Sąd Okręgowy w Świdnicy
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 897/14
Data wyroku: 2015-01-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Małgorzata Mróz, Aleksandra Żurawska, Piotr Rajczakowski
Słowa kluczowe: Nienależne Świadczenie
Podstawa prawna: art410 kc; art405 kc

Sygn. akt II Ca 897/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 stycznia 2015 r.

Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Małgorzata Mróz
Sędziowie: SO Aleksandra Żurawska
SO Piotr Rajczakowski
Protokolant: Violetta Drohomirecka
po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 r. w Świdnicy
na rozprawie
sprawy z powództwaI. S.
przeciwko Powiatowi(...)
o zapłatę 2.000 zł
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy
z dnia 21 sierpnia 2014 r., sygn. akt I C 871/14

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że podwyższa zasądzoną od strony pozwanej na rzez powoda kwotę 1.700 zł do 2.000 (dwa tysiące) zł (pkt I i II), a koszty procesu do 717 zł (pkt III);

II
zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda 90 zł kosztów postępowania apelacyjnego.

Sygn. akt II Ca 897/14 ( transkrypcja wygłoszonego uzasadnienia )
Początek tekstu
[Przewodnicząca 00:00:01.699]
Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd Okręgowy Świdnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie tu obecnym po rozpoznaniu w dniu dzisiejszym na rozprawie sprawy z powództwaI. S.przeciwko Powiatowi(...)o zapłatę 2.000 złotych na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 21 sierpnia 2014 roku sygn. akt I C 871/14, punkt pierwszy - zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że podwyższa zasądzoną od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.700 zł do 2.000 złotych, a koszty procesu do 717 złotych- punkt 3 i punkt 1 i 2 wyroku; drugi punkt - zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda 90 złotych kosztów postępowania apelacyjnego. Zostanie wygłoszone przez Sędziego Sprawozdawcę uzasadnienie do orzeczenia w sprawie II Ca 897/14.
[Sędzia sprawozdawca 00:01:03.842]
Sąd Okręgowy rozpoznając apelację oparł się na ustaleniach faktycznych Sądu Rejonowego opartej w istocie na okolicznościach bezspornych i zważył co następuje. Apelacja podlegała w całości uwzględnieniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd Okręgowy podziela rozważania Sądu pierwszej instancji odnoście kwestii związanej z prospektywnym działaniem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 roku sygnatura akt U 6/04, który orzekł o niezgodnościpar. 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazduDz.U. 137 pozycja 1310 zUstawą z 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowymDz.U. z 2005 roku nr 108 pozycja 908 ze zmianami oraz zKonstytucją RP, jak i podziela rozważania dotyczące braku związania stosującego prawo Sądu Powszechnego przepisami prawa aktu prawnego niższej rangi podustawowego uznanymi nie tylko za niezgodny zKonstytucją, ale i wydanego poza delegacją ustawy. Analizując całokształt przepisów obowiązującego porządku prawnego wskazać jednak w pierwszej kolejności należy za sprzeczność powołanegoRozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003 rokuz art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wobec czego rozporządzenie to, przede wszystkim z tej przyczyny, nie mogło stanowić skutecznej podstawy prawnej nałożenia, między innymi na powoda, obowiązku uiszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie 500 złotych. Zarówno bowiem, zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego przed prawem krajowym, jak i zasada bezpośredniości stosowania prawa wspólnotowego nie budziły wątpliwości, co do ukształtowania sytuacji prawnej między stronami niniejszego postępowania odnośnie oceny skutków pobrania powyższej opłaty, w szczególności, że powołany przepis artykułu 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską został jednoznacznie zinterpretowany w postanowieniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 10 grudnia 2007 roku sprawie C 134/ 07. Powyższe orzeczenie Trybunału, jako orzeczenie interpretacyjne miało zaś moc obowiązującą ze skutkiem ex tunc, a zatem odnoszącym się do przepisu Traktatu od daty jego wejścia w życie, a co w przypadku Polski miało miejsce od daty jej przystąpienia do Unii Europejskiej, to jest od 1 maja 2004 roku. Gdy zatem w chwili uiszczania przez powoda opłat Polskę obowiązywał już powyższy przepis Traktatu, to przepisyRozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003 rokupozostawały z nim w sprzeczności, co skutkowało bezpodstawnym pobraniem przez stronę pozwaną powyższej opłaty w kwocie po 500 zł za każdą z kart pojazdu. Wbrew natomiast stanowisku Sądu Rejonowego i strony pozwanej utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego jest już pogląd, że obowiązek zwrotu nienależnie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu dotyczy całej opłaty w kwocie 500 zł, a nie ogranicza się do różnicy między tą opłatą a kwotą 75 złotych stanowiącą przyjmowany koszt druku i dystrybucji karty, zobacz uzasadnienie powołanej wcześniej uchwały Sądu Najwyższego z 25 listopada 2011 roku III CZP 67/11 oraz z 2 czerwca 2010 roku III CZP 37/10. Motywacja powyższego stanowiska jest przy tym taka, że powołane we wcześniejszych rozważaniach postanowienie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 10 grudnia 2007 roku C 134/07 odnosi się do pełnej wysokości opłaty za kartę pojazdu w kwocie 500 zł, a nie jedynie do różnicy 425 złotych pomiędzy kwotami określonymi w Rozporządzeniu z 2003 i 2006 roku. Trybunał uznał bowiem za sprzeczną z prawem unijnym opłaty nakładano w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego w sytuacji, w której taka opłata nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu samochodowego, jeżeli jest on tam już zarejestrowany. Podzielając zaś powyższy pogląd w zasądzeniu na rzecz powoda stosownie do jego żądania podlegały zatem pełne opłaty po 500 złotych za wydanie kart pojazdu w liczbie 4, uiszczone stronie pozwanej, jako nienależnie (art. 410w związku zart. 405 kc) w łącznej kwocie 2.000 złotych. Z powyższych przyczyn Sąd Okręgowy na podstawieartykułu 386 par. 1 kpczmienił zaskarżony wyrok -punkt pierwszy, o kosztach postępowania apelacyjnego - punkt drugi, na które składała się odpłata od apelacji w kwocie 30 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika wynoszące 60 złotych orzekł w myślart. 98 par. 1 i 3w związku zartykułem 99, 391 par. 1 kpcorazpar. 6 pkt 1 i par. 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. To wszystko.
[koniec części 00:05:39.822]