Sąd Rejonowy w Świdnicy
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 865/13
Data wyroku: 2014-04-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Żurawski

Sygn. akt II K 865/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 kwietnia 2014 roku
Sąd Rejonowy w Świdnicy w II Wydziale Karnym w składzie
Przewodniczący SSR Marek Żurawski
Protokolant Katarzyna Małolepsza
Prokurator Prokuratury Rejonowej w ŚwidnicyM. G.
po rozpoznaniu w dniach: 15.01.2014r., 17.03.2014r. i 14.04.2014r. sprawy karnej

M. C. (1)
ur. (...)wŚ.
synaR.iE.z domuO.

oskarżonego o to, że:
w dniu 17 kwietnia 2013r. wŚ.woj.(...), uderzyłA. B.ręką w twarz, powodując u niego obrażenia ciała w postaci urazu oka lewego z urazem spojówki, a także abrazją rogówki bez ciała obcego z następowym bólem i pogorszeniem widzenia, skutkujące rozstrojem zdrowia na okres poniżej dni siedmiu i jednocześnie uszkadzając trzymany przez pokrzywdzonegoA. B.telefon komórkowymarki N. (...)wartości 1.200 zł, czym działał na jego szkodę,

tj. o czyn zart. 157 § 2 kkiart. 288 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;

I
oskarżonegoM. C. (1)uznaje za winnego tego, że w dniu 17 kwietnia 2013r. wŚ.uderzyłA. B.ręką w twarz, powodując u niego obrażenia ciała w postaci urazu oka lewego z urazem spojówki, a także abrazją rogówki bez ciała obcego z następowym bólem i pogorszeniem widzenia, skutkujące rozstrojem zdrowia na okres poniżej dni siedmiu, tj. występku zart. 157 § 2 kki za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie wyżej wymierzonej oskarżonemuM. C. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby lat 2 (dwóch);

III
na podstawieart. 624 § 1 kpkorazart. 17.1ust. o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonegoM. C. (1)od ponoszenia kosztów sądowych w tym opłaty, zaliczając wszelkie poniesione tymczasowo wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 17 kwietnia 2013rM. C. (1)jechałulicą (...)wŚ.swoim samochodem markiF. (...)nr rej. (...)wraz ze swoją sześcioletnią córkąW.. Gdy dojechał do przejazdu kolejowego przyskrzyżowaniu ulic (...)zastał zamknięty przejazd kolejowy.M. C. (1)chciał skręcić wulicę (...)ale nie mógł tego uczynić albowiem drogę zajechał mu samochódP.kierowany przezA. B..A. B.prowadząc samochód rozmawiał przez telefon komórkowy trzymany w prawej ręce, gdyM. C. (1)zaczął hamować i zatrąbił na niego,A. B.przełożył telefon do lewej reki, wyciągnął w kierunkuM. C. (1)prawą rękę i tą ręką pokazał mu środkowy palec. Widząc ten gest,M. C. (1)wysiadł ze swojego samochodu i podszedł do pojazduA. B.od strony kierowcy, mówiąc do niego „kupiłeś kurwa prawo jazdy, jeździć nie umiesz, wsadź se tego palca do dupy” - po czym lewą ręką uderzyłA. B.w twarz.A. B.powiedział do osoby z którą rozmawiał „o kurwa zaraz odzwonię”, po czym odłożył telefon na siedzenie pasażera.
NastępnieA. B.wysiadł ze swojego samochodu i usiłował uderzyćM. C. (1)pięścią w głowę, Wtedy samochódA. B.zaczął staczać się do tyłu na inne auta, co spowodowało, żeA. B.wrócił do auta i zaciągnął w swoim samochodzie hamulec ręcznyM. C. (1)wsiadł do swojego samochodu i chciał odjechać aleA. B.stanął przed samochodemM. C. (1)i zaczął robić mu zdjęcia swoim telefonem komórkowym, powiedział także, iż dzwoni na Policję.
A. B.złożył stosowne zawiadomienie o przestępstwie w oparciu o które wszczęto stosowne postępowanie przygotowawcze. W toku postępowania ustalono w oparciu o opinię biegłego, iżA. B.w wyniku uderzenia doznał: urazu spojówki abrazji rogówki bez wzmianki o ciele obcym, bólu i pogorszenia widzenia okiem lewym, urazu oka lewego, naruszających czynności narządu ciała na okres poniżej dni siedmiu.
Akt oskarżenia w niniejszej sprawie skierowano przeciwkoM. C. (1)do Sądu Rejonowego w Świdnicy.
Dowody:
wyjaśnieniaM. C.k; 24-25,38-39,44-45,
zeznania A.B./ częściowo /   k; 4,
obdukcja lekarska k; 6,14,
OskarżonyM. C. (1)w toku postępowania przygotowawczego jedynie częściowo przyznał się do zarzucanego mu czynu tj. przyznał się do uderzenia pokrzywdzonego - jednak uderzenia zadanego otwarta dłonią w czoło, a wykluczył aby uszkodził i to umyślnie telefon pokrzywdzonego. Oskarżony złożył wyjaśnienia zgodne z ustalonym stanem faktycznym.
M. C. (1)był już uprzednio karany.
Dowody:
wyjaśnieniaM. C.k; 24-25, 38-39,44-45,66,67,
informacja zK.k; 32-33,91,

Sąd zważył, co następuje:

Sąd nie miał wątpliwości co do sprawstwa i winy odnośnie czynu zart. 157 § 2 kk. który zarzucono oskarżonemu w akcie oskarżenia, sąd powziął jednak poważne wątpliwości co do czynu zart. 288 § 1 kkzarzuconegoM. C. (1)w ramach tzw. kumulatywnej kwalifikacji prawnej. Wątpliwości sądu wzięły się nie tylko z powodu niewiarygodnych, a wręcz pokrętnych zeznań pokrzywdzonego w tym zakresie, ale także z powodu braków dowodowych dotyczących tego czynu, które nie powinny zaistnieć jeżeli zarzuca się oskarżonemu przestępstwo umyślne.
Ustalając stan faktyczny sprawy sąd oparł się przede wszystkim na wiarygodnych wyjaśnieniach oskarżonego, które są logiczne, spójne i konsekwentne. Wersja zdarzenia prezentowana przez oskarżonego doznaje wsparcia / nie jest sprzeczna / także ze strony zeznań świadkaK. D., - jeżeli przyjmie się, iżA. B.korzystał w trakcie zajścia z jednego telefonu komórkowego, a jego rozmowa telefoniczna ze świadkiemD.została przerwana na skutek uderzenia pokrzywdzonego i wytrącenia mu telefonu, który upadł na wycieraczkę pasażera - lecz nie doznał uszkodzenia.
Za niewiarygodne w części uznał sąd wyjaśnienia oskarżonego tam gdzie mówi on o uderzeniu pokrzywdzonego „otwartą ręka w czoło”. Wersja ta nie może się ostać wobec obdukcji lekarskiej oraz spójnej z ta obdukcją wersją zdarzenia relacjonowana przez pokrzywdzonego, dotyczącą mechanizmu i skutków zadanego mu uderzenia.
ŚwiadekK. D.zeznał, że w trakcie zajścia rozmawiał z pokrzywdzonym przez telefon. Po chwili rozmowy świadek usłyszał charakterystyczny trzask „dla spadającego telefonu” usłyszał jeszcze krzyk jakiegoś mężczyzny po czym rozmowa uległa przerwaniu. Po około 20 minutachA. B.zatelefonował do niego ponownie z tego samego telefonu / k - 20, 67 /.
Za częściowo wiarygodne sąd uznał zeznania pokrzywdzonego a to jak wskazano wyżej, jedynie w części dotyczącej sposobu zadania ciosu i wielkości obrażeń ciała doznanych w wyniku zajścia zM. C. (1), w pozostałej części sąd uznał zeznaniaA. B.za wysoce niewiarygodne.
Powodem takiego stanowiska sądu jest fakt, iż pokrzywdzony wielokrotnie i to także w przypadku tego samego przesłuchania, zmieniał swoje zeznania. Wydaje się, iż dalej idącym zamiaremA. B.miało być nieudolne dowodzenie, iż w trakcie zdarzenia spowodowanego przezM. C. (1)doszło także do uszkodzenia mienia pokrzywdzonego w postaci telefonu komórkowego m-ki(...)o wartości 1200 zł. W toku postępowania przygotowawczego pokrzywdzony nie zwrócił uwagi na niekonsekwencje we własnych zeznaniach, zaś w toku postępowania sądowego Sąd odniósł nieodparte wrażenie, iżA. B.dokonywał zmiany swoich zeznań zawsze wtedy, gdy pod wpływem pytań stron lub sądu okazywało się, że pierwotna ich wersja, w kwestii rzekomego zniszczenia telefonu, jest nielogiczna czy też niemożliwa do utrzymania.
Pierwszą wersję zdarzenia w tym zakresieA. B.zaprezentował w trakcie składania zeznań w dniu 18 kwietnia 2013r. / k - 4 /. Wówczas pokrzywdzony stwierdził;
„Rozpocząłem rozmowę z kolegąK. D.…… .kontynuowałem rozmowę….. Zostałem uderzony w okolicę lewego oka. Ja w tym czasie trzymałem w ręku telefon. Nie pamiętam jak go trzymałem. Ten pan swoim uderzeniem wytrącił mi telefon z reki. Ciężko mi powiedzieć, czy uderzył w ten telefon….. .telefon upadł mi na wycieraczkę od strony pasażera. …. Chyba telefon trzymałem w lewej ręce”a nastepnie:W kieszeni miałem drugi telefon, którym zrobiłem zdjęcie napastnikowi. Stanąłem przed maską jego samochodu aby go zatrzymać i wezwać Policję…. Zdążyłem wykonać dwa zdjęcia ….
Z tej relacji wynikają w ocenie sądu następujące konsekwencje:

⚫

pokrzywdzony został uderzony w trakcie prowadzenia rozmowy telefonicznej ze świadkiemK. D.;

pokrzywdzony dopuszcza, iż telefon mógł zostać uszkodzony bezpośrednim uderzeniem zadanym przez oskarżonego, skoro pokrzywdzony zastanawia się nad tym faktem;

skoro pokrzywdzony dopuszcza możliwość, że telefon uszkodzono bezpośrednim uderzeniem, a uderzenie zadano przez otwarte okno pojazdu siedzącemu za kierownicą kierowcy, to pokrzywdzony musiał trzymać telefon w okolicach głowy;

telefon po uderzeniu wypadł z ręki pokrzywdzonego i poleciał na wycieraczkę pasażera;

pokrzywdzony gdy wysiadł z samochodu, wyciągnął z kieszeni drugi telefon, zaczął robić nim zdjęcia i chciał zawiadomić Policję, a także oddzwonił nim doK. D.- a więc ten drugi telefon pozostał sprawny;

Następnie w toku tego samego przesłuchaniaA. B.dokonuje istotnej zmiany wersji zdarzenia i zeznaje:

„Telefon nie włącza się. W ogóle nie działa…. . Chciałbym dodać, że podczas postoju używałem dwóch telefonów. Przez jeden rozmawiałem, ten nie uszkodzony, a drugi miałem w ręce. Rozmawiałem przez funkcję głośnomówiącą. Przez ten co rozmawiałem to nie pamiętam gdzie go miałem. Nie sprawdzałem telefonu w żadnym serwisie”.

Z tej relacji wynikają w ocenie sądu następujące istotne konsekwencje - odmienne od konsekwencji wynikających z pierwszej relacji:

⚫

telefon, który upadł na wycieraczkę po uderzeniu, nie był tym telefonem, przez który pokrzywdzony przed uderzeniem rozmawiał zK. D.- skoro jak twierdzi pokrzywdzony, telefon z którego kontynuował rozmowę ze świadkiemD.po uderzeniu - wyciągnął z kieszeni;

telefon przez, który pokrzywdzony w 20 minut po zajściu kontynuował rozmowę zK. D., przed tą rozmową trzymany był przez pokrzywdzonego w ręce a nie jak twierdził pokrzywdzony wcześniej „w kieszeni”, i używany był jako „głośnomówiący”, a następnie po zajściuA. B.wyjął go / skąd skoro trzymał go w ręce ? / i robił zdjęcia samochodu oskarżonego;

skoro telefon z którego pokrzywdzony prowadził rozmowy ze świadkiemD.nie został uszkodzony, to pierwsza i druga część tej rozmowy - musiała odbywać się z tego samego telefonu - jak twierdzi świadekD./ k - 67 /;

brak jest jakiegokolwiek urzędowego poświadczenia, iż „uszkodzony” telefon w ogóle istniał, był w posiadaniu pokrzywdzonego w chwili zdarzenia i został uszkodzony;

Bezspornym jest w ocenie sądu, iż powyższe, istotne rozbieżności w zeznaniach pokrzywdzonego zawarte w tym samym protokole, nie spowodowały jakiejkolwiek refleksji u prowadzącego przesłuchanie, a tym samym nie powzięto jakichkolwiek czynności procesowych w celu ich wyeliminowania. Nie jest zgodnym z doświadczeniem życiowym a także zdrowym rozsądkiem, używanie telefonu komórkowego do rozmowy telefonicznej w funkcji „głosnomówiacej” i trzymanie go w tym czasie w kieszeni. W toku postępowania przygotowawczego nie przeprowadzono także jakichkolwiek czynności procesowych w kierunku ustalenia czy w trakcie zdarzenia istotnie pokrzywdzony posiadał dwa telefony komórkowe, czy jeden z nich został uszkodzony i czy wysokość szkody wyniosła 1200 zł. Zarzut postawiony oskarżonemu w tym zakresie oparto jedynie na wysoce wątpliwej relacji pokrzywdzonego i dołączonych przez niego zdjęć telefonu pochodzących z Internetu / k - 16 - 18 /.
Przed sądemA. B.stwierdził / k - 68 i 85 /:
„rozmawiałem z kolegą przez telefon…….. Miałem dwa telefony, na jednym coś sprawdzałem chyba sms-y a przez drugi rozmawiałem z PanemD..Następnie„Miałem dwa takie same telefonymarki N. (...)….. .zniszczył się drugi telefon z którego sprawdzałem jakieś sms-y”.Na karcie 85A. B.zeznaje:„Ja wykonywałem rozmowy z drugiego mojego telefonu, którego numeru w tej chwili nie pamiętam….. .ten telefon został uszkodzony w wyniku tego zdarzenia”.
Z relacji pokrzywdzonego przed sądem, który podtrzymał także swoje zeznania składane w toku postępowania przygotowawczego bezspornie zdaniem sądu wynika, że:

⚫

rozmawiał zK. D.przez telefon trzymany w kieszeni;

telefon z którego prowadził rozmowy został uszkodzony w wyniku zdarzenia - co jest sprzeczne z zeznaniami w postępowaniu przygotowawczym - gdzie pokrzywdzony twierdził, że telefon z którego prowadził rozmowy nie uległ uszkodzeniu;

skoro uszkodzeniu uległ telefon z którego pokrzywdzony prowadził rozmowy - to nie mógł kontynuować rozmowy zK. D.z „tego samego telefonu”;

Biorąc pod uwagę powyższe sąd uznał w/w zeznaniaA. B.za wysoce pokrętne i niewiarygodne. Zważyć należy, iż świadek jest osobą wykształconą, od dnia 19 sierpnia 2013 pokrzywdzony występował w sprawie wraz z zawodowym pełnomocnikiem / k - 36 /, a więc takiego sposobu składania zeznań nie można uznać za wynik zdenerwowania czy też nierozumienia sytuacji w której świadek się znalazł. Konsekwencją uznania zeznańA. B.za fałszywe było przesłanie stosownych materiałów Prokuratorowi Rejonowemu wŚ.po myśliart. 304 § 2 kpk. Zdaniem sądu, to do wyłącznych kompetencji Prokuratora należy szczegółowa analiza okoliczności sprawy, bilingów telefonicznych i zeznań świadków, celem zajęcia stanowiska czy składając zeznania w niniejszej sprawieA. B.dopuścił się przestępstwa ? – sąd poprzestał na stwierdzeniu braku wiarygodności tego świadka.
Co do kwalifikacji prawnej:
Zgodnie z treściąart. 157 § 2 kkodpowiedzialności karnej z tego przepisu podlega ten, kto „powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni”. W wypadku czynu zart. 157 § 2 kkw grę wchodzi przewidywanie i objęcie zamiarem uszczerbku mniejszego. Można o tym wnioskować na podstawie intensywności siły fizycznej, użytych środków, umiejscowienia ciosów zadanych pokrzywdzonemu Czynność sprawcza polega na "powodowaniu" opisanych wart. 157 § 2 kkskutków. Pojęcie „powodowania” obejmuje wszystkie zachowania, pozostające w związku przyczynowym i normatywnym Skutek określony wart. 157 § 2 kkoddziela od skutku charakteryzującego typ czynu zabronionego opisanego wart. 157 § 1 kkokres trwania naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia nie dłużej niż 7 dni.Artykuł 157 § 2 kkwymaga naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia. Przestępstwo określone wart. 157 § 2 kkmoże być popełnione umyślnie zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i z zamiarem wynikowym. Podobnie jak ma to miejsce w wypadku przestępstwa opisanego wart. 156 § 1 kk, konieczne jest też w wypadku przestępstw określonych wart. 157 § 2 kksięgnięcie do konstrukcji zamiaru ogólnego. Sprawca nie musi uświadamiać sobie i na przykład chcieć, aby powodowany przez niego uszczerbek na zdrowiu trwał dłużej niż 7 dni albo nie dłużej niż 7 dni. Wystarczy, dla przyjęcia realizacji znamion typu określonego wart. 157 § 2, że sprawca chciał albo przewidując możliwość na to się godził, że spowodowany uszczerbek na zdrowiu nie będzie stanowił naruszenia nietykalności cielesnej.
W ocenie sądu ustalony sposób działania sprawcy na miejscu przestępstwa bezspornie wskazuje na fakt, iżM. C. (1)swoim działaniem zrealizował wszystkie znamiona czynu zart. 157 § 2 kk.
Sąd nie dał wiary pokrzywdzonemu co do rzekomego popełnienia na jego szkodę także czynu kwalifikowanego jako umyślne uszkodzenie mienia. Zważyć należy, iż zgodnie zart. 288 § 1 kkodpowiedzialności karnej z tego przepisu podlega ten, kto „cudzą rzecz niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku”. Czyn ten jest przestępstwem materialnym. Skutkiem jest zniszczenie, uszkodzenie lub niezdatność do użytku rzeczy, a także szkoda majątkowa przekraczająca 250 zł. Wchodzą tu w grę zarówno rzeczywisty uszczerbek (damnum emergens), jak i utracone korzyści (lucrum cessans).
Przestępstwo zniszczenia lub uszkodzenia rzeczy ma charakter materialny; jego dokonanie wymaga skutku w postaci unicestwienia rzeczy, uszkodzenia jej substancji albo spowodowania niezdatności do użytku. Jest to przestępstwo umyślne, które można popełnić w obu formach zamiaru. Zniszczenie lub uszkodzenie rzeczy w wyniku lekkomyślności lub niedbalstwa stanowi jedynie delikt cywilny powodujący obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego (restitutio in integrum) lub zapłacenia stosownego odszkodowania.
Sprawca musi obejmować umyślnością desygnaty wszystkich znamion typu czynu zabronionego, w tym także skutek w postaci zniszczenia, uszkodzenia lub uczynienia niezdatną do użytku rzeczy, w stosunku do której podejmuje swoje zachowanie.
W przypadku zachowania objętego formą zamiaru bezpośredniego, w płaszczyźnie intelektualnej sprawca musi mieć świadomość konieczności tego, że jego zachowanie prowadzić będzie do zniszczenia, uszkodzenia lub uczynienia niezdatną do użytku cudzą rzecz lub świadomość możliwości doprowadzenia do takich stanów rzeczy w wyniku przedsiębranego zachowania. W płaszczyźnie woluntatywnej uświadomione elementy zachowania sprawcy muszą być objęte wolą w postaci chęci wywołania uświadomionych stanów rzeczy.
W przypadku działania umyślnego, gdy umyślność występuje w formie zamiaru wynikowego, sprawca w płaszczyźnie intelektualnej musi mieć świadomość możliwości doprowadzenia swoim zachowaniem do zniszczenia, uszkodzenia lub uczynienia niezdatną do użytku cudzej rzeczy, oraz w płaszczyźnie woluntatywnej godzić się na zrealizowanie uświadomionych elementów.
Brak odbicia w świadomości sprawcy któregokolwiek z elementów znamion typu czynu zabronionego opisanego wart. 288 § 1 k.k., a więc nieuświadamianie sobie przez sprawcę co najmniej możliwości jego wystąpienia w wyniku realizowanego zachowania, oznacza niewypełnienie elementów decydujących o stronie podmiotowej omawianego przestępstwa i w konsekwencji niemożność subiektywnego przypisania go sprawcy.
W niniejszej sprawie nie tylko nie rozważano w trakcie postępowania przygotowawczego formy winy umyślnej z jaką miał działaćM. C. (1)a wiec nie dowiedziono okoliczności strony po0dmiotowej ale nawet nie ustalono w sposób bezsporny czy przedmiot przestępstwa w ogóle istniał i znajdował się w posiadaniu pokrzywdzonego w chwili zdarzenia. Nie ustalono, czy telefon nadawał się do naprawy a jeżeli tak to jaki byłby jej koszt. Z powodu zaistnienia m.in. tych nieusuwalnych braków postępowania przygotowawczego w zakresie przestępstwa zart. 288 § 1 kk, sąd wyeliminował ten czyn z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu.
Co do kary:
Wymierzając oskarżonemu karę sąd wziął pod uwagę jako okoliczność obciążającą uprzednią karalność oskarżonego. Za okoliczności łagodzące uznano częściowe przyznanie sięM. C. (1)do zarzucanego mu czynu oraz fakt, iżM. C. (1)już w trakcie konfrontacji z pokrzywdzonym w dniu 23 sierpnia 2013r przeprosiłA. B.za uderzenie go, oskarżony zrobił to w obecności pełnomocnika pokrzywdzonego / k - 39 /.
Zdaniem sądu kara pozbawienia wolności w rozmiarze trzech miesięcy pozbawienia wolności jest karą adekwatną do okoliczności czynu przypisanego oskarżonemu a także uwzględnia zmianę kwalifikacji prawnej czynu zastosowaną przez sąd. W ocenie sądu istnieje dodatnia prognoza co do przestrzegania w przyszłości przezM. C. (1)obowiązującego porządku prawnego nawet w przypadku wymierzenia mu kary o charakterze wolnościowym. Dlatego też uznając, iż do popełnienia przestępstwa doszło na skutek złożonej sytuacji, „zaognionej” zachowaniem pokrzywdzonego, sąd warunkowo zawiesił wykonanie kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu na możliwie krótki okres próby tj. dwóch lat.
Co do kosztów postępowania sąd orzekł przy uwzględnieniu sytuacji majątkowej i rodzinnej oskarżonego.