Sąd Okręgowy w Koninie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III U 273/14
Data wyroku: 2014-10-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia – Anna Walczak-Sarnowska
Słowa kluczowe: Renta Wypadkowa
Podstawa prawna: art 17 ustawy z 30.10.2002r. o ubezpieczeniach społecznych z tytułu wypadku przy pracy i chorób zawodowych

Sygnatura akt III U 273/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Konin, dnia 28-10-2014 r.
Sąd Okręgowy w Koninie  III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący - Sędzia –SO Anna Walczak- Sarnowska
Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Lila Andrzejewska
przy udziale
po rozpoznaniu w dniu 28-10-2014 r.  w Koninie
sprawyK. P.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wP.
o dalszą rentę w zw. z wypadkiem przy pracy
na skutek odwołaniaK. P.
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wP.
z dnia 21-02-2014r.   znak:(...)
Oddala odwołanie
Sygnatura akt III 273/14

UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wP.decyzją z dnia 21.02.2014 r., znak:(...)odmówiłK. P.prawa do dalszej renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 1.12.2013 r. wskazując, że orzeczeniem z dnia 13.02.2014 roku Komisja Lekarska ZUS nie stwierdziła niezdolności do pracy wnioskodawcy.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyłK. P.podnosząc, że nie jest ona zgodna ze stanem faktycznym, gdyż jest on osobą z naruszoną sprawnością organizmu i dowody o jego stanie zdrowia zostały załączone do akt organu rentowego.
Dodatkowo wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych lekarzy sądowych o specjalności lekarz ortopeda oraz lekarz chirurg. W konsekwencji wniósł o przyznanie prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, że u wnioskodawcy nie stwierdzono niezdolności do pracy, a zatem brak jest podstaw do przyznania mu prawa do dalszej renty z tytułu niezdolności do pracy.

Sąd ustalił i zważył, co następuje:
K. P.urodził się w dniu (...)Pracował jako konserwator maszyn przeróbczych oraz operator maszyn przeróbczych, jednak w dniu 3.02.2000 r. uległ wypadkowi przy pracy i taśmociąg wciągnął prawą nogę, co spowodowało wystąpienie u niego otwartego złamania podudzia prawego, złamanie kostki bocznej z podwichnięciem i podwichnięcie piątej kości śródstopia a także liczne rany i otarcia naskórka kończyn dolnych.
Pobierał świadczenie rehabilitacyjne, a w dniu 26.10.2001 r.K. P.złożył wniosek o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Decyzją z dnia 29.11.2001 r. została mu przyznane świadczenie rentowe w związku z wypadkiem przy pracy.
W dniu 16.04.2013 r. odwołujący złożył wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy oświadczając, że obecnie pracuje jako kierowca wZakładzie Produkcji (...)P. S.wK..
Orzeczeniem z dnia 24.05.2013 r. Lekarz Orzecznik ZUS po przeprowadzeniu bezpośredniego badania wnioskodawcy oraz dokonaniu analizy medycznej ustalił, że odwołujący jest częściowo niezdolny do pracy do 30.11.2013 r. i częściowa niezdolność do pracy pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy.
Powyższe skutkowało wydaniem przez organ rentowy decyzji z dnia 10.06.2013 r. o ustaleniu prawa odwołującego do renty na dalszy okres tj. do 30.11.2013 r.
W dniu 31.10.2013 r.K. P.złożył kolejny wniosek o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wskazując, że w dalszym ciągu pracuje jako kierowca wzakładzie (...).
Orzeczeniem z dnia 2.12.2013 r. Lekarz Orzecznik ZUS uznał, że odwołujący nie jest niezdolny do pracy. Powyższe orzeczenie zostało wydane po bezpośrednim badaniu odwołującego i analizie przedstawionej dokumentacji medycznej.
Na skutek wniesionego sprzeciwu, Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 13.02.2014 r. ustaliła, że nie jest on niezdolny do pracy.
W związku z powyższym zaskarżoną decyzją z dnia 21.02.2014 roku organ rentowy odmówił odwołującemu przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Od decyzji tejK. P.wniósł odwołanie.
W toku postępowania Sąd w oparciu o treść przepisuart. 278 k.p.c.przeprowadził dowód z opinii biegłego ortopedy oraz chirurga na okoliczność ustalenia, czy odwołujący jest nadal niezdolny do pracy, od kiedy, w jakim stopniu i na jaki okres czasu.
Biegli sądowi ortopedaM. G.oraz chirurgK. B.rozpoznali u odwołującego przebyte wygojone złamanie otwarte podudzia prawego, powikłanie stawem rzekomym zakażonym i zakrzepicą żylną kończyny dolnej prawej oraz skrócenie kończyny.
Biegły lekarz ortopeda stwierdził, że odwołujący nie utracił zdolności do pracy i chociaż przeszedł poważny wypadek, który wymagał leczenia operacyjnego wielokrotnego, a leczenie było powikłane brakiem zrostu i stanami zapalnymi to ostatecznie uzyskano zrost i wygojenie stanu zapalnego. Poprawie uległa także wydolność układu żylnego. Zwrócono uwagę, iż odwołujący nadal wykonuje pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. W konsekwencji biegły ortopeda uznał, że odwołujący jest zdolny do pracy zgodnie z kwalifikacjami i umiejętnościami.
Biegły lekarz chirurg uznał, że nie występuje u odwołującego choroba naczyń żylnych kończyn dolnych, która uniemożliwia odwołującemu powrót do pracy na stanowisku magazyniera, przy komputerze, a jedynie wskazano, że powinien nosić podkolanówkę przeciwżylakową, która zapobiegnie obrzękom. W uzupełnieniu opinii biegli stwierdzili, że odwołujący może pracować jako kierowca busa i pracę tą wykonuje od października 2011 r.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, zgromadzonych w toku postępowania i aktach organu rentowego oraz w oparciu o opinię biegłych lekarzy ortopedy oraz chirurga.
Sąd uznał opinie biegłych ortopedyM. G.oraz chirurgaK. B.za jasne, przekonujące, wyczerpujące oraz w pełni przydatne do rozstrzygnięcia sprawy. Opinie te sporządzone bowiem zostały przez specjalistów posiadających gruntowną wiedzę medyczną, a także doświadczenie zawodowe. Nadto przy sporządzaniu opinii biegli uwzględnili pełną dokumentację medyczną, a także wyniki przeprowadzonych badań, należycie uzasadniając swoje stanowiska.
Podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie był przepisart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(t.j.Dz. U. 2009, Nr 167, poz. 1322) w związku zart. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j.Dz.U.2013.1440).
Ustawa wypadkowa odsyła bowiem do przepisówustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw odniesieniu do ustalenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, jej wysokości oraz wypłaty.
Zgodnie z treściąart. 57 ust.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz.U.2013, poz. 1440) warunkiem przyznania renty jest niezdolność do pracy.
Definicja ustawowej niezdolności do pracy zawarta jest w przepisie art. 12 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS zgodnie, z którym niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. W przepisach ustępów 2 i 3 cytowanego przepisu jest natomiast mowa o różnicy między niezdolnością do pracy całkowitą oraz częściową. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy (art. 12 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS), zaś częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (art. 12 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS).
Zgodnie z treścią art. 13 ustawy o emeryturach i rentach z FUS przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się:
1) stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji;
2) możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.
Zasadą jest orzekanie niezdolności do pracy na okres nie dłuższy niż 5 lat (art. 13 ust. 2 ustawy), natomiast niezdolność do pracy orzeka się na okres dłuższy niż 5 lat, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy przed upływem tego okresu (art. 13 ust. 3 ustawy). Dodać trzeba, że ustalenie niezdolności do pracy wymaga wiadomości specjalnych w rozumieniuart. 278 § 1 k.p.c., dlatego Sąd w realiach sprawy był zobligowany przeprowadzić dowód z opinii biegłego sądowego o specjalności odpowiadającej schorzeniom ubezpieczonego (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2005 r., I UK 356/04, publ. LEX nr 276241; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2008 r., sygn. akt I UK 356/07, publ. LEX nr 490392).
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było to, czy odwołujący jest w dalszym ciągu niezdolny do pracy i ma prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy.
W oparciu o przeprowadzone postępowanie dowodowe, w szczególności w oparciu o opinię biegłych ortopedy oraz chirurga, Sąd ustalił, że odwołujący jest osobą zdolną do pracy i może ją wykonywać na zajmowanym poprzednio stanowiskutj. prace przy komputerze, jak również nie ma przeciwskazań do wykonywania przez niego aktualnej pracy kierowcy. Wnioski opinii biegłych są kategoryczne i przy wydawaniu opinii biegli uwzględnili całokształt schorzeń oraz przebieg leczenia odwołującego. Biegły ortopeda stwierdził poprawę jego stanu zdrowia poprzez uzyskaniu zrostu kostnego i wygojeniu stanu zapalnego oraz poprawę wydolności krążenia krwi. Natomiast biegły chirurg stwierdził, że nie występuje u odwołującego choroba naczyń żylnych kończyn dolnych, która uniemożliwiałaby mu powrót do pracy na stanowisku np. magazyniera, przy komputerze.
Jak zaznaczono powyżej podstawowym dowodem w sprawach o rentę jest dowód z opinii biegłego. W sytuacji, w której sporządzone opinie są prawidłowe i brak jest dowodów pozwalających poczynić odmienne ustalenia, Sąd nie mógł poczynić ustaleń sprzecznych z opiniami powyższych biegłych (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 27.11.1974 r., II CR 748/74, Lex nr 7618). Należy również zaakcentować, że o niezdolności do pracy nie decyduje sam fakt występowania schorzeń, lecz ocena, czy i w jakim zakresie wpływają one na utratę zdolności do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami (zob. wyrok SN z 1.12.2000 r., II UKN 113/00, Lex nr 54033).
W związku z powyższym Sąd na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.oddalił odwołanieK. P..
SSO Anna Walczak – Sarnowska