Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny
Sygnatura akt: V Ka 399/14
Data wyroku: 2014-08-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Myśliwiec, Katarzyna Gozdawa-Grajewska, Janusz Chmiel
Słowa kluczowe: Fałszywe Zeznania
Podstawa prawna: art. 437 kpk

Sygn. akt V  Ka 399/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  25 sierpnia 2014  r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach
V
     Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

w składzie:
Przewodniczący:SSO Jacek Myśliwiec (spr.)
Sędziowie:SSR del. Katarzyna Gozdawa-Grajewska
SSO Janusz Chmiel
Protokolant: Roman Czarnacki
w obecności Janusz Smaga  Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2014 r.
sprawy:

K. W./W./

synaK.iW.

ur. (...)wR.

oskarżonego o przestępstwo zart. 233 § 1 kk,art. 238 kkiart.234 kkprzy zast.art. 11 § 2 kk

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 23 kwietnia 2014r. sygn. akt IX K 572/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. J. (1)kwotę420,00 złotych (czterysta dwadzieścia złotych) oraz 23% podatku VAT w kwocie 96,60 złotych (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwotę 516,60 złotych (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze.

Sygn. aktV Ka 399/14

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Rybniku wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 roku sygn. aktIX K 572/12 uznał oskarżonegoK. W.za winnego tego, że:

1
w dniu 2 lutego 2012 roku wR.na Komendzie Miejskiej Policji będąc pouczonym o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań złożył zawiadomienieo popełnieniu przestępstwa zaboru w celu przywłaszczenia mieniaw postaci portfela wraz z dokumentami w postaci karty kredytowej, dowodu osobistego, karty zdrowia i dokumentów w postaci umowy kupna-sprzedaży, do jakiej miało dojśćw bliżej nieokreślonym dniu listopada 2011 roku wR.na szkodęK. W.przezK. K. (2)i złożył zeznanie mające służyć za dowódw postępowaniu przygotowawczym zeznając nieprawdę na temat ww. okolicznościi wiedząc, że przestępstwo takie nie zostało popełnione, a tym samym fałszywieoskarżył o dokonanie tego przestępstwaK. K.wiedząc, że nie dokonał on tego czynu tj. o czyn zart. 233 § 1 k.k.,art. 238 k.k.iart. 234 k.k.przy zastosowaniuart. 11 § 2 k.k.- stanowiącego występek zart. 233 § 1 k.k.,art. 238 k.k.iart. 234 k.k.przy zastosowaniuart. 11 § 2 k.k.i za ten czyn na mocyart. 233 § 1 k.k.w związkuzart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;

2
w dniu 12 marca 2012 roku wR.będąc pouczonym o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań i będąc przesłuchiwanym w charakterze świadkaw Komendzie Miejskiej Policji wR.złożył nieprawdziwe zeznania mające służyćza dowód w sprawie o sygn.(...),(...), podając, iż około dnia 10 listopada 2011 roku wR.doszło do zaboru w celu przewłaszczenia mieniaw postaci portfela wraz z dokumentami w postaci karty kredytowej, dowodu osobistego, karty zdrowia i dokumentów w postaci umowy kupna-sprzedaży, na jego szkodę przezK. K.wiedząc, iż zdarzenie takie nie miało miejsca, a tym samymfałszywie oskarżył o dokonanie tego przestępstwaK. K.wiedząc, że nie dokonał on tego czynu tj. o czyn zart. 233 § 1 k.k.iart. 234 k.k.przy zastosowaniuart. 11 § 2 k.k.- stanowiącego występek zart. 233 § 1 k.k.iart. 234 k.k.przy zastosowaniuart. 11 § 2 k.k.i za czyn ten na mocyart. 233 § 1 k.k.w związku zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;

3
w dniu 10 listopada 2012 roku wŚ.przyul. (...)z prywatnej działki dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu markiV. (...)typ IIw kolorze czarnym onr rej. (...)wartości 1 000 złotych na szkodęP. B., tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.- stanowiącego występek zart. 278 § 1 k.k.i za czyn ten na mocyart. 278 § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Na mocyart. 85 k.k.,art. 86 § 1 k.k.połączył oskarżonemu wymierzone wpkt 1 - 3kary pozbawienia wolności i orzekł karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Na mocyart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 2 k.k.warunkowo zawiesił oskarżonemuwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 4 lat tytułem próby.
Na podstawieart. 73 § 2 k.k.oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego.
Na zasadzieart. 72 § 2 k.k.zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoP. B.kwoty 1.000 złotych w terminie 10 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku.
Na mocyart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. J.kwotę 504.00 złote tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą obronę z urzędu świadczoną na rzecz oskarżonego i kwotę 115,92 złotych stanowiącą stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności.
Na mocyart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychz dnia 23 czerwca 1973 rokuzwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, na podstawieart. 444i 425 § 1,2 i 3 k.p.k.zaskarżył niniejszy wyrok w całości.
Na podstawieart. 427 § 2 i art. 438 pkt 2,3 k.p.kwyrokowi temu zarzucił:

1
mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku rażącą obrazę prawa procesowego,a mianowicie:

-art. 7 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonegoK. W.polegającej na  bezpodstawnym  uznaniu,  że
wyjaśnienia oskarżonego w zakresie kwestionowania dokonania kradzieży samochodu oraz twierdzeniom, iż tylko przypuszczał kto jest sprawcą kradzieży jego dokumentów, są wewnętrznie sprzeczne ale także nie wytrzymująkonfrontacji z zeznaniami pokrzywdzonego, protokołem przesłuchania podejrzanegoK. K., protokołem przesłuchania świadkaP. P., protokołem przesłuchania świadkaA. F., podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, że zeznania te są stanowcze i nie zwierają wewnętrznych sprzeczności;

2
w konsekwencji obrazę prawa procesowego, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na:

- bezpodstawnym uznaniu, że oskarżonyK. W.popełnił zarzucane mu czyny, w sytuacji gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło dojego bezpodstawnego skazania.
W konsekwencji podniesionych zarzutów apelacyjnych na podstawieart. 427 § 1 i art. 437 § 1 k.p.k.wnosił o:
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoK. W.od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całościi przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego na uwzględnienie nie zasługiwała i to w stopniu wręcz oczywistym. Apelacja ta bowiem w zakresie w jakim kwestionowała ustalenia faktyczne w zaskarżonym wyroku całkowicie pozbawiona była słuszności. Polemizując z ustaleniami faktycznymi autor apelacji usiłował wykazać, że Sąd I instancji bezpodstawnie odmówił wiarygodności złożonym w toku postępowania jurysdykcyjnego wyjaśnieniom oskarżonego zaprzeczającego, aby dopuścił się przypisanych mu przestępstw i ustalenia oparł na zeznaniach świadkówP. B.,K. K.,A. F.iP. P.. Skarżący kwestionował nadto ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd I instancji podnosząc, że zgromadzone w sprawie dowody oceniono przekraczając granice swobodnej oceny dowodów. Przed odniesieniem się do tego ostatniego stwierdzenia należy
przede wszystkim podkreślić, że wynikające zart. 7 kpkprawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw Sądu, a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy gdy zostanie wykazane, że Sąd orzekający oceniając dowodynaruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ocenie dowodów wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Z kolei zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia byłby słuszny tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem Sąd ten wskazał dowody na których oparł swoje ustalenia faktyczne, a jednocześnie wskazał przesłanki których kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym. Sąd I instancjimając do wyboru dwie przeciwstawne wersje prezentowane przez oskarżonego na różnym etapie postępowania poczynił ustalenia opierając się na zeznaniach pewnej grupy świadków oraz wyjaśnieniach oskarżonego złożonych w toku postępowania przygotowawczegouznając je za wiarygodne, zaś wyjaśnieniom oskarżonego złożonym w postępowaniu jurysdykcyjnym tego waloru odmówił. Z faktu, że Sąd merytoryczny dokonał ocenydowodów- do czego zresztą był zobowiązany nie wynika samo przez się, że poczynione ustalenia faktyczne są błędne jeśli ocena dowodów zebranych sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania, zwłaszcza zaś wart. 4 i 7 kpk. W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny, nie przekroczył granic oceny swobodnej, a przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, zaś swójpogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Odnośnie złożonych w toku postępowania sądowego wyjaśnień oskarżonego na które to w istocie powołuje się skarżący, to wypada tylko zauważyć, że wyjaśnienia te zostały poddane przez Sąd I instancji wnikliwej analizie i konfrontując je z całokształtem ujawnionych okoliczności Sąd Rejonowy uznał je za niewiarygodne. Taka ocena tego dowodu nie zawiera w sobie ani błędu, ani nie jest oceną dowolną skoro została poparta wszechstronną analizą całokształtu okoliczności sprawy. Należy jednoznacznie stwierdzić, że materiał dowodowy w postaci zeznań świadków, oraz pierwotne wyjaśnienia oskarżonego są jednolite w swej treści i tworzą logiczną całość. Zkolei wyjaśnienia oskarżonego z toku rozprawy są zupełnie odosobnione i sprzeczne z zasadami logiki, co pozwala uznać je jako przyjętą przez niego dość naiwną i prostą linię obrony. Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter czysto polemiczny, sprowadziły się do negowania ocen i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi. W żadnym zaś razie nie podważają one trafność rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że oskarżony dopuścił się przypisanych mu przestępstw. Również kwalifikacja prawna tych czynów nie budzi żadnych wątpliwości. Mając powyższena uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy za prawidłową Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy, ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Także wymierzone oskarżonemu kary tak jednostkowa jak i łączna pozbawienia wolności nie mogą być uznane za rażąco niewspółmierne zwłaszcza, iż ta ostatnia orzeczona została z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Z tych powodów i w tej części brak jest podstawdo zmiany zaskarżonego wyroku.
W zespole powyższych okoliczności Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.