Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1145/13
Data wyroku: 2014-03-13 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Eksmisja
Podstawa prawna: art. 679 k.c.

Sygn. akt III Ca 1145/13

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie z powództwa GminyŁ.– Administracji (...)Ł.(...)przeciwkoS. C.o opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz z powództwa wzajemnegoS. C.przeciwko GminieŁ.- Administracji (...)Ł.(...)o nakazanie pozwanemu wzajemnemu zawarcia z powodem wzajemnym umowy najmulokalu mieszkalnego nr (...)przyul. (...)wŁ.lub o ustalenie, że wypowiedzenie umowy z dnia 8 października 2010 r. było bezskuteczne, Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi oddalił zarówno powództwo główne, jak i powództwo wzajemne.
[wyrok k.118]
W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne, w oparciu o które wydał kwestionowany wyrok, a które w całości podziela i przyjmuje za własne Sąd II instancji.
[uzasadnienie k.119-122 odwr.]
W toku postępowania, na mocy uchwały nr LXII/1314/13 Rady Miejskiej wŁ.z dnia 16 maja 2013 r. w sprawie utworzenia jednostki budżetowej Administracja Zasobów KomunalnychŁ.i nadania jej statutu, z dniem 1 lipca 2013 r. utworzona została jednostka budżetowa Administracja Zasobów KomunalnychŁ.wŁ., która powstała z połączenia pięciu jednostek budżetowych, w tymAdministracji (...)Ł.(...).
[uchwała k.135]
Powód główny GminaŁ.- Administracja Zasobów KomunalnychŁ.zaskarżyła wyżej opisany wyrok w zakresie pkt 1, tj. w części oddalającej powództwo główne, zarzucając:

1
naruszenie przepisów postępowania, w szczególności dyspozycjiart. 233 § 1 k.p.c.poprzez błędną w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego ocenę dowodu z zeznań świadkaJ. S., czego konsekwencją było błędne przyjęcie przez Sąd, że pozwanyS. C.zamieszkiwał w lokalu mieszkalnym położonym wŁ.przyul. (...), w okresie ponad 12 miesięcy (październik 2009 r. – wrzesień 2010 r.), mimo, iż świadek ten zeznał kategorycznie, stanowczo i jednoznacznie, że „pozwany w lokalu nie mieszka, trzyma tam tylko swoje psy” oraz że „pozwany tylko bywa na posesji”;

2
naruszenie przepisów postępowania, w szczególności dyspozycjiart. 233 § 1 k.p.c.poprzez błędną w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego ocenę dowodu z zeznań świadkówK. B.iB.(...), czego konsekwencją było błędne przyjęcie przez Sąd, że pozwanyS. C.zamieszkiwał w lokalu mieszkalnym położonym wŁ.przyul. (...), w okresie ponad 12 miesięcy (październik 2009 r. – wrzesień 2010 r.), mimo iż wskazani świadkowie zeznali, że pozwany w lokalu nie mieszkał, w lokalu nie było naczyń, żywności, leków, a sam lokal również w 2010 r. pozostawał zawilgocony, nieogrzewany i umeblowany szczątkowo;

3
naruszenie przepisów postępowania, w szczególności dyspozycjiart. 233 § 1 k.p.c.poprzez błędną w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego ocenę dowodu z zeznań świadkaE. C., czego konsekwencją było błędne przyjęcie przez Sąd, że pozwanyS. C.zamieszkiwał w lokalu mieszkalnym położonym wŁ.przyul. (...), w okresie ponad 12 miesięcy (październik 2009 r. – wrzesień 2010 r.), mimo, iż w zakresie dat i co do okresów przebywania pozwanego w szpitalach, u świadka i w jego mieszkaniu, zeznania wykazywały niespójność ze słowami samego pozwanego, zaś świadek sama potwierdza fakt, że „wzięłam go (pozwanego) do siebie”, „mieszkał u mnie”;

4
naruszenie przepisów postępowania, w szczególności dyspozycjiart. 233 § 1 k.p.c.poprzez brak wszechstronnego rozważenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że w przedmiotowej sprawie nie zostało wykazane, że pozwanyS. C.nie zamieszkiwał w lokalu mieszkalnym położonym wŁ.przyul. (...)w okresie ponad 12 miesięcy (październik 2009 r. – wrzesień 2010 r.).

W konkluzji strona apelująca wniosła o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez nakazanie pozwanemuS. C.opróżnienie lokalumieszkalnego oznaczonego nr (...), położonego wŁ.przyul. (...)wraz z mieniem. Ponadto strona powodowa wniosła o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
[apelacja k.129-133]
Pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie od strony powodowej na swoją rzecz kosztów postępowania.
[odpowiedź na apelację k.147-148]

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie jest zasadna.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji w sposób prawidłowy zgromadził materiał dowodowy oraz dokonał jego należytej oceny. W uzasadnieniu skarżonego wyroku podał w sposób logiczny i wyczerpujący przyczyny, dla których oparł się na konkretnie powołanych dowodach.
Strona apelująca natomiast gołosłownie zarzuciła obrazęart. 233 k.p.c.przez poczynienie rzekomo błędnych ustaleń przez Sąd I instancji oraz przedstawiła swoje odmienne ale nieprzekonujące stanowisko co do oceny dowodów poczynionych przez Sąd Rejonowy.
W rzeczywistości strona apelująca nie wykazała zasadności zarzutu naruszeniaart. 233 k.p.c.przez Sąd Rejonowy, albowiem - jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie - Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Skuteczne postawienie zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.wymaga wykazania, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął Sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena Sądu. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. Natomiast jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Nie jest więc wystarczającym uzasadnieniem zarzutu naruszenia normyart. 233 § 1 k.p.c.przedstawienie przez stronę skarżącą własnej oceny dowodów i wyrażenie dezaprobaty dla oceny prezentowanej przez Sąd pierwszej instancji. Strona skarżąca ma obowiązek wykazania naruszenia przez Sąd paradygmatu oceny wynikającego zart. 233 § 1 k.p.c., a zatem wykazania, że Sąd wywiódł z materiału procesowego wnioski sprzeczne z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego, względnie pominął w swojej ocenie istotne dla rozstrzygnięcia wnioski wynikające z konkretnych dowodów, natomiast temu strona skarżąca nie sprostała.
Co prawda w zarzutach apelacyjnych pełnomocnik strony powodowej przytoczył konkretne wypowiedzi świadków na potwierdzenie słuszności swego stanowiska oraz dokonanej przez siebie oceny materiału dowodowego ale podkreślić należy, że wypowiedzi te zostały wyrwane z kontekstu oraz z pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dlatego wbrew twierdzeniom apelującego, nie mogą stanowić podstawy do czynienia odmiennych ustaleń, aniżeli dokonane przez Sąd Rejonowy, który ocenił w sposób kompleksowy, logiczny i przekonujący zgromadzony materiał dowodowy.
Sąd I instancji w sposób prawidłowy i logiczny dokonał oceny zeznań świadkaE. C. (2), z których – wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony powodowej – nie wynika, aby pozwany zamieszkał na stałe wspólnie z tym świadkiem w jej mieszkaniu. Wręcz przeciwnie, świadekE. C.podkreślała, że czasowe zamieszkiwanie pozwanego u niej w mieszkaniu wiązało się z kłopotami zdrowotnymi pozwanego po przebytym wypadku. Podczas swoich krótkich zeznań świadek kilkakrotnie wskazywała, że pozwany wracał do mieszkania przyul. (...)i tam mieszkał. Podkreśliła, że nawet sama dziwiła się, że pozwany mógł zamieszkiwać w tak zdewastowanym lokalu. Wiarygodności zeznań tego świadka nie przekreśla również stwierdzenie „wzięłam go do siebie”. Zdanie to w kontekście pozostałych zeznańE. C. (2), stanowi podstawę do przyjęcia, że zamieszkiwanie pozwanego u świadka miało jedynie charakter tymczasowy, przejściowy i było związane z koniecznością sprawowania opieki nad pozwanym przez inne osoby, jak również ze stanem technicznym spornego lokalu, który nie był ogrzewany zimą i w związku z tym nie nadawał się w okresie mrozów do zamieszkiwania w nim. W końcowym fragmencie świadekE. C. (2)wprost zeznała, że „nasze relacje są takie, że nie czujemy potrzeby mieszkania razem”.
Także z zeznań świadkówK. B.iB.(...)nie można wyprowadzić wniosku, że pozwany nie zamieszkuje w spornym lokalu. Stwierdzenia tego rodzaju opierają się tylko i wyłącznie na opisanym przez obu świadków stanie technicznym przedmiotowego lokalu.K. B.była w przedmiotowym mieszkaniu w maju lub czerwcu 2009 r. w związku z pismem pozwanego zawiadamiającym o zalaniu tego lokalu. Wizyta jej była zatem zainicjowana przez samego pozwanego. Później, w tym samym roku świadek była w tym mieszkaniu w związku z koniecznością wytypowania przewodów dymowych w pionie. Świadek zeznała również, że zarówno w listopadzie 2010 r., jak i w lutym 2011 r., pozwany poinformował stronę powodową, że podczas palenia, z pieca w mieszkaniu wydobywa się dym. Również świadekB. M.zeznała, że pozwany w 2008 i 2010 r. składał do administracji podania w związku ze złym stanem technicznym ścian i podłóg, a jeszcze później - stolarki okiennej w spornym lokalu. W międzyczasie pozwany zgłaszał jeszcze inne usterki.B. M.przyznała również, że pozwany informował Administrację(...), że choruje i kontynuuje leczenie. Zeznania świadkówK. B.iB.(...)korespondują z zeznaniami samego pozwanego, który – w ocenie Sądu II instancji – w sposób logiczny i spójny tłumaczył stan spornego lokalu. Pozwany wskazywał na liczne włamania do tego lokalu, które miały miejsce jeszcze przed wypadkiem, któremu uległ w dniu 8 listopada 2007 r. Wyjaśnił również, że także podczas pobytu w szpitalu poprosił znajomego, aby zabezpieczył jego rzeczy osobiste, przenosząc je z przedmiotowego lokalu w inne miejsce. Pozwany wskazywał również, że lokal po dewastacji nie nadawał się do zamieszkania i wymagał gruntownego remontu.
Odnośnie zeznań świadkaJ. S., zauważyć należy, że świadek ten w swych zeznaniach nie stwierdził, że pozwany w spornym lokalu nie mieszkał. Wręcz przeciwnie, na samym początku składanych zeznań stwierdził, że nie wie, czy pozwany tam mieszka. Później opowiedział jedynie o swoich obserwacjach dotyczących tego lokalu, z których wynika, że czasem pali się tam lampka oraz, że w lokalu są psy pozwanego. Zeznał również, że widuje obecnie samochód pozwanego, a także że do pozwanego przyjeżdżają samochody z nadleśnictwa.
Ponadto podkreślić należy, że z zeznań świadkówM. L.iM. S.wynika, że pozwany zamieszkiwał w spornym lokalu, który to lokal jednak był zdewastowany w wyniku wielokrotnych włamań i plądrowań. Nieobecność pozwanego miała natomiast charakter tymczasowy i wynikała z faktu, że po przebytym wypadku, w czasie którego pozwany doznał poważnych obrażeń, skutkujących powstaniem łącznie 45 % trwałego uszczerbku na zdrowiu, nie mógł sam mieszkać, zwłaszcza w zdewastowanym mieszkaniu. W związku ze złym stanem zdrowia pozwany wymagał opieki i pomocy innych osób w pewnych okresach, w szczególności po wypadku.
Wskazać również należy, że jest wielce nieprawdopodobne, aby w spornym lokalu były wyłącznie psy pozwanego, a sam pozwany tam z nimi nie mieszkał. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z pism załączonych na k.63 i 64, wynika, że pozwany prowadzi dogoterapię. Psy wykorzystywane w tym celu są specjalnie szkolone i zbyt cenne, aby pozostawały dłużej bez opieki. Przede wszystkim jednak wymagają one także systematycznego wyprowadzania na spacery oraz żywienia. Dlatego nie mogły pozostawać same w tym mieszkaniu, czyli pozwany musiał z nimi mieszkać i się nimi zajmować.
Reasumując, należy przyjąć, że Sąd I instancji dokonał w sposób prawidłowy oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a wniosków wysnutych przez Sąd Rejonowy nie mogą skutecznie podważyć zdania wyrwane z kontekstu wypowiedzi poszczególnych świadków, tak jak uczynił to pełnomocnik strony powodowej.
W tej sytuacji zarzut obrazyart. 233 § 1 k.p.c., będący w zasadzie jedynym przepisem, którego obrazę zarzucił autor apelacji, należało uznać za nietrafny, z przyczyn przedstawionych wyżej.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację jako bezzasadną.