Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 100/14
Data wyroku: 2014-06-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Olszewski, Andrzej Wiśniewski, Stanisław Stankiewicz
Słowa kluczowe: Swobodna Ocena Dowodów
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k.

Sygn. aktII AKa 100/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 czerwca 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Andrzej Olszewski (spr.)

Sędziowie:

SA Stanisław Stankiewicz
SA Andrzej Wiśniewski

Protokolant:

st. sekr. sądowy Jorella Atraszkiewicz

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Apelacyjnej Jerzego Barana
po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. sprawy
K. B.
oskarżonego zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.i inne
z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie
z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. akt II K 76/12

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelacje prokuratora i obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadne,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. L. (1)kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych z VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym,

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa połowę wydatkówza postępowanie odwoławcze i wymierza mu 600 (sześćset) złotych opłaty za drugą instancję, a drugą połową wydatków obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt II AKa 100/14

UZASADNIENIE
K. B.został oskarżony o to, że:

I
w dniu 8 marca 2012r. wS., działając w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia żonyE. B., uderzył wymienioną nożem w jamę brzuszną, powodując ranę kłutą brzucha, skośną dwuskrzydłową o wymiarach skrzydeł 3cm i 2 cm, drążącą do jamy otrzewnej, z uszkodzeniem mięśnia prostego brzucha po stronie prawej i brzegu wątroby, powodując wstrząs krwotoczny, czym spowodował u pokrzywdzonej rozstrój zdrowia i uszkodzenie narządów ciała na czas powyżej 7 dni w rozumieniuart. 157 § 1 kk, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek udzieleniaE. B.niezwłocznej pomocy medycznej,

tj. o przestępstwo zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kkiart. 157 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk;

II
w okresie od 1998r do 8 marca 2012r.S.znęcał się fizycznie i psychicznie nad swoją żonąE. B.w ten sposób, iż wszczynał awantury w trakcie, których używał wobec niej słów powszechnie uznanych za obelżywe i wulgarne, zakłócał spoczynek nocny, kierował groźby popełnienia przestępstwa na jej szkodę, niszczył przedmioty w mieszkaniu, oskarżał pokrzywdzoną o zdrady i nękał telefonami oraz znęcał się w sposób fizyczny nad wymienioną w ten sposób, iż szarpał ją, popychał i uderzał w twarz,

tj. o przestępstwo zart. 207 § 1 kk.
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 25 listopada 2013 r., oskarżonegoK. B.uznano za winnego tego, że w dniu 8 marca 2012 roku wS., działając w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia swojej żonyE. B., uderzył wymienioną nożem w jamę brzuszną, powodując u niej ranę kłutą brzucha, drążącą do jamy otrzewnej, z uszkodzeniem mięśnia prostego brzucha po stronie prawej i brzegu wątroby, w wyniku czego doszło do wstrząsu krwotocznego, przez co spowodował u pokrzywdzonej ciężki uszczerbek na zdrowiu pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek niezwłocznie udzielonejE. B.pomocy medycznej, to jest popełnienia przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kkiart. 156 § 1pkt2 kkprzy zastosowaniuart. 11 § 2 kki za to, na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kkprzy zastosowaniuart. 11 § 3 kk, skazano go na karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności.
Nadto, odnośnie pkt. II oskarżenia, uznano oskarżonegoK. B.za winnego tego, że w okresie od 1998 roku do dnia 8 marca 2012 roku wS., znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoją żonąE. B.w ten sposób, że wszczynał awantury w trakcie, których używał wobec pokrzywdzonej słów powszechnie uznanych za obelżywe i wulgarne, szarpał ją, popychał i uderzył w twarz, zakłócał spoczynek nocny, kierował groźby popełnienia przestępstwa na jej szkodę, oskarżał o zdrady oraz nękał ją telefonami, to jest popełnienia przestępstwa zart. 207 § 1 kki za to, na podstawieart.207 § 1 kk, skazano go na karę roku pozbawienia wolności
Na podstawieart.85 kkiart.86 § 1 kkpołączono wymierzone oskarżonemuK. B.kary pozbawienia wolności i skazano go na łączną karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności, na poczet której na podstawieart.63 § 1 kk, zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 13 marca 2012 roku do dnia 25 listopada 2013 roku.
Na podstawieart.46 § 1 kkorzeczono od oskarżonegoK. B.na rzecz pokrzywdzonejE. B.kwotę 30.000 zł. (trzydzieści tysięcy złotych 00/100) tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w dniu 8 marca 2012 roku.
Na podstawieart.44 § 2 kkorzeczono przepadek na rzecz Skarbu Państwa przez zniszczenie dowodu rzeczowego opisanego w wykazie dowodów rzeczowych(...)k.136-137 pod poz. 15 oraz opisanego w wykazie dowodów rzeczowych(...)k.212 pod poz.1 poprzez pozostawienie w aktach sprawy na k.29, a na podstawieart.230 § 2 kpkdowody rzeczowe opisane w wykazie(...)k.136-137 pod pozycjami od 1 do 7 nakazano wydaćE. B., natomiast pod pozycjami od 8 do 14K. B., jako zbędne dla postępowania karnego.
Zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych, w tym od uiszczenia opłaty.
Powyższy wyrok zaskarżył obrońca oskarżonego i prokurator.
ObrońcaK. B.wyrokowi zarzucił:
„ 1. Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj.art. 7 kpkpolegającą na dowolnej ocenie wyjaśnień oskarżonego i zeznań pokrzywdzonej oraz świadków i przyjęciu, że wiarygodne są zeznania pokrzywdzonej i jej córki dotyczące znęcania się przez oskarżonego nadE. B., kiedy zawierają one sprzeczności, są niekonsekwentne i sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonego, który wskazywał że nie znęcał się nad swoją żoną, a następnie wybiórcze potraktowanie zeznańP. B.,L. Ś.i sąsiadów oskarżonego i wskazywanie w nich jedynie elementów domniemujących znęcanie się, kiedy zeznania powyższych świadków obejmowały w przeważającej części negację zachowań sprawczych, składających się na znamiona przestępstwa znęcania się w szczególności takich jak awantury, wyzywanie, szarpanie, popychanie, kiedy ocena wszelkich dowodów w sprawie winna być dokonana zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego, wiedzy i logicznego rozumowania, a tym samym nie pozwala ona na przypisanie oskarżonemu sprawstwa czynu zart. 207 § 1 kk.,
2. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj.art. 7 kpkpolegającą na przekroczeniu zasad swobodnej oceny dowodów i odmówieniu wiary wyjaśnieniom oskarżonego w części, w której kwestionował on swój zamiar zabójstwaE. B., pominięciu dowodu w postaci części opinii biegłegoR. L. (2)odnoszącej się do motoryki ruchu ciała pokrzywdzonejE. B.w momencie uderzenia nożem i możliwej przypadkowości sposobu i skutku uderzenia, a także części zeznań pokrzywdzonej i świadkaP. B.wskazujących na przypadkowość użycia noża, które to dowody prawidłowo ocenione przy uwzględnieniu zasad doświadczenia życiowego, wiedzy wskazują na niemożliwość przypisania oskarżonemu działania z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia swojej żonyE. B.tj. na niemożliwości przypisania oskarżonemu czynu zart. 148 § 1 kk.”
W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o”
„1. zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 1 i 2 przez uniewinnienie oskarżonegoK. B.od zarzucanych mu czynów,
2. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.”
Prokurator zarzucił wyrokowi „rażącą niewspółmierność kary poprzez wymierzenie zbyt łagodnej kary orzeczonej wobec oskarżonegoK. B.za przestępstwo zart. 148 § 1 kkiart. 156 § 1 pkt. 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw stosunku do stopnia winy, społecznej szkodliwości zarzucanego mu czynu, okoliczności jego popełnienia, a w szczególności celów kary w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej, a nadto zbyt łagodnej kary łącznej orzeczonej wobec oskarżonego z zastosowaniem niesłusznie zasady pełnej absorpcji, co wynika z faktu, iż niewłaściwie oceniono dyrektywy słuszności i celowości karania, poprzez błędne zbadanie ścisłości związku podmiotowo-przedmiotowego mięty tymi przestępstwami, co wpłynęło na wymierzenie kary przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji, a ponadto niesłusznie sąd odstąpił od orzeczenia wobecK. B.środka karnego w postaci zakazu zbliżania się oraz kontaktowania z pokrzywdzonąE. B., uznając, iż nie ma podstaw faktycznych i prawnych do zastosowania takiego środka, gdy tymczasem właściwa ocena okoliczności spraw w kontekście postawy oskarżonego oraz prawnie chronionych interesów pokrzywdzonej wskazywały na konieczność zastosowania takiego środka karnego.”
Podnosząc powyższy zarzut, oskarżyciel publiczny wniósł o :
„ I. zmianę wyroku w pkt. 1 wyroku i orzeczenia wobec oskarżonego kary 10 lat pozbawienia wolności

II
zmianę wyroku w części w pkt. 3 wyroku i orzeczenia wobec oskarżonego kary łącznej 11 lat pozbawienia wolności

III
orzeczenie wobec oskarżonegoK. B.środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się i zbliżania na odległość do 100 metrów do pokrzywdzonejE. B.bez jej wyraźnej zgody przez okres 10 lat

IV
W pozostałym zakresie o utrzymanie orzeczenia w mocy.”

Ponieważ wniosek o pisemne uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego , w trybieart. 457 § 2 k.p.k.złożył oskarżony, poniżej przedstawione rozważania będą dotyczyć tylko apelacji obrońcyK. B..

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd rozstrzygający przeprowadził pełne postępowanie dowodowe. Następnie zgromadzone dowody ocenił zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. W pisemnym uzasadnieniu, Sąd Okręgowy jasno przedstawił swój tok myślenia. To zaś pozwoliło na ocenę, czy orzekał na podstawie całokształtu zebranych dowodów oraz czy jego oceny są uzasadnione i logiczne. Sąd Apelacyjny w całości podziela sposób rozumowania sądu I instancji i odwołuje się do rozważań tegoż sądu ( vide k. 633-642 akt ).
Zeznania pokrzywdzonej, dzieci i kilku znajomych układają się w logiczną całość i pozwalały na przyjęcie, że oskarżony znęcał się fizycznie i psychicznie nad żoną. Nie wolno, a tak czyni obrońca w apelacji, na podstawie pojedynczych zdań stwierdzających, iż w pewnym okresie dany świadek nie widział negatywnych zachowań oskarżonego wobec żony, budować tezę że do znęcania nie doszło. Opisywane przestępstwo, z samej swojej natury, zawsze rozgrywa się w gronie najbliższych. Dlatego trudno jest o świadków, spoza tego grona, którzy opisywaliby wiele negatywnych zachowańK. B.wobec żony. Jednak to co opisali „obcy” świadkowie dobrze koresponduje z zeznaniami pokrzywdzonej i dorosłych dzieci. Trzeba też pamiętać, żeE. B.była osobą zamkniętą w sobie i nie chciała ujawniać swoich osobistych problemów.
Odnośnie zdarzenia w dniu 8 marca 2012 r., to ustalenia sądu rozstrzygającego także nie budzą jakichkolwiek wątpliwości. ZeznaniaE. B.i synaP. B.są zgodne i pozwalają na stwierdzenie, że cios zadany nożem kuchennym w brzuch pokrzywdzonej, przez oskarżonego, był celowy. Poprzedziła go nie tylko interwencja policji, która dodatkowo rozłościła oskarżonego, ale przede wszystkim jego wyjście do kuchni i powrót do pokoju z nożem kuchennym, którym natychmiast zadał cios żonie. Nie ma tu żadnej przypadkowości. Zresztą oskarżony sam w swoich wyjaśnieniach podawał, że po wyjęciu noża z ciała żony, podobny cios w brzuch zadał sobie, bo chciał się zabić. To zaś świadczy o tym, że oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życiaE. B..
W tym kontekście, nie mają żadnego znaczenia hipotetyczne rozważania czy pokrzywdzona została ugodzona przypadkowo.
Ta więc sprawstwo oskarżonego, i to w obu przypisanych mu przestępstwach, jak i ich kwalifikacja prawna nie budzą wątpliwości (por. k. 643-650 akt).
Również orzeczone wobecK. B.kary jednostkowe oraz kara łączna pozbawienia wolności nie rażą swoją surowością. Znęcanie, choć długie, nie było szczególnie drastyczne. Dlatego słusznie za to przestępstwo sąd rozstrzygający orzekł karę roku pozbawienia wolności. Ponieważ usiłowanie zabójstwa niejako kończyło okres znęcania, a jednocześnie ten drugi czyn był częściowo skutkiem wcześniejszego zachowania oskarżonego wobec żony - nie razi surowością orzeczenie przez Sąd Okręgowy kary łącznej w najniższej możliwej wysokości.
Również kara wymierzona oskarżonemu za usiłowanie zabójstwa nie tylko nie razi surowością, ale jest karą łagodną. Uwzględnia także okoliczności przemawiające zaK. B., w szczególności to, że sam też chciał się zabić.
Tak oceniając, Sąd Odwoławczy uznał apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną.
O wydatkach za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 633w zw. zart. 627 k.p.k., natomiast o opłacie za drugą instancję - na podstawieart. 8w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223 z późniejszymi zmianami).
Natomiast o wynagrodzeniu za obronę z urzędu przed Sądem Apelacyjnym orzeczono na podstawie § 14 ust. 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackiej (..) - Dz. U. z 2013 r., poz. 461.