Sąd Okręgowy w Rzeszowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 513/14
Data wyroku: 2014-11-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariusz Sztorc
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt II Ka 513/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 listopada 2014 r.
Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Mariusz Sztorc
Protokolant: st.sekr.sądowy Ewa Gronko
przy udziale oskarżycielki posiłkowejA. M.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2014 r.
sprawyB. M.
obwinionego o wykroczenie z art. 107 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie
z dnia 20 maja 2014 r., sygnatura akt II W 343/13

I
utrzymuje w mocyzaskarżony wyrok,

II
zasądzaod obwinionegoB. M.na rzecz oskarżycielki posiłkowejA. M.kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z występowaniem pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym,

III
zasądzaod obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II Ka 513/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 20 maja 2014r. sygn. akt II W 343/13, Sąd Rejonowyw Rzeszowie uznał obwinionegoB. M.za winnego tego, że w okresie czasu od 14 listopada 2012 roku do 16 listopada 2012 roku na terenie miastaR.o różnych porach dnia i nocy poprzez wielokrotne dzwonienie telefonem i wysyłanie wiadomości SMS oraz poprzez nachodzenie w miejscu pracy w dniu 15 listopada 2012 roku wR.przyul. (...), złośliwie niepokoiłA. M., tj. wykroczenia z art. 107 kw i na podstawie powołanego przepisu wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie 1000 zł (tysiąc złotych).
Na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 119kpow zasądził od obwinionego na rzecz oskarżycielki posiłkowejA. M.kwotę 1476 zł (tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie.
Na zasadzieart. 118 § 1kpow w zw. z§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz. U. nr 118 poz. 1269) iart. 3 ust. 1 i art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 nr 49 poz. 223 z późn. zm.) zasądził od obwinionego w całości koszty postępowania w kwocie 100 zł (sto złotych) tytułem zryczałtowanych wydatków oraz w kwocie 1.297,66 zł (tysiąca dwustu dziewięćdziesięciu siedmiu złotych sześćdziesięciu sześciu groszy) tytułem wynagrodzenia biegłegoT. W.za sporządzoną opinię pisemną oraz uzupełniającą opinię ustną, w kwocie 189,36 zł (sto osiemdziesiąt dziewięć złotych trzydzieści sześć groszy) tytułem wynagrodzenia biegłejA. W.za sporządzoną opinię pisemną oraz w kwocie 100 zł (sto złotych) tytułem opłaty.
Apelację od powyższego wyroku złożył obwiniony zaskarżając powyższy wyrok w całości i zarzucając mu obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to:
-art. 5 § 2 kpkpoprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionego wobec uznania, iż pokrzywdzona nie dokonała selektywnego usunięcia wiadomości tekstowych, podczas gdy miała ona taką możliwość, w szczególności mając na uwadze braki kontekstowe w wysyłanych wiadomościach tekstowych SMS,
-art. 7 kpkpoprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, a mianowicie uznanie zeznańA. M.,B. T.,J. K.,M. M.w pełni za wiarygodne, a odmówienie tego atrybutu wyjaśnieniom złożonym przez obwinionego, w szczególności poprzez ustalenie, iż obwiniony kontaktował się z pokrzywdzoną oraz przyszedł do szpitala, w którym ona pracuje w celu złośliwego niepokojenia, podczas gdy podejmowane działania przez obwinionego miały na celu wyłącznie uzyskanie kontaktu z pokrzywdzoną oraz odzyskanie jego rzeczy osobistych oraz dokumentów pozostawionych w mieszkaniu wR.przyul. (...),
- na podstawieart. 438 pkt 3 kpkbłąd w ustaleniach faktycznych polegający na tym, iż Sąd ustalił, iżB. M.dopuścił się popełnienia wykroczenia z art. 107 kw, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie dostarczył takich podstaw, w szczególności nająć na względzie zapis połączeń oraz treść wysyłanych wiadomości sms zawarty w pisemnej opinii biegłego z zakresu kryminalistycznych badań komputerowych,
- na podstawieart. 119kpow w zw. zart. 627 kpkalbowiem kwota 1.476 zł zasądzona od obwinionego na rzecz oskarżycielki posiłkowej tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie nie mieści się w tabelach stawek wynagrodzenia adwokackiego określonych przepisamirozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 czerwca 1992r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w postępowaniu przed organami wymiaru sprawiedliwości,
- z ostrożności procesowej zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec obwinionego kary grzywny w kwocie 1.000 zł w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz winy.
Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Rejonowy ujawniony materiał dowodowy poddał właściwej ocenie. Ponieważ Sąd Rejonowy powołał przyczyny, dla których pozytywnie ocenił dowody na podstawie, których dokonał ustaleń faktycznych jak i wskazał powody, dla których odmówił wiary dowodom przeciwnym, nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych. Tym samym Sąd I instancji nie pozostawił sprawie wątpliwości, które nie zostałyby usunięte, a tym bardziej rozstrzygnięte na niekorzyść oskarżonego. Stan „nie dających się usunąć wątpliwości” jest stanem niemożności przyjęcia ustaleń niewątpliwych, mimo wykorzystania wszystkich przewidzianych prawem metod dochodzenia do ustaleń zgodnie z rzeczywistością. Jeżeli zatem stwierdzenie istnienia takiego stanu rzeczy zależy od rezultatów analizy prowadzonej z respektowaniem zasad poprawnego myślenia, zasad nauki i doświadczenia życiowego, to stan ten jest w tym znaczeniu kategorią obiektywną (wyrok SN z dnia 28 listopada 1996 r., V KKN 215/96, Prok.i Pr. 1997, nr .5, poz. 4).
Uzasadnienie Sądu Rejonowego zostało sporządzone stosownie do reguł wynikających zart. 424 kpk. Dało ono Sądowi Okręgowemu podstawę do skontrolowania słuszności rozumowania Sądu I instancji i zgodności tego rozumowania z materiałem dowodowym.
Ocenie zawartej w uzasadnieniu nie można zarzucić, by była sprzeczna ze wskazaniami wiedzy, czy doświadczenia życiowego, by zawierała błędy logiczne. Ocenę tę Sąd Okręgowy w pełni podziela.
Wskazać należy, że dla bytu wykroczenia z art. 107 kw wymagane jest ustalenie po stronie sprawcy złośliwości. Samo stwierdzenie umyślności działania nie stanowi podstawy do przyjęcia odpowiedzialności za wykroczenie z art. 107 kw. Znamię złośliwości cechuje szczególne nastawienie podmiotowe, którego istotą jest np. dokuczenie, wyprowadzenie kogoś z równowagi itp.
Wykroczenie z art. 107 kw można popełnić tylko umyślnie w formie zamiaru bezpośredniego.
W okolicznościach sprawy w zachowaniu obwinionego, Sąd Rejonowy zasadnie stwierdził wystąpienie powyższych przesłanek. Trafnie podłoże zdarzenia usytuował w konflikcie pomiędzy obwinionym a pokrzywdzoną, związanym z rozpadem ich małżeństwa oraz nadużywaniem przez obwinionego alkoholu. Wszystkie te czynniki sprawiły, że obwiniony swoje działanie nakierował na dokuczenie pokrzywdzonej. Badając zamiar obwinionego w powiązaniu z okolicznościami faktycznymi sprawy, Sąd I instancji dostrzegł w jego wyjaśnieniach, że obwiniony miał świadomość, co czyni i dlatego wyartykułował w wyjaśnieniach stwierdzenie, iż kierował się tym, aby „spowodować u pokrzywdzonej złość i się do niego odezwie”. Nastawienie na wywołanie niepokoju u pokrzywdzonej dla sprowokowania z nią kontaktu ponad potrzebę załatwienia wspólnych spraw, znalazło wyraz w ilości i uporczywości wysyłania wiadomości sms oraz aranżowania przez obwinionego połączeń telefonicznych. Treść wiadomości sms wysyłanych przez obwinionego do pokrzywdzonej ma charakter emocjonalny, wykorzystuje podłoże rozbitego małżeństwa i w swojej wymowie jednoznacznie oddziałuje na psychikę pokrzywdzonej w taki sposób, aby wywołać niepokój o mogące nastąpić, po zapowiedzi przez obwinionego w wiadomości sms, jego negatywne działanie dla pokrzywdzonej. Taki charakter treści wiadomości sms wykazuje nastawienie podmiotowe obwinionego na wytrącenie pokrzywdzonej z prowadzonego przez nią trybu życia. Nie można zatem – jak utrzymuje w osobistej apelacji obwiniony – twierdzić, że przedstawione w sprawie wiadomości sms są wyrwane z kontekstu, gdyż już pojedyncza treść wiadomości w pełni oddaje intencje jego działania. O negatywnym typie zachowania obwinionego jakie przejawiał w okresie czynu przypisanego w wyroku w sposób niezależny przekonuje zarejestrowany sms od syna stronR., który wprost prosi matkę (pokrzywdzoną w sprawie) o powrót do domu, bo obawia się ojca.
Słusznie za zachowanie odpowiadające czynowi z art. 107 kw uznaje Sąd I instancji przyjście obwinionego do pracy pokrzywdzonej i publiczne kierowanie tan wobec niej pretensji. Przenoszenie negatywnych spraw rodzinnych do miejsca pracy jest zawsze piętnujące dla osoby pokrzywdzonej taką czynnością, a w kontekście konfliktu jaki swoim zachowaniem wywoływał obwiniony musiało zostać potraktowane jako złośliwe niepokojenie.
W swoich ustaleniach trafnie Sąd Rejonowy odwołał się do zeznań świadkówB. T.,J. K.,M. M., zeznań pokrzywdzonej, gdyż w sposób spójny, a jednocześnie rzeczowy ich zeznania opisały zachowania oskarżonego. Zeznania te nie są nacechowane tendencyjnością, są w okolicznościach sprawy powściągliwe i wymowne, przez co mogły stanowić obiektywny dowód.
W ocenie całości materiału dowodowego Sąd Rejonowy nie wykroczył poza ramyart. 7 kpk.
Na podstawie prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych uznać należy, że kwalifikacja czynu jest zasadna.
Wymierzając obwinionemu karę 1000 zł grzywny Sąd Rejonowy w sposób właściwy i wyczerpujący ustalił okoliczności łagodzące i obciążające z uwzględnieniem wszystkich przesłanek z art. 33 kpow. W pisemnych motywach wyroku swoje stanowisko w tym względzie przekonująco uzasadnił. W okolicznościach sprawy orzeczona kara w zakresie wysokości i rodzaju, nacechowana jest adekwatną surowością, gdyż wykroczenia naruszające spokój innej osoby należą do tego rodzaju wykroczeń, które wzbudzają społeczną obawę i sprzeciw, co musiało znaleźć swój wyraz w wysokości wymierzonej kary.
Z powyższych względów Sąd Okręgowy orzekł o utrzymaniu zaskarżonego wyroku w mocy.
Zasądzone od obwinionego na rzecz oskarżycielki posiłkowej koszty udziału w sprawie pełnomocnika nie przekraczają kosztów możliwych do zasądzenia na podstawie norm przepisanych, a w sprawie uzasadnione są ilością rozpraw, w których pełnomocnik uczestniczył oraz koniecznością uiszczenia zapłaty pełnomocnikowi przez pokrzywdzoną.
Orzeczenie znajduje oparcie w przepisachart. 437 § 1 kpk,444 kpk,445 kpk, 456kpkw zw. zart. 109 § 2kpow.