Sąd Apelacyjny w Poznaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 143/14
Data wyroku: 2014-09-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Janusz Szrama, Przemysław Grajzer-sprawozdawca, Krzysztof Lewandowski
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Życiu, Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art. 5 § 2 k.p.k.
Teza: Naruszenie reguły z art.5 § 2 kpk ma miejsce wówczas, gdy sąd orzekający poweźmie wątpliwości, co do istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i nie mogąc wątpliwości tych usunąć, rozstrzyga je na niekorzyść oskarżonego. Inaczej rzecz ujmując przepis art.5 § 2 kpk ma zastosowanie w sytuacji braku dowodów.

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 września 2014r.
Sąd Apelacyjny w Poznaniu, w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSA Przemysław Grajzer - sprawozdawca
Sędziowie: SSA Janusz Szrama
SSA Krzysztof Lewandowski
Protokolant:  st. sekr. sądowy Magdalena Ziembiewicz
przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Rote
po rozpoznaniu w dniu 18 września 2014r.
sprawyT. P.
oskarżonego o popełnienie przestępstwa określonego wart.156 § 1 pkt.2 kkiart.156 § 3 kkw zw. zart.11 § 2 kk
z powodu apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonego i prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu
z dnia 5 maja 2014r. w sprawie o sygn. akt XVI K 54/13

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: oskarżonegoT. P.uznaje za winnego tego, że w nocy z 15 na 16 września 2012r. weW.województwa(...), poprzez dwukrotne uderzenie pięścią w twarzR. P.doprowadził do dwukrotnego upadku pokrzywdzonego na ulicę, a następnie podczas próby podniesienia się przez pokrzywdzonego, kopnął go w głowę doprowadzając w ten sposób do kolejnego upadku pokrzywdzonego na ulicę i w ten sposób naraziłR. P.na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i utraty życia, tj. popełnienia przestępstwa określonego wart.160 § 1 kki za to na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności,

2
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

3
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. P.prowadzącej Kancelarię Adwokacką wP.kwotę 738,00,- zł (siedemset trzydzieści osiem) złotych – w tym podatek VAT – tytułem udzielenia oskarżonemu obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym,

4
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów procesu w postępowaniu odwoławczym i od uiszczenia opłaty za obie instancje.

      Krzysztof Lewandowski Przemysław Grajzer Janusz Szrama

Niniejszy wyrok jest prawomocny i wykonalny z dniem 18 września 2014r.
Poznań, dnia 18 września 2014r.

Sędzia Sądu Apelacyjnego

Przemysław Grajzer

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 5 maja 2014r. uznał oskarżonegoT. P.za winnego tego, że:
przewidując i godząc się na spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiuR. P., w nocy 16 września 2012r. około godz.01:10 weW.województwa(...), naulicy (...), przy budynku Sądu Rejonowego weW.dwukrotne uderzył go pięścią w twarz i doprowadził go tym do dwukrotnego upadku, a następnie podczas próby podniesienia się przez pokrzywdzonego, kopnął go w głowę i doprowadził po raz kolejny do upadku i uderzenia głową o podłoże, powodując u niego obrażenia w postaci: złamania podstawy czaszki, przechodzącego od łuski kości skroniowej prawej na przednią powierzchnię piramidy i kończącej się tuż przed siodłem tureckim, podbiegnięcia krwawego powłok czaszki w okolicy czołowo-ciemieniowo-potylicznej prawej, krwiaka nadtwardówkowego i podtwardówkowego, pourazowego krwawienia podpajęczynówkowego oraz do komór mózgu, rozległych ognisk stłuczenia tkanki mózgowej zlokalizowanego we wszystkich odcinkach prawej półkuli mózgu, stanowiące chorobę realnie zagrażającą życiu, które to obrażenia czaszkowo-mózgowe, w dniu 18 września 2012r, doprowadziły do śmierciR. P., który to skutek mógł oraz powinien przewidzieć tj. popełnienia przestępstwa określonego wart. 156 § 3 kki za to na podstawieart. 156 § 3 kkwymierzył mu karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności.
Na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania od dnia 20 września 2012r. Nadto w wyroku orzeczono o kosztach obrony z urzędu i kosztach procesu od ponoszenia, których zwolniono oskarżonego.
Apelacje od powyższego wyroku złożyli: obrońca oskarżonego i prokurator.
Obrońca oskarżonego zarzuciła Sądowi I instancji:„…obrazę przepisów prawa materialnego i obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

-

art.156 § 3 kk, poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji, gdy materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie i ustalony stan faktyczny dawał, co najwyżej podstawy do przyjęcia, iż oskarżony może odpowiadać jedynie w oparciu oart.156 § 1 pkt.2 kk

art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie jednostronnej oceny materiału dowodowego wskutek dowolnej i selektywnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, w szczególności zeznań świadkaB. J. (1), zapisu z monitoringu z miejsca i w czasie zdarzenia, wyjaśnień oskarżonego oraz opinii biegłych wydanych w niniejszej sprawie na okoliczność, jaki był mechanizm powstania obrażeń, które odniósłR. P., w szczególności, czy mogły one powstać w wyniku samoistnego upadku, czy takie działanie lub zaniechanie było przyczyną zgonu, czy dane sądowo-lekarskie wskazują na udział osób trzecich w mechanizmie zgonu, czy stwierdzona uR. P.padaczka i stan zmarłego po spożyciu znacznej ilości alkoholu mogły mieć wpływ na obrażenia odniesione przez zmarłego, czy mogły doprowadzić do samoistnego upadku i dalej jak w opinii z dnia 02.08.2013r., i w konsekwencji błędne przyjęcie przez Sąd, iż oskarżony poprzez dwukrotne uderzenie pokrzywdzonegoR. P.pięścią w twarz kopnięcie w głowę spowodował wskazane przez biegłych obrażenia, w następstwie, których stwierdzono śmierć pokrzywdzonego, w sytuacji, gdy jedyny i naoczny świadek zdarzeniaB. J. (1)zeznał, iż oskarżony uderzył pokrzywdzonego tylko ręką i „nie widziałem, aby była tam stosowana inna przemoc, nie widziałem, aby tam ktoś był kopany, ja to całe zajście obserwowałem z bliska, z dwóch trzech metrów, cały czas”, techniczny zapis monitoringu jest nieczytelny, a z treści protokołu odtworzenia nagrań zapisów monitoringów z dnia 02.10.2012r., wynika jedynie, iż mężczyzna uderza pokrzywdzonego, następnie uderza ponownie, po czym pokrzywdzony zostaje „kopnięty lewą nogą w okolice głowy”, zatem nie ma dowodu, że ewentualny cios nogą w ogóle dotknął pokrzywdzonego i na pewno nie w głowę jak wskazuje w uzasadnieniu Sąd, tylko „w okolice głowy”, poza tym z zapisu wynika, iż w tym czasie w bliskiej odległości znajdował się trzeci mężczyzna, tj.B. J. (1), gdyż zapis nie wskazuje, aby w tym czasie się on oddalał, ponadto opinia biegłych z dnia 02.08.2013r. wskazuje, iż „nie można jednak jednoznacznie wykluczyć możliwości doznania stwierdzonych obrażeń na skutek samoistnego upadku pokrzywdzonego na twarde nierówne podłoże lub na skutek uderzenia się o nierówną twardą powierzchnię, np. schody, krawężnik, karoseria samochodu. tego typu upadek, teoretycznie również mógł wystąpić na skutek doznania ataku padaczki”, a Sąd wskazał w uzasadnieniu, iż „nie udało się ustalić, co działo się pokrzywdzonym od godz. ok. 1.30 do godz. ok. 10.00”;

art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie jednostronnej oceny materiału dowodowego wskutek dowolnej i selektywnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu i błędne przyjęcie, iż brak jest okoliczności łagodzących wobec oskarżonego, w sytuacji, gdy oskarżony okazał skruchę i wskazał, iż żałuje, że doszło do tego zdarzenia, nadto przy uwzględnieniu przez Sąd I instancji, jako okoliczności obciążającej faktu nie podjęcia przez oskarżonego próby reanimacji pokrzywdzonego, powinno to być brane, jako okoliczność również łagodząca, mianowicie fakt, iż próby takiej nie podjęli i nawet nie wzywali w dalszym czasie pogotowia ratunkowe osoby towarzyszce pokrzywdzonemu, w szczególnościB. J. (1),A. U.iŁ. G., w sytuacji, gdy biegli w przedmiotowej opinii wskazali, iż „wcześniejsza profesjonalna pomoc medyczna, a przede wszystkim pomoc bezpośrednio po odniesieniu przez zmarłego obrażeń, mogły zdecydowanie polepszyć dalsze rokowanie, co do stanu zdrowia poszkodowanego”, a wczesny zabieg chirurgiczny zapobiegłby dalszemu narastaniu krwiaka, a nadto w sytuacji, gdy Sąd I instancji przyznał, iż pomiędzy oskarżonym aŁ. G.i osobami im towarzyszącymi, w tym pokrzywdzonym istniał konflikt i nieporozumienia, a konsekwencją tego było zdarzenia z dnia 16 września 2012r, a który to fakt, nie znalazł odzwierciedlenia po stronie okoliczności łagodzących wobec oskarżonego,

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść wyroku, będący konsekwencją wskazanej powyżej obrazy przepisów postępowania, a polegający na wadliwym uznaniu, iż:

istnieją podstawy do przyjęcia, iż oskarżony poprzez dwukrotne uderzenie pokrzywdzonegoR. P.pięścią w twarz i kopnięcie w głowę spowodował wskazane przez biegłych obrażenia w następstwie, których stwierdzono śmierć pokrzywdzonego, w sytuacji, gdy jedyny i naoczny świadek zdarzeniaB. J. (1)zeznał, iż oskarżony uderzył pokrzywdzonego tylko ręką i „nie widziałem, aby była tam stosowana inna przemoc, nie widziałem, aby tam ktoś był kopany, ja to całe zajście obserwowałem z bliska, z dwóch trzech metrów, cały czas”, techniczny zapis monitoringu jest nieczytelny, a z treści protokołu odtworzenia nagrań zapisów monitoringów z dnia 02.10.2012r., wynika jedynie, iż mężczyzna uderza pokrzywdzonego, następnie uderza ponownie, po czym pokrzywdzony zostaje „kopnięty lewą nogą w okolice głowy”, zatem nie ma dowodu, że ewentualny cios nogą w ogóle dotknął pokrzywdzonego i na pewno nie w głowę jak wskazuje w uzasadnieniu Sąd, tylko „w okolice głowy”, poza tym z zapisu wynika, iż w tym czasie w bliskiej odległości znajdował się trzeci mężczyzna, tj.B. J. (1), gdyż zapis nie wskazuje, aby w tym czasie się on oddalał, ponadto opinia biegłych z dnia 02.08.2013r. wskazuje, iż „nie można jednak jednoznacznie wykluczyć możliwości doznania stwierdzonych obrażeń na skutek samoistnego upadku pokrzywdzonego na twarde nierówne podłoże lub na skutek uderzenia się o nierówną twardą powierzchnię, np. schody, krawężnik, karoseria samochodu. tego typu upadek, teoretycznie również mógł wystąpić na skutek doznania ataku padaczki”, a Sąd wskazał w uzasadnieniu, iż „nie udało się ustalić, co działo się pokrzywdzonym od godz. ok. 1.30 do godz. ok. 10.00”;

brak jest okoliczności łagodzących wobec oskarżonego, w sytuacji, gdy oskarżony okazał skruchę i wskazał, iż żałuje, że doszło do tego zdarzenia, nadto przy uwzględnieniu przez Sąd I instancji, jako okoliczności obciążającej faktu nie podjęcia przez oskarżonego próby reanimacji pokrzywdzonego, powinno to być brane, jako okoliczność również łagodząca, mianowicie fakt, iż próby takiej nie podjęli i nawet nie wzywali w dalszym czasie pogotowia ratunkowe osoby towarzyszce pokrzywdzonemu, w szczególnościB. J. (1),A. U.iŁ. G., w sytuacji, gdy biegli w przedmiotowej opinii wskazali, iż „wcześniejsza profesjonalna pomoc medyczna, a przede wszystkim pomoc bezpośrednio po odniesieniu przez zmarłego obrażeń, mogły zdecydowanie polepszyć dalsze rokowanie, co do stanu zdrowia poszkodowanego”, a wczesny zabieg chirurgiczny zapobiegłby dalszemu narastaniu krwiaka, a nadto w sytuacji, gdy Sąd I instancji przyznał, iż pomiędzy oskarżonym aŁ. G.i osobami im towarzyszącymi, w tym pokrzywdzonym istniał konflikt i nieporozumienia, a konsekwencją tego było zdarzenia z dnia 16 września 2012r, a który to fakt, nie znalazł odzwierciedlenia po stronie okoliczności łagodzących wobec oskarżonego…”

Nadto obrońca oskarżonego zarzuciła Sądowi I instancji rażącą niewspółmierność orzeczonej względem oskarżonego kary w zakresie kary bezwzględnej 6 lat pozbawienia wolności, ze względu na ww. zarzuty, jak i w szczególności błędne nie ustalenie okoliczności łagodzących wobec oskarżonego.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniosła o uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu, a ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie względem oskarżonegoT. P.znacznie łagodniejszej kary, co do wymiaru okresu pozbawienia wolności biorąc pod uwagę dyrektywy wymiaru kary zart.53 § 1 i 2 kkorazart.115 § 2 kkjak i argumenty podniesione w uzasadnieniu apelacji.
*****
Prokurator zarzucił Sądowi I instancji:
„…rażącą niewspółmierność kary wyrażającą się w orzeczeniu wobecT. P.za występek określony wart.156 § 3 kkkary 6 lat pozbawienia wolności w sytuacji, gdy postawa oskarżonego toku postępowania karnego, jego wcześniejsza karalność – w tym za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, niskie pobudki, jakimi się kierował oraz bardzo brutalny sposób popełnienia zarzucanego występku powoduje, że wymierzona kara jest nieadekwatna do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości zarzucanego oskarżonemu przestępstwa i w konsekwencji nie spełnia ona swoich celów w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej, jak również w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa…”
Podnosząc powyższy zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemuT. P.kary 10 lat pozbawienia wolności.
*****
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
W ocenie Sądu Apelacyjnego apelacja obrońcy oskarżonego okazała się zasadna, choć nie z powodu podniesionych w niej zarzutów.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ponad wszelką wątpliwość pozwala ustalić następujące elementy stanu faktycznego:

⚫

w nocy z 15 na 16 września 2012r. weW.w okolicy budynku Sądu Rejonowego miało miejsce zdarzenie z udziałem oskarżonego i pokrzywdzonego, o godzinach 1:10:32 – 1:10:42 w nocy 16 września 2012r. oskarżony dwukrotnie uderzył pokrzywdzonego pięścią w okolice głowy, pokrzywdzony dwukrotnie się przewrócił, podczas wstawania został kopnięty w okolice głowy i upadł po raz trzeci. Po czym oskarżony się oddalił. Wbrew twierdzeniom obrońcy obraz nagrania z monitoringu – z odtworzenia płyty CD pozwala na ustalenie, że napastnik atakował pokrzywdzonego trzykrotnie, dwa razy uderzając pięścią i raz kopiąc. Oczywiście nagranie jest na tyle niedoskonałe, że na jego podstawie nie można zidentyfikować uczestników zdarzenia. Ta okoliczność jednak wynika z osobowych źródeł dowodowych tj. zeznań świadkaB. J. (1), a także wyjaśnień samego oskarżonego, który przecież nie kwestionuje swojego udziału w zajściu.

nie budzi także wątpliwości, że po zajściu, pokrzywdzonyR. P.wraz zB. J. (2)iA. U.udali się do mieszkania tego ostatniego przyul. (...), tam pokrzywdzony umył się.

z mieszkaniaA. U.,R. P.wyszedł razem zA. U.iŁ. G.i udali się w nieznanym kierunku, aB. J. (1)wrócił do swego samochodu i potem do domu.

Dnia 16 września 2012r. około godziny 10:00 odnaleziono nieprzytomnego pokrzywdzonegoR. P.leżącego bokiem na przednich siedzeniach w samochodzieŁ. G., który to samochód zaparkowany był na posesji pod domem, gdzie mieszkaG.tj. przyulicy (...)weW.tj. ok.1,2 km od miejsca zamieszkaniaA. U.. Pokrzywdzony był bez butów, które leżały obok samochodu. Z ust pokrzywdzonego sączyła się wydzielina, jego twarz była zabrudzona piaskiem i trawą, w nosie była krew. Pokrzywdzonego zabrano do szpitala weW., a następnie został przetransportowany do szpitala wP..

w dniu 18 września 2012r. o godzinie 21:20 stwierdzono śmierć mózgu i zgonR. P.. Jak wykazała sekcja zwłok, przyczyną gwałtownego zgonuR. P.były obrażenia czaszkowo – mózgowe tj. złamanie podstawy czaszki, przechodzące od łuski kości skroniowej prawej na przednią powierzchnię piramidy i kończące się tuż przed siodłem tureckim, podbiegnięcia krwawe powłok czaszki w okolicy czołowo-ciemieniowo-potylicznej prawej, krwiak nadtwardówkowy i podtwardówkowy, pourazowe krwawienie podpajęczynówkowe oraz do komór mózgu, rozległe ogniska stłuczenia tkanki mózgowej zlokalizowane we wszystkich odcinkach prawej półkuli mózgu.

jednocześnie nie budzi też wątpliwości, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwolił ustalić, co robił, z kim i gdzie przebywałR. P.w nocy 16 września 2012r. w godzinach, od 1:30 – gdy wyszedł z mieszkaniaA. U.do godziny 10;00, gdy został znaleziony nieprzytomny w samochodzieŁ. G..

Z zeznań biegłejJ.S.wynika, że nie można jednoznacznie wykluczyć mechanizmu biernego powstania obrażeń stwierdzonych u pokrzywdzonego albowiem mogą zaistnieć okoliczności, w których tych obrażeń można doznać w mechanizmie biernym np. przy upadku ze schodów, przy upadku na nierówną twardą powierzchnię.
Sąd Okręgowy bezkrytycznie przyjął, że stwierdzone u pokrzywdzonego obrażenia powstały na skutek działania oskarżonego. Rzecz jasna mogło tak być, ale fakt, że nie można ustalić, co robił pokrzywdzony przez 8,5 godziny przemieszczając się na odcinku ponad 1 kilometra w ocenie Sądu Apelacyjnego nie pozwala na takie ustalenie. Pokrzywdzony był nie trzeźwy, jego stan w chwili znalezienia jednoznacznie wskazuje na to, że w tym czasie, gdy nie wiadomo, co się z nim działo, nie raz się przewrócił, gdyż z mieszkaniaU.wyszedł umyty, a odnaleziono go brudnego od piasku i trawy. Nie można też wykluczyć, że pokrzywdzony przewrócił się także po drodze na twardą powierzchnię, nie można także wykluczyć, że w tym czasie został raz jeszcze pobity przez kogoś innego.
Wyrażona wart.5 § 2 kpkzasadain dubio pro reow żadnej mierze nie nakłada na sąd obowiązku przyjęcia wersji najkorzystniejszej dla oskarżonego, lecz zakaz czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów. (wyrok SA w Katowicach z dnia 28.03.2013r. II.AKa.14/13 – Lex 1311952) Przyjęcie i ustalenie przez Sąd Okręgowy, że obrażenia czaszkowo – mózgowe stwierdzone u pokrzywdzonego powstały na skutek zadanych przez oskarżonego dwóch ciosów pięścią i jednego kopnięcia w opisanej sytuacji procesowej w tej sprawie stanowi takie właśnie niekorzystne domniemanie dla oskarżonego.
Naruszenie reguły zart.5 § 2 kpkma miejsce wówczas, gdy sąd orzekający poweźmie wątpliwości, co do istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i nie mogąc wątpliwości tych usunąć, rozstrzyga je na niekorzyść oskarżonego. (por. wyrok SA w Lublinie z dnia 7.05.2013 II.AKa.58/13 – Lex nr 1316234) Inaczej rzecz ujmując przepisart.5 § 2 kpkma zastosowanie w sytuacji braku dowodów.
Nie budzi wiec wątpliwości, że zaskarżony wyrok wydany został z obraząart.5 § 2 kpk, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Oskarżonemu nie można przypisać spowodowania obrażeń, które były przyczyną śmierci pokrzywdzonego.
W ocenie Sądu Apelacyjnego oskarżony wyczerpał zmamiona przestępstwa określonego wart.160 § 1 kk, gdyż w nocy z 15 na 16 września 2012r. weW.województwa(...), poprzez dwukrotne uderzenie pięścią w twarzR. P.doprowadził do dwukrotnego upadku pokrzywdzonego na ulicę, a następnie podczas próby podniesienia się przez pokrzywdzonego, kopnął go w głowę doprowadzając w ten sposób do kolejnego upadku pokrzywdzonego na ulicę i w ten sposób naraziłR. P.na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i utraty życia.
Uwzględniając powyższe Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok i uznał oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa określonego wart.160 § 1 kki za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, dolegliwość wymierzonej oskarżonemu kary nie przekracza stopnia winy, jest współmierna w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu i spełnia zadania społecznego oddziaływania kary i cele szczególno-prewencyjne. Jest wynikiem oceny okoliczności przedmiotowych i podmiotowych czynu oraz danych osobopoznawczych oskarżonego i jako spełniająca wymogi zakreślone dyrektywami przepisuart. 53 kk, uznana być musi za karę prawidłowo wyważoną. Sąd uwzględnił, że oskarżony działał bez powodu, w sposób brutalny. Uwzględnił też uprzednią karalność oskarżonego.
W tej sytuacji procesowej apelacja prokuratora okazała się całkowicie bezzasadna, a ustosunkowanie się do niej całkowicie zbędne.
Podstawą orzeczenia o kosztach nieopłaconej nawet w części pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu są§ 19, § 14 ust 1 pkt.5 i § 2 ust 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
O kosztach postępowania za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart.636 § 1 kpkiart.624 § 1 kpki zwolniono oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym i od uiszczenia opłaty za II instancję, uwzględniając sytuację majątkową oskarżonego, a w szczególności fakt, że obecnie przebywa w zakładzie karnym gdzie odbywa orzeczoną karę pozbawienia wolności.

      Krzysztof Lewandowski Przemysław Grajzer Janusz Szrama