Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 950/13
Data wyroku: 2014-04-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Kamiński Sędziowie Dorota Niewińska, Przemysław Wasilewski –
Słowa kluczowe: Oszustwo, Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 286§1 kk w zw z art 12 kk

Sygn. akt VIII Ka 950/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 kwietnia 2014 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:SSO Krzysztof KamińskiSędziowie:SO Dorota Niewińska
SO Przemysław Wasilewski – spr.
Protokolant Agnieszka Malewska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku Elżbiety Korwell
po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2014 roku
sprawyJ. Z. (1)
oskarżonego o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 25 września 2013 roku, sygnatura akt XV K 1397/12

I
Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
Zasądza od oskarżonegoJ. Z. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120,- (sto dwadzieścia) złotych tytułem opłaty za postępowanie przez Sądem II instancji i obciąża go kwotą 70,- (siedemdziesiąt) złotych z tytułu pozostałych kosztów procesu za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
J. Z. (1)iG.P.zostali oskarżeni o to, że: w dniach 13 marca 2006 r. oraz 19 kwietnia 2006 r. wB.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu, ze z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, doprowadzili(...) Grupę (...)”O.” Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 57.377,03 zł poprzez wprowadzenie w błąd prokurentaW. S., co do zamiaru wywiązania się z transakcji, w ten sposób, że w transakcjach z odroczonym terminem płatności zakupili nafakturę nr (...)szampony i odżywki  na kwotę 11.618,64 Euro, zaś nafakturę nr (...)kremN.za kwotę 12.110,10 zł których to należności nie opłacili,
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z 25 września 2013 roku w sprawie sygn. akt XV K 1397/12 oskarżeniJ. Z. (1)iG.P.zostali uznani za winnych popełnienia zarzucanego im czynu i za to na mocyart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.zostali skazani, a na mocyart. 286 § 1 k.k.wymierzono im kary po 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności
Na mocyart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawieszono oskarżonym na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata.
Zwolniono obydwu oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w całości.
Na zasadzieart. 425 i 444 k.p.k.obrońca oskarżonegoJ. Z. (1)zaskarżył wyrok w całości.
Na zasadzieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:

I
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na ustaleniu, że „obaj (oskarżeni) działali z zamiarem bezpośrednim ukierunkowanym na osiągnięcie korzyści majątkowej kosztem poszkodowanej spółki i korzyść taką w kwocie 57.377.03 zł osiągnęli (str. 9 uzasadnienia wyroku), podczas gdy postępowanie dowodowe nie dostarczyło argumentów pozwalających na ustalenie, iżJ. Z. (1)towarzyszył zamiar bezpośredni popełnienia przestępstwa statuowanego wart. 286 § 1 k.k., ani nie osiągnął żadnej korzyści majątkowej kosztem(...) sp. z o.o.

II
obrazę prawa procesowego, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicieart. 7 k.p.k.polegającą na całkowicie dowolnej, a nie swobodnej ocenie zebranego materiału dowodowego w sprawie, w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, co skutkowało wyciągnięciem wniosku sprzecznego z zebranym materiałem dowodowym, a mianowicie, że „po przesłuchaniuG. P.w drodze wideokonferencji uiścił on należność w kwocie wynikającej z aktu oskarżenia, co zdaniem Sądu jednoznacznie świadczy o tym, iż dług ten istniał i obaj oskarżeni mieli świadomość tego faktu”, który prawidłowo oceniony pozwoliłby na dokonanie ustaleń faktycznych umożliwiających przypisanie winy za zarzucone przestępstwo zart. 286 k.k.wyłącznie jednemu z oskarżonych –G. P.,

III
obrazę prawa procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia –art. 4, 5 § 2, 7 k.p.k.w zw. zart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.wynikającą z zaniechania wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co skutkowało dokonaniem dowolnych ustaleń i rozstrzygnięciem na niekorzyśćJ. Z. (1), wbrew zasadzie in dubio pro reo, nie dających się usunąć wątpliwości, co skutkowało ustaleniem, że oskarżony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, doprowadzili(...) sp. z o.o.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 57.377.03 zł poprzez wprowadzenie w błąd prokurentaW. S., co do zamiaru wywiązania się z transakcji, „wbrew wyjaśnieniom oskarżonego (k. 212, 215), a także przy jednoczesnym deprecjonowaniu faktu, iż:

-J. Z. (1)wyłącznie pracował (a nie jak twierdzi Sąd I Instancji współpracował) na polecenieG. P., jako tłumacz i kierowca, nie podejmował sam decyzji dotyczących zakupów, nie czynił ustaleń co do wzajemnych rozliczeń pomiędzy kontrahentami, a ponadto każdorazowo przekazywał wszelkie dokumenty związane z dokonywanym przewozem tj. faktury VAT, listy przewozowe CMR, jak również towarG. P., co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a mianowicie:
- oświadczenie z dnia 7 października 2011 r. podpisane w obecności dwóch świadków przezG. P., z którego wyraźnie wynika, że wszelkie zamówienia, jak również płatności nie były uzgadniane przezJ. Z. (1), a przez współoskarżonego,
- wyjaśnienia współoskarżonegoG.P.(k. 281): „J.Z.jest u mnie oficjalnie zatrudniony jako tłumacz i handlowiec (…), a w firmie w(...)wielokrotnie dokonywałem zakupów, ale zakupy załatwiałJ.Z.”
- świadekL. K.w postępowaniu przygotowawczym zeznała, iż „często rozmawiam z nim telefonicznie (W. S.) i stąd wiem, żeG.go oszukał. To znaczy wiem, że poszukujeG., ponieważG.jest jego dłużnikiem (k. 300), które zeznania potwierdziła także na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2013 r. (k. 643) „Z.był tłumaczem i handlowcem do załatwiania spraw handlowych (…) PanW.prosił o wywarcie nacisku naG.aby ta zaległość była wypłacona”,
- świadekJ.K.(k. 306) przesłuchiwany w dniu 28 czerwca 2011 r. zeznał, że „podczas zakupów (J. Z. (1)) tylko zastępowałG. P.”
- prokurentW. S.na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2013 r. zeznał, że „Z.był tłumaczemG.P.porozumiewał się wyłącznie w języku(...)Z.wszystko tłumaczył sam od siebie mało mówił (k. 648v),
co dyskwalifikuje pogląd Sądu Rejonowego, że „zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał, iż obaj oskarżeni dokonali przestępstwa oszustwa na szkodęspółki (...)” (strona 8 uzasadnienia wyroku) zwłaszcza, iż powołane dowody nie pozwalają na ustalenie, iżZ.był wspólnikiemP., co więcej wynika z nich wyłącznie, iżJ. Z. (1)był zatrudniony przezG. P.jako kierowca i tłumacz.

IV
obrazę praw procesowego mającego wpływ na treść wyroku, a dokładniejart. 366 § 1 k.p.k.w zw. zart. 424 § 1 k.p.k.pkt 1 k.p.k.poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, zwłaszcza wobec faktu, że wyrokami zaocznymi zapadłymi przed Sądem Rejonowymi dla Miasta Stołecznego Warszawy w Warszawie Sądem Gospodarczym Wydział VIII Gospodarczym, w dniach 19 listopada 2007 r. (sygn. akt VIII GC 56/07) oraz 28 czerwca 2007 r. (sygn. akt VIII GC 766/07) zasądzono należności na rzecz(...) Sp. z o.o.wyłącznie odG. P., a nie odJ. Z. (1).

W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o:
- zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoJ. Z. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu
ewentualnie
- o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Białymstoku
Odpowiedź na apelację wniósł pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego. Wniósł o nieuwzględnienie podniesionych zarzutów i utrzymanie wyroku w mocy.

Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:
Wywiedziona apelacja obrońcy oskarżonego jest całkowicie bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podzielił sformułowanych w niej zarzutów, ani argumentacji przytoczonej na jej poparcie.
Odnosząc się do wyartykułowanego zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów zaznaczyć należy, że zarzut naruszeniaart. 7 k.p.k.wymaga wykazania wad w ocenie konkretnych dowodów dokonanej przez Sąd I instancji, prowadzących do wniosku, iż przekracza ona granice swobodnej oceny. Tymczasem argumentacja zawarta w uzasadnieniu apelacji nie wykazuje w istocie, że rozumowanie Sądu Rejonowego jest nielogiczne i wadliwe. Należy bowiem pamiętać o tym, że przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisuart. 7 k.p.k.wtedy, gdy:

-

jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (wspomniany jużart. 410 k.p.k.,art. 92 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.),

stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.),

jest wyczerpujące i logiczne – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego umotywowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 k.p.k.) (por. też wyrok Sądu Najwyższego z 03 marca 1998 roku, V KKN 104/98, Prokuratura i Prawo 1999/2/6, LEX 35095; wyrok Sądu Najwyższego z 28 kwietnia 1997 roku, IV KKN 58/97, Prokuratura i Prawo 1997/11/1, LEX 31393).

Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt 3 k.p.k.), przypomnieć należy ugruntowane w tym przedmiocie orzecznictwo Sądu Najwyższego, iż „zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania, jakich konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1975 roku, II Kr 355/74, OSNPG 1075/9/83, LEX nr 16881).
Wbrew stanowisku skarżącego uznać należy, iż w świetle zebranego w toku postępowania materiału dowodowego Sąd Rejonowy poczynił trafne ustalenia faktyczne, zgodne z zasadami logicznego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Wyrazem sędziowskiego przekonania w wymienionej kwestii pozostaje uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia. Sąd Rejonowy ustosunkował się do każdego z dowodów wskazując, które z faktów uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach oraz dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. W oparciu o tak ustalony stan faktyczny prawidłowo wywiódł o winie oskarżonegoJ. Z. (1), kwalifikacji prawnej zarzuconego i przypisanego mu czynu.
Przechodząc do apelacji obrońcy oskarżonego, w której skarżący podnosi, że Sąd I Instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że oskarżonyJ. Z. (1)działał z zamiarem bezpośrednim ukierunkowanym na osiągnięcie korzyści majątkowej kosztem poszkodowanej spółki i korzyść taką w kwocie 57.377,03 zł wraz ze współoskarżonymG.P.osiągnęli to nie sposób zgodzić się z argumentacją skarżącego w tym zakresie.
Nie powielając uzasadnienia Sądu I Instancji z którego argumentacją Sąd Odwoławczy w pełni się zgadza należy podnieść, że wprawdzie obaj oskarżeni w trakcie prowadzonego postępowania starali się obciążać wzajemnie odpowiedzialnością za zarzucane im przestępstwo i ich wyjaśnienia były niekonsekwentne i w pewnych miejscach sprzeczne ze sobą, to zamiar oskarżonegoJ. Z. (1)nie budzi żadnych wątpliwości.
Z wyjaśnieńG. P.k. 285-287 wraz z ich tłumaczeniem na język polski k.280-283 wynika, że oskarżony wfirmie (...)wielokrotnie dokonywał zakupów, które „załatwiał mu”J. Z. (1). Podał, że jest on oficjalnie zatrudniony u niego jako tłumacz i handlowiec. Stwierdził, że w zakresie zakupów sygnalizował mu w jakiej ilości i jaki towar jest mu potrzebny i wówczasJ.Z.dogadywał się z polskimi partnerami, odnośnie ceny towaru.
OskarżonyJ. Z. (1)(k. 543v-546, 213-215) przedstawił odmienną wersję wydarzeń od współoskarżonego i wyjaśnił, iż toG.P.„dogadywał się” zW. S.i oni rozliczali się między sobą. W zakresie długu podał, że pamięta jakW. S.wspominał mu o nieopłaconych fakturach, na co on wówczas odpowiedział, żeby rozliczał się zG.P.i że to nie on przecież zamawiał towar.
Tymczasem z zeznańW. S.– prokurentaspółki (...)(k. 648-650, 35-37) wynika, że od początku współpracował z obydwoma oskarżonymi i że w jego ocenie oskarżeni dobrze się znali i wspólnie prowadzili interesy. Wskazał, że za pierwszy towar zapłacili gotówką i byli bardzo zadowoleni. Pamiętał następną transakcję, w trakcie którejZ.twierdził, że mają za wysokie ceny. Po kolejnej transakcji na kwotę 12.000 euro zwlekali z zapłatą i cały czas padały obietnice, że faktura zostanie uregulowana. Świadek podkreślił, że dzwonił doL.iZ.. Miał przez niego obiecane, że transakcja z pewnością będzie rozliczona i że sam o to zadba. Mając powyższe na uwadze nie sposób nie zauważyć, że wbrew deklaracjom oskarżonegoJ. Z. (1)treść zeznańW. S.ewidentnie wskazywała, że samodzielnie podejmował on decyzje biznesowe, działając jako faktyczny wspólnikG.P., nie zaś jako jego pracownik. Co istotne oskarżonyJ. Z. (1)starał się również niejako „przesuwać w czasie” i usprawiedliwiać nieopłacenie przez współoskarżonego faktur, co ewidentnie w ocenie Sądu Okręgowego wskazywało na jego zamiar osiągnięcia korzyści majątkowej kosztem pokrzywdzonej firmy. ŚwiadekW. S.zeznał, żeJ. Z. (1)wielokrotnie podkreślał i tłumaczył, żeby się nie martwił, ponieważG.P.z pewnością się z nim rozliczy i że sam osobiście przywiezie mu pieniądze. Oczywistym jest, że faktycznieG.P.nie był w stanie porozumieć się z prokurentem pokrzywdzonego, ponieważ nie władał językiem polskim. Opisywana przezW. S.sekwencja zdarzeń w czasie upominania się o zapłatę i opisy rozmów zJ. Z. (1), również przekonują, że w/w działał jak wspólnikG.P.. Nic nie wskazuje na to, abyJ. Z. (1)podczas rozmów z przedstawicielemO.sygnalizował konieczność skontaktowania się zG.P.celem uzyskania od niego stanowiska, co do terminu zapłaty za towar. W czasie powyższych rozmów natychmiast sam podejmował decyzje, co do poruszanych kwestii. Sąd Odwoławczy nie widzi potrzeby przytaczania i powielania kolejnych argumentów wskazanych i szczegółowo opisanych przez Sąd I Instancji przemawiających za wspólnym działaniem oskarżonego iG.P.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (m.in. wątki związane ze zdobywaniem zaufaniaW. S.podczas rozmów z oskarżonym, posługiwanie się pieczątkąG.P.w czasie zakupów przez oskarżonego, samodzielne wybieranie i dokupowanie towarów w przypadku, gdy w samochodzie w którym były przewożone na(...)pozostawało wolne miejsce).
Mając zatem na uwadze postępowanie oskarżonegoJ. Z. (1), który nie tylko wspólnie ze współoskarżonym doprowadził do zawarcia transakcji opiewających na kwoty wskazane w fakturach, ale także to, że w trakcie zwlekania z zapłatą uspokajał i składał zapewnieniaW. S., co do pozytywnego zakończenia danej umowy sprzedaży, potwierdza nie tylko istotną rolę w całym procederze w/w, która z całą pewnością nie sprowadzała się jedynie do roli tłumacza czy zwykłego handlowca-kierowcy. W ocenie Sądu Okręgowego nie sposób nie zauważyć, żeJ. Z. (1)od początku działał z zamiarem bezpośrednim zdobycia zaufaniaW. S., aby wprowadzić go w błąd i zawrzeć z nim transakcje uzgodnione ze współoskarżonym.
Co istotne o odpowiedzialności karnej na przestępstwo oszustwa nie może przesądzać to, kto jaką rolę w spółce sprawuje.Prokurent czy też tylko pracownik spółkinie jest wyłączonyz kręgu potencjalnych sprawców oszustwa(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2013 r. o sygn. IV KK 260/13, LEX nr 1377980).Nie można przyjmować, że warunkiem niezbędnym dla przyjęcia działań wypełniających znamiona ustawowe przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.jest osobiste podpisywanie przez osoby oskarżone umów, na podstawie których doprowadzono kontrahentów do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.Pogląd taki ograniczałby odpowiedzialność jedynie do kręgu osób składających podpisy na umowach,unikaliby odpowiedzialności natomiast ci,którzy w rzeczywistości,uwzględniając możliwości decyzyjne w konkretnej spółce, realizowali zamiar doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 września 2011 r, .III KK 109/11 LEX nr 1044019).
W ocenie Sądu Okręgowego nie ulega najmniejszym wątpliwościom, że oskarżonyJ. Z. (1)pełnił wiodącą rolę w zawieranych przez współoskarżonego transakcjach, którą można by przyrównać faktycznie do roli partnera w firmie należącej niewątpliwie tylko i wyłącznie do obywatela(...)G.P.– a bliskiego kolegi oskarżonego. Na powyższy fakt wskazywały nie tylko faktyczne uprawnienia jakimi dysponował w imieniu współoskarżonego, ale także ogromne zaufanie jakim darzył goG.P., współpraca z kontrahentami w jego imieniu, dysponowanie jego środkami finansowymi, co obrazuje, iż oskarżony miał realny wpływ na działalnośćfirmy (...). Nie sposób uznać, że oskarżony posiadając tak duży wpływ i wiedzę o działalności firmy (w zasadzie sam zawierał umowy, podpisując się na fakturach) nie działał wspólnie i w porozumieniu zG.P.i nie miał świadomości nieopłaconych faktur, na co wskazywały również sprzeczności w jego wyjaśnieniach. Niepodważalnym pozostaje, iż bez pomocy i zabiegów oskarżonego nie doszłoby do transakcji kontrahenta zW.w pokrzywdzonym.
Należy zauważyć, że ustawowe znamię, stanowiące skutek przestępstwa oszustwa, określonego wart. 286 § 1 k.k., wypełnione zostaje wtedy, gdy sprawca, działając w sposób opisany w tym przepisie, doprowadza inną osobę do rozporządzenia mieniem, które jest niekorzystne z punktu widzenia interesów tej osoby lub innej osoby pokrzywdzonej. Powstanie szkody w mieniu nie jest koniecznym warunkiem do przyjęcia, że doszło do tak pojmowanego niekorzystnego rozporządzenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2000 r., V KKN 267/00, OSNKW 2000/9-10/85, Prok. i Pr. - wkł. 2001/2/8, OSP 2001/3/51, Biul. SN 2000/10/19, LEX 43441).
Sąd Rejonowy słusznie wskazał, że korzyścią majątkową jest przysporzenie nie tylko bezpośrednio dla siebie, ale również dla kogoś innego, co nie ma wpływu na wyczerpanie przez oskarżonegoJ. Z. (1)znamion przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.Podobnie zapatrywania wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 marca 2011 r., o sygn. III KK 321/10, LEX nr 846388: użycie zwrotu "wyłudzili" w opisie czynu zart. 286 § 1 k.k.jest znaczeniowo równorzędne z ustawowym zwrotem wskazującym na cel działania sprawców, jakim jest osiągnięcie korzyści majątkowej.Każdemu bowiem "wyłudzeniu" towarzyszy taki właśnie zamiar, zarówno wtedy, gdy sprawca działa by osiągnąć korzyść majątkowądla siebie, jak i wówczas, gdy dąży do osiągnięcia takiej korzyści dla kogoś innego.A w sprawie niewątpliwą korzyść majątkową odniósł co najmniejG.P..
Skarżący w złożonej apelacji wskazał również, że w jego ocenie fakt uiszczenia należności przezG.P.po przesłuchaniu go w drodze videokonferencji nie świadczy o świadomościJ. Z. (1)w przedmiocie istnienia długu, a w związku z tym jego odpowiedzialności za zarzucane mu przestępstwo, a wręcz odwrotnie o winie tylko i wyłącznie jednego oskarżonegoG.P.. W ocenie Sadu Okręgowego powyższy pogląd nie zasługuje na uwzględnienie nie tylko z powodów wskazanych we wcześniejszej części uzasadnienia, ale również z tego względu, że cała dokumentacja odnośnie istnienia wierzytelności odnosiła się dofirmy (...), z tego tytułu, że to on był właścicielem firmy, a współoskarżonyJ. Z. (1)faktycznie był partnerem współoskarżonego i nie figurował w żadnej dokumentacji.
Nie zmienia to jednakże tego, że choć całość wierzytelności obciążała jedynie firmę należącą doG.P.to faktycznie szkodę w rozmiarze określonym w przypisanym czynie wyrządzili działając wspólnie i w porozumieniu obaj oskarżeni.
Po raz kolejny należy podkreślić, żeJ. Z. (1)iG.P.działając ze z góry powziętym zamiarem doprowadzili(...) sp. z o.o.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 57.377.03 zł poprzez wprowadzenie w błąd prokurenta tejfirmy (...). Ich sposób działania to: nawiązanie współpracy, zacieśnianie relacji towarzyskich i biznesowych, opłacenie pierwszych faktur, aby uzyskać kolejne faktury z odroczonym terminem płatności, z powziętym z góry założeniem ich nieopłacenia.
Z powyższą kwestią łączy się również ostatni z zarzutów skarżącego tj. że wyrokami zaocznymi wskazanymi w apelacji zasądzono należności tylko i wyłącznie od oskarżonegoG.P., a nie odJ. Z. (1). Po raz kolejny należy w tym miejscu podkreślić, że pod względem prawnymJ. Z. (1)nie był współwłaścicielem firmy oskarżonego, co nie ma jednakże żadnego wpływu na jego odpowiedzialność karną za zarzucane mu przestępstwo oszustwa, popełnione wspólnie i w porozumieniu ze współoskarżonym.
Rozważając kolejny zarzut - naruszenia przez Sąd I instancji zasady procesowej określonej wart. 5 § 2 k.p.k.nakazującej tłumaczenie wątpliwości w sprawie na korzyść oskarżonego Sąd Odwoławczy stwierdził, że zasadain dubio pro reodotyczy wątpliwości, jakie w trakcie postępowania może powziąć Sąd orzekający. W razie zaistnienia takiej sytuacji w sprawie i rozstrzygnięciu wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, zasadnym staje się zarzut naruszeniaart. 5 § 2 k.p.k.Dodać i podkreślić należy, że wątpliwości musi mieć sąd orzekający, a nie strona. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zaistniała.
Wbrew argumentacji apelującego, wyjaśnieniom oskarżonegoJ. Z. (1)(k. 212-215) w zakresie jego roli sprowadzającej się do tłumacza i kierowcy nie sposób dać wiary. Nie powielając po raz kolejny uzasadnienia Sądu I Instancji i toku rozumowania przedstawionego we wcześniejszej części uzasadnienia, w ocenie Sądu Okręgowego oskarżonyJ. Z. (1)współpracował zG.P.i pełnił w zawieranych przez niego transakcjach istotną rolę. Nie tylko przewoził towar, rozliczał się, ale również negocjował ceny i komunikowałW. S., kiedy zostanie rozliczona zapłata za towar, przez cały czas starając przedstawić współoskarżonego jako świetnego biznesmena, jak również zdobyć zaufanie poprzez nawiązanie kontaktów towarzyskich.
Faktu tego nie zmienia wskazywane przez skarżącego oświadczenie sporządzone przez oskarżonegoG.P.(k. 314 wraz z jego tłumaczeniem na język polski k. 331), w którym oskarżony stwierdza, żeJ. Z. (1)w 2006 r. z jego pełnomocnictwa w charakterze kierowcy wielokrotnie przewoził towary odJ. S., jak również wyjaśnienia oskarżonegoG.P., żeZ.był u niego oficjalnie zatrudniony jako handlowiec i tłumacz. W ocenie Sądu Okręgowego zarówno oświadczenie, jak i wyjaśnienia oskarżonegoG.P.to wersja wydarzeń, przyjęta na potrzeby niniejszego procesu, stanowiąca element linii obronyJ. Z. (1)- w ocenie Sądu Okręgowego niezgodna z rzeczywistością. Zresztą przedmiotowe oświadczenie zostało sporządzone w dniu 07 października 2011 roku kiedy kierunek działań śledczych i osoby przeciwko którym było prowadzone postępowanie był w/w znany. Poza tym powyższego faktu dowodzi całokształt materiału dowodowego, w tym także niespójność w wyjaśnienia obu oskarżonych, w których przerzucali wzajemnie na siebie winę. To, że oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu nie zmieniają również zeznaniaL. K., że wie odW. S., żeG.P.go oszukał, czy że w jej ocenieZ.był tylko tłumaczem i handlowcem. W ocenie Sądu Okręgowego twierdzenia oskarżonegoJ. Z. (2), iż pełnił jedynie usługową rolę i że wszelki decyzje podejmowane były przezG.P.są linią obrony tego oskarżonego przyjętą na potrzeby niniejszego postępowania. Istotnym jest bowiem to jak zachowywał się oskarżony i jaki cel mu przyświecał oraz, że dzięki niemu zaczęła się współpracaG.P.zfirmą (...).
Wbrew argumentacji apelującego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoocznie wskazuje, że obaj oskarżeni wspólnie i w porozumieniu dokonali przestępstwa oszustwa na szkodęfirmy (...). Trudno również podzielić konstatację skarżącego, że nie zostały wypełnione znamiona przestępstwa oszustwa bowiemW. S.zgodził się na kolejną transakcję mimo, że firma należąca doG. P.była już winna spółce pieniądze. Apelujący starał się bowiem wskazać, że oskarżeni nie mogli wprowadzić w błąd prokurenta z uwagi na jego świadomość o wcześniejszym niespłaconym zobowiązaniu. Tymczasem w ocenie Sądu Okręgowego sam sposób działania tj. najpierw zyskanie zaufania, a potem zawieranie kolejnych transakcji z odroczonym terminem płatności - było sposobem do realizacji z góry zamierzonego przez obu oskarżonych celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Co istotnedo wypełnienia znamion oszustwa nie jest wymagane ustalenie podejmowania przez sprawcę szczególnych, spektakularnych czynności. Wystarczające jest bowiem ustalenie jakiegokolwiek działania, które może spowodować błędne wyobrażenie o rzeczywistości u osoby rozporządzającej mieniem,a przedmiotem ochrony wart. 286 § 1 k.k.jest nie tylko świadczenie majątkowe objęte ochroną prawną, ale także każde inne, jeżeli zostało spełnione wskutek wprowadzenia w błąd (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie dnia 5 grudnia 2012 r. o sygn. II AKa 347/12, LEX nr 1240278).
Nie podzielając zatem żadnego z zarzutów apelacyjnych Sąd Okręgowy nie mógł wydać innego orzeczenia jak o utrzymaniu na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.zaskarżonego wyroku w mocy, uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną.
O opłacie za postępowanie przez sądem drugiej instancji orzeczono na podstawieart. 8w zw. zart. 2 ustęp 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. Nr 1983.49.223 j.t.), zaś o pozostałych kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.
Koszty procesu w kwocie 70 złotych obejmują opłatę z tytułu kosztów poniesionych za uzyskanie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego (art. 618 § 1 pkt 10 k.p.k.) oraz z tytułu kosztów doręczeń wezwań i innych pism (art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k.). Opłata za kartę karną została ustalona zgodnie z§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 r. w sprawie określenia wysokości opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego(Dz. U. 2003 r., Nr 151, poz. 1468). Opłata za każdą kartę karną wynosi 50 złotych. Jeśli chodzi o wskazane koszty doręczeń, zostały one naliczone w oparciu o§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym(Dz. U. 2003 r., nr 108, poz. 1026 z późn. zm.), stosownie do którego ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism wynosi w każdej instancji w postępowaniu sądowym po 20 zł, niezależnie od liczby doręczonych pism.