Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 171/14
Data wyroku: 2014-07-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Żłobińska, Maria Mrozik-Sztykiel, Krzysztof Karpiński
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art.53 ust.1 i 59 ust.2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt II AKa 171/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 lipca 2014r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Maria Mrozik-Sztykiel
Sędziowie: SA – Maria Żłobińska
SA – Krzysztof Karpiński (spr.)
Protokolant: – st. sekr. sąd.M. R.
przy udziale Prokuratora Jacka Pergałowskiego
po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2014 r.
sprawyK. R. (1)
oskarżonego zart. 58 ust. 2ust. z 29.07. 2005 w zw. z 91§ 1 k.k.,art. 53 ust. 1w zb. zart. 63 ust. 1ust. z 29.07. 2005 r. w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt  VIII K 193/13
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze wydatkami obciążając Skarb Państwa.
Zasądza od Skarbu Państwa na rzeczkancelarii adwokackiej (...)wW.kwotę 738 zł w tym 23% VAT za obronęz urzędu w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
K. R. (1)był oskarżony o to, że:

I
w nieustalonym dniu w marcu 2013 r. wG., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, udzielił małoletniemuS. M.lat 16, środka odurzającego w postaci marihuany o wadze 1 grama brutto za kwotę 35 zł,

tj. o czyn z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2013 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;

II
w okresie od marca 2013 r. do dnia 12 maja 2013 r. wG., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, udzielił dwukrotnie środek odurzającyw postaci marihuany o nieustalonej wadze, małoletniemuS. M.lat 16,

tj. o czyn z art. 58 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2013 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;

III
w nieustalonym czasie jednak nie później niż do 12 maja 2013 r.wG., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru,w krótkich odstępach czasu, uprawiał konopie indyjskie w nieustalonej ilości, a następnie wytworzył środek odurzający w postaci marihuany, w ten sposób, że zebrał i zasuszył uprawiane przez siebie ziele konopi indyjskich, które posiadał przy sobie w dniu 12 maja 2013 r. w ilości 1 grama brutto,

tj. o czyn z art. 53 ust. 1 w zb. z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca2013 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 6 marca 2014 r.w sprawie VIII K 193/13:

1
oskarżonegoK. R. (1)w ramach zarzucanych mu czynów opisanych w punktach I i II uznano za winnego tego, że działającw warunkach ciągu przestępstw w okresie od marca 2013 r. do 12 maja2013 r. popełnił następujące przestępstwa:

a
w nieustalonym dniu w marcu 2013 r. wG., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, udzielił małoletniemuS. M.lat 15, środka odurzającego w postaci marihuany o wadze 1 grama brutto za kwotę 35 .zł, przy czym czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi tj. przestępstwo z art. 59 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2013 r.o przeciwdziałaniu narkomanii,

b
w okresie od marca 2013 r. do dnia 12 maja 2013 r. wG., działając, wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, udzielił jeden raz środek odurzający w postaci marihuany o nieustalonej wadze w postaci „fifki” małoletniemuS. M.lat 15 tj. przestępstwo zart. 58 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,

c
w dniu 12 maja 2013r usiłował udzielić środek odurzający w postaci marihuany w ilości nie większej niż 1 grama brutto (0, 429 grama netto) co stanowi co najmniej dwie porcje małoletniemuS. M.lat 15 tj. przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 58 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

i uznając, że czyny te stanowią ciąg przestępstw na podstawieart. 58 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierzono oskarżonemu karę 1 (jednego) roku 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,
2.oskarżonegoK. R. (1)nadto uznano za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie III, z tym, iż ustalono, iż czyn został popełniony w nieustalonym czasie jednak nie później niż do dnia 27 stycznia 2013 r. wM.a oskarżony posiadał środek odurzający w postaci marihuany w ilości nie większej niż 1 grama brutto (0,429 grama netto) co stanowi co najmniej dwie porcje tj. przestępstwa z art. 53 ust. l w zb. z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca2013 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzono oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
3.na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.iart. 91 § 2 k.k.orzeczone kary pozbawienia wolności wpunktach 1, 2połączono i wymierzono oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
4. na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 2 k.k.wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby 3 (trzech) lat;
5.na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddano oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora;
6. na podstawie art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 lipca 2013 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzeczono przepadek dowodów rzeczowych wskazanych pod pozycją 1 i 2 w wykazie dowodów rzeczowych nr I/148/13 (k. 40);
7. na podstawieart. 618 § 1 pkt. 11 k.p.k.zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokataE. C.kwotę 840 zł powiększoną o VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu;
8. na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolniono oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych i opłaty.
Obrońca oskarżonegoK. R. (1)na podstawieart. 444i art. 425 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania karnegozaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w części, w zakresie punktów l, 2, 3, 4, 5 i 6 jego sentencji.
Na podstawieart. 427 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania karnegoiart. 438 pkt 2 Kodeksu postępowania karnegozaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia naruszenie przepisu postępowania -art. 7 Kodeksu postępowania karnegopoprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków złożonychw toku postępowania przygotowawczego przy jednoczesnej odmowie dania wiary niemalże wszystkim dowodom przeprowadzonym w toku postępowania rozpoznawczego, podczas gdy z uwagi na zasadę bezpośredniości i kontradyktoryjności, materiałem wyjściowym dla ustaleń faktycznych powinny być dowody przeprowadzone na rozprawie.
Mając na uwadze powyższe wnosił o:
zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy nie jest zasadna i to w stopniu oczywistym, nie zasługuje więc na uwzględnienie.
Ustalając przebieg zdarzeń w tej sprawie Sąd Okręgowy nie popełnił błędu i w prawidłowy sposób ocenił zebrany materiał dowodowy mając przy tym na uwadze treśćart. 7 k.p.k.
Istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności ujawnione w toku przewodu sądowego zostały omówione w motywach zaskarżonego wyroku.
Apelacja nie wskazuje na żadne momenty, które nie znalazły by tam uzasadnienia.
Jej wywody sprowadzają się w istocie rzeczy do przedstawienia własnego poglądu na wyniki przewodu sądowego. Autor apelacji powołuje się w zasadzie na okoliczności prawidłowo przez Sąd rozważone.
Wymaga podkreślenia to co pomija apelujący a mianowicie fakt, że oskarżonyK. R.był przesłuchiwany dwukrotnie podczas postępowania przygotowawczego pierwszy raz przez funkcjonariusza policji (k. 32), drugi raz zaś przez prokuratora (k.45-46) i dwukrotnie przyznał się do popełnienia przedstawionych mu zarzutów nie podnosząc żadnych okoliczności wskazujących na jego niewinność.
Niezrozumiałe jest zatem oczekiwanie apelującego w tym względzie. Mało tego, podczas przesłuchania przez prokuratora oskarżony oświadczył nawet, że chciałby się dobrowolnie poddać karze. Podczas rozprawy głównej oskarżony zmienił swoje stanowisko, nie potrafił logicznie uzasadnić tej zmiany i odmówił składania wyjaśnień.
Mając te fakty na uwadze Sąd orzekający zajął słuszne stanowiskoi przekonująco je uzasadnił (k. 194).
Sąd Apelacyjny podziela tę argumentację. Z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego nie wynika by oskarżony powoływał się na jakąkolwiek presję podczas przesłuchań.
Sąd ten używa określenia „brak podstaw do przyjęcia by na oskarżonego w postępowaniu przygotowawczym była wywierana jakakolwiek presja”dodając, że nie wskazywał on by warunki przesłuchania uniemożliwiły mu złożenie swobodnych i spontanicznych wyjaśnień. Autor apelacji wyrywając z kontekstu cytowane wyżej zdanie nadaje mu inne znaczenie.
Podobnie rzecz się ma z zeznaniamiśw. S. M., który w sposób zdecydowany pomówił oskarżonego podczas postępowania przygotowawczego nie potrafiąc w sposób przekonywujący uzasadnić zmiany swojego stanowiska podczas rozprawy, zasłaniając się bliżej nieokreśloną obawą przed policją.
Także i w tym wypadku stanowisko Sądu orzekającego jest zasadne. Sąd ten dał wiarę zeznaniomśw. M. M.złożonym w postępowaniu przygotowawczym, logicznie je uzasadnił (k. 194), apelujący zaś powołuje się na okoliczności precyzyjnie przez Sąd Okręgowy rozważone.
Ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd I instancji zasługuje na akceptację, argumenty zawarte w apelacji zaś w realiach tej sprawy nie mogą być uznane za takie które wymagają głębszych rozważań.
Ustalenia Sądu Okręgowego odpowiadają zatem treści zebranych dowodów a Sąd ten nie przekroczył granic ich swobodnej oceny. Nie sposób podważyć też aktu oskarżenia. Sąd I instancji rozważył istotne dla rozstrzygnięcia dowody dostrzegając ich wartość i wewnętrzną logikę. Miał na uwadze całokształt materiału dowodowego, wyciągnął zasadne wnioskiw przedmiocie winy oskarżonego przyjął też słuszną kwalifikację prawną popełnionych przestępstw.
Co się tyczy orzeczonej kary to nie można jej uznać za rażąco niewspółmierną w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.
Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok stosownie do treściart. 437 § 1 k.p.k.nie znajdując podstaw do jego zmiany.
Orzeczenie o kosztach sądowych wydano w oparciu o treśćart. 624 § 1 k.p.k.bowiem oskarżony ostatnio nie uzyskiwał dochodów zaś koszty zastępstwa adwokackiego z urzędu na mocy § 14 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (…).