Sąd Okręgowy w Elblągu
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 3/14
Data wyroku: 2014-02-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Kowalczyk-Przedpełska, Natalia Burandt, Irena Linkiewicz
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu
Podstawa prawna: art. 291§ 1 kk

Sygn. akt VI Ka 3/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 lutego 2014 r.

Sąd Okręgowy w Elblągu VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodnicząca:

SSO Natalia Burandt

Sędziowie:

SO Małgorzata Kowalczyk-Przedpełska (spr.)
SO Irena Linkiewicz

Protokolant

st.sekr.sądowy Kamila Obuchowicz

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Krzysztofa Piwowarczyka
po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2014r.,
sprawyC. M. (1),C. B. (1),A. K.,J. K. (1)
oskarżonych zart. 291 §1 kki inne
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonegoA. K.i obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Elblągu
z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt VIII K 558/11

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelacje obrońców

oskarżonychC. M. (1),C. B. (1),A. K.iJ. K. (1)oraz oskarżonegoA. K.za oczywiście bezzasadne;

II
zasądza na rzeczKancelarii Adwokackiej (...)i

Kancelarii Adwokackiej (...)po 516,60 zł. brutto tytułem obrony oskarżonych przed sądem II instancji;

III
zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za

postępowanie odwoławcze w całości.
Sygn. akt VI Ka 3/14

UZASADNIENIE
w części dotyczącej oskarżonychC. M. (1),C. B. (1)iJ. K. (1)
C. M. (1)oskarżony został o to, że:

I
w okresie od 01 maja 2009 roku do 01 czerwca 2010 roku wE.iT.działając czynem ciągłym z góry powziętym zamiarem oraz w sposób wskazujący, iż uczynił sobie z popełnienia przestępstwa w tym skarbowych stałe źródło dochodu, wielokrotnie nabył w celu dalszego wprowadzenia do obrotu uzyskany za pomocą czynu zabronionego nielegalnie odkażony alkohol etylowy w łącznej ilości nie mniejszej niż 2.600 litrów o łącznej wartości rynkowej nie mniejszej niż 208.000 zł, który następnie zbył innym osobom, osiągając z tego tytułu korzyść wysokości nie mniejszej niż 39.000 zł

tj. o czyn zart. 291 § 1 kk. w zw. zart. 294 § 1 kk. w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 kk.
C. B. (1)orazA. K.oskarżeni zostali o to, że:

II
w okresie od 01 maja 2009 roku do 01 czerwca 2010 roku wE.działając wspólnie i w porozumieniu(...)ciągłym z góry powziętym zamiarem oraz w sposób wskazujący, iż uczynili sobie z popełniania przestępstwa w tym skarbowych stałe źródło dochodu, wielokrotnie nabyli w celu dalszego wprowadzenia do obrotu uzyskany za pomocą czynu zabronionego nielegalnie odkażony alkohol etylowy w łącznej ilości nie mniejszej niż 5.200 litrów o łącznej wartości rynkowej nie mniejszej niż 416.000 zł, który następnie zbył innym osobom, osiągając z tego tytułu korzyść majątkową w wysokości nie mniejszej niż 93.000 zł

tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k

J. K. (1)oskarżony został o to, że:

I
w okresie od 01 maja 2009 roku do 01 czerwca 2010 roku wE.iT.działając czynem ciągłym z góry powziętym zamiarem oraz w sposób wskazujący, iż uczynił sobie z popełnienia przestępstwa w tym skarbowych stałe źródło dochodu, wielokrotnie nabył w celu dalszego wprowadzenia do obrotu uzyskany za pomocą czynu zabronionego nielegalnie odkażony alkohol etylowy w łącznej ilości nie mniejszej niż 900 litrów o łącznej wartości rynkowej nie mniejszej niż 72.000 zł, który następnie zbył innym osobom, osiągając z tego tytułu korzyść majątkową w wysokości nie mniejszej niż 10.800 zł

tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12
Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie sygn. VIII K 558/11 Sąd Rejonowy w Elblągu:

I
uznał oskarżonegoC. M. (1)za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia i czyn ten zakwalifikował jako występek zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego ) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkw zw. zart. 70 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobecC. M. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 4 (czterech) lat;

III
na podstawieart. 45 § 1 kkorzekł wobec oskarżonegoC. M. (1)przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej uzyskanej ze sprzedaży nielegalnie odkażonego alkoholu etylowego w łącznej kwocie 39.000 zł (trzydzieści dziewięć tysięcy),

IV
na podstawieart. 73 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kkoddał oskarżonegoC. M. (1)w okresie próby pod dozór kuratora;

V
uznał oskarżonąC. B. (1)za winną popełnienia czynu zarzucanego jej aktem oskarżenia i czyn ten zakwalifikował jako występek zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k-k. wymierzył jej karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

VI
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkw zw. zart. 70 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1kk

wykonanie orzeczonej wobec oskarżonejC. B. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 4 (czterech) lat;

VII
na podstawieart. 45 § 1 kkorzekł wobec oskarżonejC.

B.przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej uzyskanej ze sprzedaży nielegalnie odkażonego alkoholu etylowego w łącznej kwocie 63.600 zł (sześćdziesiąt trzy tysiące sześćset złotych),

VIII
na podstawieart. 73 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kkoddał oskarżoną

C. B. (1), w okresie próby pod dozór kuratora;

IX
uznał oskarżonegoJ. K. (1)za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia i czyn ten zakwalifikował jako występek zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 291 § 1 k.k.wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

X. na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkw zw. zart. 70 § 2 kkwykonanie orzeczonej  wobecJ. K. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 3 (trzech) lat;
XI. na podstawieart. 45 § 1 kkorzekł wobec oskarżonegoJ. K. (1)przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej uzyskanej ze sprzedaży nielegalnie odkażonego alkoholu etylowego w łącznej kwocie 10.800 zł (dziesięć tysięcy osiemset złotych),

XII
na podstawieart. 73 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kkoddał oskarżonegoJ. K. (1)w okresie próby pod dozór kuratora;

XIII
na podstawieart. 29 ust 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataA. T.kwotę 1.776 (jeden tysiąc siedemset siedemdziesiąt sześć) złote wraz z podatkiem VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuJ. K. (1)z urzędu;

XIII
na podstawieart. 29 ust 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataA. G.kwotę 1.476 (jeden tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć) złote wraz z podatkiem VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonejC. B. (1)z urzędu

XIV
na podstawieart. 29 ust 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturzezasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. W.kwotę 1.476 (jeden tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć) złote wraz z podatkiem VAT tytułem

XV
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuA. K.z urzędu,

XVI
na podstawieart. 626 § 1 kpkw zw. zart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zwolnił wszystkich oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w tym opłaty.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonegoJ. K. (1), na podstawieart. 444 k.p.k.zaskarżył powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonego i zarzucił mu:
1. na podstawieart. 427 § 2 i 438 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia polegającą na dowolnej ocenie zeznań świadkaK. P. (1);
2. na podstawieart. 427 § 2 i 438 pkt 2 i 3 k.p.k.błąd w ustaleniach faktycznych będący wynikiem mającej wpływ na treść orzeczenia obrazy przepisów postępowania zwłaszczaart. 4, art. 5 § 2, art. 7 k.p.k., który to błąd wyraża się w przyjęciu tezy, że zgromadzone w mniejszej sprawie materiały pozwalają na przyjęcie, iż:

*

oskarżony działał od 1.05.2009 roku do 1.06.2010 roku;

oskarżony działał na terenieE.iT.;

że oskarżony uczynił sobie z przestępstwa stałe źródło dochodu;

- że oskarżony nabywał alkohol w celu wprowadzenia do dalszego
obrotu;
- że oskarżony nabył alkohol w nie mniejsze ilości niż 900 litów
- że oskarżony nabył alkohol o łącznej wartości rynkowej 72.000 zł;
- że oskarżony uzyskał z tego tytułu korzyść majątkową w wysokości nie mniejszej niż 10.800 zł
3. z ostrożności procesowej zarzucił na podstawieart. 427 § 2 i 438 pkt 4 k.p.k.rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu w szczególności poprzez oddanie go pod dozór kuratora oraz orzeczenie przepadku na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej uzyskanej ze sprzedaży nielegalnie odkażonego alkoholu.
W związku z powyższym wniósł na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.o uchylenie zaskarżonego wyroku i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Elblągu, ewentualnie na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.,art. 437 § 1 i 2 k.p.k.wniósł o uniewinnienieJ. K. (1).

Apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Elblągu wniósł również obrońca oskarżonychC. M. (1)iC. B. (1), zaskarżając wyrok na zasadzieart. 444 kpkw całości. Na mocyart. 427 § 2 i 438 pkt. 2 kpkwyrokowi temu zarzucił: naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść wyroku, mianowicie:

1
art. 167 kpkpoprzez niedopuszczenie z urzędu dowodu z przesłuchania funkcjonariusza CBŚ Wydział wE.asp.S..T. S.na okoliczność ustaleń zawartych w piśmie z dnia 1.06.2010 r. /k.30/ w przedmiocie ilości nabytego przezC. M. (1)iC. B. (1)odK. P. (1)odkażonego spirytusu;

2
art. 182§ 3 kpkpoprzez odczytanie zeznańK. P. (1)w sytuacji gdy odmówił zeznań z uwagi na toczącą się sprawę, w której oskarżony jest o współudział w przestępstwie objętym postępowaniem;

3
art. 391 § 2 kpkpoprzez odczytanie zeznańK. P. (1)złożonych w postępowaniu przygotowawczym z powołaniem się na odmienność składanych przez niego zeznań niż dotychczas i niepamięć pewnych okoliczności – w sytuacji gdy świadek żadnych zeznań w postępowaniu jurysdykcyjnym nie złożył, ograniczając się do stwierdzenia – „nie chcę złożyć zeznań”;

4
art. 7 kpkpoprzez całkowicie dowolne ustalenie ilości nabytego i odsprzedanego przez oskarżonychC. M. (1)iC. B. (1)odkażonego spirytusu, a tym samym uzyskanej przez nich z tego tytułu korzyści majątkowej;

5
art. 424 § 1 i 2 kpkpolegające na:

a
sprzeczność sentencji wyroku z jego uzasadnieniem wyrażającej się przyjęciem, ze oskarżeniC. B. (1)iA. K.działali wspólnie i porozumieniu, a ich czyny były skierowane przeciwko mieniu o wartości nie mniejszej niż 416.000 zł. przy jednoczesnym innym ustaleniu równowartości uzyskanej przez nich korzyści majątkowej;

b
braku wskazania zasady i podstaw ustalenia korzyści majątkowej uzyskanej przez oskarżonychC. M. (1)iC. B. (1)w następstwie sprzedaży nielegalnie oskarżonego alkoholu etylowego .

Na zasadzieart. 427 § 1 i 437 § 2 kpkwniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył ,co następuje :
Wszystkie wskazane powyżej apelacje były oczywiście bezzasadne i z tych powodów nie mogły zasługiwać na uwzględnienie.
Na wstępnie rozważań należy podnieść , iż Sąd Rejonowy w Elblągu przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący i szczegółowy, które następnie poddał wnikliwej i wszechstronnej ocenie i analizie , i na tej podstawie wyprowadził słuszne wnioski zarówno co do winy oskarżonychC. M. (1),C. B. (1)jak teżJ. K. (1)w zakresie przypisanych im czynów , jak i subsumcji prawnej ich zachowań pod wskazane przepisy ustawy karnej , a także wymiaru orzeczonych wobec nich kar zasadniczych oraz środków karnych. Przedmiotem rozważań były nie tylko dowody obciążające oskarżonych ale również wszelkie dowody im przeciwne , a wszystkie one zostały ocenione w zgodzie z zasadami logicznego rozumowania ,wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego . Wyprowadzone zatem na tej podstawie stanowisko Sądu Rejonowego w Elblągu korzysta z ochrony przewidzianej wart. 7 k.p.k., a ponieważ jednocześnie nie zostało ono w żaden rzeczowy i przekonywujący sposób podważone przez skarżących , przez to w całej rozciągłości zasługuje również na aprobatę Sądu Odwoławczego .
Nie można się oprzeć wrażeniu przy lekturze apelacji obrońców oskarżonych, iż główny zarzut wiązał się z niewłaściwą oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego a więc błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Weryfikacja stanu faktycznego, według skarżących, nastąpiłaby wówczas , gdyby sąd orzekający odrzucił zeznania świadkaK. P. (1)jako: po pierwsze - niedopuszczalne w świetleart. 182 par. 3 kpkiart. 391 par. 2 kpk, po drugie – nie niezasługujące na uwzględnienie z uwagi na dowolność w przedstawionej przez niego relacji i podzielił wersję wydarzeń zaprezentowaną przez oskarżonych.
Jako zupełnie chybione należało uznać stanowisko zaprezentowane w apelacji obrońcy oskarżonychC. M. (1)iC. B. (1)dotyczące obrazy przepisów prawa procesowego. Przede wszystkim należy wskazać ,iż obrońca oskarżonych uczestniczył w postępowaniu i nie zgłaszał wniosku o przesłuchanie autora notatkiT. S.– k 28-31 , na okoliczność ilości nabytego przez oskarżonych alkoholu. Podnoszenie zarzutu , iż Sąd nie dopuścił z urzędu tego dowodu jest zupełnie nieuprawnione. Nawet dopuszczenie dowodu z zeznańT. S.na okoliczność zawartych w notatce informacji , nie miałoby wpływu na ustalenie ilości nabytego alkoholu , bowiem notatka ta została sporządzona we wstępnej fazie postępowania i zawierała jedynie ogólne stwierdzenia dotyczące ilości nabytego alkoholu .Dopiero dalsze postępowanie dowodowe dostarczyło szczegółowych informacji dotyczącej ilości nabytego alkoholu przez poszczególnych oskarżonych uczestniczących w nielegalnym procederze. Ocena ewentualnych zeznań wskazanego wyżej świadka, z punktu widzenia ich przydatności dla dokonanych ustaleń , nie byłaby więc istotna.
Zupełnie chybione były również zarzuty dotyczące obrazy prawa procesowego tj.art. 182 par. 3kpkiart. 391par. 2 kpk. związane z przesłuchaniemK. P. (1)w charakterze świadka pomimo ,iż odmówił składania zeznań z uwagi na toczącą się przeciwko niemu sprawę o współudział w przestępstwie objętym postępowaniem.
Zgodnie z ustaloną praktyką orzeczniczą unormowanie przyjęte wart. 391 par. 2 kpkoznacza , że w sytuacji określonej wart. 182 par.3 kpk,możliwe jest odczytanie świadkowi na rozprawie tego , co uprzednio wyjaśnił jako oskarżony – podejrzany / por. SN I KZP 8/05, OSNKW 2005, nr 4, poz. 4 z glosą A.Baja , Prok. i Pr. 2007, nr 11 s 170/. Skorzystanie z prawa do odmowy składania zeznań w oparciu o przepisart. 182 par.3 kpkoznacza , iż osoba , której takie prawo służy , nie chce w ogóle zeznawać w sprawie , a odczytanie świadkowi , który w oparciu o przepisart. 182 par. 3 kpkodmówił składania zeznań , uprzednio złożonych przez niego wyjaśnień do protokołu przesłuchania w charakterze oskarżonego lub podejrzanego jest konsekwencją wskazanego wart. 391 par. 2 kpktoku postępowania w sytuacji odmowy złożenia zeznań / postanowienie SN z dnia 10.09.2008 r. ,V KK 145/08, LEX nr 467480/.
Reasumując należy dodatkowo wskazać , iż świadkowi , który korzysta z prawa do odmowy składania zeznań w trybieart. 182 par. 3 kpk, wolno odczytywać , z mocyart. 391 par. 2 kpk, tylko uprzednio złożone przez niego wyjaśnienia w charakterze podejrzanego lub oskarżonego/ por. wyrok SA w Gdańsku z dnia 15 maja 2013 r. , II AKa 127/13, LEX nr 1335717/. Przechodząc do kolejnych zarzutów apelacyjnych należy podnieść ,iż nie znajdują one racjonalnego uzasadnienia i z tych powodów nie mogły być uwzględnione jako zasadne.
Odnośnie postawionego zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego tj.art. 7 kpkoraz błędu w ustaleniach faktycznych , który miał wpływ na treść orzeczenia, stwierdzić należy , co następuje :
Art. 7 k.p.k.określa ogólne zasady oceny dowodów zgromadzonych w toku postanowienia stanowiąc ,iż powinny być one oceniane swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zasada ta jest jedną z naczelnych dyrektyw postępowania karnego , choć granice swobodnej oceny dowodów przez organy procesowe zostały precyzyjnie wyznaczone przez orzecznictwo w kontekście zasady prawdy materialnej i zasady obiektywizmu . Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.m. in. wtedy , gdy :

1
jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy /art. 410 k.p.k./, i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy /art. 2 par. 2 k.p.k./;

2
stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności , przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego /art. 4 k.p.k./ ;

3
jest wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – argumentowane w uzasadnieniu wyroku /art. 424 par. 1 pkt 1 k.p.k./ - por. wyrok SN z dnia 9.11.1990r.(...)149/90, OSNKW z 1991 r. nr 7 , poz. 41.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazane wyżej zarzuty obrońców oskarżonych odnieść do uzasadnienia ich apelacji. Z treści uzasadnienia wynika bowiem , że naruszenie tych zasad procesowych było konsekwencją zupełnie bezkrytycznej oceny zeznań świadkaK. P. (1), które stały się kanwą ustaleń faktycznych.
Otóż Sąd Rejonowy w Elblągu ustalenia faktyczne oparł na całokształcie okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej . Sąd ocenił zeznaniaK. P. (1)w kontekście zeznań innych świadków m.in.A. A.,B. G.,M. K.,G. O.,L. G.,J. K. (2),J. K. (3)R. Ś.,S. Ł.,S. R., , częściowo wyjaśnień samych oskarżonychC. M. (1),C. B. (1),J. K. (1),A. K., opinii biegłego z zakresu informatyki , akt sprawy VIII K 397/11.Swoje stanowisko Sąd wyraził następnie w obszernym uzasadnieniu , którego treść i forma czyni zadość wymogom określonym w art. 424 par. 1k.p.k.
Analiza zeznań wskazanych wyżej osób oraz ujawnionych dowodów, w odczuciu Sądu Odwoławczego, została dokonana w sposób prawidłowy przez Sąd meriti i w żadnej mierze nie mogła być zakwestionowana przez obrońców. Twierdzenia zawarte w apelacji pozostają zwykłą polemiką , nie znajdującą merytorycznego uzasadnienia w aktach sprawy, nie wnoszą też nowych , nieznanych Sądowi I instancji faktów, które mogłyby mieć wpływ na zmianę zaskarżonego orzeczenia.
Jako zupełnie chybione były zarzuty dotyczące różnic w wartości rynkowej alkoholu oraz uzyskanej z jego sprzedaży korzyści majątkowej przez oskarżonych- czy to dla siebie jak w przypadku oskarżonychC. M. (1)iC. B. (1), czy też częściowo dla siebie iC. B. (1)jak w przypadku oskarżonegoA. K..Wartość rynkowa , którą należało przyjąć jako podstawę szkody wyrządzonej przestępstwem , była oczywiście inna od korzyści majątkowej jaką uzyskali oskarżeni sprzedając nielegalnie odkażony spirytus. Korzyść uzyskana z przestępstwa stanowi wartość zrelatywizowaną do konkretnego przypadku – skoro ustawa mówi o „ korzyści osiągniętej „ to wyraźnie odrywa to do wartości rynkowej , a odnosi to do realnie , w konkretnej sprawie uzyskanej korzyści . Oznacza to , że wysokość korzyści uzyskanej z przestępstwa – a więc i podlegającej przepadkowi- należy ustalić nie według ceny rynkowej , ale według cen , po których wprowadzono towar do obrotu/ por. wyrok SN(...)z dnia 2012-11-21, LEX nr 1252717/. Sąd Rejonowy w Elblągu uznał zeznania świadkaK. P. (1)jako wartościowy dowód pozwalający na uznanie , iż sprzedał on oskarżonym ponad 12.000 litrów odkażonego spirytusu .K. P. (1)wskazał w sposób precyzyjny jakie ilości alkoholu i w jakiej cenie zbył poszczególnym oskarżonym w okresie objętym aktem oskarżenia – por. k . 668, 669, 751, 807 . Również wskazał dokładnie w jakich miejscach dochodziło do transakcji i okoliczności te były przyznawane również częściowo przez samych oskarżonych – por. wyjaśnieniaC. M.k 259, 223, 901,C. B.k 763. Oczywiście oskarżeni zaprzeczali aby alkohol stanowił przedmiot dalszego obrotu, lecz ich wyjaśnienia w tym zakresie pozostawały w rażącej sprzeczności z zeznaniami wskazanych powyżej świadków. Z ustaleń tych jednak wynikało w sposób jednoznaczny , iż oskarżonaC. B. (1)wprowadziła do obrotu wraz zA. K.alkohol o wartości rynkowej 93.600 zł. Natomiast uznając jej dominującą rolę w obrocie tego alkoholu Sąd orzekł środek karny zart. 45 par. 1 kkstosownie do osiągniętej przez nią korzyści majątkowej.
Również jako chybiony należało uznać zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku , który to błąd miał wpływ na treść orzeczenia. Obrońcy oskarżonych również ten zarzut opierali na niezasadnym daniu wiary zeznaniomK. P. (1), które według niech pozbawione były logiki. Sąd I instancji bardzo szczegółowo i logicznie zanalizował zeznania tego świadka nie tylko w kontekście samej treści lecz również w powiązaniu z zeznaniami innych świadków oraz dowodami nieosobowymi takimi jak analiza połączeń telefonicznychK. P.z oskarżonymi. Nadto , jak już wskazano wyżej, rozstrzygnięcie nie zostało oparte jedynie na zeznaniachK. P.ale również na opinii biegłego z zakresu informatyki – rejestru połączeń , akt sprawy VIII K 397/11, protokołu oględzin samochoduV. (...)nr rej. (...). Również sami oskarżeniC. M.iC. B.przyznali się częściowo do stawianych im zarzutów.
Godzi się w tym miejscu przypomnieć , iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest słuszny tylko wówczas , gdy zasadność ocen i wniosków , wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego , nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu , wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku , lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się w ocenie zebranego materiału dowodowego . Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku nie może sprowadzać się do samej odmiennej oceny materiału dowodowego , lecz powinien polegać na wykazaniu , jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego / por.(...)197/04, OSNKW 1975, nr 5, poz. 58, SN I KR 197/74 , OSNKW 1975 , nr 5, poz. 58/.
Otóż w sprawie zgromadzono bogaty materiał dowodowy , który następnie został poddany wnikliwej ocenie w oparciu o podstawowe zasady określone wkodeksie postępowania karnego. Analiza tych dowodów pozwoliła Sądowi I instancji na ustalenie, że oskarżeni dopuścili się zarzucanych im czynów w wersji przyjętej przez ten sąd .
Nie może być tak ,iż gołosłowne zarzuty co do wiarygodności zeznań świadkówK. P. (1)oraz innych wskazanych wyżej , mają pierwszeństwo przed logiczną , popartą analizą dowodów oceną dokonaną przez sąd. Zeznania świadków były logicznie . Analizując zeznaniaK. P.nie sposób pominąć faktu, iż przeciwko niemu toczyło się postępowanie w Sądzie Okręgowym w Łodzi za czyny pozostające w związku z przedmiotową sprawą.
Jako niezasadne należało uznać również zarzuty obrońcy oskarżonegoJ. K. (1)dotyczące rażącej niewspółmierności kary polegające na oddaniu oskarżonego pod dozór kuratora oraz orzeczenia przepadku równowartości korzyści majątkowej na rzecz Skarbu Państwa w trybieart. 45 par. 1 kkPrzepisart. 45 par. 1 kkstanowi w sposób jednoznaczny , iż sądorzeka przepadek korzyści majątkowejjeżeli sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa korzyść majątkową niepodlegającą przepadkowi przedmiotów wymienionych wart. 44 par. 1 lub 6 kk. Orzeczenie równowartości korzyści majątkowej było więc obligatoryjne. Nadto należy podnieść ,iż określony wart. 45 par. 1 kkśrodek karny przepadku korzyści majątkowej albo jej równowartości orzeka się wobec współsprawców w częściach , w jakich według dokonanych ustaleń faktycznych przypadła im osiągnięta wspólnie korzyść majątkowa. W razie trudności z dokładnym ustaleniem wartości udziałów w korzyści majątkowej osiągniętej przez poszczególnych współsprawców orzeka się przepadek tej korzyści lub jej równowartości w częściach równych/ por. wyrok SA w Białymstoku z dnia 2012-11-29 , II Ka 131/12, LEX nr 1239835/.Natomiast orzeczenie dozoru kuratora nie stanowiło szykany, jak to określił skarżący , lecz było wynikiem warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec oskarżonegoJ. K. (1)oraz uwzględniało prewencyjne oddziaływanie orzeczenia.
Odnosząc się do zarzutu obrońcy oskarżonychC. M.iC. B.to należy podnieść , iż niezasadne są zarzuty dotyczące okresu działania grupy przestępczej oraz samych oskarżonych . Nie ma sprzeczności w ustaleniu tych okresów , skoro oskarżonym nie zarzuca się działania w zorganizowanej grupie i nie odpowiadają oni za czyn określony wart. 258kk.
Reasumując powyższe wywody należy podnieść , iż zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji jak też wyciągnięte z nich wnioski co do winy, kwalifikacji prawnej popełnionych przez oskarżonych czynów i orzeczonych kar oraz środków karnych wobec nich nie budzą wątpliwości . Wysokość orzeczonej kara pozbawienia wolności jak też środka karnego w pełni uwzględnia wszystkie okoliczności o charakterze obciążający i łagodzącym jak też stopień zawinienia oskarżonych , stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez nich czynów , który należało ocenić jako znaczny. Sąd Odwoławczy w pełni podzielił argumentację odnoszącą się do tych kwestii zawartą w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku . Kary orzeczone wobec oskarżonych nie noszą cech rażącej surowości , uwzględniają wymogi prewencji indywidualnej oraz ogólnej , co w niniejszej sprawie na szczególne znaczenie z uwagi na zakres oraz charakter prowadzonej działalności przestępczej.
Tym samym zaskarżony wyrok jako w pełni słuszny należało w oparciu oart. 437 par. 1 k.p.k.utrzymać w mocy. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczona na mocyart. 624 par. 1 k.p.k.uwzględniając sytuacje majątkową wszystkich oskarżonych. O kosztach obrony z urzędu orzeczono na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze z dnia 26.05. 1982r.