 124 § 1 kw wymierzył mu karę 400 złotych grzywny,

II
na podstawie art. 124 § 4 kw orzekł wobec oskarżonegoK. F.obowiązek uiszczenia na rzecz GminyP.kwoty 20 złotych tytułem zapłaty równowartości wyrządzonej szkody,

III
na podstawieart. 29 ust. 1 Prawo o adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.I. P.kwotę 792 złotych tytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzędu oraz dalej idącą kwotę 182, 16 zł tytułem podatku od towarów i usług,

IV
na podstawieart. 118 § 1kpow w zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniazasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania, na podstawieart. 118 § 3kpow zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 974, 16 zł tytułem kosztów ustanowienia obrońcy z urzędu i na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychwymierzył mu opłatę w kwocie 40 złotych.

W imieniu oskarżonego apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca i zarzucił:

1
obrazę prawa materialnego, a to art. 124 § 1 kw poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że czyn oskarżonegoK. F.stanowi wykroczenie opisane w tym przepisie;

2
obrazę przepisu art. 7 kw poprzez jego niezastosowanie podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że oskarżony był w błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu co eliminuje odpowiedzialność za wykroczenie umyślne;

3
błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne przyjęcie, że oskarżony dokonał umyślnego uszkodzenia kładki;

4
obrazę przepisu postępowania, a toart. 624 kpkmającą wpływ na treść orzeczenia poprzez jego niezastosowanie podczas gdy sytuacja rodzinna, majątkowa i wysokość dochodów oskarżonego uzasadnia przyjęcie, iż uiszczenie kosztów sądowych byłoby dla niego zbyt uciążliwe.

Stawiając powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie na rzecz obrońcy nieopłaconych kosztów obrony udzielonej z urzędu według norm przepisanych. W toku rozprawy odwoławczej obrońca zmodyfikował wniosek, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Przeprowadzone w toku rozprawy głównej dowody, poddane swobodnej ocenie Sądu Rejonowego zasadnie przesądziły o sprawstwie i winieK. F.w popełnieniu przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu stanowiącego – z uwagi na wysokość spowodowanej przezeń szkody – wykroczenie z art. 124 § 1 kw.
Jak wynika z wyjaśnień oskarżonego sam zdecydował o przycięciu barierki kładki nad rzekąK.wP., ponieważ – jego zdaniem - „była wysunięta za daleko do przodu”, chciał spowodować „uniknięcie obijania siebie i innych ludzi przechodzących po tej kładce”. Powody, którymi kierował się oskarżony, fakt, iż odcięcia barierki dokonał jawnie, w żadnym razie nie świadczą, iż oskarżony nie wiedział, że nie wolno mu tak postąpić. Z okoliczności tych nie sposób wywodzić – jak wnosi o to obrońca w apelacji – „iż mamy tu do czynienia z nieświadomością karalności rozumianą jako nieświadomość tego, że czyn jest zakazany przez normę prawa wykroczeń”.
Z zeznań przesłuchanych w toku rozprawy głównej świadków wynika, iż „wyciągnięte bariery na zewnątrz miały zabezpieczyć przechodzących przez most przed wpadnięciem do rzeki, zwłaszcza w sytuacjach powodziowych, brak było sygnałów od mieszkańców, iż barierki te przeszkadzały przechodniom (zeznaniaI. Ł.,P. W.).
Podjęte przez oskarżonego działanie było wyłącznie przejawem samowoli, lekceważenia przezeń bezpieczeństwa ludzi przechodzących przez most i jako sprzeczne z prawem wymagało stosownej reakcji.
Popełniony przezK. F.w dniu 30 maja 2012 r. czyn wyczerpywał znamiona wykroczenia z art. 124 § 1 kw. W czasie orzekania w sądzie odwoławczym nastąpiło już przedawnienie karalności tego wykroczenia, jako że minął okres dwóch lat od jego popełnienia (art. 45 § 1 kw).
Przedawnienie karalności stanowi negatywną przesłankę procesową i przesądza, iż wszczęte postępowanie winno być umorzone (art. 5 § 1 pkt 4 kpow). Zważywszy na powyższe Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wobecK. F.wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpow w zw. z art. 45 § 1 kw postępowanie w sprawie umorzył.
O kosztach nieopłaconej obrony oskarżonego w postępowaniu odwoławczym Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturzei na podstawie§ 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.IX.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Orzeczenie o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze oparte zostało o przepisart. 632 pkt 2 kpk.
AP