Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VI P 549/12
Data wyroku: 2014-11-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Napiórkowska-Kasa
Słowa kluczowe: Świadectwo Pracy
Podstawa prawna: art. 99 § 1 k.p.

Sygn. akt VI P 549/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 listopada 2014 r.
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSR Joanna Napiórkowska - Kasa
Protokolant: protokolant sądowy Marta Pachulska
po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2014 r. w Warszawie na rozprawie
sprawy z powództwaI. M.
przeciwko(...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wR..
o odszkodowanie z tytułu niewydania w terminie świadectwa pracy

I
Oddala powództwo.

II
Zasądza od powódkiI. M.na rzecz strony pozwanej(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wR.kwotę 900 zł. (dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

VI P 549/12

UZASADNIENIE
W dniu 15 kwietnia 2012 r.I. M.wniosła do Sądu Okręgowego weW.pozew o zasadzenie od pozwanego(...) sp. z o.o.wR.zadośćuczynienia za utraconą pracę za okres 4 miesięcy w wysokości 5.200 zł

    (pozew k. 2 -2v., k. 6).
W uzasadnieniu powódka wskazała, że pracodawca wypowiedział jej warunki pracy i płacy z zachowaniem 3 miesięcznego okresu wypowiedzenia, a następnie po otrzymaniu informacji z Komendy Wojewódzkiej weW., iż przeciwko powódce toczy się postępowania zakomunikował jej, że jeżeli sama się nie zwolni to zostanie rozwiązana z nią umowa o pracę z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych. Powódka wyjaśniła, że wobec powyższego zdecydowała się odejść z pracy, a pozwany nie wydał jej w terminie świadectwa pracy. Niniejsze świadectwo pracy otrzymała ona dopiero miesiąc później po uprzedniej interwencji u pracodawcy i w związku z tym nie mogła od razu zarejestrować się w urzędzie pracy, a tym samym została pozbawiona prawa do zasiłku za okres jednego miesiąca.
Postanowieniem z dnia 30 maja 2012 r. Sąd Okręgowy weW.stwierdził swą niewłaściwość rzeczową i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie
    (postanowienie z dnia 30 maja 2012 r. k. 10).

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych lub według przedstawionego spisu kosztów(odpowiedź na pozew k. 23 -24).
W uzasadnieniu pozwany przyznał, iż w dniu 28 lutego 2012 r. rozwiązał z powódką umowę o pracę w trybieart. 30 § 1 pkt 1 k.p.i wskazał, że nie zgadza się z zarzutem nie wysłania powódce świadectwa pracy w przepisanym terminie. Podniósł, że w dniu 29 lutego 2012 r. pracownica pozwanejK. J.wysłała świadectwo pracy co przez niedopatrzenie nie zostało uczynione za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, a świadkiem w.w. sytuacji byłaB. D.pełniąca obowiązki związane z powierzeniem wysyłki korespondencji.
W piśmie z dnia 18 września 2013 r. powódka sprecyzowała, że wnosi o odszkodowanie za niewydanie w terminie świadectwa pracy(pismo z dnia 18 września 2013 r. k. 87).
W piśmie procesowym z dnia 19 lutego 2013 r. pozwany wskazał, że powódka nie wykazała szkody i jej wysokość. Wyjaśnił też, że świadectwo pracy zostało powódce wysłane w terminie 7 dni licząc od dnia rozwiązania umowy o pracę, o czym świadczy data jaką zostało ono opatrzone tj. 28 lutego 2012 r., a w księdze kancelaryjnej pozwanego widnieje wpis potwierdzający wysłanie przedmiotowego świadectwa pracy na adres powódki w dniu 29 lutego 2012 r. Dodał, że powódka nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność tego, że starała się o zarejestrowanie w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna, a urząd odmówił jej zarejestrowania z tej przyczyny. Odnosząc się do żądanej przez powódkę kwoty odszkodowania pozwany wskazał, że nie podała ona sposobu jej wyliczenia. W ocenie strony pozwanej, jeżeli w niniejszej sprawie powódka wskazuje, że niewydanie w terminie świadectwa pracy uniemożliwiło jej zarejestrowanie się w urzędzie pracy to oznacza, że wysokość odszkodowania powinna odpowiadać wartości utraconego zasiłku(pismo z dnia 19 lutego 2013 r. k .55-558).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

I. M.był zatrudniona w(...) sp. z o.o.wR.(zwanym dalej:(...)) na stanowisku pracownika ochrony obiekty na pełen etat najpierw na podstawie umowy o pracę na okres próbny od dnia 1 października 2008 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., następnie na czas określony od 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. a od dnia 1 stycznia 2010 r. na czas nieokreślony

    (umowa o pracę z dnia 1 października 2008 r. k. 2, umowa o pracę z dnia 22 grudnia 2008 r. k. 12, umowa o pracę z dnia 29 grudnia 2009 r. k. 17- akta osobowe, świadectwo pracy (duplikat) k.7).

Wynagrodzenie(...)obliczone jako ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 1.946,22 zł
    (zaświadczenie o zarobkach k. 25).

Pismami z dnia 20 lutego 2012 r.(...)zawiadomiłK. B.– Przewodniczącego(...)iA. L.Przedstawiciela organizacji(...)orazM. N.– Przewodniczącego Międzyzakładowej(...)i(...)z/s w(...)o zamiarze wypowiedzenie warunków pracy i płacyI. M.do 3/40 (12 godzin miesięcznie) z powodu reorganizacji służby ochrony w związku ze zmienionym Planem Ochrony Obiektu z zachowaniem 3 miesięcznego okresu wypowiedzenia

    (zawiadomienia o zamiarze wypowiedzenia k.B26- akta osobowe).
Pismem z dnia 17 lutego 2012 r.(...)wypowiedziałI. M.w umowę o pracę z dnia 29 grudnia 2009 r. w części dotyczącej wymiaru czasu pracy i wynagrodzenia z zachowaniem 3 miesięcznego okresu wypowiedzenia, który upłynął w dniu 31 maja 2012 r. Zgodnie z nowymi warunkami umowy o pracę wymiar czasu pracy miał wynosić 3/40 etatu (12 godzin miesięcznie), a wynagrodzenie 127,50 zł brutto miesięcznie

    (wypowiedzenie warunków umowy o pracę k. B27- akta osobowe).

Pismem z dnia 28 lutego 2012 r.I. M.zwróciła się z prośbą o rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron z dniem 28 lutego 2012 r. i w tym samym dniu otrzymała zgodę
    (pismo z dnia 28 lutego 2012 r. wraz ze zgodą – C/1- akta osobowe,zeznania świadkaM. S.k. 124-125
     ).

Świadectwo pracy zostało wysłaneI. M.przezK. J.listem zwykłym na początku marca 2012 r. co zostało też odnotowane w dzienniku korespondencji spółki
    (zeznaniaB. D.k. 108, zeznaniaK. J.k. 108).

Po około 3 tygodniachI. M.skontaktowała się telefonicznie z kierownikiemM. S.informując go, że nie otrzymała świadectwa pracy. Podczas rozmowy telefonicznejI. M.nie wspominała nic na temat skutków nie wydania jej w terminie świadectwa pracy i związanych z tym problemach w urzędzie pracy. NastępnieM. S.skontaktował się zL. K.– pracownikiem centraliN.informując ją o tym, żeI. M.nie otrzymał świadectwa pracy (zeznania świadkaM. S.k. 123-124 )
W dniu 2 kwietnia 2012 r. został wysłanyI. M.duplikat świadectwa pracy, który został odebrany przezP. M.
    (świadectwo pracy (duplikat) k. 7, potwierdzeniem odbioru duplikatu świadectwa pracyk. C/5- akta osobowe, zeznania świadkaB. D.k. 108, zeznania świadkaK. J.k. 108).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym dokumentów znajdujących się w akta osobowy powódki, których prawdziwość nie była kwestionowana przez strony w toku postępowania oraz w oparciu o zeznania świadkówB. D.,K. J.iM. S..
Zeznania świadków Sąd uznał za wiarygodne, spójne i wzajemnie uzupełniające się. Zeznania te były w pełni obiektywne i Sąd nie znalazł podstaw by twierdzić, że mogłyby być wyuczone, czy też wzajemnie uzgodnione.
Sąd pominął dowód z zeznań powódkiI., gdyż będąc dwukrotnie prawidłowo wezwana do osobistego stawiennictwa celem przesłuchania w charakterze strony, nie stawiała się na rozprawie i nie usprawiedliwiała swojego niestawiennictwa.
Sąd zważył co następuje:
Podstawą materialnoprawną roszczenia pracownika o odszkodowanie za nie wydanie w terminie świadectwa pracy jestart. 99 §1 k.p., który stanowi, że pracownikowi przysługuje roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej przez pracodawcę wskutek nie wydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa pracy. Odszkodowanie to przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy z tego powodu, nie dłuższy jednak niż sześć tygodni (art. 99 § 2 k.p.).
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że świadectwo pracy zostało wysłane powódce na początku marca 2012 r. jednak powódka nie otrzymała go. Następnie po upływie około trzech tygodni poinformowała o tym fakcie kierownika pozwanego i na początku kwietnia 2012 r. został jej doręczony duplikat świadectwa pracy. W ocenie powódki w związku z tym, że świadectwo pracy zostało jej wysłane z miesięcznym opóźnieniem poniosła ona szkodę, gdyż nie mogła wcześniej zarejestrować się w urzędzie pracy i otrzymać zasiłku.
Zgodnie z§ 1a rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawach szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowaniaw przypadku rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, pracodawca wydaje świadectwo pracy w dniu, w którym następuje rozwiązanie lub wygaśnięcie stosunku pracy. Natomiast zgodnie z § 2 pkt 2 jeżeli wydanie świadectwa pracownikowi albo osobie przez niego upoważnionej w terminie wynikającym z§ 1aoraz zart. 97 § 12i 13kodeksu pracynie jest możliwe, pracodawca, nie później niż w ciągu 7 dni od dnia upływu tego terminu, przesyła świadectwo pracy pracownikowi lub tej osobie za pośrednictwem poczty albo doręcza je w inny sposób. Z treści wyższej wskazanych przepisów nie wynika, aby pracodawca miał obowiązek przesłać pracownikowi świadectwo pracy listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Jak wynika z akt sprawy świadectwo pracy zostało przesłane powódce na początku marca 2012 r., ale ostatecznie do niej nie dotarło z przyczyn obiektywnie niezależnych od pracodawcy, za które to nie może on w tej sytuacji ponosić odpowiedzialności. Warto zwrócić uwagę, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż, intencją pracodawcy nie było celowe opóźnienie wydania powódce świadectwa pracy. Przemawia za tym, chociażby to, że pozwany po powzięciu wiadomości o nieotrzymaniu przez powódkę świadectwa pracy niezwłocznie wysłał jej jego duplikat.
Niemożność zarejestrowania się w urzędzie pracy i otrzymania zasiłku dla bezrobotnych z powodu nie wydania świadectwa pracy implikuje powstanie szkody w rozumieniu przepisuart. 99 § 1 k.p.Sąd podziela przy tym stanowisko wyrażone w doktrynie, że wynagrodzenie określone wart. 99 § 2 k.p.dotyczy świadczenia, które pracownik mógłby otrzymać, gdyby podjął pracę po otrzymaniu prawidłowego świadectwa pracy. Podstawą obliczenia odszkodowania wynikającego z przepisuart. 99 § 2 k.p, może być jedynie wynagrodzenie, które pracownik otrzymałby, gdyby podjął zatrudnienie. Dotyczy to również uzyskania innego świadczenia, np. zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie zart. 72 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracywysokość zasiłku wynosi 823,60 zł miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku i 646,70 zł miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku
Należy wskazać, że zgodnie zart. 6 k.c.w związku zart. 300 k.p., udowodnienie szkody (pozostawanie bez pracy) oraz związku przyczynowego pomiędzy szkodą i wydaniem niewłaściwego świadectwa pracy, winien jest udowodnić pracownik. Tymczasem powódka w żaden sposób nie odniosła się do podniesionych przez pozwanego zarzutów, a prawidłowo zawiadamiana o terminach rozprawy nie stawiła się na żaden z nich co skutkowało m.in. koniecznością pominięcia dowodów z jej zeznań. W ocenie Sądu z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby opóźnienie w wydaniu świadectwa pracy spowodowało szkodę, która pozostawałaby w związku przyczynowym z faktem niewydania w terminie świadectwa pracy. Powódka nie wykazała, aby brak świadectwa pracy był przeszkodą w podjęciu przez nią zatrudnienia. Natomiast jeżeli chodzi o utratę prawa do zasiłku dla bezrobotnych to nie przedstawiła ona żadnego dowodu chociażby w postaci decyzji odmownej, z której wynikałoby, że, że wyłączną przyczyną odmowy przyznania powódce prawa do zasiłku dla bezrobotnych był fakt, iż powódka nie przedstawiła wymaganego świadectwa pracy. W tej sytuacji brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia odpowiedzialności pozwanego ze względu na brak przesłanek wymaganychart. 471 k.c.tj. szkody pozostającej w związku przyczynowym z działaniem, bądź zaniechaniem pracodawcy.
Wobec powyższego powództwo jako niezasadne należało oddalić.
Zgodnie zart. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu),w tym koszty zastępstwa procesowego.
Zgodnie z§ 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędustawka minimalna kosztów zastępstwa procesowego w sprawach z zakresu prawa pracy o wynagrodzenie za pracę lub odszkodowanie inne niż w punkcie 4 tego paragrafu wynosi 75 % stawki obliczonej na podstawie § 6 rozporządzenia. Stawka ta zaś, zgodnie z § 6 ust. 4 w zw. z w/w§ 12 ust. 1 pkt 2przy wartości przedmiotu sporu w kwocie 5.200 zł, wynosiła w niniejszej sprawie 900 zł.
Natomiast Sąd nie uwzględnił wniosku pozwanego w zakresie żądania zasądzenia na jego rzecz kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, której potwierdzenie uiszczenia zostało dołączone do akt, ponieważ zgodnie zart. 2 ust.1f ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowejnie podlega opłacie skarbowej złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w sprawach zatrudnienia. Koszy wynikające z uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w niniejszej sprawie nie stanowią kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw lub celowej obrony w myślart. 98 § 1 i 3 k.p.c.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.