Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 552/14
Data wyroku: 2014-12-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Klara Łukaszewska, Edyta Gajgał, Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Powaga Rzeczy Osądzonej, Zniewaga
Podstawa prawna: art. 2161kk

Sygn. akt VI Ka 552/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 grudnia 2014 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Andrzej Tekieli (spr.)
Sędziowie   SO Edyta Gajgał
SO Klara Łukaszewska
Protokolant   Jolanta Kopeć
po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014r.
sprawyM. M.iK. Z. (1)
oskarżonych zart. 216 § 1 kk
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 1 sierpnia 2014 r.   sygn. akt II K 269/14
I. zmienia zaskarżony wyrok w pkt V części dyspozytywnej w ten sposób, że obniża wysokość kosztów działania obrońcy z wyboru zasądzonych odM. M.na rzeczK. Z. (1)do kwoty 432 złotych,
II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,
III. zasądza od oskarżonejM. M.na rzecz oskarżonegoK. Z. (1)kwotę 420 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym,
IV. wymierza oskarżonejM. M.opłatę w kwocie 60 złotych za postępowanie odwoławcze.
Sygn. akt VI Ka 552/14

UZASADNIENIE
M. M.została oskarżona o to, że:

1
w dniu 17 marca 2013 roku w miejscowościP.około godziny 11:10 znieważyła oskarżyciela prywatnego w ten sposób, że w jego obecności nazwała go „idiotą” oraz „kretynem”, tj. słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe, czym uraziła jego godność osobistą,

tj. o czyn zart. 216 § 1 k.k.

2
w dniu 15 lipca 2013 roku w miejscowościP.około godziny 15:20 znieważyła oskarżyciela prywatnego w ten sposób, że w jego obecności nazwała go „gnojem” oraz znieważyła go wypowiedzią, w której wskazała, iż „ze swojego brudu i smrodu zdechnie i będzie spokój!”, tj. słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe, czym uraziła jego godność osobistą,

tj. o czyn zart. 216 § 1 k.k.

3
w dniu 15 sierpnia 2013 roku w miejscowościP.około godziny 13:30 znieważyła oskarżyciela prywatnego w ten sposób, że w jego obecności nazwała go „idiotą”, tj. określeniem powszechnie uznawanymi za obelżywe, czym uraziła jego godność osobistą,

tj. o czyn zart. 216 § 1 k.k.
K. Z. (1)został oskarżony o to, że:

4
w dniu 17 marca 2013 roku w miejscowości (gm.)P.około godz. 11:10 znieważyłM. M.w jej obecności słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe,

tj. o czyn zart. 216 § 1 k.k.

5
w dniu 15 lipca 2013 roku w miejscowości (gm.)P.około godz. 15:20 znieważyłM. M.w jej obecności słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe,

tj. o czyn zart. 216 § 1 k.k.

6
w dniu 15 sierpnia 2013 roku w miejscowości (gm.)P.około godz. 13:30 znieważyłM. M.w jej obecności słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe,

tj. o czyn zart. 216 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2014r. w sprawie sygn. akt II K 269/14:

I
oskarżonąM. M.uniewinnił od popełnienia zarzucanego jej czynu, opisanego w punkcie 1 części wstępnej wyroku;

II
oskarżonąM. M.uznał za winną popełnienia zarzucanych jej czynów, opisanych w punktach 2 i 3 części wstępnej wyroku przy wskazaniu, iż pokrzywdzonym nimi byłK. Z. (1), to jest występków zart. 216 § 1 k.k.przy przyjęciu, iż stanowiły one elementy ciągu przestępstw i, na podstawieart. 216 § 3 k.k., odstąpił od wymierzenia za nie kary;

III
oskarżonegoK. Z. (1)uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w punkcie 4 części wstępnej wyroku;

IV
na podstawieart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., umorzył postępowanie co do oskarżonegoK. Z. (1)w odniesieniu do czynów, opisanych w punktach 5 i 6 części wstępnej wyroku;

V
na podstawieart. 631 k.p.k.iart. 632 pkt 1 k.p.k.stwierdził, iż koszty procesu związane z oskarżeniemK. Z. (1)ponosiM. M., w tym, na podstawie§ 2 ust. 1 i 2, § 14 ust. 2 pkt 1, ust. 7 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 IX 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zasądził odM. M.na rzeczK. Z. (1)kwotę 3.024 złotych tytułem zwrotu kosztów działania obrońcy z wyboru, odstępując od obciążania jej pozostałymi kosztami procesu, poniesionymi przezK. Z. (1), związanymi z oskarżeniemM. M..

Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonej –M. M.– który zarzucił:

1
na podstawieart. 438 punkt 1)k.p.k.obrazę przepisów prawa materialnego w postaci:

a
art. 216 § 1 k.k.poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wypowiedźM. M.z 15 sierpnia 2013r w obecnościK. Z. (1)„lepiej być szkapą niż idiotą”stanowi realizację znamienia czasownikowego określonego w tym przepisie – znieważania,

b
art. 216 § 1 k.k.poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wypowiedźM. M.z 15 lipca 2013r. w obecnościK. Z. (1)„ze swojego brudu i smrodu zdechnie i będzie spokój”stanowi realizację znamienia czasownikowego określonego w tym przepisie – znieważania,

c
art. 25 § 1 k.k.w zw. zart. 216 § 1 k.k.poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w którejM. M.w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachuK. Z. (1)z 15 lipca 2013r. na swą nietykalność cielesną nazwała go„gnojem”co spowodowało zaprzestanie agresji fizycznej przez niego wobec niej,

d
art. 216 § 1 k.k.poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wypowiedźK. Z. (1)z 17 marca 2013r. w obecnościM. M.i pod jej adresem o treści„Wynoś się (…) Spierdalaj (…)”nie stanowi realizacji znamienia czasownikowego określonego w tym przepisie – znieważania,

2) na podstawieart. 438 punkt 3)k.p.k.błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że:

a
K. Z. (1)został skazany w innej sprawie Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt II K 1243/13 za czyn polegający na znieważeniuM. M.15 sierpnia 2013r. w jej obecności„Flejtuch pierdolony”, „Szkapo pierdolona(...)”podczas gdy w rzeczywistościK. Z. (1)skazany został wtedy za inny czyn, który polegał na znieważeniuM. M.15 sierpnia 2013r. w jej obecności słowami:„Szczękę połkniesz kurwo jebana (…)Ty kurwo jebana, ty kurwo (…)Ty kurwo jebana”,

b
K. Z. (1)został skazany w innej sprawie Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt II K 1243/13 za czyn polegający na znieważeniuM. M.15 lipca 2013r. w jej obecności słowami:„Ścierwo, ty”,„Ty kurwa możesz pizdą porządzić swoją”, „Ty kurwa ściero jebana ty”,podczas gdy w rzeczywistościK. Z. (1)skazany został wtedy za inny czyn, który polegał na znieważeniuM. M.15 lipca 2013r. w jej obecności„Ty kurwo jebana, ty”,

c
społeczna szkodliwość czynuM. M.polegającego na sformułowaniu w obecnościK. Z. (1)wypowiedzi„lepiej być szkapą niż idiotą”jest znaczna w sytuacji, gdy:

- wypowiedźM. M.nie wyrządziłaK.szkody, gdyż posługuje się on zwykle językiem pełnym wulgarnych i obraźliwych określeń, tak więc prezentowana tu niebezpośrednia, bezosobowa forma wypowiedzi, nie sprawiła, że adresat tej wypowiedzi mógł poczuć się dotknięty, o czym zresztą świadczy reakcjaK. Z. (1)na wypowiedźM. M.,
- postać zamiaruM. M.wskazuje co najwyżej na zamiar nagły, choć raczej uznać należy, żeM. M.nie miała w ogóle zamiaru znieważeniaK. Z. (1), na co wskazuje niebezpośrednia, bezosobowa forma jej wypowiedzi,
- sposób działaniaM. M.i okoliczności popełnionego czynu wskazują na zachowanie podjęte w sytuacji wytrącenia jej z równowagi emocjonalnej przezK. Z. (1), choć w swych wypowiedziM. M.stara się o zachowanie formy, która nie jest znieważająca dlaK. Z. (1),

d
społeczna szkodliwość czynuM. M.polegającego na sformułowaniu w obecnościK. Z. (1)wypowiedzi„ze swojego brudu i smrodu zdechnie i będzie spokój”jest znaczna w sytuacji gdy:

- sposób działaniaM. M.i okoliczności popełnionego czynu wskazują na zachowanie podjęte w sytuacji wytrącenia jej z równowagi emocjonalnej przezK. Z. (1), którego zwykłe zachowanie polegające na braku utrzymywania porządku i czystości na wspólnie zajmowanej nieruchomości narusza zasady współżycia społecznego,

e
M. M., kierując doK. Z. (1)wypowiedzi„gnoju”,„ze swojego brudu i smrodu zdechnie i będzie spokój”oraz„lepiej być szkapą niż idiotą”miała zamiar znieważyćK. Z. (1)tj. chciała tego albo przewidując taką możliwość godziła się na to, podczas gdy jej zachowanie świadczy jedynie o tym, że znieważyłK. Z. (1), na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość znieważeniaK. Z. (1)przewidywała albo mogła przewidzieć,

f
M. M.wypowiadając doK. Z. (1)wypowiedź, że„ze swojego brudu i smrodu zdechnie i będzie spokój”,stwierdziła, żeK. Z. (1)jest brudny i śmierdzi, co doprowadzi do jego śmierci, podczas gdy jej zachowanie wyraża dezaprobatę dla zachowaniaK. Z. (1), który nie dba o porządek ani utrzymanie czystości we wspólnie zajmowanej przez obie te osoby nieruchomości,

3) na podstawieart. 438 punkt 2)k.p.k.obrazę następujących przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia:
a)art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.poprzez błędne zastosowanie skutkujące umorzeniem postępowania w sprawie o czyn wskazany w p. 5 cz. wstępnej wyroku, chociażK. Z. (1)został (prawomocnie) skazany w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Jeleniej Górze w sprawie sygn. akt II K 1243/13 za czyn polegający na tym, że w dniu 15 lipca 2013r. w miejscowościP.około godz. 15:20 znieważyłM. M.w jej obecności słowami:„Ty kurwo jebana, ty”,podczas gdy w niniejszym postępowaniu (sygn. akt II K 269/14)K. Z. (1)zarzucono, że w dniu 15 lipca 2013r. w miejscowościP.około godz. 15:20 znieważyłM. M.w jej obecności słowami:„Ścierwo, ty”, „Ty kurwa możesz Se pizdą porządzić swoją”, „Ty kurwa ściero jebana ty”,
b)art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.poprzez uznanie za tożsamy z czynem określonym w p. 5 cz. wstępnej wyroku, czynu, za któryK. Z. (1)został prawomocnie skazany w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Jeleniej Górze w sprawie sygn. akt II K 1243/13,
c)art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.poprzez błędne zastosowanie skutkujące umorzeniem postępowania w sprawie o czyn wskazany w p.5 cz. wstępnej wyroku, chociażK. Z. (1)został (prawomocnie) skazany w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Jeleniej Górze w sprawie sygn. akt II K 1243/13 za czyn polegający na tym, że w dniu 15 sierpnia 2013r. w miejscowościP.około godz. 13:30 znieważyłM. M.w jej obecności słowami:„Szczękę połkniesz kurwo jebana (…) Ty kurwo jebana, ty kurwo (…) Ty kurwo jebana”, podczas gdy w niniejszym postępowaniu (sygn. akt II K 269/14)K. Z. (1)zarzucono, że w dni u15 sierpnia 2013r. w miejscowościP.około godz. 13:30 znieważyłM. M.w jej obecności słowami:„Flejtuch pierdolony”, „Szkapo pierdolona(...)”,
d)art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.poprzez uznanie za tożsamy z czynem określonym w p.6 cz. wstępnej wyroku, czynu za któryK. Z. (1)został prawomocnie skazany w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Jeleniej Górze w sprawie sygn. akt II K 1243/13,
e)art. 393 § 3 k.p.k.poprzez przyjęcie, że nagrania zdarzeń opisanych we wzajemnym akcie oskarżeniaM. M.złożone do akt sprawy wraz z wnioskiem dowodowym nie mogą stanowić dowodu w sprawie, gdyż stanowią prywatny dokument stworzony dla celów postępowania,
f)art. 632 pkt 1 k.p.k.w zw. z§ 2 ust. 1 i 2, § 14 ust. 2.pkt 1, § 14 ust. 7, § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędupoprzez:
- zasądzenie odM. M.na rzeczK. Z. (1)kosztów działania obrońcy z wyboru, chociażK. Z. (1)nie przedstawił spisu tych kosztów, ani dowodów na ich poniesienie w wysokości 3 024 zł,
- zasądzenie odM. M.na rzeczK. Z. (1)kosztów działania obrońcy z wyboru, w wysokości sześciokrotnej stawki minimalnej, chociaż rodzaj sprawy nie należał do trudnych, stopień zawiłości nie był wysokim, przez co nie był wymagany duży nakład pracy adwokata reprezentującegoK. Z. (1),
g)art. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.poprzez dowolną ocenę dowodu z zeznańM. M.orazJ. Z., w której Sąd Rejonowy uwzględnił jedynie okoliczności przemawiające na korzyśćK. Z. (1)oraz na niekorzyśćM. M., co skutkowało przyjęciem, że:
- wypowiedźK. Z. (1)„Wynoś się (…) Spierdalaj(…)”[1] nie stanowi zniewagi, natomiast wypowiedziM. M.„ze swojego brudu i smrodu zdechnie i będzie spokój”[2] oraz„lepiej być szkapą niż idiotą”[3] stanowią zniewagę, chociaż żadna z tych (trzech) wypowiedzi nie zawiera pogardliwego zwrotu, który określa jej adresata w sposób bezpośredni,
-M. M.wypowiadając doK. Z. (1)wypowiedź, że„ze swojego brudu i smrodu zdechnie i będzie spokój”stwierdziła, żeK. Z. (1)jest brudny i śmierdzi, co doprowadzi do jego śmierci, podczas gdy wypowiedź ta ma charakter przenośni i wynika, z niej jedynie, żeK. Z. (1)nie dba o porządek i utrzymanie czystości na zajmowanej przez obie te osoby nieruchomości.
W związku z powołanymi zarzutami apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części tj:
A) w zakresie punktu II wyroku poprzez uniewinnienieM. M.od zarzucanych jej czynów opisanych w punktach 2 i 3 części wstępnej wyroku,
B) w zakresie punktu III wyroku poprzez uznanieK. Z. (1)za winnego zarzucanego jemu czynu opisanego w punkcie 4 części wstępnej wyroku i wymierzeniu jemu za ten czyn kary grzywny,
C) w zakresie punktu IV wyroku poprzez uznanieK. Z. (1)za winnego zarzucanego jemu czynu opisanego w punkcie 5 części wstępnej wyroku i wymierzeniu jemu za ten czyn kary grzywny,
D) w zakresie punktu IV wyroku poprzez uznanieK. Z. (1)za winnego zarzucanego jemu czynu opisanego w punkcie 6 części wstępnej wyroku i wymierzenie jemu za ten czyn kary grzywny,
E) w zakresie punktu V wyroku poprzez stwierdzenie, że koszty procesu związane z oskarżeniemK. Z. (1)ponosiK. Z. (1)i z tego tytułu o zasądzenie odK. Z. (1)na rzeczM. M.kwoty 3198 zł tytułem kosztów działania obrońcy z wyboru, co obejmuje koszt wynagrodzenia obrońcy w kwocie 2600 zł netto oraz podatek VAT wg stawki 23%.
Ponadto wniósł o zasądzenie odK. Z. (1)na rzeczM. M.kosztów ustanowienia obrońcy w postępowaniu apelacyjnym w kwocie 1845 zł, co obejmuje wynagrodzenie obrońcy w kwocie 1500 zł netto oraz podatek VAT wg stawki 23%.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja zasługiwała na uwzględnienie tylko w niewielkim zakresie, w znacznej części była bezzasadna.
W pierwszej kolejności podkreślić należy że nie zostało zaskarżone i w związku z tym jest prawomocne rozstrzygnięcie o uniewinnieniuM. M.od popełnienia czynu opisanego w pkt. 1 części wstępnej wyroku (pkt.I części dyspozytywnej).
W apelacji sformułowano szereg zarzutów dotyczących obrazy przepisów prawa materialnego (pkt.1a,b,c,d), błędu w ustaleniach faktycznych (pkt.2a,b,c,d,e,f) i obrazy przepisów postępowania (pkt.3a,b,c,d,e,f,g). Wskazać należy że zarzuty obrazy przepisów prawa materialnego mogą być skuteczne tylko wtedy gdy skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Niemniej wszystkie podnoszone zarzuty omówione zostaną w odniesieniu do poszczególnych rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym wyroku.
Słusznie Sąd I instancji przyjął sprawstwo i winę oskarżonejM. M.odnośnie czynów opisanych w punktach 2 i 3 części wstępnej wyroku przyjmując kwalifikację prawną tych czynów zart. 216 § 1 k.k.i konstrukcję prawną ciągu przestępstw, odstępując jednocześnie od wymierzenia kary na podstawieart. 216 § 3 k.k.Swoje stanowisko w tym zakresie Sąd ten przekonywująco uzasadnił (str.3 uzasadnienia, k.84 akt). Skarżący atakuje to rozstrzygnięcie na różnych płaszczyznach. Z jednej podnosi że użyte przezM. M.sformułowania nie stanowiły zniewag w rozumieniuart. 216 § 1 k.k.(pkt.1a,bzarzutów), dalej podnosi że wypowiadając jedną z nich działała w warunkach obrony koniecznej (pkt.1c), następnie stara się wykazać że społeczna szkodliwość czynów oskarżonej nie była znaczna (pkt.2 c,d ), wreszcie że nie miała ona zamiaru znieważeniaK. Z. (1), nie działała umyślnie (pkt.2 e,f ). Na sam koniec skarżący zarzuca dodatkowo naruszenieart. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.poprzez dowolną ocenę dowodu z zeznań (wyjaśnień)M. M.i dowodu z zeznań (wyjaśnień)K. Z. (1)(pkt.3 g). Żaden z tych zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie. Zaczynając od ostatniego z nich przypomnieć należy że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego, a więc mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów wtedy gdy: 1.jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy; 2.stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego; 3. jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu (w. SN z 9.11.1990 r. WRN 149/90 OSNKW 7-9/1991,poz.41). Wbrew twierdzeniom skarżącego obrońcy Sąd I instancji w dostatecznym stopniu spełnił powyższe wymagania w niniejszej sprawie. Dysponując na rozprawie głównej walorem bezpośredniości Sąd I instancji władny był w oparciu o zebrany materiał dowodowy ocenić, iż słowa wypowiadane przezM. M.wskazane w punktach 2 i 3 części wstępnej wyroku są znieważające dlaK. Z. (1), swoje stanowisko przy tym Sąd ten przekonywująco uzasadnił w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Ze względu na przedmiot ochrony jakim jest godność człowieka za zniewagę uważa sięzachowanie uwłaczające godności, wyrażające lekceważenie lub pogardęmające z reguły formę wypowiedzi słownej (zob. A. Marek, Komentarz do Kodeksu Karnego Dom wydawniczy ABC 2005 str.482). Zważywszy na powyższe dla Sądu Okręgowego nie ulega wątpliwości że wypowiadane przezM. M.pod adresemK. Z. (1)epitety „gnoju” i „idiota” (nawet wypowiedziany w formie warunkowej „lepiej być szkapą niż idiotą”, ewidentnie jednak skierowany do pokrzywdzonego) są zniewagami w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu. Znieważające jest także sformułowanie odnoszące się do domniemanego stanu higieny pokrzywdzonego wymienione w pkt.2 części wstępnej wyroku, niewątpliwie bowiem wyraża ono pogardę dla pokrzywdzonego, uwłacza jego godności. Nietrafne jest argumentowanie skarżącego jakoby to sformułowanie jedynie wyrażało „..dezaprobatę dla zachowaniaK. Z. (1)który nie dba o porządek ani utrzymanie czystości we wspólnie zajmowanej…nieruchomości”. Sąd Okręgowy nie podziela także przekonania skarżącego jakoby wyżej wymienione epitety i sformułowanie nie znieważały pokrzywdzonego gdyż „posługuje się on zwykle językiem pełnym wulgarnych i obraźliwych określeń…”. Całkowicie nieprzekonywujące, gołosłowne są argumenty iż wypowiadając te słowa oskarżona nie miała zamiaru znieważyć pokrzywdzonego, działała jakoby nieumyślnie („na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach”, jak to wprost formułuje skarżący). Zupełnie niezrozumiałe jest odwoływanie się przez skarżącego do instytucji obrony koniecznej zart. 25 § 1 k.k., wszak trudno zniewagę skierowaną do pokrzywdzonego uznać za sposób odpierania zamachu nawet jeżeli uprzednio zaatakował on jej nietykalność cielesną. Sąd Okręgowy akceptuje ponadto ustalenia Sądu I instancji co do stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonej. Sąd I instancji uwzględnił przy tym fakt nagannego zachowania sięK. Z. (1)wobec oskarżonej, wytrącenie jej przez niego z równowagi emocjonalnej, podkreślił nawet że „postępowanieK. Z. (1)w każdej z tych sytuacji było nadto dalece bardziej naganne niż jej – to on rozpoczynał wymianę wulgaryzmów, używał ich o wiele częściej…” (str.4 uzasadnienia k. 84 odwrót akt). Efektem tej oceny było uznanie że zniewagi oskarżonej spowodowało wyzywające zachowanie się pokrzywdzonego i odstąpienie wobec niej od wymierzenia kary w oparciu oart. 216 § 3 k.k.To rozstrzygniecie zdaniem Sądu Okręgowego jest słuszne i sprawiedliwe.
Do uniewinnienia oskarżonegoK. Z. (1)od popełnienia czynu opisanego w pkt.4 części wstępnej wyroku (pkt.III części dyspozytywnej) odnoszą się zarzuty apelacji z pkt.1d oraz.3g apelacji. Co do zarzutu naruszeniaart. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.odwołać należy się do argumentów powołanych powyżej, podkreślając ze ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji mieści się w granicach swobodnej oceny o której mowa wart. 7 k.p.k.Kwestią zasadniczą jest tutaj interpretacja słowa „spierdalać” czy też „wypierdalać” które użył wobec pokrzywdzonej oskarżonyK. Z. (1), a które skarżący uznaje za zniewagę. Sąd I instancji stwierdza jednakowoż że sformułowanie to choć wulgarne nie opisuje nikogo w sposób godzący w jego cześć a jedynie „niekulturalnie wyraża myśl tego który go wypowiada” (str. 3 uzasadnienia k. 84 akt). Ta interpretacja w realiach niniejszej sprawy zasługuje na aprobatę. Poza wszystkim sformułowanie to nie jest epitetem ani innym określeniem opisującym osobęM. M..
Zarzuty skarżącego dotyczące umorzenia postępowania na podstawieart. 17 § 1 pkt.7 k.p.k.w odniesieniu do czynów z pkt. 5 i 6 części wstępnej wyroku (pkt. 2 a,b, pkt.3 a,b,c,d apelacji) sprowadzają się do wywodzenia iż nie zachodzi tożsamość wyżej wymienionych czynów z czynami za któreK. Z. (1)został skazany w sprawie II K 1243/13 Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze. Argumentacja skarżącego nie jest trafna o czym przekonuje zarówno treść zarzutów aktów oskarżenia wniesionych w obydwu sprawach (w niniejszej sprawie aktu oskarżenia wzajemnego) jak i zbieżna treść ustaleń faktycznych poczynionych przez sądy w każdej ze spraw. W obydwu aktach oskarżenia zarzuty sformułowane zostały w sposób identyczny co do miejsca i czasu (z podaniem godziny) czynu (k. 23, k.50 akt). Ustalenia faktyczne poczynione w sprawie II K 1243/13 przekonują że chodzi o te same zdarzenia (odpis uzasadnienia k. 126 akt, odpis uzasadnienia Sądu Odwoławczego w sprawie VI Ka 352/14 k. 131 akt). Odmienność sformułowań którymi miał znieważać oskarżony pokrzywdzoną, którą obecnie skarżący eksponuje w apelacji bynajmniej nie wynika z treści sformułowanych wcześniej zarzutów. W tym stanie rzeczy zarzuty apelacji w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.
Niezasadny był zarzut obrazyart. 393 § 3 k.p.k.Sąd I instancji odniósł się do kwestii dowodu z nagrań telefonem komórkowym wskazując dowody na których oparł się oceniając iż jest to dokument prywatny stworzony dla celów postępowania (str.2 uzasadnienia, k.83 odwrót akt). Argumentacja Sądu I instancji jest przekonywująca, przy czym Sąd Odwoławczy dostrzega, że w sprawie II K 1243/13 (VI Ka 352/14) przy innym materiale dowodowym Sąd Okręgowy – w innym składzie – prezentował odmienny pogląd.
Zasadnie natomiast skarżący zarzucił obrazęart.632 pkt.1 k.p.k.w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie…. Zasądzając odM. M.na rzeczK. Z. (1)kwotę 3.024 zł. tytułem zwrotu kosztów działania obrońcy z wyboru Sąd I instancji nie uzasadnił wysokości tej kwoty, nie wynika ona także z głosów końcowych stron gdzie obrońca oskarżonego wniósł o zasądzenie kosztów „w maksymalnej wysokości” nie uzasadniając jednak również tego żądania (k. 72). Z tym rozstrzygnięciem Sądu I instancji nie sposób się zgodzić. Sprawa niniejsza nie była skomplikowana faktycznie ani prawnie, dotyczyła przestępstw prywatnoskargowych, została zakończona na dwóch terminach rozpraw w dniach 24.06.2014 r. i 28.07.2014 r. Obrońca oskarżonegoK. Z.nie przedstawił żadnego dokumentu obrazującego wysokość poniesionych przez oskarżonego kosztów obrony. Stawka minimalna za obronę przed sądem rejonowym wynosi 360 zł. (§ 14 ust.2 pkt.1 w/w rozporządzenia), podlega ona podwyższeniu o 20% za drugi dzień rozprawy (§ 16 rozporządzenia), co daje w sumie kwotę 432 zł. Sąd Okręgowy nie znajduje podstaw aby kwotę tą podwyższyć ze względu na charakter sprawy czy też niezbędny nakład pracy adwokata.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w pkt. V części dyspozytywnej w ten sposób że obniżył wysokość kosztów działania obrońcy z wyboru zasądzonych odM. M.na rzeczK. Z. (1)do kwoty 432 zł. W pozostałej części Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Na podstawieart. 628 pkt.1 k.p.k.w zw. zart.635 k.p.k.Sąd Okręgowy zasądził odM. M.na rzeczK. Z. (1)kwotę 420 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.
Na podstawieart.13 ust.2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychzważywszy iż środek odwoławczy wniesiony na korzyśćM. M.w zasadniczej części nie został uwzględniony Sąd Okręgowy wymierzył jej opłatę za postępowanie odwoławcze w kwocie 60 zł.