Sąd Okręgowy w Krakowie
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 124/14
Data wyroku: 2014-12-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Kazimierz Wilczek, Łukasz Woźniak, Ireneusz Bieniek
Słowa kluczowe: Nieumyślność, Reformationis In Peius, Uniewinnienie
Podstawa prawna: art. 17 § 1 pkt 2 kpk, art. 414 § 1 kpk

Sygn. akt IV Ka 124/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 grudnia 2014 roku
Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:  SSO Kazimierz Wilczek
Sędziowie:  SSO Ireneusz Bieniek
SSR del. Łukasz Woźniak (spr.)
Protokolant:  prot.Aneta Woźniczka
przy udziale Wiesława Zięby Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 roku, sprawy
M. F.,A. K.
oskarżonych o przestępstwo zart. 79 pkt 4w zw. zart. 69 ust. 1 ustawy o rachunkowości
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonąA. K.i obrońcę oskarżonegoM. F.,
od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie z dnia 13 listopada 2013r. sygn. akt XIV K 638/13/S
na podstawieart. 437§2 kpkorazart. 414§1 kpkw związku zart. 17§1 pkt 2 kpkorazart. 632 pkt 2 kpkzaskarżony wyrok zmienia w całości w ten sposób, że uniewinnia oskarżonych od czynów zarzuconych im aktem oskarżenia, a kosztami sądowymi za obie instancje obciąża Skarb Państwa.
SSO Ireneusz Bieniek  SSO Kazimierz Wilczek  SSR Łukasz Woźniak
Sygn. akt IV Ka 124/14

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 10 grudnia 2014 r.
M. F.oskarżony był o to, że:

I
do dnia 15 lipca 2008 r., będąc prezesem zarządu(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wraz z wiceprezesem zarząduA. K., nie dopełnił obowiązków wynikających z ustawy i nie złożył we właściwym rejestrze sądowym (Sądzie Rejonowym dla(...)wK.) rocznego sprawozdania finansowego tej firmy za rok 2007, tj. o przestępstwo zart. 79 pkt 4w zw. zart. 69 ust. 1 ustawy o rachunkowości(zarzut z punktu I. aktu oskarżenia — w zakresie zarzutów dotyczących oskarżonegoM. F.);

II
do dnia 15 lipca 2009 r., będąc prezesem zarządu(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wraz z wiceprezesem zarząduA. K.nie dopełnił obowiązków wynikających z ustawy i nie złożył we właściwym rejestrze sądowym (Sądzie Rejonowym dla(...)w(...)) rocznego sprawozdania finansowego tej firmy za rok 2008, tj. o przestępstwo zart. 79 pkt 4w zw. zart. 69 ust. 1 ustawy o rachunkowości(zarzut z punktu II. aktu oskarżenia — w zakresie zarzutów dotyczących oskarżonegoM. F.);

III
do dnia 15 lipca 2010 r., będąc prezesem zarządu(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wraz z wiceprezesem zarząduA. K., nie dopełnił obowiązków wynikających z ustawy i nie złożył we właściwym rejestrze sądowym (Sądzie Rejonowym dla(...)wK.) rocznego sprawozdania finansowego tej firmy za rok 2009, tj. o przestępstwo zart. 79 pkt 4w zw. zart. 69 ust. 1 ustawy o rachunkowości(zarzut z punktu III. aktu oskarżenia — w zakresie zarzutów dotyczących oskarżonegoM. F.);

IV
do dnia 15 lipca 2011 r., będąc prezesem zarządu(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wraz z wiceprezesem zarząduA. K.nie dopełnił obowiązków wynikających z ustawy i nie złożył we właściwym rejestrze sądowym (Sądzie Rejonowym dla(...)wK.) rocznego sprawozdania finansowego tej firmy za rok 2010, tj. o przestępstwo zart. 79 pkt 4w zw. zart. 69 ust. 1 ustawy o rachunkowości(zarzut z punktu IV. aktu oskarżenia — w zakresie zarzutów dotyczących oskarżonegoM. F.).

A. K.oskarżona była o to, że:

V
do dnia 15 lipca 2008 r., będąc wiceprezesem zarządu(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wraz z prezesem zarząduM. F.nie dopełniła obowiązków wynikających z ustawy i nie złożyła we właściwym rejestrze sądowym (Sądzie Rejonowym dla(...)wK.) rocznego sprawozdania finansowego tej firmy za rok 2007, tj. o przestępstwo zart. 79 pkt 4w zw. zart. 69 ust. 1 ustawy o rachunkowości(zarzut z punktu I. aktu oskarżenia — w zakresie zarzutów dotyczących oskarżonejA. K.);

VI
do dnia 15 lipca 2009 r., będąc wiceprezesem zarządu(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wraz z prezesem zarząduM. F.nie dopełniła obowiązków wynikających z ustawy i nie złożyła we właściwym rejestrze sądowym (Sądzie Rejonowym dla(...)wK.) rocznego sprawozdania finansowego tej firmy za rok 2008, tj. o przestępstwo zart. 79 pkt 4w zw. zart. 69 ust. 1 ustawy o rachunkowości(zarzut z pkt II aktu oskarżenia — w zakresie zarzutów dotyczących oskarżonejA. K.);

VII. do dnia 15 lipca 2010 r., będąc wiceprezesem zarządu(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wraz z prezesem zarząduM. F.nie dopełniła obowiązków wynikających z ustawy i nie złożyła we właściwym rejestrze sądowym (Sądzie Rejonowym dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie) rocznego sprawozdania finansowego tej firmy za rok 2009, tj. o przestępstwo z art. 79 pkt 4 w zw. zart. 69 ust. 1 ustawy o rachunkowości(zarzut z punktu III. aktu oskarżenia — w zakresie zarzutów dotyczących oskarżonejA. K.);
VIII. do dnia 15 lipca 2011 r., będąc wiceprezesem zarządu(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wraz z prezesem zarząduM. F.nie dopełniła obowiązków wynikających z ustawy i nie złożyła we właściwym rejestrze sądowym (Sądzie Rejonowym dla(...)wK.) rocznego sprawozdania finansowego tej firmy za rok 2010, tj. o przestępstwo zart. 79 pkt 4w zw. zart. 69 ust. 1 ustawy o rachunkowości(zarzut z pultu IV. aktu oskarżenia — w zakresie zarzutów dotyczących oskarżonejA. K.).
Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 roku sygn. akt XIV K 961/13/N orzekł w tej sprawie następująco:

I
na mocyart. 66 § 1 i 2 k.k.iart. 67 § 1 k.k.postępowanie karne w sprawie przeciwko oskarżonemuM. F.o czyny zarzucane mu w akcie oskarżenia, a opisane powyżej w punktach I, II, III i IV (przy przyjęciu, iż czynów tych oskarżonyM. F.dopuścił się odpowiednio: w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 15 lipca 2008 r., w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 15 lipca 2009 r., w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 15 lipca 2010 r. i w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 15 lipca 2011 r.), stanowiące każdorazowo występek zart. 79 pkt 4w zw. zart. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości- warunkowo umorzył na okres próby wynoszący 1 (jeden) rok;

II
na mocyart. 67 § 3 k.k.w zw. zart. 39 pkt 7 k.k.orzekł względem oskarżonegoM. F.świadczenie pieniężne w kwocie 800 (osiemset) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

III
na mocyart. 66 § 1 i 2 k.k.iart. 67 § 1 k.k.postępowanie karne w sprawie przeciwko oskarżonejA. K.z d.T.o czyny zarzucane jej w akcie oskarżenia, a opisane powyżej w punktach V, VI, VII i VIII (przy przyjęciu, iż czynów tych oskarżonaA. K.z d.T.dopuściła się odpowiednio: w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 15 lipca 2008 r., w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 15 lipca 2009 r., w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 15 lipca 2010 r. i w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 15 lipca 2011 r.), stanowiące każdorazowe występek zart. 79 pkt 4w zw. zart. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości- warunkowo umorzył na okres próby wynoszący 1 (jeden) rok;

IV
na mocyart. 67 § 3 k.k.w zw. zart. 39 pkt 7 k.k.orzekł względem oskarżonejA. K.z d.T.świadczenie pieniężne w kwocie 600 (sześćset) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

V
na zasadzieart. 627 k.p.k.orazart. 7 ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądził:

- od oskarżonegoM. F.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 (sto czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, w tym kwotę 70 (siedemdziesiąt) złotych tytułem wydatków oraz kwotę 70 (siedemdziesiąt) złotych tytułem opłaty,
- od oskarżonejA. K.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 (sto czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, w tym kwotę 70 (siedemdziesiąt) złotych tytułem wydatków oraz kwotę 70 (siedemdziesiąt) złotych tytułem opłaty.
Apelację od powyższego orzeczenia wniosła osobiście oskarżonaA. K.oraz obrońca oskarżonegoM. F..
OskarżonaA. K.zarzuciła wyrokowi:

1
Zbyt powierzchowne przeanalizowanie jej funkcji i zakresu czynności współce (...);

2
Niewzięcie pod uwagę jej wiedzy na temat zwłoki związanej z przekazywaniem dokumentacji do KRS;

3
Niewzięcie pod uwagę niskiej szkodliwości zaistniałego czynu przy fakcie o dotychczasowej niekaralności jej osoby;

4
Niewzięcie pod uwagę faktu, iż KRS po złożeniu dokumentacji każdorazowo informował spółkę o umorzeniu postępowania bez wszczynania wobec Zarządu spółki jakichkolwiek roszczeń.

W oparciu o podniesione zarzuty oskarżona wnosiła o:

1
Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

2
Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia;

3
Zniesienie wobec niej wszelkich kar i kosztów sądowych.

Obrońca oskarżonegoM. F.zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego. Na podstawieart. 438 pkt 1 i 3 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I
obrazę przepisów prawa materialnego, a to:

1
art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowościpoprzez przypisanie oskarżonemu ww. występku w sytuacji, gdy ustalono, że niezłożenie w rejestrze sądowym sprawozdań finansowych(...) Sp. z o.o.nie było przez niego objęte zamiarem (nie było wynikiem przemyślanego działania, premedytacji, czy złej woli), a wynikało z niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach (nawał pracy po powrocie z urlopu, przeoczenie z powodu konieczności realizacji zaległych obowiązków, przy nie do końca prawidłowej organizacji pracy zarządu Spółki, zapomnienie), a zatem realizacja znamion przedmiotowych ww. typu czynu zabronionego miała miejsce nieumyślnie, podczas gdy przestępstwo stypizowane w powyższym przepisie można popełnić wyłącznie z zamiarem, tj. umyślnie;

2
art. 79 pkt 4w zw. zart. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowościpoprzez przyjęcie, iż stypizowane w ww. przepisie przestępstwo należy do kategorii trwałych, popełnianych w czasie od 1 stycznia do 15 lipca roku następującego po roku obrotowym, który obejmować ma sprawozdanie finansowe składane w rejestrze sądowym, bez względu na to, kiedy doszło do podjęcia uchwały o zatwierdzeniu sprawozdania finansowego;

II
błąd w ustaleniach faktycznych wziętych za podstawę wyroku polegający na

przyjęciu, że:

1
oskarżony był członkiem zarząduSpółki (...)jeszcze w lipcu 2011 r.,

2
stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu jest wyższy niż znikomy.

W oparciu o podniesione zarzuty obrońca oskarżonego wnosił:

1
na zasadzieart. 437 § 1-2 k.p.k.w zw. zart. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie I. poprzez uniewinnienie oskarżonegoM. F.od zarzucanych mu w punktach I.-IV. aktu oskarżenia czynów z powodu braku znamion czynu zabronionego,

ewentualnie

2
na zasadzieart. 437 § 1-2 k.p.k.w zw. zart. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.o uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie I. i umorzenie postępowania o czyny zarzucone oskarżonemu w punktach I.-IV. aktu oskarżenia z powodu znikomego stopnia ich społecznej szkodliwości.

Sąd Odwoławczy zważył, co następuje:
W pełni zasadny okazał się zarzut obrońcy oskarżonegoM. F.dotyczący przypisania oskarżonemu popełnienia zarzucanych mu czynów mimo ustalenia przez Sąd I instancji – jak wynika z treści pisemnego uzasadnienia wyroku, że oskarżony dopuścił się ich nieumyślnie. Należy przy tym od razu zaznaczyć, że zarzuty postawione aktem oskarżenia obojgu oskarżonym były w zasadzie identyczne, tak samo jak dokonane w odniesieniu do nich przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne. Z tego też powodu wskazany powyżej zarzut obrońcy oskarżonegoM. F.był w pełni zasadny również w odniesieniu do tej części wyroku Sądu Rejonowego, która odnosiła się do oskarżonejA. K.. Ponieważ zaś oskarżona ta wywiodła w sprawie apelację osobiście, nie korzystała z pomocy obrońcy, to Sąd Odwoławczy – zgodnie zart. 433 § 1 k.p.k.w zw. zart. 427 § 1 i 2 k.p.k.– był zobowiązany rozważyć na korzyść oskarżonej wszystkie uchybienia popełnione przez Sąd I instancji.
W pełni rację ma skarżący obrońca gdy podnosi w apelacji, że przestępstwo stypizowane wart. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowościpopełnić można jedynie umyślnie – z zamiarem bezpośrednim jak i ewentualnym.
Dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy wskazał, że co roku na przełomie czerwca i lipca oskarżonaA. K.korzystała z urlopu wypoczynkowego, a zaraz po niej czynił to oskarżonyM. F.. Po powrocie mieli oni dużo zaległych prac i zapominali o obowiązku złożenia corocznych sprawozdań finansowych (k. 273).
Następnie oceniając wyjaśnienia oskarżonych Sąd uznał, iż są one wiarygodne w odniesieniu do powodów nieskładania w terminie rocznych sprawozdań finansowych Spółki, za które uznano nawał pracy będący konsekwencją znacznej ilości zaległych spraw dotyczących bieżącej działalności Spółki, przeoczenie, nie odnajdując w poczynaniach oskarżonych premedytacji, czy też złej woli, jak również uznając, iż sytuacja ta nie była wynikiem ich przemyślanego działania (k. 277). Także w dalszej części uzasadnienia wyroku Sąd I instancji podkreślił, że zaniechania przypisane oskarżonym wynikały z nawału obowiązków związanych z bieżącą działalnością Spółki będącego konsekwencją zaległości powstałych w wyniku ich pobytów na urlopach, a więc z zapomnienia, przeoczenia, pewnej nie do końca prawidłowej organizacji pracy zarządu spółki, nie zaś złej woli oskarżonych, czy też ich premedytacji (k. 279).
Powyższe ustalenia, które Sąd I instancji konsekwentnie powielał w kolejnych fragmentach pisemnego uzasadnienia wyroku, pozwalają w pełni na przyjęcie, że Sąd Rejonowy przyjął, iż oskarżenia działali nieumyślnie. Ale skoro tak, to przypisanie oskarżonym realizacji znamion czterech przestępstw kwalifikowanych zart. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowościnastąpiło z naruszeniem wskazanego przepisu prawa materialnego.
Dla stwierdzenia realizacji znamion przestępstwa określonego wart. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowościkoniecznym jest ustalenie, że niezłożenie przez kierownika jednostki we właściwym rejestrze sądowym sprawozdania finansowego w wymaganym przez ustawę terminie objęte było zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym, albowiem - jak już wskazano - przestępstwo to ma charakter wyłącznie umyślny. Koniecznym elementem przypisania umyślnej realizacji znamion występku zart. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowościjest zaś ustalenie m.in. tego, że sprawca miał świadomość, że zaktualizował się wobec niego obowiązek działania polegającego na złożeniu w rejestrze sądowym we właściwym terminie sprawozdania finansowego.
W świetle wskazanych powyżej ustaleń Sądu I instancji, jeśli chodzi o przyczyny nieskładania przez oskarżonych sprawozdań finansowych Spółki za poszczególne lata, nie może być wątpliwości co do tego, że Sąd Rejonowy uznał, że zaniechanie wypełnienia przez oboje oskarżonych obowiązków nałożonych przez przepisyustawy o rachunkowościnie zostało dokonane przez nich umyślnie. Wynika to z tych ustaleń Sądu I instancji, w których wskazuje on na przeoczenie (zapomnienie) i podaje przyczyny takiego stanu rzeczy - spiętrzenie obowiązków dotyczących bieżących spraw Spółki w okresie bezpośrednio po urlopach obu oskarżonych. Sąd I instancji w żadnej części swoje uzasadnienia nie przypisał oskarżonym umyślności działania w formie zamiaru bezpośredniego w odniesieniu do realizacji przedmiotowych znamion typu czynu zabronionego określonego wart. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości(co wynika z wykluczenia premedytacji i złej woli), ale również w formie zamiaru ewentualnego.
Faktycznie więc uznać trzeba, iż Sąd I instancji przyjął, że znamiona przedmiotowe wskazanych występków zostały zrealizowane przez oskarżonych nieumyślnie, na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Najbardziej dobitnym dowodem takiego stanu rzeczy jest upatrywanie przyczyn nieskładania w terminie sprawozdań w rejestrze w „pewnej nie do końca prawidłowej organizacji pracy zarządu spółki” (k. 279), która w realiach niniejszej sprawy stanowi odzwierciedlenie przesłanki „niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach”, o której mowa wart. 9 § 2 k.k., stanowiącej – wraz z brakiem zamiaru - element konieczny przypisania przestępstwa o charakterze nieumyślnym.
W ramach działalności zarządu spółki reguły należytego wykonywania tego rodzaju funkcji nakazują takie zorganizowanie pracy, aby nawet w sytuacji zwiększonej ilości bieżących zadań nie umknął uwadze obowiązek złożenia w rejestrze sądowym sprawozdania finansowego w określonym terminie. Z ustaleń faktycznych Sądu I instancji wynika zaś, że oskarżeni, nie mając zamiaru popełnienia przestępstwa zart. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości, dopuścili się jednak realizacji przedmiotowych znamion tego występku nie zachowując ostrożności wymaganej w danych okolicznościach.
Skoro jednak wskazany typ czynu zabronionego ma charakter umyślny i brak jest jego nieumyślnego odpowiednika, to w konsekwencji przypisanie oskarżonym odpowiedzialności karnej za popełnienie czterech występków kwalifikowanych zart. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowościodbyło się z naruszeniem wskazanego przepisu. .
Mając powyższe na uwadze należy z kolei podkreślić, że wyrok Sądu I instancji został zaskarżony w niniejszej sprawie wyłącznie na korzyść oskarżonych.
W orzecznictwie przyjmuje się zaś jednolicie pogląd, iżwydanie "orzeczenia surowszego" w rozumieniuart. 443 k.p.k.- po uchyleniu orzeczenia i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania - jest dopuszczalne w dalszym postępowaniu tylko wówczas, gdy uchylenie to nastąpiło na skutek uwzględnienia środka odwoławczego wniesionego na niekorzyść oskarżonego, i to jedynie w granicach zaskarżenia na niekorzyść lub gdy uchylenie orzeczenia nastąpiło z mocy samej ustawy, niezależnie od granic zaskarżenia (art. 439 § 1 pkt 1-4 k.p.k.,art. 440 k.p.k.)(tak:Sąd Najwyższy w uchwale z 29 maja 2003 r., I KZP 14/03 , OSNKW 2003/7-8/61).
Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 20 stycznia 2010 r. (II AKa 249/09, KZS 2010/4/32) stwierdził, że„Wniesienie środka odwoławczego na niekorzyść oskarżonego nie otwiera możliwości orzekania na jego niekorzyść w pełnym zakresie, lecz w takim tylko, w jakim orzeczenie zostało zaskarżone. W badanej sprawie na niekorzyść oskarżonego można było orzec tylko co do kary, gdyż tylko w takim zakresie wyrok został zaskarżony na niekorzyść oskarżonego. Nie można było natomiast czynić żadnych niekorzystnych dla oskarżonego ustaleń, tak w opisie czynów w części dyspozytywnej wyroku, jak i zawartych w uzasadnieniu wyroku, dotyczących zespołu znamion przypisanych czynów (art. 434 § 1 k.p.k.). Takich niekorzystnych ustaleń nie mógłby też dokonać sąd I instancji po ewentualnym uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, a to ze względu na tzw. pośredni zakaz reformationis in peius (art. 443 k.p.k.). (…)”.
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 lutego 2009 r. (V KK 243/08, Prok. i Pr.-wkł. 2009/9/25) stwierdził, że„Określony wart. 443 k.p.k.tzw. pośredni zakaz reformationis in peius oznacza, że w toku ponownego postępowania można wydać (z wyjątkiem sytuacji wskazanych wart. 434 § 3 k.p.k.) "orzeczenie surowsze niż uchylone" tylko wtedy, gdy orzeczenie było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego. Przedmiotowo zakaz orzekania na niekorzyść oskarżonego w postępowaniu ponownym (identycznie jak w postępowaniu odwoławczym) został ujęty szeroko, obejmując swoim zakresem każde pogorszenie sytuacji procesowej oskarżonego. W zakresie surowości orzeczenia, które może być wydane w postępowaniu ponownym, należy brać pod uwagę ustalenia faktyczne, kwalifikację prawną czynu, orzeczoną karę oraz zastosowane środki karne, a także wszystkie możliwe następstwa tych rozstrzygnięć dla sytuacji prawnej oskarżonego. W razie uchylenia wyroku, zaskarżonego również na niekorzyść oskarżonego (tylko co do kary), i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, wyrażony wart. 443 k.p.k.tzw. pośredni zakaz reformationis in peius stoi na przeszkodzie - w dalszym postępowaniu - uzupełnieniu opisu czynu przypisanego oskarżonemu o nową, niekorzystną dla oceny tego czynu okoliczność "zbiegnięcia z miejsca zdarzenia", choćby wynikała ona z przyjętych w uzasadnieniu uchylonego wyroku ustaleń faktycznych.”
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd Odwoławczy podkreśla, że w razie przekazania niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, nie mógłby on dokonać żadnych mniej korzystnych ustaleń w odniesieniu do oskarżonych niż to miało miejsce dotychczas – właśnie z uwagi na zakaz wyrażony wart. 443 k.p.k.Rozpoznający ponownie sprawę Sąd I Instancji nie mógłby doprowadzić do pogorszenia sytuacji oskarżonych poza to, co dotychczas w toku pierwszego rozpoznania sprawy zostało ustalone i wyrażone w wyroku i jego pisemnym uzasadnieniu. Sąd I instancji nie mógłby więc aktualnie dokonać nowych ustaleń dotyczących umyślności działania oskarżonych, ponieważ ustalenia takie byłyby w sposób oczywisty mniej korzystne od ustaleń dotychczasowych, z których wynika – jak już powyżej wskazano – nieumyślność działania oskarżonych.
W związku z powyższym Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu nie byłoby celowe z uwagi na zakazreformationis in peiuswyrażony wart. 443 k.p.k.Sąd I instancji przy ewentualnym ponownym rozpoznaniu sprawy nie byłby już aktualnie władny dokonać żadnych dodatkowych niekorzystnych dla oskarżonych ustaleń w zakresie strony podmiotowej popełnienia zarzucanych im czynów.
Konsekwencją wskazanych powyżej okoliczności musiała być zmiana zaskarżonego wyroku i – na mocyart. 437 § 2 k.p.k.orazart. 414 § 1 k.p.k.w zw. zart. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.- uniewinnienie oskarżonychM. F.iA. K.od popełnienia wszystkich zarzucanych im czynów.
Tym samym na zasadzieart. 632 pkt 2 k.p.k.kosztami sądowymi za obie instancje należało obciążyć Skarb Państwa.
SSO Ireneusz Bieniek SSO Kazimierz Wilczek  SSR (del.) Łukasz Woźniak