Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKz 490/14
Data wyroku: 2014-08-06 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, DECISION, REASON
Sędziowie: Sędzia Wojciech Kopczyński, Gwidon Jaworski, Grzegorz Wątroba

Sygn. akt II AKz 490/14

POSTANOWIENIE
Dnia 6 sierpnia 2014 roku
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący-Sędzia: SA Wojciech Kopczyński
Sędziowie:   SSO del. Grzegorz Wątroba
SA Gwidon Jaworski / spr./
Protokolant: Oktawian Mikołajczyk
przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Krzysztofa Błacha
po rozpoznaniu w sprawieJ. S.
oskarżonego o czyn zart. 197 §1 k i 3 pkt 1 i 2 k.k.i inne
zażalenia obrońcy oskarżonego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 2 lipca 2014r., sygn. akt II K 105/12
w przedmiocie określenia czasu trwania tymczasowego aresztowania
na podstawieart. 437§1 k.p.k.

p o s t a n a w i a
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 2 lipca 2014 r. Sąd Okręgowy w Częstochowie przedłużył wobec oskarżonegoJ. S.stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania zastosowanego postanowieniem Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 7 października 2011r., sygn. akt XVI Kp 470/11 na okres dalszych 3 miesięcy, tj. do dnia 6 października 2014 r.
Postanowienie to zaskarżył obrońca oskarżonego, który zarzucił orzeczeniu obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia,a w szczególności:

-

art. 257 § 1 k.p.k.polegającą na dalszym stosowaniu wobec oskarżonego najsurowszego środka zapobiegawczego w sytuacji gdy wystarczające jest stosowanie środka zapobiegawczego o charakterze wolnościowym;

art. 258 § 2 k.p.k.polegający na stwierdzeniu, że surowe ustawowe zagrożenie zarzucanych oskarżonemu przestępstw uzasadnia dalsze stosowanie tymczasowego aresztowania;

art. 259 § 1 pkt 1 k.p.k.przez przedłużenie aresztu mimo, iż stan zdrowia nie pozwala na dalsze stosowanie środka zapobiegawczego o charakterze izolacyjnym.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy w Częstochowie dokonał prawidłowych ustaleń faktyczno – prawnych uznając, iż należy przedłużyć wobec oskarżonego stosowanie najsurowszego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowych aresztowania celem zabezpieczenia prawidłowego dalszego toku postępowania.
Uznając oskarżonegoJ. S.winnym i wymierzając mu karęw wysokości 12 lat pozbawienia wolności Sąd Okręgowy w Częstochowie dał wyraz przekonaniu co do sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanych mu czynów. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem skazanie nieprawomocnym wyrokiem zwalnia od wykazywania podstawy dowodowej tymczasowego aresztowania wskazującej na istnienie przesłanki ogólnej określonej wart. 249 § 1 k.p.k.(postanowienia SA w Krakowie z dnia 29 września 1999 roku – II AKz 229/99, KZS 8-9/99 poz. 53, postanowienie SA w Krakowie z dnia 27 lipca 2005 roku – II AKz 288/05, KZS 7-8/05 poz. 87 oraz z dnia 25 stycznia 2007 roku – II AKz 19/07 KZS 2/07 poz. 39, postanowienie SA w Krakowie z dnia 6 grudnia 2010 roku, II AKz 469/10KZS 2010/12/46).
Wbrew wywodom zawartym w zażaleniu orzeczenie wobec oskarżonego kary, o jakiej mowa wart. 258 §2 k.p.k., tj. w wymiarze nie niższym niż 3 lata pozbawienia wolności, spełnia kryterium surowego rozstrzygnięcia i już z racji treści wskazanego przepisu wprowadza założenie, iż konieczne jest zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania, właśnie poprzez stosowanie tymczasowego aresztowania. Oczywistym jest, że skoro oskarżony został skazany nieprawomocnie na surową karę, w tym wypadku na karę 12 lat pozbawienia wolności, to ma on pełną świadomość realności grożącej mu surowej sankcji karnej w razie potwierdzenia w procesie odwoławczym winy i sprawstwa. W takiej sytuacji w pełni uzasadnionym jest twierdzenie, iż może on podejmować działania utrudniające dalszy bieg procesu, chcąc uchronić się przed grożącą mu karą, bądź chociażby maksymalnie odsunąć w czasie moment jej prawomocnego wymierzenia.
Wymaga przy tym podkreślenia, że funkcją środków zapobiegawczych jest zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania, aż do wydania prawomocnego orzeczenia, a w razie skazania – aż do chwili rozpoczęcia wykonywania kary (art. 249 § 1 i § 4 k.p.k.). Wydanie zatem wyroku przez sąd I instancji nie przekreśla możliwości podejmowania przez oskarżonego zachowań zmierzających do utrudniania postępowania, w tym w szczególności uchylania się od stawiennictwa do odbycia ewentualnie orzeczonej kary, co jednocześnie czyni chybionym zarzut obrazyart. 257 § 1 k.p.k., gdyż środki zapobiegawcze o charakterze wolnościowym nie są wystarczające celem zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania.
Niezasadny jest również zarzut obrazyart. 259 k.p.k., wszak stan zdrowia oskarżonego jest na bieżąco monitorowany, a więzienna służba zdrowia zapewnia mu właściwe leczenie w jednostkach penitencjarnych, co skądinąd było wielokrotnie przedmiotem rozpoznania tut. Sądu na kawie przedmiotowej sprawy.
Mając na uwadze powyższe oraz nie dostrzegając w sprawie okoliczności wskazanych wart. 259 k.p.k., które mogłyby uzasadniać uchylenie lub zmianę stosowanego obecnie środka zapobiegawczego orzeczono jak w części dyspozytywnej.

ZARZĄDZENIE
- odpis postanowienia doręczyć oskarżonemu i jego obrońcy,
- zwrócić akta sprawy.
Katowice, dnia 6.08.2014 roku.