Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 119/14
Data wyroku: 2014-06-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Wilczewska-, Marek Kordowiecki, Waldemar Cytrowski

Sygn. akt II Ka 119/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 czerwca 2014r.
Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący : SSO Marek Kordowiecki
Sędziowie : SSO Waldemar Cytrowski
SSO Agata Wilczewska - spr.
Protokolant : st. sekr. sąd. Arleta Wiśniewska
przy udziale Jacka Górskiego Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2014r.
sprawyD. P.iW. L.
oskarżonych z art.286§1k.k. i innych
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców obu oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego w Koninie
z dnia 27 stycznia 2014r. sygn. akt II K 166/11

I
Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjmuje, iż czwarty czyn, popełniony 10.11.08r., w ciągu przypisanym oskarżonejD. P.w punkcie II, wyczerpuje znamiona przestępstwa z art.13§1k.k. w zw. z art.286§1k.k. w zw. z art.297§1k.k. w zw. z art.11§2k.k.

II
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części.

III
Zwalnia oskarżone w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w tym od opłat za to postępowanie.

Agata Wilczewska Marek Kordowiecki Waldemar Cytrowski

Sygn. akt II Ka 119/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2014 r. Sąd Rejonowy w Koninie, sygn. akt II K 166/11 uznałD. P.za winną ciągu dwóch przestępstw zart. 286 § 1 k.k.popełnionych w ten sposób, że:

-

w dniu 8 września 2008 r. wK.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zW. L., poprzez wprowadzenie w błąd pracownika banku co do zamiaru i możliwości spłaty, doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10.220,45 zł(...) Bank (...) S.A.w ten sposób, że przedkładając zaświadczenie o zatrudnieniu wfirmie (...), zawarła umowę kredytu gotówkowego nr(...)na kwotę 10.220,45 zł, a następnie uzyskane pieniądze przekazałaW. L., czym działała na szkodę(...) Bank (...) S.A.;

w dniu 10 września 2008 r. wK.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zW. L., nie mając zamiaru ani możliwości spłaty, doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 13.000 zł(...)w ten sposób, że przedkładając pracownikowi banku umowę o pracę wfirmie (...), zawarła umowę pożyczki konsumpcyjnej nr(...)na kwotę 10.000 zł oraz umowę o preferencyjną linię pożyczkową –L.nr(...)z limitem 3.000 zł, a następnie uzyskane pieniądze przekazałaW. L., czym działała na szkodę(...)im.F. S. (1)

i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.oraz na podstawieart. 33 § 1 – 3 k.k.wymierzył oskarżonej karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 60 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę10 zł.
Sąd Rejonowy w Koninie uznał oskarżonąD. P.za winną także ciągu czterech przestępstw zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.popełnionych w ten sposób, że:

-

w dniu 6 października 2008 r. wK.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zW. L., poprzez wprowadzenie w błąd pracownika banku co do zamiaru i możliwości spłaty, doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10.220,45 zł(...)S.A. w ten sposób, że przedkładając pracownikowi banku nierzetelne zaświadczenie o zatrudnieniu wfirmie (...), zawarła umowę o przyznanie limitu kredytowego nr(...)na kwotę 3.350 zł, a następnie uzyskaną kartę przekazałaW. L., która wykorzystała przyznany limit kredytowy nie mając zamiaru jego spłacenia, czym działała na szkodę(...)S.A. wW.;

w dniu 8 października 2008 r. wK.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zW. L., nie mając zamiaru ani możliwości spłaty, doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 19.913,40 złBank (...)w ten sposób, że przedkładając pracownikowi banku nierzetelne zaświadczenie o zatrudnieniu wfirmie (...), zawarła umowę kredytu gotówkowego nr(...)na kwotę 19.913,40 zł, a następnie uzyskane pieniądze przekazałaW. L., czym działała na szkodęBanku (...)II Oddział wK.;

w dniu 15 października 2008 r. wK.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zW. L., poprzez wprowadzenie w błąd pracownika banku co do zamiaru i możliwości spłaty, doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2.200 złBank (...)w ten sposób, że przedkładając nierzetelne zaświadczenie o zatrudnieniu wfirmie (...), zawarła umowę o kartę kredytową(...)z limitem 2.200 zł, a następnie uzyskaną kartę przekazałaW. L., która wykorzystała przyznany limit nie mając zamiaru jego spłacenia, czym działała n szkodęBanku (...) S.A.wW.;

w dniu 10 listopada 2008 r. wK.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zW. L., nie mając zamiaru ani możliwości spłaty, usiłowała doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 9.100 złBank (...)w ten sposób, że złożyła wniosek o udzielenie kredytu do którego dołączyła nierzetelne zaświadczenie o zatrudnieniu wfirmie (...), jednak do zawarcia umowy nie doszło czym działała na szkodęBanku (...)II Oddział wK.

i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.oraz na podstawieart. 33 § 1 – 3 k.k.wymierzył oskarżonej karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 80 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł.
Na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.iart. 91 § 2 k.k.Sąd połączył oskarżonejD. P.orzeczone w pkt. I i II wyroku, kary pozbawienia wolności i grzywny i wymierzył oskarżonej karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności praz karę100 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł.
W oparciu oart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.Sąd zawiesił warunkowo wykonanie orzeczonej wobecD. P.w pkt. III wyroku kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby lat 4.
Tym samym wyrokiem Sąd Rejonowy w Koninie oskarżonąW. L.uznał za winną ciągu 7 przestępstw zart. 286 § 1 k.k.w zw.art. 297 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.popełnionych w ten sposób, że:

-

w dniu 8 września 2008 r. wK.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zD. P.nie mając zamiaru ani możliwości spłaty, poprzez wprowadzenie w błąd pracownika banku, doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10.220,45 zł(...) Bank (...) S.A.w ten sposób, żeD. P.przedkładając pracownikowi banku nierzetelne zaświadczenie o zatrudnieniu wfirmie (...), zawarła umowę kredytu gotówkowego nr(...)na kwotę 10.220,45 zł, a następnie uzyskane pieniądze przekazałaW. L., czym działała na szkodę(...) Bank (...) S.A.;

w dniu 10 września 2008 r. wK.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zD. P., nie mając zamiaru ani możliwości spłaty, doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 13.000 zł(...)w ten sposób, żeD. P., przedkładając pracownikowi banku nierzetelną umowę o pracę wfirmie (...), zawarła umowę pożyczki konsumpcyjnej nr(...)na kwotę 10.000 zł oraz umowę o preferencyjną linię pożyczkową –L.nr(...)z limitem 3.000 zł, a następnie uzyskane pieniądze przekazałaW. L., czym działała na szkodę(...)im.F. S. (2);

w dniu 1 października 2008 r. wK.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu zJ. M.zd.G.nie mając zamiaru ani możliwości spłaty, poprzez wprowadzenie w błąd pracownika banku, doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 13.000 zł(...)w ten sposób, że w celu uzyskania pożyczki potwierdziła nieprawdę pracownikowi(...)(...)wK.zatrudnienieJ. M.wfirmie (...), co było warunkiem niezbędnym dla zawarcia przezJ. M.umowy pożyczki konsumpcyjnej nr(...)na kwotę 10.000 zł oraz umowy o preferencyjną linię pożyczkową –L.nr(...)z limitem 3.000 zł czym działała na szkodę(...)im.F. S. (2);

w dniu 6 października 2008 r. wK.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zD. P., nie mając zamiaru ani możliwości spłaty, poprzez wprowadzenie w błąd pracownika banku, doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10.220,45 zł(...) Bank S.A.w ten sposób, żeD. P.przedkładając pracownikowi banku nierzetelne zaświadczenie o zatrudnieniu wfirmie (...), zawarła umowę o przyznanie limitu kredytowego nr(...)na kwotę 3.350 zł, a następnie uzyskaną kartę przekazałaW. L., która wykorzystała przyznany limit kredytowy nie mając zamiaru jego spłacenia, czym działała na szkodę(...) Bank S.A.wW.;

w dniu 8 października 2008 r. wK.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zD. P., nie mając zamiaru ani możliwości spłaty, doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 19.913,40 złBank (...)w ten sposób, żeD. P.przedkładając pracownikowi banku zaświadczenie o zatrudnieniu wfirmie (...), zawarła umowę kredytu gotówkowego nr(...)na kwotę 19.913,40 zł, a następnie uzyskane pieniądze przekazałaW. L., czym działała na szkodęBanku (...)II Oddział wK.;

w dniu 15 października 2008 r. wK.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zD. P.nie mając zamiaru ani możliwości spłaty, poprzez wprowadzenie w błąd pracownika banku, doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2.200 złBank (...)w ten sposób, żeD. P.przedkładając pracownikowi banku nierzetelne zaświadczenie o zatrudnieniu wfirmie (...), zawarła umowę o kartę kredytową(...)z limitem 2.200 zł, a następnie uzyskaną kartę przekazałaW. L., która wykorzystała przyznany limit nie mając zamiaru jego spłacenia, czym działała n szkodęBanku (...) S.A.wW.;

w dniu 10 listopada 2008 r. wK.działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zD. P., nie mając zamiaru ani możliwości spłaty, usiłowała doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 9.100 złBank (...)w ten sposób, żeD. P.złożyła wniosek o udzielenie kredytu do którego dołączyła nierzetelne zaświadczenie o zatrudnieniu wfirmie (...), jednak do zawarcia umowy nie doszło czym działała na szkodęBanku (...)II Oddział wK.

i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.oraz na podstawieart. 33 § 1 – 3 k.k.wymierzył oskarżonej karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 120 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł.
W oparciu oart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.Sąd zawiesił warunkowo wykonanie orzeczonej wobecW. L.w pkt. V wyroku kary pozbawienia wolności na okres próby lat 4.
Nadto, na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychSąd zwolnił oskarżone od obowiązku uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w tym opłaty.
Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonejD. P.oraz obrońca oskarżonejW. L..
Obrońca oskarżonejD. P., na podstawieart. 425 § 1 k.p.k.,art. 444 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt. 3 k.p.k., zaskarżył wyrok w części – co do pkt. I, II, III i IV – zarzucając orzeczeniu błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które mogły mieć wpływ na jego treść i polegające na tym, że Sąd I instancji dowolnie ustalił, iż oskarżona biorąc pożyczki w bankach działała z zamiarem bezpośrednim w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadzając w błąd wymienione w akcie oskarżenia banki tj. Sąd dowolnie ustalił, iż zawarta przez oskarżonąD. P.umowa o pracę z dnia 5 września 2009 r. zfirmą (...)miała charakter fikcyjny, podczas gdy z wyjaśnieńD. P.wynika, iż w okresie zaciągania kredytów była ona przekonana, że umowa ma charakter realny, o czym świadczy fakt, że oskarżona w ramach zatrudnienia została zgłoszona do ubezpieczenia ZUS oraz została wpłacona zaliczka na poczet podatku dochodowego z tytułu wynagrodzenia za pracę oraz że oskarżona zaciągając kredyty w dobrej wierze będąc przekonana, iż toW. L.spłaci wszystkie kredyt zgodnie z umową o przejęciu długu z dnia 5 września 2009 r. co wyklucza zamiar bezpośredni wprowadzenia banków w błąd w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.
Stawiając te zarzuty, na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k., obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonej od zarzucanych jej czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w części zaskarżonej i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonejW. L., na podstawieart. 444 k.p.k.iart. 425 § 1 i 2 k.p.k., zaskarżył wyrok w części tj. co do kary, zarzucając mu rażącą niewspółmierność kary w postaci orzeczonej kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat oraz kary grzywny w wymiarze 120 stawek dziennych określając wysokość stawki na kwotę 10 zł – w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki do wymierzenia kary w dolnej granicy zagrożenia ustawowego. Podnosząc ten zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie kary w najniższej granicy przewidzianej przez ustawę.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Zarzuty podniesione w obu apelacjach okazały się bezzasadne, jednakże zachodziła konieczność wydania wyroku o charakterze reformatoryjnym.
W pierwszym rzędzie wskazać należy, że zarzuty błędów w ustaleniu stanu faktycznego podniesione w apelacji obrońcy oskarżonejD. P.nie zasługują na uwzględnienie. Generalnie, oceniając zasadność tego zarzutu podkreślić należy, że jest on słuszny tylko wówczas, gdy zostanie wykazane, że zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, nie może on jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego (wyr. SN z 24.03.1975 r., II KR 355/74, OSNPG 9/1995, poz. 84). Oznacza to, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji mogłyby być skutecznie zakwestionowane tylko wtedy, gdyby w procedurze dochodzenia do nich Sąd przeprowadziłby w niepełnym zakresie postępowanie dowodowe, bądź też uchybiłby dyrektywom określonym wart. 7 k.p.k.poprzez błąd w logicznym rozumowaniu, pominięcie istotnych w sprawie dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie niektórych twierdzeń dowodowych czy oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych.
Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie rozpoznawcze w pełni poprawnie, rzeczowo wykorzystując w toku rozprawy głównej możliwości dowodowej weryfikacji twierdzeń aktu oskarżenia oraz samych oskarżonych, w granicach niezbędnych dla ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii sprawstwa, winy i prawnej odpowiedzialności zarównoD. P.jak iW. L.. Poddał wszechstronnej i logicznej analizie zgromadzone dowody w postaci wyjaśnień oskarżonych, zeznań przesłuchanych w sprawie świadków oraz zgromadzonych w sprawie dokumentów, przy czym uczynił to w sposób w pełni przekonujący oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego, przedstawiając jednocześnie na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje przekonanie odnośnie wiarygodności tych dowodów, na podstawie których poczynił ustalenia faktyczne i dlaczego nie dał wiary pozostałym dowodom. Wnioski ocenne Sądu I instancji wyprowadzone zostały z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego (art. 410 k.p.k.), zgodnie z dyrektywami prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.) i bezstronności (art. 4 k.p.k.), a tym samym nie wykraczają one poza granice ocen zakreślonych dyspozycjąart. 7 k.p.k.i pozostają pod jego ochroną.
Fakt, że Sąd Rejonowy nie podzielił odmiennego stanowiska obrony w kwestii oceny dowodów nie przesądza o naruszeniu reguł sformułowanych wart. 7 k.p.k.Zdaniem Sądu Okręgowego, skarżący nie wykazali istnienia konkretnych uchybień, które mogły zakłócić proces prawidłowego ustalania stanu faktycznego, jak również wad w ocenie konkretnych dowodów, które powodowały przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów.
W szczególności Sąd odwoławczy podzielił w całości rozważania Sądu I instancji w zakresie wypełnienia przez oskarżonąD. P.znamion strony przedmiotowej oraz podmiotowej przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.Wyjaśnienia przez nią złożone jednoznacznie wskazują bowiem, że żadnego z zaciągniętych kredytów nie miała zamiaru spłacać, od początku zakładając, iż będzie tego dokonywała oskarżonaW. L..D. P.nie powiadomiła banków o tej okoliczności, które posiadając tą informację niewątpliwie nie uwzględniłyby wniosków oskarżonej o udzielenie zarówno kredytów jak i pożyczek. O braku zamiaru spłaty w/w zobowiązań świadczy również brak spłaty choćby poszczególnych rat należności czy też wystąpienie na drogę postępowania cywilnego przeciwko oskarżonejW. L.o zapłatę kwoty stanowiącej równowartość zaciągniętych w bankach zobowiązań. Na skutek uwzględnienia wniosków oskarżonej i wypłaty przyznanych kwot, doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem banków z uwagi na brak spłaty wymagalnych należności. Należy przy tym zauważyć, iż działanie oskarżonejD. P.miało na celu osiągnięcie korzyści majątkowej, która zgodnie zart. 115 § 4 k.k.może być korzyścią zarówno dla siebie jak i dla kogo innego. WyjaśnieniaD. P., nie pozostawiają wątpliwości, że w całości otrzymane kwoty z tytułu udzielonych kredytów i pożyczek przeznaczone były dlaW. L.i jej przekazane. OskarżonaD. P.wypełniła również stronę podmiotową przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.Wskazują na to nie tylko w/w okoliczności, w szczególności zaciąganie zobowiązań bez zamiaru ich spłaty lecz również podpisywanie umów, których jednym z postanowień było oświadczenie o osobistym spłacaniu poszczególnych rat kredytów i pożyczek. Mając świadomość, iż z postanowień tych się nie wywiąże, wiedziała również, że dojdzie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Twierdzenie to jest tym bardziej uzasadnione z uwagi na fakt, że oskarżona rozmawiała zW. L.na temat jej małej zdolności kredytowej. To przecież ta okoliczność spowodowała zaciąganie zobowiązań przezD. P., a nie przez drugą z oskarżonych. Nie należy także pomijać tego, że w momencie podpisywania umów o kredyt i pożyczkę z 8 i 10 września 2008 r. oskarżona nie dysponowała żadnymi środkami finansowymi, nie otrzymała również wówczas jeszcze wynagrodzenia odW. L.. Znamienne są również te wyjaśnienia oskarżonejD. P., w których wskazała, że” uL.miałam pracować w biurze tj. odbierać telefony i zlecenia. To wszystko zaczęło się przedłużać. Ja zaczęłam szukać pracy gdzie indziej. Składałam podania w innych firmach ponieważL.obiecała, że będzie spłacać kredyt” (k. 395). Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż oskarżona zdawała sobie sprawę z fikcyjności wykonywanej pracy oraz zatrudnienia uW. L., a pomimo tego występowała z wnioskami o kolejne kredyty i pożyczki. Co prawda rację ma skarżący, iżD. P.w trakcie składania wyjaśnień nie stwierdziła, iż praca wykonywana uW. L.była „pracą na niby”, jednakże wniosek taki można wyprowadzić także z wyżej przywołanego fragmentu jej relacji. Już bowiem podczas ich pierwszego spotkania, jeszcze przed podpisaniem umowy o pracę w dniu 5 września 2008 r., została poinformowana przezW. L., że ta „planuje założyć firmę budowlaną – przygotowanie gruntów pod nieruchomości – i na rozwój tej firmy potrzebuje pieniądze z kredytu (…) Ona nie mogła dostać kredytu, ponieważ się jeszcze uczyła i nie pracowała. Powiedziała, że ja mogę dostać kredyt mimo, że aktualnie nie pracuję, bo mam długi staż pracy” (k. 394). Z tego też powodu nie mógł zostać uznany za zasadne zarzut skarżącego podnoszącego, że Sąd dowolnie ustalił fikcyjny charakter wykonywanej przezD. P.pracy. Błędnie również obrońca oskarżonej określa skutki rzekomej dobrej wiary oskarżonej. Wskazać bowiem należ, że owa dobra wiara była nakierowana wyłącznie na osiągnięcie korzyści majątkowych dlaW. L.. Natomiast w stosunku do instytucji finansowych prowadziła do niekorzystnego rozporządzenia ich mieniem. Decyzja o udzieleniu poszczególnych kredytów i pożyczek, ich wysokości i warunkach spłaty wyznaczana była bowiem w oparciu o zdolność kredytowąD. P.a nieW. L.. Już tylko na marginesie ponownie wskazać należy, że ta zdolność była bardzo niska, a w konsekwencji zaciągania kolejnych zobowiązań oskarżona straciła ją zupełnie. Słusznych ustaleń Sądu nie zmienia także okoliczność, iż oskarżona została zgłoszona do ubezpieczenia społecznego. Jest ona obojętna z punktu widzenia określania znamion przestępstwa oszustwa, a konkretne zachowania oskarżonej wskazują iż działała ona ze świadomością fikcyjności wykonywanej pracy.
W ocenie Sądu odwoławczego – w odniesieniu do drugiego z przypisanychD. P.ciągów przestępstw – spełnione zostały również znamiona występku zart. 297 § 1 k.k.Jest to przestępstwo o charakterze formalnym (bezskutkowym), a zachowanie się sprawcy może przybierać różne formy wymienione w tym przepisie i polegać na przedkładaniu podrobionych dokumentów, przedkładaniu dokumentów przerobionych, przedkładaniu dokumentów poświadczających nieprawdę, przedkładaniu dokumentów nierzetelnych, przedkładaniu nierzetelnych pisemnych oświadczeń dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionych wart. 297 k.k.form wsparcia finansowego, elektronicznego instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego. Nierzetelne oświadczenia, to takie, które zawierają informacje nieprawdziwe albo przemilczenia mające adresatowi sugerować stan rzeczy inny niż rzeczywisty. Warunkiem penalizacji jest, aby oświadczenia te były złożone w formie pisemnej. Wskazać więc należy, iż wypełniając wnioski o przyznanie kredytów i pożyczek oraz przedkładając zaświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach oskarżonaD. P.nie informowała banku o obciążających ją zobowiązaniach finansowych wynikających z umów podpisanych w dniu 8 i 10 września 2008 r. Przemilczała również okoliczność, iż miała świadomość fikcyjności wykonywanej pracy oraz faktu poszukiwania innego zatrudnienia. Dokumenty powyższe dotyczyły okoliczności istotnych dla uzyskania kredytów i pożyczek, albowiem stanowiły podstawę oceny zdolności kredytowej oskarżonej. Gdyby dokumenty te zawierały zgodne z prawdą informacjeD. P.nie otrzymałaby pieniędzy albowiem nie miała zdolności kredytowej. Oceny powyżej nie zmienia okoliczność zobowiązania sięW. L.do spłaty kredytów zaciągniętych przezD. P.. Pozostaje bowiem to obojętne dla określania znamion zarówno strony przedmiotowej i podmiotowej przestępstwa zart. 297 § 1 k.k.Zobowiązanie się do spłaty zobowiązań innej osoby nie pozbawia bowiem podstaw słusznych ustaleń Sądu Rejonowego, iż oskarżonaD. P.w celu uzyskania korzyści majątkowej od banku w postaci kredytów i pożyczek przedłożyła nierzetelne zaświadczenie o zatrudnieniu wfirmie (...).
W uzasadnieniu apelacji obrońcyD. P.sformułowany został również zarzut dopuszczenia się przez Sąd Rejonowy obrazyart. 393 § 3 k.p.k.w zw. zart. 174 k.k.z uwagi na oparcie poczynionych ustaleń faktycznych na oświadczeniu oskarżonej znajdującym się na karcie 60 i 61 akt sprawy, a które zostało złożone dla celów zainicjowania postępowania karnego przeciwkoW. L.. Zarzutowi temu nie można odmówić słuszności. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem nie wolno odczytać protokołu z zeznań w charakterze świadka, nawet gdy oskarżony o to wnosi (uchwałą SN z 08.05.1995 r., I KZP 37/94, OSNKW 1995, nr 3-4, poz. 15) ani dokumentów wówczas sporządzonych przez niego w związku z tym przesłuchaniem (wyr. SN z 31.10.1978 r., II KR 220/78, OSNPG 1979, nr 6, poz. 82), co dotyczy także osoby, która w tym samym postępowaniu dotyczącym tego samego przedmiotu procesu karnego stała się następnie oskarżonym (wyr. SN z 14.10.1970 r., IV KR 177/70, OSNKW 1971, nr 1, poz. 11) nawet na jej wniosek. Dokument ten nie powinien więc stanowić podstawy czynienia ustaleń faktyczny. Wbrew twierdzeniom skarżącego, uchybienie to nie miało jednak wpływu na treść orzeczenia. W ocenie Sądu Okręgowego wyjaśnienia oskarżonej, w zakresie powyżej przywołanym w niniejszym uzasadnieniu, złożone w toku postępowania przygotowawczego, a także treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wskazują bowiem, iż wypełnione zostały przez nią wszystkie znamiona zarówno przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.jak i zart. 297 § 1 k.k.
Odnosząc się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonejW. L., należy podkreślić, że jest to zarzut z kategorii ocen, który można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy. Nie można mówić o rażącej niewspółmierności kary wówczas, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego, będącego zasadą sądowego wymiaru kary, nie zostały przekroczone. Rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa wart. 438 pkt. 4 k.p.k., zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wart. 53 k.k.oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Zmiana wysokości orzeczonej kary mogłaby w postępowaniu odwoławczym nastąpić jedynie wtedy, gdyby kara ta jawiła się jako "rażąco niewspółmierna". Owa niewspółmierność w ustawie została poprzedzona określeniem "rażąca", co wyraźnie zaostrza kryterium zmiany wyroku z powodu czwartej podstawy odwoławczej. Określenie "rażąca" należy bowiem odczytywać dosłownie i jednoznacznie jako cechę kary, która istotnie przez swą niewspółmierność razi (jest jaskrawa). Nawet gdyby orzeczona kara jawiła się sądowi odwoławczemu jako niewspółmierna, więc w badanym przypadku jako zbyt surowa, nie może to spowodować obniżenia kary, gdy ta niewspółmierność nie ma charakteru rażącego.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, mając przy tym na uwadze ustawowe zagrożenie karą za przypisaneW. L.przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.iart. 297 § 1 k.k., którą dodatkowo Sąd mógł wymierzyć w wysokości do górnej granicy zagrożenia ustawowego zwiększonego o połowę z uwagi na uznanie iż stanowiły one ciąg przestępstw (art. 91 § 1 k.k.), przyjąć należało, że wymierzona kara 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, przy orzeczonej niewysokiej karze grzywny, nie cechuje się surowością w rozumieniu przepisuart. 438 pkt. 4 k.p.k.Sąd Rejonowy wymienił i opisał jakie okoliczności miały wpływ na jej wymiar, w szczególności trafnie ocenił społeczną szkodliwość czynów oskarżonej, jej zawinienie, a także należycie uwzględnił pozostałe okoliczności, które winny mieć wpływ na określenie wysokości kary. Stawiane przez skarżącego, niejako przy okazji zarzut opartego oart. 438 pkt. 4 k.p.k., zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych należało uznać jedynie za polemikę z słusznymi ustaleniami Sądu. Nie zostały one bowiem poparte jakąkolwiek argumentacją, sprowadzając się jedynie do kwestionowania okoliczności, które mogłyby wpłynąć na odmienną ocenę okoliczności mających wpływ na wymiar kary.
Również kary wymierzone oskarżonejD. P.jawą się jako sprawiedliwe i zgodne z wszystkimi dyrektywami wymiaru kary.
Wprawdzie zarzuty i wywody obu apelacji nie zasługiwały na uwzględnienie, to jednak kompleksowa kontrola zaskarżonego orzeczenia, jak to na wstępie zasygnalizowano, doprowadziła do zmiany wyroku Sądu Rejonowego na korzyść oskarżonejD. P.. Poczynione bowiem przez Sąd ustalenia faktyczne jak i sposób opisania czynu czwartego z drugiego z przypisanych oskarżonej ciągów przestępstw, wskazuje iż winien on być zakwalifikowany zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 297 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.Ujawnione uchybienie Sądu miało niewątpliwie charakter omyłki, gdyż czyn ten popełniony wspólnie i w porozumieniu zW. L., drugiej z oskarżonych został zakwalifikowany już w sposób prawidłowy.
Nie podzielając zarzutów zawartych w apelacjach ani nie znajdując żadnych innych uchybień, które powodowałyby konieczność dalszej zmiany czy też uchylenia zaskarżonego wyroku, a branych pod uwagę z urzędu, Sąd odwoławczy, na podstawie art.437§1i2k.p.k., orzekł jak w wyroku.
Mając na uwadze trudną sytuację osobistą i majątkową oskarżonych Sąd, na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.zwolnił je z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając iż uiszczenie tych kosztów byłoby dla nich zbyt uciążliwe.
Agata Wilczewska  Marek Kordowiecki Waldemar Cytrowski