Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 313/14
Data wyroku: 2014-11-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariusz Żak, Karina Maksym, Aleksander Sikora

WYROK W PRAWIDŁOWYM BRZMIENIU PO SPROSTOWANIU

Sygn. akt : II AKa 313/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 listopada 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Mariusz Żak

Sędziowie

SSA Aleksander Sikora
SSO del. Karina Maksym (spr.)

Protokolant

Agnieszka Przewoźnik

przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Adama Rocha
po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2014 r. sprawy

1
R. B.s.T.iE.,ur. (...)wG.

oskarżonego zart. 280 § 1 kk,art. 275 § 1 kkiart. 276 kkprzy zast.art. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kki inne

2

S.S.s.L.iM.,ur. (...)wK.

oskarżonego zart. 279 § 1 kk,art. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 2 kk, zart. 280 § 1 kk,art. 275 § 1i inne

3
D. W.s.J.iK.,ur. (...)wK.

oskarżonego zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 2 kk
na skutek apelacji prokuratora co do oskarżonegoS. S.i obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 3 czerwca 2014 r.
sygn. akt. IV K 27/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w odniesieniu do:

1
oskarżonegoR. B.w ten sposób, że:

-

wpunkcie 1, z kwalifikacji prawnej objętych nim czynów, eliminuje przepisyart. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., a z podstawy prawnej wymiaru kary przepisart. 11 § 3 k.k.i wymierzoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności łagodzi do 4 (czterech) lat i 8 (ośmiu) miesięcy;

uchyla rozstrzygnięcia zpunktu 5 i 6i na mocyart. 86 § 1 k.k.iart. 91 § 2 k.k.wymierza oskarżonemuR. B.karę łączną 7 (siedmiu) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której na mocyart. 63 § 1 k.k.zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 08 września 2012 r. do 10 września 2012 r., od 22 września 2012 r. do 15 stycznia 2013 r., od 30 stycznia 2013 r. do 17 kwietnia 2014 r., od 07 maja 2014 r. do 20 listopada 2014 r.;

2
oskarżonegoS.S.w ten sposób, że:

-

w punkcie 8 przyjmuje, że dokonanie przypisanego mu przestępstwa wchodzącego w skład ciągu przestępstw, a zarzucanego w punkcie VII, nie było możliwe ze względu na to, że pokrzywdzonyA. N.nie miał pieniędzy i czyn ten kwalifikuje zart. 13 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k., a podstawę prawną skazania uzupełnia o przepisart. 91 § 1 k.k.;

wpunkcie 9z kwalifikacji prawnej przestępstwa przypisanego oskarżonemu eliminuje przepisyart. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k., a z podstawy prawnej wymiaru kary przepisart. 11 § 3 k.k.;

wpunkcie 12, w podstawie prawnej wymiaru kary łącznej, przepisart. 85 k.k.zastępuje przepisemart. 86 § 1 k.k.;

3
oskarżonegoD. W.w ten sposób, że:

-

w punkcie 14 przyjmuje, że dokonanie przypisanego mu przestępstwa,a zarzucanego w punkcie XII, nie było możliwe ze względu na to, że pokrzywdzonyA. N.nie miał pieniędzy i czyn ten kwalifikujezart. 13 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k., oraz eliminując z jego opisu ustalenie: „na skutek swojego działania spowodował powstanieu pokrzywdzonego obrażeń w postaci trzech ran kłutych powłok brzucha – prawej okolicy bocznej oraz rany kłutej powłok klatki piersiowej na wysokości lewej łopatki nie penetrujących do jam ciała, które to obrażenia skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres nie przekraczający siedmiu dni” i czyn ten kwalifikuje zart. 13 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.i w zw. zart. 10§2 kk, eliminując jednocześnie z podstawy prawnej skazaniaart. 11 § 3 k.k.oraz wprowadzając do niejart. 10§3 kk;

4
uchyla rozstrzygnięcie z punktu 16;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Gliwicach) na rzecz adwokatów:J. H., adw.P. M.i adw.J. P.- Kancelarie Adwokackie wG., kwoty po 738,- (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23% podatku VAT tytułem nieopłaconych kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonym:R. B.,S.S.iD. W.w postępowaniu odwoławczym,

IV
zwalnia oskarżonychR. B.,S.S.iD. W.od ponoszenia kosztów procesu za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt II AKa 313/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 03 czerwca 2014 r. o sygn. akt IV K 27/13 w sprawie oskarżonych:
-R. B.o to, że:

I
w dniu 08 września 2012 r. wG., działając wspólnie i w porozumieniu zS.S., po uprzednim użyciu przemocy wobecZ. I.polegającej na popchnięciu wymienionej, przewróceniu jej na ziemię oraz szarpaniu zabrał w celu przywłaszczenia na szkodę wskazanej pokrzywdzonej siatkę, w której znajdował się portfel o wartości około 50,- złotych z zawartością pieniędzy w kwocie 102,- złotych, dowodu osobistego, legitymacji rencisty, karty NFZ oraz karty klientaT., przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2006 r. sygn. akt III K 996/05 za przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.,art. 158 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.iart. 278 § 5 k.k., przy zastos.art. 11 § 2 k.k.na karę 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz zart. 280 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.iart. 278 § 5 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności, które to kary odbywał w ramach orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 06 lutego 2009 r. sygn. akt III K 1112/08 kary łącznej 4 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności w okresie od 18 maja 2005 r. do 27 października 2006 r. oraz od 27 października 2007 r. do 18 sierpnia 2010 r., tj. o przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k., iart. 276 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.,

II
w dniu 08 września 2012 r. wG., działając wspólnie i w porozumieniu zS.S.po uprzednim dokonaniu zaboru w celu przywłaszczenia na szkodęZ. Z.pieniędzy w kwocie 80,- zł w celu utrzymania się w posiadaniu wskazanej kwoty pieniężnej bezpośrednio po kradzieży użył wobec wskazanej pokrzywdzonej przemocy polegającej na uderzeniu jej drzwiami toalety Toi Toi, w wyniku czego wymieniona upadła i doznał obrażeń w postaci dużego obrzęku, wylewu do powłok, otarć powierzchownych naskórka 1/3 obwodu przedramienia prawego z otarciem naskórka, które to obrażenia skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała pokrzywdzonej na okres nie przekraczający siedmiu dni, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2006 r. sygn. akt III K 996/05 za przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.,art. 158 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.iart. 278 § 5 k.k., przy zastos.art. 11 § 2 k.k.na karę 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz zart. 280 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.iart. 278 § 5 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności, które to kary odbywał w ramach orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 06 lutego 2009 r. sygn. akt III K 1112/08 kary łącznej 4 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności w okresie od 18 maja 2005 r. do 27 października 2006 r. oraz od 27 października 2007 r. do 18 sierpnia 2010 r., tj. przestępstwo zart. 281 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.,

III
w dniu 14 września 2012 r. wK.przywłaszczył sobie na szkodęR. S.uprzednio powierzoną mu rzecz ruchomą w postaci telefonu komórkowegomarki H. (...)o wartości około 1.200,- złotych, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2006 r. sygn.. akt III K 996/05 za przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.,art. 158 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.iart. 278 § 5 k.k., przy zastos.art. 11 § 2 k.k.na karę 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz zart. 280 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.iart. 278 § 5 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności, które to kary odbywał w ramach orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 06 lutego 2009 r. sygn. akt III K 1112/08 kary łącznej 4 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności w okresie od 18 maja 2005 r. do 27 października 2006 r. oraz od 27 października 2007 r. do 18 sierpnia 2010 r., tj. przestępstwo zart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.,

IV
w dniu 22 września 2012 r. wK., działając wspólnie w porozumieniu zS.S.posługując się nożem po uprzednim użyciu przemocy wobecM. S.polegającej na przewróceniu wymienionego na ziemię, przyciskaniu go do podłoża, szarpaniu oraz ugodzenia nożem zabrał w celu przywłaszczenia na szkodę wskazanego pokrzywdzonego telefon komórkowymarki S. (...)o wartości 300,- złotych, przy czym na skutek swojego działania spowodował powstanie u pokrzywdzonego obrażenia w postaci rany kłutej powłok brzucha w okolicy prawego łuku żebrowego o szerokości około 1 cm i głębokości około 5 cm biegnącej skośnie ku górze i w lewą stronę w kierunku okolicy mostkowej nie penetrującej do jam ciała, które to obrażenie skutkowało naruszeniem czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres nie przekraczający siedmiu dni, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2006 r. sygn. akt III K 996/05 za przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.,art. 158 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.iart. 278 § 5 k.k., przy zastos.art. 11 § 2 k.k.na karę 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz zart. 280 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.iart. 278 § 5 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności, które to kary odbywał w ramach orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 06 lutego 2009 r. sygn. akt III K 1112/08 kary łącznej 4 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności w okresie od 18 maja 2005 r. do 27 października 2006 r. oraz od 27 października 2007 r. do 18 sierpnia 2010 r., tj. przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.iart. 157 § 2 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;

V
w dniu 22 września 2012 r. wK.po uprzednim użyciu przemocy wobecB. M.polegającej na popchnięciu wymienionej zabrał w celu przywłaszczenia na szkodę wskazanej pokrzywdzonej torebkę damską o wartości około 30,- zł, w której znajdował się telefon komórkowymarki S. (...)o wartości około 500,- złotych, parasol o wartości 20,- złotych, a także portfel skórzany o wartości około 40,- złotych z zawartością dowodu osobistego, karty NFZ, karty bankomatowej(...), karty kredytowejT.oraz banknotu o nominale 50.000,- starych złotych i wartości około 50,- złotych, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2006 r. sygn.. akt III K 996/05 za przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.,art. 158 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.iart. 278 § 5 k.k., przy zastos.art. 11 § 2 k.k.na karę 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz zart. 280 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.iart. 278 § 5 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności, które to kary odbywał w ramach orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 06 lutego 2009 r. sygn. akt III K 1112/08 kary łącznej 4 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności w okresie od 18 maja 2005 r. do 27 października 2006 r. oraz od 27 października 2007 r. do 18 sierpnia 2010 r., tj. o przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.iart. 278 § 5 k.k.,art. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;

-S.

S.o to, że:

VI
w nieustalonej dacie pomiędzy dniem 15 czerwca 2012 roku a dniem 15 września 2012 roku wK., działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma nieletnimi, po uprzednim odgięciu kraty i skobla z kłódką włamał się do wnętrza kontenera należącego doJ. J.służącego do przechowywania towarów handlowych skąd zabrał w celu przywłaszczenia skrzynkę z jajkami oraz zgrzewkę napojuR.Buli o łącznej wartości około 250,- złotych na szkodę wymienionego pokrzywdzonego, tj. o przestępstwo zart. 279 § 1 k.k.,

VII
w dniu 18 sierpnia 2012 r. wK., działając wspólnie i w porozumieniu z nieletnimD. W., który posługiwał się nożem, usiłował doprowadzićA. N.do stanu bezbronności i zabrać w celu przywłaszczenia na szkodę wymienionego rzeczy ruchome o wartości majątkowej w postaci pieniędzy, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonego, który nie wydał żądanych przedmiotów, przy czym na skutek działania drugiego ze sprawców pokrzywdzony doznał obrażeń w postaci trzech ran kłutych powłok brzucha – prawej okolicy bocznej oraz rany kłutej powłok klatki piersiowej na wysokości lewej łopatki nie penetrujących do jam ciała, które to obrażenia skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres nie przekraczający siedmiu dni, tj. przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.,

VIII
w dniu 08 września 2012 r. wG., działając wspólnie i w porozumieniu zR. B., po uprzednim użyciu przemocy wobecZ. I.polegającej na popchnięciu wymienionej, przewróceniu jej na ziemię oraz szarpaniu zabrał w celu przywłaszczenia na szkodę wskazanej pokrzywdzonej siatkę, w której znajdował się portfel o wartości około 50,- złotych z zawartością pieniędzy w kwocie 102,- złotych, dowodu osobistego, legitymacji rencisty, karty NFZ oraz karty klientaT., tj. o przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k., iart. 276 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.,

IX
w dniu 08 września 2012 r. wG., działając wspólnie i w porozumieniu zR. B., po uprzednim dokonaniu zaboru w celu przywłaszczenia na szkodęZ. Z.pieniędzy w kwocie 80,- zł w celu utrzymania się w posiadaniu wskazanej kwoty pieniężnej bezpośrednio po kradzieży użył wobec wskazanej pokrzywdzonej przemocy polegającej na uderzeniu jej drzwiami toalety Toi Toi, w wyniku czego wymieniona upadła i doznał obrażeń w postaci dużego obrzęku, wylewu do powłok, otarć powierzchownych naskórka 1/3 obwodu przedramienia prawego z otarciem naskórka, które to obrażenia skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała pokrzywdzonej na okres nie przekraczający siedmiu dni, tj. przestępstwo zart. 281 k.k.iart. 157 § 2 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.,

X
w dniu 22 września 2012 r. wK., działając wspólnie w porozumieniu zR. B., który posłużył się nożem, po uprzednim użyciu przemocy wobecM. S.polegającej na przewróceniu wymienionego na ziemię, przyciskaniu go do podłoża oraz szarpaniu zabrał w celu przywłaszczenia na szkodę pokrzywdzonego telefon komórkowymarki S. (...)o wartości 300,- złotych, przy czym na skutek działania drugiego ze sprawców pokrzywdzony doznał obrażenia w postaci rany kłutej powłok brzucha w okolicy prawego łuku żebrowego o szerokości około 1 cm i głębokości około 5 cm biegnącej skośnie ku górze i w lewą stronę w kierunku okolicy mostkowej nie penetrującej do jam ciała, które to obrażenie skutkowało naruszeniem czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres nie przekraczający siedmiu dni, tj. przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.,

XI
w dniu 22 września 2012 r. wK.przyjął i pomógł do ukrycia pochodzącej z przestępstwa rozboju na szkodęB. M.torebki damskiej o wartości około 30,- zł, w której znajdował się telefon komórkowymarki S. (...)o wartości około 500,- złotych, parasol o wartości 20,- złotych, o których rzeczach wiedział, że pochodzą z opisanego czynu zabronionego, tj. o przestępstwo zart. 291 § 1 k.k.;

-D. W.o to, że:

XII
w dniu 18 sierpnia 2012 r. wK., działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, posługując się nożem, którym zadawałA. N.uderzenia, usiłował doprowadzić wymienionego do stanu bezbronności i zabrać w celu przywłaszczenia na jego szkodę rzeczy ruchome o wartości majątkowej w postaci pieniędzy, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonego, który nie wydał żądanych przedmiotów, przy czym na skutek swojego działania spowodował powstanie u pokrzywdzonego obrażeń w postaci trzech ran kłutych powłok brzucha – prawej okolicy bocznej oraz rany kłutej powłok klatki piersiowej na wysokości lewej łopatki nie penetrujących do jam ciała, które to obrażenia skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres nie przekraczający siedmiu dni, tj. przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.

⚫

w punkcie 1 - uznanooskarżonegoR. B.za winnego zarzucanych mu w punktach I i V czynów, których dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2006 r. sygn. akt III K 996/05 za przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.,art. 158 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.iart. 278 § 5 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.na karę 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz zart. 280 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.iart. 278 § 5 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności, które to kary odbywał w ramach orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 06 lutego 2009 r. sygn. akt III K 1112/08 kary łącznej 4 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności w okresie od 18 maja 2005 r. do 27 października 2006 r. oraz od 27 października 2007 r. do 18 sierpnia 2010 r., ustalając, iż działał w warunkach ciągu przestępstw, w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, a każdy z czynów wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na zasadzieart. 280 § 1 k.k.przy zastos.art. 11 § 3 k.k.iart. 91 § 1 k.k.skazano oskarżonego na karę 5 lat pozbawienia wolności;

w punkcie 2 – uznano oskarżonegoR. B.za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie II czynu, którego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2006 r. sygn. akt III K 996/05 za przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.,art. 158 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.iart. 278 § 5 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.na karę 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz zart. 280 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.iart. 278 § 5 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności, które to kary odbywał w ramach orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 06 lutego 2009 r. sygn. akt III K 1112/08 kary łącznej 4 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności w okresie od 18 maja 2005 r. do 27 października 2006 r. oraz od 27 października 2007 r. do 18 sierpnia 2010 r., czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 281 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na zasadzieart. 281 k.k.skazano oskarżonego na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

w punkcie 3 - uznano oskarżonegoR. B.za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie III czynu, którego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2006 r. sygn. akt III K 996/05 za przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.,art. 158 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.iart. 278 § 5 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.na karę 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz zart. 280 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.iart. 278 § 5 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności, które to kary odbywał w ramach orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 06 lutego 2009 r. sygn. akt III K 1112/08 kary łącznej 4 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności w okresie od 18 maja 2005 r. do 27 października 2006 r. oraz od 27 października 2007 r. do 18 sierpnia 2010 r., czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na zasadzieart. 284 § 2 k.k.skazano oskarżonego na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

w punkcie 4 - uznano oskarżonegoR. B.za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie IV czynu, którego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2006 r. sygn. akt III K 996/05 za przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.,art. 158 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.iart. 278 § 5 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.na karę 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz zart. 280 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.iart. 278 § 5 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.na karę 2 lat pozbawienia wolności, które to kary odbywał w ramach orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 06 lutego 2009 r. sygn. akt III K 1112/08 kary łącznej 4 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności w okresie od 18 maja 2005 r. do 27 października 2006 r. oraz od 27 października 2007 r. do 18 sierpnia 2010 r., czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 280 § 2 k.k.iart. 157 § 2 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na zasadzieart. 280 § 2 k.k.przy zastos.art. 11 § 3 k.k.skazano oskarżonego na karę 4 lat pozbawienia wolności;

wpunkcie 5– na mocyart. 86 § 1 k.k.iart. 91 § 2 k.k.orzeczono wobec oskarżonegoB.karę łączną 8 lat pozbawienia wolności;

wpunkcie 6– na mocyart. 63 § 1 k.k.zaliczono oskarżonemuR. B.na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 08.09.2012 r. do dnia 10.09.2012 r., od dnia 22.09.2012 r. do dnia 15.01.2013 r. i od dnia 30.01.2013 r. do dnia 03.06.2014 r.;

w punkcie 7 – uznano

    oskarżonegoS.S.za winnego popełnienia zarzucanego mu wpunkcie VIczynu, czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 279 § 1 k.k.i za to na zasadzieart. 279 § 1 k.k.skazano oskarżonego na karę 1 roku pozbawienia wolności;

w punkcie 8 – uznano oskarżonegoS.S.za winnego popełnienia zarzucanych mu wpunktach VII i Xczynów, ustalając, iż działał w warunkach ciągu przestępstw, w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu oraz, że czyn zpunktu VII- wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k., a czyn zpunktu X- przestępstwa zart. 280 § 2 k.k.i za to na zasadzieart. 280 § 2 k.k.skazano oskarżonego na jedną karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

w punkcie 9 – uznano oskarżonegoS.S.za winnego popełnienia zarzucanego mu wpunkcie VIIIczynu, czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.i za to na zasadzieart. 280 § 1 k.k.przy zastos.art. 11 § 3 k.k.skazano oskarżonego na karę 2 lat pozbawienia wolności;

w punkcie 10 - uznano oskarżonegoS.S.za winnego popełnienia zarzucanego mu wpunkcie IXczynu, czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 281 k.k.iart. 157 § 2 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.i za to na zasadzieart. 281 k.k.przy zastos.art. 11 § 3 k.k.skazano oskarżonego na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

w punkcie 11 - uznano oskarżonegoS.S.za winnego popełnienia zarzucanego mu wpunkcie XIczynu, czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.i za to na zasadzieart. 291 § 1 k.k.skazano oskarżonego na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;

wpunkcie 12- na mocyart. 85 k.k.iart. 91 § 2 k.k.- orzeczono wobec oskarżonegoS.karę łączną 5 lat pozbawienia wolności;

wpunkcie 13- na mocy at. 63§ 1 k.k.- zaliczono oskarżonemu na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 08.09.2012 r. do dnia 10.09.2012 r. i od dnia 22.09.2012 r. do dnia 03.06.2014 r.;

w punkcie 14 – uznanooskarżonegoD. W.za winnego popełnienia zarzucanego mu w pokucie XII czynu, czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.iart. 157 § 2 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.i za to na zasadzieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.przy zastos.art. 11 § 3 k.k.skazano oskarżonego na karę 3 lat pozbawienia wolności;

wpunkcie 15- na mocy at. 63§ 1 k.k.zaliczono oskarżonemuW.na poczet kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 17.01.2013 r. do dnia 03.06.2014 r.;

wpunkcie 16- na zasadzieart. 44 § 2 k.k.orzeczono przepadek dowodu rzeczowego w postaci noża;

w punkcie 17 – zasądzono na rzecz obrońców z urzędu należne im wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu;

wpunkcie 18– na zasadzieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych- zwolniono oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa.

Wyrok ten zaskarżyli prokurator oraz obrońcy oskarżonychB.,S.iW..
Obrońca oskarżonegoR. B., na zasadzieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 444 k.p.k., zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonegoB., zarzucając mu:

I
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia tj.

a
art. 7 k.p.k.poprzez jego niezastosowanie i dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego przejawiające się w:

- odmowie przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoR. B.w zakresie jakim dotyczyły one: wyrwania torebek/siatek pokrzywdzonymZ. I.orazB. M.bez użycia przemocy nakierowanej na pokrzywdzone, zniszczenia telefonu komórkowego należącego doR. S.oraz przebiegu czynu popełnionego na szkodę pokrzywdzonegoM. S., w szczególności w zakresie ustalenia kto posługiwał się nożem i czy jego użycie było zaplanowane przez wszystkich sprawców,
- odmowie przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoS.S.w zakresie dotyczącym przebiegu czynów popełnionych wspólnie z oskarżonymR. B.na szkodę pokrzywdzonychZ. I.,Z. Z.i nakierowania zamiaru ich sprawców na zabór rzeczy w celu przywłaszczenia, bez stosowania przemocy wymierzonej w posiadaczy ww. rzeczy oraz w odniesieniu do czynu popełnionego na szkodęM. S.w zakresie w jakim oskarżony wyjaśniał, że to on posługiwał się w trakcie czynu nożem bez wiedzy oskarżonegoR. B.;

b
art. 424 § 1 k.p.k.poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia do zaskarżonego wyroku i niewskazanie w nim w oparciu o jakie dowody Sąd ustalił, że to oskarżonyR. B.posiadał nóż i posługiwał się nim dokonując czynu zabronionego na szkodęM. S.;

II
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wspływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżonyB.:

a
działając wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymS.w dniu 08.09.2012 r. wG.dopuścił się przestępstwa polegającego na użyciu przemocy tj. popchnięciu pokrzywdzonejZ. I., przewrócenia jej na ziemię oraz szarpaniu, a następnie zabraniu w celu przywłaszczenia siatki w której znajdował się portfel o wartości około 50,- zł z zawartością pieniędzy w kwocie 102,- zł, dowodu osobistego, legitymacji rencisty, karty NFZ oraz karty klienta(...), tj. przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.orazart. 276 k.k.,

podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że oskarżony używał w stosunku do pokrzywdzonej przemocy, ograniczając się jedynie do zaboru w celu przywłaszczenia siatki, w której znajdował się portfel o wartości około 5 zł z zawartością pieniędzy w kwocie 102 zł, dowodu osobistego, legitymacji rencisty, karty NFZ oraz karty Klienta(...)i że dokonując zaboru ww. przedmiotów oddziaływał wyłącznie na rzeczy ruchome, bez skierowania przemocy wobec ich posiadacza;

b
działając wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymS.w dniu 22 września 2012 r. wK.dopuścił się przestępstwa polegającego na użyciu przemocy wobecM. S., która przybrała postać przewrócenia wymienionego pokrzywdzonego na ziemię, przyciskania go do podłoża, szarpania oraz ugodzenia nożem, a następnie zabraniu w celu przywłaszczenia na szkodę pokrzywdzonego telefonu komórkowegomarki S. (...)o wartości 300,- zł, przy czym na skutek swojego działania spowodował powstanie u pokrzywdzonego obrażenia w postaci rany kłutej powłok brzucha w okolicy prawego łuku żebrowego o szerokości około 1 cm i głębokości około 5 cm biegnącej skośnie ku górze i w lewą stronę w kierunku okolicy mostkowej nie penetrującej do jam ciała, które to obrażenie skutkowało naruszeniem czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres nie przekraczający siedmiu dni, tj. przestępstwa zart. 280 § 2 k.k.,art. 157 § 2 k.k.,

podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że to oskarżonyR. B.używając przemocy wobec pokrzywdzonego posługiwał się nożem i ugodził nimM. S., jak również nie daje podstaw do uznania, że zarzucany czyn został popełniony w porozumieniu ze współoskarżonymS.S., a więc że oskarżonyB.obejmował swoją świadomością zamiar uczestniczenia w czynie wypełniającym znamionaart. 280 § 2 k.k.,

c
w dniu 22 września 2012 r. wK.po uprzednim użyciu przemocy wobecB. M.polegającej na pchnięciu wymienionej pokrzywdzonej zabrał w celu przywłaszczenia na jej szkodę torebkę damską o wartości ok. 30,- zł, w której znajdował się telefon komórkowymarki S. (...)o wartości około 500,- zł, parasol o wartości ok. 20,- zł, a także portfel skórzany o wartości ok. 40,- zł z zawartością dowodu osobistego, karty NFZ, karty bankomatowej(...), karty kredytowej(...)oraz banknotu o nominale 50.000,- starych złotych i wartości 50,- zł, tj. przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.,art. 278 § 5 k.k.,art. 275 § 1 k.k.,art. 276 k.k.,

podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że oskarżony używał w stosunku do pokrzywdzonej przemocy, ograniczając się jedynie do zaboru w celu przywłaszczenia torebki damskiej o wartości około 30,- zł, w której znajdował się telefon komórkowymarki S. (...)o wartości ok. 500,- zł, parasol o wartości ok. 20,- zł, a także portfel skórzany o wartości ok. 40,- zł z zawartością dowodu osobistego, karty NFZ, karty bankomatowej(...)karty kredytowej(...)oraz banknotu o nominale 50.000,- starych złotych i wartości ok. 50 zł i że dokonując zaboru ww. przedmiotów oddziaływał wyłącznie na rzeczy ruchome, bez skierowania przemocy wobec ich posiadacza;

d
w dniu 14 września 2012 r. wK.przywłaszczył sobie na szkodęR. S.uprzednio powierzoną mu rzecz ruchomą w postaci telefonu komórkowegomarki H. (...)o wartości około 1.200,- zł, tj. przestępstwa zart. 284 § 2 k.k.,

podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że oskarżony przywłaszczył sobie ww. rzecz ruchomą, a jedynie, że ww. telefon komórkowy został zniszczony;

e
działając wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymS.w dniu 08 września 2012 r. wG.dopuścił się przestępstwa polegającego na dokonaniu zaboru w celu przywłaszczenia na szkodęZ. Z.pieniędzy w kwocie 80,- zł, a następnie w celu utrzymania się w posiadaniu wskazanej kwoty pieniężnej bezpośrednio po kradzieży użył wobec wskazanej pokrzywdzonej przemocy polegającej na uderzeniu jej drzwiami toalety Toi Toi, w wyniku czego wymieniona upadła i doznała obrażeń w postaci dużego obrzęku, wylewu do powłok, otarć powierzchownych naskórka 1/3 obwodu przedramienia prawego z bólem uciskowym, stłuczenia nadgarstka i przedramienia prawego z otarciem naskórka, które to obrażenia skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała pokrzywdzonej na okres nie przekraczający siedmiu dni, tj. przestępstwa zart. 281 k.k.,

podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że oskarżony świadomie użył wobec pokrzywdzonej przemocy w celu utrzymania się w posiadaniu skradzionej rzeczy poprzez utorowanie sobie drogi ucieczki, a jedynie wskazuje, że doszło do zaboru rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia.
W oparciu o te zarzuty na podstawieart. 437 k.p.k.:

1
w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu w punkcie 1 zaskarżonego wyrku popełnionych na szkodęZ. I.orazB. M.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przypisanie oskarżonemuB.w miejsce czynu wypełniającego znamiona przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.sprawstwa czynu opisanego w at. 278§ 1 k.k.i wymierzenie za to kary pozbawienia wolności w dolnej granicy ustawowego zagrożenia;

2
w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 2 zaskarżonego wyroku popełnionego na szkodęZ. Z., wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie oskarżanego winnym popełnienia wykroczenia zart. 119 § 1k.w. w miejsce przypisanego przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.i wymierzenie za to kary grzywny;

3
w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 4 zaskarżonego wyroku popełnionego na szkodęM. S.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przypisanie mu w miejsce czynu zart. 280 § 2 k.k.sprawstwa czynu opisanego wart. 280 § 1 k.k.i wymierzenie za to kary pozbawienia wolności w dolnej granicy ustawowego zagrożenia;

4
w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 3 zaskarżonego wyroku popełnionego na szkodęR. S.wniósł o uchylenie wyroku na podstawieart. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k.i umorzenie postępowania w oparciu oart. 17 § 1 pkt. 10 k.p.k.

ewentualnie
wniósł o uchylenie wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

    Obrońca oskarżonegoS.S.na zasadzieart. 444 k.p.k., zaskarżył wyrok w zakresie punktu 10 oraz w części dotyczącej orzeczenia o karze na korzyść oskarżonego, zarzucając orzeczeniu, na zasadzieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt. 1 k.p.k., obrazę prawa materialnego tj.art. 281 § 1 k.k.poprzez jego błędne zastosowanie tj. przyjęcie błędnej kwalifikacji prawnej czynu i uznanie, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa zart. 281 k.k.tymczasem zachowanie oskarżonego wypełnia tylko znamiona wykroczenia zart. 119 § 1k.w.
Na zasadzieart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt. 2 k.p.k.orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj.:
-art. 4 k.p.k.poprzez uwzględnienie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego i całkowitym pominięciu okoliczności dla niego korzystnych;
-art. 7 k.p.k.poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego stojącą w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego jak również z zasadami logicznego rozumowania.
Na zasadzieart. 438 pkt. 4 k.p.k.orzeczeniu temu zarzucił w części dotyczącej orzeczenia o karze rażącą jej niewspółmierność wyrażającą się w wymierzonej oskarżonemu kar w postaci:
- 1 roku pozbawienia wolności za zarzucany mu czyn w punkcie VI wyroku;
- 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za zarzucane mu czyny w punkcie VII i X wyroku;
- 2 lat pozbawienia wolności za zarzucany mu czyn w punkcie VIII wyroku;
- 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności za zarzucany mu czyn w punkcie IX wyroku;
- 6 miesięcy pozbawienia wolności za zarzucany mu czyn w punkcie XI wyroku;
- kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności.
Na zasadzieart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 2 k.p.k.wniósł o:
- zmianę wyroku w punkcie 10 poprzez przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się wykroczenia zart. 119 § 1k.w. oraz przestępstwa zart. 157 § 2 k.k., a nie przestępstwa zart. 281 k.k.w zw. zart. 157 § 2 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.;
- zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze poprzez wymierzenie oskarżonemu kar w postaci:

⚫

3 lat pozbawienia wolności za zarzucane mu czyny w punkcie VII i X wyroku;

4 miesięcy ograniczenia wolności za zarzucany mu czyn w punkcie IX wyroku tj. kradzież z art. 119 § 1 k.w.;

6 miesięcy ograniczenia wolności za zarzucany mu czyn w punkcie IX wyroku tj. średni i lekki uszczerbek ciała zart. 157 § 2 k.k., jeżeliby Sąd uznał, że czyn ten należy rozpoznać w niniejszym postępowaniu;

3 miesięcy pozbawienia wolności za zarzucany mu czyn w punkcie XI wyroku;

kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności przy uwzględnieniuart. 60 § 1 k.k.

Obrońca oskarżonegoD. W., na zasadzieart. 425 § 1 i art. 444 k.p.k., zaskarżył wyrok na korzyść oskarżonego w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając mu:

1
rażącą niewspółmierność (surowość) orzeczonej w stosunku do oskarżonego kary 3 lat pozbawienia wolności, poprzez nie zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary w stosunku do oskarżonego i warunkowego jej zawieszenia na odpowiedni okres próby;

2
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma podstaw do zastosowania w stosunku do oskarżonegoD. W.instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, a w następstwie jej warunkowego zawieszenia pomimo tego, iż oskarżony: jest osobą bardzo młodą, nie był karany, szczerze przyznał się do winy i nie utrudniał postępowania karnego, w postępowaniu dążył do pojednania się z pokrzywdzonym, nawet najniższa kara jest niewspółmiernie surowa.

Na zasadzieart. 427 § 1 k.p.k.w zw. zart. 437 k.p.k.apelujący wniósł o zmianę wyroku poprzez nadzwyczajne złagodzenie kary pozbawienia wolności orzeczonej w stosunku do oskarżonego z uwzględnieniemart. 54 § 1 k.k.iart. 60 § 1 k.k., a następnie orzeczenie jej z warunkowym zawieszeniem wykonania połączonym z obowiązkiem wynikającym zart. 72 k.k.tj. informowania kuratora o przebiegu okresu próby oraz obowiązkiem wynikającym zart. 73 k.k., ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Prokuratorzaskarżając na zasadzieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 444 k.p.k.wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze wobec oskarżonegoS.S.na jego niekorzyść i powołując się naart. 427 § 1 i 2 k.p.k.iart. 438 pkt. 1 k.p.k.zarzucił:

I
obrazę prawa materialnego, a toart. 91 § 1 k.k.poprzez jego niezastosowanie w punkcie 8 części dyspozytywnej wyroku, w którym sąd uznał, że oskarżonyS.S.zarzucanych mu wpunktach VII i Xczynów dopuścił się w warunkach ciągu przestępstw, jednak w podstawie wymiaru kary nie wskazałart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k., pomimo, że miał taki obowiązek;

II
obrazę prawa materialnego, a toart. 85 k.k.poprzez jego powołanie przy wymiarze kary łącznej w punkcie 12 części dyspozytywnej wyroku obokart. 91 § 2 k.k., co stanowi obrazęart. 85 k.k., albowiem zakresy zastosowania norm określających instytucję realnego zbiegu przestępstw (art. 85) oraz ciągu przestępstw (art. 91) zostały zakreślone w taki sposób, że ich pola nie pozostają w stosunku krzyżowania.

Na podstawie tych zarzutów wniósł o:

I
zmianę wyroku w części dotyczącej oskarżonegoS.w ten sposób, że orzeczenie odnośnie kary łącznej za czyny zarzucane wpunktach VII i Xzostanie oparte oart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.;

II
zmianę wyroku w części dotyczącej oskarżonegoS.w ten sposób, że orzeczenie odnośnie kary łącznej wszystkich wymierzonych kar pozbawienia wolności zostanie oparte jedynie oart. 91 § 2 k.k.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Apelacja prokuratora jest zasadna, a w konsekwencji należało zaskarżony wyrok odnośnie oskarżonegoS.skorygować w odpowiednim zakresie, przy uwzględnieniu zasadnych zastrzeżeń jakie w tym zakresie oskarżyciel publiczny zgłosił na rozprawie odwoławczej.
Z kolei skargi złożone przez obrońców co do zasady nie zyskały aprobaty Sądu Apelacyjnego, jednak uruchamiając kontrolę odwoławczą zaskarżonego wyroku okazały się być celowe, bo w ich efekcie doszło do zmiany zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonychB.,S.iW..
Z uwagi na zakres apelacji obrońcyR. B.celowym jest całościowe przeprowadzenie kontroli zaskarżonego wyroku i zweryfikowanie trafności rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji w kontekście wszystkich podnoszonych zarzutów apelacyjnych. Wydaje się to tym bardziej uzasadnione, że zarzuty obrońców oskarżonychB.iS.w pewnej mierze są zbieżne co powoduje, iż powtarzanie tej samej argumentacji nie służyłoby przejrzystości motywów rozstrzygnięcia sądu odwoławczego.
W pierwszej kolejności odnosząc się do analizowanych zarzutów apelacyjnych sformułowanych przez obrońcę oskarżonegoB., uznać należy, iż zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, spowodowanych naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.) nie zostały poparte racjonalnymi argumentami, a tym samym nie mogły okazać się skutecznymi. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia oskarżonych, Sąd Okręgowy nie dopuścił się bowiem naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, a przedstawiony w pisemnych motywach wyroku tok rozumowania jest zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Ustalenia faktyczne dokonane przez sąd a quo generalnie są trafne i w przeważającej mierze zasługują na akceptację. W tym miejscu wskazać trzeba, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się tylko do zakwestionowania stanowiska sądu I instancji, czy też polemiki z jego ustaleniami, tak jak to ma miejsce w przypadku analizowanego środka odwoławczego, lecz powinien wskazywać nieprawidłowości w rozumowaniu sądu co do oceny okoliczności sprawy. Oczywistym bowiem jest, iż sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie uzasadnia wniosku o popełnieniu błędu w ustaleniach faktycznych (por.: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 19 maja 2009 r., AKa 73/09, KZS 2009/9/52).
Wbrew zarzutom obrońcy oskarżonegoB.uzasadnienie skarżonego wyroku nie jest również obciążone obrazą przepisuart. 424 k.p.k., na którą można byłoby się skutecznie powoływać gdyby pisemne motywy zaskarżonego wyroku nie pozwalały znaleźć odpowiedzi na pytania o to, jakie fakty uznano za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich oparto się dowodach, dlaczego nie uznano dowodów przeciwnych, w jaki sposób zakwalifikowano zachowanie oskarżonych i jakimi względami kierowano się wymierzając oskarżonym karę, czego w treści analizowanego środka odwoławczego nie wykazano, a stąd zarzut ten uznać należy za gołosłowny, gdyż nie został poparty żadnymi skonkretyzowanymi argumentami. Dodać trzeba, że uzasadnienie skarżonego wyroku sporządzone zostało w sposób systematyczny i przejrzysty, a Sąd Okręgowy dokonując ustaleń faktycznych i oceniając zgromadzony materiał dowodowy czynił to odrębnie do każdego z przestępstw zarzucanych oskarżonym.
Zauważyć przy tym należy, że choć apelujący odwołuje się do dwóch różnych przyczyn odwoławczych wymienionych zart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k., to i tak posługuje się tą samą argumentacją. Formułując zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w istocie rzeczy korzysta z tych samych zarzutów, które podnosił w ramach obrazy przepisów prawa procesowego.
Wobec charakteru zarzutów podnoszonych w analizowanej apelacji, w pierwszej kolejności odnieść trzeba się do tych, za pomocą których skarżący stara się wykazać wadliwość skarżonego wyroku, wynikającą z kwestionowania prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych w zakresie przypisanychR. B.w punkcie 1 wyroku czynów składających się na ciąg przestępstw zart. 280 § 1 k.k., a popełnionych na szkodę pokrzywdzonychZ. I.iB. M., co zdaniem skarżącego wynikało z błędnego stanowiska sądu a quo przyjmującego zastosowanie przez oskarżonego (wespół z współoskarżonymS.w przypadku rozboju popełnionego na szkodę Z.I.) przemocy wobec osoby, podczas gdy zabór przedmiotów przestępstwa w obu tych wypadkach miał polegać wyłącznie na oddziaływaniu na rzeczy ruchome (punkt II a i c apelacji), co z oczywistych względów miało również znaczenie dla odpowiedzialności karnej współoskarżonegoS.S.za czyn przypisany mu w punkcie 9 zaskarżonego wyroku.
Sąd Apelacyjny nie podzielił tego stanowiska, albowiem z poczynionych przez sąd meriti ustaleń faktycznych jednoznacznie wynika, iż środkiem wiodącym do celu w postaci zaboru pokrzywdzonymM.iI.toreb, w każdym z tych analizowanych przypadków, było zastosowanie przemocy wobec napadniętych starszych kobiet. Dokonując przestępstwa na szkodęB. M.oskarżonyB.zrealizował to znamię samodzielnie, o czym pokrzywdzona już na etapie postępowania przygotowawczego, krótko po zdarzeniu z dnia 22 września 2011 r., wiernie i stanowczo zeznawała relacjonując, iż napastnik „zbliżył się do niej zza pleców, pchnął ją do przodu, w wyniku czego straciła równowagę i poleciała do przodu”, w efekcie czego sprawca zdołał jej wyrwać torebkę i zbiec (k. 41). Podobnej treści zeznania złożyła na dalszym etapie postępowania (k. 60, 790-791, 1266 v.), w świetle czego nie ma wątpliwości, iż oskarżony nie ograniczył się w tej napaści do pochwycenia i wyszarpnięcia siłą przedmiotu kradzieży, ale ten etap jego zachowania poprzedzało właśnie zastosowanie przemocy wobec ofiary, która nie musi być przecież wynikiem użycia znacznej siły. Powyższe znajduje oparcie z jednej strony w jednolitym stanowisku zarówno doktryny, jak i orzecznictwa, co do okoliczności kwalifikujących użycie przemocy w ujęciu kodeksowym cytowanego przepisu- jako oddziaływania fizycznego polegającego na zastosowaniu nawet niewielkiej siły, odpowiadającej naruszeniu nietykalności cielesnej, bezpośrednio na ciało człowieka (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13 grudnia 1994 r., II AKr 189/94; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 października 2003 r., II AKa 292/03; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 8 dnia lutego 2001 r., II AKa 18/01, Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2012 r. II AKa 273/12; P. Palka, glosa do wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 8 lutego 2001 r., II Aka 18/01; Michalski (w:) Wąsek II, s. 824; Marek, Komentarz, s. 596; Michalski (w:) Wąsek II, s. 740), z drugiej zaś w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności zeznaniach pokrzywdzonej, co znajduje też w pełnym zakresie odniesienie do przestępstwa oskarżonychB.iS.popełnionego na szkodęZ. I., która miarodajnie zeznała, iż na skutek popchnięcia jej przez napastników, którzy skradli jej siatkę, upadła na ziemię (k. 153-155, 762-763, 1307 v.-1308). Powyższe dobitnie świadczy o zamiarach sprawców.
Wątpliwości jakie w tym zakresie wynikają z zeznań pokrzywdzonych, eksponowane przez apelującego, uznać należy za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. To, że w zeznaniach składanych w postępowaniu sądowym, po upływie dłuższego czasu od dramatycznych zdarzeń mogły pojawić się nieścisłości co do szczegółów zajścia, nie jest niczym nadzwyczajnym i nie może przekreślać wiarygodności tych świadków w szczególności, iż w pełnym zakresie podtrzymały prawdziwość wcześniejszych swoich relacji procesowych. Zdaniem Sądu Apelacyjnego sąd a quo prawidłowo bazował na całokształcie zebranego w sprawie materiału dowodowego, pośrednio też wyjaśnieniach samych oskarżonych, którzy częściowo potwierdzili miarodajność pokrzywdzonych.
Nie zasługiwało tym samym na uwzględnienie wnioskowanie obrońcy o zakwalifikowanie tych inkryminowanych działań oskarżonegoB., które przypisano mu w punkcie 1 zaskarżonego wyroku, jako przestępstw zart. 278 § 1 k.k., albowiem w świetle powołanych powyżej dowodów nie ulega wątpliwości, iż dopuścił się on fizycznej napaści na pokrzywdzone w celu dokonania kradzieży, więc na pewno mamy do czynienia nie tylko z zaborem rzeczy w celu przywłaszczenia, a z podstawową postacią rozbojów.
Zaskarżony wyrok nie jest jednak prawidłowy w zakresie kwalifikacji prawnej czynów przypisanych obu oskarżonym, a popełnionych na szkodęZ. I.iB. M., co powoduje nieodzowność jego zmiany na korzyść tych oskarżonych.
Na samym wstępie wskazać należy, iż sąd meriti rozpatrując prawidłowość kwalifikacji prawnej zarzuconego czynu oskarżonemuB., a opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku, popełnionego na szkodęB. M., słusznie uznał, że należało wyeliminować przepisart. 278 § 5 k.k., jednak innych uchybień w tym zakresie nie stwierdził. W konsekwencji czyny przypisane temu oskarżonemu w punkcie 1 zaskarżonego wyroku oraz oskarżonemuS.w punkcie 9 wyroku, zakwalifikował kumulatywnie zart. 280 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.przy zastos.art. 11 § 2 k.k.Zagadnieniu temu jednak w pisemnych motywach nie poświęcił wymaganej uwagi poprzestając na stwierdzeniu, że przyjęcie kumulatywnej kwalifikacji prawnej zart. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.było uzasadnione tym, że „w skradzionej przez oskarżonych siatce znajdowały się dokumenty w postaci karty pacjenta NFZ, legitymacji rencisty i dowodu osobistego” (w odniesieniu do przestępstwa popełnionego na szkodę pokrzywdzonejI.), zaś co do czynu popełnionego przezB.na szkodę pokrzywdzonejM.ograniczając się do ustalenia, iż przedmiotem jego kradzieży były również „dokumenty w postaci dowodu osobistego, karty NFZ (..)”, podczas gdy przypisanie oskarżonym kumulatywnie odpowiedzialności za realizację znamion czynów określonych wart. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.wymaga ustalenia, że dokonując zaboru mienia, swoim zamiarem obejmowali również dokonanie kradzieży, usunięcia, czy też ukrycia dokumentów wymienionych w powołanych przepisach (tak Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 24 maja 2013 r. II AKa 563/12 LEX nr 1383048).
Sąd I instancji nie dostrzegł przy tym, iż przepisem penalizującym na gruncieKodeksu karnegokradzież dokumentu nie jestart. 276 k.k., aleart. 275 § 1 k.k., który uznaje za występek kradzież nie każdego dokumentu, ale jedynie takiego, który stwierdza tożsamość innej osoby albo jej prawa majątkowe. Wszelako do przyjęcia kumulatywnej kwalifikacji prawnej z wyżej wymienionych przepisów, konieczne jest ustalenie, iż zamiarem przywłaszczenia sprawcy objęte były również tego rodzaju dokumenty, a zatem w analizowanych przypadkach utracone przez pokrzywdzone dowody osobiste, czego w żadnym wypadku nie można wyprowadzić z faktu, że skoro są one zabrane przez sprawcę wraz z mieniem ruchomym, które zamierzał przywłaszczyć, to dokonał on kradzieży dokumentu, gdyż w takim wypadku może być mowa co najwyżej o zamiarze ewentualnym, który jest niewystarczający do przyjęcia przestępstwa kradzieży (lub przywłaszczenia), gdyż czyny te należą do przestępstw kierunkowych, a więc znamiennych celem działania.
Z analizy uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że sąd I instancji uznał za wiarygodne depozycje złożone przez pokrzywdzone i w związku z tym stanowiły one podstawę poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Rzecz jednak w tym, że tenże sąd nie dostrzegł wymowy ich zeznań, nie zestawił ich z treścią stanowczych w tym zakresie wyjaśnień oskarżonychB.iS.i nie uwzględnił okoliczności związanych z odzyskaniem przez pokrzywdzone rzeczonych dokumentów już po zaistnieniu inkryminowanych zdarzeń, które w ujęciu globalnym mają istotne znaczenie dla oceny materialnoprawnej analizowanych czynów, gdyż wprost wskazują na to, że owe dokumenty nie stanowiły przedmiotu niezależnego zaboru ze strony oskarżonych. OskarżeniB.iS.byli konsekwentni co do tego, iż wyłącznym celem ich działania była chęć kradzieży rzeczy majątkowych, co potwierdzają okoliczności nie tylko obecnie analizowanych zdarzeń, ale też pozostałych będących przedmiotem osądu w sprawie, kiedy to po dokonaniu zaboru interesujących ich łupów wyrzucali pozostałe przedmioty, w tym dokumenty, co w sposób jednoznaczny potwierdzało ich wiarygodność, a jak to się stało bezpośrednio po dokonaniu przestępstw na szkodęZ. I., ale iZ. Z., co w tym miejscu należy zasygnalizować, a co w tym przypadku znalazło prawidłowy wyraz zarówno w treści zarzutów stawianych tym oskarżonym, jak i przypisanych im czynów. OskarżonyB.już w toku śledztwa na temat zdarzenia na szkodę pokrzywdzonejI.konsekwentnie wyjaśniał, iż po sprawdzeniu zawartości skradzionej torby znalezione w niej dokumenty wyrzucił, co w całej rozciągłości potwierdził oskarżonyS., stanowczo dodając, iż w każdym przypadku, ich zamiarem było zdobycie pieniędzy. Podnieść jeszcze trzeba, że w wyniku eksperymentu procesowego z udziałem oskarżonegoS.we wskazanym przez niego miejscu odnaleziono właśnie ten porzucony dowód osobisty pokrzywdzonejI.(k. 164-165). Z kolei w przypadku przestępstwa popełnionego na szkodę pokrzywdzonejM.wprawdzie odzyskała ona dokumenty na skutek interwencji funkcjonariuszy Policji, to jednak nic nie wskazuje na to, iżby w tym odosobnionym przypadku, jeśli uwzględnić pozostałe inkryminowane zachowania oskarżonegoB.będące przedmiotem osądu w tej sprawie, a nadto wyjaśnieniaS., który oskarżonemu od momentu popełnienia przestępstwa do jego zatrzymania stale towarzyszył, zamiarem sprawcy objęta była również kradzież dowodu osobistego pokrzywdzonej.
Dodatkowo wskazać należy, iż zastosowany przez Sąd Okręgowyart. 276 k.k.uznaje za występek nie kradzież dokumentu, ale jego niszczenie, uszkodzenie, czynienie bezużytecznym, ukrycie lub usunięcie, którym sprawca nie ma prawa wyłącznie rozporządzać. Zapewne, zasadne będzie przypisanie sprawcy kradzieży dokumentu innego niż określony wart. 275 k.k., występku zart. 276 k.k., o ile z kradzieżą będzie łączyła się któraś z czynności czasownikowych określonych wart. 276 k.k., np. ukrycie przez sprawcę dokumentu (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 grudnia 2012 r. III KK 45/12, LEX nr 1231572). Co oczywiste zaistnienie tej okoliczności, stanowiącej znamię czynu zabronionego, powinno być jednak stwierdzone w opisie czynu przypisanego, co nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie w zakresie przypisanych oskarżonym w punktach 1 i 9 przestępstwach, w których uznano ich za winnych zarzucanych im odpowiednio w punktach I i V (dot.B.) oraz VII (dot.S.) czynów, w których to opisach próżno doszukiwać się czynności sprawczych znamionujących występek zart. 276 k.k.
Uwzględniając zatem, że występki stypizowane w przepisachart. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.mogą być popełnione wyłącznie z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim oraz fakt, iż sąd I instancji nie poświęcając tej kwestii wymaganej uwagi, nie wykazał by taki zamiar towarzyszył poczynaniom oskarżonych, dodatkowo nie umieścił w opisach czynów przypisanych okoliczności znamionujących występek zart. 276 k.k., bacząc na kierunek wywiedzionych apelacji, dokonano w zaskarżonym wyroku niezbędnej korekty eliminując z kwalifikacji prawnej czynów z punktów 1 i 9 zaskarżonego przepisyart. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.orazart. 11 § 2 k.k., a co za tym idzie z podstawy prawnej wymiaru kary przepisart. 11 § 3 k.k.
Zaznaczyć przy tym trzeba, iż rzeczona korekta nie wiązała się z koniecznością wyeliminowania z opisu tych czynów wymienionych dokumentów, gdyż nie są one powiązane z żadnym ze znamion czasownikowych określonych wart. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k., a wskazanie, że znajdowały się w skradzionychZ. I.siatce oraz torebceB. M.jest zgodne z rzeczywistością.
Konsekwencją omawianej zmiany było wymierzenie oskarżonemuR. B.łagodniejszej kary pozbawienia wolności, gdyż społeczna szkodliwość czynów składających się na przypisany mu w punkcie 1 zaskarżonego wyroku ciąg dwóch przestępstw, uległa pewnemu zmniejszeniu. Zdaniem sądu odwoławczego wymiar kary 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności stanowi właściwą represję karną za przypisane zachowania, jest ona współmierna i sprawiedliwa, uwzględniając fakt, iż oskarżony dopuścił się popełnienia tych czynów w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego wart. 64 § 1 k.k.
Z kolei jeśli uwzględnić, iż za przypisany oskarżonemuS.w punkcie 9 wyroku występek zart. 280 § 1 k.k.sąd pierwszej intencji wymierzył karę w najniższym ustawowym rozmiarze 2 lat pozbawienia wolności, nie dostrzegając możliwości zastosowania w tym przypadku, z przyczyn dla których skorygowano w tej części wyrok, nadzwyczajnego złagodzenia orzeczonej kary uznano, iż jest ona sprawiedliwą i adekwatną do stopnia jego winy i społecznej szkodliwości czynu represją, o czym szerzej Sąd Apelacyjny wypowie się w dalszej części uzasadnienia.
Przechodząc dalej podnieść należy, iż apelacja obrońcy oskarżonegoB.kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w zakresie przypisanego temu oskarżonemu wpunkcie 2przestępstwa zart. 280 § 2 k.k.jest bezzasadna. Autor apelacji nie kwestionuje udziału oskarżonego w rozboju. To jest oczywiste w świetle zebranych dowodów, w tym wyjaśnień tego oskarżonego. Apelujący kwestionuje natomiast przyjęcie przez sąd, że to "oskarżonyB.używając przemocy wobec pokrzywdzonego posługiwał się nożem i ugodził nimM. S.”, oraz iż „zarzucony czyn został popełniony w porozumieniu ze współoskarżonymS.S.a więc że oskarżonyB.obejmował swoją świadomością zamiar uczestniczenia w czynie wypełniającym znamiona” zbrodni rozboju, w sytuacji gdy zebrany materiał dowodowy nie dawał do tego podstaw.
Zdaniem sądu ad quem, wbrew zarzutowi postawionemu w apelacji, sąd pierwszej instancji miał wszelkie podstawy do przypisaniaR. B.zbrodni zart. 280 § 2 k.k.Wskazują na to zebrane dowody w postaci wyjaśnień oskarżonegoS.(k. 70, 81, 492, 548 v.). Jego odosobnione wyjaśnienia z rozprawy na temat tego, iż to on miał posłużyć się w czasie napaści na pokrzywdzonego nożem, pozostawały w sprzeczności nawet z wyjaśnieniami samegoB.(k. 454, 476-478). Powód tej koniunkturalnej zmiany wersji zdarzeń obliczonej na zaciemnienie rzeczywistego obrazu zdarzenia, został w sposób trafny i szczegółowy przez Sąd Okręgowy wyjaśniony w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, co korespondowało z tożsamą, a zatem zmienną postawą procesową jaką na etapie postępowania sądowego przyjął również współoskarżonyB., a co w żadnym razie nie mogło podważać prawdziwości jego pierwotnych wyjaśnień, w których w sposób stanowczy nie tylko przyznał się do zabrania noża ze swojego mieszkania, ale i zranienia nim ofiary (k. 454), niezależnie od tego, iż w sposób całkowicie nieprzekonywający sugerował, iż mogło do tego dojść przypadkowo, co stało w ewidentnej opozycji do wiarygodnych i spójnych relacji procesowychM. S.i treści niekwestionowanej przez strony opinii sądowo-lekarskiej dotyczącej stwierdzonych u niego obrażeń ciała (k. 767). Szczególną uwagę zwraca to, iż oskarżonyB.podtrzymując generalnie prawdziwość wyjaśnień ze śledztwa, podważał wyłącznie te ich fragmenty, które dotyczyły właśnie posłużenia się nożem w napaści naM. S., co przecież nie mogło być dziełem przypadku, a ewidentnie wynikało z faktu, iż jako jedyny ze stawianych mu zarzutów stanowił zbrodnię, co wiązało się z grożącą mu za to poważną represją karną. Powyższe świadczy wyłącznie o koniunkturalnym i instrumentalnym traktowaniu prawa do składania wyjaśnień, z którego nie korzystał w celu wyjaśnienia okoliczności sprawy, lecz realizacji przyjętych przez siebie i współoskarżonego linii obrony.
Reasumując powyższe Sąd Apelacyjny stwierdza, iż prawidłowa jest ocena sądu pierwszej instancji w zakresie dowodów zebranych w sprawie. Jest to ocena swobodna, a nie dowolna jak zarzuca apelujący. Dokonując tej oceny Sąd Okręgowy uwzględnił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, a ustalając, iż napastnikiem, który bezpośrednio posłużył się nożem w czasie tego rozboju był właśnieR. B., zadając nim ciosy ofierze, był do tego w pełni uprawniony. Niewątpliwie oskarżonyB.obejmował swoją świadomością, przewidywał możliwość powstania u ofiary skutku w postaci obrażeń ciała w rozumieniuart. 157 § 2 k.k.i na to, co najmniej, się godził.
Nie ma też racji obrońca tego oskarżonego, gdy wytyka Sądowi Okręgowemu nie wskazanie w oparciu o jakie dowody ustalił, że to oskarżonyB.w trakcie popełnienia zbrodni rozboju na szkodęM. S.działał wspólnie i w porozumieniu zS.. Odnosząc się do tej kwestii zwrócić trzeba uwagę na gołosłowność i dowolność tych zarzutów apelacyjnych, o czym świadczy charakter wypowiedzi zawartych w środku odwoławczym. W tym miejscu wskazać trzeba, że rolą uzasadnienia wyroku jest wskazanie powodów, którymi kierował się sąd oceniając materiał dowodowy, a nie omawianie, zawartej w odpowiednich protokołach, treści wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków. W realiach zaś sprawy, w świetle wyjaśnień współoskarżonych oraz zeznań pokrzywdzonegoS.oczywistym jest, że oskarżeniB.iS.przy dokonaniu tej zbrodni działali w ramach łączącego ich porozumienia będącego warunkiem koniecznym współsprawstwa, które oznaczało nie tylko wzajemnie uzgodnione przez nich woli popełnienia przestępstwa, lecz także świadome współdziałanie w akcji przestępczej. Porozumienie jest tym czynnikiem podmiotowym, który łączy w jedną całość wzajemnie dopełniające się przestępne działania kilku osób, co w konsekwencji pozwala przypisać każdej z nich również i tę czynność sprawczą, którą przedsięwzięła inna osoba współdziałając świadomie w popełnieniu przestępstwa (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 maja 1976 r. - RW 189/76, OSNKW 1976, Nr 9, poz. 117).
Tym samym dokonana przez sąd pierwszej instancji ocena prawna czynu przypisanego oskarżonym zyskała aprobatę sądu odwoławczego, podobnie jak kary wymierzone oskarżonym za tę zbrodnię, popełnioną w przypadkuB.w warunkach zart. 64 § 1 k.k.Sąd Okręgowy wskazał jakie okoliczności miał na uwadze przy wymiarze oskarżonym kar pozbawienia wolności, co pozwala przyjąć, iż nie pominął przy tym okoliczności łagodzących, jakim było wyrażenie skruchy i częściowe (choć niekonsekwentne) ich przyznanie się do winy. Stąd też tak orzeczonych kar nie sposób ocenić jako rażąco surowych. O przyczynach uznania za słuszną sankcji orzeczonej wobec oskarżonegoS.Sąd Apelacyjny wypowie się szerzej poniżej.
Nie mają również racji obrońcy oskarżonychR. B.orazS.S.kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w zakresie przypisanych tym oskarżonym, odpowiednio w punktach 2 i 10 zaskarżonego wyroku, przestępstw kradzieży rozbójniczej na szkodęZ. Z..
Apelujący obrońca oskarżonegoB.błędu tego upatrywał w przyjęciu, iż oskarżony świadomie użył wobec pokrzywdzonej przemocy w celu utrzymania się posiadaniu skradzionej rzeczy poprzez utorowanie sobie drogi ucieczki, co jego zdaniem nie znajdowało podstaw w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który wskazywał jednie, że doszło do zaboru rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia. Z kolei obrońca oskarżonegoS.nie kwestionując ustaleń faktycznych zarzucił zaskarżonemu wyrokowi błędną ocenę prawną tego czynu dokonaną przez sąd pierwszej instancji, polegającą na jego zakwalifikowaniu zart. 281 k.k.(błędne powołano tu§ 1tego przepisu), podczas gdy zachowanie tego oskarżonego należało rozpatrywać jako dwa odrębne czyny tj. wykroczenie zart. 119 § 1k.w. oraz ewentualnie czyn zart. 157 § 2 k.k., podkreślając w uzasadnieniu apelacji, iż w tym drugim przypadku przestępstwo ścigane jest co do zasady w postępowaniu prywatnoskargowym.
Wymowa zatem tych zarzutów apelacyjnych pomimo, iż oparta na różnych podstawach odwoławczych, powodowała, iż należało te skargi rozpoznać łącznie, a zasadniczym pytaniem jakie w tej kwestii musi znaleźć jednoznaczną odpowiedź, determinującą możliwość przypisania oskarżonym przestępstwa zart. 281 k.k., jest to czy ich zachowanie polegające na otwarciu drzwi toalety, którymi została uderzona pokrzywdzonaZ. Z., było powodowane celem utrzymania się w posiadaniu skradzionych rzeczy i czy stanowiło przemoc w rozumieniu omawianego przepisu. Analiza treści pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, iż sąd I instancji poczynił w tej kwestii stanowcze ustalenia, o których wypowiedział się wprawdzie w sposób niepełny w części poświęconej odtworzonemu stanowi faktycznemu, jednakowoż uzupełnił te rozważania w sposób nie pozostawiający już wątpliwości co do rzeczywistych intencji sprawców, w części poświęconej subsumcji ustalonych faktów pod normę prawną zart. 281 k.k.Rozpoznając sprawę oskarżonych Sąd Okręgowy przeprowadził wszystkie dostępne mu i mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy dowody. Poddał je należytej analizie i ocenie. Przedstawiony w pisemnych motywach wyroku tok rozumowania jest zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. W żadnym wypadku nie wykracza też poza granice przyznanej sądowi swobody. Ustalenia faktyczne dokonane w następstwie takiej oceny materiału dowodowego są trafne i zasługują na pełną aprobatę sądu odwoławczego. Tak więc nie sposób uznać, aby dopuścił się obrazy przepisów postępowania zart. 4 k.p.k.czyart. 7 k.p.k., która mogła mieć wpływ na treść kwestionowanego przez obrońców oskarżonych rozstrzygnięć.
Poruszając się zatem na płaszczyźnie ustaleń sądu pierwszej instancji stwierdzić trzeba, że po dokonaniu przez oskarżonych niekwestionowanej skądinąd kradzieży torby podręcznejZ. Z., uciekli z łupem, a następnie schronili się w toalecie toi-toi, w której po wyjęciu z torby pieniędzy, pozostałe skradzione rzeczy wyrzucili. Pokrzywdzona po dotarciu do tego miejsca, podjęła próbę otwarcia drzwi toalety, którymi właśnie wtedy została uderzona, jak to określili postronni świadkowie: z dużą siłą, „z impetem”, gwałtownie (k. 1269, 142-143, 1269 v.), a co obiektywnie potwierdza fakt stwierdzenia u niej określonych obrażeń ciała w rozumieniuart. 157 § 2 k.k.Oskarżeni nie mogli mieć żadnych wątpliwości co do tego, jaki był cel podjętego za nimi przez pokrzywdzoną pościgu, ani też tego, że w czasie poprzedzającym umyślne uderzenie jej drzwiami stała za nimi, skoro donośnym głosem żądała zwrotu skradzionych rzeczy. To właśnie w celu utrzymania się w ich posiadaniu, bezpośrednio po dokonaniu kradzieży, użyli wobec niej przemocy, co oczywiste skoro uciekając zabrali ze sobą wyjęte z torby pieniądze. Te ustalenia w sposób jasny zaprezentowane w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku znajdowały oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym w postaci zeznań pokrzywdzonejZ. Z.(k. 129, 1268), świadkówM. W.(k. 135-136, 1269),R. D.(k. 142-143, 1269 v.) oraz wnioskach opinii sądowo-lekarskiej (k. 770), w świetle których jednoznaczny był obraz tego czynu. Tym bardziej, że co do istoty, również wyjaśnienia składane przez oskarżonychB.iS.na obydwu etapach postępowania są zbieżne z relacją procesową pokrzywdzonej i wymienionych świadków.B.na rozprawie wprost przyznał, iż „gdy wychodzili z tej toalety to chyba pokrzywdzona musiała zostać uderzona”, zaś oskarżonyS.wyjaśnił, iż „pokrzywdzona szarpała za drzwi, słyszał, że była przed drzwiami, otworzył drzwi i je popchnął”, nie wykluczając przy tym, iż pokrzywdzona tymi drzwiami została uderzona (k. 174-175), co w czasie eksperymentu procesowego uściślił w ten sposób, iż kiedy schronili się zB.w toalecie, „po chwili szarpała tymi drzwiami ta kobieta, której wyrwał reklamówkę, otworzył gwałtownie drzwi i uderzył nimi pokrzywdzoną” (k. 492), co potwierdził jeszcze w dalszych swoich wyjaśnieniach (k. 548). Powyższe powodowało, iż zmiana wersji zdarzeń jaką zaprezentował na rozprawie stanowiła jedynie linię obrony, która nie mogła być przekonywająca. Tym samym, w sytuacji, gdy zebrane dowody czyniły możliwym wysnucie również takich wniosków, do jakich doszedł Sąd Okręgowy, a przeprowadzona przez ten Sąd ocena materiału dowodowego mieści się w granicach przyznanej mu swobody, brak podstaw do kwestionowania jego ustaleń faktycznych w tym zakresie. Analiza motywów, którymi kierował się sąd pierwszej instancji przypisując oskarżonym współsprawstwo przestępstwa dokonanego na szkodęZ. Z.nie uprawnia do twierdzenia, że ustalenia Sądu są w tym obciążone takimi wadami w zakresie logicznego rozumowania, które nie pozwalają na ich akceptację również w kwestii przyjęcia za wyjaśnieniami oskarżonegoS., iż to właśnie on uderzył pokrzywdzoną drzwiami, co skutkowało przypisaniem mu kumulatywnie sprawstwa w zakresie występku zart. 157 § 2 k.k., skoro podejmując takie działanie musiał zdawać sobie sprawę z konsekwencji swoich działań. To zaś zachowanie sprawcze w postaci użycia przemocy wobec osoby, znamionujące przestępstwo zart. 281 k.k., niewątpliwie nie było nieakceptowanym przez współsprawcęB.ekscesem, lecz podjęte zostało w ramach zaplanowanego wspólnie działania, co świadczy o tym, że obaj oskarżeni obejmowali je swoim zamiarem bezpośrednim.
Analizując dalej treść skargi obrońcy oskarżonegoS.zauważyć trzeba, że forsuje on poniekąd stanowisko, iż przyjęcie przez sąd a quo sprawstwa tego oskarżonego w zakresie przypisanego mu kumulatywnie występku zart. 157 § 2 k.k.mogło nastąpić przy braku wymaganego oskarżenia prywatnego. Takie odczytanie treści zarzutu było możliwe przy dokonaniu swoistej interpretacji przy uwzględnieniu zarówno petitum apelacji, jak i jej uzasadnienia, albowiem w świetle analizowanej skargi oczywistym jest, iż zabrakło tutaj apelującemu jednoznaczności i precyzji. Odgadując jednak poniekąd rzeczywiste intencje skarżącego podnieść należy, iż nie było to stanowisko trafne, już choćby dlatego, że zarówno w opisie, jak i kwalifikacji prawnej zarzucanego oskarżonemu w akcie oskarżenia czynu popełnionego na szkodęZ. Z., te znamionujące przestępstwo zart. 157 § 2 k.k.zachowania zostały ujęte. Idąc dalej podkreślenia wymaga, iż przewidziany wart. 11 § 2 k.k.realny zbieg przepisów, nie stanowi jedynie normy kolizyjnej, określającej sposób postępowania w sytuacji, gdy zachowanie sprawcy wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy, ale przede wszystkim jest instytucją wyrażającą kardynalną zasadę polskiego prawa karnego, zgodnie z którą ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo odpowiadające przestępstwu stypizowanemu przez zbiegające się przepisy, które wchodząc w skład kumulatywnej kwalifikacji tracą swoją samodzielność. Stąd też, realizacja przez oskarżonegoS.znamion przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego, nie nadawała jego czynowi statusu takiego przestępstwa. Zachowanie oskarżonego, oceniane z perspektywy przepisuart. 11 § 1 k.k.stanowiło bowiem jedno przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego (…) (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2010 r. V KK 235/09 OSNKW 2010/6/50).
Wymierzone oskarżonym przez sąd I instancji kary pozbawienia wolności uwzględniają charakter przypisanego każdemu z nich przestępstwa, okoliczności jego popełnienia, sposób działania, warunki i właściwości osobiste oskarżonych, a także działanieR. B.w warunkach określonych wart. 64 § 1 k.k., co sprawia, że są one adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonych i ich zawinienia, a także spełniają stawiane przed nimi cele zapobiegawcze i wychowawcze.
Do zasadności podniesionego w apelacji obrońcy oskarżonegoB.kolejnego zarzutu dotyczącego dostrzeżonego przez skarżącego błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie przypisanego oskarżonemu w punkcie 3 przestępstwa zart. 284 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., również w kontekście obrazy prawa procesowego zart. 7 k.p.k., odniesiono się już wcześniej oceniając zasadność argumentacji skarżącego. Nie sposób przeprowadzić merytoryczną analizę sformułowanego przez apelującego w tej części zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych głównie z uwagi na jego lapidarność. Nie odmawiając apelującemu prawa do własnej oceny materiału dowodowego oraz innego, niż sąd, spojrzenia na kwestię winy oskarżonego podkreślić trzeba, że dopóki skarżący nie dowiedzie wadliwości rozumowania sądu pierwszej instancji, odmienność jego zapatrywań nie stanowi argumentu, który można skutecznie przeciwstawić poczynionym ustaleniom faktycznym. Chybionymi są wywody apelującego, w których stara się przedstawić zgoła inny przebieg zdarzenia, aniżeli to ustalił Sąd Okręgowy, opierając się w tym względzie na tych fragmentach wyjaśnień oskarżonego, w których kwestionował sprawstwo przestępstwa zart. 284 § 2 k.k.i zmierzał do wykazania, iż jego czyn sprowadzał się do zniszczenia telefonu komórkowego, a w konsekwencji żądania na podstawieart. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k.uchylenia w tym zakresie wyroku i umorzenia postępowania w oparciu o dyspozycjęart. 17 § 1 pkt. 10 k.p.k.
Wbrew twierdzeniom apelującego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uprawniał sąd a quo do ustalenia, że oskarżonyB.zrealizował znamiona przypisanego mu przestępstwa, a tym samym odrzucenia jego niekonsekwentnej zresztą wersji zdarzeń. Prawdą jest, że materiał dowodowy, którym dysponował w tym zakresie Sąd Okręgowy ograniczał się głównie do zeznań pokrzywdzonegoS., jednakowoż przy uwzględnianiu ich logicznej i jednoznacznej wymowy oraz treści wyjaśnień oskarżonegoB., które w zasadniczych momentach z nimi przecież korespondowały, oczywistym jest, iż sąd I instancji był uprawniony do czynienia takich ustaleń, jak to zaprezentował w treści skarżonego rozstrzygnięcia. Nie można oceniać znaczenia wersji zdarzeń prezentowanej przez oskarżonego w oderwaniu od kontekstu sytuacyjnego, w jakim umieszczony jest opisywany przez niego fakt dokonania zniszczenia przedmiotu przywłaszczenia. Nie pomniejszając w jakimkolwiek stopniu prawa oskarżonych do prowadzenia obrony w sposób, który uznają za najwłaściwszy i nie uzależniając wiarygodności ich wyjaśnień wyłącznie od tego, na jakim etapie postępowania zostały złożone, stwierdzić należy, że i ta okoliczność musi być brana pod uwagę przy ocenie materiału dowodowego. Tak też było w niniejszej sprawie skoro początkowo w postępowaniu przygotowawczym oskarżony wprost przyznał, iż telefon komórkowy pokrzywdzonego przywłaszczył (k. 457 v.). W sytuacji, gdy sprawstwo oskarżonego zostało jednoznacznie potwierdzone zeznaniamiR. S.twierdzenie, że zebrany materiał dowodowy nie pozwala na wysnucie takich wniosków, do jakich doszedł Sąd Okręgowy jest dowolne.
Nie podzielając zatem apelacji obrońcy oskarżonego w zakresie dotyczącym winy, Sąd Apelacyjny nie znalazł również powodów do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o karze. Represja karna jaka oskarżonego za to przestępstwo spotkała, biorąc pod uwagę wartość i rodzaj przedmiotu przestępstwa, a także działanie w warunkach zart. 64 § 1 k.k., jest adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego i jego społecznej szkodliwości. Te okoliczności, przy szeregu okolicznościach obciążających, pozwoliły sądowi pierwszej instancji na orzeczenie kary pozbawienia wolności oscylującej w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Stąd też tak orzeczonej kary nie sposób ocenić jako kary rażąco surowej.
Jednocześnie wskazać należy, że konsekwencją dokonania opisanych wyżej zmian na korzyść oskarżonegoR. B.w zakresie przypisanych mu w punkcie 1 zaskarżonego wyroku składających się na ciąg przestępstw zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.była ingerencja w rozmiar orzeczonej wobec niego kary łącznej pozbawienia wolności, to jest konieczność ukształtowania nowej kary łącznej, którą na podstawieart. 86 § 1 k.k.iart. 91 § 2 k.k.orzeczono w wymiarze 7 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, przyjmując, że zastosowanie zasady asperacji będzie wystarczające do osiągnięcia celów kary. W sytuacji, gdy oskarżonemu przypisano popełnienie 5 przestępstw, w tym zbrodni rozboju, trudno byłoby doszukiwać się racjonalnych przesłanek przemawiających za wydatniejszym złagodzeniem kar jednostkowych i kary łącznej, której istotą jest racjonalizacja wymiaru kary, a nie premiowanie sprawców dopuszczających się wielu przestępstw. Kara łączna stanowi bowiem syntetyczną, całościową ocenę zachowań sprawcy, będąc właściwą, celową z punktu widzenia prewencyjnego reakcją na popełnione czyny. Ponieważ Sąd Apelacyjny orzekł wobec oskarżonego karę łączną w zmienionym wymiarze, konieczne było zaliczenie na jej poczet okresu jego rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie aż do dnia wyrokowania przez sąd II instancji.
W rozpatrywanej sprawie poczynione przez sąd I instancji ustalenia faktyczne, a także rozstrzygnięcie o winie oskarżonychS.iW.w zakresie przypisanej im odpowiednio w punktach 8 i 14 zbrodni usiłowania rozboju na szkodęA. N., nie były kwestionowane przez strony, jednakowoż zaskarżony wyrok wraz z jego pisemnym uzasadnieniem, a także postępowanie przed sądem a quo zawierało tego typu uchybienia, które uzasadniały ingerencję instancji odwoławczej na korzyść oskarżonych poza granicami środków zaskarżenia. Jeśli bowiem przeanalizować opis czynu przypisanego obu oskarżonym to widocznym jest, iż Sąd Okręgowy przyjmując za oskarżeniem opis tego przestępstwa nie dostrzegł niezbędnej konieczności jego uzupełnienia o wartość grożącej pokrzywdzonemu szkody majątkowej, ograniczając się do ustalenia, iż jej przedmiotem były „rzeczy ruchome o wartości majątkowej w postaci pieniędzy”, co jest wadliwe. Trzeba bowiem przypomnieć, że przepisyart. 313 § 2 k.p.k.iart. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.formułują wymaganie "dokładnego określenia czynu" zarzucanego i przypisanego, a zatem zrównują standardy jakości opisu czynu zawartego w wyroku i przedstawionego na etapie postępowania przygotowawczego, w tym w akcie oskarżenia. Dlatego też do opisu czynu formułowanego w orzeczeniu sądu znajduje również zastosowanieart. 332 § 1 pkt 2 k.p.k., który określając wymagania dotyczące treści opisu czynu wskazuje okoliczności natury przedmiotowej, między innymi stawiając wymóg precyzyjnego określenia wysokości szkody. Opis czynu przypisanego (art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.) to dokładny opis wszystkich elementów czynu mających znaczenie dla prawidłowej jego kwalifikacji, niepomijający żadnego aspektu zachowania należącego do ustawowych znamion danego typu przestępstwa (zob. T. Grzegorczyk:Kodeks postępowania karnegoorazustawa o świadku koronnym. Komentarz, Warszawa 2008, s. 867).
Wobec stwierdzonego braku, Sąd Apelacyjny zmodyfikował opis i kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonymS.w punkcie 8 wyroku orazW.w punkcie 14 wyroku poprzez przyjęcie, iż dokonanie przypisanego im przestępstwa nie było możliwe ze względu na to, że pokrzywdzonyA. N.nie miał pieniędzy i kwalifikując tę zbrodnię zart. 13 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.Stanowisko takie znajduje swoje oparcie z jednej strony w dorobku orzeczniczym, w którym przyjmuje się, iż w wypadku rozboju obliczonego na zdobycie konkretnej rzeczy, której ofiara po prostu nie ma, dokonanie przestępstwa rozboju jest niemożliwe "ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego" w ujęciuart. 13 § 2 k.k.(tak: Sąd Apelacyjny w Katowicach wyroku z 21 kwietnia 2005 r. II AKa 114/05 Prok.i Pr.-wkł. 2006/1/17, Prok.i Pr.-wkł. 2006/1/17, KZS 2005/12/41, Lex nr 165702, Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 21 lutego 2002 r. II AKa 17/02 Prok.i Pr.-wkł. 2004/3/24, KZS 2004/4/52, Lex 84233), z drugiej zaś w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności zeznaniach pokrzywdzonegoN., w świetle których nie sposób dokonać jednoznacznych ustaleń co do tego czy pokrzywdzony posiadał w czasie czynu jakieś pieniądze, co wynikało z niedostrzeżenia przez Sąd Okręgowy konieczności wyjaśnienia tej znamiennej dla odpowiedzialności karnej oskarżonych okoliczności. Dotychczasowe zeznania pokrzywdzonego sugerują zaś, że nie miał on w czasie zdarzenia żadnych przedmiotów nadających się do dokonania kradzieży, skoro jak twierdził informował napastników, że „nic nie ma” (k. 193-194, 1267). Sytuacji tej nie mogą zmienić nieprecyzyjne w tym zakresie wyjaśnienia oskarżonych, tym bardziej przy uwzględnieniu bezspornego faktu, iż nie zdołali ofierze nic zabrać. Nie budzi wątpliwości, że usiłowanie nieudolne charakteryzuje się brakiem zagrożenia dobra prawnego, na które skierowany jest czyn sprawcy, m.in. z uwagi na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim owego czynu zabronionego. W realiach analizowanej sprawy ma to o tyle znaczenie, iż skoro wyrok w tej części nie został zaskarżony na niekorzyść oskarżonychS.iW.to w konsekwencji na etapie postępowania odwoławczego obowiązuje zakaz reformationis in peius (art. 343 § 1 k.p.k.), w ewentualnym zaś ponownym rozpoznaniu sprawy - pośredni zakaz reformationis in peius (art. 443 k.p.k.) (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2009 r. III KK 148/09 LEX nr 560583). Normy te wykluczają zatem możliwość uzupełnienia w omawianym zakresie opisu czynu przypisanego oskarżonym, poprzez wskazanie wysokości grożącej pokrzywdzonemu szkody.
Oceniając z kolei zasadność apelacji obrońcy oskarżonegoS.zarzucającej zaskarżonemu wyrokowi rażącą niewspółmierność wymierzonych kar, w uzupełnieniu poczynionych powyżej uwag, wskazać należy, że trudno byłoby się doszukiwać rażącej ich surowości.
Przy czym odnotować należy, iż za przypisane oskarżonemu w punkcie 8 zaskarżonego wyroku, a składające się na ciąg przestępstw: zbrodnię rozboju oraz w zmodyfikowanej w postępowaniu odwoławczym postaci zbrodni zart. 13 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.- skazano go na karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Jednocześnie sąd ad quem uznał, iż rzeczona zmiana nie była na tyle istotna, aby uzasadniała zmianę wymierzonej na mocyart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.kary. Orzeczona kara jest niewątpliwie sprawiedliwą sankcją za te poważne przestępstwa, jakich w ramach tego ciągu oskarżony się dopuścił, co oczywiste jeśli weźmie się pod uwagę, iż nieznacznie przekraczała 1/3 górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za popełnienie już jednego z takich czynów.
Sąd odwoławczy, tak jak to już powyżej naprowadzono, takiej surowości nie dopatrzył się również w pozostałych wymierzonych przez Sąd OkręgowyS.S.karach, w tym za przypisane mu w punktach 7 i 11 przestępstwa, których ocena prawna nie budziła żadnych zastrzeżeń, nie była też kwestionowana przez strony procesu.
Należy zgodzić się z sądem I instancji wskazującym, że w tej sprawie wystąpiło wiele poważnych okoliczności wpływających obciążająco na wymiar karnej represji, jaka powinna być zastosowana wobecS.S., a orzeczone kary są odpowiednie do stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonego i jego zawinienia, a także spełniają stawiane przed nimi cele zapobiegawcze i wychowawcze.
Nie sposób uznać zasadności wniosku skarżącego o zastosowaniu wobecS.dobrodziejstwa zart. 60 § 1 k.k.Oceniając sytuację oskarżonego zauważyć trzeba, że słusznie Sąd Okręgowy uznał, że sięganie w jego przypadku po instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary było nieuzasadnione. Wprawdzie w uzasadnieniu skarżonego wyroku nie rozważano kwestii stosowania wobec oskarżonego - postulowanego przez apelującego - nadzwyczajnego złagodzenia kary, lecz trudno byłoby wymagać, aby sąd I instancji rozważał tę kwestię, jeżeli nie widział ku temu przesłanek. Mając przy tym po jednej stronie, mogący skutkować nadzwyczajnym złagodzeniem kary, fakt iż oskarżony jest sprawcą młodocianym, a po drugiej stronie podstawę nadzwyczajnego zaostrzenia zart. 91 § 1 k.k.oraz takie obciążające go okoliczności jak wcześniejsza karalność oraz wielość poważnych przestępstw jakie były przedmiotem osądu w tej sprawie, nie sposób zarzucić sądowi meriti, że rezygnując ze stosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary postąpił nieracjonalnie, naruszając dyrektywy wymiaru kary. Jest oczywiste, że przepisart. 54 § 1 k.k.nie nakazuje nadmiernej pobłażliwości, czy automatycznej konieczności wymierzania łagodniejszej kary młodocianemu przestępcy, jednakże wskazuje on na prymat w takich przypadkach wychowawczych, indywidualno - prewencyjnych celów kary nad potrzebami z zakresu prewencji ogólnej, kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, czy zapobiegawczo - eliminacyjnymi funkcjami kary, co z kolei zgodnie ze wskazaniami zawartymi wart. 53 § 1 k.k.znalazło odzwierciedlenie w wysokości wymierzanych wobec tego oskarżonego kar jednostkowych, ale i łącznej, w zakresie której Sąd Apelacyjny również nie doparzył się podstaw do weryfikacji. Trudno byłoby doszukiwać się w tej karze, cech rażącej surowości, jeśli uwzględni się podlegającą osądowi przestępczą działalność oskarżonego obejmującą 6 przestępstw, w tym ciąg zbrodni. Tym samym za rażąco surową nie może uchodzić kara łączna 5 lat pozbawienia wolności wymierzona przy zastosowaniu zasady asperacji, jako we właściwym stopniu uwzględniająca związki przedmiotowe zachodzące między poszczególnymi przestępstwami, rozpiętość czasową działania oskarżonego, a także cele wychowawcze i zapobiegawcze. Jakkolwiek przy orzekaniu kary łącznej możliwe jest zastosowanie zarówno zasady pełnej absorpcji, jak i zasady pełnej kumulacji, to jednak zastosowanie każdej z tych zasad jest rozstrzygnięciem skrajnym, które może być stosowane wyjątkowo. W szczególności zasada absorpcji przy wymierzaniu kary łącznej może być zastosowana, gdy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami zachodzi bliski związek przedmiotowy i podmiotowy, a przesłanka prognostyczna pozwala na stwierdzenie, że kara łączna w wysokości najwyższej z wymierzonych kar jednostkowych byłaby wystarczającą oceną zachowania się sprawcy. Z reguły bowiem popełnienie dwóch lub więcej przestępstw jest czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji. Z drugiej strony nie można jednak bezwzględnie przyjąć, że podobieństwo popełnianych przestępstw zawsze stanowi okoliczność łagodzącą w sprawie, ponieważ może również świadczyć o niepoprawności sprawcy i jego determinacji, czy wręcz premedytacji w łamania porządku prawnego, a to zawsze stanowi okoliczność obciążającą.
Granice możliwej do orzeczenia wobec oskarżonego kary łącznej pozbawienia wolności (od 4 lat i 6 miesięcy do 9 lat i 6 miesięcy) wskazują, iż orzeczona wobec w punkcie 12 zaskarżonego wyroku w żadnym razie nie była rażąco i niewspółmiernie surowa, skoro Sąd Okręgowy wymierzył karę w nieznacznym stopniu przekraczającą dolną jej granicę. Nie tracąc z pola widzenia tego, że oskarżony jest sprawcą wielu przestępstw o dużym ciężarze gatunkowym i znacznym stopniu społecznej szkodliwości (rozboje zart. 280 § 2 k.k., napady rabunkowe na bezbronne, starsze osoby, kradzież z włamaniem), dopuszczającym się przestępstwa wspólnie z innymi osobami, w tym nieletnimi, wystarczającym jest, aby takie pozytywne aspekty oceny postawy oskarżonego jak częściowe przyznania się do winy, wyrażenie skruchy, oraz fakt, iż był sprawcą młodocianym, znalazły wyraz w karach jednostkowych orzekanych w granicach ustawowego zagrożenia oraz w wymiarze kary łącznej, jak to się właśnie stało w podlegającym kontroli instancyjnej wyroku.
W tym miejscu odnosząc się do apelacji prokuratora wniesionej na niekorzyśćS.S.w części dotyczącej orzeczenia o karze podnieść należy, iż generalnie zasługiwała ona na uwzględnianie, a uzupełnienie podstawy skazania oskarżonego w punkcie 8 zaskarżonego wyroku o przepisart. 91 § 1 k.k.okazało się konieczne. Brak ten stanowił niewątpliwie przeoczenie sądu meriti, co oczywiste chociażby w świetle prawidłowego, tożsamego co do tej kwestii rozstrzygnięcia, z punktu 1 dotyczącego innego oskarżonego.
W odniesieniu do drugiego zarzutu apelacji prokuratora tytułem wstępu wskazać trzeba, iż przepisart. 91 § 2 k.k.stanowi samodzielną podstawę orzeczenia o karze łącznej w sytuacji, kiedy sprawca w warunkach określonych wart. 85 k.k.popełnia jak w tym przypadku ciąg przestępstw oraz inne przestępstwo. Przepisart. 91 § 2 k.k.odwołuje się wprost doart. 85 k.k.i warunkiem zastosowania tego pierwszego jest wystąpienie wszystkich przesłanek określonych w tym drugim przepisie. Tym samym wskazanie w podstawie prawnej kary łącznejart. 91 § 2 k.k.stanowi stwierdzenie istnienia przesłanek, o jakich mowa wart. 85 k.k.Stąd też powoływanie przy rozstrzygnięciu o karze łącznejart. 85 k.k.obokart. 91 § 2 k.k.jest zbędne. Ponadto stosownie do treściart. 91 § 2 k.k., w warunkach określonych wart. 85 k.k., sąd orzeka karę łączną, stosując odpowiednio przepisyrozdziału IX, w tymart. 86 § 1 k.k., zgodnie z którym karę łączną wymierza się w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy. Odpowiednie bowiem stosowanieart. 86 k.k.oznacza tylko, że w sytuacji określonej wart. 91 § 2 k.k.sąd ma wymierzyć karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za ciąg przestępstw lub za jednostkowe czyny, w zależności od tego, która z nich jest surowsza, do ich sumy, oczywiście z uwzględnieniem górnych granic poszczególnych rodzajów kar. Dlatego też powołanie tego ostatniego przepisu w podstawie prawnej orzeczenia kary łącznej w warunkach wskazanych wart. 91 § 2 k.k.uznano za zasadne, co zresztą znalazło swój wyraz również w treści rozstrzygnięcia o karze łącznej wymierzonej oskarżonemuB.w punkcie 5 zaskarżonego wyroku, w którym sąd a quo w sposób prawidłowy powołał te przepisy.
Przechodząc do apelacji złożonej przez obrońcę oskarżonegoD. W.podnieść należy, iż nie kwestionowała ona oceny prawnej przypisanego temu oskarżonemu czynu, w ramach którego Sąd Okręgowy uzupełniając w tym zakresie kwalifikację prawną zarzutu objętego aktem oskarżenia przyjął, że czyn oskarżonego zgodnie z zasadą kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy (art. 11 § 2 k.k.) stanowił również występek zart. 157 § 2 k.k., co wymagało kolejnej korekty zaskarżonego wyroku, albowiem rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji nie było w tej części prawidłowe.
Na samym wstępie podnieść trzeba, iż zastosowanie wobec nieletniegoart. 10 § 2 k.k.wiąże się z koniecznością uwzględnienia okoliczności sprawy, właściwości osobistych sprawcy, to jest cech indywidualizujących nieletniego, w szczególności wyrażających się w jego poziomie rozwoju umysłowego, ilorazie inteligencji, stopniu demoralizacji oraz warunkach osobistych. Chodzi o wykazanie, że w powszechnym odczuciu nie zasługuje on na łagodniejsze traktowanie jak nieletni i za tym, aby odpowiadał jak dorosły dodatkowo przemawiają ujawnione ujemne cechy osobowości sprawcy (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 27 września 2012 r. II AKa 245/12 LEX nr 1246618). W sprawie oskarżonegoD. W.za takim rozstrzygnięciem przemawiały drastyczne okoliczności sprawy, w której przy popełnieniu przypisanej mu zbrodni odegrał wiodącą rolę posługując się przy tym nożem, którym zadał pokrzywdzonemu ciosy, a nadto jego właściwości osobiste, to jest cechy indywidualizujące nieletniego, w szczególności wyrażające się w jego poziomie rozwoju umysłowego, wysokim stopniu demoralizacji, oraz warunki osobiste, co potwierdzają przeprowadzone badania psychiatryczne, psychologiczne i osobopoznawcze, a nadto fakt, iż stosowane wcześniej wobec niego z uwagi na wykazywany przez niego wysoki stopień demoralizacji środki wychowawcze okazały się bezskuteczne. W tym miejscu należy przypomnieć, że stopień demoralizacji może przejawiać się nie tylko przez uprzednie popełnienie przestępstw w ogóle, czy popadanie w konflikt z prawem, ale może wyrażać się także w sposobie przygotowania i realizacji tego przestępstwa, które jest aktualnie przedmiotem osądu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 1984 r., sygn. II KR 248/84, OSNKW 1985 r., Nr 7-8, poz. 4, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 września 2006 r. II AKa 224/06LEX nr 217115). Tym samym uznać należy, iż w realiach analizowanej sprawy zasadnie sąd merytoryczny uznał, że nieletni sprawcaD. W.powinien odpowiadać jak osoba dorosła przy zastosowaniu regulacji zart. 10 § 2 k.k.
Przechodząc dalej zaznaczyć jednak trzeba, iż kwestia dopuszczalności przypisania nieletniemuW.tak zakwalifikowanej zbrodni kumulatywnie z przepisemart. 157 § 2 k.k., tak jak to uczynił sąd meriti, nie została przez tenże sąd dostrzeżona i wyjaśniona. Podkreślenia zaś wymaga, iż wyrażona wart. 11 § 2 k.k.koncepcja tzw. kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy zobowiązuje sąd do skazania sprawcy za jedno przestępstwo, ale ze wszystkich zbiegających się przepisów, co niewątpliwie leży u podstaw rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, który w tym zakresie uzupełnił kwalifikację prawną czynu zarzuconego oskarżonemuW.w akcie oskarżenia o czyn zart. 157 § 2 k.k.tj. przestępstwa, któregoart. 10 § 2 k.k.nie wymienia. Stanowiska tego Sąd Apelacyjny nie podziela. Przyjęcie kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu oznacza - jak to już podkreślono - skazanie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, co stanowi wyraz nie tylko obiektywnego przypisania zachowania spełniającego znamiona wszystkich typów czynów zabronionych, ujętych w tych przepisach, ale również uznanie winy za tak kwalifikowany czyn, a więc także subiektywne przypisanie czynu, które obok poczytalności sprawcy, rozpoznawalności bezprawności czynu i wymagalności zgodnego z prawem zachowania do jego przesłanek zalicza także dojrzałość sprawcy, a to wiąże się bezpośrednio z jego wiekiem.Kodeks karnyprzyjmuje domniemanie, że dopiero osoba, która ukończyła lat 17 może ponosić odpowiedzialność karną za swoje czyny, od której to zasady wyjątki wprowadza właśnie powołany przepisart. 10 § 2 k.k.Oczywistym jest, że przepis ten jako ustanawiający wyjątek od zasady nieodpowiedzialności karnej nieletnich, nie powinien być interpretowany rozszerzająco, a zawarta wart. 11 § 2 k.k.zasada kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu nie może ignorować treściart. 10 § 1 i § 2 k.k., który wyklucza możliwość skazania osoby popełniającej przed ukończeniem 17 lat czyn zabroniony, inny niż wymieniony w katalogu zart. 10 § 2 k.k.
Poparcia dla prezentowanego stanowiska można również doszukać się w tym, iż w świetle przepisówustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich(Dz. U. Nr 35, poz. 228), nieletni który swoim zachowaniem wyczerpał przedmiotowe znamiona przestępstw dopuszcza się "czynu karalnego" (art. 1 § 2 pkt 1 lit. a tej ustawy), przewidując za to jedynie stosowanie środków o charakterze wychowawczym lub poprawczym (art. 5 i 6 ustawy) i traktując je jako objaw i zarazem - współ z innymi czynnikami - wskaźnik demoralizacji nieletnich.
W świetle powyższego nie może ulegać wątpliwości, iż w razie rzeczywistego zbiegu przepisów ustawy, gdy czyn nieletniego odpowiadającego na podstawieart. 10 § 2 k.k.wykracza poza znamiona przepisu wymienionego wart. 10 § 2 k.k., sięgnięcie do pozostałych zbiegających się przepisów dla pełnej charakterystyki prawnokarnej poprzez kumulatywną kwalifikację prawną czynu, jest niemożliwe (tak: Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z 5.05.1995 r. II AKr 47/95 OSA 1995/4/23 Lex nr 3628, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z 19.06.2001 r. II AKa 218/01, OSA 2001, nr 10, poz. 63, Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z 21.04.2005 r. II AKa 114/05 Prok.i Pr.-wkł. 2006/1/15, KZS 2006/1/44, Lex 165180).
Uwzględniając powyższe Sąd Apelacyjny, poza zarzutami apelacyjnymi, na korzyść oskarżonegoW., dokonał stosownej korekty wyroku w zakresie przypisanego mu w punkcie 14 czynu kwalifikując go zart. 13 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 2 k.k.w zw. zart. 10 § 2 k.k.(którego niezasadnie nie powołano w treści tego rozstrzygnięcia), eliminując jednocześnie z podstawy prawnej skazaniaart. 11 § 3 k.k.oraz wprowadzając do niej brakujący przepisart. 10 § 3 k.k.Konsekwencją tego rozstrzygnięcia sądu ad quem było wyeliminowanie z opisu czynu przypisanego oskarżonemuW.znamion kwalifikujących występek zart. 157 § 2 k.k.
W tej sytuacji do rozważenia została zasadność podniesionego przez obrońcę oskarżonegoD. W.zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonej kary oraz błędu w ustaleniach faktycznych, których dopatrywał się w tym, iż nie zastosowano wobec nieletniego nadzwyczajnego złagodzenia kary i warunkowego jej zawieszenia na odpowiedni okres próby.
Przechodząc do tej zasadniczej kwestii, na wstępie należy zauważyć, że sąd pierwszej instancji w pisemnych motywach wyroku zasadniczo prawidłowo ustalił okoliczności wpływające na jej wymiar, przy czym niewątpliwie miał na uwadze to, żeD. W.w chwili popełnienia przypisanej mu zbrodni był osobą bardzo młodą (15 lat i 8 miesięcy), a nadto pomimo braku wyraźnego wskazania tej okoliczności to, iż wyraził skruchę oraz przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa oraz złożył wyjaśnienia, co znalazło swoje odzwierciedlenie w fakcie, iż za tak poważny czyn wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności, a zatem w najniższym ustawowo rozmiarze. Jeśli zważyć, iż po myśliart. 10 § 3 k.k.wobec sprawcy nieletniego Sąd orzeka karę, która nie może przekroczyć 2/3 górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane przestępstwo, a zatem w realiach analizowanej sprawy w granicach od 3 lat do 8 lat, to nie ulega wątpliwości, iż orzeczona wobecD. W.kara nie była rażąco surowa.
Należy zgodzić się z sądem I instancji wskazującym, że w tej sprawie wystąpiło wiele poważnych okoliczności wpływających obciążająco na wymiar karnej represji, jaka powinna być zastosowana wobec oskarżonego. Słusznie tenże sąd wskazał na wysoki stopień jego demoralizacji, skłonność do ignorowania praw, norm społecznych i potrzeb innych ludzi, fakt wcześniejszego dopuszczania się czynów karalnych, w efekcie czego stosowano wobec niego środki wychowawcze, ale nie odnosiło to spodziewanych skutków, a nade wszystko absolutnie – jak to ujął- naganną postawę jaką prezentował w toku procesu karnego i podczas pobytu w areszcie śledczym, wyrażającą się w lekceważącym stosunku do obowiązujących norm i zasad. Ponadto ustalono, że to on zaproponował koledze wspólną napaść na przypadkowo napotkaną ofiarę w celu rabunkowym. To on posiadał przy sobie nóż, którym później zadał pokrzywdzonemuN.uderzenia. To on rozpoczął bicie pokrzywdzonego uderzając go najpierw ręką, zdeterminowany gonił pokrzywdzonego, aby ostatecznie zadać mu ciosy nożem. Niewątpliwie, więc był osobą bardziej agresywną, pełnił kierowniczą rolę w całym tym przestępczym przedsięwzięciu, współdziałał i wskazywał sposób postępowania koledze. Wynika to wyraźnie z nie kwestionowanych przez strony, ustaleń sądu pierwszej instancji, opartych również na wyjaśnieniach samego oskarżonego (k. 718 v.-719, 1214). Wszystkie te czynniki musiały zostać uwzględnione przy wymiarze kary, która tak jak już wskazano powyżej jako orzeczona na najniższym ustawowym poziomie nie mogła zostać uznana za rażąco surową.
Uwzględniając powyższe okoliczności sąd odwoławczy w pełni akceptuje wymierzoną przez sąd meriti wobec tego oskarżonego karę 3 lat pozbawienia wolności, niezależnie od dokonanej w postępowaniu odwoławczym korekty, która nie była tego rodzaju zmianą, aby uzasadniała obniżenie wymierzonejD. W.kary poniżej ustawowego progu zagrożenia poprzez nadzwyczajne jej złagodzenie, o co wnosił obrońca. Wskazane przez apelującego przepisy prawa materialnego, a więcart. 54 § 1 k.k.,art. 60 § 1 k.k., zawierają dyrektywy i zasady wymiaru kary,art. 72 k.k.wskazuje na przesłanki warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, zaśart. 73 k.k.stanowi o dozorze. Żaden z tych przepisów nie zawiera ustawowych nakazów (podobnie jak przepisart. 14 § 2 k.k.), a jedynie przewiduje w swoich ramach możliwość określonych rozstrzygnięć. Podobnieart. 10 § 3 k.k.daje możliwość nadzwyczajnego złagodzenia tej kary, lecz nie może ona być stosowana automatycznie. Każdorazowo należy ocenić, czy przemawiają za tym względy określone wart. 54 § 1 k.k., a te nie eliminują zasad wymiaru kary określonych wart. 53 k.k.Jedynie na pierwszym miejscu spośród wymienionych w tym przepisie dyrektyw stawiają względy wychowawcze. Istotnymi przesłankami przy ustalaniu prawidłowej kary dla nieletniego sprawcy są stopień jego zdemoralizowania, tryb życia przed popełnieniem przestępstwa, zachowanie po jego popełnieniu oraz motywy i sposób działania (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 21 kwietnia 2005 r. II AKa 114/05 Prok.i Pr.-wkł. 2006/1/16, KZS 2006/1/44, Lex 65701). Wyjątkowa determinacja nieletniego w dążeniu do osiągnięcia założonego celu rabunkowego, eskalacja jego przemocy, która znalazła swoje ujście w zadaniu pokrzywdzonemu trzech ciosów nożem, były tymi okolicznościami inkryminowanego czynu, które powodowały, iż w ocenie sądu odwoławczego jedynie kara w wymiarze orzeczonym, czyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości i może wpłynąć na kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa, a nadto osiągnąć cele stawiane w oddziaływaniu na sprawcę nieletniego.
Tym samym wnioski apelacji, w których domagano się zmiany zaskarżonego wyroku przez złagodzenie oskarżonemu kary i zastosowanie warunkowego zawieszenia jej wykonania, były zbyt daleko idące, skoro przy wymiarze kary sprawcy nieletniemu (młodocianemu) należy kierować się celem wychowawczym tj. wymierzeniem takiej kary, która byłaby go w stanie wychować, nauczyć zawodu i wdrożyć do przestrzegania porządku prawnego. Kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a więc kara o charakterze wolnościowym ze względu na kryterium ujemnej prognozy przyszłego zachowania się oskarżonego nie spełnia tego celu. Cel wychowawczy w przypadkuD. W.spełni wyłącznie kara izolacyjna, gwarantująca wdrożenie wobec niego procesu resocjalizacji i interioryzacji norm zasad społeczno-moralnych. Młody wiek sprawców nie może być decydującym kryterium przy wymiarze kary, albowiem dyrektywy obowiązujące przy wymiarze kary dla sprawcy nieletniego (młodocianego) wcale nie nakazują traktowania pobłażliwego zwłaszcza, gdy tak jak oskarżonyW.dopuszczają się tak poważnej zbrodni, zaś okoliczności sprawy przemawiają za uznaniem, że jego wiek nie miał podstawowego wpływu na dopuszczenie się tego czynu, o czym świadczy jego głęboka demoralizacja, o czym już wspomniano powyżej. Reasumując apelację obrońcy oskarżonego należało uznać za bezzasadną.
W zakresie punktu 16 zaskarżonego wyroku, podnieść należy, iż słusznym było stanowisko zajęte przez prokuratora na rozprawie odwoławczej o nieprawidłowości zawartego tamże orzeczenia o przepadku dowodu rzeczowego w postaci noża. Sąd Okręgowy nie orzekł bowiem tego środka karnego wobec określonego oskarżonego rozstrzygając w ten sposób również w oderwaniu od konkretnego przestępstwa, ale nade wszystko nie wziął pod uwagę regulacjiart. 44 § 5 k.k., który winien mieć w tym wypadku zastosowanie. W konsekwencji uchylono kwestionowane rozstrzygnięcie.
Mając na uwadze przeprowadzone wywody, a przy tym nie stwierdzając innych okoliczności, które należałoby brać pod uwagę z urzędu (art. 439 k.p.k.iart. 440 k.p.k.), Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy w pozostałej części zaskarżony wyrok.
Rozstrzygnięcie o kosztach obrony oskarżonych znajduje podstawę w przepisachrozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1348).
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze odnośnie oskarżonych orzeczono na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.