Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 383/14
Data wyroku: 2014-10-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Edyta Gajgał, Andrzej Wieja, Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art. 157§2 kk

Sygn. akt VI Ka 383/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 października 2014 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Andrzej Tekieli (spr.)
Sędziowie   SO Edyta Gajgał
SO Andrzej Wieja
Protokolant  Anna Potaczek
po rozpoznaniu w dniu 28 października 2014 r.
sprawyW. S.
oskarżonego zart. 157 § 2 kk
z powodu apelacji, wniesionych przez oskarżycielkę prywatną i jej pełnomocnika
od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu
z dnia 7 kwietnia 2014 r. sygn. akt II K 197/13
uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoW. S.i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Lubaniu do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt VI Ka 383/14

UZASADNIENIE
W. S.został oskarżony o to, że w dniu 23 czerwca 2012r., bez jakiejkolwiek przyczyny, uderzył otwartą dłonią ręki pokrzywdzonąB. H.w twarz, czym spowodował u pokrzywdzonejB. H.obrażenia w postaci otwartej rany policzka i okolicy skroniowo- żuchwowej, które nie trwały dłużej niż 7 dni, tj. o czyn zart. 157 § 2kk.
Sąd Rejonowy w Lubaniu wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2014r. w sprawie II K 197/13:
uniewinnił oskarżonegoW. S.od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku,
na podstawieart. 626 § 1kpkw zw. zart. 616 § 1pkt. 2 kpkzasądził od oskarżycielki prywatnejB. H.na rzecz oskarżonegoW. S.kwotę 2940 (dwóch tysięcy dziewięćset czterdzieści) złotych - tytułem zwrotu kosztów ustanowienia obrońcy z wyboru w osobie adw.M. S.,
na podstawieart. 632 pkt 1 kpkkosztami postępowania obciążył oskarżycielkę prywatnąB. H..
Od wyroku tego wnieśli apelacje oskarżycielka prywatnaB. H.oraz jej pełnomocnik.
Pełnomocnik oskarżycielki prywatnej wyrokowi zarzucił :
wydanie rozstrzygnięcia w pkt I na skutek błędnego ustalenia faktycznego przyjętego za podstawę orzeczenia, które miało wpływ na treść tego orzeczenia, albowiem Sąd I instancji nietrafnie ustalił, że oskarżonyW. S.w dniu 23 czerwca 2012r. nie uderzył otwartą dłonią ręki pokrzywdzonejB. H.w twarz i że oskarżony nie spowodował tym u pokrzywdzonej obrażenia w postaci otwartej rany policzka i okolicy skroniowo – żuchwowej, które nie trwały dłużej niż 7 dni,
wydanie rozstrzygnięcia w pkt I na skutek błędnego ustalenia faktycznego przyjętego za podstawę orzeczenia, które miało wpływ na treść tego orzeczenia, albowiem Sąd I instancji nietrafnie ustalił, że świadekK. S. (1)w dniu 23 czerwca 2013r chodził po częściach prywatnej posesji należących do oskarżonegoW. S.i małżeństwaM.oraz, że zaglądał przez okno do pomieszczeń należących doZ. B.,
wydanie rozstrzygnięcia w pkt I na skutek błędnego ustalenia faktycznego przyjętego za podstawę orzeczenia, które miało wpływ na treść tego orzeczenia, albowiem Sąd I instancji nietrafnie ustalił, że pokrzywdzonaB. H.zachowywała się w dniu 23 czerwca 2013r. wobec oskarżonegoW. S.prowokująco i że pokrzywdzona gestykulowała rękoma, machając nimi w i kierunku oskarżonegoW. S., albowiem pokrzywdzonaB. H.w dniu 23 czerwca 2012r. stanęła w obronie swojego gościa – świadkaK. S. (2)który nie zna języka polskiego i który nie był w stanie właściwie odpowiedzieć na kierowane do niego krzyki oskarżonegoW. S.,
wydanie rozstrzygnięcia wpkt Iz obrazą przepisów prawa materialnego a toart. 157§2 kkpoprzez jego niezastosowanie albowiem Sąd I instancji nietrafnie przyjął, że oskarżonyW. S.swoim zachowaniem w dniu 23 czerwca 2013r. nie uderzył otwartą dłonią ręki pokrzywdzonejB. H.w twarz i że oskarżony spowodował tym u pokrzywdzonej obrażenia w postaci otwartej rany policzka i okolicy skroniowo – żuchwowej, które nie trwały dłużej niż 7 dni, nie popełnił przestępstwa penalizowanegoart. 157§2w zw. zart. 115§21 kkwzględnieart. 217§1w zw. zart. 115§21 k,
wydanie rozstrzygnięcia wpkt Iz obrazą przepisów postępowania a toart. 5§2 kpkpoprzez jego zastosowanie, która miała wpływ na treść tego orzeczenia, albowiem Sąd I instancji nie miał rzeczywistych podstaw dla zastosowania tego przepisu procedury karnej,
wydanie rozstrzygnięcia wpkt Iz obrazą przepisów postępowania a toart. 7 kpkpoprzez jego wadliwe zastosowanie, która miała wpływ na treść tego orzeczenia, albowiem Sąd I instancji przy dokonywaniu oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, a to: dowodu z wyjaśnień oskarżonegoW. S., dowodu z zeznań świadkaM. B., dowodu z zeznań świadkaM. M. (2), dowodu z zeznań świadkaZ.L., dowodu z zeznań świadkaK. S. (2), dowodu z dokumentu – notatki urzędowej z dnia 23 czerwca 2012r., dowodu z dokumentu –(...)z dnia 25 czerwca 2012r. z wystawienia(...).M. M. (2), przekroczył / naruszył/ zasadę swobodnej oceny dowodów.
wydanie rozstrzygnięcia wpkt Iz obrazą przepisów postępowania, a toart. 7 kpkpoprzez jego wadliwe zastosowanie, która miała wpływ na treść tego orzeczenia, albowiem Sąd I instancji przy dokonywaniu oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie przekroczył / naruszył/ zasadę swobodnej oceny dowodów,
wydanie rozstrzygnięcia wpkt Iz obrazą przepisów postępowania a toart. 2 §1 pkt 1 i 3 oraz art. 2§2 kpkpoprzez ich niezastosowanie, która miała wpływ na treść tego orzeczenia, albowiem Sąd I instancji nie zrealizował celów postępowania karnego przewidzianych ww przepisami procedury karnej,
wydanie rozstrzygnięcia wpkt IIz obrazą przepisów postępowania, a toart. 626§1w zw. zart. 616§1 1pkt 2 kpkpoprzez ich wadliwe zastosowanie orazart. 628 pkt 1 kpkpoprzez jego niezastosowanie, która miała wpływ na treść tego orzeczenia, albowiem Sąd I instancji wadliwie rozstrzygnął o kosztach procesu.
Stawiając powyższe zarzuty pełnomocnik oskarżycielki prywatnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Oskarżycielka prywatna wniosła apelację nie zgadzając się z oceną materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w zakresie uniewinnieniaW. S.. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacje okazały się zasadne co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.
Ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji budzi wątpliwości, w związku z czym zaskarżony wyrok nie mógł się ostać. Nie przekonuje przede wszystkim odmowa wiarygodności zeznań świadkówZ.L.iK. S. (3)z tego tytułu że „są bezpośrednio zainteresowani w rozstrzygnięciu sprawy na korzyść pokrzywdzonej” i przeciwstawienie im zeznań świadkówM. B.iM. M. (2)jako dowodów w pełni obiektywnych. Nie kwestionując obiektywizmu dwóch ostatnich świadków wskazać należy że bynajmniej nie zeznają oni w sposób jednoznacznie sprzeczny z zeznaniami pokrzywdzonej i świadków popierających jej wersję zdarzenia. LekarzM. M. (2)potwierdził przecież, że stwierdził u pokrzywdzonejB. H.obrażenia na twarzy podkreślając, że nie jest w stanie powiedzieć czy takie obrażenia mogły powstać dwa dni wcześniej gdyż nie jest lekarzem sądowym ( k.249 odwrót). Świadek – policjantM. B.z kolei potwierdził dane wynikające ze sporządzonej przez niego notatki urzędowej z której wynika że w dniu 23.06.2012 r.B. H.złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa polegającego m.in. na uderzeniu jej przez oskarżonego ręka w twarz i opisała okoliczności tego zdarzenia ( k.242, k.249 odwrót ). Fakt iż świadek ten zasłaniając się niepamięcią nie potwierdził ani nie wykluczył aby pokrzywdzona miała obrażenia na twarzy nie oznacza że takich obrażeń nie miała, ponadto zawiadomienie o przestępstwie miało miejsce w krótkim czasie po zdarzeniu i niektóre potencjalne obrażenia np. obrzęk twarzy mogły być jeszcze niewidoczne. Nie przekonuje ponadto argument Sądu I instancji że pokrzywdzona z opóźnieniem, bo dwa dni po zdarzeniu udała się do lekarza celem uzyskania obdukcji lekarskiej. Sądowi Okręgowemu z urzędu wiadomo że 23.06.2012 r. była sobota a więc dzień w którym z reguły nie pracują przychodnie podstawowej opieki zdrowotnej, przez co kontakt z lekarzem jest utrudniony, nie dziwi więc że pokrzywdzona udała się do lekarza w poniedziałek 25.06.2012 r. Dodać należy, że świadkom którzy potwierdzali wersję zdarzenia prezentowaną przez oskarżonego i na których oparł się Sąd I instancji wydając wyrok uniewinniający , tj. B.S.,K. M.,P. M., A.W.zasadnie zarzucić można brak obiektywizmu skoro pozostają w konflikcie sąsiedzkim z pokrzywdzoną. Wszystkie powyższe okoliczności wskazują ze sprawa niniejsza powinna być ponownie rozpoznana.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoW. S.i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Lubaniu do ponownego rozpoznania.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji przeprowadzi postępowanie dowodowe w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia, w szczególności przesłucha oskarżonego i pokrzywdzoną oraz w razie potrzeby ponownie pozostałych świadków ograniczając się do odczytania zeznań tych świadków których przesłuchanie nie będzie niezbędne. Rozważy także Sąd I instancji dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lekarza na okoliczność czasu, charakteru i mechanizmu obrażeń doznanych przez pokrzywdzoną. Sąd Okręgowy zastrzega, że dopuszczenie tego dowodu nie będzie niezbędne o ile okoliczności te będą możliwe do ustalenia innymi dowodami. Sąd Okręgowy wskazuje ponadto, że brak obrażeń ciała u pokrzywdzonej nie wyklucza zakwalifikowania zachowania się oskarżonego zart.217 § 1 k.k.Swoje ostateczne stanowisko co do sprawstwa i winy oskarżonego, a w dalszej kolejności kwalifikacji prawnej czynu i ewentualnie wymiaru kary Sąd I instancji zawrze w wydanym wyroku prawidłowo uzasadnionym zgodnie z wymogamiart. 424 k.p.k.