Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 376/14
Data wyroku: 2014-09-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Masłowski, Tomasz Skowron, Edyta Gajgał
Słowa kluczowe: Przestępstwa Karnoskarbowe
Podstawa prawna: art. 17§1 pkt 6 kpk

Sygn. akt VI Ka 376/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 września 2014 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Tomasz Skowron (spr.)
Sędziowie   SO Edyta Gajgał
SO Waldemar Masłowski
Protokolant   Jolanta Kopeć
po rozpoznaniu w dniu 26 września 2014r.
sprawyM. G.
oskarżonej zart. 56 § 2 kksw zw. zart. 9 § 3 kks
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 9 maja 2014 r.   sygn. akt II K 424/12
I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonejM. G.uznając apelację obrońcy oskarżonej za oczywiście bezzasadną,
II. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 złotych.
Sygn. akt VI Ka 376/14

UZASADNIENIE
M. G.została oskarżona o to, że:
jako główna księgowa zatrudniona w(...)wP.przyul. (...), sporządziła złożoną do(...)(...)weW.(...)podając w niej nieprawdę przez to, że zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę łączną 151.991,78 zł z tytułu ujęcia ich:
- wydatków ponoszonych na rzecz pracowników z tytułu użytkowania przez nich prywatnych samochodów w celu odbycia podróży służbowej bez jednoczesnego prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu w kwocie 2.307,89 zł,
- wydatków ponoszonych z tytułu użytkowania samochodu osobowegonr rej. (...)bez jednoczesnego prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu w kwocie 2.241,30 zł,
- wydatku na zakup paliwa do samochodu nie będącego własnością Spółki w kwocie 50,06 zł,
- kosztów finansowych związanych ze sprzedażą w dniu 28.02.2004r. udziałów wSpółce (...)w wysokości 31.949,86 zł,
- wydatku na zakup piwa w ramach kosztów reprezentacji w wysokości 72,40 zł,
- kwoty 598,00 zł wynikającej z faktury wystawionej przezP. G.na kwotę 299 zł, następnie skorygowanej do kwoty 0 zł,
- dwukrotnie wartości wynikających z tych samych faktur w łącznej wysokości 667,52 zł,
- zapłaty należności z 2004r. w kwocie 6.500,00 zł,
- kwoty łącznej w wysokości 10.749,03 na którą brak jest dokumentów potwierdzających poniesienie tych wydatków,
- wydatków na nabycie materiałów do produkcji roku 2004 w kwocie 31.548,00 zł,
- kwoty 65,307,74 zł której nie można zweryfikować ze względu na brak dokumentacji,
co stanowi naruszenieart. 16 ust. 5, art. 16 ust. 1 pkt 51, art. 15 ust. 1 i ust. 4, art. 16 ust. 1 pkt 38, art. 16 ust. 1 pkt 45, art. 15 ust. 1, art. 16 ust.1 pkt 28, art. 15 ust. 4, art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych/Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) w wyniku czego naraziła na uszczuplenie podatek dochodowy od osób prawnych za 2005r. w kwocie 27.752,00 zł,
tj. o czyn zart. 56§2kkww zw. zart. 9§3 kks.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 9 maja 2014r. w sprawie sygn. akt IIK 424/12:

I
ustalił, że oskarżonaM. G.dopuściła się popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, czym wyczerpała znamiona czynu zabronionego zart. 56§2 kksw zw. zart. 9§3kksi na podstawieart. 17§1 pkt 6 kpkw zw. zart. 113§1 kksw zw. zart. 44§1 pkt 1 kksw zw. zart. 44§2 kkspostępowanie karne umorzył,

II
na podstawieart.632 pkt 2 kpkw zw. zart. 113§1kkskosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.

Apelację od powyższego wyroku wniosła obrońca oskarżonejM. G., wyrokowi temu zarzuciła:

1
błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za jego podstawę i mający wpływ na treść orzeczenia, przez niezasadne ustalenie, że oskarżonaM. G.w okresie zarzucanym odpowiadała za prawidłowość księgowania pomimo, iż zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje, iż taką odpowiedzialność oskarżonej powierzono, zaś ta ją przyjęła,

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę i mający wpływ na treść orzeczenia przez niezasadne ustalenie, iż oskarżona nieprawidłowo ujęła wydatki niekwalifikowane jako koszty uzyskania przychodu zawyżając je o kwotę łącznie 151.991,78 zł w sytuacji gdy materiał dowodowy wskazuje, iż kontrolujący jako podstawę do jej ustalenia przyjęli także deklaracje dla podatku od towarów i usług VAT-7 za okres(...)które zostały podpisane przez osoby nieuprawnione i wpływały na podstawę opodatkowania.

Stawiając powyższe zarzuty obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej czynu.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonej jest niezasadna i to w stopniu oczywistym.
Podnoszone w apelacji okoliczności dotyczące prawidłowości księgowania oraz kwestii czy oskarżonej taką odpowiedzialność ( prawidłowego księgowania ) powierzono, jak również podpisanie deklaracji VAT-7 za okres od stycznia do grudnia 2005r. przez osoby nieuprawnione ( co w konsekwencji wpłynęło na podstawę opodatkowania ) nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego, bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7 kpk), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd. W orzecznictwie trafnie podnosi się, że zarzut ten jest słuszny tylko wówczas „gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania”, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu ( wyrok Sądu Najwyższego z 24.03.1975r., II KR 355/74, OSNPG 9/1995 poz. 84 ), przy czym jest to aktualne jedynie przy zarzucie błędu o charakterze dowolności. Tego typu zarzut co do błędu w ustaleniach faktycznych to bowiem, jak zasadnie się wskazuje, nie sama odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego lecz wykazanie , jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego ( wyrok Sądu Najwyższego z 22.01.1975r., I KR 197/74, OSNKW 5/1975 poz. 58 ). Tak rozumianego błędu w ustaleniach faktycznych dokonanychmeritiprzez sąd rejonowy sąd odwoławczy się nie dopatrzył.
Bezsporne i niekwestionowane przez skarżącą jest, że przedmiotową deklarację podatkową(...)dotyczącą podatku dochodowego od osób prawnych(...)( kserokopia k. 63-64 ) złożyła i podpisała oskarżonaM. G.. Nie budzi również jakichkolwiek wątpliwości fakt, żeM. G.wfirmie (...) Spółka z o.o.wP.była zatrudniona na stanowisku(...). ( kserokopia(...)/(...)).
Przepisart.9§3 k.k.s.poszerza odpowiedzialność karną za sprawstwo w aspekcie podmiotowym. Zgodnie z jego brzmieniem za przestępstwa lub wykroczenia skarbowe odpowiada, jak sprawca, także ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi, osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które odrębne przepisy przyznają zdolność prawną. Przepis ten zatem wyraża klauzulę zmieniającą zakres kryminalizacji za przestępstwa i wykroczenia skarbowe o charakterze indywidualnym, poszerzającą potencjalny krąg podmiotów czynów zabronionych określonych wk.k.s.Sprawcą przestępstwa zart.56§1 k.k.s.może być zatem nie tylko osoba reprezentująca podatnika, ale i ta, która w warunkach opisanych wart.9§3 k.k.s.zajmuje się sprawami gospodarczymi podatnika, w szczególności finansowymi ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 07.11.2013r. sygn.. akt V KK 158/13, OSNKW 2014 z.2 poz.17 ). Konieczne jest przy tym oczywiście ustalenie, że swoim zachowaniem osoba taka wypełniła wszystkie znamiona podmiotowe i przedmiotowe konkretnego przestępstwa lub wykroczenia. Wyjaśnienia oskarżonej złożone w toku rozprawy ( k.102-103 ) nie pozostawiają jakichkolwiek wątpliwości, ze oskarżona miała świadomość, że dane wprowadzane(...)są niezgodne z prawdą, że nieprawidłowości w sporządzaniu(...)były od samego początku. Wbrew twierdzeniom skarżącej z zeznań świadkówF. H.( k.417-420 ) iW. H.( k.268 ) wynika, że z uwagi na nieznajomość języka polskiego i stosunkowo rzadkie przyjazdy do Polski nie zajmowali się oni bieżącymi sprawami związanymi z księgowaniem. Zeznania świadkaH. B.( k.411-413 ) zaś wskazują, że to właśnieM. G.zajmowała się sprawami(...), prowadziła(...).
Art. 7 k.p.k.( określający zasadę swobodnej oceny dowodów ) stanowi, że organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego
Przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną wskazanego przepisu tylko wtedy, gdy: a) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.), i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), b) stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), c) jest wyczerpujące i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - umotywowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.). Pogląd taki, który Sąd Okręgowy w całości podziela, wyraził Sąd Najwyższy w nadal aktualnym wyroku z dnia 22 lutego 1996 r., sygn. akt II KRN 199/95 (OSN PiPr 1996/10/10; por. także - wyrok SN z dnia 16 grudnia 1974 r., sygn. akt Rw 618/74, OSNKW 1975/3-4/47; wyrok SN z dnia 9 listopada 1990 r. , sygn. akt WRN 149/90, OSNKW 1991/7-9/41). Należy stwierdzić, iż dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego sąd rejonowy sprostał tak rozumianym wymaganiom narzucanym przez wyżej wskazane zasady prawa procesowego.
Dokonana przez sąd rejonowy ocena wyżej wskazanych dowodów w postaci zeznań świadków:F. H.,W. H.,H. B., czy teżE. S.– dokonującej kontroli(...)wfirmie (...)((...)orazP. S.– tłumacza w rozmowach pomiędzy oskarżoną a niemieckimi przedstawicielami firmy(...)jest oceną korzystającą z ochrony przepisuart. 7 k.p.k.a sąd odwoławczy w pełni ocenę tą podziela.
Zupełnie nie ma znaczenia wskazywana w uzasadnieniu wywiedzionego środka odwoławczego kwestia związana ze „stanami magazynowymi” i wyniki inwentaryzacji za 2004r. Nie można też mówić, iż wypełniona przez oskarżoną deklaracja(...)stanowi swoistego rodzaju „projekt deklaracji”, gdyż przecież sporządzona i podpisana przez oskarżoną deklaracja została złożona w urzędzie skarbowym.
Przeprowadzona współce (...)kontrola ( protokół kontroli k.2-31 ) i wydane w jej następstwie decyzje ( decyzja(...)
W.Ośrodek (...)wJ.z dnia 24 lipca 2008r.(...)–(...)
(...)w sposób nie budzący wątpliwości pozwalają na ustalenie, że deklaracji w(...)złożonej przez oskarżoną doszło do zawyżenia szeregu składników kosztów uzyskania przychodu, co w konsekwencji naraziło na uszczuplenie podatku dochodowego w kwocie(...).
W tej sytuacji dokonane przez sądmeritiustalenia, iż oskarżona swoim zachowaniem zrealizowała znamiona zarzucanego jej przestępstwa skarbowego zart. 56§2 k.k.s.są prawidłowe. Trafnie sąd rejonowy również dostrzegł istnienie ujemnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia -art.44§1 pkt 1 i §2 k.k.s.Stąd też słusznie zgodnie z dyspozycja przepisuart.17§1 pkt 6 k.p.k.w zw. zart.113§1 k.k.s.postępowanie w niniejszej sprawie umorzył.
Wobec powyższego zarzuty zawarte w apelacji obrońcy oskarżonej są oczywiście niezasadne, a zaskarżony wyrok jako słuszny podlegał utrzymaniu w mocy.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart.636§1 k.p.k.w zw. zart.113§1 k.k.s.