Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Ca 793/13
Data wyroku: 2014-02-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Mizera
Słowa kluczowe: Przedawnienie roszczeń
Podstawa prawna: art. 118 kc

Sygn. akt II Ca 793/13 upr

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 lutego 2014 roku

Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący

SSO Dariusz Mizera

Protokolant

Paulina Neyman

po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2014 roku w Piotrkowie Trybunalskim
na rozprawie sprawy z powództwa(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwW.
przeciwkoP. W.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim
z dnia 25 czerwca 2013 roku, sygn. akt I C 319/13

oddala apelację.

Sygn. akt II Ca 793/13

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013r. Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim po rozpoznaniu sprawy z powództwa(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.przeciwkoP. W.o zapłatę oddalił powództwo.
Podstawą rozstrzygnięcia były przytoczone poniżej ustalenia i rozważania Sądu Rejonowego .
W dniu 21 grudnia 2008 rokuP. W.zawarł z(...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wW.umowę o świadczenie usług nr(...).
Zgodnie z zawartą umową powód zobowiązany był świadczyć usługi polegające na udostępnianiu kodowanych programów telewizyjnych i radiowych, a pozwany zobowiązał się uiszczać miesięczne opłaty z tytułu świadczonych na jego rzecz usług.
Po zakończeniu korzystania z w/w usług pozwany został wezwany do uregulowania należności w kwocie 187,40 zł z tytułu wystawionejfaktury o numerze (...). Należna powodowi kwota, została przez pozwanego uiszczona w dniu 8 marca 2010 roku, a potwierdzenie dokonanej wpłaty zostało pozwanemu przesłane faksem.
Sąd Rejonowy przy takich ustaleniach zważył, iż zgodnie z treściąart. 6 k.c.ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne. Z przepisu tego wynika, że w procesie cywilnym strony mają obowiązek twierdzenia i dowodzenia tych wszystkich okoliczności (faktów), które stosownie doart. 227 k.p.c.mogą być przedmiotem dowodu. W związku z tym faktów, których wywodzone jest dochodzone roszczenie (tworzących prawo podmiotowe), powinien w zasadzie dowieść powód; dowodzi on również fakty uzasadniające jego odpowiedź na sprzeciw pozwanego; pozwany dowodzi fakty uzasadniające jego sprzeciw przeciwko roszczeniu powoda; faktów tamujących oraz niweczących powinien dowieść przeciwnik tej strony, która występuje z roszczeniem, czyli z zasady - pozwany .
Gospodarzem procesu cywilnego jest powód, który - kierując do sądu określone żądanie - ma obowiązek wykazać jego zasadność. Nie czyniąc tego powód naraża się na negatywne konsekwencje procesowe. Sąd nie ma bowiem obowiązku działać za strony, a inicjatywę dowodową winien podejmować z urzędu jedynie w wypadkach wyjątkowych.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie powód nie podołał obowiązkowi wykazania zasadności wniesionego powództwa. Poza twierdzeniami zawartymi w pozwie nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność żądania zgłoszonego w pozwie. Tym samym powództwo należało uznać za nie udowodnione. Wskazać w tym miejscu należy, iż postępowanie uproszczone jest kontynuacją elektronicznego postępowania upominawczego. W tej sytuacji po przekazaniu sprawy do postępowania zwyczajnego, rolą powoda jest zgłoszenie okoliczności faktycznych zarzutów i wniosków dowodowych.
Jak wynika z treści pozwu, strona powodowa wywodzi swoje roszczenie z umowy świadczenia usług zawiązanych z umową abonamentową, jakąP. W.zawarł z(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wW..
Ponad wszelką wątpliwość dowodem na istnienie wierzytelności(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wW.względemP. W.nie jest przedłożona przez stronę powodową: nota obciążeniowa / k.17 /, zresztą brak potwierdzenia, że pozwany o powyższej nocie został powiadomiony.
Oznacza ona tylko i wyłącznie tyle, że powód w dniu 14 września 2009 roku wystawił taką notę, a sama umowa o usługę abonamentową nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, skoro powód nie udowodnił, że pozostała nieuregulowana jakakolwiek kwota wynikająca z tejże umowy. Okoliczności wskazane przez pozwanego przemawiają przeciwko uwzględnieniu powództwa gdyż zauważyć należy, iż powód wytoczył powództwo o należności w łącznej kwocie 1 665,00 zł. nie przedstawiając żadnego dowodu potwierdzenia, iż pozwany został kiedykolwiek wzywany do zapłacenia w/w należności. W tym miejscu należy podkreślić, iż pozwany nie został również wzywany do zwrotu dekodera, który został mu powierzony przy zawarciu w dniu 21 grudnia 2008 rokuumowy nr (...).
Skoro zatem powód swego żądania nie udowodnił, Sąd mając na uwadze powyższe, powództwo oddalił.

Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik powoda zaskarżając go w całości i zarzucając mu:
- naruszenie przepisów prawa procesowego-art. 231 k.p.c.,art. 233 k.p.c.
- naruszenie przepisów prawa materialnego -art. 6 k.c.,art. 353 k.c.,art. 353(1) k.c., poprzez ich błędną wykładnię, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy,
-błąd w ustaleniach faktycznych, mogący mieć wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na powyższe zarzuty apelujący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z żądaniem pozwu, uchylenie postanowienia zawartego w punkcie II sentencji wyroku oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa za II instancję wg norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest bezzasadna, a zaskarżony wyrok pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Ma rację pełnomocnik powoda twierdząc, iż doszło do naruszenia przepisuart. 6 k.c.powód bowiem wykazał, iż została zawarta umowa z pozwanym podniósł także ,iż istnieje zaległość w opłatach oraz naliczył kary umowne zgodnie z umową. W takiej sytuacji to pozwany winien wykazać aby zwolnić się z zobowiązania, iż zapłacił całą należność. Bezspornym jest także, iż nota obciążeniowa z 14 września 2009 roku zawiera także karę za zagubienie dekodera oraz inne kary wynikające z umowy z 21.12.2008r. oraz z warunków promocji „(...), regulaminu świadczenia usług oraz cennika usług do których odwołują się zapisy umowy , a które podpisał i zaakceptował pozwany. Pozwany przyznał w toku zeznań przed Sądem I instancji , iż korzystał z usługtelewizji (...)przyznał także, iż nadal posiada dekoder wskazał jedynie, iż nikt nigdy go nie informował ,że dekoder ma zwrócić. Pominął jednak okoliczność ,że zgodnie z regulaminem świadczenia usług / Rozdział VIII pkt 12/ to na abonencie ciąży obowiązek niezwłocznego zwrotu dekodera pod rygorem kary określonej w cenniku. Pozwany winien sam zwrócić dekoder bez oczekiwania na jakiekolwiek wezwanie.
Pomimo tego rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego odpowiada jednak prawu. Uszło bowiem uwadze Sądu Rejonowego, iż pozwany w toku swoich zeznań zgłosił zarzut przedawnienia roszczenia wskazując, iż umowa była zawarta w 2008 roku , a nota obciążeniowa wystawiona została we wrześniu 2009 roku. Z treści noty wynika , iż umowa została już rozwiązana i naliczone zostały kary wynikające z Cennika . Podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia okazał się w tej sytuacji być zasadny.
Zgodnie zart. 118 k.c.jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata.
Pozostaje zatem do rozważenia czy roszczenie powoda pozostaje w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ulega wątpliwości, że powodowa spółka prowadzi działalność gospodarczą i jest przedsiębiorcą.
Sąd Najwyższy w uchwale powiększonego składu sędziów SN z 14 maja 1998 r. (III CZP 12/98) stwierdził, że o działalności gospodarczej przedsiębiorcy można mówić wtedy, gdy dokonuje on czynności wchodzących w zakres jego działalności gospodarczej, tj. takich czynności, które powstają w funkcjonalnym związku z tą działalnością i są realizacją zadań danego przedsiębiorstwa w celu osiągnięcia określonej korzyści.
Jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 16 września 2010r. w sprawie III CZP 44/10, poszukując odpowiedzi na pytanie czy konkretne roszczenie przedsiębiorcy jest związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą przyjąć należy, że będzie tak zawsze wtedy, gdy wykazuje ono związek funkcjonalny z tą działalnością.
Mając na uwadze, że przedsiębiorcą jest osoba, która we własnym imieniu prowadzi działalność gospodarczą należy uznać, że jeżeli czynności dokonuje przedsiębiorca, to przemawia za tym domniemanie, że wchodzi ona w zakres działalności gospodarczej. Konsekwentnie należy też domniemywać, że jeżeli z roszczeniem występuje przedsiębiorca, to jest to roszczenie związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.
Tylko gdyby dokonanie czynności lub dochodzenie roszczenia nie pozostawały w żadnym funkcjonalnym związku z przedmiotem prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności, to należałoby uznać, że nie jest to czynność o charakterze gospodarczym, ani roszczenie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Reasumując związek roszczenia z działalnością gospodarczą istnieje wówczas, gdy przynajmniej wierzyciel jest przedsiębiorcą w chwili dokonywania określonej czynności, a sama czynność pozostaje w normalnym funkcjonalnym związku przyczynowym z tą działalnością, w szczególności gdy została podjęta w celu realizacji zadań związanych z przedmiotem działalności tego przedsiębiorcy, przy czym czynność ta nie musi należeć do stale podejmowanych czynności typowych ze względu na przedmiot działalności przedsiębiorcy ani nie musi mieścić się w ramach przedmiotu prowadzonej przez niego działalności, a więc nie musi być ujęta w statucie lub w rejestrze jako należąca do zakresu działalności przedmiotowej .
W przedmiotowej sprawie nie budzi żadnej wątpliwości , iż powód jest przedsiębiorcą i dochodzi od pozwanego należności która pozostaje w normalnym funkcjonalnym związku z prowadzoną przez tego przedsiębiorcę działalnością gospodarczą co sprawia , że okres przedawnienia tego rodzaju roszczeń powoda w stosunku do pozwanego jest trzyletni zgodnie zart. 118 k.c.Powód w toku postępowania nie wykazał , iż bieg przedawnienia przynajmniej od dnia wystawienia noty obciążeniowej został przerwany, a co za tym idzie trzyletni termin przedawnienia upłynął najpóźniej w 2012r. . Pozew do Sądu Rejonowego w Lublinie wpłynął w dniu 28 lutego 2013r. , a zatem już po upływie terminu przedawnienia .
W myślart. 117§ 2 k.c.po upływie terminu przedawnienia ten przeciwko komu przysługuje roszczenie może uchylić się od jego zaspokojenia , chyba , że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia.
Pozwany zgłosił zarzut przedawnienia , a powód nie wykazał pomimo wyznaczonej rozprawy aby pozwany zrzekł się korzystania z zarzutu przedawnienia , ani też aby zaistniały przesłanki o których mowa wart. 123 k.c.dotyczące przerwy biegu przedawnienia.
Dlatego też na podstawieart. 385 k.p.c.należało apelację jako bezzasadną oddalić .