Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 798/14
Data wyroku: 2014-10-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Firkowski
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze, Wykroczenie
Podstawa prawna: art.437§1kpk, art.438pkt2-3kpk

Sygn. akt VII Ka 798/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 października 2014 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:
Przewodniczący:  SSO Dariusz Firkowski
Protokolant st. sekr. sądowy Monika Tymosiewicz
przy udziale oskarżyciela publicznego asp. szt. Jacka Kępińskiego
po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014r.
sprawyI. S.
obwinionej o wykroczenie z art. 51§1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej
od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 11 czerwca 2014r., sygn. akt IX W 590/14
I zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,
II zwalnia obwinioną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Sygn. akt VII Ka 798/14

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 11 czerwca 2014 r. w sprawie IX W 590/14
uznałI. S.za winną tego, że w nocy 11-12 stycznia 2014 r. w godzinach 23.00-02.00 wD.naul. (...), będąc właścicielkąbaru (...)poprzez dopuszczenie do głośnego odtwarzania muzyki i krzyków klientów zakłóciła spoczynek nocnyK. K.iD. K.,
tj. czynu z art.51 § 1 k.w. i za to z mocy art.51 § 1 k.w. skazał ją na karę grzywny w kwocie 300 (trzysta) złotych.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.zwolnił obwinioną od kosztów postępowania i opłaty.
Od powyższego wyroku apelację złożył obrońca obwinionej, który wyrok co do punktu I zaskarżył w całości.
Na podstawieart. 109 § 2 k.p.w.w zw. zart. 427 § 2 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k., zarzucił orzeczeniu:
1. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicieart. 410 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.oraz w zw. zart. 7 k.p.k.poprzez:
a) dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ocenioną bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i przyjęcie, że wyjaśnienia obwinionej nie zasługują na danie im przymiotu wiarygodności pomimo, iż wyjaśnienia te korespondują z istotną częścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przede wszystkim z zeznaniami funkcjonariuszy policji tj.M. N.iJ. P.oraz świadkówA. C.,P. C.,A. G.orazJ. W.,
b) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie za wiarygodne jedynie zeznańK. K.,D. K.orazJ. M.podczas gdy zeznania te są sprzeczne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym przede wszystkim z zeznaniami funkcjonariuszy policji tj.M. N.iJ. P., którzy interweniowali w nocy z 11 na 12 stycznia 2014 roku.
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że obwiniona w nocy z 11 na 12 stycznia 2014 roku w godzinach od 23.00 do 02.00 wD.przyul. (...), będąc właścicielkąbaru (...)poprzez dopuszczenie do głośnego odtwarzania muzyki i krzyków klientów zakłóciła spokój i spoczynek nocnyK. K.iD. K.podczas gdy wnikliwa analiza materiału zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego winna zobligować Sąd do dokonania odmiennych ustaleń.
.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienieI. S.od przypisanego jej wykroczenia z art. 51 § 1 kw
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy obwinionej nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślić należy, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń zarówno w aspekcie okoliczności stanu faktycznego, winy obwinionej i kwalifikacji prawnej przypisanego jej czynu, jak również w aspekcie wymierzonej jej kary. Swoje ustalenia Sąd oparł o szczegółową i wnikliwą analizę materiału dowodowego, która nie zawiera błędów natury logicznej czy też faktycznej, która w pełni odpowiada dyrektywom określonym wart. 4 kpk, a przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest zgodne z przesłankami wynikającymi zart. 7 kpki przekonująco uzasadnione.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego podniesionych w apelacji stwierdzić trzeba, iż nie są one trafne. Przede wszystkim dlatego, iż Sąd I instancji w sposób jasny wskazał w uzasadnieniu wyroku przesłanki swojego rozstrzygnięcia odnosząc się do zgromadzonych w sprawie dowodów, które stały się podstawą decyzji.
Dowody zgromadzone w przedmiotowej sprawie pozwalają na ocenę zachowania obwinionej pod kątem naruszenia obowiązujących przepisów prawa i tym samym uznanie, iż w tym wypadku swoim zachowaniemI. S.naruszyła dyspozycję art. 51 kw. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, którą Sąd Okręgowy podziela i należy jedynie zaakcentować niektóre elementy, które przemawiają za odmową podzielenia stanowiska skarżącego w niniejszej sprawie.
Przede wszystkim w ocenie Sądu Okręgowego nie sposób przyjąć, aby w ramach postępowania przed Sądem I instancji doszło do dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ocenionego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, albowiem postępowanie to zostało przeprowadzane w szerokim zakresie i pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego.
Sąd Rejonowy zasadnie zatem dał wiarę zeznaniom świadków w osobachK. K.,D. K.orazJ. M.. Zeznania tych osób są jasne, spójne, wzajemnie się uzupełniają i znajdują potwierdzenie w zgromadzonych dowodach w postaci : notatki urzędowej k.15, płyty z nagraniami z rejestratora RomówKPD.k.25. Ze zgodnych relacjiK. K.i jego córkiD. K.wynika, że muzyka odtwarzana w nocy z 11/12 stycznia 2014 r. uniemożliwiała im normalny odpoczynek, gdyż była zbyt głośna. Tę sytuację potwierdziła również sąsiadka wymienionychJ. M., która na prośbęK. K.przyszła do jego mieszkania tej samej nocy i będąc w pokojuD. K., słyszała głośną muzykę dobiegającą zbaru (...). Wtedy też około godziny 1.30J. M.zadzwoniła do dyżurnegoKPD.i poinformowała go o zdarzeniu. (k. 35v-36, 36, 56v). Zatem nie sposób podzielić zarzutu skarżącego przekroczenia przez Sąd granicy swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie za wiarygodne zeznań świadkówK. K.,D. K.orazJ. M.w sytuacji, gdy zdaniem skarżącego są one sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, w tym przede wszystkim z zeznaniami funkcjonariuszy PolicjiM. N.iJ. P.. Odnośnie tej rzekomej sprzeczności, to wskazać należy, że wymienieni funkcjonariusze z racji pełnienia swojej funkcji nie mieli interesu w tym, aby zeznawać fałszywie.

    Co ponadto istotne przyjeżdżając na interwencję do baru siła rzeczy nie mogli nic słyszeć, gdyż nie wysiadali nawet z radiowozu z uwagi na to, żeK. K.informował ich po przyjeździe, że muzyka ucichła, a wtedy bar wyglądał na nieczynny (k.53, 53-53v).Tym samym w żadnym wypadku ta relacja funkcjonariuszy nie może stanowić podstawy dla uznania braku zawinienia obwinionej.
Odnosząc się do stanowiska skarżącego, zgodnie z którym Sąd nie przyjął do wiadomości wyjaśnień obwinionej. to zaznaczyć trzeba, iż Sąd meriti ocenił wyjaśnieniaI. S.w sposób prawidłowy i nie dał im wiary, gdyż pozostawały one w sprzeczności z materiałem dowodowym w postaci zeznańK. K.,D. K.orazJ. M.. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy słusznie podniósł, iż wersja zdarzenia przedstawiona przez obwinioną miała stanowić wyraz przyjętej linii obrony w celu uniknięcia odpowiedzialności za zarzucane jej wykroczenie. Podkreślić bowiem należy, że z jednej strony obwiniona wyjaśniała, że w jej lokalu w godzinach nocnych była odtwarzana muzyka, lecz nie na tyle głośno, aby mogła przeszkadzać lokatorom, a z drugiej strony twierdziła, żeK. K.robi jej różne złośliwości chcąc utrudnić jej prowadzenie działalności. (k.35-35v)
Stąd też mając na uwadze treść wyjaśnień obwinionej nie sposób zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, jakoby ocena tychże wyjaśnień została dokonana przez Sąd Rejonowy w sposób dowolny bez uwzględnienia tego, że korespondują one m.in. z zeznaniami świadkówA. C.,P. C.,A. G.orazJ. W..
Otóż w ocenie Sądu Okręgowego tenże zarzut należy również uznać za chybiony, gdyż Sąd meriti odniósł się do zeznań wymienionych świadków dokonując w sposób prawidłowy i zgodny z zasadami logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zasadnie Sąd Rejonowy uznał zeznania, że wskazanych świadków nie mogą skutecznie podważyć ustaleń faktycznych w sprawie.
Zauważyć zatem należy, żeA. C., w trakcie zeznań przed Sądem w dniu 21 marca 2014 r. stwierdziła, że była ona obecna w czasie zdarzenia z 11/12 stycznia 2014 r., lecz podczas tego samego przesłuchania podała, że „to był weekend, ale nie pamiętam konkretnej daty, ja dosyć często w weekendy bywam w tym lokalu”.(k.36).Twierdziła również, że była świadkiem rozmowy funkcjonariuszy z obwinioną, co faktycznie tego dnia nie miało miejsca.
Według relacji świadkaP. C., który mieszka na I piętrze nad barem, dochodzące z baru odgłosy nie są uciążliwe. Wymieniony twierdził na rozprawie w dniu 21 marca 2014 r., że w nocy z 11/12 stycznia żadne hałasy do niego nie docierały, jednakże widział radiowóz policji, zaś w trakcie dalszej wypowiedzi stwierdził : „Nie jestem pewny, czy to było w nocy z 11/12 stycznia, to była jedyna sytuacja, kiedy widziałem radiowóz”(k.36v).Pokreślenia również wymaga to, że wymieniony sam stwierdził, że jego mieszkanie, w przeciwieństwie do lokalu pokrzywdzonych nie graniczy bezpośrednio z barem obwinionej,co jak słusznie podniósł Sąd Rejonowy ma wpływ na kwestię odczuwania skutków jego działalności - k.63 odw.
Odnosząc się do zeznań świadkaA. G.to wymieniona opowiadała o swojej pracy wbarze (...)do roku 2010, kiedy to przestała tam pracować, zatem jej relacje nie mogą dotyczyć sytuacji, która miała miejsce w nocy 11-12 stycznia 2014 r. (k.53v)
Co zaś się tyczy zeznań,J. W., to również nie mogą one zostać uznane za takie, które mogłyby mieć znaczenia dla dokonanie ustaleń w zakresie przedmiotowego zdarzenia w nocy z 11 na 12 stycznia 2014 r. Podkreślić bowiem należy, żeJ. W.odczytywał wodomierze i został poproszony przez obwinioną o sprawdzenie, czy w mieszkaniuK. K.słychać muzykę, którą wymieniona miała włączyć. ZdaniemJ. W.nie było wtedy słychać muzyki, jednakże nie był on w stanie powiedzieć, która to była godzina. Zatem relacjaJ. W.nie może ani potwierdzić ani wykluczyć sytuacji, jaka miała miejsce w chwili zdarzenia. Zważyć również należy, że nie sposób jest stwierdzić czy wtedy kiedyJ. W.odczytywał wodomierze, to czy muzyka, którą włączyła obwiniona miała takie samo natężenie jak w czasie gdyK. K.zgłaszał interwencję (k.53v).
W świetle podniesionych okoliczności bezspornym jest, że w nocy 11-12 stycznia 2014 r. w godzinach 23.00-02.00 wD.naul. (...),I. S., będąc właścicielkąbaru (...)poprzez dopuszczenie do głośnego odtwarzania muzyki i krzyków klientów zakłóciła spoczynek nocnyK. K.iD. K., wypełniając tym samym znamiona czynu z art.51 § 1 k.w.
Mając powyższe na uwadze i nie podzielając zarzutów zawartych w apelacji zaskarżony wyrok jako prawidłowy utrzymano w mocy –art.437§1kpkiart.438pkt.2-3 kpkw zw. zart.190§2 kpw.
Sąd Okręgowy zwolnił obwinioną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, iż przemawiają za tym względy słuszności -art.624§1 kpkw zw. zart.119§1 kpw.