Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 4000/13
Data wyroku: 2014-06-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Rozbicki
Teza: spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w wyniku niezachowania szczególnej ostrożności podczas cofania samochodu

Sygn. akt XI W 4000/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 czerwca 2014 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Piotr Rozbicki
Protokolant: Monika Krajewska
przy udziale przedstawiciela oskarżyciela publicznego ----
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 1 kwietnia 2014 roku i 29 maja 2014 roku
sprawyP. S.
synaD.iS.z domuP.urodz. dnia (...)wG.
obwinionego o to, że: w dniu 15 grudnia 2012 roku około godziny 16:55 wW.naul. (...), naruszył zasady przewidziane wart. 23 ust. 1 pkt. 3 lit. b Prawa o ruchu drogowym, w ten sposób, że kierując samochodem markiA.onr. rej. (...), nie zachował szczególnej ostrożności podczas cofania i nie upewnił się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda, samochód markiF. (...)nr rej.(...), w wyniku czego zderzył się z nim, powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o czyn zart. 86 § 1kw w zw. zart. 23 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2012 r., poz. 137 zm.; Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151; Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321; Dz. U. z 2012 r., poz. 951)

I
P. S.uznaje za winnego tego, że w dniu 15 grudnia 2012 roku około godziny 16:55 wW.naul. (...), kierując samochodem markiA.onr. rej. (...), nie zachował szczególnej ostrożności podczas cofania i uderzył w stojący na miejscu parkingowym samochód markiF. (...)nr rej.(...)powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. popełnienia czynu wyczerpującego znamiona art. 86 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w. skazuje go na karę grzywny w wysokości 300 (trzysta) złotych;

II
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu wydatków postępowania.

Sygn. akt XI W 4000/13

UZASADNIENIE
wyroku z dnia 2 czerwca 2014 roku
Sąd Rejonowy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 15 grudnia 2012 roku, około godziny 16:55, wW.naulicy (...), na wysokości numeru 10,P. S.parkował samochodem markiA. (...)onr rej. (...).
/notatka urzędowa – k. 4, zeznania świadkaD. S.– k. 54-55, 8v, zeznania świadkaŁ. S.– k. 55-56, 10v, częściowo wyjaśnienia obwinionego – k. 53 i 15v/
Próbował ustawić pojazd na przestrzeni między miejscami postojowymi, równolegle do jezdni, pomiędzy dwoma już zaparkowanymi na miejscach postojowych pojazdami, ustawionymi prostopadle do jedni, w tym przodem do niej samochodem markiF. (...)o nr rej.(...). Podczas cofania samochodu uderzył tylnym jego zderzakiem w przedni zderzak z prawej strony (przy prawym przednim kole) samochoduF..
/notatka urzędowa – k. 4, zeznania świadkaD. S.– k. 54-55, 8v, zeznania świadkaŁ. S.– k. 55-56, ujawnione na rozprawie fotografie na płycie – k. 17, szkic – k. 3, częściowo wyjaśnienia obwinionego – k. 53/
Zdarzenie zauważył pracownik znajdującej wul. (...)Ambasady RumuniiD.R., który od razu poinformował o nim swojego współpracownikaT.G.M., właściciela ww. samochoduF.. Ten z kolei zwrócił się niezwłocznie do pełniących w tym rejonie służbę patrolową funkcjonariuszy Policji, wskazując, że samochódA.uderzył w jego samochód.
/notatka urzędowa – k. 4, zeznania świadkaD. S.– k. 54-55, 8v, zeznania świadkaŁ. S.– k. 55-56/
Przed przyjazdem na miejsce zdarzenia funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego, pojawił się na nimP. S.wraz z kilkuletnim dzieckiem. Po niedługim czasie, wbrew poleceniom Policji, odjechał on swoim samochodem na około 30 cm od samochoduF., do którego przylegał.
/notatka urzędowa – k. 4, zeznania świadkaD. S.– k. 54-55, 8v, zeznania świadkaŁ. S.– k. 55-56, wyjaśnienia obwinionego – k. 53 i 15v/
Po przyjeździe funkcjonariusze(...)ustalili, że silnik samochoduF.jest zimny.
/zeznania świadkaD. S.– k. 54-55, 8v, zeznania świadkaŁ. S.– k. 55-56/
Dokonano na miejscu oględzin samochodów, stwierdzając, że w samochodzieA.uszkodzony jest tylny zderzak – lekkie obtarcie,(...)na wysokości środkowej części zderzaka, zaś w samochodzieF.uszkodzony jest przedni zderzak z prawej strony – lekkie wgniecenie i obtarcie na wysokości ok. 50 cm od podłoża na łączeniu ze zderzakiem.
/protokoły oględzin – k. 6 i 7, zeznania świadkaM. N.– k. 78-79, zaprezentowane na rozprawie fotografie na płycie – k. 17/
W trakcie przeprowadzanych czynności panowały trudne warunki atmosferyczne, tj. padał śnieg z deszczem.
/ujawnione na rozprawie fotografie na płycie – k. 17, notatka urzędowa – k. 4/
Badanie stanu alkoholu w organizmieP. S.dało wynik negatywny.
/protokół z użycia urządzenia pomiarowego – k. 5/
Funkcjonariusz(...)zaproponowałP. S.wystawienie mandatu karnego, lecz ten odmówił przyjęcia.
/notatka urzędowa – k. 2v, zeznania świadkaD. S.– k. 54-55, 8v, zeznania świadkaŁ. S.– k. 55-56/
P. S.jest rozwiedziony. Ma na utrzymaniu 6-letniego syna, utrzymuje go „partnerka”. Jest w trakcie likwidacji działalności gospodarczej. Nie był karany za przestępstwa, w ciągu ostatnich dwóch lat nie był karany mandatami.
/wyjaśnienia obwinionegoP. S.– k. 52, informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego – k. 23/
ObwinionyP. S.zarówno w toku czynności wyjaśniających (k. 15), jak też przed Sądem (k. 53) nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Wyjaśnił (k. 53-54, 56, 15v), że w dniu 15 grudnia 2012 roku od godziny 11:00 uczestniczył z synem na imprezie zorganizowanej naul. (...). Podał, że na parkingu samochody były zaparkowane prostopadle do ulicy, zaś powierzchnia między nimi była wolna i on zaparkował swoim samochodem na tej powierzchni, równolegle do ulicy. Podkreślił, że jego samochód ma system inteligentnego parkowania i nie ma możliwości, aby zderzył się z przeszkodą podczas parkowania. Po powrocie z imprezy na parking około godziny 16:00 zastał interweniujących policjantów oraz pracownika Ambasady, z którym policjanci nie potrafili się porozumieć po angielsku. Stwierdził, że samochody się nie stykały, zaś w szczelinie między nimi był śnieg. Utrzymywał, że w jego samochodzie nie było żadnego uszkodzenia.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje.
Wyjaśnienia obwinionego zasługują na uwzględnienie w zakresie odnoszącym się do faktu parkowania przez niego samochodem markiA.przyul. (...)w dniu 15 grudnia 2012 roku - w ogólności. W części, w której zaprzecza możliwości uderzenia w stojący samochód markiF., jego wyjaśnienia uznać należy za niewiarygodne. Stoją one bowiem w tym zakresie w sprzeczności z innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami, ocenianymi z uwzględnieniem wskazań wiedzy, zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, stosownie do treściart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.. Przede wszystkim jego zeznaniom przeczą zeznania interweniujących w sprawie funkcjonariuszy policji oraz treść sporządzanych przez nich notatek urzędowych. Ich interwencja została przeprowadzona wskutek zgłoszenia pracownika Ambasady RumuniiT.G.M., który poinformowany został przez współpracownikaD.R.o uderzeniu przez kierowcę samochoduA.w należący doT.G.M.samochódF..D.R.był naocznym świadkiem tego zdarzenia. Wobec braku możliwości w postępowaniu w sprawach o wykroczeniach korzystania z dowodu z zeznań świadków, o których mowa wart. 578 k.p.k., tj. osób wchodzących w skład personelu przedstawicielstw dyplomatycznych (Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenianie odsyła doart. 581 k.p.k.), a także jednoznacznego stanowiska Ambasady Rumunii (k. 34), ww. pracownicy Ambasady nie zostali w sprawie przesłuchani, to jednak w świetle całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności nie budzi wątpliwości Sądu, i to pomimo podnoszonych przez obwinionego trudności w komunikacji w języku angielskim między tymi pracownikami a funkcjonariuszami policji, że reakcja tych pierwszych na spostrzeżone uderzenie w samochód markiF. (...)przez parkujący samochód markiA.była niezwłoczna oraz że jednoznacznie wskazywali oni na ten właśnie samochód jako powodujący kolizję. Nie można wykluczyć, że obwiniony parkował uprzednio, tj. około godziny 11:00, w rejonieulicy (...), ale Sąd nie daje mu wiary, że od tej godziny do interwencji policji nie korzystał już z samochodu, w szczególności że nie parkował około godziny 16:55, przyjeżdżając ponownie w to miejsce, w celu - jak należy wywieść z jego wyjaśnień co do powodu obecności w tym rejonie w dniu 15 grudnia 2012 roku - odbioru syna z imprezy dla dzieci. Wersję wynikającą z notatek urzędowych i zeznań funkcjonariuszy policji potwierdza ustawienie samochodów zastane przez interweniujących policjantów, tj. przyleganie pojazduA.tyłem do prawego przedniego boku pojazduF., który jak ustalono, miał zimny silnik, a także stwierdzone następnie oględziny tych pojazdów, wskazujące na świeże zarysowania odpowiadające temu ustawieniu. Obwiniony nie żądał wpisania żadnych uwag do protokołu oględzin, nie skarżył też czynności interweniujących funkcjonariuszy policji, z protokołu czy notatek urzędowych nie wynika nadto, aby zabiegał o przeprowadzenie ponownych oględzin w innych warunkach czy przez innych funkcjonariuszy. Wynika natomiast, że obwiniony początkowo nie kwestionował uszkodzeń, negując jedynie swoje sprawstwo, następnie zaś tłumaczył, że do uderzenia doszło wskutek przemieszczenia się pojazdu pod jego nieobecność. Nie bez znaczenia przy ocenie postawy obwinionego jako źródła domniemania faktycznego o jego sprawstwie jest wreszcie okoliczność, że wbrew poleceniom pierwotnie interweniujących funkcjonariuszy policji, przemieścił swój pojazd przed przyjazdem funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadkówD. S.(54-55, 8v),Ł. S.(k. 55-56, 9v) – funkcjonariuszy policji interweniujących wskutek zgłoszenia pracownika ambasadyT.G.M., a takżeM. N.(k. 78-79) – funkcjonariusza(...), przeprowadzającego na miejscu zdarzenia oględziny samochodów. Świadkowie ci potwierdzili przed Sądem złożone uprzednio zeznania względnie sporządzone w sprawie notatki urzędowe. W związku ze zdarzeniem będącym przedmiotem niniejszego postępowania wykonywali rutynowe, służbowe obowiązki. Nie stwierdzono w sprawie, aby mieli oni motyw, z uwagi na który mogliby celowo obciążać obwinionego odpowiedzialnością z tytułu uszkodzenia samochoduF. (...), narażając się w ten sposób na odpowiedzialność służbową, dyscyplinarną, a nawet karną. Co się tyczy dodatkowo zeznań świadkaM. N., przedstawił on sposób dokonywania oględzin, wykluczając możliwość zaznaczenia w protokole wątpliwych uszkodzeń, wątpliwych np. z uwagi na panujące podczas oględzin trudne warunki.
Za wiarygodne uznać należy wszystkie nieosobowe dowody (wyszczególnione na karcie 80). Sporządzone zostały one przez powołane do tego osoby, zajmujące się tym służbowo i ich zgodność z prawdą nie była poddawana w wątpliwość w toku postępowania przez strony procesowe. Sąd uwzględnił też fotografie znajdujące się na płycie (k. 17), ujawnione na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2014 roku.
Przechodząc do oceny prawnej powyższych ustaleń faktycznych, czyn obwinionego zakwalifikować należy z art. 86 § 1 k.w., który stanowi, że karze podlega, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
W świetle ustalonych okoliczności nie budzi wątpliwości, że obwinionyP. S.nie zachował należytej ostrożności przy wykonywaniu manewru cofania podczas parkowania pojazdu.
Dla odpowiedzialności z art. 86 k.w. konieczne jest ustalenie, że sprawca nie zachował "należytej ostrożności", a więc takiej, jaka była wymagana w danej sytuacji. Jak słusznie zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 kwietnia 2003 roku (III KK 61/03), każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego, przezornego, stosowania się do sytuacji istniejącej na drodze. W niektórych sytuacjach ustawa wymaga jednak od uczestnika ruchu drogowego ostrożności szczególnej, a więc większej niż zwykle wymagana. Jest to ostrożność polegająca na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestników ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie.
Taka szczególna ostrożność wymagana jest od kierowcy m.in. podczas cofania. Wedleart. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2012 roku, poz. 1137 ze zm.), kierujący pojazdem jest obowiązany przy cofaniu zachować szczególną ostrożność, a w szczególności sprawdzić, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia, a także upewnić się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda.
ObwinionyP. S.nie uczynił zadość powyższemu.
Następstwem czynu zabronionego obwinionego było spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu.
Spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu oznacza takie zakłócenie w ruchu, które może doprowadzić do kolizji w ruchu drogowym (zderzenia pojazdów, uderzenia jednego pojazdu w drugi pojazd względnie w inną przeszkodę). W okolicznościach sprawy niniejszej, zaistniałe z przyczyny leżącej po stronie obwinionego zakłócenie w ruchu nie tylko mogło doprowadzić do uderzenia w zaparkowany pojazd, ale więcej, do takiego uderzenia doprowadziło.
W sprawie spełnione są przesłanki warunkujące przypisanie obwinionemu winy, a nie zachodzą natomiast żadne okoliczności ją wykluczające. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że obwiniony jest człowiekiem dorosłym i poczytalnym. Posiada pełną zdolność rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania swym postępowaniem.
Przy wymiarze kary Sąd Rejonowy kierował się dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 k.w., oceniając zwłaszcza stopień społecznej szkodliwości czynu a także cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele, jakie ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego. Wymierzając karę Sąd miał też na względzie rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, a także właściwości, warunki osobiste i majątkowe obwinionego, jego stosunku rodzinne, wreszcie dotychczasowy sposób życia.
Art. 86 § 1 k.w. przewiduje karę grzywny, którą wymierza się, o czym stanowi art. 24 § 1 i 3 k.w., w wysokości od 20 do 5.000 złotych, biorąc pod uwagę sytuację materialną obwinionego, w tym jego możliwości zarobkowe.
W ocenie Sądu, odnosząc do przytoczonych dyrektyw wymiaru kary ustalone w sprawie okoliczności zdarzenia oraz okoliczności dotyczące osoby obwinionego, w tym nie tyle podnoszoną przez niego okoliczność braku dochodów, lecz jego możliwości zarobkowe i stan majątku, zasadnym było wymierzenieP. S.grzywny w kwocie 300 złotych.
Rozstrzygniecie w punkcie II wyroku zapadło na podstawieart. 21w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz. U z 1983 roku, nr 49, poz. 223 ze zm.) – co do opłaty, a także, co do wydatków postępowania, na podstawieart. 118 § 1 i 2 k.p.w., zgodnie z którym, w razie skazania, obwinionego obciąża się wydatkami postępowania. Na zasądzone od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa wydatki złożyły się: ryczałty wynoszące: 100 złotych (ogólny ryczałt w sprawach o wykroczenia) oraz 20 złotych (ryczałt za badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu).
Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów, orzec należało jak w wyroku.