Sąd Rejonowy w Olsztynie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 310/14
Data wyroku: 2014-06-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Lucyna Brzoskowska
Teza: uniewinnienie

Sygn. akt. II K 310/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 09 czerwca 2014r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie w II Wydziale Karnym,
w składzie
Przewodniczący SSR Lucyna Brzoskowska,
Protokolant: referent stażysta Aneta Kowalczyk
Przy udziale Oskarżyciela Publicznego – za Trzeci Urząd Skarbowy w Warszawie – Agnieszka Perkowska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 czerwca 2014 r. sprawy:
M. K.s.J.iB.,ur. (...)wO.,
oskarżonego o to, że:
jako przewodniczącyStowarzyszenia (...)z/s wO.ul. (...)(obecnieul. (...)) niezgodnie z przeznaczeniem wykorzystał dotację pobraną przezStowarzyszenia (...)na podstawieumowy nr (...)na realizację projektu „Pokażę ci jak żyję”, zawartej zFundacją (...)„Młodzież w działaniu”, która została wypłacona w dniu 06.02.2008, przez co doszło do narażenia na uszczuplenie finansów publicznych w kwocie 11.573,52 zł (3.318 EURO), tj. o czyn zart. 82§1kks.
orzeka

I
oskarżonegoM. K.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu,

II
na podstawieart. 632 pkt 2 kpkkoszty sądowe ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

M. K.został oskarżony o to, jako przewodniczącyStowarzyszenia (...)z/s wO.ul. (...)(obecnieul. (...)) niezgodnie z przeznaczeniem wykorzystał dotację pobraną przezStowarzyszenia (...)na podstawieumowy nr (...)na realizację projektu(...)”, zawartej z(...)„(...)”, która została wypłacona w dniu 06.02.2008, przez co doszło do narażenia na uszczuplenie finansów publicznych w kwocie 11.573,52 zł (3.318 EURO), tj. o czyn zart. 82§1kks.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

M. K.był prezesemStowarzyszenia (...). W dniu 21 stycznia 2008 roku została zawarta umowa finansowa Program „Młodzież w Działaniu” Akcja 1.2 Inicjatywy Młodzieżowe o numerze(...)pomiędzyFundacją (...)„Młodzież w działaniu” aStowarzyszeniem Stowarzyszenia (...)na Rzecz(...)O.(...)z siedzibą wO.reprezentowaną przez przewodniczącego zarząduM. K.oraz koordynatorką projektuE. J.. W ramach tej umowy, beneficjentStowarzyszeniem Stowarzyszenia (...)na Rzecz(...)O.(...)z siedzibą wO.otrzymał zaliczkę w wysokości 3.318,00 EURO. Kwota ta stanowił dotację przyznaną w ramach Wspólnotowego Programu „Młodzież w działaniu”, pochodzącej z Unii Europejskiej. W ten sposóbStowarzyszeniem Stowarzyszenia (...)na Rzecz(...)O.(...)z siedzibą wO.otrzymało dotację na realizację projektu „Pokażę ci jak żyję”. Pomimo obowiązków wynikających zUmowy (...) nr (...)zawartej pomiędzyStowarzyszeniem (...)z siedzibą wO.a(...), Stowarzyszenie reprezentowane przezM. K., dotacji nie rozliczył. W dniu 30 sierpnia 2008 roku upłynął termin do złożenia Raportu Końcowego z realizacji „Pokażę Ci jak żyję”. W tej sytuacji nastąpiło rozwiązanie przedmiotowej umowy. Pomimo kilkakrotnych wezwań do zwrotu kwot dotacji, Stowarzyszenie reprezentowane przezM. K.nie zwróciło żadnych kwot.
/dowody: odpis z KRS k.34-35, pismo k. 38-41, wyciąg z rachunku k.42, k.43, umowa finansowa k.44-46, załącznik k.47, formularz wniosku k.48-56/

Sąd zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy zauważyć, iż myśl art. 5§1k.p.k. oskarżonego uważa się za niewinnego dopóki jego wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem.
Powyższy przepis określa zasadę domniemania niewinności. Stanowi ona jedną z najważniejszych zasad określających sytuację procesową oskarżonego(zob. A. Murzynowski, Istota i zasady procesu karnego, Warszawa 1994, s. 248).
Zasada ta ma swoją podstawę konstytucyjną wart. 42 ust. 3 Konstytucji.
Istota domniemania niewinności sprowadza się do tego, że oskarżony jest w procesie karnym niewinny, a "przeciwne" musi mu być udowodnione. Związana ściśle z domniemaniem niewinności zasada in dubio pro reo wart. 5 § 2 k.p.k.nakazuje rozstrzygnąć nie dające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego. Oznacza to, że udowodnienie winy oskarżonemu musi być całkowite, pewne, wolne od wątpliwości(wyrok SN z 24.02.1999 roku, V KKN 362/97, Prokuratura i Prawo z 1999 roku, nr 7-8, str. 11).
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na przypisanieM. K.popełniania zarzucanego mu czynu.
Wskazać należy, że wyrok karny skazujący może być bowiem wydany jedynie w oparciu o dowody, które spełniają wymóg bezwzględnej wiarygodności i nie budzą wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Jednocześnie zdaniem Sądu należy podkreślić, że ewentualna ułomność dowodów wspierających linię obrony oskarżonego przecież nie wyłącza jego uniewinnienia, jeżeli dowody obciążające nie stanowią wystarczającej podstawy do wydania wyroku skazującego(por. wyrok Sądu Najwyższego z 28.09.1995 r., III KRN 88/95, OSNKW 1995, Nr 11, poz. 77).
W świetle powyższego wskazać należy, że przeprowadzone postępowanie dowodowe nie potwierdziło w sposób niebudzący wątpliwości, żeM. K.dopuścił się przestępstwa skarbowego zart. 82 §1 kks. Zdaniem Sądu nie mogą być uznane za dowody winyM. K.dokumenty: wyciąg z rachunku k.42, k.43, umowa finansowa k.44-46, załącznik k.47, formularz wniosku k.48-56. Dowody te w ocenie Sądu w żadnej mierze nie potwierdzają okoliczności, iżM. K.jako przewodniczącyStowarzyszenia (...)z/s wO.ul. (...)(obecnieul. (...)) niezgodnie z przeznaczeniem wykorzystał dotację pobraną przezStowarzyszenia (...)na podstawieumowy nr (...)na realizację projektu „Pokażę ci jak żyję”, zawartej zFundacją (...)„Młodzież w działaniu”, która została wypłacona w dniu 06.02.2008, przez co doszło do narażenia na uszczuplenie finansów publicznych w kwocie 11.573,52 zł (3.318 EURO).
W ocenie Sądu oskarżyciel publiczny nie wykazał żadnymi dowodami, żeM. K.dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa skarbowego. Wskazane dowody z dokumentów musiałyby być poparte również innymi nie budzącymi wątpliwości dowodami, możliwymi do zweryfikowania innymi dowodami, aby można było uznać, iż zostało popełnione przestępstwo skarbowe zart. 82 §1kks. Z dowodów z dokumentów w żadnym razie nie wynika, iżM. K.niezgodnie z przeznaczeniem wykorzystał dotację pobraną przezStowarzyszenia (...). Dowody z w/w dokumentów świadczą jedynie o zawarciu umowy oraz o przelaniu stosownej kwoty.
Przepisart. 82kkspenalizuje narażenie finansów publicznych na uszczuplenie przez, m.in. niezgodne z przeznaczeniem wykorzystanie dotacji lub subwencji, a więc gdy samo ich pobranie było należne i nienadmierne, ale wykorzystano je bezprawnie, częściowo lub w całości, na inne cele niż zakładane. Postępowanie dowodowe nie wykazało takich nieprawidłowości i sam oskarżyciel publiczny również na to nie wskazywał. Należy zauważyć, że przepis nie penalizuje niedotrzymania terminu wykorzystania dotacji (subwencji) i niezwrócenia w terminie niewykorzystanych ich części.
Odpowiedzialność zart. 82 § 1kksponosi każdy, kto swym zachowaniem bezpośrednio naraził finanse publiczne na uszczuplenie, np. przez (…) nieprawidłowe wydatkowania otrzymanych środków publicznych przez wykorzystanie ich na inne cele niż objęte dotacją lub subwencją czy też nieprawidłowe kontrolowanie wydawania przyznanych środków publicznych, gdy sprawdzanie wydatkowania należy do uprawnień lub obowiązków danej osoby.
T. K.doart. 82 Kodeksu karnego skarbowego, stan 2009.10.01.
Niezgodne z przeznaczeniem wykorzystanie dotacji lub subwencji to wykorzystanie w innym celu niż przewidziany dla konkretnej dotacji lub subwencji. Oskarżyciel nie przedstawił na te okoliczności żadnych dowodów, które mogłyby podlegać weryfikacji.
Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu oraz w orzecznictwie domniemanie niewinności jest domniemaniem wzruszalnym. Materialny ciężar udowodnienia winy spoczywa jednak na oskarżycielu (zob. SN III KRN 88/95, OSNKW 1997, nr 11-12, poz. 77 z aprobatą Z.D.,J. G.,K.orzecznictwo,PS1997, nr 11-12, s. 89).
Sąd nie ma natomiast obowiązku poszukiwania z urzędu dowodów wspierających oskarżenie, gdy dowody dostarczone przez oskarżyciela nie wystarczą do skazania, a on sam do ich uzupełnienia nie dąży (tak SA w Katowicach II AKa 33/07, OSN Prok. i Pr. 2007, nr 11, poz. 23).
Oskarżycielowi publicznemu nie udało się wykazać, żeM. K.dopuścił się zarzucanego mu czynu, a konsekwencją ustalonego stanu faktycznego musiało być uniewinnienie oskarżonego.
O kosztach procesu Sąd orzekł zaś na podstawieart. 632 pkt 2 kpkw zw. zart. 113 § 1 kksobciążając tymi kosztami Skarb Państwa, mając na względzie wynik postępowania.