Sąd Okręgowy w Ostrołęce
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 214/14
Data wyroku: 2014-09-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Łaszczych, Magdalena Dąbrowska, Wiesław Oryl
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji

Sygn. akt:
II Ka 214/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 września 2014 r.
Sąd Okręgowy w Ostrołęce II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSO Anna Łaszczych
Sędziowie: SO Magdalena Dąbrowska
SO Wiesław Oryl (spr.)
Protokolant  Marlena Achcińska
przy udziale
Prokuratora Ewy Budzińskiej
po rozpoznaniu w dniu 18 września 2014 r.
sprawyK. S.
oskarżonego zart. 178a § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce
z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt II 85/13
Zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że orzeczony środek karny (punkt II wyroku) w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych ogranicza do pojazdów mechanicznych do kierowania którymi wymagane jest uprawnienie kategorii(...)na okres 2 /dwóch/ lat.
W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 /sto czterdzieści/ złotych tytułem opłaty za II instancję oraz obciąża go wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym.
Sygn. akt II Ka 214/14

UZASADNIENIE
K. S.został oskarżony o to, że w dniu 29 listopada 2012 r. około godziny 15.00 w miejscowościC.gm.C.kierował samochodem markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...)po drodze publicznej, będąc w stanie nietrzeźwości, tj. I- 0,76 mg/l, II- 0,75 mg/l, III- 0,68 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu,
tj. o czyn zart. 178a§1 k.k.
Sąd Rejonowy w Ostrołęce wyrokiem z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II K 85/13:

I
OskarżonegoK. S.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawieart. 178a§1 k.k.skazał go i wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 70 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 20 złotych;

II
Na podstawieart. 42§2 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 (dwóch) lat;

III
Na podstawieart. 43§3 k.k.zobowiązał oskarżonego do zwrotu prawa jazdy do właściwego wydziału komunikacji;

IV
Zasadził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 416 (czterystu szesnastu) złotych, w tym kwotę 140 (stu czterdziestu) złotych tytułem opłaty.

Powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonego zaskarżył apelacją jego obrońca zarzucając mu:

I
Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, w postaci:

1
art. 7 k.p.k.iart. 8§1 k.p.k.w zw. zart. 182§1 k.p.k.orazart. 175§1 k.p.k.poprzez ustalenie okoliczności faktycznych, dotyczących zachowaniaM. S.dnia 29 listopada poprzez przeprowadzenie dowodu z zeznań świadkówA. K.,Z. T.iB. R.na okoliczność tego co podczas zdarzenia z dnia 29 listopada 2012 r. w miejscowościC., świadekM. S.mówiła funkcjonariuszom Policji iB. R.- pomimo faktu, iż na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. świadek odmówiła odpowiedzi na pytanie z uwagi na grożącą jej i jej osobie najbliższej odpowiedzialność karną, albowiem jej synowiB. S.w związku ze zdarzeniem, jakie miało miejsce w inkryminowanym czasie w miejscowościC.toczy się pod sygnaturą akt II K 97/13 postępowanie przed Sądem Rejonowym w Ostrołęce, a świadekM. S.jako osoba najbliższa skorzystała w tym postępowaniu z uprawnienia do odmowy składania zeznań, jednocześnie jako podejrzana w sprawie (2 Ds. 277/13 Prokuratury Rejonowej w Ostrołęce) skorzystała z uprawnienia do odmowy składania wyjaśnień- co w konsekwencji stanowi obejście zakazów dowodowych i czyni ustawowe uprawnienia świadka iluzorycznymi, a sąd rozpoznając sprawęM. S.będzie- zgodnie zart. 8§2 k.p.k.- związany ustaleniami Sądu w niniejszej sprawie ujawnionymi w uzasadnieniu prawomocnego wyroku;

2
art. 4 k.p.k.w zw. zart. 5§2 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów na rzecz dowolnej ich oceny, wbrew zasadom logicznego rozumowania i doświadczeniu życiowemu, polegającej na przyznaniu wiarygodności zeznaniom świadków:B. R.iT. S., pomimo iż świadekB. R.jest skonfliktowana z lokalnym środowiskiem, w tym z oskarżonym, nadto dopuściła się na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. złożenia fałszywych zeznań wskazując na pytanie obrońcy oskarżonego, iż nie składała żadnego pisma w czasie toczącego się postępowania przygotowawczego w sprawie wypadku drogowego, który miał miejsce dnia 29 listopada 2012 r. w miejscowościC.(RSD-234/12 Komisariatu Policji wM.; obecnie II K 97/13 Sądu Rejonowego w Ostrołęce) ze wskazaniem prowadzącym dochodzenie kogo należy we wskazanej sprawie przesłuchać w charakterze świadka, podczas gdy w aktach sprawy o sygnaturze: II K 97/14 Sądu Okręgowego w Ostrołęce, na karcie 134 znajduje się odręczenie sporządzone i podpisane pismoB. R.do funkcjonariusza policjiL. S., prowadzącego pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w Ostrołęce dochodzenie, natomiast jedyny rzekomo naoczny świadek czynu oskarżonego -T. S.- jest siostrzeńcem świadkaB. R., pojawił się pod koniec postępowania w sprawie wypadku drogowego i tylko i wyłącznie na podstawie jego zeznań postawiono oskarżonemu zarzut, co więcej, zeznania tychże świadków:B. R.iT. S.są niekonsekwentne, wewnętrznie sprzeczne oraz sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie ocenionym przez Sąd jako wiarygodny, w tym z zeznaniami funkcjonariuszy Policji:A. K.iZ. T.,

3
art. 4 k.p.k.w zw. zart. 5 §2 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów na rzecz dowolnej ich oceny polegającej na nieuzasadnionej, wbrew zasadom logicznego rozumowania i doświadczeniu życiowemu, odmowie dania wiary zeznaniom świadków:K. D.,M. D.iL. D., pomimo iż są one spójne, konkretne, rzeczowe i znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, tylko i wyłącznie z powodu, iż nie korespondują z zeznaniami świadkówB. R.iT. S.,

4
art. 92 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez niepełne ustalenie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności odnośnie relacji, w tym konfliktów świadkaB. R.z lokalnym środowiskiem w miejscowościC., w tym z oskarżonym,

5
art. 92 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k., poprzez niepełne ustalenie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności odnośnie właściwości i warunków osobistych oskarżonego, jego zdolności zarobkowych i majątkowych, a także udzielenia przez niego pierwszej pomocy PanuH. K.-poszkodowanemu w wypadku, który miał miejsce w dniu 29 listopada 2012 r. około godziny 15:00 w miejscowościC.,

II
Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miały wpływ na treść orzeczenia, polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że:

1
oskarżony w dniu 29 listopada 2012 r. około godziny 15:00 w miejscowościC.kierował samochodem m-kiO. (...)onr rej. (...)po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości, podczas gdy z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w inkryminowanym czasie i miejscu samochodem oskarżonego kierowałK. D., oskarżony zaś siedział na miejscu dla pasażera,

2
oskarżony na miejsce zdarzenia drogowego, które miało miejsce w dniu 29listopada 2012 r. około godziny 15:00 w miejscowościC.nadjechał własnym samochodem, jadąc od centrum miejscowościC., ściśle z parkingu Urzędu GminyC., pomimo że z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż oskarżony nadjechał na tozdarzenie swoim własnym samochodem wraz z kierującymK. D.z przeciwnej strony, tj. od miejscowościS.,

3
ustalenie na podstawie zeznań świadkaB. R., iż oskarżony w dniu 29 listopada 2012 r. około godziny 15:00 w miejscowościC.kierował samochodem m-kiO. (...)onr rej. (...)po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości, pomimo jednoczesnego ustalenia, że świadek ten sama nie utrzymywała nigdy, że w ogóle widziała oskarżonego prowadzącego swój samochód w dniu 29 listopada 2012 r. , a jej zeznania w tej kwestii są lakoniczne i stanowią konsekwencję rzekomej wiedzyT. S.,

4
oskarżony podczas rozmowy z funkcjonariuszami policji, kiedy wskazywał, że na miejsce zdarzenia przyjechał swoim autem kierowanym przezK. D.oraz zwrócił się do stojącego w bliskiej odległościK. D.ze słowami: „tak to byłoK.", na co ten ostatni wykonał gest polegający na podniesieniu kciuka na potwierdzenie prawdziwości tej wypowiedzi, podczas gdy na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. funkcjonariusze wskazali -Z. T., iż nie przypomina sobie, czy gest polegał na uniesieniu kciuka, aA. K.- nie przypomina sobie, czy gest polegał na uniesieniu kciuka, aA. K.- czy w ogóle był jakikolwiek gest, a zeznania tych świadków sąd ocenił jako wiarygodne,

Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o:

I
Zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienieK. S.od popełnienia zarzucanego mu czynu,

ewentualnie z ostrożności procesowej na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd powyższego wnioski wniósł o:

II
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego okazał się o tyle zasadna, że skutkowała zmianą zaskarżonego wyroku.
Rozważania niniejsze należało rozpocząć od omówienia zarzutu naruszeniaart.4 k.p.k.w zw. zart. 5§2 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów na rzecz dowolnej ich oceny, wbrew zasadom logicznego rozumowania i doświadczeniu życiowemu, polegającej na przyznaniu wiarygodności zeznaniom świadkówB. R.iT. S.oraz odmowie dania wiary zeznaniom świadkówK. D.,M. D.iL. D., pomimo iż są one spójne, konkretne, rzeczowe i znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, tylko i wyłącznie z powodu, iż nie korespondują z zeznaniami świadkówB. R.iT. S..
Analiza pisemnych motywów wyroku Sądu merytorycznego dokonana w kontekście tak sformułowanych podstaw odwoławczych prowadzi do wniosku, że Sąd nie dopuścił się obrazy tychże przepisów. Za nietrafny uznać należało podniesiony w apelacji zarzut obrazyart. 7 k.p.k.Zgodnie z tą zasadą organ postępowania kształtuje swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zauważyć należy, że Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie w sposób należyty przeprowadził postępowanie dowodowe, gromadząc w zgodzie z przepisami postępowania materiał dowodowy niezbędny dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu. Sąd I instancji dokonał również wszechstronnej, rzetelnej, prawidłowej analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, uwzględniając zarówno dowody przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, iżby Sąd I instancji poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów na rzecz dowolnej ich oceny wbrew zasadom logicznego rozumowania i doświadczeniu życiowemu przyznał wiarygodność zeznaniom świadkówB. R.iT. S., natomiast odmówił dania wiary zeznaniom świadkówK. D.,M. D.iL. D.należy wskazać, że zaoferowana w tym zakresie argumentacja jest nieprzekonywująca. Sąd merytoryczny z zachowaniem reguł określonych wart. 7 k.p.k.ocenił zeznania ww. świadków, co znalazło odzwierciedlenie w poczynionych ustaleniach faktycznych. Sąd I instancji wskazał w szczególności, dlaczego uznał za wiarygodne zeznania świadkówB. R.orazT. S.oraz w kontekście powyższego dlaczego uznał zeznania świadkówK. D.,M. D.iL. D.za niewiarygodne. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, iż zeznania świadkaT. S.dotyczące kierowania przez oskarżonego w dniu 29 listopada 2012 r. samochodem w miejscowościC.były konsekwentne i brak było jakichkolwiek podstaw, by twierdzenia te skutecznie zakwestionować. Nadto z zeznań świadkaB. R.nie wynikało, by miała ona osobisty interes w dowiedzeniu, że oskarżony kierował samochodem pod wpływem alkoholu. Słusznie skonstatował nadto Sad meriti, iż niezasadnym byłoby wnioskowanie, iż świadkowieT. S.iB. R.pomawiali oskarżonego o kierowanie w stanie nietrzeźwości pojazdem. Brak było bowiem jakichkolwiek dowodów na poparcie tej tezy. Wobec uznania zeznań powyższych świadków za wiarygodne Sąd I instancji słusznie zakwestionował wersję inkryminowanego zdarzenia, jaka wynikała z zeznań świadkówM. D.,K. D.orazL. D., przedstawiając w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku stosowną argumentację w tym zakresie, z którą Sąd odwoławczy w pełni się utożsamia i się do niej odwołuje, nie dostrzegając zatem konieczności ponownego szczegółowego jej przytaczania.
Stwierdzić zatem należy, że w ocenie Sądu Okręgowego ocena zeznań przedmiotowych świadków dokonana przez Sąd Rejonowy, której wyraz znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wykracza poza swobodną, o której mowa wart. 7 k.p.k.i jako taka pozostaje pod ochroną tego przepisu. Kontrola instancyjna nie wykazała, by Sąd I instancji przekroczył granice tej swobody w kierunku oceny dowolnej. Ocena przedmiotowych zeznań dokonana została z uwzględnieniem reguł określonych wart. 4 i 7 k.p.k., a więc nie narusza granic swobodnej oceny dowodów oraz jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i nie zawiera błędów natury faktycznej lub logicznej.
Za chybiony należało uznać również zarzut naruszenia przepisuart. 4 k.p.k.. Powyższy przepis określa i precyzuje zasadę obiektywizmu. Powyższa reguła odnosi się do organów prowadzących postępowanie karne i wymaga od nich, aby badały i uwzględniały w jego toku okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Lektura pisemnych motywów skarżonego orzeczenia wskazuje, że Sąd I instancji analizował wszystkie pozyskane w sprawie dowody, natomiast nie wszystkim w całości przyznał przymiot wiarygodności. Całość ustaleń faktycznych oparta została na tych dowodach, którym Sąd I instancji nadał walor wiarygodności. Skoro nie wszystkie dowody obdarzone tym przymiotem były korzystne z punktu widzenia interesów procesowych oskarżonego, to brak jest – wobec prawidłowej, bo zgodnej z regułami określonymi przepisemart. 7 k.p.k.ich oceny – podstaw do podnoszenia zarzutu obrazy przepisuart. 4 k.p.k.
Wbrew twierdzeniom skarżącego w powyższej sprawie nie doszło też do naruszenia przepisuart. 5 § 2 k.k.Wskazać bowiem należy, że z brzmienia przepisuart. 5 § 2 k.p.k.wynika, iż reguła ta ma zastosowanie dopiero wtedy, gdy mimo wszelkich starań organu prowadzącego postępowanie nie da się usunąć występujących wątpliwości. Jest to więc swoista "ostateczność" - "dyrektywa ostatecznego wyjścia". Zasada in dubio pro reo odnosi się w praktyce do zagadnień związanych z ustaleniami faktycznymi, nie wolno jednak rozumieć jej, jako reguły swoistego, uproszczonego traktowania wątpliwości. Wszelka wątpliwość w zakresie ustaleń faktycznych powinna być wyjaśniona i usunięta przez wszechstronną inicjatywę dowodową organu procesowego i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwość nie zostanie usunięta, należy ją wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 1991 r. w sprawie WR 107/91,). Przede wszystkim należy podnieść, iż wątpliwości, o jakich mowa wart. 5 § 2 k.p.k.to wątpliwości Sądu, a nie strony procesowej wyrażającej odmienny pogląd w przedmiocie oceny całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności oceny wiarygodności dowodów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych oraz że za nietrafną należy uznać interpretację zasady in dubio pro reo, jako powinności czynienia ustaleń w oparciu o dowody najbardziej korzystne dla oskarżonego. Nie można zasadnie stawiać zarzutu obrazy przepisuart. 5 § 2 k.p.k.podnosząc wątpliwości strony, a konkretnie obrońcy oskarżonego co do treści ustaleń faktycznych, bowiem dla oceny czy w sprawie doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo istotne jest jedynie to czy sąd powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 15 lipca 2010 r. w sprawie II AKa 183/10) lub gdy takie wątpliwości winien powziąć po swobodnej ocenie materiału dowodowego, a tego nie uczynił. Sąd odwoławczy nie podziela poglądu obrońcy wyrażonego w apelacji jakoby Sąd I instancji nie rozstrzygnął nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego. Sąd Rejonowy bowiem całkowicie wyczerpał inicjatywę dowodową, aby ustalić fakty zgodnie z rzeczywistym przebiegiem i wyjaśnił nasuwające się w tym zakresie wątpliwości. Znalazło to odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku- zawiera ono przekonującą analizę wszystkich przeprowadzonych dowodów. Podkreślić należy, że jeżeli z materiału dowodowego wynikają różne wersje wydarzeń, to nie jest to równoznaczne z istnieniem niedających się usunąć wątpliwości w rozumieniuart. 5 § 2 k.p.k., bo w takim przypadku sąd orzekający zobowiązany jest do dokonania ustaleń na podstawie swobodnej oceny dowodów i dopiero wówczas, gdy wątpliwości nie zostaną usunięte, należy tłumaczyć je na korzyść oskarżonego. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania Sąd I instancji dokonał stanowczych ustaleń. Dlatego też zarzut naruszenia przepisuart. 5 § 2 k.p.k.należy uznać za bezzasadny.
Zdaniem Sądu Okręgowego nietrafny jest też sformułowany przez obrońcę oskarżonego zarzut naruszeniaart. 92 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z treściąart. 410 k.p.k.podstawę wyroku stanowić może tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Zarzut naruszeniaart. 410 k.p.k.może być więc zasadny tylko w przypadku, gdyby sąd opierał się w sprawie na materiale dowodowym, który w sprawie nie został ujawniony bądź orzekał w oparciu jedynie o część ujawnionego materiału dowodowego. Wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały pominięte żadne istotne części materiału dowodowego, które stały się podstawą wyrokowania, a Sąd Rejonowy oparł wyrok na okolicznościach ujawnionych w toku rozprawy głównej. Przedmiotem rozważań Sądu I instancji były wszystkie dowody przeprowadzone i ujawnione w toku przewodu sądowego, oceniane z taką samą wnikliwością i starannością. Skoro więc Sąd I instancji oparł swe rozstrzygnięcie na analizie całokształtu ujawnionych okoliczności i przeprowadzonych dowodów nie można skutecznie stawiać mu zarzutu naruszeniaart. 410 k.p.k.
Przechodząc do analizy zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, sprecyzowanych przez skarżącego w punkcie II apelacji wskazać należy, że ma on miejsce wówczas, gdy sąd wyciągnie nieprawidłowe wnioski z prawidłowo ustalonych faktów, zlekceważy pewne dowody, obdarzy wiarą dowody nieprzekonywujące, bezpodstawnie pominie twierdzenia dowodowe, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, oprze się na faktach w istocie nieudowodnionych.
Sąd Okręgowy w toku kontroli instancyjnej nie dostrzegł zasadności podnoszonego przez apelującego zarzutu odnoszącego się do błędu w ustaleniach faktycznych dotyczących zarzucanego oskarżonemu czynu. Zauważyć należy, że warunkiem efektywnego zakwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez Sądmeritiw przedmiotowym postępowaniu byłoby wykazanie, iż w procesie rekonstruowania stanu faktycznego Sąd uchybił dyrektywom ujętym w treściart. 7 k.p.k., a zarazem oparł się na dowodach nieujawnionych w toku rozprawy, czy też pominął dowody w sprawie istotne, sporządził uzasadnienie wewnętrznie niespójne, sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączając tym samym możliwość jego merytorycznej oceny przez Sąd odwoławczy. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może osiągnąć celu zamierzonego przez wnoszącego środek odwoławczy, jeżeli sprowadza się w swej istocie do polemiki z rozważaniami Sądu I instancji, zawartymi w pisemnych motywach wyroku. Tak jest w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu odwoławczego wymowa całokształtu przeprowadzonych dowodów jest jednoznaczna i nie pozostawia żadnych wątpliwości co do trafności ustaleń faktycznych poczynionych przez Sadmeriti.Należy podkreślić, że to właśnie wersja wydarzeń ustalona przez Sąd orzekający, a wynikająca przede wszystkim z zeznań świadkówB. R.iT. S.układa się w spójną i logiczną całość. Przekonanie Sądu o wiarygodności tego dowodu i niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadkówK. D.,M. D.orazL. D.pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., gdyż zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy i zgodne jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. Skarżący nie wykazał jakiejkolwiek nieprawidłowości w rozumowaniu Sądu I instancji, której konsekwencją byłoby przyjęcie przez Sąd Rejonowy takiej, a nie innej wersji zdarzeń. Przeciwstawienie zaś oceń i ustaleń poczynionych przez Sąd orzekający własnym poglądom na poszczególne dowody oraz wyłącznie polemiczne twierdzenia o dowolnej ocenie materiału dowodowego w takiej sytuacji nie wystarczają, aby przekonać do przyjętego przez obrońcę stanowiska. Zauważyć należy, że stanowisko przedstawione przez obrońcę oskarżonego w złożonym środku odwoławczym stanowi jedynie polemikę z Sądem I instancji, który szczegółowo argumentował swoje twierdzenia oraz przedstawił sposób rozumowania i dojścia do przedstawionych, a zaskarżonych przez obrońcę oskarżonego wniosków. Konkludując stwierdzić należy, że Sąd Okręgowy w pełni podzielił stanowisko Sądu Rejonowego w kwestii winyK. S.co do dokonania zarzucanego mu czynu, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosków obrońcy o jego uniewinnienie.
Chybiony był też podnoszony przez obrońcę oskarżonego zarzut naruszeniaart. 7 k.p.k.iart. 8§1 k.p.k.w zw. zart. 182§1 k.p.k.,art. 183§ k.p.k.oraz 175§1 k.p.k.poprzez ustalenie okoliczności faktycznych dotyczących zachowaniaM. S.dnia 29 listopada 2012 r. poprzez przeprowadzenie dowodu z zeznań świadkówA. K.,Z. T.iB. R.na okoliczność tego co podczas zdarzenia z dnia 29 listopada 2012 r. w miejscowościC., świadekM. S.mówiła funkcjonariuszom Policji iB. R.- pomimo faktu, iż na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. świadek odmówiła odpowiedzi na pytania z uwagi na grożącą jej i jej osobie najbliższej odpowiedzialność karną, albowiem przeciwko jej synowi-B. S.w związku ze zdarzeniem, jakie miało miejsce w inkryminowanym czasie w miejscowościC.toczy się pod sygnaturą akt II K 97/13 postępowanie przed Sądem Rejonowym w Ostrołęce, a świadekM. S.jako osoba najbliższa skorzystała w tym postępowaniu z uprawnienia do odmowy składania zeznań, jednocześnie jako podejrzana w sprawie (2 Ds. 277/13 Prokuratury Rejonowej w Ostrołęce) o składanie fałszywych zeznań w sprawie dotyczącej wypadku (II K 97/13) skorzystała z uprawnienia do odmowy składania wyjaśnień- co w konsekwencji stanowi obejście zakazów dowodowych i czyni ustawowe uprawnienia świadka iluzorycznymi, a Sąd rozpoznając sprawęM. S.będzie zgodnie zart. 8§2 k.p.k.związany ustaleniami sądu w niniejszej sprawie ujawnionymi w uzasadnieniu prawomocnego wyroku. Zauważyć bowiem należy, że ustalając podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, organy procesowe mają obowiązek opierać się na dowodach przeprowadzonych w toku postępowania. Wielokrotnie w orzecznictwie wskazywano, że sąd karny nie jest związany ani orzeczeniem sądu karnego zapadłym w innej sprawie, ani też ustaleniami faktycznymi czy też treścią wyroku w sprawie jednego ze współsprawców przestępstwa rozpoznanej odrębnie, gdy następnie rozpoznaje sprawę innego współuczestnika (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 1972 r., sygn. akt V KRN 408/72). Oznacza to niedopuszczalność opierania się przy dokonywaniu ustaleń faktycznych na ustaleniach innego organu procesowego, a więc niejako "przejmowania" ustaleń tego organu, gdyż obowiązkiem sądu jest poczynienie własnych ustaleń jako jedynie dopuszczalnej podstawy rozstrzygnięcia. Sąd musi także dokonać własnych ocen przeprowadzonych przez siebie dowodów, a ich ocena dokonana poprzednio przez inny organ nie może być dla niego wiążąca. Konieczność dokonania własnych ustaleń wynika z zasady bezpośredniości, obligującej sąd do korzystania z dowodów pierwotnych, a stanowiącej jedną z gwarancji zasady prawdy materialnej (obowiązku dążenia do dokonania ustaleń zgodnych z rzeczywistością). To właśnie nakazy posługiwania się dowodami stanowiącymi tylko jedno ogniwo pośrednie między organem prowadzącym postępowanie, a ustalanym faktem oraz osobistego zetknięcia się z takim dowodem są uzasadnieniem zakazu korzystania z "cudzych" ustaleń.
Tym samym obrońca oskarżonego błędnie przyjmuje, iż Sąd rozpoznający sprawęM. S.w przedmiocie składania fałszywych zeznań w sprawie II K 97/13 będzie związany ustaleniami Sądu w niniejszej sprawie ujawnionymi w uzasadnieniu prawomocnego wyroku. Nadto wbrew twierdzeniom skarżącego Sądmeritina rozprawie w dniu 22 października 2013 r. nie przeprowadził dowodu z zeznań świadkówA. K.,Z. T.iB. R.na okoliczność tego co podczas zdarzenia z dnia 29 listopada 2012 r. w miejscowościC.świadekM. S.mówiła funkcjonariuszom Policji iB. R., lecz przeprowadzenie powyższego dowodu miało na celu wyjaśnienie okoliczności faktycznych mających znaczenie dla przedmiotowej sprawy. Z protokołu rozprawy z dnia 22 października 2013 r. jednoznacznie wynika, iż Sąd I instancji podczas przesłuchania ww. świadków koncentrował się wyłącznie na ustaleniu, czy oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, nie zaś na tym, co powiedziała funkcjonariuszom policjiM. S.na miejscu zdarzenia w dniu 29 listopada 2012 r. Wobec powyższego nie może być mowy o naruszeniu, czy też jak podnosi skarżący obejściu zakazów dowodowych i czynieniu ustawowych uprawnień świadka iluzorycznymi.
Zaskarżenie wyroku w całości nałożyło na Sąd Odwoławczy obowiązek zbadania również adekwatności orzeczenia o karze oraz środkach karnych. W kontekście ujawnionych okoliczności faktycznych wymierzona oskarżonemu kara grzywny w wymiarze 70 stawek dziennych przy uwzględnieniu wysokości jednej stawki w kwocie 20 złotych nie nosi w sobie cech nadmiernej surowości i mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, jest wynikiem oceny okoliczności podmiotowych i przedmiotowych czynu oraz danych osobopoznawczych oskarżonego i jako spełniająca wymogi zakreślone dyrektywamiart. 53 k.k.uznana została za prawidłowo wyważoną. W przekonaniu Sądu Odwoławczego modyfikacjom wymagał jednak orzeczony przez Sąd Rejonowy środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. W realiach przedmiotowej sprawy nie istnieją dostatecznie uzasadnione podstawy, aby rozciągnąć obowiązywanie powyższego zakazu na wszelkie pojazdy mechaniczne. Przede wszystkim obowiązek wynikający zart. 42§2 k.k.orzekania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wobec sprawcy przestępstwa polegającego na kierowaniu w stanie nietrzeźwym pojazdem mechanicznym, jest ściśle powiązany z rodzajem pojazdu jaki prowadził sprawca popełniający przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a także innych pojazdów, których prowadzenie przez oskarżonego mogłoby zagrozić bezpieczeństwu w ruchu lądowych. W przedmiotowej sprawie oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu wykorzystując samochód osobowy. Logicznego i racjonalnego uzasadnienia nie znajduje zatem objęcie zakazem, prowadzenia pojazdów, dla których wymagana jest kategoria A, C, D, oraz T prawa jazdy, które oskarżony posiada. Orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych doprowadziłoby w ocenie Sądu Okręgowego do znacznych trudności w znalezieniu pracy przez oskarżonego i stanowiło tym samym rażącą niewspółmierność reakcji karnej na jego czyn.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w sposób przedstawiony w sentencji orzeczenia. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty za postępowanie odwoławcze zgodnie z treściąart. 3 ust. 1w zw. zart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. , Nr 49, poz. 223 ze zm.) orazart. 636 § 1 k.p.k.
Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.