Sąd Okręgowy w Elblągu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Kop 75/14
Data wyroku: 2015-01-16 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Marek Omelan
Słowa kluczowe: Europejski Nakaz Aresztowania
Podstawa prawna: Art.611a§1 kpk, art.611b§2 kpk a contrario, art.611e kpk w zw z art.2 Protokołu Dodatkowego do Konwencji o przekazaniu osób skazanych sporządzonego w Strasburgu w dniu 18.12.1997 r. (Dz.U. z 2000 r., Nr 43, poz.490) i art.2 ust.2, art.3 ust.1 Konwencji o przekazywaniu osób skazanych sporządzonej w Strasburgu dnia 21 marca 1983 r. (Dz.U. z 1995 r., Nr 51, poz.279-280)

Sygn. akt II Kop 75/14

POSTANOWIENIE
Dnia, 16 stycznia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Elblągu Wydział II Karny w składzie
Przewodniczący: SSO Marek Omelan
Protokolant: st. sekr. sąd. Kamila Kajut
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Elblągu J. Adamowskiego
po rozpoznaniu w sprawieP. A. (1)
skazanego na karę łączną 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostródzie z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II K 868/12
z wniosku Ministra Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej
w przedmiocie dopuszczalności przekazania orzeczenia do wykonania na terytorium Republiki Federalnej Niemiec
na podstawieart. 611a § 1 k.p.k.,art. 611b § 2 k.p.k.
    a contrario,art. 611 e k.p.k.w zw. z art. 2 Protokołu Dodatkowego doKonwencji o przekazywaniu osób skazanychsporządzonego w Strasburgu w dniu 18.12.1997 r. (Dz.U. z 2000 r., Nr 43, poz. 490) iart. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 Konwencji o przekazywaniu osób skazanychsporządzonej w Strasburgu dnia 21 marca 1983 r. (Dz.U. z 1995r., Nr 51, poz. 279-280)

p o s t a n a w i a

1
stwierdzić prawną dopuszczalność przekazania do wykonania na terytorium Republiki Federalnej Niemiec z reszty z pozostałej do odbycia kary 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostródzie z dnia 20 listopada 2012 r., w sprawie o sygnaturze akt II K 868/12 wobec obywatela polskiego i niemieckiegoP. A. (1), synaW.iA.z domuS.,urodzonego (...)wO.,

2
zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw.C. W.kwotę 240,00 zł. (dwieście czterdzieści zł) plus VAT z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu.

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostródzie z dnia 20 listopada 2012 r. w sprawie o sygnaturze akt II K 868/12P. A. (2)został prawomocnie skazany za czyny polegające na: znęcaniu się i pozbawieniu człowieka wolności (art. 207 § 1 k.k.w zb. zart. 189 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.), uporczywym nękaniu, zmuszaniu innej osoby do określonego zachowania, uszkodzeniu rzeczy i pozbawieniu człowieka wolności – popełnione w warunkach czynu ciągłego (art. 190a § 1 k.k.w zb. zart. 191 § 1 k.k.w zb. zart. 288 § 1 k.k.w zb. zart. 189 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.), zgwałceniu i naruszeniu czynności narządu ciała na czas trwający nie dłużej niż 7 dni (art. 197 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.) na karę łączną 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności. Na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 20 kwietnia 2012 r. do dnia 20 listopada 2012 r.(akta II K 868/12 SR Ostróda).
Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2012 r. Sąd Rejonowy w Ostródzie odroczył skazanemuP. A. (1)wykonanie powyższej kary na okres 10 (dziesięciu) miesięcy, to jest do dnia 27 października 2013 r.(postanowienie, k. 12, akt wykonawczych o sygnaturze WP 343/12).
Po upływie okresu odroczenia skazany nie stawił się dobrowolnie do zakładu karnego, a doprowadzenie go przez Policję okazało się bezskuteczne. Wobec tego Sąd Rejonowy w Ostródzie postanowieniem z dnia 02 stycznia 2014 r. zarządził poszukiwania skazanego listem gończym(postanowienie, k. 31, akt wykonawczych o sygn. WP 343/12).
W związku z tym, że poszukiwania skazanego w skali ogólnokrajowej nie przyniosły rezultatu Sąd Okręgowy w Elblągu postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2014 r. w sprawie II Kop 16/14 wydał Europejski Nakaz Aresztowania(postanowienie k. 11-12 akt II Kop 16/14).
W efekcie zarządzonych poszukiwań międzynarodowych w dniu 30 września 2014 r. skazanyP. A. (1)został zatrzymany na terenie Niemiec. Postanowieniem z dnia 06 października 2014 r. Prokurator Generalny wD.nie wyraził zgody na ekstradycję wyżej wymienionego do Polski wskazując, że jest on również obywatelem Niemiec.
Zgodnie zaś z § 80 ust. 3 niemieckiej ustawy o międzynarodowej pomocy prawnej w sprawach karnych (IRG), ekstradycja obywatela niemieckiego w celu wykonania kary jest dopuszczalna tylko wówczas, jeżeli wyrazi on na to zgodę po pouczeniu do protokołu sędziowskiego. Takiej zgody zaśP. A. (1)nie udzielił(postanowienie k. 59 akt II Kop 16/14).
Pismem z dnia 20 listopada 2014 r. Prezes Sądu Rejonowego w Ostródzie zwrócił się do Ministra Sprawiedliwości podjęcie ewentualnych decyzji w celu wykonania wyroku dotyczącego skazanegoP. A. (1)poprzez zastosowanie rozwiązańKonwencji o przekazywaniu osób skazanychsporządzonej w Strasburgu dnia 21 marca 1983 r. oraz procedury określonej w art. 2 ust. 1 Protokołu Dodatkowego do tej konwencji(pismo, k. 83 akt wykonawczych WP 343/12).
Pismem z dnia 12 grudnia 2014 r. Minister Sprawiedliwości Rzeczpospolitej Polskiej zwrócił się do Sądu Okręgowego w Elblągu o wydanie postanowienia w przedmiocie stwierdzenia prawnej dopuszczalności przekazania do wykonania w Republice Federalnej Niemiec nieodbytej w części kary 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostródzie z dnia 20 listopada 2012 r. w sprawie o sygnaturze akt II K 868/12 wobec obywatela polskiego i niemieckiegoP. A. (1).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Analiza ujawnionych w sprawie okoliczności upoważnia do stwierdzenia, że spełnione zostały przesłanki warunkujące możliwość przekazania do wykonania na terytorium Republiki Federalnej Niemiec reszty z pozostałej do odbycia kary 2 lata i 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej prawomocnie przez Sąd Rejonowy w Ostródzie w sprawie II K 868/12 wobecP. A. (1).
Zgodnie z dyspozycjąart. 611 „b” § 2 kpkprzekazanie orzeczenia do wykonania w państwie obcym jest niedopuszczalne, jeżeli:

1
orzeczenie nie jest prawomocne albo nie podlega wykonaniu,

2
skazany nie wyraża zgody na przekazanie,

3
skazany jest osobą określoną wart. 604 § 1 pkt 1 kpktzn. jest obywatelem polskim albo korzysta w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu,

4
zachodzą okoliczności, o których mowa wart. 604 § 1 pkt 3 i 5 kpktzn. jeśli nastąpiło przedawnienie lub wydanie byłoby sprzeczne z polskim prawem.

W przekonaniu Sądu Okręgowego żadna z powyższych okoliczności w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wyrok Sądu Rejonowego w Ostródzie w sprawie II K 868/12 jest prawomocny i podlega wykonaniu.
Brak zgody skazanego na przekazanie, w realiach niniejszej sprawy, nie ma jakiegokolwiek wpływu na treść rozstrzygnięcia z uwagi na treśćart. 611 „e” kpki art. 2 Protokołu DodatkowegoKonwencji o przekazywaniu osób skazanychsporządzonej w Strasburgu dnia 18.12.1997 r.
P. A. (1)posiada obywatelstwo polskie o niemieckie. W okresie odroczenia wykonania kary, a więc przed jej odbyciem, opuścił on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (państwa skazania) udając się do Republiki Federalnej Niemiec, której jest obywatelem.
W tej sytuacji więcart. 611 „b” § 2 pkt 2 kpkzgodnie z brzmieniemart. 611 „e” kpknie ma zastosowania.
Z kolei fakt posiadania przez skazanego obywatelstwa polskiego nie jest w tym przypadku przesłanką wykluczającą, zgodnie zart. 611 „b” § 2 pkt 3 kpk, możliwość przekazania orzeczenia do wykonania w Niemczech. Podkreślić bowiem należy, że przepisart. 611 „e” kpkposługuje się pojęciem obywatelstwa jedynie w kontekście powiązania go z państwem na którego terytorium skazany aktualnie przebywa.
Bez znaczenia pozostają inne obywatelstwa, jakie dana osoba posiada.
Literalna wykładnia normy zawartej w powyższym przepisie pozwala przyjąć, że dotyczy on również osób o podwójnym obywatelstwie, które opuściły terytorium państwa skazania i przebywają na terytorium państwa, którego są obywatelami, tak jak ma to miejsce w przypadkuP. A. (1).
Brak jest także jakichkolwiek powodów do uznania, że przekazanie wykonania kary w stosunku do osoby, która nie jest wyłącznie obywatelem polskim, ale również obywatelem państwa, do którego następuje przekazanie, narusza jakiekolwiek zasady konstytucyjne – w tym zasady równości wobec prawa i korzystania z konstytucyjnych praw i wolności. Przyjęcie takiego stanowiska uniemożliwiłoby całkowicie wykonanie prawomocnie orzeczonej kary, wobec osoby, która popełniła przestępstwo, a w obawie przed jej wykonaniem uciekła na terytorium innego państwa, którego jest obywatelem. W tym aspekcie kluczowy pozostaje fakt posiadania przez skazanego obywatelstwa niemieckiego i uregulowanie zawarte wart. 611 „e” kpk, które to nie narusza ani norm konstytucyjnych, ani ustawy w obywatelstwie a jednocześnie pozwala na przekazanie wykonania kary wobec skazanego S.C. (vide: postanowienie SA w Katowicach z dnia 02.04.2014 r. sygn. akt II Akz 171/14).
Niezależnie od powyższego Sąd Okręgowy miał na uwadze fakt, że przestępstwa stanowiące podstawę skazania w sprawie II K 868/12 Sądu Rejonowego w Ostródzie stanowią również przestępstwa w rozumieniu prawa niemieckiego, a przy tym skazanemu pozostaje do odbycia kara pozbawienia wolności w rozmiarze przekraczającym 6 miesięcy.
Spełnione więc zostały również wymogi wynikające zart. 3 ust. 1 litera a, b, c, e Konwencji o przekazywaniu osób skazanychsporządzonej w Strasburgu w dniu 21.02.1983 r.
Z wyżej przytoczonych względów Sąd Okręgowy postanowił, jak na wstępie rozstrzygając o wynagrodzeniu obrońcy z myśl obowiązujących przepisów.