Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 136/14
Data wyroku: 2014-09-16 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Koszty Procesu, Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 415 k.c. a contrario; art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z § 19 pkt 2 rozp. Min. Spr. z 28.09.2002 (Dz.U. Nr 163, poz. 1348)

Sygn. akt II Ca 136/14
II Cz 121/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia

16 września 2014r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący

SSO Ireneusz Płowaś

Sędziowie

SO Bogumił Goraj
SO Irena Dobosiewicz (spr.)

Protokolant

sekr. sądowy Tomasz Rapacewicz

po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014r. w Bydgoszczy

na rozprawie

sprawy z powództwaM. S.

przeciwkoW. S.

o odszkodowanie

na skutek apelacji i zażalenia powódki

od wyroku Sądu Rejonowego w Szubinie V Zamiejscowego Wydziału Cywilnegoz siedzibą w Nakle nad Notecią z dnia 25 listopada 2013r. sygn. akt V C 120/13

I/ zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 3 (trzecim) w ten sposób, że dodatkowo przyznaje pełnomocnikowi powódki kwotę 247,55 zł (dwieście czterdzieści siedem 55/100) tytułem kosztów dojazdów,
II/ oddala apelację w całości,
III/ zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 1200zł (jeden tysiąc dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego,
IV/ przyznaje pełnomocnikowi powódki adw.M. K.od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Szubinie kwotę 1476 zł (jeden tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce w postępowaniu apelacyjnym.
Na oryginale właściwe podpisy
sygn.akt. II Ca 136/14
II Cz 121/14

UZASADNIENIE
PowódkaM. S.wniosła o zasądzenie od pozwanegoW. S.kwoty 30 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu i kosztami procesu, wskazując na działanie bezsporne pozwanego polegające na zniszczeniu opisanych w pozwie ruchomości powódki, których wartość stanowi kwota dochodzona pozwem.
Pozwany domagał się oddalenia powództwa i zasądzenia na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu.
Sąd Rejonowy w Szubinie V Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Nakle n/Notecią wyrokiem z dnia 25 listopada 2013r. powództwo oddalił, zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 2417 zł z tytułu zwrotu kosztów procesu oraz przyznał pełnomocnikowi powódki tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej powódce z urzędu kwotę 2400 zł wraz z podatkiem VAT.
Sąd Rejonowy ustalił, że strony po rozwiązaniu ich małżeństwa dokonały podziału majątku wspólnego. W sprawie tej Sąd Rejonowy w Nakle prawomocnym postanowieniem z 27 maja 2009r. sygn.akt. I Ns 147/07 przyznał powódce następujące ruchomości i meble kuchenne, lodówkę, stół i krzesła, dwie ławy, kuchenkę, dywan, żyrandol, kanapę narożną, dwa karnisze, wąż do podlewania długości 20 metrów i drabinę malarską, ustalając ich wartość na 1000 zł. Pozwany będący właścicielem nieruchomości, na której strony wspólnie zamieszkiwały, wezwał dwukrotnie powódkę do odbioru tych ruchomości, a wobec braku reakcji powódki rzeczy te spakował, owinął folią i zabezpieczył je w pomieszczeniu zamkniętym pod dachem. Nie skorzystała także powódka z propozycji syna, aby ruchomości te przenieść do garażu ogrzewanego, stanowiącego własność syna. Jako argument podała chęć dalszego zamieszkiwania w nieruchomości stanowiącej własność pozwanego.
Sąd Rejonowy, mając na względzie prawomocne rozstrzygnięcie sprawy o podział majątku wspólnego, także w zakresie wartości ruchomości, oddalił wniosek powódki o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego na okoliczność wartości przedmiotowych ruchomości, przy czym pełnomocnik powódki wniósł zastrzeżenie w trybieart. 162 k.p.c.
Przy tak ustalonym stanie faktycznym, w oparciu o dowody z przesłuchania stron, świadkaA. S., sprawy o podział majątku wspólnego, postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie uszkodzenia mienia wartości 20 000 zł stanowiącego własność powódki przez pozwanego przez wyrzucenie rzeczy z zajmowanego budynku gospodarczego nadziałce nr (...)i umieszczenie ich w nieogrzewanej i nieocieplonej werandzie, Sąd Rejonowy przyjął, że powódka nie udowodniła przesłanek odpowiedzialności pozwanego zart. 415 k.c., wobec czego powództwo oddalił, rozstrzygając o kosztach procesu zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu tj.art. 98 k.p.c.
W apelacji powódka zarzuciła wyrokowi niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wskutek naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.art. 217§2 k.p.c.w zw. zart. 278 k.p.c.orazart. 292 k.p.c.przez oddalenie wniosku dowodowego powódki o powołanie biegłego rzeczoznawcy w celu wyceny ruchomości oraz dokonania oględzin miejsca i sposobu przechowywania, nadto sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału wskutek naruszenia przepisuart. 233§1 k.p.c.przez dokonanie oceny dowodów z pominięciem zeznań powódki co do braku wydania jej rzeczy i sposobu zabezpieczenia oraz naruszenie prawa materialnego tj.art. 415 k.c.przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że powódka nie udowodniła przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego wobec oddalenia wniosków dowodowych przez powódkę zgłoszonych.
Wskazując na te zarzuty powódka domagała się zmiany wyroku i zasądzenia na swoją rzecz kwoty 30 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu oraz zasądzenia kosztów procesu i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wraz z rozstrzygnięciem o kosztach procesu.
Nadto w apelacji powódka wnosiła o uzupełnienie postępowania dowodowego przez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z oględzin miejsca przechowywania przez pozwanego ruchomości oraz dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego na okoliczności wartości ruchomości.
Poza tym pełnomocnik powódki, wniósł zażalenie na rozstrzygnięcie o kosztach przyznanej nieopłaconej pomocy prawnej /punkt 3 wyroku/ przez przyznanie dodatkowo kwoty 247,55 zł za przejazdy pełnomocnika do Sądu Rejonowego w Nakle n/Not na rozprawy i zapoznanie się z aktami sprawy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja powódki jako bezzasadna podlegała oddaleniu.
Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa wart. 233§1 k.p.c., które to ustalenia Sąd Okręgowy aprobuje, przyjmując za własne.
Sąd Rejonowy w sposób wnikliwy i wszechstronny rozważył zebrany materiał z uwzględnieniem wszystkich dowodów zebranych w sprawie, kierując się regułami logicznego myślenia, doświadczeniem życiowym. Wbrew zarzutom apelacji, oceniał także Sąd Rejonowy zeznania powódki /vide strona 2 uzasadnienia, k. 186 akt/.
Sąd Rejonowy oceniając te zeznania, miał na uwadze także zeznania powódki złożone w sprawie o podział majątku czy w dochodzeniu prowadzonym na jej wniosek przez Komisariat Policji wK..
Sąd Okręgowy dokonując, jako sąd meriti oceny dowodów, podziela stanowisko Sądu I instancji, który przyjął, iż pozwany ruchomości stanowiące własność powódki należycie zabezpieczył i był gotów do ich wydania, ale to powódka odmówiła odebrania tych ruchomości, jakkolwiek, co pozwany wykazał, była do ich odbioru dwukrotnie wzywana. Nie skorzystała też z propozycji świadkaA. S.odbioru jej rzeczy i przechowywania ich w ogrzewanym garażu stanowiącym własność świadka.
Sąd Rejonowy był uprawniony do tych ustaleń, w świetle dowodów przeprowadzonych w sprawie tj. postanowienia o umorzeniu dochodzenia, a także zeznań świadkaA. S.i pism kierowanych do powódki przez pozwanego w 2010 i 2011r.
W przedmiocie zarzutu dotyczącego naruszenia przepisówart. 217§2 k.p.c.w zw. zart. 278 k.p.c.iart. 292 k.p.c.przez oddalenie przez Sąd Rejonowy wniosku o powołanie biegłego rzeczoznawcy w celu wyceny rzeczy stanowiących własność powódki oraz dokonania oględzin miejsce ich przechowywania i sposobu zabezpieczenia, uznać go należy za chybiony.
Sąd Okręgowy zwraca uwagę na zeznania powódki złożone na rozprawie w dniu 25 listopada 2013r., z których wprost wynika, że „przedmioty dochodzone pozwem zostały mi przyznane na mocy postanowienia o podziale majątku wspólnego” /k.169 akt sprawy/. Co więcej, powódka słuchana w toku trwającego w 2011r. dochodzenia potwierdziła, że wyprowadzając się zO., zebrała ze sobą rzeczy osobiste, wO.pozostawiła natomiast rzeczy stanowiące wyposażenie mieszkania /vide - postanowienie o umorzeniu dochodzenia z 27 lipca 2011r. k.40 akt sprawy/.
W świetle takich dowodów sąd Rejonowy był uprawniony do przyjęcia, że powódka domaga się odszkodowania za ruchomości przyznane jej w sprawie o podział majątku wspólnego, przy czym ich wartość stanowi kwotę 1000 zł.
Co więcej, skarżąca zdaje się pomijać swoje zeznania złożone właśnie w sprawie o podział majątku wspólnego, gdzie wartość ruchomości stanowiących przedmiot podziału oceniła na kwotę 3000 zł, pozwany /tam: uczestnik/ na kwotę 1000 zł, Sąd Rejonowy przyjął zaś wartość 1000 zł.
Powódka nadto zarzucała tam, że ruchomości te kupiła jeszcze przed 1973r. tj. przed zawarciem związku małżeńskiego z pozwanym / - zeznaniaM. S.k.330 akt I Ns 174/07/.
Tak poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia uprawniały Sąd do oddalenia wniosku dowodowego na okoliczność ustalenia wartości ruchomości w drodze opinii biegłego rzeczoznawcy.
Sąd Okręgowy z tych też względów, zgłoszony ponownie na etapie postępowania apelacyjnego, wniosek dowodowy na tę okoliczność oddalił.
Nie było też żadnych uzasadnionych powodów do przeprowadzenia oględzin co do sposobu i miejsca przechowywania przez pozwanego tych ruchomości, skoro prawidłowe ustalenia Sądu I instancji wskazywały na fakt spakowania i ofoliowania tych ruchomości i przechowywania ich w drewnianej werandzie budynku gospodarczego, gdzie zresztą pozwany zamieszkuje.
W tych okolicznościach Sąd Rejonowy był także uprawniony do stwierdzenia, że pozwanemu nie można przypisać odpowiedzialności odszkodowawczej zart. 415 k.c.Powódka w żaden sposób przesłanek tej odpowiedzialności nie udowodniła.
W każdej sprawie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym konieczne jest bowiem, by powód wskazał na szkodę, którą poniósł oraz pozostające z nią w adekwatnym związku przyczynowym zdarzenie będące jej źródłem. Zdarzenie to musi być działaniem (lub zaniechaniem) pozwanego, dającym się oczywiście zakwalifikować jako działanie bezprawne, a czasami także – w zależności od podstawy odpowiedzialności – jako zawinione.
Zważyć należy, że pozwany nie miał i nie ma obowiązku przechowywania ruchomości stanowiących własność powódki, co więcej, powódka od 2009r. tj. zakończenia postepowania o podział majątku wspólnego, nie podjęła żadnych działań, aby swoje rzeczy zabrać.
Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia ostatniego z zarzutów apelacyjnych tj. naruszeniaart. 415 k.c.
W konsekwencji apelacja powódki podlegała na mocyart. 385 k.p.c.oddaleniu, o czym Sąd Okręgowy orzekł w punkcie II wyroku, o kosztach zaś postępowania apelacyjnego Sąd orzekł na mocyart. 98 k.p.c.w zw. zart. 108§1 k.p.c., zasadzając od powódki na rzecz pozwanego, w punkcie III wyroku kwotę 1200 zł.
W związku z tym, że koszty pomocy prawnej świadczonej z urzędu powódka w postepowaniu apelacyjnym nie zostały uiszczone ani w części ani w całości, Sąd Okręgowy przyznał adwokatowi reprezentującemu powódkę kwotę 1476 zł (1200 zł + podatek VAT), kierując się treścią § 19 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie (…) z 28 września 2002r. /Dz.U. Nr 163, poz. 1348/, o czym orzekł Sąd Odwoławczy w punkcie IV wyroku.
Zgodzić się natomiast należało z zażaleniem pełnomocnika powódki.
Niewątpliwie do kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należą także niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata /tak § 19 pkt 2 cyt. rozporządzenia/. A takimi wydatkami były poniesione przez niego koszty dojazdu zB.do Sądu Rejonowego w Nakle Zamiejscowego Wydziału Cywilnego w Szubinie, który rozpoznawał sprawę.
Pełnomocnik wykazał zasadność czterokrotnych dojazdów, co stanowi kwotę 247,55 zł.
W tej sytuacji Sąd Okręgowy dokonał zmiany w punkcie 3 zaskarżonego wyroku i przyznał dodatkowo kwotę 247,55 zł (punkt I wyroku).