Sąd Okręgowy w Warszawie
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X Ka 144/14
Data wyroku: 2014-04-29 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt X Ka 144/14

UZASADNIENIE
M. O.został oskarżony o to, że:w dniu 26 lutego 2012 r. wW.przyul. (...)dokonał zaboru w celu przywłaszczenia mienia w postaci lewego lusterka od pojazdu osobowego markiF. (...)onr rej. (...)o wartości strat ok. 800 złotych na szkodęR. D., przy czym, zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, to jest o czyn zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.

    Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt X K 268/12 Sąd Rejonowy dlaW.wW.orzekł następująco:

I
oskarżonegoM. O.w ramach zarzuconego mu czynu uznał za winnego tego, że w dniu 26 lutego 2012 r. wW.przyul. (...)dokonał uszkodzenia pojazdu markiF. (...)onr rej. (...)poprzez wyrwanie lewego lusterka z tego pojazdu, gdzie wysokość szkody wyniosła 432,91 (czterysta trzydzieści dwa 91/100) złotych na szkodęR. D., przy czym oskarżony dopuścił się tego czynu w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, co stanowi przestępstwo określone wart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawie tych przepisów skazał oskarżonegoM. O.na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

II
na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczył na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoM. O.kary pozbawienia wolności okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 26 lutego 2012 r.,

III
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoM. O.obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoR. D.kwoty 432,91 (czterysta trzydzieści dwa 91/100) złotych,

IV
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonego w całości z zapłaty kosztów postępowania, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżonyM. O.,zaskarżając go w części dotyczącej kary.
Na podstawieart. 438 pkt 4 k.p.k.oskarżony zarzucił wyrokowi rażącą surowość orzeczonej kary pozbawienia wolności i wniósł o zmianę wyroku poprzez znaczne złagodzenie orzeczonej kary pozbawienia wolności. Oskarżony podkreślił, że, w jego mniemaniu, kara ta jest nieadekwatna do popełnionego czynu oraz że surowość kary nie jest proporcjonalna do ostatniej zmiany w przepisach karnych, bowiem wartość zniszczonego mienia jedynie nieznacznie przekracza dolny próg ustawowego zagrożenia za przestępstwo. Oskarżony wniósł również o powołanie nowego biegłego, który określiłby wartość zniszczonego mienia.
Na rozprawie apelacyjnej w dniu 23 kwietnia 2014 r. oskarżony poparł swoją apelację. Wniósł o złagodzenie orzeczonej kary pozbawienia wolności poprzez zastosowanie warunkowego zawieszenia jej wykonania, ewentualnie o złagodzenie o kilka miesięcy kary pozbawienia wolności.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżonego zasługuje na uwzględnienie i spowodowała zmianę orzeczenia o karze poprzez jej złagodzenie do 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Na wstępie podkreślić należy, że Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie prawidłowo ustalił, iż oskarżony popełnił przypisane mu przestępstwo wyczerpujące znamiona zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., właściwie ustalił również okoliczności zdarzenia będącego przedmiotem rozpoznania. Nie budzi wątpliwości sądu odwoławczego określenie wartości szkody. Sąd I instancji w uzasadnieniu orzeczenia szczegółowo omówił, z jakich względów ustalił, że wartość ta wynosi 432,91 zł, pomimo że pisemna opinia biegłego sporządzona została wariantowo. Sąd Okręgowy oddalił zatem wniosek dowodowy zawarty w apelacji oskarżonego o powołanie nowego biegłego ds. wyceny ruchomości, albowiem sporządzona w sprawie opinia jest pełna, jasna i wewnętrznie niesprzeczna, toteż, w świetle brzmieniaart. 201 k.p.k., nie zaistniały przesłanki do dopuszczenia dowodu z kolejnej opinii. Oskarżony nie przedstawił zresztą żadnych merytorycznych zarzutów odnoszących się do treści opinii.
Zasługuje na uwzględnienie zawarty w apelacji zarzut rażąco niewspółmiernej kary pozbawienia wolności. Słusznie oskarżony dostrzegł, że aktualnie ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianieustawy Kodeks postępowania karnegooraz niektórych innych ustaw został zmieniony art. 124 § 1 k.w. Zgodnie z jego aktualnym brzmieniem zniszczenie cudzej rzeczy stanowi wykroczenie, jeżeli szkoda nie przekracza ¼ minimalnego wynagrodzenia za pracę. Stosownie do treści § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2013 r. od dnia 1 stycznia 2014 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosi 1680 zł, a tym samym ¼ minimalnego wynagrodzenia – 420 zł.
W związku z tym wartość zniszczonego przez oskarżonego mienia – 432,91 zł jedynie nieznacznie przekracza wartość szkody decydującej o zakwalifikowaniu czynu jako przestępstwo. Powyższe, zdaniem sądu odwoławczego, nie znalazło należytego odzwierciedlenia w wymierzonej oskarżonemu karze pozbawienia wolności. Zważyć bowiem należy, że w przypadku, gdyby wartość szkody wyrządzonej przez oskarżonego była minimalnie niższa – zaledwie o 13 zł, czyn należałoby zakwalifikować jako wykroczenie, a maksymalna wysokość kary, jaką można by wymierzyć wynosiłaby 30 dni aresztu. Tym samym, zdaniem Sądu Okręgowego, kara 8 miesięcy pozbawienia wolności, pomimo że jest to kara krótkoterminowa, jest rażąco surowa, pozostaje bowiem w znacznej dysproporcji z karą, jaką można by wymierzyć za wykroczenie.
Sąd Okręgowy złagodził zatem wymierzoną karę pozbawienia wolności do 4 miesięcy. Sąd uwzględnił przy tym zwłaszcza wysokość szkody oraz inne trafnie powołane przez Sąd Rejonowy okoliczności łagodzące – mianowicie przyznanie się do winy przez oskarżonego, wyrażenie żalu z powodu popełnionego przestępstwa oraz działanie w sposób nagły, bez uprzedniego planowania. Wymierzenie kary pozbawienia wolności przewyższającej, choć w sposób nieznaczny, dolny próg ustawowego zagrożenia za przestępstwo zart. 288 § 1 k.k., które wynosi 3 miesiące pozbawienia wolności, uzasadnione było natomiast uprzednią, wielokrotną karalnością oskarżonego oraz działaniem przez niego w warunkach recydywy.
Jednocześnie Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Uprzednia karalność oskarżonego, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu, wskazuje, że popełnienie przestępstwa, za które został skazany w przedmiotowej sprawie, nie miało w jego życiu charakteru incydentalnego. Tym samym nie sposób uznać, że zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności byłoby wystarczające dla osiągnięcia celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa (art. 69 § 1 k.k.).
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.
Z uwagi na zasadność wniesionego środka zaskarżenia, kosztami postępowania odwoławczego należało obciążyć Skarb Państwa.