Sąd Okręgowy w Ostrołęce
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 85/14
Data wyroku: 2014-04-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Łaszczych, Magdalena Dąbrowska, Artur Bobiński
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art. 157§1 kk

Sygn. akt II Ka 85/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 kwietnia 2014 roku.

Sąd Okręgowy w Ostrołęce II Wydział Karny
w składzie:

Przewodniczący SSOAnna Łaszczych

Sędziowie SOMagdalena Dąbrowska(spr.)

SOArtur Bobiński

ProtokolantKatarzyna Bojnicka

w obecności ProkuratoraAndrzeja Ołdakowskiego
po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014 r.
sprawy przeciwkoT. T.
oskarżonemu o przestępstwo zart. 157 § 1 k.k.
z powodu apelacji Prokuratury Rejonowej w Ostrowi Mazowieckiej
od wyroku Sądu Rejonowego w Przasnyszu z dnia 28 listopada 2013r. w sprawie II K 372/12
orzeka:

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa

Sygn. akt II Ka 85/14

UZASADNIENIE
Prokuratura Rejonowa w Ostrowi Mazowieckiej oskarżyłaT. T.o to, że:

w nocy z 3 na 4 września 2011 roku na terenie dyskotekiN.w miejscowościN.gm.(...)rej.(...)dokonał uszkodzenia ciałaŁ. B.w ten sposób, że uderzył go w twarz, w wyniku czego wymieniony doznał obrażeń ciała w postaci wieloodłamowego złamania kości nosa
tj. o czyn zart. 157 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy w Przasnyszu wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 roku w sprawie II K 372/12 orzekł:
oskarżonegoT. T.uniewinnił od popełnienia czynu mu zarzucanego, koszty postępowania przejął na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od powyższego wyroku złożyła Prokuratura Rejonowa w Ostrowi Mazowieckiej, zaskarżając powyższy wyrok w całości na niekorzyść oskarżonegoT. T..
Na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 3 i 2 k.p.k.wyrokowi temu zarzuciła:

1
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na treść tego orzeczenia polegający na :

- dowolnej, a nie swobodnej oraz sprzecznej ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji niesłusznym przyjęciu przez Sąd, iż zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że oskarżonyT. T.dopuścił się zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu, w szczególności, iż brak jest przekonujących dowodów co do osoby sprawcy przestępstwa, z jednoczesną odmową uznania za wiarygodne zeznańŁ. B.,R. B.iM. R. (1)co do faktu rozpoznania oskarżonegoT. T.jako sprawcy uszkodzenia ciała pokrzywdzonego, podczas gdy prawidłowa ocena wszystkich zebranych w sprawie dowodów, w tym zeznań rozpoznających oskarżonego trzech osób prowadzi do wniosku przeciwnego, a mianowicie wskazuje, że to oskarżonyT. T.dopuścił się zarzucanego mu w tej sprawie czynu;
- dowolnej, a nie swobodnej i nie mającej oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym ocenie czynności okazania oskarżonego z udziałemM. R. (2), poprzez przyjęcie, iż świadek ten na okazanej mu tablicy poglądowej mógł rozpoznać nie wizerunek sprawcy lecz wizerunek znany ze zdjęć na portalu internetowym, w sytuacji gdy z zeznańM. R. (2)wynika, iż świadek ten zdjęć oskarżonego na portalu(...)nie oglądał, a czynił to pokrzywdzony ze swoim bratem
2. obrazę przepisów prawa karnego procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia tj.art. 5 § 2 k.p.k.polegającą na przyjęciu, iż na korzyść oskarżonego należy zaliczyć wszystkie powzięte wątpliwości, podczas gdy z treści tego przepisu wynika, iż na korzyść oskarżonego rozstrzyga się jedynie wątpliwości nie dające się usunąć, a w niniejszej sprawie Sąd I instancji dysponował możliwościami usunięcia powziętych wątpliwości i wyrokowania w oparciu o pełny i właściwie zweryfikowany materiał dowodowy
W konkluzji Prokurator na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.,437 § 1 i 2 k.p.k.wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja wniesiona przez Prokuraturę Rejonową w Ostrowi Mazowieckiej jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Głównym zarzutem podnoszonym w treści apelacji to błąd w ustaleniach faktycznych, wynikający z dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, niezgodnej z doświadczeniem życiowym.
Sąd Okręgowy uznał zarzut błędu w ustaleniach faktycznych za niezasadny. Przypomnieć należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych zasługuje na uwzględnienie jedynie, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. W realiach przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że do sytuacji takiej nie doszło. Przedstawione w uzasadnieniu Sądu rozumowanie jest prawidłowe, logiczne, zgodne z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. W oparciu o całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a nie jego fragmenty Sąd Rejonowy słusznie uznał, iż istnieją wątpliwości, których w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie da się usunąć i należy je interpretować na korzyść oskarżonego
Niewątpliwym faktem jest, że w sprawie są dwie grupy dowodów. Pierwsza, na którą powołuje się Prokuratura to zeznania pokrzywdzonegoŁ. B., jego brataR. B.i kolegiM. R. (2). Słusznie jednak uznał Sąd, że zeznania tych świadków są niewystarczające do jednoznacznego wypowiedzenia się w kwestii winy oskarżonego.
Osoby te wskazują na osobę oskarżonegoT. T., który miał według nich dopuścić się przestępstwa mu zarzucanego. Bezsprzecznym jest, iżŁ. B.iM. R. (2)wskazują podczas czynności okazania oskarżonegoT. T.jako osobę która popełniła przestępstwo zart. 157 § 1 k.k.co według Prokuratury jest głównym dowodem w sprawie, szczególnie okazanie z udziałemM. R. (2). Prokurator nie zauważa jednak innych okoliczności, które mają wpływ na ocenę czynności okazania i ocenę zeznań tych świadków. Sama bowiem czynność okazania nie może być brana pod uwagę bez oceny pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. PokrzywdzonyŁ. B.jak wynika z treści jego zeznań nie widział kto go uderzył podczas dyskoteki, osobę sprawcy miał widzieć w toalecie , do której udał się po zdarzeniu. Nie można jednak pominąć okoliczności, że pokrzywdzony był nietrzeźwy, nadto miał silne krwawienie z nosa, z uwagi na fakt, iż jak się później okazało nos był złamany. Trudno więc uznać za wiarygodne, iż w tych okolicznościach dobrze zapamiętałby osobę sprawcy. Z akt wynika zresztą, że osobę oskarżonego wskazał jako pierwszy brat pokrzywdzonegoR. B.. Świadek ten na co powoływał się również Sąd widział sprawcę w chwili gdy uderzał jego brata. Wskazać należy, iż doszło do tego podczas trwającej dyskoteki, przy ograniczonej widoczności. Później widział sprawcę w toalecie.
Ponieważ pokrzywdzony i jego brat kojarzyli osobę sprawcy z osobą związaną zA. C., obecnym podczas dyskotek dlatego też sami na portalu społecznościom znaleźli zdjęcia oskarżonegoT. T.w towarzystwieA. C., zdjęcia te były jednak wykonane kilka lat wcześniej niż data zdarzenia. Stwierdzili, że osobą która uderzyłaŁ. B.był właśnieT. T.rozpoznany na zdjęciach. W takich okolicznościach czynność okazaniaŁ. B.zdjęcia oskarżonego nie spełniała swojej roli. Ponieważ i bez czynności okazania widomym by było, że zarówno pokrzywdzony jak i jego brat wskazali by osobę, którą sami wcześniej wytypowali jako sprawcę przestępstwa.
Faktycznie czynność okazania była przeprowadzana również zM. R. (2), który rozpoznałT. T.jako sprawcę spowodowania obrażeń ciała u pokrzywdzonego. Z akt sprawy wynika również, jak wskazał Prokurator, że świadek ten nie oglądał zdjęć oskarżonego na portalu społecznościowym jak uczynili to jego koledzy. Wskazać jednak należy, iż z materiału poglądowego na którym było zdjęcie oskarżonegoT. T.wraz z wizerunkami jeszcze trzech mężczyzn wynika , iż tylko wizerunek jednego mężczyzny był podobny do wizerunkuT. T.w zakresie fryzury i owalu twarzy , ale już nie w zakresie budowy ciała. ŚwiadekM. R. (2)rozpoznałT. T.po tym, że tak jak sprawca miał bardzo krótkie włosy, był krępy, dobrze zbudowany. Do takiego opisu z wizerunków okazanych na tablicy poglądowej pasował tylkoT. T..
Podkreślić należy co bagatelizuje Prokuratura, iż w toku rozprawyM. R. (2)powiedział, że obecnie już wizerunku sprawcy nie pamięta, ale mógł to być oskarżony. Są to sprzeczne wewnętrznie zeznania, bo skoro ktoś mówi , że nie może już rozpoznać sprawcy to jednocześnie nie może mówić, że mogła to być ta konkretna osoba, zresztą jak wynika z tych zeznań pewności świadek nie miał.
Z kolei świadekR. B., który ustalił domniemanego sprawcę ze zdjęcia na portalu społecznościowym, również w toku rozprawy nie wskazał, że rozpoznaje go na 100 %. Pewność co do osoby sprawcy wyrażał jedynie pokrzywdzonyŁ. B., jednak jego rozpoznanie z uwagi na okoliczności wskazane wyżej nie jest pewne. Nie wiadomo na ile faktycznie rozpoznaje on oskarżonego, a na ile rozpoznaje jedynie osobę ze zdjęcia pokazaną mu przez brata.
Drugą częścią dowodów to dowody przedstawione przez oskarżonego, a wskazujące iż oskarżony nie był na dyskotece w dniu zdarzania. Przede wszystkim oskarżony mieszka wP., a więc miejscowości znacznie oddalonej od miejscowościN.w której była dyskoteka bo, aż 140 kilometrów, nadto w aktach sprawy nie ma żadnego dowodu aby oskarżony utrzymywał kontakt zA. C.w ciągu kilku lat od pobytu nad morzem.
Zdarzenie miało mieć miejsce według pokrzywdzonego 4 września pomiędzy godziną 00.00 a 00.30 . Tymczasem rano w dniu 4 września 2011 roku odbywał się wW.O.- bieg, zorganizowany przez Fundację(...), w którym brał udział oskarżonyT. T., rejestracja uczestników była już od godziny 9. 30 rano. Nadto w sobotę w dniu 3 wrześniaT. T.był w pracy, po pracy wrócił do domu, do kolegów jak wynika z zeznań babci oskarżonego wyszedł o 18.00, wrócił do domu około 1.00 w nocy. Znajomi oskarżonego potwierdzili, że widzieli się z nim, poszedł do domu około północy. Brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania tych zeznań za niewiarygodne. Sam fakt że zeznania składała matka, babcia, brat i znajomi oskarżonego to nie jest podstawa uznania zeznań za niewiarygodne jak podnosi Prokuratura. Faktem jest, iż pokrzywdzony, jego brat nie mieli powodów do wskazania jako sprawcy czynu oskarżonego. Jednak na ile to jest ich przeświadczenie o tym, a fakt nie sposób tego ustalić, a tym samym uznać, iż ich zeznania mogą stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie.
Sąd Okręgowy uznał również za niezasadny zarzut zart. 5 § 2 k.p.k.Prokurator wskazuje, iż tylko niedające się usunąć wątpliwości należy interpretować na korzyść oskarżonego i tak faktycznie jest co wynika zart. 5 § 2 k.p.k, co nie oznacza, że Sąd Rejonowy nadużył zasadę in dubio pro reo. Prokurator wskazuje, iż pomóc w usunięciu wątpliwości mogłyby dowody z przesłuchania ochroniarzy z dyskoteki , którzy wyprowadzali sprawcę, a także brataA. C., który miał być na dyskotece, a także poczynienia ustaleń czy oskarżony aplikował do tego aby być policjantem. Prokurator jednak obecny na sali rozpraw żadnych wniosków dowodowych nie zgłaszał, a przecież rola prokuratora w postępowaniu nie może ograniczać się do sporządzenia aktu oskarżenia, a później apelacji. Podkreślić należy, iż przede wszystkim wynik tego postępowania wynika z bardzo słabo przeprowadzonego postępowania przygotowawczego, podczas którego zrobiono bardzo nie wiele, a w okolicznościach przedmiotowej sprawy czynienie ustaleń zaraz po zdarzeniu miałoby sens, obecnie zaś od daty zdarzenia minęło 2 i pół roku. Nawet brat pokrzywdzonego i jego kolega już na rozprawie nie byli pewni co do osoby sprawcy, nie mówiąc już o ochroniarzach , którzy z dyskotek wyprowadzają mnóstwo osób i po takim czasie ich zeznania nie byłyby już wiarygodne tym bardziej w kontekście zeznań świadków przedstawionych przez oskarżonego. Wątpliwości co do udziału w zdarzeniu oskarżonego z pewnością nie usunęłoby również ustalenie czy oskarżony chciał zostać policjantem czy też nie.
W kontekście dowodów przedstawionych przez Prokuraturę i oskarżonego słuszna była ocena Sądu Rejonowego, iż w sprawie istnieją nie dające się już usunąć wątpliwości co do sprawcy czynu zart. 157 § 1 k.k.i należało oskarżonegoT. T.uniewinnić od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.
Koszty postępowania na zasadzieart. 636 § 1 k.p.k.ponosi Skarb Państwa.