Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 5402/13
Data wyroku: 2014-08-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Chodkowski
Teza: skazujący

Sygnatura akt VI W 5402/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 sierpnia 2014 roku
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Paweł Chodkowski
Protokolant:  Katarzyna Kraska
po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2014 roku
sprawy przeciwkoŁ. Z.synowiK.iA.z domuĆ.
urodzonego (...)wZ.
obwinionego o to, że
w dniu 27 września 2013 r. około godz. 8:56 weW.spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem markiO.nr rej. (...)jadąc lewym pasem ruchual. (...)od strony ul.pl. (...)w kierunkual. (...)nie zachował należytej ostrożności i bezpiecznego odstępu od pojazdu poprzedzającego w wyniku czego na wysokościposesji nr (...)doszło do kolizji drogowej z samochodem markiT.nr rej. (...), którego kierujący jechał w tym samym kierunku ruchu i po wcześniejszej zmianie pasa ruchu na lewy rozpoczął hamowanie z przyczyn wynikłych w ruchu drogowym.
tj. o czyn z art. 86 § 1 kw w związku z art. 19 pkt 3 ust. 2 prd
******************

I
uznaje obwinionegoŁ. Z.za winnego czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw w związku z art. 19 pkt 3 ust. 2 prd i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości200 (dwustu) złotych;

II
na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpwzwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE

W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu 27 września 2013 rokuŁ. Z.kierował samochodem markiO. (...)nr rej. (...). Jechał lewym pasem ruchual. (...), w kierunkuPlacu (...).
W tym samym kierunku poruszał się kierujący samochodem markiT.nr rej. (...),D. P.. Jechał on prawym pasem ruchu, następnie zaś - omijając znajdujące się przed nim pojazdy -wykonał manewr zmiany pasa ruchu na lewy, w wyniku czego znalazł się bezpośrednio przed pojazdem obwinionego.
Kierujący samochodem markiT., lewym pasem ruchu, przejechał 20-30 metrów, po czym zaczął hamować. Inny pojazd poruszający się bowiem prawym pasem ruchu, zmienił pas, wjeżdżając przed pojazdD. P..
Jadący za nimO. (...),Ł. Z., nie zatrzymał pojazdu przed samochodem markiT.i uderzył w jego tył.
W następstwie uderzenia oba pojazdy uległy uszkodzeniu.
W samochodzieO. (...)- przedni zderzak i pokrywa silnika.
W samochodzieT. (...)- tylny zderzak.

dowód:

zeznaniaD. P.k.41 akt;

opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków k. 44-50;

kosztorys(...)k.38akt;

notatka urzędowa k.3 akt.
Ł. Z.nie był karany sądownie za popełnienie przestępstwa.

dowód:

karta karna k.17 akt.

Ł. Z.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W złożonych wyjaśnieniach stwierdził, że kierujący samochodem markiT., wykonał manewr zmiany pasa ruchu bez jego sygnalizowania kierunkowskazem, następnie zaś, po wjechaniu na pas ruchu, którym poruszał sięO. (...), rozpoczął gwałtownie hamować, co doprowadziło do najechania na tyłT.przez pojazd obwinionego.
Analiza materiału dowodowego, a w szczególności rodzaju uszkodzeń w obu pojazdach - ich kształtu, charakteru, umiejscowienia i rozmiaru, pozwalają na nie budzące wątpliwości ustalenie, że samochód markiT.- przed uderzeniem w niego przez pojazd obwinionego –zajął w całości pas ruchu, na którym poruszał sięO. (...)i znajdował się na wprost kierunku jazdy.
Manewr zmiany pasa ruchu z lewego na prawy, wykonał - przy uwzględnieniu dopuszczalnej prędkości w miejscu kolizji (40 km/h) - w czasie 2,1 sekundy. Oznacza to, że obwiniony, reagując prawidłowo na powstałą sytuację w ruchu ( w czasie średnio 0,8 sekundy), miał około 1,3 sekundy na zmianę prędkości i odstępu względem poprzedzającego go samochodu markiT..
Tymczasem opisane wyżej uszkodzenia pojazdów wskazują jednoznacznie, że nie wykonał on żadnego manewru obronnego, mając możliwość, przy należytej obserwacji przedpola jazdy i zachowania należytego odstępu od poprzedzającego go pojazdu, bezkolizyjnego zatrzymania pojazdu.
Na fakt, że obserwacja obszaru, po którym poruszał się pojazd obwinionego, była przez niego niewłaściwa wskazuje również twierdzenieŁ. Z., że nie widział on kierunkowskazu, który włączyłD. P., zmieniając pas ruchu. Okoliczność ta ma jednak drugorzędne znaczenie. Czas bowiem, w jakim nastąpiła zmiana pasa ruchu przezT., która – jak wyżej zaznaczono – przed uderzeniem w nią, w całości znalazła się na pasie ruchuO., był na tyle długi, by mógł on, przestrzegając dopuszczalnej prędkości jazdy, na hamowanie kierującegoT.odpowiedzieć manewrem obronnym i zatrzymać się przed tym pojazdem. Tymczasem zachował się tak, jakby nie tylko włączonego kierunkowskazu wT.nie widział, lecz w ogóle nie dostrzegł tego pojazdu ( i z tego względu nie wykonał żadnego manewru obronnego).
Zaznaczyć przy należy, żeD. P., po zmianie pasa ruchu przejechał jeszcze ok.20-30 metrów, zanim rozpoczął hamowanieT., co dawało obwinionemu dodatkowy czas na reakcję.
Okoliczności powyższe wynikają wprost z treści opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych i dokonanych przez niego obliczeń.
Opinia biegłego jest rzetelna, jasna, pełna i zachowuje walor przydatności w niniejszym postępowaniu. Opinia nie zawiera wewnętrznych sprzeczności. Posługuje się logicznymi argumentami. Opinii nie można postawić zarzutu niejasności - nie można uznać jej wniosków końcowych za nielogiczne, nieścisłe lub obwarowane takimi zastrzeżeniami, iż nie można ustalić, jaki ostatecznie pogląd przyjmuje biegły, a także, gdy sformułowana jest tak zawiłe, że jest niezrozumiała, względnie, gdy jej wnioski końcowe nie znajdują oparcia w badaniach opisanych przez biegłego. Opinia biegłego pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do nich. Dowód z tej opinii jest przekonujący i zrozumiały dla sądu. Opinii nie można postawić zarzutu niepełności - nie uwzględnienia, względnie pominięcia niezbędnych czynności badawczych, co ma wpływ na jej końcowe wnioski. Znajduje ona oparcie w zasadach wiedzy i doświadczenia życiowego. Biegły odniósł się do całości materiału dowodowego, istotnego dla wydania opinii (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 października 1980 r., sygn. II KR 317/80, LEX nr 21883).
Sporządzona została przez biegłego z wieloletnim stażem i nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron (Ł. Z., poza ogólnymi sformułowaniami, że nie zgadza się z treścią opinii, nie wskazał na żadne uchybienia, które mogłyby podważyć jej przydatność w postępowaniu jurysdykcyjnym).
Przy uwzględnieniu zatem treści opinii biegłego oraz mając na względzie przedstawioną wyżej ocenę materiału dowodowego Sąd uznał, że obwiniony dopuścił się zarzucanego mu wykroczenia z art. 86 § 1 kw. Kierując bowiem samochodem markiO. (...), stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu, nie zachowując należytej ostrożności i bezpiecznej odległości od poprzedzającego go pojazduT. (...), w wyniku czego doprowadził do kolizji z tym samochodem, gdy jego kierowca, po zmianie pasa ruchu, rozpoczął hamowanie z przyczyn wynikłych w ruchu drogowym.
Nagminność tego rodzaju wykroczeń na obszarze miasta, miejsce, czas jego popełnienia oraz rodzaj naruszonych elementarnych zasad ruchu drogowego to okoliczności, które Sąd miał na względzie wymierzając obwinionemu karę grzywny.
Jest ona współmierna do stopnia jego zawinienia, uwzględnia jego sytuację materialną i pozwoli na osiągnięcie celów kary tak w zakresie wychowawczego oddziaływania na obwinionego, jak i w płaszczyźnie społecznego jej oddziaływania. Uzmysłowi również obwinionemu karygodność jego zachowania. Sąd nie widział możliwości orzeczenia łagodniejszej formy kary, ani - tym bardziej - odstąpienia od wymierzenia kary, bądź poprzestania na zastosowaniu wobec obwinionego środków oddziaływania wychowawczego. Uwzględniono bowiem również społeczne oddziaływanie oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze orzeczonej kary, które mają stanowić adekwatną względem popełnionego czynu represję wobec sprawcy oraz piętnować w oczach społeczeństwa zachowanie, którego obwiniony się dopuścił. Sąd wyraża jednocześnie przekonanie, iż orzeczona kara spełni swoje zadania w zakresie prewencji szczególnej i pomoże zrozumieć nieprawidłowość niewłaściwość jego zachowania.
Orzeczenie o kosztach postępowania oparto o przepisart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.