Sąd Okręgowy w Toruniu
VIII Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Cz 192/14
Data wyroku: 2014-04-30 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Rafał Krawczyk, Hanna Matuszewska, Małgorzata Kończal
Słowa kluczowe: Odrzucenie Pozwu
Podstawa prawna: art. 385 w zw. z art. 397 § 2 kpc

Sygn. akt VIII Cz 192/14

POSTANOWIENIE
Dnia 30 kwietnia 2014 r.

Sąd Okręgowy w Toruniu VIII Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodniczący SSO Rafał Krawczyk (spr.),
Sędziowie SO Małgorzata Kończal, SO Hanna Matuszewska
po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2014 r. w Toruniu
na posiedzeniu niejawnym

    sprawy z powództwa Skarbu Państwa –(...)

przeciwkoM. M.
w przedmiocie odrzucenia pozwu
na skutek zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Rejonowego w Toruniu
z dnia 21 lutego 2014 r.
sygn. akt I Nc 1346/13
postanawia: oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE
Powód domaga się od pozwanego zapłaty kwoty 2133,18 zł tytułem odszkodowania za przywłaszczone drzewo. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy na podstawieart. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.odrzucił pozew, argumentując, że powodowi zostało już przyznane odszkodowanie za przywłaszczone przez pozwanego drzewo poprzez orzeczenie nawiązki w wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 13 maja 2009 r. X K 298/09 - i to w podwójnej jego wartości (art. 290 § 2 k.k.), zatem zachodzi stan powagi rzeczy osądzonej.
Powód wniósł zażalenie na to postanowienie, zarzucając naruszenieart. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.argumentując, że nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, gdyż nawiązka w podwójnej wartości drewna, orzeczona na podstawieart. 290 § 2 kk, nie jest odszkodowaniem, a środkiem karnym, i ma charakter obligatoryjny, w odróżnieniu od nawiązki orzekanej na podstawieart. 47 k.k.Zaznaczył, że nawiązka orzekana na podstawieart. 290 § 2 k.k.ma wyraźny charakter represyjno-wychowawczy, a jej orzeczenie w stosunku do sprawcy wyrębu drewna w lesie nie wyłącza możliwości złożenie przez pokrzywdzonego obowiązku naprawienia szkody na podstawieart. 46 k.k.; tym samym, w przypadku braku takiego wniosku, nie pozbawia go dochodzenia odszkodowania na drodze postępowania cywilnego. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Okręgowy zważył co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy podzielić pogląd Sądu I instancji, że orzeczenie w postępowaniu karnym na rzecz pokrzywdzonego nawiązki na podstawieart. 290 § 2 k.k.w wysokości podwójnej wartości drzewa stwarza stan powagi rzeczy osądzonej w odniesieniu do jego roszczenia o naprawienie szkody przeciwko sprawcy przestępstwa, jeżeli szkodą tą jest wartość drzewa. W takiej konfiguracji procesowej spełniona jest zarówno przesłanka tożsamości stron, jak i tożsamości roszczenia, co w myślart. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.uzasadnia odrzucenie pozwu.
Stanowisku temu nie sprzeciwia się charakter nawiązki zart. 290 § 2 k.k., która w odróżnieniu od środka karnego zart. 47 k.k.jest orzekana obligatoryjnie w każdym przypadku skazania za przestępstwo wyrębu drzewa, i jak zresztą trafnie wskazuje skarżący, ma przede wszystkim znaczenie represyjno-wychowawcze. Nie sposób bowiem zasadnie twierdzić, że jest ona pozbawiona funkcji odszkodowawczej, skoro stanowi dwukrotną wartość szkody.
Powyższe potwierdza treśćart. 415 § 7 k.p.k., w myśl którego w razie orzeczenia przez sąd obowiązku naprawienia szkody, zadośćuczynienia za doznaną krzywdę lub nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, nie stosuje się§ 1 i 4, awięc nie orzeka się merytorycznie o zgłoszonym powództwie cywilnym (§ 1) ani nie zasądza się odszkodowania na rzecz pokrzywdzonego (§ 4). Symetryczne unormowanie zawieraart. 415 § 5 zd. 2 k.k.przewidując, że nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono. U podstaw tych regulacji leży założenie o niedopuszczalności kumulowania rozstrzygnięć o charakterze kompensacyjnym, odnoszących się do tej samej szkody (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2012 r., V KK 199/12, OSP 2013/2/20). Orzeczenie nawiązki na rzecz pokrzywdzonego czyni więc niedopuszczalnym zasądzenie odszkodowania w oparciu oart. 415 § 4 k.p.k.na rzecz tego samego pokrzywdzonego od tego samego oskarżonego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2013 r., II KK 330/13, Lex nr 1400587).Lege non distinguenteprzyjąć należy, że chodzi o każdą nawiązkę, bez względu na jej podstawę prawną, także zart. 290 § 2 k.k.(por. T. Razowski,Prokuratura i Prawoz 2011 nr 3, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 2009 r.,V KK 149/09, Biul.PK 2010/2/15-17). Na gruncie postępowania cywilnego sytuacje takie objęte są hipoteząart. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Okręgowy postanowił jak w sentencji (art. 385 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 zd. 1 k.p.c.).