Sąd Okręgowy w Łodzi
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII Pz 31/14
Data wyroku: 2014-05-09 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Sędziowie
Słowa kluczowe: Koszty Procesowe
Podstawa prawna: §12 i §6 rozporządzenia MS z 28.09.2002 r. (Dz. U. nr 163 póź.1348) w sprawie opłat za czynności adwokackie

Sygn. akt VII Pz 31/14

UZASADNIENIE
Zaskarżonym pkt. 3 postanowienia z dnia 10 lutego 2014 r. Sąd Rejonowy w Skierniewicach, IV Wydział Pracy w sprawie z powództwaB. G.przeciwko KwieciarskiemuZakładowi (...)wN.o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, zasądził od powódki na rzecz pełnomocnika pozwanego kwotę 450 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu podniesiono, iż postanowieniem z dnia 30 grudnia 2013 r. Sąd umorzył postępowanie w sprawie wobec cofnięcia pozwu ze zrzeczeniem się roszczenia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik pozwanego wskazując na brak zawiadomienia go o cofnięciu powództwa. Ponadto pełnomocnik pozwanego wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego. W związku z powyższym Sąd Rejonowy na podstawieart. 395 §2 kpcwskazane postanowienie uchylił, umorzył postępowanie w sprawie i uwzględniając wniosek pełnomocnika pozwanego złożony zgodnie z treściąart. 203 § 3 kpcw pkt. 3 postanowienia orzekł o kosztach zastępstwa procesowego. Wysokość wynagrodzenia adwokackiego określono na podstawie§ 6 ust. 3 i § 12 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. 2013 r. poz. 461 ze zm.), na 75 % stawki minimalnej tj. kwotę 450 zł.

Zażalenie na powyższe rozstrzygniecie w przedmiocie zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego ponad kwotę 60 zł wniosła powódka.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:
1.art. 98 § 3 k.p.c.w zw. z§ 12 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu- poprzez zastosowanie tego przepisu i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 450 zł w sprawie o przywrócenie do pracy i łączne dochodzenie wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy;
2.art. 98 § 3 k.p.c.w zw. § 12 ust. 1 pkt. 1 wskazanego rozporządzenia - poprzez niewłaściwą wykładnię prowadzącą do konkluzji, iż zakres dyspozycji tego przepisu nie obejmuje wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy żądanego łącznie z roszczeniem o przywrócenie do pracy.
Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 60 zł i zwrot kosztów postępowania zażaleniowego.

W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik pozwanego wniósł o oddalenie zażalenia, jako wniesionego bezpodstawnie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym.

Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu procesowym sąd orzeka o zwrocie kosztów w każdym orzeczeniu kończącym sprawę według jednej z następujących zasad: odpowiedzialności za wynik procesu, stosunkowego rozdzielenia kosztów, wzajemnego zniesienia kosztów, słuszności i zawinienia.
Art. 98 § 1 k.p.c.stanowi, iż strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 98 § 3 k.p.c.).
W myśl§ 12 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. 2013 r. poz. 461 ze zm.):
1. stawki minimalne wynoszą za prowadzenie spraw z zakresu prawa pracy o:
1) nawiązanie umowy o pracę, uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne, przywrócenie do pracy lub ustalenie sposobu ustania stosunku pracy - 60 zł;
2) wynagrodzenie za pracę lub odszkodowanie inne niż wymienione w pkt 4 - 75% stawki obliczonej na podstawie § 6 od wartości wynagrodzenia lub odszkodowania będącego przedmiotem sprawy;
Zgodnie zaś z § 6 pkt. 3 w zakresie roszczeń o wartości przedmiotu sprawy od 1500 zł do 5000 stawki minimalne wynoszą 600 zł.
Zdaniem Sądu Okręgowego, wbrew twierdzeniom skarżącej brak podstaw do uznania, iż podstawę obliczenia opłaty z tytułu zastępstwa procesowego strony w sprawie o przywrócenie do pracy i łącznie z nim dochodzone wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy stanowić winna stawka minimalna określona w § 12 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia.
Istotnie, co podnosi skarżąca na stanowisku takim stanął Sąd Najwyższy zarówno w wyroku z dnia 25.10 2007 r. w sprawie II BP 11/07 oraz w postanowieniu z dnia 12 maja 2011 r. w sprawie I PZ 8/11. Niemniej jednak w świetle najnowszego orzecznictwa Sądu Najwyższego ustalenie stawki minimalnej za prowadzenie sprawy dotyczącej roszczenia o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy (art. 47 KP) powinno zostać dokonane na podstawie§ 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), niezależnie od ustalenia na podstawie § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia stawki minimalnej za prowadzenie sprawy o przywrócenie pracownika do pracy (art. 45 KP). (porównaj postanowienie SN z dnia 14 listopada 2012 r. I PZ 22/12 opubl Legalis).
W uzasadnieniu powyższego orzeczenia podniesiono, iż z literalnego brzmienia powołanych przepisów wynika, że stawka minimalna za prowadzenie sprawy o wynagrodzenie za pracę lub odszkodowanie jest czym innym niż za prowadzenie sprawy o przywrócenie do pracy. Skoro wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy ma charakter świadczenia odszkodowawczego (zob. uzasadnienie uchwały SN 7 sędziów z dnia 18 czerwca 2009 r., I PZP 2/09, OSNP 2010/1-2/1), to ustalenie stawki minimalnej za prowadzenie sprawy dotyczącej tego roszczenia powinno zostać dokonane na podstawie § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, niezależnie od ustalenia stawki minimalnej za prowadzenie sprawy o przywrócenie pracownika do pracy. Do takiego samego wniosku prowadziłoby też uznanie tego wynagrodzenia za szczególne wynagrodzenie za pracę (jak uznał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 stycznia 2010 r., II PK 164/09).
Dalsze argumenty za powyższym stanowiskiem wynikają z charakteru roszczenia o rozważane wynagrodzenie, które jest roszczeniem samodzielnym i odrębnym od roszczenia o przywrócenie do pracy (tak Sąd Najwyższy np. w wyroku z 25 maja 2010 r., I PK 213/09). Podstawę prawną i przesłanki roszczenia o przywrócenie do pracy określaart. 45 KP. Natomiast warunki uwzględnienia żądania pracownika zapłaty przez pracodawcę wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy zostały określone odrębnie wart. 47 KP. Sprowadzają się one do podjęcia przez pracownika pracy w wyniku przywrócenia do pracy. Sąd nie może więc zasądzić tego wynagrodzenia bez zgłoszenia żądania jego zapłaty w powództwie. Sąd Najwyższy dodał też, że co oczywiste, z powództwem o zapłatę tego wynagrodzenia pracownik może wystąpić w osobnym procesie, jakkolwiekart. 47 KPnie wyłącza jednoczesnego dochodzenia roszczeń o przywrócenie do pracy i wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy i jego warunkowego zasądzenia przed podjęciem pracy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 19 lipca 1976 r., I PRN 44/76, OSNCP 1977, nr 1, poz. 17; cyt. wyżej wyrok Sądu Najwyższego z 25 maja 2010 r., I PK 213/09 i wyrok Sądu Najwyższego z 10 sierpnia 2010 r., I PK 17/10). W rezultacie także powyższe uwagi, dotyczące odrębności i niezależności roszczeń o przywrócenie do pracy i o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy potwierdzają sformułowaną na wstępnie tezę, że ustalenie stawki minimalnej za prowadzenie sprawy dotyczącej roszczenia o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy (art. 47 KP) powinno zostać dokonane na podstawie § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, niezależnie od ustalenia na podstawie § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia stawki minimalnej za prowadzenie sprawy o przywrócenie pracownika do pracy (art. 45 KP).
Z powyższym stwierdzeniem w pełni zgadza się też Sąd Okręgowy.
Wskazane wnioski znajdują analogicznie zastosowanie co do stawki należnej adwokatom za prowadzenie sprawy dotyczącej wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy dochodzonego łącznie z roszczeniem o przywrócenie do pracy. Wobec powyższego zastosowanie w sprawie§ 6 ust. 3 oraz § 12 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. 2013 r. poz. 461 ze zm.), było prawidłowe.
Z tych też względów brak było podstaw do uwzględnienia argumentacji skarżącej i zmiany zaskarżonego orzeczenia w części obciążającej ją kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej ponad kwotę 60 zł.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.w związku zart. 397 § 2 k.p.c.orzekł jak w sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawieart. 98 kpcw zw. z§ 13 ust. 2 pkt. 1w zw. z§ 12 ust. 1 pkt 2w zw. z§ 6 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz.U. 2013 r. poz. 461 ze zm.)

Przewodnicząca: Sędziowie:

Z/ Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczyć powódce oraz pełnomocnikowi pozwanego.