Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 1113/14
Data wyroku: 2014-10-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zbigniew Karamara, Dariusz Barczak, Adam Zarzycki

Sygn. akt IX Ka 1113/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 października 2014 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Zbigniew Karamara
Sędziowie: SSO Adam Zarzycki (spr.)
SSR del. Dariusz Barczak
Protokolant: st.sekr.sądowy Dorota Ziółkowska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Andrzeja Hojnowskiego
po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 roku
sprawyM. W.iM. S.
oskarżonych o przestępstwo zart. 158§1 k.k.iart. 157§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Jędrzejowie
z dnia 28 maja 2014 roku sygn. akt II K 1042/12

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że z kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonymM. W.iM. S.czynu eliminuje przepisyart. 157§1 k.k.iart. 11§2 k.k., a z podstawy prawnej wymiaru kary przepisart. 11§3 k.k.;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt. IX Ka 1113/14

UZASADNIENIE
M. W.iM. S.zostali oskarżeni o to, że w dniu 29 lipca 2012 roku wS.woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą pobiliT. G.w ten sposób, że bili go rękami po twarzy i głowie, w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci złamania lewego trzonu żuchwy w okolicy zębów 32 i 33 oraz prawego kąta żuchwy, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni, czym narazili pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § l kklub wart. 157 § l kk, tj. o czyn zart. 158 § l kkiart. 157 § l kkw zw. zart. 11 § 2 kk.
Sąd Rejonowy w Jędrzejowie wyrokiem z dnia 28 maja 2014 roku orzekł, co następuje:
I oskarżonychM. W.iM. S.uznał za winnych popełnienia zarzucanego im czynu stanowiącego występek zart. 158 § l kkiart. 157 § l kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to na podstawieart. 158 § l kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył każdemu z nich karę 9 miesięcy pozbawienia wolności,
II na podstawieart. 69 § l i 2 kkiart. 70 § l pkt l kkwykonanie orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 lata,
III na podstawieart. 71 § l kkw zw. zart. 33 § l i 3 kkwymierzył oskarżonym grzywnę w wysokości po 50 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej za równoważna kwocie 20 złotych,
IV na podstawieart. 627 kpkiart. 2 pkt 3 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. z 1983r. Nr 49, póz. 223) zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące wydatki w kwocie po 215 złotych i opłatę w kwocie po 280 złotych.
Apelację od powyższego wyroku złożył prokurator, zaskarżając powyższy wyrok w części orzeczenia o karze na niekorzyść obu oskarżonych. Zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 11 § 3 kkpolegająca na wymierzeniu oskarżonym kary na podstawieart. 158 § l kk, a nie jak stanowiart. 11 § 3 kkna podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą w tym przypadkuart. 157 § l kk.
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie za podstawę wymiaru karyart. 157 § l kk.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Złożona w niniejszej sprawie apelacja okazał się skuteczna, albowiem doprowadziła ona do zmiany zaskarżonego orzeczenia w sposób określony w wyroku Sądu Okręgowego.
Sąd Rejonowy starannie przeprowadził przewód sądowy, zgromadził niezbędne dla rozstrzygnięcia dowody, a następnie poddał je właściwej analizie i ocenie, zaprezentowanej w prawidłowy sposób w motywacyjnej części swego rozstrzygnięcia. W konsekwencji Sąd ten poczynił także prawidłowe ustalenia faktyczne, czego zresztą nie kwestionuje żadna ze stron.
Niemniej jednak Sąd I instancji dopuścił się obrazy prawa materialnego, która ma zawsze miejsce wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu prawidłowo ustalony, a nie zastosowano do niego właściwego przepisu (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 1973r. w sprawie IKR 142/72). Sąd Rejonowy błędnie bowiem przyjął, że w poczynionych przez niego ustaleniach faktycznych zastosowanie znaleźć winna kumulatywna kwalifikacji prawna zart. 158 § l kkiart. 157 § l kkw zw. zart. 11 § 2 kk. Przypomnieć należy, że Sąd ten ustalił, że oskarżeniM. W.orazM. S.bili pokrzywdzonegoT. G.rękami po twarzy i głowie, przy czym nie ustalił, który z oskarżonych swoim działaniem spowodował u pokrzywdzonego uszkodzenia ciała w postaci złamania lewego trzonu żuchwy w okolicy zębów 32 i 33 oraz prawego kąta żuchwy, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni, a zatem skutek określony wart. 157 § l kk. W tej wiec sytuacji przyjęcie w kwalifikacji prawnej przypisanego obu oskarżonym czynu takaart. 157 § l kkbyło błędne.
Podnieść bowiem trzeba, że w zgodnym orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz sądów apelacyjnych podkreśla się, że kumulatywny zbieg między przepisamiart. 158 § l k.k.iart. 157 § l k.k.może zachodzić jedynie wówczas, gdy określony sprawca biorący udział w pobiciu, które mogło doprowadzić do utraty życia albo do ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, zbiega się m.in. z umyślnym spowodowaniem naruszenia czynności narządu ciała na czas powyżej siedmiu dni. Innymi słowy, gdy bezsporne jest, że to właśnie działanie określonego sprawcy powoduje uszkodzenia ciała uczestnika zdarzenia, określone wart. 157 § l k.k(zob. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2006r. w sprawie WA 33/06). Pamiętać bowiem należy, że odpowiedzialność za udział w bójce lub pobiciu ma charakter odpowiedzialności quasi zbiorowej, co wynika z istoty tego przestępstwa, w którym zwykle nie można zidentyfikować, kto komu zadał cios. Oznacza to zatem, że w sytuacji, w której nie można ustalić, który z uczestników pobicia faktycznie zadał ciosy skutkujące konkretnymi
obrażeniami naruszającymi czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, sprawcom tego czynu można przypisać jedynie odpowiedzialność zart. 158 § l kk. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie ustalono, który z obu oskarżonych swoim działaniem spowodował u pokrzywdzonegoT. G.uszkodzenia ciała w postaci złamania lewego trzonu żuchwy w okolicy zębów 32 i 33 oraz prawego kata żuchwy, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni, to Sąd Rejonowy nie powinien oskarżonym przypisywać czynu zart. 158 § l kkw zw. zart. 157 § l kkw zw. zart. 11 § 2 kk, lecz jedynie czyn zart. 158 § l kk. W tej więc sytuacji Sąd Okręgowy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku w ten sposób, że z kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonymM. W.iM. S.czynu wyeliminował przepisyart. 157 § l kkiart. 11 § 2 kk, a w konsekwencji także z podstawy karyart. 11 § 3 kk.
Nadto w oparciu oart. 636 § l kpkSąd Okręgowy kosztami postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa.
Z tych tez względów na podstawieart. 437 § l i 2 kpkorzeczono jak w wyroku.