Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 3222/13
Data wyroku: 2014-06-04 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Dalba
Słowa kluczowe: Użytkowanie Wieczyste
Podstawa prawna: art. 233 kc, art. 238 kc, art.71,77 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami

Sygn. akt I C 3222/13

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 czerwca 2014 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie, I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Joanna Dalba
Protokolant: Piotr Jarosz
po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2014 roku w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwa Miasta(...)

przeciwkoP. D.
o zapłatę

oddala powództwo
Sygn. akt: I C 3222/13

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 9 września 2013 r. m.(...)– reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnegoR. P.(pełnomocnictwo k.4) – wniosło o zasądzenie odP. D.kwoty 520,13 zł z tytułu wraz z ustawowymi odsetkami od kwoty 2,21 zł od dnia 1 kwietnia 2010 r. do dnia zapłaty, od kwoty 258,96 zł od dnia 1 kwietnia 2011 r. do dnia zapłaty, od kwoty 258,96 zł od dnia 1 kwietnia 2012 r. do dnia zapłaty nadto o zasądzenie kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu strona powodowa wskazała, że w dniu 29 maja 2011 roku zmarłaE. D.będąca dotychczasowym użytkownik wieczystym częścidziałki gruntu nr (...)położonej przyul. (...)(...). Zaś pozwanyP. D., będący bratem zmarłej korzysta z lokalu związanego z prawa użytkowania wieczystego części wymienionej działki i jest najprawdopodobniej jej następcą prawnym. Pozwany nie wywiązał się z obowiązku wnoszenia opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkownika. (pozew z załącznikami – k. 1 – 22).
W piśmie z dnia 28 listopada 2013 roku pełnomocnik powódki wskazała, iż nie dysponuje orzeczeniem stwierdzającym nabycie spadku poE. D..
Na terminie rozprawy w dniu 4 marca 2014 roku stawił się jedynie pełnomocnik powoda r. pr.J. J.(pełnomocnictwo k.38) podtrzymując dotychczasowe stanowisko (protokół – k. 39).
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
Miasto(...)jest właścicielem oddanej w użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej wW.przyulicy (...)

     (
      okoliczność bezsporna).

E. D.figuruje jako jedyny właściciellokalu nr (...)w budynku położonym przyul. (...)wW.i jako właścicielowi lokalu przysługuje jej udział(...)wdziałce ewidencyjnej nr (...)z obrębu(...), na której stoi budynek. Dlalokalu mieszkalnego nr (...)Sąd Rejonowy dla Warszawy – Mokotowa wW.X Wydział Ksiąg Wieczystych prowadziksięgę wieczystą Nr (...). (odpis zwykły księgi wieczystej – k. 7 – 14, umowa sprzedaży k.17-18 v)
E. D.zmarła w dniu 29 maja 2011 roku. (wydruk z systemu ewidencji ludności – k. 6)
P. D.nie jest właścicielemlokalu nr (...)w budynku położonym przyul. (...)wW.. (odpis zwykłyksięgi wieczystej (...)– k 7 –14)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, których autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu.
Sąd ustalił i zważył co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać należy, żeart. 233 kodeksu cywilnegookreśla granice i treść prawa użytkowania wieczystego. W świetle powyższego przepisu, użytkownik wieczysty, będąc we władaniu własności Skarbu Państwa lub gminy musi liczyć się z ograniczeniami wynikającymi z ustawy, zasad współżycia społecznego oraz z umowy. W szczególności należy mieć na względzie obowiązek wieczystego użytkownika w postaci uiszczania opłaty rocznej (art. 238 k.c.).
Opłata za użytkowanie wieczyste ma charakter cywilnoprawny i znajduje podstawę w treści umowy, natomiast prawo do jej aktualizacji wynika z treściart. 77 ust. 1 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do treściart. 71 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami(Dz. U. z 2000 roku, Nr 46, poz. 543, z późn. zm.) opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, poczynając od roku następnego po roku, w którym ustanowiono wieczyste użytkowanie. Zgodnie natomiast z wyżej powołanymart. 77 ust. 1wspomnianej ustawy, wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej może być aktualizowana, nie częściej niż raz w roku, jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie zmianie. Wypowiedzenie dotychczasowej opłaty rocznej musi spełniać warunki określone w ustawie, a zatem winno zostać dokonane pisemnie najpóźniej do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego nową opłatę.
Podkreślenia wymaga, że opłata roczna z góry za dany rok do dnia 31 marca powinna być uiszczana bez wzywania do dokonania tej zapłaty. Zgodnie bowiem z treściąart. 238 k.c.w zw. zart. 71 ust. 1 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościamiużytkownik wieczysty nieruchomości jest zobowiązany do uiszczania opłaty rocznej przez cały czas użytkowania wieczystego i do wnoszenia jej do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok - z wyjątkiem roku, którym zostało to prawo ustanowione.
W tym świetle, odnosząc stan prawny do ustalonego stanu faktycznego wskazać należy, że powód nie udowodnił by pozwany był następcą prawnym po zmarłejE. D..
Należy zauważyć, że w obecnym stanie prawnym rzeczą Sądu nie jest zarządzanie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Zgodnie zart. 3 k.p.c.strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dokonywać czynności procesowych zgodnie z dobrymi obyczajami, dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek orazprzedstawiać dowody. Wobec powyższego obowiązek przedstawienia dowodów na poparcie prezentowanych twierdzeń spoczywa na stronach. Nadto na uwadze należy mieć treść przepisówart. 227 k.p.c.w powiązaniu zart. 6 k.c.,
Mianowicie pierwszy przepis wskazuje, że „przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie.” Oznacza to, że każde twierdzenie strony oraz uczestnika postępowania powinno być poparte dowodami. Natomiastart. 6 k.c.nakłada ciężar udowodnienia faktu na osobę, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (por. K. Pietrzykowski [w:] "Kodeks cywilny Komentarz" K. Pietrzykowskiego, Warszawa 2002, tom 1, str. 52, teza 3a).
Sąd podziela także stanowisko Sądu Najwyższego, w którym wskazuje on, że zasada kontradyktoryjności uwalnia sąd orzekający od odpowiedzialności za rezultat postępowania dowodowego którego dysponentem są strony. Bierność strony w zakresie postępowania dowodowego nie zobowiązuje sądu - poza wyjątkowymi przypadkami - do prowadzenia dowodów z urzędu (wyrok SN – Izba Cywilna z dnia 15 grudnia 1998 roku, sygn. I CKN 944/97, Prok.i Pr. 1999/I l-12/38). Powyższe rozważanie dotyczą zwłaszcza sytuacji, gdy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.
W związku z powyższym, Sąd uznał, że na stronę pozwaną nie można przerzucać ciężaru dowodu okoliczności obciążających powoda.
Skoro powód miał świadomość, że dochodzi roszczenia od następcy prawnego danych osób to winien przedłożyć na tę okoliczność dokumenty, czego nie uczynił, zaś dokumenty złożone przy pozwie nie udowodniają legitymacji biernej pozwanego, którą to Sąd bada z urzędu.
Wobec faktu, że strona powodowa nie wykazała się stosowną inicjatywą dowodową Sąd uznał , że powództwo nie zostało udowodnione co do zasady jak i co do wysokości.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w wyroku.

ZARZĄDZENIE

(...)
Dnia 18.06.2014 r.