Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim
VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach
Sygnatura akt: VIII W 412/14
Data wyroku: 2014-11-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Smoktunowicz

Sygn. akt VIII W 412/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 listopada 2014roku
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VIII Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach w składzie:
Przewodniczący: SSR Elżbieta Smoktunowicz
Protokolant:  Sylwia Mulewska
po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 roku sprawy
A.W.s.M.iK.z domuJ.
Urodzonego w dniu (...)w miejscowościW.

obwinionego o to, że:
W dniu 16 września 2014 roku około godz. 15:15 wB.kierując samochodem osobowym markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)podczas wykonywania manewru włączania się do ruchu nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu dla prawidłowo jadącego pojazdu markiP.onumerze rejestracyjnym (...), w wyniku czego doprowadził do bocznego zderzenia obu pojazdów, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym
tj. o wykroczenie z art. 86§1 kw

1
ObwinionegoA.W.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na mocy art. 86 § 1 kw skazuje go na karę grzywny w wysokości 100 (sto) złotych.

2
Odstępuje od obciążania obwinionego kosztami sądowymi, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.

VIII W 412/14

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 16 września 2014 roku około godziny 15:15G. D.we wsiB.kierował samochodem markiP.onr rej. (...). W tym samym czasie również w miejscowościB.kierował samochodem markiF. (...)onr rej. (...)A. W., który wyjeżdżał z drogi podporządkowanej i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu dla pojazdu kierowanego przezG. D., na skutek czego doszło do bocznego zderzenia obu pojazdów. O powyższym zdarzeniuG. D.zawiadomił policję. Z polecenia dyżurnego KPP wS.na miejsce kolizji udali się mł. asp.Ł. A.i sierż. szt.A. K., która mając na uwadze niebezpieczne zachowanie kierowcyA.W.postanowiła skierować sprawę do Sądu.
Powyższych ustaleń faktycznych dokonano w oparciu o zeznania świadkaG. D., notatkę urzędową (k. 1) oraz w oparciu o pozostały materiał dowodowy zebrany w aktach sprawy.
ObwinionyA. W.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że wyjechał z bocznej ulicy na drogę ale zatrzymał się ponieważ zauważył, że nadjeżdża pojazd, po paru sekundach usłyszał uderzenie.
Sąd zważył co następuje :
W ocenie Sądu wyjaśnienia obwinionego zasługują na wiarę albowiem znajdują one potwierdzenie w zeznaniach świadkaG. D., z którego relacji wynika, że poruszał się on swoim samochodem we wsiB.i wówczas z polnej drogi na drogę z pierwszeństwem przejazdu chciał wjechać obwiniony, zatrzymał się i przepuścił samochód jadący z prawej strony i wówczas zaczął wjeżdżać na jezdnię. ŚwiadekG. D., który nadjeżdżał z lewej strony widząc jadący w jego kierunku pojazd kierowany przez obwinionego usiłował uniknąć zderzenia z tym pojazdem i zaczął zjeżdżać na lewy pas ale nie zdążył odjechać i doszło do otarcia obu pojazdów bokami.
W świetle więc materiału dowodowego zebranego w sprawie nie budzi wątpliwości, że obwiniony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu określonego wart. 86 § 1kw. Obwiniony bowiem naruszył zasadę ruchu drogowego określoną wart. 25 ust 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, zgodnie, z którą kierujący pojazdem zbliżając się do skrzyżowania jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pojazdowi nadjeżdżającemu z prawej strony, a jeżeli skręca w lewo – także jadącemu z kierunku przeciwnego na wprost lub skręcającemu w prawo.
Wymierzając obwinionemu karę Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 33 kw, a zatem swoim uznaniem, granicami przewidzianymi w ustawie, miał także na uwadze cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do obwinionego.
Przy uwzględnieniu powyższych okoliczności mających wpływ na wymiar kary Sąd skazał obwinionego na karę grzywny w wysokości 100 złotych.
Orzeczona kara grzywny jest w ocenie Sądu adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, jak również do możliwości płatniczych obwinionego. Podkreślić należy, że jedynym źródłem utrzymania obwinionego jest emerytura w niewielkiej wysokości 700 złotych.
W ocenie Sądu tak określona kara grzywny spełni stawiane przed nią cele wychowawcze jak i zapobiegawcze, mobilizując obwinionego do przestrzegania porządku prawnego. Wymierzona kara w ocenie Sądu stanowić będzie dla obwinionego wystarczającą dolegliwość i zmobilizuje go do respektowania prawa.
O kosztach sądowych Sąd orzekł w oparciu oart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpw.