Sąd Okręgowy w Poznaniu
XV Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: XV Cz 477/14
Data wyroku: 2014-04-25 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Joanna Andrzejak-Kruk, Michał Wysocki, Jarosław Grobelny
Słowa kluczowe: Doręczenia, Postępowanie Cywilne
Podstawa prawna: art.139§1kpc

POSTANOWIENIE
Dnia 25 kwietnia 2014r.

Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział XV Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:

Przewodniczący:  SSO Jarosław Grobelny
Sędziowie:  SO Joanna Andrzejak-Kruk (spr.)
SO Michał Wysocki

po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2014r. w Poznaniu
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaA. R.
przeciwkoI. W.iK. W.
o eksmisję
na skutek zażalenia pozwanej
na postanowienie Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu
z dnia 6 sierpnia 2013r., sygn. akt V.C.2560/12
postanawia:

oddalić zażalenie.

/-/ Joanna Andrzejak-Kruk/-/ Jarosław Grobelny/-/ Michał Wysocki

UZASADNIENIE
Postanowieniemz dnia 6.08.2013r. Sąd Rejonowy Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu odrzucił sprzeciw pozwanej od wyroku zaocznego z dnia 13.10.2012r.
Jako podstawę powyższego rozstrzygnięcia Sąd Rejonowy wskazałart. 344 § 3 k.p.c.i wyjaśnił, że pozwana złożyła sprzeciw z naruszeniemart. 344 § 1 k.p.c.( w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 16.09.2011r. ), który przewiduje termin tygodniowy od doręczenia pozwanemu wyroku. Odpis wyroku zaocznego został pozwanej doręczony w dniu 9.11.2011r. zgodnie zart. 139 § 1 k.p.c.Pozwana starała się wykazać nieskuteczność doręczenia, gdyż nie mieszkała w listopadzie 2011r. wP., ale wŁ.. Z zeznań pozwanej wynika jednak, że jej centrum życiowe znajdowało się i znajduje wP.. Wprawdzie zeznając w niniejszej sprawie podała, że „można powiedzieć, że mieszkała wŁ.”, jednak w postępowaniu V.Cupr.81/11 podkreślała, że mieszka w zasadzie wP.i to wP.przyul. (...)jest jej centrum życiowe. Pozwana wyjaśniła, że przebywała od półtora do dwóch tygodni w miesiącu wP., a w pozostałym czasie przebywała wŁ.. Także w niniejszym postępowaniu podkreślała, że nie zawiadomiła administracji domu o wyprowadzce oraz że nie zmieniła zameldowania, ponieważ na stałe nie wyprowadziła się zP.. Pozwana wyjechała doŁ.w celu prowadzenia działalności gospodarczej, jednocześnie wpadała co kilka dni do domu doP.. Miejscem zamieszkania strony ( osoby fizycznej ) jest mieszkanie, w którym ogniskują się jej sprawy życiowe, w którym jest ( powinna być ) zameldowana. „Miejsce zamieszkania” odpowiada zatem definicji „miejsca pobytu stałego” zamieszczonej wart. 5 i 6 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Nie jest zmianą miejsca zamieszkania strony czasowa zmiana jej pobytu związana z zatrudnieniem, urlopem, pozbawieniem wolności, odbywaniem służby wojskowej itd.. Mając to na uwadze Sąd uznał, że miejscem zamieszkania pozwanej w listopadzie 2011r. byłP.,ul. (...), a zatem doręczenie jej odpisu wyroku zaocznego na ten adres było skuteczne. Okoliczność, że pozwana nie mogła odebrać korespondencji z uwagi na to, że wP.w owym czasie nie przebywała, bądź też skrzynka na listy została zepsuta, mogłyby być badane w razie złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od wyroku zaocznego, którego to wniosku pozwana jednak nie złożyła. Na marginesie Sąd wskazał zaś, że skoro pozwana wiedziała o zniszczeniu skrzynki na listy już w połowie 2011r., mogła tę okoliczność zgłosić bądź administracji domu, bądź też w urzędzie pocztowym. Zaniedbanie w tym zakresie obciąża pozwaną. Sąd zwrócił też uwagę, że dopiero w maju 2012r., a zatem już po wydaniu wyroku zaocznego, pozwana wystosowała do administracji budynku pismo, z którego wynikał inny adres do korespondencji, niż adres zamieszkania.

Zażaleniena powyższe postanowienie złożyła pozwana, zarzucając naruszenieart. 135 § 1 k.p.c.i kwestionując skuteczność doręczenia jej wyroku zaocznego oraz wnosząc o jego zmianę przez przyjęcie sprzeciwu od wyroku zaocznego z dnia 13.10.2011r. i merytoryczne rozpoznanie sprawy, a także o zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Ewentualnie pozwana wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Sąd Okręgowy podziela bowiem stanowisko Sądu I instancji, iż wyrok zaoczny został skutecznie doręczony pozwanej w trybieart. 139 § 1 k.p.c.w jej mieszkaniu wP.przyul. (...).
Podstawowym warunkiem uznania skuteczności doręczenia przesyłki sądowej, której adresat nie podjął z urzędu pocztowego pomimo dwukrotnego awizowania jest to, aby adresat rzeczywiście mieszkał pod wskazanym w przesyłce adresem. „Mieszkaniem” w rozumieniuart. 139 § 1 k.p.c.( a takżeart. 135 § 1 k.p.c.) jest lokal w miejscowości, o jakiej mowa wart. 25-28 k.c., w którym adresat przebywa z zamiarem stałego pobytu ( tak też: postanowienia Sądu Najwyższego z 2.08.2007r., V CSK 155/07, LEX nr 485892 oraz z 22.03.1995r., II CRN 4/95, LEX nr 50590; wyrok Sądu Najwyższego z 23.03.1976r., IV PRN 2/76, LEX nr 14302 ). Co istotne, stały pobyt nie w każdym przypadku jest pobytem nieprzerwanym, a czasowe zamieszkiwanie pod innym adresem nie musi pociągać za sobą zmiany „mieszkania”, o którym mowa wart. 139 § 1 k.p.c.O zamieszkiwaniu w określonym miejscu ( mieszkaniu ) można zaś mówić wówczas, gdy dana osoba z jednej strony faktycznie przebywa w nim przez znaczący okres czasu, z drugiej zaś koncentruje tam swoje interesy życiowe, postrzegając właśnie to miejsce jako centrum swej aktywności. Rację ma skarżąca podnosząc w zażaleniu, iż „mieszkania” nie można utożsamiać z adresem, pod którym nastąpiło zameldowanie na pobyt stały, gdyż zameldowanie jest instytucją administracyjnoprawną o charakterze ewidencyjno-porządkowym. Adres zameldowania może mieć jednak znaczenie przy ustalaniu adresu zamieszkania w kontekścieart. 231 k.p.c., który pozwala sądowi przyjmować określone domniemania faktyczne.
Można zgodzić się z zażaleniem o tyle, że aktywność życiowa pozwanej od 2009r. koncentruje się w dwóch różnych miejscach: wP.orazŁ., gdzie pozwana od tego czasu prowadzi działalność gospodarczą. Za stanowiskiem Sądu Rejonowego, że pozwana pomimo prowadzonej działalności nie zmieniła miejsca zamieszkania i że w październiku i listopadzie 2011r. nadal znajdowało się ono w spornym lokalu wP.przemawiają jednak istotne argumenty. Niewątpliwie pozwana przez cały czas dysponuje tym lokalem, jest w nim zameldowana na pobyt stały, znajdują się w nim również jej rzeczy ( k.117 ). Co więcej, wŁ.pozwana nie ma żadnego mieszkania i nocuje w budynku gospodarczym ( k.103 akt V.Cupr.81/11 ). Wbrew odmiennym twierdzeniom zażalenia, pozwana w 2011r. faktycznie przebywała w spornym lokalu i nie były to jedynie pobyty sporadyczne. Wprawdzie w niniejszej sprawie pozwana zeznawała, że w tym czasie wP.„bywała sporadycznie” ( k.130 ), „wpadała na 2-3 dni” ( k.118 ), ale w trakcie przesłuchania na rozprawie w dniu 6.02.2013r. w sprawie V.Cupr.81/11, opisując stan rzeczy istniejący od 2009r., podała, że „jeździ międzyŁ.aP.” i „w zasadzie mieszka wP.”, przebywając tu „od półtora do dwóch tygodni w każdym miesiącu” ( k.103 akt V.Cupr.81/11 ). Widoczna jest zresztą wyraźna niespójność w wypowiedziach pozwanej w toku obecnego postępowania: najpierw twierdziła ona, że w 2008r. przeprowadziła się doŁ., by zaraz potem wyjaśnić, że nie zawiadomiła o tym fakcie administracji, „bo się na stałe tam nie wyprowadzała” ( k.117 ). Trudno także uznać, aby pobytowi pozwanej w mieszkaniu wP.nie towarzyszył zamiar stałego tu pobytu. Pozwana w sprzeciwie od wyroku zaocznego kwestionuje skuteczność wypowiedzenia umowy najmu i zasadność żądania jej eksmisji, kilkakrotnie podkreśliła też chęć definitywnego powrotu doP., a jeszcze w lutym 2013r. twierdziła, że będzie to możliwe już za 3-4miesiące ( k.117-118, 130v oraz k.103 akt V.Cupr.81/11 ).
W tych okolicznościach Sąd Rejonowy słusznie uznał, że „mieszkanie” pozwanej znajdowało się pod adresem, pod który skierowano przesyłkę zawierającą odpis wyroku zaocznego z dnia 13.10.2011r., a w rezultacie odpis wyroku został pozwanej doręczony w trybieart. 139 § 1 k.p.c.ze skutkiem w dniu 10.11.2011r. ( z adnotacji pracowników urzędu pocztowego na zwróconej przesyłce wynika, iż pierwsze awizo postawiono w oddawczej skrzynce pocztowej w dniu 26.10.2011r. i drugie awizo – w dniu 3.11.2011r. – k.71, a zatem pozwana uprawniona było do odbioru przesyłki w terminie do 10.11.2011r. ). Sprzeciw od wyroku zaocznego złożony w dniu 20.11.2012r. ( k.95 ) był więc spóźniony (art. 344 § 1 k.p.c.) i podlegał odrzuceniu (art. 344 § 3 k.p.c.).

W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.oddalił zażalenie jako bezzasadne.

/-/ Joanna Andrzejak-Kruk/-/ Jarosław Grobelny/-/ Michał Wysocki