Sąd Okręgowy w Poznaniu
XVII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XVII Ka 1205/14
Data wyroku: 2014-12-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Judejko, do Katarzyna Stolarek, Alina Siatecka

WYROK

1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 grudnia 2014 roku
Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym – Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: SSO Anna Judejko
Sędziowie: SSO Alina Siatecka
SSR del. do SO Katarzyna Stolarek (spr.)
Protokolant: apl. radc. Piotr Wojciechowski
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu – Jerzego Maćkowiaka
po rozpoznaniu w dniu 19.12.2014r.
sprawy:P. D. (1)iR. S. (1)
oskarżonych o przestępstwo zart.286§1 kki in
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonegoR. S. (1)oraz oskarżonegoP. D. (1)od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 11.06.2014r. sygn. akt VI 219/08

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, iż na podstawieart.69§1 i 2 kkiart.70§1 pkt 1 kkwykonanie kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonegoR. S. (1)w pkt V. warunkowo zawiesza na okres 5 (pięciu) lat tytułem próby,

2
w pozostałym zakresie utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy,

3
zasądza od oskarżonegoR. S. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 40 złotych tytułem ½ poniesionych wydatków w postępowaniu odwoławczym oraz opłatę w kwocie 300 złotych za drugą instancję, natomiast oskarżonegoP. D. (1)zwalnia w całości od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w tym od opłaty za drugą instancję.

SSR Katarzyna Stolarek SSO Anna Judejko SSO Alina Siatecka

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2014 r. w sprawie o sygn. akt VI K 219/18 Sąd Rejonowy Pozna –(...)wP.uznałP. D. (1)za winnego tego, że w dniu 02 lutego 2002r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu zR. S. (2)w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziłP. J.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci samochodu markiF. (...)onr rej. (...)rok produkcji 2001 o wartości 75.000 zł poprzez wprowadzenie w błąd co do rzeczywistego zamiaru zwrotu wypożyczonego samochodu na szkodęP. J., tj. przestępstwa zart. 286 § 1 kk. i za to na podstawieart. 286 § 1 kk. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 1 wyroku).
Nadto Sąd Rejonowy uznałP. D. (1)za winnego tego, że w dniu 14 lutego 2002r. wO.W.. działając wspólnie i w porozumieniu zR. S. (2)usiłował wyłudzić pieniądze w kwocie 2.000 zł odP. J.w zamian za zwrot kompletu kluczyków i dowodu rejestracyjnego o nr DR(...)od samochodu osobowego markiF. (...)onr rej. (...), lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na zatrzymanie, tj. przestępstwa zart. 13 § 1 kk. w zw. zart. 286 § 2 kk. i za to na podstawieart. 14 § 1 kk. w zw. zart. 286 § 2 kk. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 2 wyroku).
W pkt 3 wyroku Sąd Rejonowy uznałP. D. (1)za winnego tego, że w dniu 14 lutego 2002r. wO.W.. posiadał przy sobie bez wymaganego zezwolenia pistolet gazowymarki R. (...)GS kal. 8 mm wraz z jedynym magazynkiem i 3 szt. amunicji, tj. przestępstwa zart. 263 § 2 kk. i za to na podstawieart. 263 § 2 kk. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Sad I instancji połączył orzeczone wobecP. D. (1)kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną w wymiarze 2 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności.
Przedmiotowym wyrokiem Sąd Rejonowy uznałR. S. (1)za winnego tego, że w dniu 02 lutego 2002r. wP.działając wspólnie i w porozumieniu zP. D. (2)w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziłP. J.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci samochodu markiF. (...)onr rej. (...)rok produkcji 2001 o wartości 75.000 zł poprzez wprowadzenie w błąd co do rzeczywistego zamiaru wypożyczonego samochodu na szkodęP. J., tj. przestępstwa zart. 286 § 1 kk. i za to na podstawie art. . 286§ 1 kk. wymierzył mu karę 1 roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności.
Nadto Sąd Rejonowy uniewinnił oskarżonegoR. S. (1)od popełnienia zarzuconego mu przestępstwa zart.286§2 kkpolegającego na tym, że tego, że w dniu 14 lutego 2002r. wO.W.. działając wspólnie i w porozumieniu zP. D. (2)usiłował wyłudzić pieniądze w kwocie 2.000 zł odP. J.w zamian za zwrot kompletu kluczyków i dowodu rejestracyjnego o nr DR(...)od samochodu osobowego markiF. (...)onr rej. (...), lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na zatrzymanie.
Nadto Sąd Rejonowy na podstawieart. 415 § 5 k.p.k.zobowiązałP. D. (1)iR. S. (1)do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem przez zapłatę solidarnie na rzeczP. J.kwoty 75.000 (siedemdziesiąt pięć tysięcy) złotych.
Apelacjęod powyższego orzeczenia wniósłobrońca oskarżonegoR. S. (1)zaskarżając wyrok w części (w pkt V i VII) na korzyść oskarżonego.
Apelujący zarzucił wyrokowi:

1
błędne ustalenia stanu faktycznego, przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia i mające wpływ na jego treść –art. 438 pkt 3 k.p.k., w szczególności:

a
błędne ustalenie, że oskarżonyR. S. (2)w dniu 2.02.2002r. był wP.wspólnie zP. D. (2)iS. G.,

b
błędne ustalenie, że oskarżonyR. S. (2)w dniu 2.02.2002r. załatwił przelanie pieniędzy w kwocie 2.800 zł na kontoS. G.,

c
błędne ustalenie, że oskarżonyR. S. (2)wspólnie z oskarżonymP. D. (2)iS. G.w dniu 2.02.2002r. w w/w wypożyczalni prowadzonej przezP. J.wypożyczył samochód osobowy markiF. (...),nr rej. (...), koloru bordowy metalik, rok produkcji 2001,

d
błędne ustalenie, że oskarżonyR. S. (2)w dniu 2.02.2002r. kierował samochodem osobowym markiF. (...),nr rej. (...)i odwiózłS. G.w okolicęP..

2
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a w szczególności: naruszenia prawa procesowego, które miały istotny wpływ na treść wyroku –art. 438 pkt 2 k.p.k.w szczególności:

a
art. 4 i 7, poprzez rażące naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na odmowie wiarygodności części wyjaśnień oskarżonegoR. S. (1)a w szczególności w zakresie, że nie znaS. G.,P. J.iD. K.oraz, że nigdy nie był w wypożyczalni samochodów prowadzonej przezP. J.znajdującej się wP.przyul. (...).

b
dowolna i jednostronna interpretacja zgromadzonych w sprawie dowodów, a zwłaszcza zeznań świadkaP. J.,D. K.iS. G.oraz wyjaśnień oskarżonegoR. S. (1)iP. D. (1), poprzez wybieranie z tych zeznań i wyjaśnień tylko tych fragmentów, które miały świadczyć o sprawstwie oskarżonegoR. S. (1)oraz dowolne przyjęcie, że(...), o którym mówiłS. G.to jest oskarżonyR. S. (2), pomimo, żeS. G.zeznał, że oskarżonegoR. S. (1)nie zna. Zeznał również, że(...), o którym zeznawał był starszy,

c
rażące naruszenieart. 5 § 2 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonegoR. S. (1), a w szczególności co do udziału oskarżonegoR. S. (1)w wypożyczaniu samochoduF. (...)onr rej. (...),

d
art. 424§ 1 pkt 1 k.p.k.poprzez powierzchowne wskazanie w uzasadnieniu wyroku, jakie fakty Sąd uznał za udowodnione oraz na jakich dowodach się oparł, a w szczególności dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. W tym ostatnim zakresie Sąd stwierdził jedynie, że nie daje wiary tym dowodom, ponieważ są sprzeczne z zeznaniami świadkaP. J.iD. K.

3
rażącą niewspółmierność kary polegająca na orzeczeniu bezwzględnej kary pozbawienia wolności, dokonany z naruszeniemart. 58 § 1 kk. poprzez ustalenie, że w stosunku do oskarżonegoR. S. (1)istnieje negatywna prognoza kryminalna.

Obrońca wniósł w konsekwencji o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoR. S. (1)od popełnienia przestępstwa zart. 286 § 1 kk.
Apelacjęod wyroku Sądu I instancji wniósł takżeoskarżonyP. D. (2)zaskarżając wyrok w części – odnośnie przestępstwa zart.286§1 kk. Z treści apelacji wynika, iż oskarżony kwestionuje ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji w zakresie przestępstwa mu przypisanego zart.286§1 kk(z dnia 2.02.2002r.). Podkreślił, że toS. G.wypożyczał auto odP. J.i to on ponosi za to odpowiedzialność
OskarżonyP. D. (2)wniósł o uniewinnienie w tym zakresie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja oskarżonegoP. D. (1)okazała się bezzasadna.
Apelacja obrońcy oskarżonegoR. S. (1)okazała się natomiast celowa, bowiem w jej wyniku Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w części odnoszącej do orzeczonej kary.
W pierwszej kolejności - odnosząc się do zarzutów obu apelacji - wskazać należy iż Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe, wystarczające dla rozstrzygnięcia i prawidłowo ustalił na tej podstawie stan faktyczny. Wbrew twierdzeniom skarżących, Sąd I instancji oparł swoje orzeczenie na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku, odnosząc się w nim do wszystkich okoliczności, które ujawniły się w trakcie rozprawy. Przeprowadzona w tym zakresie analiza oraz ocena zebranego materiału dowodowego jest przekonująca i nie nosi cech dowolności. Mieści się ona w granicach zakreślonych przez przepisart. 7 k.p.k.Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji dokonał także prawidłowych ustaleń prawnych. Również uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełniało wszystkie wymagania określone wart. 424 k.p.k., co umożliwiało jego kontrolę instancyjną. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się też występowania w sprawie bezwzględnych podstaw odwoławczych.
Podkreślenia wymaga, ż dla skuteczności środka odwoławczego skonstruowanego w oparciu o zarzut naruszenia przez sąd zasad swobodnej oceny dowodów nie jest wystarczające samo wykazywanie, że określona grupa dowodów pozwala na przyjęcie, iż zdarzenie mogło mieć inny przebieg(wyrok SN z dnia 22 lutego 1996 r., II KRN 199/95, PiPr 1996/10/10 z dnia 1 marca 2008 r.).Koniecznym jest bowiem wykazanie, iż zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sądmeritiz okoliczności ujawnionych, w toku postępowania sądowego, nie odpowiada konkretnym zasadom wiedzy, prawidłowości logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego.
Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał w swoim orzecznictwie, że przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisuart. 7 k.p.k.jeśli tylko: a) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, b) stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, c) jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku(zob. wyrok z dnia 3 września 1998 r., V KKN 104/98, PiPr 1999, z. 2, poz. 6).
Wszystkim wskazanym wymogom w pełni sprostał Sąd pierwszej instancji. Sąd Rejonowy w dokładny sposób omówił i ocenił całokształt ujawnionego w sprawie materiału dowodowego i ocenę tę podzielił w całości Sąd II instancji.
Apelujący kwestionowali udział oskarżonychR. S. (1)iP. D. (1)w zdarzeniu z dnia 2.02.2002r.R. S. (2)w toku postępowania zaprzeczał, ażeby w ogóle był w wypożyczalniP. J., natomiastP. D. (2)nie zaprzeczał, iż był tam obecny, ale twierdził, iż jedynie towarzyszyłS. G.i drugiemu mężczyźnie, a samochód wypożyczał na swoje potrzebyS. G., a on sam nie miał z tym nic wspólnego.
W świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie sposób kwestionować ustaleń faktycznych Sądu I instancji w tym zakresie. Na udziałR. S. (1)jak iP. D. (1)w zdarzeniu z dnia 2 lutego 2002r. wskazywały przede wszystkim stanowcze i konsekwentne zeznania właściciela wypożyczalni samochodów(...)L.wP.–P. J.oraz jego pracownika -D. K.. W.w rozpoznali stanowczo zarównoR. S. (1)iP. D. (1)i ich zeznania co do przebiegu zdarzenia jawią się jako wiarygodne, albowiem były spójne i korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym.
Odnosząc się do zarzutów apelującego – obrońcy oskarżonegoS.w kwestii okazania z dnia 8.02.2002r. podkreślenia wymaga jedna bardzo ważna rzecz, która umknęła uwadze skarżącego. OtóżP. J.iD. K.rozpoznaliR. S. (1)niejako całkiem przypadkowo, kiedy stawili się w dniu 8.02.2002r. w KPP wO.celem udziału w innych czynnościach procesowych i przypadkowo zobaczyli na korytarzuR. S. (1)który stawił się tu z kolei celem odbioru swojego samochodu, którym poruszał sięP. D. (2)w dniu 7.02.2002 kiedy to został zatrzymany w związku ze zdarzeniem z dnia 2.02.2002r. A zatem było to niejako spontaniczne rozpoznanie i jego wartość dowodowa - w ocenie Sądu II instancji nie może budzić wątpliwości. W kolejnych zeznaniach i okazaniachP. J.iD. K.podtrzymali swoje rozpoznanie w odniesieniu doR. S. (1). Z przedmiotowym rozpoznaniem i zeznaniami świadków korespondują także częściowo wyjaśnieniaS. G., który również w swoich pierwszych wyjaśnieniach wskazywał na udział osoby o imieniuR..
Także ocena wyjaśnieńS. G.oraz wyjaśnieńR. S. (1)dokonana przez Sąd I instancji nie budziła zastrzeżeń. Sąd Rejonowy w sposób wyczerpujący i logiczny wywodził, iż zgromadzone dowody jednoznacznie wskazują na udziałR. S. (1)w zdarzeniu z dnia 2.02.2002r..
Sąd odwoławczy podzielił także zapatrywania Sądu I instancji w przedmiocie uznania sprawstwaP. D. (1), co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia całkowitej bezzasadności apelacji wniesionej przez tego oskarżonego. Z zebranego i należycie ocenionego przez Sąd pierwszej instancji materiału dowodowego jednoznacznie wynika, żeP. D. (2)uczestniczył wspólnie zR. S. (2)iS. G.w wypożyczeniu samochodu markiF. (...)nr rej. (...). Potwierdził to bowiem zarówno sam pokrzywdzonyP. J., opisując dość dokładnie jego udział w zajściu, jak również świadekD. K., jak i oskarżonyS. G.. Sąd pierwszej instancji w sposób logiczny i spójny wykazał dlaczego uznał wyjaśnienia oskarżonegoP. D. (1)w dużej części za niewiarygodne – odnośnie zajścia z dnia 2.02.2002r. logicznie wykazując – w oparciu o pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy – że oskarżony brał udział w przedmiotowym zdarzeniu. Z tych względów w ocenie Sądu Okręgowego, argumentacja zamieszczona w apelacjiP. D. (1)nie zasługiwała na uwzględnienie.
Reasumując poczynione powyżej rozważania, stwierdzić należy, iż ocena zgromadzonego materiału dowodowego przez Sąd I instancji, zaprezentowana w pisemnych motywach wyroku w przedmiotowej sprawie, w pełni korzysta z ochrony przewidzianej wart. 7 k.p.k., ponieważ została dokonana w oparciu o reguły wskazane w tym przepisie. Z kolei stanowisko w tym zakresie przedstawione w apelacji obrońcy oskarżonegoR. S. (1)oraz w apelacji oskarżonegoP. D. (1)jest wynikiem subiektywnej oceny dowodów, ukierunkowanej wyłącznie na polepszenie sytuacji procesowej oskarżonych, a cel ten, aczkolwiek w pełni zrozumiały nie może być osiągnięty poprzez taką interpretację treści dowodów, która uchybia wskazaniomart. 7 k.p.k., a w tej kategorii mieszczą się wywody skarżących.
Nie sposób również podzielić wysuwanych przez skarżącego – obrońcęR. S. (1)w uzasadnieniu apelacji argumentów o zasadności sięgnięcia w badanej sprawie po zasadę wyrażoną wart. 5 § 2 k.p.k.Zasada wyrażona wart. 7 k.p.k.koreluje w całej rozciągłości z zasadąin dubio pro reo, o której mowa wart. 5 § 2 k.p.k.Nakazuje ona wprost rozstrzyganie niedających się usnąć wątpliwości na korzyść oskarżonego. Rzecz jednak w tym, by zasadęin dubio pro reowłaściwie pojmować i stosować w konkretnej sprawie. A zatem po pierwsze, wątpliwości, o jakich mowa wart. 5 § 2 k.p.k., to wątpliwości orzekającego sądu, a nie strony procesowej wyrażającej odmienny pogląd w przedmiocie oceny całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego. Po drugie, zasada sformułowana w powołanym przepisie ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy nie można było wyjaśnić występujących w sprawie wątpliwości, co na tle okoliczności niniejszej sprawy nie miało miejsca. Zeznania przesłuchanych świadków pozwalały na jednoznaczne stwierdzenie, że oskarżonyR. S. (2)brał udział w wypożyczeniu samochoduF. (...)onr rej. (...). Wyrażona wart. 5 § 2 k.p.k.zasada w żadnej mierze nie nakłada na sąd obowiązku przyjęcia wersji najkorzystniejszej dla oskarżonego, lecz zakaz czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów. Stanowczo stwierdzić trzeba, że tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła w rozważanym zakresie, a zatem brak jest podstaw do formułowania zarzutu obrazy powołanego przepisu prawnego.
Celowa okazała się jednak apelacja obrońcy oskarżonegoS.w zakresie orzeczonej kary. Obrońca podniósł zarzut rażącej niewspółmierności kary polegającej na orzeczeniu bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Skarżący wskazał, że wobec oskarżonegoR. S. (1)nie istniała negatywna prognoza kryminalna, ponieważ w trakcie odbywania poprzedniej kary pozbawienia wolności – na mocy postanowienia z dnia 12.12.2012r. skorzystał z dobrodziejstwa warunkowego przedterminowego zwolnienia.
Powyższy zarzut należało uwzględnić.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zawieszając wykonanie kary, zgodnie zart. 69 § 2 k.k., Sąd bierze pod uwagę przede wszystkim 1) postawę sprawcy, 2) jego właściwości i warunki osobiste, 3) dotychczasowy sposób życia oraz 4) zachowanie się po popełnieniu przestępstwa. Podstawową przesłanką stosowania warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary jest przekonanie sądu, że takie orzeczenie kary jest wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Zapobieżenie powrotowi do przestępstwa jest minimalnym zadaniem kary, ale wystarczającym dla oceny, czy można zastosować warunkowe zawieszenie wykonania kary. Przekonanie sądu o tym, że orzeczona kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie wystarczająca dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary ma być oparte przede wszystkim na postawie sprawcy, jego właściwościach i warunkach osobistych, dotychczasowym sposobie życia oraz zachowaniu się po popełnieniu przestępstwa.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należało uznać, że podstawowa przesłanka uzasadniająca warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności wobecR. S. (1), została w niniejszej sprawie spełniona. Przesłanką tą jest występujące po stronie sądu przekonanie, że orzeczenie takiej kary jest wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. OskarżonyR. S. (2)na dzień orzekania przez Sąd II instancji jest osobą co prawda uprzednio karaną ale jedynie za czyn z art.56ust.3 i in. na karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności (w dacie wyroku Sądu I instancji wyglądało to zupełnie inaczej), którą to karę częściowo odbył, będąc warunkowo przedterminowo zwolniony, nadto pracuje zarobkowo obecnie na terenie Holandii. Ww. okoliczności, przy uwzględnieniu rodzaju popełnionego przestępstwa, okoliczności czynu uzasadniają twierdzenie, iż wobec oskarżonegoR. S. (1)istnieje tzw. pozytywna prognoza kryminologiczna wiążąca się z przekonaniem, iż nie popełni on ponownie przestępstwa i będzie przestrzegał obowiązującego porządku prawnego. Weryfikacji trafności postawionej prognozy służyć będzie niewątpliwie długi bo pięcioletni okres próby, jaki został wyznaczono w związku z warunkowym przedterminowym zwolnieniem.
Reasumując sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w części odnoszącej się doR. S. (1)w ten sposób, że warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej przez Sąd Rejonowy kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności na okres 5 lat tytułem próby .
Natomiast odnośnie oskarżonegoP. D. (1), Sąd Okręgowy uznał, iż nie ma powodów do jakiejkolwiek ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia. Sprawstwo i wina oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów nie budzi żadnych wątpliwości (sam oskarżony kwestionował w apelacji jedynie przypisanie mu przestępstwa z art.286§1 kk z dnia 2.02.2002r). Także orzeczone kary jednostkowe jaki i kara łączna nie budzą zastrzeżeń zważywszy na okoliczności popełnionych czynów, ich ilość i rodzaj, motywację oskarżonego, jak również jego postawę i sposób życia (był karany za przestępstwa przeciwko mieniu, obecnie oskarżony odbywa obecnie karę łączną pozbawienia wolności wymiarze 7 lat orzeczonej m.in. za przestępstwo przeciwko mieniu).
Wobec powyższego Sąd II instancji utrzymał rozstrzygnięcia dotycząceP. D. (1)zawarte w zaskarżonym wyroku sądu I instancji.
Z uwagi na sytuację materialną oskarżonegoP. D. (1), Sąd Okręgowy na podstawieart. 634 k.p.k.w związku zart. 624§ 1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z poźn. zmianami) zwolnił oskarżonego od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów procesu za postępowanie odwoławcze, w tym odstąpił od wymierzenia mu opłaty. Natomiast od oskarżonegoR. S. (1)zasądził na rzecz Skarbu Państwa kwotę 40 złotych tytułem ½ poniesionych wydatków w postępowaniu odwoławczym oraz opłatę w kwocie 300 złotych za drugą instancję.
SSR Katarzyna Stolarek SSO Anna Judejko SSO Alina Siatecka