Sąd Rejonowy w Legionowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 748/13
Data wyroku: 2014-03-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Szeląg

Sygn. akt II K 748/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 marca 2014 roku

Sąd Rejonowy w Legionowie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący SSR Anna Szeląg
Sędziowie
Ławnicy
Protokolant Kinga Grzywacz
w obecności osk. posiłk.G. K.
Prokuratora Andrzeja Lisieckiego
po rozpoznaniu dnia 06.03.2014r.
sprawyK. K.,urodz. (...)wZ.
synaR.iB.z d.S.

oskarżonego o to, że: w dniu 1 kwietnia 2013 roku wJ., gm.S., pow.(...), woj.(...), naruszył nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym opisane wart.19 ust.1 ustawy prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że kierując pojazdem markiB.onr rej. (...)nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze i jadąc łukiem drogi nie opanował pojazdu, zjechał z lewego na prawy pas ruchu, gdzie uderzył w tył prawidłowo jadącego pojazduO. (...)onr rej. (...), który stracił stateczność, w wyniku czego kierowca pojazduO. (...),G. K.doznał ciężkich obrażeń ciała w postaci: ciężkiego urazu czaszkowo -mózgowego, ostrego pourazowego krwiaka wewnątrzczaszkowego podtwardówkowego lewej półkuli mózgu, ostrej niewydolności oddechowej, niedowładu spastycznego lewostronnego, stłuczenia klatki piersiowej, spowolnienia ruchowego, stanowiących chorobę realnie zagrażającą zdrowiu; -
tj. o czyn zart.177§2kk
orzeka:
oskarżonegoK. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, przy czym ustala, że oskarżony naruszył umyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym opisane wart.3 ust.1oraz wart.19 ust.1 ustawy prawo o ruchu drogowym, poprzez niezachowanie ostrożności i jazdę z prędkością niezapewniającą panowanie nad pojazdem, a pokrzywdzony doznał spowolnienie psychoruchowego i za to na podstawieart.177§2kkwymierza oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; - na podstawieart.69§1 i §2kkiart.70§2kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby 3 (trzech) lat; -
- na podstawieart.73§2kkw okresie próby oddaje oskarżonego pod dozór kuratora; -
- na postawieart.42§1kkorzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 (jednego) roku; -
- na podstawieart.46§2kkzasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowegoG. K.kwotę 10.000 zł (dziesięć tysięcy) tytułem nawiązki; -
- na podstawieart.43§3kkzobowiązuje oskarżonego do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów w terminie 7 dni licząc od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; -
- na podstawieart.230§2kpkzwraca oskarżonemu dowód rzeczowy opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr I/110/13 pod poz.1 (k.8); -
- na podstawieart.624§1kpkzwalnia oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i obciąża nimi Skarb Państwa; - zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. Ł.kwotę 504 zł (pięćset cztery) plus podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego ustanowioną z urzędu; -
- na podstawieart.627kpkzasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowegoG. K.kwotę 3690 zł (trzy tysiące sześćset dziewięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów wydatków poniesionych na poczet ustanowienia pełnomocnika.

Sygn. akt II K 748/13

UZASADNIENIE
Na podstawie ujawnionego w toku rozprawy materiału dowodowego Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 01 kwietnia 2014 roku około godziny 20:00 pokrzywdzonyG. K.kierował samochodem markiO. (...)onr rej. (...)i jechał z prędkością ok. 70 km/h,drogą nr (...), jej prawym pasem, w miejscowościJ.z kierunku miejscowościS.w stronęZ.. W pojeździe tym z przodu na miejscu pasażera, siedziałaD. K. (1), żona pokrzywdzonego. Po dojechaniu do skrzyżowania z drogą prowadzącą doJ.,G. K.zmniejszył prędkość samochodu gdyż na skrzyżowaniu paliło się czerwone światło, a przed sygnalizatorem na prawym pasie jezdni zatrzymały się inne pojazdy. Po dojechaniu do skrzyżowania zapaliło się zielone światło i w/w pojazdy ruszyły, pokrzywdzony również kontynuował przejazd i po przejechaniu kilkudziesięciu metrów, dojechał do łuku drogi, która skręcała w lewo. W tym samym czasie i w tym samym kierunku jechał także samochód markiB. (...)onr rej. (...), którym kierował oskarżonyK. K., z którym z przodu pojazdu, na miejscu pasażera, jechałaD. O.. Po wyjechaniu zS.oskarżony jechałdroga nr (...), jej lewym pasem, w kierunkuZ., z prędkością około 100 km/h. Na w/w skrzyżowaniu w miejscowościJ., przejechał go na zielonym świetle, lewym pasem nie jechały wówczas żadne inne samochody. Przejeżdżając przez skrzyżowanieK. K.zmniejszył prędkość samochodu do około 90 km/h i dojechał do w/w łuku drogi, gdzie stracił panowanie nad pojazdem i uderzył prawym bokiemB.w tyłO. (...). W wyniku zderzenia w samochodzie oskarżonego wybuchły poduszki powietrzne i zjechał on z drogi zatrzymując się w polu w odległości 26,80 m. Samochód, który prowadził pokrzywdzony został uderzony w tył pojazdu z lewej strony, co spowodowało jego zepchnięcie z drogi. W chwili, gdyO. (...)znalazł się poza drogą uszkodził znajdującą się przy drodze latarnię, przewrócił się na dach i zatrzymał w polu.
W wyniku tego wypadku,G. K.doznał ciężkich obrażeń ciała w postaci: ciężkiego urazu czaszkowo - mózgowego, ostrego pourazowego krwiaka wewnątrzczaszkowego podtwardówkowego lewej półkuli mózgu, ostrej niewydolności oddechowej, niedowładu spastycznego lewostronnego, stłuczenia klatki piersiowej, spowolnienia ruchowego, stanowiących chorobę realnie zagrażającą zdrowiu. NatomiastD. K. (2)orazD. O.odniosły obrażenia, które skutkowały naruszeniem czynności narządów ich ciała na czas poniżej siedmiu dni.
Do wypadku doszło na terenie zabudowanym, gdzie obowiązywało administracyjne ograniczenie prędkości do 50 km/h, na wysokości słupka hektometrowego 33 km 5 hm. W trakcie zdarzenia była pora nocna, występowało niewielkie zachmurzenie, padał słaby śnieg przy temperaturze powietrza -1 °C i temperaturze przy gruncie 0 °C oraz słabym wietrze. Znajdujące się przy drodze latarnie były wyłączone.Droga nr (...)jest drogą publiczną, dwujezdniowa z oddzielonymi od siebie, terenem zielonym, pasami ruchu w przeciwnych kierunkach. W każdym kierunku jezdnia składa się z dwóch pasów ruchu o łącznej szerokości 7 m. W miejscu, gdzie doszło do zderzenia,droga nr (...)poprowadzona jest po łuku w lewo na terenie płaskim. Nawierzchnia drogi jest betonowa, w chwili zdarzenia była mokra i czysta. Przy drodze znajduje się pobocze o szerokości po lewej stronie drogi 0,5 m wykonane z betonu i po prawej stronie o szerokości 1 m, gruntowe. Obydwa pobocza w dniu 01.04.2013r. były zaśnieżone.
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie: wyjaśnień oskarżonegoK. K.(k.138, 223-224, 226), zeznań świadkówG. K.(k.72 ,225-226),D. K. (2)(k.26-27, 226-228),D. O.(k.34-35), jak również na podstawie notatki urzędowej (k.1-2,) szkicu miejsca zdarzenia (k.3), protokołu oględzin (k.4-5, 6-7, 9-10), opinii (k.38, 108-109, 111), dokumentacji fotograficznej (k.57-58).
OskarżonyK. K.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że jechał z prędkością ok. 90-100 km/h, gdyż w tym miejscu jest ograniczenie prędkości do 100 km/h. Warunki na drodze były złe, było ślisko, padał deszcz ze śniegiem.

Sąd zważył, co następuje:
Sąd dał wiarę wyjaśnieniomK. K., ponieważ są one zgodne z pozostałymi dowodami, a w szczególności z zeznaniami świadków przesłuchanych w niniejszej sprawie. Sąd uznał jedynie za niewiarygodne to, że w miejscu wypadku obowiązywało ograniczenie prędkości do 100 km/h, ponieważ jak wynika z protokołu oględzin obowiązywało tam ograniczenie prędkości do 50 km/h (k.4-5). Tym samym jadąc z prędkością około 90 km/h oskarżony znacznie przekroczył powyższe ograniczenie.
Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznaniaD. K. (2),G. K.orazD. O., ponieważ są one spójne, logiczne i co istotne brak jest jakichkolwiek dowodów, które podważałyby ich treść. Poza tym, także i oskarżony nie kwestionował okoliczności relacjonowanych przez tych świadków.
Prawdziwość, autentyczność i rzetelność sporządzenia pozostałych ujawnionych w sprawie dowodów nieosobowych nie wzbudziła wątpliwości sądu. Zostały one sporządzone poprawnie, kompleksowo i w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania, jak również i w tym przypadku żadna ze stron nie podważała ich autentyczności, z tych też względów sąd nie odmówił im wiarygodności.
Reasumując, w świetle poczynionych przez sąd ustaleń, winaK. K.nie budzi żadnych wątpliwości i czynem swoim wyczerpał on dyspozycjęart.177§2kk. W dniu 01.04.2013r. wJ., gm.S., oskarżony naruszył umyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym opisane wart.3 ust.1oraz wart.19 ust.1 ustawy prawo o ruchu drogowympoprzez niezachowanie ostrożności i jazdę z prędkością niezapewniającą panowanie nad pojazdem, kierując pojazdem markiB.onr rej. (...)nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze i jadąc łukiem drogi nie opanował pojazdu, zjechał z lewego na prawy pas ruchu, gdzie uderzył w tył prawidłowo jadącego pojazduO. (...)onr rej. (...), który stracił stateczność. W wyniku tego kierowca pojazduO. (...),G. K.doznał ciężkich obrażeń ciała w postaci: ciężkiego urazu czaszkowo-mózgowego, ostrego pourazowego krwiaka wewnątrzczaszkowego podtwardówkowego lewej półkuli mózgu, ostrej niewydolności oddechowej, niedowładu spastycznego lewostronnego, stłuczenia klatki piersiowej, spowolnienia psychoruchowego, stanowiących chorobę realnie zagrażającą zdrowiu w rozumieniuart.156§1 pkt.2kk. Zgodnie z treściąart.177§2kkodpowiedzialności karnej podlega ten kto naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba zmarła lub odniosła obrażenia ciała określone wart.156kk. Znamieniem strony przedmiotowej spowodowania wypadku jest naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu, z tym że pojęcie tych zasad obejmuje zarówno zasady ujęte w przepisach prawa drogowego, jak też wynikające z istoty bezpieczeństwa w ruchu zasady prakseologiczne odnoszące się do danej sfery ruchu (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 1975 r., V KZP 2/74, OSNKW 1975, nr 3, poz. 33). Sąd ustalił, że w niniejszej sprawie, swoim działaniem oskarżony umyślnie naruszył zasadę nakazującą każdemu uczestnikowi ruchu drogowego zachowanie ostrożności (art.3 ust.1prd), poprzez jednoczesne naruszenie zasady nakazującej zachowania prędkości bezpiecznej (art.19 ust.1prd), od której to zależał poziom bezpieczeństwa ruchu. A w ocenie sądu, opierając się na powyższych ustaleniach, nie ma wątpliwości, że tą prędkością bezpieczną była prędkość administracyjnie dopuszczalna – czyli 50 km/h (art.20 ust.1prd), którą oskarżony przekroczył. Przepisart.3 ust.1 ustawy prawo o ruchu drogowymstanowi m.in., że uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo, gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Z kolei zgodnie z przyjętą wykładnią, to przez ostrożność zwykłą, należy rozumieć taką ostrożność, która odpowiada zachowaniu podejmowanemu przez dobrego kierowcę; abstrakcyjnym wzorcem jest "rozważny kierowca", czyli osoba, która ma odpowiednie przygotowanie teoretyczne i niezbędne doświadczenie w prowadzeniu pojazdu oraz cechuje się starannym i sumiennym wykonywaniem obowiązków (wyr. SN z dnia 18 lutego 1969r., Rw 39/69, OSNKW 1969, nr 7-8, poz. 98; wyr. SN z dnia 30 maja 1995 r., III KRN 20/95, PiP 1996, z. 6, s. 105, z glosą R.A. Stefańskiego, PiP 1996, z. 6, s. 105-111). Bez wątpienia, wobecK. K., kierowcy, który uzyskał uprawnienie do prowadzenia pojazdów mechanicznych, można i należy wymagać takiej właśnie ostrożności. W tej sytuacji nie może być dla oskarżonego zaskoczeniem, że na mokrej nawierzchni koła jego samochodu mogą stracić przyczepności i, że może dojść do tego, że jak to sam okrasił, że „ściągnęło mnie do lewej strony i odruchowo skręciłem kierownicą w prawo i uderzyłem w samochód” (k.224). Natomiast zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 w/w ustawy kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu. W ocenie sądu, nie ma wątpliwości, że przy zachowaniu prędkości administracyjnie dopuszczalnej,K. K.miałby możliwość i czas na podjęcie właściwego manewru obronnego. Natomiast na skutek umyślnego przekroczenia prędkości, stracił panowanie nad pojazdem i skręcił w prawo, czyli w kierunku przemieszczania się samochodu pokrzywdzonego, co w efekcie uniemożliwiło uniknięcia zderzenia obu w/w pojazdów.D. O.wprost zeznała, że „za skrzyżowaniem zobaczyłam, żeK.traci panowanie nad pojazdem, poczułam, jak samochód zaczyna przesuwać się bokiem po jezdni i przemieszcza się na prawy pas ruchu” (k.34).
WymierzającK. K.karę jednego roku pozbawienia wolności, sąd kierował się dyrektywami wynikającymi z treściart.53kk. Tym samym w ocenie sądu, kara w w/w wymiarze będzie odpowiada stopniowi społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, rodzajowi chronionego dobra prawnego oraz jej dolegliwość jest odpowiednia w stosunku do winy oskarżonego. Bez wątpienia istotną okolicznością łagodząca jest to, żeK. K.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, nie negował wiarygodności pozostałych dowodów, jak i to że przeprosił pokrzywdzonego, szczerze wyraził skruchę. Poza tym nie był on dotychczas karany, prowadzi ustabilizowany tryb życia, co umożliwia przyjęcie tezy, że przedmiotowe przestępstwo miało jednorazowy charakter i w przyszłości oskarżony nie naruszy ponownie żadnej normy prawa karnego. Z uwagi na powyższe ustalenia oraz młody wiekK. K., sąd zdecydował o skorzystaniu z instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na minimalny okres próby 3 lat. Jednocześnie został on oddany pod dozór kuratora, co w ocenie sądu, będzie stanowiło odpowiednie zabezpieczenie przed popełnieniem przez oskarżonego podobnych czynów w przyszłości, jak również sąd oparł się na normie określonej wart.73§2kk.
Ponadto, aby wzmóc represyjne oddziaływanie orzeczonej kary, na podstawieart.42§1kk, sąd orzekł wobecK. K.zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku. Przy wymierzeniu w/w środka karnego istotne było to, że oskarżony umyślnie naruszył jedną z podstawowych zasad bezpieczeństwa obowiązujących w ruchu lądowym, czyli zakaz przekraczania dozwolonych prędkości poruszania się pojazdem mechanicznymi. Tym samym, w ocenie sądu, kierując jakimkolwiek pojazdem mechanicznym stanowi on realne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego. Jest to zapewne spowodowane młodym wiekiem oskarżonego, jak również brakiem doświadczenia w prowadzeniu w/w pojazdów. Pozbawienie oskarżonego możliwości kierowania pojazdami pozwoli mu w tym czasie przemyśleć swoje postępowanie i powinno spowodować poprawę zachowania. Z uwagi na normę zart.43§3kk, sąd zobowiązałK. K.do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów w terminie 7 dni licząc od uprawomocnienia się wyroku.
Odnosząc się natomiast do wniosku prokuratora iG. K., jako oskarżyciela posiłkowego o zobowiązanie oskarżonego do naprawienia szkody w części i zapłaty 20.000 zł, to korzystając z przepisuart.46§2kk, sąd orzekł na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę w kwocie 10.000 zł. W ocenie sądu żądana przezG. K.kwota 20.000 zł jest kwotą zbyt wygórowaną w świetle ujawnionych w niniejszej sprawie dowodów. Istota środka karnego w postaci naprawienia szkody opiera się na założeniu, że jednym z celów procesu karnego jest rozwiązanie konfliktu pomiędzy sprawcą a pokrzywdzonym, a sposobem rozwiązania czy złagodzenia tego konfliktu jest między innymi naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem (kompensacyjna funkcja prawa karnego). W wyroku z 23 lipca 2009 r. (V KK 124/09, LEX nr 519632) Sąd Najwyższy stwierdził, że: „z samej istoty środka karnego przewidzianego wart.39 pkt 5kkiart.46§1kkwynika jego prawnokarny, represyjny charakter, dopiero w drugim rzędzie realizujący też funkcję kompensacyjną”. W niniejszej sprawie, jest kwestią bezsporną, że szkoda sprowadzająca się do wyceny uszkodzeńO. (...), uszkodzeń znajdujących się w nim rzeczy, została w całości naprawiona przez ubezpieczyciela. Także koszt leczeniaG. K.nie pokrywają się z żądaną kwotą, ponieważ jak zeznałaD. K. (2), to „operacja i koszty leczenia są opłacane przez NFZ” (k.228). Dodatkowe opłaty, które ponosi rodzina pokrzywdzonego, to koszt rehabilitacji w łącznej kwocie około 1200 zł i leki kupowane jednorazowo za kotwę około 70 zł. Na wysokość szkody składa się także wysokość utraconego przez pokrzywdzonego zarobku, z tym że w tym zakresie ani sam pokrzywdzony, ani też jego pełnomocnik, nie przestawili szczegółowego wyliczenia. Jedyny dowód w tym przedmiocie to zeznaniaD. K. (2), która stwierdziła, że „przed zdarzeniem mąż pracował, zarabiał 1300 zł netto” (k.228). Także i w tym zakresie pełnomocnik nie przedstawił żadnego dowodu, wyliczenia za jaki okresG. K.nie pobierał wynagrodzenia oraz co istotne czy pobierał zasiłek chorobowy, a jeśli tak to w jakiej kwocie. Biorąc pod uwagę powyższe braki w zakresie przedmiotowego wniosku o naprawienie szkody, sąd zobowiązał oskarżonego do uiszczenia nawiązki na rzecz pokrzywdzonego w kwocie 10.000 zł. Kwota ta została określona także przy uwzględnieniu możliwości finansowych oskarżonego, który obecnie studiuje i nie ma stałego zatrudnienia, jak również przy uwzględnień w/w obrażeń ciała jakie doznał pokrzywdzony. Jednocześnie należy zaznaczyć, że oskarżyciel posiłkowy ma zawsze możliwości dochodzenia żądanej przez siebie kwoty na drodze postępowania cywilnego.
Z uwagi na sytuacje finansowąK. K., na podstawieart.624§1kpkzostał on zwolniony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. Ł.kwotę 504 zł plus podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego ustanowioną z urzędu. Jednocześnie, wobec wniosku oskarżyciela posiłkowego, na podstawieart.627kpkzasądzono od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowegoG. K.kwotę 3690 zł, tytułem zwrotu kosztów wydatków poniesionych na poczet ustanowienia pełnomocnika.