Sąd Rejonowy w Olsztynie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 146/14
Data wyroku: 2014-06-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Bieńkowski
Teza: skazanie

Sygn. akt II K 146/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
dnia 18 czerwca 2014 roku
Sąd Rejonowy  w Olsztynie w  II   Wydziale Karnym w składzie :
Przewodniczący: SSR Krzysztof Bieńkowski
Protokolant: sekr.sąd.Agnieszka Klimek
Prokurator: -
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07.05.2014r. i następnych sprawy
T. O. (1), synaJ.iH.,urodzonego (...)w m.N.

oskarżonego o to, że:

I
W dniu 15 sierpnia 2013r. w Zakładzie Karnym wB., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, kierując do Prokuratury Rejonowej wT.pisemne zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa , fałszywie oskarżył w nimM. K. (1)– funkcjonariusza Komisariatu Policji wG.o popełnienie przestępstwa polegającego na podrobieniu w dniu 22 sierpnia 2012r. w Komisariacie Policji wG.jego podpisów na protokole przesłuchania w charakterze obwinionego do sprawy o wykroczenie o znaku 138/1,2/12 prowadzonej przez tą jednostkę Policji , a następnie w dniu 24 września 2013r. w Zakładzie Karnym wB., będąc pouczonym o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań , zeznał w toku postępowania przygotowawczego nadzorowanego przez Prokuraturę Rejonową wP. G.o sygn.akt Ds. 3145/13 nieprawdę odnośnie powyższych okoliczności

tj. o przestępstwo zart.233§1 k.k.w zb. zart.234 k.k.w zw. zart.11§2 k.k.w zw. zart.12 k.k.

ORZEKA :

I
oskarżonegoT. O. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to z mocyart.233§1 k.k.w zb. zart.234 k.k.w zw. zart.11§2 k.k.w zw. zart.12 k.k.skazuje go, a na podstawieart.233§1 k.k.w zw. zart.11§3 k.k.wymierza mu karę 4(czterech) miesięcy pobawienia wolności;

II
na podstawieart.46§1 k.k.zasądza od oskarżonegoT. O. (1)na rzecz pokrzywdzonegoM. K. (1)kwotę 500 (pięciuset) złotych tytułem zadośćuczynienia;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. S.kwotę 504 zł oraz należny od tej kwoty podatek VAT tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego wykonywaną z urzędu w postępowaniu sądowym;

IV
na podstawieart.624§1 k.p.k.zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych w całości;

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy ustalił , co następuje :
W dniu 28 lipca 2012 r. oskarżonyT. O. (1)popełnił wykroczenie 431ust 1 Ustawy z dnia 26.10.1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi(Dz.U. z 2007r. Nr 70 poz.473 z późn.zm.), spożywając alkohol w postaci piwa w miejscu publicznym.
(dow : akta załącznika II W 737/12 SRT.
W sprawie opisanego wyżej wykroczenia czynności wyjaśniające prowadził pokrzywdzony funkcjonariusz Komisariatu Policji wG.M. K. (1).
Wymieniony w dniu 22.08.2012r. udał się do miejsca zamieszkania oskarżonego , w stosunku do którego wydane zostało polecenie zatrzymania i doprowadzenia w postępowaniu karnym prowadzonym wobecT. O.o czyn zart.207§1 k.k.
M. K. (1)niejako „przy okazji” tych czynności postanowił wykorzystać przymusową obecność oskarżonego na komisariacie i przesłuchał go w charakterze podejrzanego w sprawie o wykroczenie.
Czynność powyższa została wykonana na terenie Komisariatu Policji wG.i został z niej sporządzony protokół.
Protokół został przez oskarżonegoT. O. (1)podpisany we wszystkich koniecznych miejscach, oskarżony złożył tzw.parafę nazwiska.
(dow : zezn.śwd.M. K. (1)k.4-5 , k.91-92, protokół przesłuchania k.8-9 akt załącznika , opinia biegłego z zakresu pisma pisemna k.15-25, ustna k.100-101)
Postępowanie w sprawie o wykroczenie sygn.akt II W 737/12 zostało zakończone prawomocnym wyrokiem skazującym w dniu 23 kwietnia 2013r. , kiedy to Sąd Okręgowy w Gdańsku utrzymał w mocy wyrok SR w Tczewie , zwalniając oskarżonego od kosztów sądowych za „obje instancje”.
(dow : wyrok SO w Gdańsku k.103 akt załącznika)
W dniu 15 sierpnia 2013r. oskarżonyT. O. (1)odbywający karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym wB.wystosował do Prokuratury Rejonowej w Tczewie pismo zatytułowane „ZAWIADOMIENIE”, w którym bezpodstawnie oskarżyłM. K.o podrobienie jego podpisu na protokole przesłuchania.
(dow : pismo k.3)
Następnie przesłuchany w charakterze świadka , po pouczeniu o odpowiedzialności karnej zeznał nieprawdę, zeznając że „nie był przesłuchiwany w tej sprawie” przezM. K. (1)i „nie składał żadnych podpisów’.
(dow : protokół przesłuchania k.31-32)
OskarżonyT. O. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.
W toku postępowania przygotowawczego przesłuchany w charakterze podejrzanego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia , w których stwierdził m.in. , że spośród dwóch obwinionych „na protokole jego zeznań jest data 21.08.2012r. „ a drugi z obwinionych został przesłuchany 28.08.2012r. , a zdaniem oskarżonego skoro obaj są z tej samej miejscowości „powinni być przesłuchani w tym samym czasie”.
Stanowczo stwierdził , że „na pewno nie był przesłuchiwany jako podejrzany o picie piwa” i potwierdził , że zeznania złożone przez niego w dniu 24.09.2013 r. są prawdziwe.
(dow : wyjaśnieniaosk. T. O.k.41-42)
Na rozprawie oskarżony podtrzymał swoje dotychczasowe twierdzenia i opisał przebieg postępowania w sprawie o wykroczenie.
Jak stwierdził „22-go zostałem zatrzymany, podjechał radiowóz (…) jeden z policjantów poszedł do domu i za chwilę wyszedł z moimi dokumentami.” Zdaniem oskarżonego policjanci „mieli duże pole do popisu , mogli skserować sobie wszystko”.
Zauważył , że podpis pod protokołem bardzo różni się od jego podpisu i stwierdził , że „cały czas był w radiowozie” stanowczo stwierdził , że nie był tego dnia przesłuchiwany.
(dow : wyjaśni.T. O. (1)k.90v-91)
Sąd zważył co następuje :
W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego nie mogą być uznane za wiarygodne.
Są one bowiem nie tylko sprzeczne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, ale również nielogiczne i nieracjonalne.
Oskarżony lansując tezę , że w dniu 22.08.2012 r. z pewnością nie był przesłuchiwany , a zawarty w aktach sygn.akt II W 737/12 protokół został spreparowany abstrahuje całkowicie od racjonalnych podstaw takiego postępowania.
Trudno bowiem wyobrazić sobie cel takiego postępowania funkcjonariusza Policji.
GdybyM. K.rzeczywiście w tak ostentacyjny sposób fałszował dokument byłoby co najmniej niezrozumiałe wpisywanie sformułowania o nieprzyznaniu się do winy , a już zupełnie kuriozalne opatrzenie takiej „fałszywki” nie zwykłym podpisem a parafą.
Gdyby przecież pokrzywdzony rzeczywiście chciał dokument podrobić skorzystałby z wzorów podpisu oskarżonego , który podpisuje się imieniem i nazwiskiem.
W ocenie Sądu ten właśnie specyficzny rodzaj podpisu pod protokołem przekonuje , że oskarżony od momentu tej czynności zamierzał kwestionować jej prawidłowość (nie mając jednakże świadomości , że tego rodzaju zabiegi nie mogą przynieść oczekiwanego efektu), a następnie w ramach zemsty fałszywie oskarżyłM. K.o podrobienie jego podpisu.
Warto zauważyć , że oskarżony w swoich wyjaśnieniach porusza szereg nieistotnych i drugorzędnych wątków i okoliczności nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Nie ma bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego za przestępstwo zart.233 i 234 k.k.to czy współpodejrzany o wykroczenie został przesłuchany w innym terminie , czy pokrzywdzony był w miejscu zamieszkania oskarżonego dzień wcześniej i jak przebiegało postępowanie dowodowe w sprawie II W 737/12.
W niniejszej sprawie istotne jest bowiem tylko i wyłącznie to , że oskarżony z premedytacją oskarżyłM. K.o sfałszowanie protokołu, mając pełną świadomość , że są twierdzenia nieprawdziwe i złożył w tym zakresie nieprawdziwe zeznania.
W ocenie Sądu wiarygodność zeznań świadkaM. K. (1), od początku spójnych i konsekwentnych nie budzi zastrzeżeń.
Relacja pokrzywdzonego jest nie tylko logiczna i niezmienna w toku postępowania, ale również znajduje potwierdzenie w innych dowodach.
W szczególności z opinii biegłego z zakresu pisma wynika niezbicie , że podpisy w postaci paraf nakreślone w pozycjach „podpis osoby podejrzanej” oraz pod treścią wyjaśnień w kwestionowanym protokole zostały nakreślone przez oskarżonego.
W ocenie Sądu opinia sporządzona przez wykwalifikowany podmiot , pełna i jasna , oparta o analizę obszernego materiału w pełni zasługuje na wiarę.
Biegła przeanalizowała całość dokumentacji i w sposób obszerny oraz logiczny uzasadniła wnioski opinii.
(dow :opinia biegłego z zakresu pisma pisemna k.15-25, ustna k.100-101)
W tym świetle nie budzi wątpliwości , że to oskarżony nakreślił podpisy w protokole, a w konsekwencji nie może być mowy o sfałszowaniu tego dokumentu, a pełna świadomość tych okoliczności po stronieT. O.jednoznacznie wskazuje , że zarówno zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa jak i złożone przez oskarżonego zeznania były nieprawdziwe.
W świetle omówionych wyżej dowodów obciążających, które tworzą spójna i logiczną całość uznać należy , że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu.
Biorąc pod uwagę , że oskarżonyT. O. (1)jest osobą dorosłą , znającą obowiązujące normy prawne i konsekwencje ich nieprzestrzegania (których w przeszłości już doświadczył – k.47) uznać należy , że można i należy przypisać mu winę.
Nieporozumieniem byłoby traktowanie postępowania oskarżonego jako najszerzej nawet rozumianej realizacji prawa do obrony.
Opisane w akcie oskarżenia zachowania miały bowiem miejsce już po zakończeniu postępowania sprawie II W 737/12 i w żaden sposób nie rzutowały na jego sytuację procesową.
Co więcej wykazanie , że podrobiony został protokół przesłuchania w którym obwinionynie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenianie mogło w najmniejszym stopniu zmienić wyniku postępowania w sprawie o wykroczenie (vide : uzasadnienie pisemne wyroku SO Gdańsk k.131).
W tej sytuacji przypisane oskarżonemu w niniejszej sprawie zachowania nie mogą być uznane za podjęte w ramach uprawnień procesowych.
W zakresie kwalifikacji prawnej Sąd zważył , co następuje :
Nie ulega wątpliwości , że oskarżonyT. O. (1)kierując zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa i następnie składając w tym zakresie zeznania miał pełną świadomość , że protokół nie został podrobiony, a tym samym jego denuncjacje były fałszywe.
Zaplanowany i z góry powzięty zamiar nakazywał uznanie zachowania oskarżonego za wypełniające znamiona przestępstwa zart.233§1 k.k.w zw. zart.234 k.k.w zw. zart.11§2 k.k.w zw. zart.12 k.k.
Wymierzając karę oskarżonemuSąd miał na uwadze całokształt okoliczności zarówno łagodzących jak i obciążających , w szczególności stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu i stopień winy.
Określając wysokość kary Sąd uwzględnił również cele zapobiegawcze i wychowawcze kary w stosunku do sprawcy , a ponadto potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego ocenić należy jako stosunkowo znaczny. Za taką oceną przemawia przede wszystkim swoista premedytacja i perfidia oskarżonego.
Również rodzaj i charakter przestępstwa , o które popełnienie którego oskarżony pomówił pokrzywdzonego wskazuje na znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu.
Nie można , w głębokim przekonaniu Sądu traktować jako okoliczności łagodzącej zawodu wykonywanego przez pokrzywdzonego.
Niezrozumiałe jest bowiem założenie , że osoba wykonująca zawód policjanta (czy inny związany z egzekwowaniem przepisów) musi się z liczyć z bezpodstawnymi oskarżeniami.
Fakt , ze takowe się pojawiają (i to coraz częściej) świadczy o poczuciu bezkarności sprawców i wymaga stanowczej reakcji karnej.
W przekonaniu Sądu to właśnie pobłażliwość wobec takich zachowań godzi w fundamenty porządku prawnego i osłabia społeczne poczucie szacunku wobec państwa i jego instytucji.
Ponadto uwzględnić należy w tej kategorii dotychczasową karalność oskarżonego , który pomimo stosunkowo młodego wieku wielokrotnie wchodził w konflikty z prawem i odbywał kary pozbawienia wolności.
Po stronie okoliczności obciążających wskazać również należy dotychczasową wielokrotną karalność oskarżonego (k.46-48).
Przy uwzględnieniu powyższych okoliczności , mając na uwadze granice ustawowego zagrożenia karą , orzeczona kara 4 miesięcy pozbawienia wolności jest adekwatna do wagi czynu i osoby sprawcy nie nosi cech rażącej łagodności ani surowości i spełni swe cele ogólno- i indywidualnoprewencyjne.
Podkreślić bowiem należy , że Sąd wymierza karę w karęwedług swojego uznaniaw granicach zakreślonych ustawą (art.53§1 k.k.).
W ocenie Sądu dotychczasowy tryb życia oskarżonego i popełnienie kolejnego przestępstwa uzasadnia przekonanie , że jedynie bezwzględna kara pozbawienia wolności spełni swoje cele wychowawcze w stosunku do oskarżonego.
W głębokim przekonaniu Sądu warunkowe zawieszenie wykonania kary byłoby rozstrzygnięciem niezrozumiałym i całkowicie bezpodstawnym.
Ponadto Sąd na podstawieart.46§1 k.k.zasądził od oskarżonego zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonego, który istotnie doznał krzywdy i narażony został na istotne straty moralne, a którego umiarkowana wysokość zdaniem Sądu pozostaje w możliwościach zarobkowych oskarżonego.
Udział w postępowaniach wyjaśniających , przesłuchania przez organa wewnętrzne Policji dla sumiennego policjanta stanowi niezasłużoną i dolegliwą sankcję , a kierując z premedytacją takie bezpodstawne oskarżeniaT. O.nie tylko musiał się liczyć z negatywnymi następstwami dla pokrzywdzonego ale można przyjąć , że wręcz do nich dążył.
Całe bowiem opisane wyżej działanie oskarżonego można rozpatrywać jako swoisty rewanż czy zemstę na wykonujących prawne czynności służbowe policjantach.
O wynagrodzeniu obrońcy za obronę wykonywaną z urzędu orzeczono w oparciu o § 14 ust.2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. Nr 163 poz.1348 z późn.zm.).
Sąd w oparciuart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, uznając, że ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe ze względu na sytuację majątkową oraz niskie dochody.