Sąd Okręgowy w Koszalinie
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ka 565/14
Data wyroku: 2014-10-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Renata Rzepecka-Gawrysiak, Andrzej Jaracz, Sędzia Marek Walentynowicz
Słowa kluczowe: Przedawnienie Karalności
Podstawa prawna: art. 439 § 1pkt 9 kpk
Teza: Terminy przedawnienia karalności przestępstw określone w Kodeksie karnym maja charakter materialny, do ich obliczania nie stosuje się zasad określonych w Kodeksie postępowania karnego

Sygn. akt V Ka 565/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 października 2014r.
Sąd Okręgowy w Koszalinie V Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący – Sędzia: SO Marek Walentynowicz
Sędziowie: SO Andrzej Jaracz
SO Renata Rzepecka-Gawrysiak (spr.)
Protokolant: sekr. sąd. Katarzyna Dzierżyńska
po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014r. sprawy
D. K.
oskarżonego z art. 217 § 1 kkna skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Drawsku Pomorskim
z dnia 26 czerwca 2014 roku    sygn. akt II K 571/13

1
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 kpkw zw. zart. 101 § 2 kkpostępowanie karne przeciwko oskarżonemuD. K.o czyn zart. 217 § 1 kk– umarza,

2
zasądza od oskarżyciela prywatnegoT. C.na rzecz oskarżonegoD. K.420 (czterysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu poniesionych kosztów zastępstwa procesowego zaII instancję,

3
kosztami procesu obciąża oskarżyciela prywatnegoT. C..

Sygn. akt: V Ka 565/14

UZASADNIENIE
D. K.został oskarżony przez oskarżyciela prywatnegoT. C.o to, że: w dniu 28 sierpnia 2012r. około godziny 19.00 w budynku Bazy NurkowejOśrodka (...)nad JezioremS.ściskałT. C.za gardło, wielokrotnie potrząsał i uderzał nim o wiszące w pomieszczeniu budynku wieszaki ze sprzętem nurkowym, a następnie kopnął go w okolicach kości ogonowej wypychając na zewnątrz budynku,
tj. o czyn zart. 217 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Drawsku Pomorskim wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014r. sygn. akt II K 571/13:

I
uznał oskarżonegoD. K.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu tj. występku zart. 217 § 1 k.k.i za ten czyn na podstawieart. 217 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej grzywny na kwotę 20 złotych;

II
zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnego kwotę 300 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów sądowych;

III
zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnego kwotę 3000 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez niego wydatków za ustanowienie pełnomocnika z wyboru;

IV
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem opłaty.

Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego.
Obrońca oskarżonego zaskarżył powyższy wyrok w całości.
Na podstawieart. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisu postępowania, tj.art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., która miała wpływ na treść wydanego orzeczenia, poprzez prowadzenie postępowania karnego przeciwko oskarżonemu, w sytuacji gdy nastąpiło przedawnienie karalności przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego, ponieważ wniesienie prywatnego aktu oskarżenia przez oskarżyciela miało miejsce po upływie roku od momentu dowiedzenia się przez pokrzywdzonego o osobie sprawcy przestępstwa.
Na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt 2 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisu postępowania, tj.art. 7 k.p.k., która miała wpływ na treść wydanego orzeczenia, poprzez poczynienie dowolnych i tym samym błędnych ustaleń faktycznych, jako konsekwencji przekroczenia zasady swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez przyznanie wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego i doznanych przez niego obrażeń, z jednoczesnym pominięciem oceny możliwości wystąpienia takich obrażeń w odniesieniu do chorób, na które cierpi oskarżyciel.
Na podstawieart. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.w zw. zart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania, ewentualnie, na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 1 i 2 k.p.k.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego zasługuje na uwzględnienie, gdyż zasadnym okazał się podniesiony w apelacji zarzut obrazy przepisuart. 17 § 1 pkt 6 kpk.
Ma rację apelujący, że wyrok sądu pierwszej instancji został wydany z naruszeniem prawa tj. przepisuart. 17 § 1 pkt 6 kpk, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą wskazaną w przepisieart. 439 § 1 pkt 9 kpkw postaci przedawnienia karalności zarzucanego oskarżonemu przestępstwa zart. 217 § 1 kk.
Czyn zabroniony zart. 217 § 1 kknależy do przestępstw ściganych z oskarżenia prywatnego. Według przepisuart. 101 § 2 kkiart. 102 kkkaralność takiego przestępstwa ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia. Jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu.
Na gruncie przedmiotowej sprawy ustalono w sposób bezsporny, że pokrzywdzony w dacie czynu tj. w dniu 28 sierpnia 2012r. znał osobę sprawcy, jako którego wskazałD. K.. Zatem karalność tego przestępstwa należało liczyć od tego czasu tj. od dnia 28 sierpnia 2012r.
Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 lutego 2014r. sygn. II KK 23/14:Kodeks karnynie zawiera własnej regulacji określającej sposób obliczania terminów przedawnienia, jednak terminy te mają charakter materialny, a nie procesowy, dlatego do ich obliczania nie stosuje się zasad określonych wRozdziale 14 Kodeksu postępowania karnego, w tym wart. 123 § 3 kpk, jak też rozwiązań przyjętych wKodeksie cywilnym.
Sposób obliczania terminu przedawnienia przyjęty przez sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie w oparciu o przepisyKodeksu postępowania karnegojest zatem wadliwy.
Niewątpliwie ustalanie karalności przestępstwa następuje z mocy prawa w rezultacie upływu czasu kalendarzowego odpowiadającego terminowi przedawnienia (tak –Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 18.12.2000r., III KKN 429/98, OSNKW 2001,z.3-4,poz.20), przy czym zgodnie zart. 102 kkpoczątek terminu przedawnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego należy liczyć od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy. W niniejszej sprawie nastąpiło to w czasie tożsamym ze zdarzeniem, gdyżT. C.w momencie zajścia znał oskarżonego, gdyż znali się dużo wcześniej, spożywali razem w barze posiłki.
Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 18 grudnia 2000r., który sąd odwoławczy w pełni akceptuje: momentem od którego rozpoczyna się liczenie upływu okresu przedawnienia w sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego, jest dzień oznaczony datą, w której pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy. Odnosząc ten pogląd do niniejszej sprawy , przy niewątpliwym ustaleniach dotyczących czasu zdarzenia i osoby sprawcy, należy przyjąć, że termin przedawnienia przypisanego oskarżonemu przestępstwa zart. 217 § 1 kkupłynął z początkiem dnia 28 sierpnia 2013r.
Akt oskarżenia został wniesiony w niniejszej sprawie w dniu 28 sierpnia 2013r., a zatem w tym momencie przestępstwo zart. 217 § 1 kk, którego popełnienie zarzucono oskarżonemu , było już przedawnione.
Przedawnienie karalności stanowi ujemną przesłankę procesową (art. 17 § 1 pkt 6 kpk) według której nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy nastąpiło przedawnienie karalności . Na etapie postępowania odwoławczego przedawnienie karalności stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą wskazaną wart. 439 § 1 pkt 9 kpk, która podlega uwzględnieniu niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów. W tej sytuacji ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów apelacji obrońcy jest bezprzedmiotowe.
Dlatego też Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 2 kpkuchylił zaskarżony wyrok i na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 kpkw zw. zart. 101 § 2 kkumorzył postepowanie karne wobecD. K.o czyn zart. 217 § 1 kk.
Kosztami procesu obciążono oskarżyciela prywatnegoT. C.na zasadzieart. 632 pkt 1 kpkiart. 616 § 1 kpk.