Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 726/14
Data wyroku: 2014-12-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Gąsowski, Przemysław Wasilewski, Wiesław Oksiuta –
Słowa kluczowe: Czynna Napaść
Podstawa prawna: art. 437§1 kpk

Sygn. akt VIII Ka 726/ 14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 grudnia 2014 roku
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Przemysław Wasilewski
Sędziowie SSO Wiesław Oksiuta – spr.
SSO Dariusz Gąsowski
Protokolant Agnieszka Malewska
przy udziale Prokuratora Bożeny Romańczuk
po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2014 roku
sprawy 1)Ł. G.oskarżonego o czyny zart. 223 § 1 kkw zb. zart. 224 § 2 kkw zb. zart. 217 § 1 kkw zb. zart. 57 a § 1 kk. ; zart. 226 § 1 kkw zw. zart. 57 a § 1 kk.
2)K. P.oskarżonego o czyny zart. 223 § 1 kkw zb. zart. 224 § 2 kkw zb. zart. 217 § 1 kkw zb. zart. 57 a § 1 kk; zart. 226 § 1 kkw zw. zart. 57 a § 1 kk.
3)A. O. (1)oskarżonego o czyny zart. 223 § 1 kkw zb. zart. 224 § 2 kkw zb. zart. 217 § 1 kkw zb. zart. 57 a § 1 kk; zart. 226 § 1 kkw zw. zart. 57 a § 1 kk.
4)M. S. (1)oskarżonego o czyny zart. 223 § 1 kkw zb. zart. 224 § 2 kkw zb. zart. 217 § 1 kkw zb. zart. 57 a § 1 kk; zart. 226 § 1 kkw zw. zart. 57 a § 1 kk.; zart.224 § 2 kkw zb. zart. 222 § 1 kk
5)M. P.oskarżonego o czyny zart. 223 § 1 kkw zb. zart. 224 § 2 kkw zb. zart. 217 § 1 kkw zb. zart. 57 a § 1 kk; zart. 226 § 1 kkw zw. zart. 57 a § 1 kk.; zart.224 § 2 kkw zb. zart. 222 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonychM. P.iM. S. (1)i oskarżonychŁ. G.iK. P.
od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim
z dnia 13 czerwca 2014 roku sygn. akt VII K 235/13

I
Wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne.

II
Zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
Ł. G.,K. P.,A. O. (1),M. S. (1)iM. P.zostali oskarżeni o to, że:
I. W dniu 05 sierpnia 2012 r. około godziny 03.30 w rejonie parku wN.działając publicznie bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi nieustalonymi osobami dopuścili się czynnej napaści na funkcjonariuszy policji sierż. szt.G. K.i sierż. szt.D. H. (1)podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych w ten sposób, że rzucali w nich kamieniami, butelkami, metalowym koszem na śmieci i innymi przedmiotami w celu zmuszenia ich do zaniechania prawnej czynności służbowej polegającej na legitymowaniu w związku z ujawnionym wykroczeniem spożywania alkoholu w miejscu publicznym przy czym w wyniku zdarzenia funkcjonariuszG. K.doznał obrażeń w postaci bolesności uciskowej miejsca pomiędzy stopą a podudziem prawej nogi aD. H. (1)doznał bolesności uciskowej łydki lewej nogi
tj. o czyn zart. 223 § 1 kkw zb. zart. 224 § 2 kkw zb. zart. 217 § 1 kkw zb. zart. 57a § 1 kk
II. W dniu 5 sierpnia 2012 r. około godziny 3:30 w rejonie parku wN.działając publicznie bez powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi nieustalonymi osobami znieważyli funkcjonariuszy policji sierż. szt.G. K.i sierż. szt.D. H. (1), podczas wykonywania przez nich obowiązków służbowych związanych z podjętą przez w/w interwencją w ten sposób, że wyzywał ich słowami powszechnie uznanymi za obelżywe
tj. o czyn zart. 226 § 1 kkw zw. zart. 57a §1 kk
nadtoM. S. (1)oskarżony o to, że:
III. W dniu 5 sierpnia 2012 r. około godz. 4:20 wN.przyul. (...)w rejonie Szkoły Podstawowej w celu zmuszenia funkcjonariusza Policji, st. post.D. D.do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci jego zatrzymania stosował wobec niego przemoc w ten sposób, że złapał za mundur czym naruszył jego nietykalność cielesną
tj. o czyn zart. 224 § 2 kkw zb. zart. 222 § 1 kk
nadtoM. P.oskarżony o to, że:
IV. W dniu 05 sierpnia 2012 r. około godz. 4:20 wN.przyul. (...)w rejonie Szkoły Podstawowej w celu zmuszenia funkcjonariusza Policji post.T. M.do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci jego zatrzymania stosował wobec niego przemoc w ten sposób, że złapał za ręce, czym naruszył jego nietykalność cielesną
tj. o czyn zart. 224 § 2 kkw zb. zart. 222 § 1 kk
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim wyrokiem z dnia 13 czerwca 2014 r w sprawie VII K 235/13;

I
OskarżonychŁ. G.,K. P.,A. O. (1),M. S. (1)iM. P.w ramach czynu opisanegow pkt. Iuznał za winnych tego, że w dniu 05 sierpnia 2012 r. około godziny 03.30, w rejonie parku wN., działając publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, wspólnie i w porozumieniu oraz zŁ. D.i innymi nieustalonymi osobami, dopuścili się czynnej napaści na funkcjonariuszy policji sierż. szt.G. K.i sierż. szt.D. H. (1)podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych w ten sposób, że stosując przemoc celem zmuszenia ich do zaniechania prawnej czynności służbowej związanej z podjętą interwencją, w związku ze spożywaniem alkoholu w miejscu publicznym, przyjęli agresywną postawę demonstrującą natychmiastową gotowość do ataku i usiłowali otoczyć policjantów oraz zaatakować ich pięściami, a nadto rzucali w nich kamieniami, butelkami, metalowymi koszami na śmieci i innymi przedmiotami, zmierzając do wywołania u pokrzywdzonych krzywdy fizycznej, przy czym w wyniku zdarzenia funkcjonariuszG. K.doznał obrażeń w postaci bolesności uciskowej miejsca pomiędzy stopą a podudziem prawej nogi aD. H. (1)doznał bolesności uciskowej łydki lewej nogi tj. czynu zart. 223 § 1 kkw zb. zart. 224 § 2 kkw zw. zart. 57a § 1 kki za to na mocyart. 223 § 1 kkw zb. zart. 224 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 57a § 1 kkskazał każdego z nich, zaś na mocyart. 223 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 57a § 1 kkwymierzył każdemu z nich karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

II
OskarżonychŁ. G.,K. P.,A. O. (1),M. S. (1)iM. P.uniewinnił od czynu opisanegow pkt. II.

III
OskarżonegoM. S. (1)uznał za winnego czynu opisanegowpkt. IIIi za to na mocyart. 224 § 2 kkw zb. zart. 222 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkskazał go, zaś na mocyart. 224 § 1 kkw zw. zart. 224 § 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności.

IV
OskarżonegoM. P.uznał za winnego czynu opisanegowpkt. IVi za to na mocyart. 224 § 2 kkw zb. zart. 222 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkskazał go, zaś na mocyart. 224 § 1 kkw zw. zart. 224 § 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności.

V
Na mocyart. 85 kk,art. 86 § 1 kkwymierzył oskarżonemuM. S. (1)karę łączną 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.

VI
Na mocyart. 85 kk,art. 86 § 1 kkwymierzył oskarżonemuM. P.karę łączną 1 (jednego) roku i 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności.

VII
Na mocyart. 69 § 1, 2 i 4 kk,art. 70 § 1 pkt. 1 kk,art. 72 § 1 pkt. 5 kkwykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonymM. P.na okres 3 (trzech) lat próby, zaś oskarżonemuA. O. (1)na okres 2 (dwóch) lat próby i zobowiązał oskarżonych do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu w okresach próby.

VIII
Na mocyart. 73 § 1 kkoddał oskarżonychM. P.iA. O. (1)pod dozór kuratora sądowego.

IX
Na mocyart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył oskarżonymŁ. G.,K. P.iM. S. (1)okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniach od 05.08.2012 r. do 07.08.2012 r. (trzy dni), przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.

X
Na mocyart. 46 § 1 kkorzekł od oskarżonychŁ. G.,K. P.,A. O. (1),M. S. (1)iM. P.solidarnie na rzecz pokrzywdzonegoG. K.kwotę 5.000,00 (pięć) tysięcy złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

XI
Na mocyart. 46 § 1 kkorzekł od oskarżonychŁ. G.,K. P.,A. O. (1),M. S. (1)iM. P.solidarnie na rzecz pokrzywdzonegoD. H. (1)kwotę 5.000,00 (pięć) tysięcy złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

XII
Zasądził od oskarżonychA. O. (1)iM. P.na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów sądowych kwoty po 700,00 (siedemset) złotych oraz opłaty od kar w wysokości po 300,00 (trzysta) złotych od każdego z nich.

XIII
Zwolnił oskarżonychŁ. G.,K. P.iM. S. (1)w całości, zaś pozostałych oskarżonych w pozostałej części od kosztów sądowych.

Powyższy wyrok wobec jego nie zaskarżenia uprawomocnił się w stosunku doA. O. (1). Natomiast wyrok ten zaskarżył obrońca oskarżonychM. P.iM. S. (1)oraz oskarżeniŁ. G.iK. P..
Obrońca oskarżonych -M. P.orazM. S. (1)na zasadzieart. 425 § 1 i 2 oraz art. 444 kpkzaskarżył powyższy wyrok - w całości i na zasadzieart. 427 § 1 i 2 kpkorazart. 438 pkt 2 i 3 kpkwyrokowi zarzucił:
1.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść a polegający na przyjęciu, żeM. P.iM. S. (1)dopuścili się przypisanych im czynów mimo bardzo poważnych wątpliwości w tym względzie, wynikających z całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności, iż podczas zdarzenia dnia 5 sierpnia 2012 roku oskarżeni mieli dopuścić się czynnej napaści na funkcjonariuszy policji, w ten sposób, że rzucali w nich kamieniami, butelkami, metalowym koszem na śmieci i innymi przedmiotami.
2.  obrazę przepisów postępowania karnego, mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicieart. 4 kpk,art. 410 kpk. orazart. 7 k.p.k.poprzez przyjęcie, przekraczając swobodną ocenę dowodów, z naruszeniem zasady domniemania niewinności, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, pozwala na przyjęcie, że oskarżeniM. P.iM. S. (1)dopuścili się zarzucanych im czynów, a w szczególności pominięcia istotnego faktu co do użycia miotaczu gazu obezwładniającego przez funkcjonariuszy policji -G. K.iD.H., który wyeliminował oskarżonych od początku przedmiotowego zdarzenia.
Mając powyższe zarzuty na uwadze, na podstawieart. 427 § 1w zw. zart. 437 § 1 i 2 k.p.k., wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonychM. P.iM. S. (1)od zarzuconych im czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.
OskarżonyK. P.na podstawieart. 425 § 1 i 2 oraz art. 444 kpkzaskarżył powyższy wyrok w całości i na zasadzieart. 427 § 1 kpkorazart. 438 pkt 2 i 3 kpkwyrokowi zarzucił:
1) mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów postępowania, a mianowicieart. 7w zw. zart. 2§1 pkt l, 2 i art. 4 k.p.k.poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez nieobiektywne uznanie dowodów z zeznań pokrzywdzonych:D. H. (1)iG. K.za przyznane, podczas gdy są one bardzo wątpliwe i niezgodne z faktycznym przebiegiem zdarzeń
2) mający wpływ na treść wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę poprzez uznanie, że był on przy(...), podczas gdy przebywał on w innym miejscu, a mianowicie udałem się do domuŁ. Ś. (1).
W konsekwencji podniesionych zarzutów apelacyjnych na podstawieart. 427§1 k.p.k.,art. 437§1 i 2 k.p.k., a przede wszystkimart. 440 k.p.k., wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie go od zarzuconych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.
Również oskarżonyŁ. G.na podstawieart. 425 § 1 i 2 oraz art. 444 k.p.k.zaskarżył powyższy wyrok - w całości zarzucając mu;
1/. mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku rażącą obrazę prawa procesowego, a mianowicie art. 2§ 1 pkt. 1 oraz 4 w zw. zart. 5§ 1 i 2 oraz art. 7 k.p.k., poprzez wydanie orzeczenia skazującego jego osoby bez dowodów uprawdopodobniających fakt zawinienia oraz poprzez naruszenie podstawowych zasad procesowych określających regułę dowodzenia winy i zastąpienie ich przez domniemanie winy oskarżonego,
2/. błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, iż znajdował się on w miejscu zdarzenia, podczas gdy po wyjściu z dyskoteki udałem się w kierunku domu swojego kolegiŁ. Ś. (2).
W konsekwencji podniesionych zarzutów apelacyjnych na podstawieart. 427§1 k.p.k,art. 437§1 i 2 k.p.k., a przede wszystkimart. 440 k.p.k., wniósł:
o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie go od zarzuconych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacje obrońcy oskarżonychM. P.iM. S. (1)oraz oskarżonychŁ. G.iK. P.jako oczywiście bezzasadne nie zasługiwały na uwzględnienie. Żadna z nich nie zdołała bowiem doprowadzić do postulowanego wzruszenia (zmiany bądź uchylenia) zaskarżonego wyroku.
Jako, że apelujący skoncentrowali się w istocie na wykazaniu naruszenia tożsamych przepisów prawa procesowego, jak i wykazaniu błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia przez Sąd I instancji możliwym i celowym stało się łączne odniesienie się do tych zarzutów, co oczywiste z uwzględnieniem zawartych w nich odrębności.
I tak odnosząc się do zawartego w tych środkach odwoławczych zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i obrazy przepisów postępowania określonych wart. 4 kpk,art. 7 kpk,art. 410 kpk, a w przypadku apelacji oskarżonychK. P.iŁ. G.także obrazyart. 2 § 1pkt 1 i 2 kpkiart. 5 § 2 kpkto stwierdzić należy, że okazały się chybione. U podstaw każdego z tych zarzutów legła bowiem jedynie odmienna, subiektywna ocena tych samych okoliczności, które złożyły się na ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji i dokonaną przez tenże Sąd prawno – karną kwalifikację zachowania oskarżonychM. P.,M. S. (1),K. P.iŁ. G.
Tymczasem przypomnieć należy, że jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądowego(tak między innymi Sąd Najwyższy w wyroku z 24 marca 1975 r., II KR 355/74, OSNPG 9/1995, poz. 84)możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu, nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez tenże sąd błędnych ustaleń faktycznych. Taka konkluzja nie może mieć miejsca zwłaszcza wówczas, gdy tak jak w przedmiotowej sprawie, sądowa ocena dowodów nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowodów) lub logicznej (błędów rozumowania i wnioskowania) oraz nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy.
Zdaniem Sądu Okręgowego przeprowadzona kontrola odwoławcza nie wykazała żadnych uchybień procesowych, ani innych nieprawidłowości, które mogłyby rzutować na treść zapadłego wyroku (art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k.). Zarówno przebieg rozprawy przed Sądem Rejonowym jak i treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazują, że Sąd ten prawidłowo, nie naruszając reguł rzetelnego procesu, ocenił zebrany materiał dowodowy, przyjmując za podstawę orzeczenia całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej. Ocena ta nie nosi cech dowolności i pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, na czym oparł poszczególne ustalenia i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, a następnie wyprowadził z dokonanych ustaleń prawidłowe wnioski w zakresie sprawstwa oskarżonych, przyjętej kwalifikacji prawnej przypisanych im czynów, jak również orzeczonych za przypisane im przestępstwa kar.
Przypomnieć należy, że przepisart. 2 kpk(podobnie jak przepisart. 4 k.p.k.) ma charakter ogólny. Określa on cel, do osiągnięcia którego służą konkretne, poszczególne przepisykodeksu postępowania karnegomające owo postępowanie ukształtować we właściwy sposób. Z koleiart. 4 k.p.k.określa sposób, w jaki powinny procedować organy prowadzące postępowanie karne. Zakwestionowanie w rozwinięciu zarzutu naruszenia w/w przepisów jedynie wyników analizy materiału dowodowego zgromadzonego w toku procesu oraz w szczególności podważenie ustaleń dokonanych przez Sąd Rejonowy poprzez zaprezentowanie własnych subiektywnych zapatrywań – co wystąpiło w apelacjach w rozpoznawanej sprawie – nie może prowadzić do uznania zasadności ich naruszenia(por. m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 181/13, LEX nr 1356730).
Nietrafny jest także zarzut obrazyart. 5§2 k.p.k.W tym miejscu przypomnieć należy, że stan nie dających się usunąć wątpliwości jest stanem niemożności poczynienia niewątpliwych ustaleń mimo wykorzystania przewidzianych prawem metod i w tym zakresie jest kategorią obiektywną.Zasada in dubio pro reodotyczy wątpliwości, jakie w trakcie postępowania może powziąć sąd orzekający, a nie strona. Zarzut rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść oskarżonych byłby zasadny, gdyby sąd orzekający powziął taką wątpliwość i nie rozstrzygnął jej na korzyść oskarżonych. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika jednak, aby Sąd I instancji miał jakiekolwiek wątpliwości co do winy oskarżonych. Takie wątpliwości nie stały się również udziałem Sądu Okręgowego.
Nie sposób zgodzić się także z zarzutem obrazyart. 410 k.p.k.(w zw. zart. 92 k.p.k.), albowiem naruszenie tego przepisu może polegać jedynie na pominięciu jakiejś okoliczności ujawnionej w toku rozprawy, bądź oparciu ustaleń faktycznych na okoliczności w jej toku nieujawnionej. Dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisówart. 410 k.p.k.Treść sformułowanego w apelacji obrońcy oskarżonychM. P.iM. S. (1)zarzutu i jego uzasadnienie wskazuje natomiast, że w istocie apelujący zarzucił nieprawidłową ich zdaniem ocenę materiału dowodowego.
Przede wszystkim żadnych zastrzeżeń Sądu Okręgowego nie budzi oparcie ustaleń faktycznych na zeznaniach pokrzywdzonychG. K.iD. H. (1)znajdujących odzwierciedlenie nie tylko w dowodach ze źródeł osobowych, ale także dowodach z dokumentów ( protokole oględzin miejsca zdarzenia, materiale poglądowym, raportach, zapisie rozmów z dyżurnym Komendy Powiatowej Policji wH., notatnikach służbowych tych funkcjonariuszy Policji).
Przypomnieć zatem należy, że pokrzywdzeniG. K.iD. H. (1)stanowczo i zgodnie zeznali, że oskarżeniM. P.,M. S. (1),K. P.iŁ. G.byli w grupie osób, która w dniu 5 sierpnia 2012 roku około godziny 03.30 w rejonie parku wN.ich zaatakowała. Pokrzywdzeni, jak wynika z zeznań, już na miejscu zdarzenia albo po zatrzymaniu oskarżonych w Komendzie Policji po okazaniu wizerunków rozpoznali oskarżonych, jako osoby biorące udział w zdarzeniu, które dopuściły się czynnej napaści. Wskazali na cechy charakterystyczne, określili jak ubrani byli oskarżeni w chwili zdarzenia oraz podali jak zachowywali się podczas zajścia.
Nie budzi zastrzeżeń także Sądu Okręgowego dokonana czynność okazania wizerunków oskarżonychM. P.,M. S. (1),K. P.iŁ. G.. Co istotne wskazany przez pokrzywdzonych ubiór poszczególnych oskarżonych zgadzał się z ubiorem jaki posiadali oskarżeni w chwili zdarzenia (M. S. (1)między innymi ubrany był w białe spodenki i czarne buty;M. P.ubrany był w białą koszulkę, krótkie dżinsowe spodnie, czarne buty;K. P.ubrany był między innymi w czarno żółtą koszulkę z napisemE., szare spodenki;Ł. G.ubrany był w czarną koszulkę z białym napisem na plecach, czarne spodenki, białe buty). Także posiadany przezŁ. G.tatuaż na lewym ramieniu odpowiadał temu, co zauważyli pokrzywdzeni.D. H. (1)iG. K.wskazali także, że oskarżeniM. P.iA. O. (2), byli krótko przystrzyżeni.
Wbrew argumentacji skarżących wykonane wizerunki oskarżonych potwierdzały, że oskarżeni nie odbiegali cechami i warunkami fizycznymi od tych, o jakich mówili pokrzywdzeni i inni świadkowie określając sprawców czynnej napaści jako osoby dobrze zbudowane, wysportowane, krótko ostrzyżone, z widocznymi tatuażami.
Analizując zeznania pokrzywdzonych należy zgodzić się z Sądem Rejonowym, że oskarżeni brali udział w zajściu. Jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy pokrzywdzeniD. H. (1)iG. K.nie wyrażali w tym zakresie żadnych niepewności, zaś treść ich zeznań nie dawała podstaw do stwierdzenia, że któregokolwiek z zatrzymanych oskarżono przez pomyłkę. Pokrzywdzeni wskazali wyraźnie w swoich zeznaniach na wszystkich oskarżonych, zaś dopytywani co do pewności swoich stwierdzeń w żaden sposób nie wycofali się z nich w toku postępowania. Jednocześnie należy podkreślić, że nie mieli żadnego interesu w tym, aby bezpodstawnie obciążać oskarżonych wskazując na nich jako sprawców przypisanych im czynów.
Nadmienić należy, że świadekG. K.wskazał, że po tym jak sami zatrzymali oskarżonegoA. O. (1), wN.ujawniono i zatrzymano kilku kolejnych sprawców. Świadek zeznał, że każdego z nich widział w czasie interwencji w parku, gdy ich atakowali. Rozpoznał ich z całą odpowiedzialnością, a następnie rozpoznał wizerunki oskarżonych, opisał szczegóły ich ubioru, wskazał, że nie miał co do tego żadnych wątpliwości.Również świadekD. H. (1)wskazał, że jest pewien, iż zatrzymane osoby brały udział w zajściu, kilka z tych osób miało odzież wysmarowaną gazem z miotacza, jest pewien, że wszyscy ich atakowali, nikt nie zachowywał się biernie, tylko atakował pięściami, albo rzucał kamieniami, butelkami i koszami. PokrzywdzonyG. K.wskazywał dość stanowczo, iż wszyscy ci którzy byli zatrzymani, „czyli pięciu”, poza zatrzymanym przez nichA. O. (1)byli na pewno tymi, którzy ich atakowali. Relację tę potwierdzał w swoich zeznaniach również stanowczoD. H. (1).
Potwierdzeniem zeznań obu pokrzywdzonych były opinie sądowo – lekarskie. Opinie te wskazywały na bolesność uciskową łydki lewej u pokrzywdzonegoD. H. (1)( został trafiony butelką ) oraz bolesność uciskową stopy prawej u pokrzywdzonegoG. K.( został uderzony rzuconym kamieniem ).
Natomiast uzupełnieniem zeznań pokrzywdzonych, co do okoliczności zachowania się oskarżonychM. S. (1),M. P.,K. P.,Ł. G.oraz skazanego w odrębnym postępowaniuŁ. D.były zeznania policjantówR. P.,J. S.,M. S. (2),P. T.,D. D.iT. M.,W. T.. Zeznania tych funkcjonariuszy wskazywały przede wszystkim na rozmowę z pokrzywdzonymiD. H. (1)iG. K., którzy podawali, że zostali napadnięci przez osoby w młodym wieku, dobrze zbudowane, krótko ostrzyżone, z widocznymi tatuażami oraz ze śladami użycia gazu na ubraniach. Wskazywali również zgodnie, że podczas penetracji terenu, jadąc jedną z ulic zauważyli czterech mężczyzn idących chodnikiem, którzy na ich widok zaczęli uciekać i rozbiegli się w dwóch kierunkach, po dwie osoby, a po zatrzymaniu okazali się nimi: zatrzymany najpierw oskarżonyM. S. (1), skazany w odrębnym postępowaniuŁ. D., zatrzymany w dalszej kolejnościM. P.i zatrzymani najpóźniejK. P.,Ł. G..
W ocenie Sądu Okręgowego zeznania funkcjonariuszy policjiR. P.,J. S.,M. S. (2),P. T.,D. D.iT. M.,W. T.stanowiły istotne wsparcie zeznań pokrzywdzonych, gdyż potwierdzały relację obu pokrzywdzonych funkcjonariuszy Policji, co do przebiegu zdarzenia, jak też wskazywały na cechy charakterystyczne ( ubiór, wygląd ) sprawców czynnej napaści. Zeznania te opisywały również ucieczkęM. P.iM. S. (1)wspólnie zŁ. D.i przedstawiały zachowanie tych oskarżonych orazK. P.iŁ. G.po zatrzymaniu. ŚwiadekD. D.zeznał, że kiedy o godz. 4.30 zatrzymywałM. S. (1), to ten szarpał go za mundur, odpychał starając się uniemożliwić zatrzymanie. Natomiast według relacjiT. M.podczas zatrzymania,M. P.złapał go za ręce zmuszając w ten sposób do zaniechania zatrzymania. Zeznania te podważały wersje obu tych oskarżonych jakoby mieli nie stwarzać żadnych przeszkód przy ich zatrzymaniu.
Jak wynika z zeznańW. T.podczas zatrzymania oskarżonychK. P.iŁ. G.przedstawili oni wersję ( o czym niżej ) z której wynikało, że nie mogli brać udziału w zdarzeniu.
Wbrew argumentacji skarżących Sąd Rejonowy nie pominął okoliczności pobocznych związanych z przedmiotowym zdarzeniem, a dotyczących możliwości rozpoznania przez pokrzywdzonych oskarżonych jako sprawców uczestniczących w zajściu. Jak ustalił Sąd Rejonowy, o ile zajście było dynamiczne i miało miejsce w nocy, to jednak ta pora i godzina zdarzenia nie miały wpływu na możliwości dostrzeżenia przez pokrzywdzonych oskarżonych wśród osób biorących udział w czynnej napaści, co znalazło odzwierciedlenie w protokołach okazania ich wizerunków. Ponadto na początku zajścia była rozmowa policjantów z osobami znajdującymi się przy(...). Następnie, po tym jakD. H. (2)iG. K.zostali zaatakowani, zajście trwało dość długi okres czasu, zaś pokrzywdzeni byli niemal otoczeni przez grupę około 10 osób, które ich atakowały. Wcześniej sprawcy otoczyli pokrzywdzonych, czyniąc to w sposób zorganizowany, mieli przyjętą pozycję walki, zaciśnięte pięści. Pokrzywdzeni znajdowali się w odległości 3 metrów od nich, a zatem mogli rozpoznać oskarżonych jako biorących udział w zajściu i opisać w sposób szczegółowy zdarzenie, co znalazło potwierdzenie w sporządzonych raportach przez funkcjonariuszy Policji, protokołach przesłuchań pokrzywdzonych oraz protokołach okazania wizerunków oskarżonych pokrzywdzonymD. H. (1)iG. K..
Zatem prezentowana przez skarżących wersja, dotycząca braku możliwości do rozpoznania oskarżonych, jako osób biorących udział w zajściu okazała się chybiona. Podobnie jak prezentowana wersja, żeM. S. (1)nie uczestniczył w zajściu przy(...), gdyż jak twierdził stał tam jego pojazd, którym zamierzał wrócić do domu, natomiastM. P.rozmawiał z poznaną dziewczyną. Należy uznać, że obie wersje stanowią przyjętą linię obrony, nie znajdującą potwierdzenia w materiale dowodowym, z którego wynika inna prawidłowo ustalona przez Sąd Rejonowy wersja, że obaj oskarżeni byli wśród innych osób, którzy dopuścili się czynnej napaści na interweniujących funkcjonariuszy Policji, a następnie zmuszali innych funkcjonariuszy Policji do zaniechania ich zatrzymania.
NiewątpliwieM. S. (1)przyjechał swoim samochodem na dyskotekę do miejscowościN.i pozostawił go na placu w okolicach parku. Jednak w ocenie Sądu Okręgowego nielogicznym było, że skoro zamierzał pojechać do domu, to dlaczego razem z innymi uciekał przed interweniującymi funkcjonariuszami Policji, a podczas zatrzymywania stawiał opór. Wbrew argumentacji skarżących należy także podkreślić, że w czasie zdarzenia w parku były inne osoby, ale zachowywały się inaczej od tych stojących w pobliżu pomnika. W związku z tym wobec nich nie zachodziła konieczność podejmowania jakiejkolwiek interwencji.
Zdaniem Sądu Okręgowego w świetle zeznań pokrzywdzonych oraz zeznań innych funkcjonariuszy Policji podejmujących interwencję nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skarżącego obrońcy, że na skutek użycia gazu obezwładniającego przez funkcjonariusza PolicjiD. H. (1)oskarżeniM. P.iM. S. (1)zostali wyeliminowani i od początku przedmiotowego zdarzenia nie brali w nim udziału, gdyż jak prawidłowo ustalił Sąd Rejonowy, co innego wynika ze zgromadzonych w sprawie dowodów. Nadmienić należy, że Sąd Rejonowy tego faktu nie pominął, ale odniósł się w uzasadnieniu wyroku, także do zeznań złożonych przezG. K.co tej okoliczności na rozprawie w dniu 15 listopada 2013 roku, a następnie w sposób szczegółowy, logiczny i przekonywujący przedstawił argumentację w tym zakresie, którą Sąd Okręgowy podziela.
Należało w pełni podzielić stanowisko Sądu Rejonowego, że oddalenie się co najmniej czterech sprawców z miejsca zdarzenia miało miejsce dopiero po drugim użyciu gazu pieprzowego przez pokrzywdzonegoD. H. (1).
Natomiast przed tym momentem jak prawidłowo Sąd Rejonowy ustalił mężczyźni wśród których byli oskarżeni, chcąc zaatakować policjantów rękami i nogami, otoczyli ich i przyjęli postawę walki, a następnie rzucali w policjantów butelkami, kamieniami, koszami na śmieci i innymi przedmiotami w celu zmuszenia ich do zaniechania czynności służbowej polegającej na legitymowaniu w związku z ujawnionym wykroczeniem polegającym na spożywaniu alkoholu w miejscu publicznym. Zatem należało uznać ten zarzut skarżącego za niezasadny.
Niewątpliwie jak prawidłowo ustalił Sąd RejonowyM. P.iM. S. (1)mieli na ubraniach ślady użycia gazu pieprzowego, ale odnośnie czasu i przyczyny jego użycia to stanowiska skarżącego nie można podzielić. Analiza zeznań pokrzywdzonych, wspartych zeznaniamiR. P.,J. S.,M. S. (2),P. T.,D. D.iT. M.wskazuje, że oskarżeni byli osobami, które faktycznie brały udział w zajściu w parku przy(...), atakowali policjantów i z uwagi na ten atak został wobec nich użyty miotacz gazu pieprzowego. Gdyby tak nie było nie doszłoby do użycia gazu, którego okoliczności użycia jasno wynikają z zeznań funkcjonariuszy PolicjiD. H. (1),G. K.. Dla oceny zachowania oskarżonych istotne znaczenie miało to, że skoro podjęli próbę ucieczki, to oznaczało iż obawiali się zatrzymania, a podczas zatrzymania stawiali opór, dlatego zastosowano środki przymusu.
W związku z tym nie ma racji skarżący podnosząc, że oskarżonyM. P.nie był świadomy całej sytuacji ( próby jego zatrzymania), a jako przyczynę takiego stanu wskazywał wcześniejsze spryskanie gazem pieprzowym. Podobnie należało ocenić uwagi skarżącego odnoszące się doM. S. (1). Jak wynikało z zeznańD. D.iM. S. (2)w trakcie zatrzymaniaM. S. (1)zachowywał się agresywnie, nie wykonywał poleceń funkcjonariuszy, szarpałD. D.za mundur i wymachiwał rękoma, usiłując go uderzyć. Pomimo ostrzeżenia o możliwości użycia środków przymusu bezpośredniego, jego zachowanie nie uległo zmianie i dlatego też została wobec niego użyta siła fizyczna. Brak zatem jakichkolwiek podstaw, aby sądzić, że w/w nie był w stanie racjonalnie odbierać otaczającej go rzeczywistości i, że nie wiedział jakie czynności chcą wykonać funkcjonariusze Policji w stosunku do jego osoby.
Jak słusznie ustalił Sąd Rejonowy, dla oceny zachowania się oskarżonegoM. S. (1)także w zakresie jego świadomości istotne znaczenie miały zeznania policjantówR. P.,J. S.,M. S. (2),P. T.,D. D.iT. M., którzy zgodnie wskazali, że oskarżony na widok radiowozu policji podjął ucieczkę wraz z czterema innymi i po tej ucieczce został zatrzymany.
W ocenie Sądu Okręgowego nie można zgodzić się z zarzutami i argumentacją skarżącychŁ. G.iK. P., że nie było ich na miejscu zdarzenia przy(...), gdyż jak podawali po wyjściu z dyskoteki udali się w kierunku domu swego kolegiŁ. Ś. (2)i tam zostali.
Wprawdzie świadkowieA. Ś.,Ł. Ś. (3),E. Ś.wskazywali, że oskarżeniŁ. G.iK. P.faktycznie przyszli do ich domu, prosząc o obudzenieŁ. Ś. (3), jednak stanowczo zeznali, że oskarżeni nie nocowali w ich domu. Ta okoliczność zdaniem Sądu Okręgowego weryfikuje na niekorzyść ich wyjaśnienia, gdzie jak wynika z zeznańW. T.podczas zatrzymania wskazywali, że nie brali udziału w zajściu, gdyż nocowali w domu uŁ. Ś. (2).
Zdaniem Sądu Okręgowego wbrew stanowisku skarżących należy wyraźnie zaakcentować, że opis rozpoznanych przez pokrzywdzonych oskarżonych jako uczestników zajścia nie był ogólny i nie odpowiadał jak twierdzili skarżący niejednemu mężczyźnie, który przebywał na terenie miejscowościN.. Przypomnieć w tym miejscu należy jeszcze raz, wbrew zarzutom i argumentacji skarżącychŁ. G.iK. P., że funkcjonariusze PolicjiG. K.iD. H. (1)rozpoznali w/wymienionych tego samego dnia t.j. 5 sierpnia 2012 roku, a podczas okazania wizerunków oskarżonych wskazali na ich cechy charakterystyczne, ubiór, który zgadzał się z ubiorem jaki posiadali oskarżeni w chwili zdarzenia oraz określili jak się zachowywali. Faktem jest, że w parku przebywały inne osoby, ale te osoby zachowywały się inaczej, niż oskarżeni. Jak wskazał sam oskarżonyK. P.siedziały na ławkach w parku. Zatem pokrzywdzeni rozpoznając oskarżonych jako sprawców biorących udział w czynnej napaści nie popełnili błędu przy rozpoznaniu ich wizerunków. Także zachowanie się oskarżonych, uciekających, ukrywających się do wczesnych godzin rannych w celu uniknięcia zatrzymania przez Policję wskazuje na to, że obaj byli w grupie, która dopuściła się czynnej napaści na funkcjonariuszy Policji.
Wbrew argumentacji skarżącegoK. P.Sąd Rejonowy przy ocenie materiału dowodowego nie pominął okoliczności związanych z wysyłaniem przez niego wiadomości tekstowych do swojej dziewczyny przebywającej w(...)Poddał ocenie jego wyjaśnienia gdzie wskazywał, że ukrywając się przed Policją wysyłał esemesy do swojej dziewczyny. Jednak jak prawidłowo ustalił Sąd Rejonowy czynił to ostatnio w dniu 9.04 2012 roku, a więc przed datą przypisanego czynu.
Zatem zgodzić się należy z Sądem Rejonowym, że wyciąganie przez oskarżonego z faktu wysyłania esemesów do dziewczyny wniosku, że nie brał on udziału w zajściu jest nieracjonalne.
Końcowo należy zaakcentować, że wersja podawana przez funkcjonariuszy Policji, wykluczająca i podważająca wyjaśnienia oskarżonych, jest wsparta także zeznaniami świadkówS. K.,Ł. K.,E. K.iP. R., którzy zeznali, że to mężczyźni będący przy(...)zachowywali się agresywnie, nie słuchali policjantów. Zdaniem Sądu Okręgowego nie można uznać za racjonalne wyjaśnień oskarżonych także z tego powodu, iż dwóch doświadczonych policjantów, którzy przyjechali doN.w związku z zawiadomieniem o agresywnym zachowaniu grupy około dwunastu mężczyzn, miałoby bez powodu, z naruszeniem procedur atakować miotaczem gazu około dwunastu, wysportowanych i agresywnie nastawionych mężczyzn oraz używać broni palnej. Zaprzecza temu także materiał dowodowy zawierający zapis rozmów funkcjonariuszy z dyżurnym Komendy Powiatowej Policji wH., który wskazuje wyraźnie na przebieg sytuacji, a także na realną obawę ze strony obu policjantów o swoje życie i zdrowie, w związku z atakiem jakiego dopuścili się oskarżeni.
Reasumując, zdaniem Sądu Okręgowego ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zeznań pokrzywdzonych, która posłużyła Sądowi Rejonowemu do uznania sprawstwa oskarżonych w zakresie przypisanych im czynów nie wykazuje dowolności, a zatem pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.
Nie stwierdzając zatem innych uchybień, które mogły mieć wpływ na treść ocenianego wyroku oraz uznając, że orzeczone kary nie noszą cech rażącej niewspółmierności o jakiej mowa wart. 438 pkt 4 kpkSąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.
Na mocyart. 624§1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k., z powodu trudnej sytuacji majątkowej oskarżonych zwolnił ich od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.