Sąd Rejonowy w Lubaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 452/13
Data wyroku: 2014-01-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tuliusz Stabryn
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 97 kw w zw. z art. 24 ust. 7 pkt 3 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym, art. 92§1 kw

Sygn. akt IIW 452/13

RSOW 259/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 08.01.2014r.

Sąd Rejonowy w Lubaniu Wydział II Karny w składzie:

Przewodniczący: SSR Tuliusz Stabryn
Protokolant:  Sylwia Oleksy

po rozpoznaniu dnia 08.01.2014r. sprawy z wniosku o ukaranie

przeciwko:J. J. (1),s.A.iM.zd.S.,
ur. (...)wJ.

obwinionego o to, że:

I
w dniu 19 marca 2013r. około godziny 20:00wL., woj.(...)na skrzyżowaniuul. (...)z(...)kierując pojazdem markiF. (...)onr rej. (...)wyprzedzał inne pojazdy,

tj. za wykroczenie z art. 97kw w zw. z art. 24 ust. 7 pkt. 3 Ustawy prawo o ruchu

II
w tym samym miejscu, czasie i okolicznościach kierując tym samym pojazdem co w pkt. I nie zastosował się do znaku poziomego „P-4”, tj. linia podwójna ciągła,

tj. za wykroczenie z art. 92 § 1kw

III
w tym samym miejscu, czasie i okolicznościach kierując tym samym pojazdem co w pkt. I i II wyprzedzał inne pojazdy na przejściu dla pieszych,

tj. za wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 26 ust. 3 pkt. 1 Ustawy prawo o ruchu drogowym

IV
w tym samym dniu około godz. 20:00 wL.na skrzyżowaniuul. (...)z(...)kierując tym samym pojazdem co w pkt. I, II i III nie zastosował się do sygnalizatora świetlnego S-1 nadającego światło czerwone przejeżdżając przez skrzyżowanie,

tj. za wykroczenie z art. 92 § 1kw

I
uznaje obwinionegoJ. J. (1)winnym popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt. I – IV części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 92 § 1kw w zw. z art. 9 § 2kw wymierza mu karę grzywny w kwocie 1.500 (jednego tysiąca pięciuset) złotych,

II
na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 119kpow zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty niniejszego postępowania w kwocie 100 (stu) złotych i na podstawieart. 17 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychnie wymierza mu opłaty.

UZASADNIENIE
W dniu 19 marca 2013 rokuJ. J. (1)kierował samochodem markiF. (...)onr rej. (...). Jego pasażerem byłJ. T. (1). Obaj mężczyźni zatrudnieni są wfirmie (...) S.A.Oddział wJ.. Około godziny 20 przyjechali doL., gdzie mieli wykonać zlecona im pracę.J. J. (1)kierując samochodem naul. (...), przed skrzyżowaniem zul. (...)rozpoczął manewr wyprzedzania innych pojazdów poruszających się w tym samym kierunku, mimo znaku poziomego linia podwójna ciągła. Manewr wyprzedzania kontynuował na skrzyżowaniu przedmiotowych ulic oraz na oznakowanym przejściu dla pieszych. Jeden z wyprzedzanych pojazdów kierowałK. S. (1)funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji wL., zatrudniony wO.Ruchu Drogowego. Widząc nieprawidłowe zachowanie innego uczestnika ruchu drogowego postanowił udać się za nim i zatrzymać go do kontroli. Kontynuując jazdę za samochodemJ. J. (1)poruszał się z prędkością około 80 km/h. Dojeżdżając do skrzyżowaniaulicy (...)zulicą (...), w odległości około 100 metrów od niego,K. S. (1)zauważył, iż sygnalizator świetlny nadaje już światło koloru żółtego. W tym czasieJ. J. (1)znajdował się około 30-40 metrów przed tym skrzyżowaniem i mimo to kontynuował jazdę, a przez skrzyżowanie przejechał, gdy sygnalizator nadawał światło czerwone.
Dowód: zeznania świadkaK. S.k. 27-28;
zeznania świadkaJ. T.k. 25;
wyjaśnienia obwinionegoJ. J.k. 24.

J. J. (1)przejeżdżając kolejneulice (...)kierował się w stronęosiedla (...)gdzie zatrzymał pojazd naulicy (...). Po chwili obok jego auta zatrzymał sięK. S. (1), który przez otwartą szybę w drzwiach przedstawił się podając jednocześnie, iż jest funkcjonariuszem policji i że w związku z popełnionymi przezJ. J. (1)wykroczeniami powiadamia telefonicznie dyżurnego KPP wL.. Po kilku minutach przyjechał patrol interwencyjny wskładzie (...).K. S. (1)przedstawił funkcjonariuszom zaistniałe okoliczności, informując ich o popełnionych przezJ. J. (1)wykroczeniach. Policjanci zaproponowali kierującemuF. (...)mandat karny, którego ten nie przyjął.
Dowód: zeznania świadkaK. S.k. 27-28;
zeznania świadkaM. Ł.k. 25;
zeznania świadkaP. J.k. 25, 4;
zeznania świadkaJ. T.k. 25;
wyjaśnienia obwinionegoJ. J.k. 24.

J. J. (1)nie był karany sądownie, był karany wielokrotnie mandatami karnym za wykroczenia drogowe.
Dowód: wydruk z(...)k. 7-8.

ObwinionyJ. J. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. W swoich wyjaśnieniach podkreślił, iż zaistniałe zdarzenie miał inny przebieg, a w konsekwencji nie dopuścił się żadnego z zarzucanych mu czynów. Przedstawiona przez obwinionego wersja jest jednak gołosłowna i nie znajduje w zasadniczej części potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Przesłuchany w charakterze świadkaJ. T. (1), mający potwierdzić okoliczności wskazane przez obwinionego, zeznał tylko i wyłącznie, iż ten rozpoczął manewr wyprzedzania zaraz po minięciu stacji paliw(...), a zakończył go przed skrzyżowaniem na łuku drogi. Świadek podkreślił, iż następnie zajął się dokumentacją zleconych im prac i nie obserwował dalszej drogi. Przy takich zeznaniach trudno uznać, iż uzupełniają one wyjaśnienia oskarżonego a co istotne potwierdzają ich wiarygodność. W żaden sposób nie można wykluczyć, iż obwiniony dojeżdżając do skrzyżowaniaul (...)z Główną nie rozpoczął nowego manewru wyprzedzania na odcinku gdzie obowiązywała podwójna linia ciągła, kontynuując go na skrzyżowaniu i oznakowanym przejściu dla pieszych, a następnie przejechał przez skrzyżowanie w trakcie, gdy na sygnalizatorze zapalone było czerwone światło. Przedstawiona przez świadka relacja jest zdawkowa i mało precyzyjna. Tym samym Sąd uznał, iż zeznania świadkaJ. T. (1)odnoście zarzucanych obwinionemu czynów nie wnoszą nic istotnego dla sprawy, co w konsekwencji nie daje podstaw do przyjęcia tezy, iż potwierdzają one wersję zdarzenia obwinionego.
Sąd odmówił wyjaśnieniom obwinionego waloru wiarygodności, uznając, iż przedstawiona przez niego wersja jest tylko i wyłącznie nieudolną próbą uniknięcia odpowiedzialności karnej.
Zasadnicze znaczenie dla przyjęcia odpowiedzialności obwinionego maja zeznaniaK. S. (1). W ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności jego zeznań, albowiem są one spójne i logiczne, tworzą ciąg przyczynowo skutkowy, brak w nich znamion konfabulacji czy próby manipulowania faktami. Świadek przedstawia relację w sposób prosty ograniczając się do wskazania faktów istotnych dla sprawy, bez próby ich koloryzowania czy udramatyzowania. Zważywszy, iż świadek, mimo że jest funkcjonariuszem Policji, to po raz pierwszy miał styczność z obwinionym, a zatem nie można uznać, iż miał on jakikolwiek powód do pomawiania go i zeznawania nieprawdy. Z tych też względów Sąd uznał, iż nie ma podstaw do kwestionowania prawdomówności świadka.
Mniej istotne dla rozstrzygnięcia są zeznania świadkówM. Ł. (2)iP. J. (2). Obaj, bowiem nie byli naocznymi świadkami zaistniałych wykroczeń, a ich przebieg znają z relacjiK. S. (1). Wartym jest jednak podkreślenia fakt, iż obaj są zgodni, co do tego, iż obwiniony tłumaczył się, iż przyczyną takiego zachowania był pośpiech, co w sposób pośredni potwierdza słuszność stawianych mu zarzutów jak i wiarygodność świadkaK. S. (1), który również wspomina o tym w swoich zeznaniach.
Mając na uwadze tak zebrany materiał dowodowy Sąd uznał, iż okoliczności sprawy i wina obwinionego nie budzą żadnych wątpliwości.J. J. (1)swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona wykroczenia zart. 97kw w zw. zart. 24 ust. 7 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wykroczenia zart. 97kw w zw. zart. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymoraz dwóch wykroczeń zart. 92 § 1kw.
Stosownie do obowiązujących przepisówPrawo o ruchu drogowymzabrania się wyprzedzania pojazdów silnikowych na skrzyżowaniu (art. 24 ust. 7 pkt 3)oraz wyprzedzanie pojazdów na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim (art. 26 ust. 3 pkt 1). Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy nie można mieć żadnych wątpliwości, iż obwiniony naruszył wskazane zakazy, w związku, z czym wyczerpał znamiona przepisuart. 97kw, określającego odpowiedzialność sprawcy za wykroczenia polegające na niestosowaniu się do przepisówustawy prawo o ruchu drogowym.
Przepis art. 92 § 1 kw określa odpowiedzialność sprawcy w przypadku niestosowania się do znaków drogowych lub sygnałów drogowych. W tym przypadku przepis ten penalizuje miedzy innymi sytuacje niestosowania się do znaku drogowego poziomego P-4 – linia podwójna ciągła jak i sygnalizatora świetlnego S-1 nadającego światło czerwone
WymierzającJ. J. (1)na podstawie art. 92 § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw karę grzywny w kwocie 1500 zł, Sad miał na uwadze dotychczasowy charakter i sposób życia obwinionego, jego uprzednią nie karalność sądową, wielokrotną karalność mandatami za wykroczenia drogowe, znaczny stopień szkodliwości zarzucanych mu czynów, przejawiający się bezmyślności i ignorancji dla obowiązującego porządku prawnego, a w szczególności zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, stwarzaniem sytuacji zagrażających życiu i zdrowiu innych uczestników ruchu drogowego.
W ocenie Sądu tak wymierzona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia obwinionego i będzie dla niego realnie dolegliwa, przez co zostaną osiągnięte cele prewencyjne kary. Obwiniony winien zrozumieć, iż takie zachowanie jest nie tylko nie dopuszczalne, ale również nieopłacalne, albowiem niesie za sobą represje karne, w tym przypadku o charakterze finansowym. Zdaniem Sadu wymierzenie innej kary, bądź kary łagodniejszej, byłoby przyzwoleniem do podobnego zachowania w przyszłości, co mogłoby wywołać negatywna postawę sprawcy. Winien on, bowiem zrozumieć, iż każde zachowanie sprzeczne z prawem nie pozostanie bez odpowiedniej sankcji karnej.
Stosownie do przepisuart. 627 kpkw zw. zart. 119kpow Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszt niniejszego postępowania w kwocie 100 zł, nie znajdując podstaw do zwolnienia go od ich poniesienia, zaś na podstawieart. 17 ust 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychnie wymierzył mu opłaty, uznając, iż poniesienie jej byłoby dla niego zbyt uciążliwe