Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1315/13
Data wyroku: 2014-03-31 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Eksmisja
Podstawa prawna: art. 675 § 1 k.c.

Sygn. akt III Ca 1315/13

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 czerwca 2013 roku Sąd Rejonowy w Skierniewicach w sprawie sygn. akt I C 101/13 oddalił powództwo Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wS.skierowane przeciwkoM. P.,T. P. (1),I. P.iT. P. (2)o nakazanie opróżnienia lokalu mieszkalnego.
Powyższe orzeczenie zaskarżyła apelacją strona powodowa w całości. Rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

1
art. 281kriow zw. zart. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnegopoprzez uznanie, że pozwanaT. P. (1)i dzieci od niej prawo wywodzące nie są lokatoramimieszkania (...)przyul. (...)wS.i nie posiadają do tego mieszkania tytułu prawnego, w sytuacji gdy ustawa stanowi inaczej;

2
art. 11 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnegow zw. zart. 6801k.c.poprzez przyjęcie, że pozwanaT. P. (1)i dzieci od niej prawo wywodzące nie posiadali tytułu prawnego do drugiego mieszkania wS., a tym samym wypowiedzenie jej umowy najmu lokalu z przywołaniem przesłanki zawartej wart. 11 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnegobyło bezskuteczne w sytuacji, gdy pozwani taki tytuł wywodzą wprost z przepisu prawa.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wydanie orzeczenia zgodnie z żądaniem pozwu oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu za obydwie instancje według norm przepisanych. Ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przy uwzględnieniu kosztów dotychczasowego postępowania.
W odpowiedzi na apelację powoda pozwanaT. P. (1)wniosła o jej oddalenie.
Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w wyniku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, które to ustalenia Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne, jak również w następstwie bezbłędnie zastosowanych przepisów prawa materialnego.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do żądania powoda nakazania opróżnienia lokalu mieszkalnego położonego wŁ.przyulicy (...)przez pozwanegoM. P.zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, iż roszczenie takie może być skutecznie kierowane wyłącznie do osoby, która w jakikolwiek sposób włada lokalem. Jak zaś w rozpoznawanej sprawie ustalono, pozwany w chwili wypowiedzenia umowy najmu spornego lokalu był już właścicielem samodzielnego lokalu mieszkalnego położonego wS.przyulicy (...), który nabył na podstawie umowy o dział spadku po swojej matceA. P.i w tym też lokalu zamieszkiwał od marca 2011 roku, gdzie również jest zameldowany. Skoro zatem w dacie wniesienia pozwu w niniejszej sprawie pozwanyM. P.nie zajmował już objętego pozwem lokalu, to, jak słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, powództwo w stosunku do tegoż pozwanego musiało ulec oddaleniu jako nieuzasadnione.
Trafnie również Sąd Rejonowy stwierdził, że roszczenie o nakazanie opróżnienia lokalu przyulicy (...)przez pozostałych pozwanych:T. P. (1),I. P.iT. P. (2), jakkolwiek znajdowało oparcie w przepisach prawa, tj. wart. 281krioorazart. 675 § 1 i 2 k.c.iart. 11 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobnie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, sprzeczne było - w świetle ustalonego stanu faktycznego - z zasadami współżycia społecznego i jako takie musiało podlegać oddaleniu na podstawieart. 5 k.c.Przede wszystkim podkreślenia wymaga fakt, iżlokal nr (...)położony przyulicy (...)wŁ.stanowi wyłączną własnośćM. P., bowiem pozwany lokal ten nabył w czasie trwania małżeństwa do swojego majątku odrębnego na podstawie umowy o dział spadku po swojej matceA. P.z dnia 19 lipca 2011 roku. Jak słusznie zauważył apelujący okoliczność ta nie oznacza, że pozwanaT. P. (1)nie posiada żadnego tytułu prawnego do zajmowania przedmiotowego lokalu. Zgodnie bowiem z treściąart. 281kriojeżeli prawo do mieszkania przysługuje jednemu małżonkowi, drugi małżonek jest uprawniony do korzystania z tego mieszkania w celu zaspokojenia potrzeb rodziny. Należy również mieć na uwadze fakt, iż zgodnie z tezą wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2006 r., V CSK 185/05, LEX nr 182894: „Małżonek, którego prawo do korzystania z mieszkania wynika zart. 281zdanie pierwsze krio, jest lokatorem w rozumieniuart. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianamikodeksu cywilnego(jedn. tekst: Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm.)” i w konsekwencji, do takiego małżonka powinny znaleźć zastosowanie przepisyustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianiekodeksu cywilnego(tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż istotnie prawo własności lokalu położonego wŁ.przyulicy (...)przysługuje wyłącznie pozwanemuM. P., jednakżeT. P. (1)oraz dzieci wywodzące od niej swoje prawa, w świetle przepisów prawa oraz powołanego wyżej orzecznictwa Sądu Najwyższego, należy traktować jako lokatorów przedmiotowego lokalu, do których znajdują odpowiednie zastosowanie przepisyustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianiekodeksu cywilnego.
Jednocześnie należy jednak zauważyć, iż w świetle treściart. 281kriodrugi małżonek ma wprawdzie prawo do korzystania z mieszkania stanowiącego własność jednego z małżonków, jednakże korzystanie to jest ograniczone realizacją celu, jaki stanowi „zaspokojenie potrzeb rodziny”. W przepisie chodzi o rodzinę w znaczeniu wąskim, obejmującą rodziców i dzieci, lub ewentualnie samych małżonków. W świetle poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń cel powyższy nie może być spełniony. Zważyć bowiem należy, iż, jak ustalono, pozwani pozostają ze sobą w faktycznej separacji i nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, jak również nie widzą szans na odnowienie relacji rodzinnych i ponowne wspólne zamieszkanie. Nadto, jak podnosi pozwana, najprawdopodobniej w najbliższej przyszłości wystąpi ona z powództwem o rozwiązanie małżeństwa. Ponadto podkreślenia wymaga, iż powoływanie się na fakt, że pozwana winna skorzystać z przysługującego jej w świetleart. 281krioprawa do korzystania z mieszkania stanowiącego własność pozwanego nie znajduje uzasadnienia w świetle poczynionego ustalenia, iż pozwany przez długi okres czasu znęcał się psychicznie i fizycznie nadT. P. (1), za co został ostatecznie skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Skierniewicach z dnia 24 sierpnia 2010 roku. Mając na uwadze powyższe należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, iż zmuszanie pozwanej do zamieszkania wspólnie zM. P.byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, tym bardziej, ze zarównoT. P. (1), jak i pozwany nie wyobrażają sobie wspólnego zamieszkiwania.
Ostatecznie za trafne należało uznać stwierdzenie, że w sytuacji, gdy pozwanaT. P. (1)w chwili wypowiedzenia umowy najmu w istocie nie posiadała tytułu prawnego do innego lokalu, a nadto opłacała regularnie czynsz i nie miała z tego tytułu zaległości, wypowiedzenie wobec niej umowy najmu nie mogło odnieść skutku prawnego. Z tych samych względów za nieskuteczne, a przede wszystkim za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego należało uznać żądanie opróżnienia spornego lokalu przez pełnoletnie dzieciT.iM. P.:I. P.iT. P. (2), którzy podobnie jak ich matka i z tych samych przyczyn nie wyobrażają sobie dalszego wspólnego zamieszkiwania w jednym lokalu z pozwanym.
Wobec powyższego należało stwierdzić, iż Sąd Rejonowy słusznie oddalił powództwo w stosunku doT. P. (1),I. P.iT. P. (2)uznając roszczenie strony powodowej o nakazanie pozwanym opróżnienia spornego lokalu za sprzeczne z zasadami współżycia i tym samym nie zasługujące w świetleart. 5 k.c.na ochronę prawną.
Mając na uwadze powyższe, a także fakt, że w postępowaniu apelacyjnym nie ujawniono okoliczności, które Sąd drugiej instancji winien wziąć pod uwagę z urzędu, apelacja podlegała oddaleniu w oparciu oart. 385 k.p.c.