Sąd Okręgowy w Tarnowie
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 1542/13
Data wyroku: 2014-06-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Natalia Lipińska
Słowa kluczowe: Renta Z Tytułu Niezdolności Do Pracy W Związku Z Wypadkiem Przy Pracy
Podstawa prawna: art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 6, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.),

Sygn. akt IV U 1542/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 czerwca 2014 roku
Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Natalia Lipińska
Protokolant: stażysta Monika Barwacz
po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 roku w Tarnowie na rozprawie
sprawy z odwołaniaJ. M.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
z dnia 16 sierpnia 2013 roku nr(...)
w sprawieJ. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje odwołującemu sięJ. M.prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy od dnia 01 lipca 2013 roku na okres lat pięciu.
Sygn. akt IV U 1542/13

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie

z dnia 18 czerwca 2014 r.
Decyzją z dnia 16 sierpnia 2013 r., nr(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT., na podstawie przepisówustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) oraz przepisówustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.), odmówiłJ. M.przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, ponieważ Komisja LekarskaZUS w orzeczeniu z dnia 7 sierpnia 2013 r. stwierdziła, że wnioskodawca nie jest osobą niezdolną do pracy.
Odwołanie od tej decyzji wniósłJ. M., domagając się jej zmiany i przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy.W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca, ponieważ występuje u niego stałe kalectwo uniemożliwiające wykonywanie pracy zarobkowej.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. Podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazał, że odwołanie nie wnosi żadnych nowych okoliczności, które miałyby wpływ na zmianę orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS.
Bezsporne w niniejszej sprawie było, żeJ. M.,urodzony (...), ma wykształcenie zasadnicze zawodowe o specjalności rolnik. Od 1998 r. pracował sezonowo jako palacz CO. Obecnie nie pracuje. W dniu 23 października 2006 r. uległ wypadkowiw pracy podczas obsługiwania piły tarczowej, co spowodowało obrażenia dłoni prawej,a w konsekwencji amputację urazową na wysokości paliczka środkowego wskaziciela prawego i otwarte złamanie paliczków środkowych palców III i IV.
Od 1 maja 2008 r. do 30 czerwca 2013 r. ubezpieczony pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy.
W dniu 27 maja 2013 r. wystąpił zaś do organu rentowego z wnioskiem o ponowne przyznanie mu prawa do tego świadczenia.
Zaskarżoną decyzją z dnia 16 sierpnia 2013 r. ZUS Oddział wT.odmówił wnioskodawcy przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związkuz wypadkiem przy pracy, ponieważ Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 7 sierpnia 2013 r. stwierdziła, że wnioskodawca nie jest osobą niezdolną do pracy.
(okoliczności bezsporne)
Nadto Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny sprawy:
Lekarz Orzecznik ZUS w opinii lekarskiej z dnia 28 czerwca 2013 r. stwierdził u odwołującego:

-

stan po amputacji palca II na poziomie paliczka podstawnego,

usztywnienie palców III i IV ręki prawej w pozycji czynnościowej.

W konsekwencji, Lekarz Orzecznik ZUS uznał, że odwołujący nie jest niezdolny do pracy.
Na skutek sprzeciwu, sprawa skierowana została do Komisji Lekarskiej ZUS, któraw opinii lekarskiej z dnia 7 sierpnia 2013 r. podtrzymała stanowisko wyrażone przez Lekarza Orzecznika, rozpoznając u wnioskodawcy:

-

stan po częściowej amputacji wskaziciela prawego (brak paliczka dystalnego i części środkowego- kikut wydolny),

zniekształcenie pourazowe palców III i IV z ograniczeniem zginania z niewielkim ograniczeniem funkcji chwytnej,

zespół bólowy łokcia lewego w wywiadzie, aktualnie bez objawów łokcia tenisisty,

płaskostopie poprzeczne bez dysfunkcji chodu.

Orzeczenie to legło u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.
dowód:

-

orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 28.06.2013 r.- k. 9 cz. I akt ZUS,

orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 07.08.2013 r.- k. 12 cz. I akt ZUS.

W celu stwierdzenia, czy i w jakim stopniu odwołujący jest niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy w rozumieniu przepisówustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.) orazart. 12 i art. 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r.,Nr 153, poz. 1227 ze zm.), czy istniejąca poprzednio częściowa niezdolność do pracyw związku z wypadkiem przy pracy ustała, czy nastąpiła poprawa stanu zdrowia i na czym polega, kiedy powstała ewentualna niezdolność do pracy w związku z wypadkiem przy pracy i czy nadal jest to częściowa niezdolność do pracy w związku z wypadkiem przy pracy, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych: lek. med.J. S.- specjalisty chirurga ortopedy- traumatologa, lek. med. J.S.specjalisty neurologa i lek. med.
  E.W.specjalisty chorób wewnętrznych.
Biegli chirurg ortopeda- traumatolog, neurolog i specjalista chorób wewnętrznych zdiagnozowali u odwołującego:

-

stan po amputacji paliczka środkowego prawego palca wskazującego,

stan po złamaniu otwartym palców III i IV prawej dłoni oraz uszkodzeniu ścięgien zginaczy tych palców,

dyskopatię szyjną C5-C7 z niestabilnością C5-C6,

zespół bólowy szyjny i lędźwiowy,

zaburzenia wielokorzeniowe z odcinka C i L-S kręgosłupa,

przewlekły zespół bólowy łokcia lewego na nieokreślonym podłożu.

W oparciu o przeprowadzone badanie oraz wyniki badań specjalistycznych uznali, że odwołujący jest osobą częściowo niezdolną do pracy w związku z wypadkiem przy pracy od 1 lipca 2013 r. na okres pięciu lat i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
W uzasadnieniu opinii podali, że stan neurologiczny wnioskodawcy na przestrzeni ostatnich lat pogorszył się. Doszły do tego zaburzenia korzeniowe z odcinka szyjnegoi lędźwiowego kręgosłupa. Opiniowany jest osobą praworęczną. Dolegliwości bólowei parestezje towarzyszą mu praktycznie stale. Utrzymuje się też ograniczenie funkcji chwytnej dłoni prawej i ruchów precyzyjnych. W tym zakresie brak jest poprawy klinicznej. Skutki doznanego w 2008 r. urazu dłoni nie uległy zmniejszeniu. Zakres niesprawności kończyny mimo upływu czasu pozostał ten sam. Nastąpiło ponadto ogólne pogorszenie stanu zdrowia, zwłaszcza w zakresie układu ruchu poprzez nasilenie się skutków zmian zwyrodnieniowo- dyskopatycznych kręgosłupa. Wnioskodawca jest osobą niezdolną do wykonywania pracy fizycznej z powodu pourazowej dysfunkcji prawej dłoni u osoby praworęcznej. Szanse na szybką poprawę stanu zdrowia w zakresie wskazanych zaburzeń organizmu są raczej teoretyczne.
dowód:

-

opinia sądowo- lekarska z dnia 28.01.2013 r.- k. 7-10,

Sąd w całości podzielił opinię biegłych sądowych, uznając, że zawiera ona kompleksową ocenę stanu organizmu odwołującego, a nadto uwzględnia wpływ rozpoznanych u niego schorzeń na zdolność do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Sąd uznał, iż charakterystyka schorzeń została przez biegłych oceniona prawidłowo z punktu widzenia zasad logiki, przy wykorzystaniu wiedzy specjalistycznej popartej doświadczeniem osób sporządzających opinię. W tej mierze, Sąd podzielił wnioski biegłych sądowych odnośnie częściowej okresowej niezdolności badanego do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. Zauważyć przy tym trzeba, że opinia wydana została przez biegłych sądowycho specjalnościach adekwatnych do schorzeń zdiagnozowanych u wnioskodawcy. Nadto podkreślić należy, że opiniujący w sprawie biegli swoje ustalenia i wnioski wywiedli po szczegółowej analizie całości dokumentacji medycznej oraz badaniu odwołującego.
W piśmie procesowym z dnia 17 czerwca 2014 r. (data prezentaty) organ rentowy wniósł o dopuszczenie w sprawie dowodu z opinii uzupełniającej biegłych chirurga ortopedy- traumatologa, neurologa i specjalisty chorób wewnętrznych celem ustosunkowania się do podniesionych przez Przewodniczącego Komisji Lekarskich ZUS wK.zarzutów.W piśmie z dnia 13 czerwca 2014 r. podniesiono, że upośledzenie ruchów precyzyjnych ręki nie powoduje u odwołującego niezdolności do pracy fizycznej zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. W przypadku wnioskodawcy przeciwwskazaniem byłaby na przykład praca elektrotechnika, montera układów, zegarmistrza itp. Zdaniem Przewodniczącego Komisji, dokładnie opisany stan miejscowy ręki, zarówno funkcjonalny, jak i anatomiczny, jednoznacznie potwierdza zachowaną zdolność dobrego chwytu i możliwość wykonywania ciężkiej pracy fizycznej. Potwierdza to również bardzo dobrze rozbudowana masa mięśniowa, w tym mięśni ręki, większa w zakresie kończyny prawej, jak przystało na dominującą kończynę. Zdaniem Przewodniczącego, fakt wcześniejszego urazu zmiażdżeniowego palca III ręki prawej nie pozostaje w związku ze sprawą, a orzekanieo niezdolności wnioskodawcy do pracy zarobkowej od co najmniej kilku lat jest nieprawidłowe.
Zarzuty te, w ocenie Sadu, były niezasadne.
Wydana w sprawie opinia jest pełna i wyczerpująca. W sposób przejrzysty obrazuje stan zdrowia ubezpieczonego. Odpowiada też na wszystkie istotne pytania, w pełni realizując dyspozycję Sądu wyrażoną w sentencji postanowienia o powołaniu biegłych sądowych. Biegli ci na podstawie osobistego badania wnioskodawcy, które przeprowadzone zostało dokładnie, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie standardami oraz dogłębnej analizy dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach rentowych, dokonali prawidłowego rozpoznaniai sformułowali ostateczne wnioski, które Sąd w pełni podziela. Biegli sądowi dokonali oceny stanu zdrowia ubezpieczonego z punktu widzenia kryteriów określonych dyspozycjąart. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS- wskazując, że występujące u niego schorzenia w ich obecnym stopniu nasilenia powodują u badanego częściową okresową niezdolność do pracy w związku z wypadkiem przy pracy,a wnioskodawca nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Zupełnie niezrozumiałe jest stwierdzenie zawarte w piśmie z dnia 13 czerwca 2014 r. o tym, że fakt wcześniejszego urazu zmiażdżeniowego palca III ręki prawej nie pozostaje w związku ze sprawą. Otóż, okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie było, że w dniu 23 października 2006 r. odwołujący uległ wypadkowi w pracy (palacz CO) podczas obsługiwania piły tarczowej, co spowodowało u niego obrażenia dłoni prawej, a w konsekwencji amputację urazową na wysokości paliczka środkowego wskaziciela prawego i otwarte złamanie paliczków środkowych palców III i IV. Wskutek doznanego urazu, ubezpieczony pobierał najpierw świadczenie rehabilitacyjne, a następnie od 1 maja 2008 r. do 30 czerwca 2013 r. rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy.W okresie od 1 maja 2008 r. do 30 czerwca 2011 r. renta przysługiwała mu w oparciuo orzeczenia Lekarzy Orzeczników ZUS (k. 58, 61, 68 i 86 cz. II akt ZUS) i dopiero piątąz kolei decyzją (z dnia 8 sierpnia 2011 r.) ZUS odmówił wnioskodawcy przyznania prawa do tego świadczenia. Decyzja ta została jednak zmieniona wyrokiem Sądu OkręgowegowT.z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt IV U 786/11, który przyznał odwołującemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy na okres 1 lipca 2011 r. do 30 czerwca 2013 r. Dziwi zatem, dlaczego organ rentowy kwestionuje obecnie prawidłowość wydawanych przez Lekarzy Orzeczników ZUS opinii. Nie sposób również zgodzić się z twierdzeniem, że upośledzenie ruchów precyzyjnych ręki nie powoduje u odwołującego niezdolności do pracy fizycznej zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. U wnioskodawcy stwierdza się bowiem stan po amputacji paliczka środkowego prawego palca wskazującego i stan po złamaniu otwartym palców III i IV prawej dłoni oraz uszkodzeniu ścięgien zginaczy tych palców. Jak wskazali biegli sądowi w wydanej opinii, stan neurologiczny wnioskodawcy na przestrzeni ostatnich lat nie uległ poprawie, a skutki doznanego w 2008 r. urazu dłoni nie uległy zmniejszeniu. Nadal, praktycznie stale, towarzyszą badanemu dolegliwości bólowe i parestezje. Utrzymuje się też ograniczenie funkcji chwytnej dłoni prawej i ruchów precyzyjnych. Zakres niesprawności kończyny mimo upływu czasu pozostał ten sam. Nastąpiło też ogólne pogorszenie stanu zdrowia, zwłaszczaw zakresie układu ruchu poprzez nasilenie się skutków zmian zwyrodnieniowo- dyskopatycznych kręgosłupa. Skoro więc wnioskodawca jest osobą praworęczną, a w wyniku wypadku przy pracy doszło u niego do amputacji urazowej na wysokości paliczka środkowego wskaziciela prawego i otwartego złamania paliczków środkowych palcówIII i IV, twierdzenia o zdolności do wykonywania pracy palacza, wymagającej dużej zdolności manualnej (celem przygotowania opału, otwierania i zamykania pieca czy załadowywania pieca opałem) są w ocenie Sądu mocno przesadzone. W orzeczeniu z dnia7 sierpnia 2013 r. Komisja Lekarska ZUS zdiagnozowała zresztą u wnioskodawcy stan po częściowej amputacji wskaziciela prawego (brak paliczka dystalnego i części środkowego) oraz zniekształcenie pourazowe palców III i IV z ograniczeniem zginania i ograniczeniem funkcji chwytnej. Już na podstawie tego rozpoznania można stwierdzić, że wykonując pracę palacza, odwołujący mógłby się posługiwać tylko jedną, lewą dłonią. Drugiej bowiem,z uwagi na jeden kikut i zniekształcenie dwóch palców- z ograniczeniem zginania, i co więcej, z ograniczeniem funkcji chwytnej dłoni, w pracy palacza nie mógłby skutecznie wykorzystać. Sąd stwierdził zatem, że wnioski końcowe wydanej w sprawie opinii są prawidłowe. Wydana w sprawie opinia wyjaśnia wszystkie kwestie sporne w sposób pełny, powołując się na rzeczowe, konkretne i przekonujące argumenty. Mając więc na uwadze, że okoliczności sporne zostały w sprawie dostatecznie wyjaśnione, Sąd oddalił wniosek dowodowy organu rentowego, uznając, że nie wniosłoby to niczego nowego do sprawy, zmierzając jedynie do przewłoki postępowania. W tym miejscu należy jedynie zauważyć, iż w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że potrzeba powołania innego (kolejnego) biegłego (biegłych) powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej (złożonych) opinii. Jeżeli więc opinia biegłego jest przekonująca i zupełna dla sądu, który swoje stanowisko w tym względzie uzasadnił, to fakt, iż opinia taka jest niepełna dla stron procesowych, nie jest przesłanką dopuszczenia w sprawie kolejnej opinii (por. wyrok SN z dnia 6 maja 2009 r., II CSK 642/08,
    Legalis, postanowienieSN z dnia 6 czerwca 2012 r., I UK 113/12,

    Legalis
).
Pozostałe okoliczności sprawy Sąd uznał za bezsporne, gdyż nie były w żaden sposób kwestionowane przez strony, zaś dokumenty przedstawione na ich stwierdzenie nie budziły wątpliwości Sądu co do ich autentyczności.
Sąd rozważył, co następuje:
Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.
Istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy odwołującemuJ. M.przysługuje prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związkuz wypadkiem przy pracy.
Zgodnie zart. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.), ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługuje renta z tytułu niezdolności do pracy.
Równocześnie w myśl art. 3 ust. 1 powołanej ustawy, za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą: podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych, podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy nawet bez polecenia, w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.
Na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, przy ustalaniu między innymi prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy stosuje się odpowiednio przepisyustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy.
W myślart. 107 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego, przeprowadzonego na wniosek lub z urzędu, ustalono zmianę stopnia niezdolności do pracy, brak tej niezdolności lub jej ponowne powstanie.
Jak stanowi art. 57 ust. 1 tej ustawy, renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące przesłanki:

1
jest niezdolny do pracy;

2
ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;

3
niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust.1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit.b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit.a, pkt 10 lit.a, pkt 11-12, 13 lit.a, pkt 14 lit.a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-4, 5 lit.a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

Zgodnie z dyspozycją art. 12 ustawy, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
W myśl ust. 2 powołanego artykułu, całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast stosownie do ust. 3, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Równocześnie, jak stanowi art. 13 ustawy, przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania tej zdolności uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia, jak również możność wykonywania dotychczasowej pracy, względnie możliwość przekwalifikowania zawodowego. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, trwałą niezdolność do pracy orzeka się, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy.
Jak wynika z opinii biegłych chirurga ortopedy- traumatologa, neurologa i specjalisty chorób wewnętrznych, odwołujący, z uwagi na stan po amputacji paliczka środkowego prawego palca wskazującego oraz stan po złamaniu otwartym palców III, IV prawej dłonii uszkodzeniu ścięgien zginaczy tych palców, jest osobą częściowo niezdolną do pracyw związku z wypadkiem przy pracy od 1 lipca 2013 r. na okres pięciu lat i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
Skoro więc zaskarżona przezJ. M.decyzja ZUS Oddział wT.z dnia 16 sierpnia 2013 r. nie była zasadna, należało uwzględnić jego odwołanie, przyjmując jako podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia powołane wyżej przepisy prawa materialnego.
Tym samym, na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.Sąd zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał odwołującemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy od 1 lipca 2013 r. na okres lat pięciu.