Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 682/14
Data wyroku: 2014-10-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zbigniew Karamara, Aleksandra Babilon-Domagała, Krzysztof Sajtyna

Sygn. akt IX Ka 682/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 października 2014 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Aleksandra Babilon- Domagała
Sędziowie: SSO Krzysztof Sajtyna
SSO Zbigniew Karamara (spr.)
Protokolant: sekr.sądowy Katarzyna Komosa
po rozpoznaniu w dniu 23 października 2014 roku
sprawyR. K.iS. S.
oskarżonych o przestępstwo zart.158 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego
od wyroku Sądu Rejonowego w Skarżysku- Kamiennej
z dnia 3 lutego 2014 roku sygn. akt II K 803/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od oskarżyciela subsydiarnegoR. G.na rzecz oskarżonychS. S.iR. K.kwoty po 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem zwrotu poniesionych wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy w postępowaniu odwoławczym;

III
zasądza od oskarżyciela subsydiarnegoR. G.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem opłaty za II instancję.

Sygn. akt. IX Ka 682/14

UZASADNIENIE
R. K.iS. S.zostali oskarżeni o to, że działając wspólnie i w porozumieniu, w dniu 4 września 2011 roku w miejscowościB.woj.(...)dokonali pobiciaR. G.poprzez kopanie go po całym ciele, zadawanie uderzeń pałką typu tonfa po nogach, użyciu gazu łzawiącego poprzez skierowanie jego strumienia na twarz w wyniku czego pokrzywdzony doznał wielomiejscowych stłuczeń ciała oraz rany przedsionka jamy ustnej w obrębie wargi górnej, co skutkowało naruszeniem czynności ciała na okres poniżej dni siedmiu, zaś okoliczności zdarzenia naraziły pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub też wystąpienia skutków o jakich jest mowa wart. 156§ 1 kklubart. 157§ 1 kk, tj. o przestępstwo zart. 158 § 1 kk.
Sąd Rejonowy w Skarżysku – Kamiennej wyrokiem z dnia 3 lutego 2014 roku w sprawie II K 803/12 oskarżonychR. K.iS. S.uniewinnił od popełnienia zarzucanego im aktem oskarżenia czynu kwalifikowanego zart. 158 § 1 kk. Jednocześnie na podstawieart. 640 kpkw zw. zart. 632 pkt 1 kpkkosztami procesu w kwocie 230 (dwieście trzydzieści) złotych Sąd obciążył oskarżyciela posiłkowegoR. G., a nadto zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty. Ponadto Sąd na podstawieart. 640 kpkw zw. zart.632 pkt. 1 kpkzasądził od oskarżyciela posiłkowegoR. G.na rzeczR. K.iS. S.kwoty po 797,04 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych cztery grosze) tytułem wydatków poniesionych w związku z ustanowieniem obrońcy.
Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik oskarżyciela subsydiarnegoR. G.zaskarżając go na niekorzyść oskarżonych w całości i zarzucając mu:

1
mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez naruszenie wymogówart. 7 k.p.k.,410 k.p.k.orazart. 424 § 1 k.p.k.poprzez nieodniesienie się do wymów całokształtu materiału dowodowego, dokonanie oceny dowodów w sposób sprzeczny z wymogami kodeksowymi i pominięcie milczeniem, a więc nieustosunkowanie się do części materiału dowodowego;

2
wynikający z naruszenia przepisów prawa procesowego błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się stwierdzeniem niewinności oskarżonych

Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Skarżysku – Kamiennej.

Sąd Okręgowy zważył co następuje :

Apelacja wywiedziona przez pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego nie zasługuje na uwzględnienie i należało ją uznać za oczywiście bezzasadną.
W świetle całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie zarzuty podnoszone przez skarżącego nie mogą być uwzględnione. Są one nietrafne i nie znajdują żadnego logicznego uzasadnienia, stanowią w istocie gołosłowną polemiką z dokonaną przez Sąd I Instancji, prawidłową zdaniem Sądu Okręgowego oceną dowodów i z tego powodu nie mogą skutecznie wzruszyć zaskarżonego wyroku.
Zdaniem Sądu Okręgowego w toku przeprowadzonego przewodu sądowego Sąd I instancji zgromadził wszystkie niezbędne dla rozstrzygnięcia dowody i wbrew twierdzeniom pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania ani też błędu w ustaleniach faktycznych. W sposób jasny i przekonywujący wskazał w uzasadnieniu orzeczenia, sporządzonego w oparciu o przepisart. 424 k.p.k.które zeznania słuchanych w sprawie świadków oraz inne dowody uznał za wiarygodne, a którym tej cechy wiarygodności odmówił i stanowisko swoje w tej mierze należycie umotywował. Rozumowania te dokonane zostały w granicach sędziowskiej swobody ocen, wynikającej z treściart. 7 k.p.k.
Przede wszystkim podkreślić należy, iż przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisuart. 7 k.p.k., jeśli tylko: - jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, - stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, - jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (post. SN z 12.07.2006r w sprawie II K 12/06).
W niniejszej sprawie ocena dowodów jako swobodna a nie dowolna podlega więc ochronie prawa procesowego. Sąd Okręgowy w pełni aprobuje ocenę dowodów, a w konsekwencji ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy. W sposób wyczerpujący Sąd ten dokonał analizy dowodów i prawidłowo ustalił, iż materiał dowody zebrany w sprawie nie dał podstaw do przypisania oskarżonymR. K.iS. S.zarzucanego im czynu zart. 158 § 1 k.k.
W szczególności za chybiony należy uznać zarzut podnoszony przez skarżącego w uzasadnieniu apelacji polegający na dokonaniu ustaleń w sprawie w oparciu o zeznania pracowników ochrony bez należytego rozważenia faktu, iż łączą ich z oskarżonymi więzi koleżeńskie wzmocnione dodatkowo solidarnością zawodową konsolidowaną obawą poniesienia konsekwencji prawno karnych czynu będącego przedmiotem niniejszej sprawy.
Zdaniem Sądu Odwoławczego, wbrew temu co podnosi skarżący właściwie Sąd I instancji czyniąc ustalenia faktyczne w sprawie oparł się na zeznaniach pracowników ochrony zabezpieczających imprezę w miejscowościB.J. W.iJ. S.. Podkreślili oni zgodnie, iż oskarżeni podjęli interwencje tylko i wyłącznie z uwagi na agresywne zachowanie pokrzywdzonegoR. G., który znajdował się w stanie nietrzeźwości i przez to zakłócał innym uczestnikom zabawy spokój. Z relacji tychże świadków wynika także, iż użycie przez oskarżonych środków przymusu bezpośredniego było w pełni uzasadnione. Słusznie podkreślił Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, wbrew temu co podnosi skarżący, iż podważanie wiarygodności zeznań tychże świadków tylko i wyłącznie dlatego, iż są oni kolegami z pracy oskarżonych jest niesłuszne, bowiem relacja przez nich przedstawiona obrazująca zachowanie pokrzywdzonego oraz przebieg zdarzenia znajduje odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności w opiniach biegłego lekarza sądowegoP. S.co do mechanizmu powstałych u pokrzywdzonego obrażeń ciała. Nie negując faktu, iż uR. G.w wyniku zdarzenia powstały obrażenia ciała, nie należy zapominać, iż rzeczą oczywistą jest, iż mogą one powstać na skutek użycia środków przymusu bezpośredniego stosowanych wobec pokrzywdzonego. Podkreślić należy jednak z całą stanowczością, iż stosowane przez oskarżonych środki przymusu bezpośredniego były w pełni uzasadnione i adekwatne do zaistniałej sytuacji i nagannego zachowania się pokrzywdzonego. Nie sposób przyjąć, iż oskarżeni ci przekroczyli swoje uprawnienia i stosowali środki przymusu nieadekwatne do okoliczności sprawy. Jak już wyżej wskazano podjęta interwencja była w pełni uzasadniona, jak również użyte przez nich środki takie jak pałka wielofunkcyjna typu tonfa, zakładania dźwigni i ręczny miotacz gazu były w pełni zasadne i zgodne z obowiązującymi przepisami. Podkreślić należy, iż oskarżeni byli ochroniarzami posiadającymi licencję, która pozwalała im na stosowanie środków przymusu bezpośredniego. Analizując całość materiału dowodowego zebranego w sprawie nie sposób przyjąć, iż zachowanie oskarżonych zmierzało do przekroczenia posiadanych przez nich uprawnień i w efekcie aby przerodziło się w pobicie.
W ocenie Sądu Okręgowego prawidłowo Sąd Rejonowy nie obdarzył przymiotem wiarygodności zeznań pokrzywdzonegoR. G., bowiem nie korespondują one w żaden sposób z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, a zwłaszcza z zeznaniami pracownika ochronyJ. S., który wspólnie z oskarżonymi uczestniczył w interwencji podejmowanej wobec pokrzywdzonego, jak i z zeznaniami pracownika ochronyJ. W., który obserwował całą interwencję oraz w obdukcji lekarskiej i opinii biegłego co do mechanizmu doznanych obrażeń ciała. W szczególności właściwie Sąd I instancji odrzucił twierdzenia pokrzywdzonego co do tego, iż w chwili zdarzenia nie znajdował się w stanie nietrzeźwości, nie był agresywny, jak również w co do tego, jakoby miał być bity i kopany przez pracowników ochrony bez żadnego powodu. Budzą sprzeczność również zeznania pokrzywdzonego w zakresie ilości doznanych obrażeń ciała, bowiem przeczy temu treści obdukcji lekarskiej sporządzonej zaraz po zdarzeniu. Jednocześnie fakt, iż pokrzywdzony znajdował się w dniu zdarzenia pod wpływem alkoholu wynika jasno z zeznańP. J.funkcjonariusza policji z Komisariatu Policji wB., który przyjmował zgłoszenie pokrzywdzonego o popełnieniu na jego szkodę przestępstwa. Podkreślił on, iżR. G.znajdował się w stanie upojenia alkoholowego, mówił niewyraźnie i trudno było się z nim porozumieć.
Wbrew temu co podnosi skarżący materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozostawił zatem żadnych wątpliwości co do tego, iż w dniu zdarzenia nie doszło do pobicia pokrzywdzonego przez oskarżonychR. K.iS. S.. Oskarżeni wykonywali jedynie czynności dozwolone, wynikające z przepisów prawa. To wyłącznie naganne zachowanie pokrzywdzonego było przyczyną podjętej interwencji i zobligowało oskarżonych do zastosowania wobec niego środków przymusu bezpośredniego, adekwatnych do zaistniałej sytuacji.
Ze względu na powyższe wydanie wyroku uniewinniającego w stosunku do oskarżonychR. K.iS. S.było uzasadnione i konieczne, co też słusznie uczynił Sąd Rejonowy.
Sąd Okręgowy w pełni aprobuje ocenę dowodów, a w konsekwencji ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy, nie znajdując żadnych podstaw do podważenia prawidłowego toku procedowania Sądu I instancji, a tym samym uznając rozstrzygnięcie Sądu za słuszne.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawieart. 456 k.p.k.iart. 437 §1 k.p.k.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Rozstrzygnięcie o kosztach procesu za II instancję Sąd oparł o przepisyart. 640 k.p.k.w zw. zart. 632 pkt 1 k.p.k.orazart. 13 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnych. Jednocześnie w oparciu o przepis§ 14 ust. 1 pkt 4 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie i ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduSąd zasądził od oskarżyciela subsydiarnegoR. G.na rzecz oskarżonychS. S.iR. K.kwotę po 516,60 zł. tytułem zwrotu wydatków poniesionych w związku z ustanowieniem obrońcy w postępowaniu odwoławczym.
SSO Zb. Karamara SSO A. Babilon - Domagała SSO K. Sajtyna