Sąd Okręgowy w Warszawie
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X Ka 446/14
Data wyroku: 2014-09-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bogusław Orzechowski, Krzysztof Chmielewski, Wanda Jankowska-Bebeszko
Słowa kluczowe: Właściwość Sądu
Podstawa prawna: art. 25 § 1p. 2 k.p.k.
Teza: Właściwość sądu pierwszej instancji uległa zmianie po nowelizacji art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k. Ustawą z dnia 20 mają 2010 roku o zmianie ustawy - kodeks karny, ustawy o policji, ustawy - przepisy wprowadzające kodeks karny oraz ustawy - kodeks postępowania karnego, która weszła w życie 8 września 2010

X Ka 446/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 września 2014 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie X Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Krzysztof Chmielewski (spr.)
Sędziowie:  SO Wanda Jankowska - Bebeszko
SO Bogusław Orzechowski
Protokolant:starszy sekretarz sądowy Michał Zborowski
przy udziale Prokuratora Grzegorza Jaremko
po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r.
sprawyJ. S.,S. K. (1),M. J. (1),S. Ł.iJ. Ł.
oskarżonych o przestępstwa zart. 296 § 1 i 3 kki in.
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora oraz oskarżycieli posiłkowychA. G.iE. C.
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa
z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. akt III K 2232/07

orzeka:

1
zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że orzeczenie w części dotyczącej czynów opisanych w punktach III, IV, V, VIII, IX i XI uchyla i na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 kpkpostępowanie w tym zakresie wobec oskarżonychJ. S.,S. K. (1)iM. J. (1)umarza;

2
w pozostałej części zaskarżony wyrok uchyla i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie XVIII Wydział Karny.

Sygn. akt X Ka 446/14

UZASADNIENIE
J. S.został oskarżony o to, że:

I
w okresie od 1 stycznia 1998 roku do 30 listopada 2003 roku wW.będąc Prezesem Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej(...)nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku rzetelnego prowadzenia gospodarki Spółdzielni realizując zadania inwestycyjne polegające na budowie budynków wielorodzinnych oraz jednorodzinnych w lokalizacjach:(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...)bez zabezpieczenia środków na ich finansowanie z umów z przyszłymi lokatorami, bez rozeznania rynku co do popytu na mieszkania i przeprowadzenia analiz opłacalności, jak też dokonując dowolnego wyboru wykonawców wobec braku posiadania regulaminu wyboru oferentów na roboty i usługi, zaciągając kredyty bz zgody finansujących inwestycje z własnych środków członków Spółdzielni oraz wobec braku wydzielenia kont analitycznych rozliczenia danej inwestycji dokonując swobodnego przepływu środków finansowych przeznaczonych na konkretną inwestycje na inne zadania oraz przeznaczając inwestycje środki przeznaczone na działalność eksploatacyjną, w tym fundusz remontowy – przez co wyrządziłSpółdzielni Mieszkaniowej (...)szkodę majątkową w wielkich rozmiarach – w kwocie nie mniejszej niż 16 51 508, 37 zł.,

to jest o czyn zart. 296 § 1 i 3 k.k.,

II
w okresie od 6 listopada 1997 roku do 25 marca 1998 roku wW.działając wspólnie i w porozumieniu zeS. K. (1)i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wyrządziłSpółdzielni Mieszkaniowej (...)szkodę majątkową w wielkich rozmiarach – 1 376 435 zł. poprzez umożliwienie nabyciadziałki numer (...)przyulicy (...), planowanej przezSpółdzielnię Mieszkaniową (...)pod inwestycję ,J.iS. Ł.odSpółdzielni (...)w dniu 17 marca 1998 oku za cenę 2 795 265 zł. przy wykorzystaniu pieniędzy pochodzących zeSpółdzielni Mieszkaniowej (...)– w celu jej odsprzedażySM (...)w dniu 25 marca 1998 roku za cenę 4 171 700 zł.,

to jest o czyn zart. 296 § 1 i 3 k.k.,

III
w okresie od 1 stycznia 2001 roku do 21 marca 2001 roku daty bliżej nieustalonej wW.dopuścił do sporządzenia sprawozdania finansowegoSpółdzielni Mieszkaniowej (...)za rok 2000 niezgodnie z przepisamiustawy o rachunkowościpoprzez nieujawnienie strat poniesionych na wykonywanych zadaniach inwestycyjnych, brak przyjętych zasad rachunkowości co do ustalenia procedury ewidencji rozliczania zadań inwestycyjnych, nieprawidłowe księgowanie i rozliczenie działalności zastępstwa inwestycyjnego, zawyżanie majątku Spółdzielni wartością mieszkań stanowiących własność spółdzielców posiadających własnościowe prawo do lokalu oraz nieprawidłowo prezentując wielkość kredytów inwestycyjnych doprowadziło do nierzetelnego informowania odbiorców sprawozdania o rzeczywistej sytuacji finansowej Spółdzielni,

to jest o czyn zart. 77 pkt 2 Ustawy o rachunkowości

IV
w okresie od 1 stycznia 2002 roku do 31 marca 2002 roku daty bliżej nieustalonej wW.dopuścił do sporządzenia sprawozdania finansowegoSpółdzielni Mieszkaniowej (...)za rok 2001 niezgodnie z przepisamiustawy o rachunkowościw sposób jak wpunkcie III,

to jest o czyn zart. 77 pkt 2 Ustawy o rachunkowości

V
w dniu 30 czerwca 2003 roku wW.dopuścił do sporządzenia sprawozdania finansowegoSpółdzielni Mieszkaniowej (...)za rok 2002 niezgodnie z przepisamiustawy o rachunkowościw sposób jak wpunkcie III,

to jest o czyn zart. 77 pkt 2 Ustawy o rachunkowości.
S. K. (1)został oskarżony o to, że:

VI
w okresie od 1 stycznia 1998 roku do 31 marca 2002 roku wW.będąc Zastępcą Prezesa Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej(...)nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku rzetelnego prowadzenia gospodarki Spółdzielni realizując zadania inwestycyjne polegające na budowie budynków wielorodzinnych oraz jednorodzinnych w lokalizacjach:(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...)bez zabezpieczenia środków na ich finansowanie z umów z przyszłymi lokatorami, bez rozeznania rynku co do popytu na mieszkania i przeprowadzenia analiz opłacalności, jak też dokonując dowolnego wyboru wykonawców wobec braku posiadania regulaminu wyboru oferentów na roboty i usługi, zaciągając kredyty bz zgody finansujących inwestycje z własnych środków członków Spółdzielni oraz wobec braku wydzielenia kont analitycznych rozliczenia danej inwestycji dokonując swobodnego przepływu środków finansowych przeznaczonych na konkretną inwestycje na inne zadania oraz przeznaczając inwestycje środki przeznaczone na działalność eksploatacyjną, w tym fundusz remontowy – przez co wyrządziłSpółdzielni Mieszkaniowej (...)szkodę majątkową w wielkich rozmiarach – w kwocie nie mniejszej niż 16 51 508, 37 zł.,

to jest o czyn zart. 296 § 1 i 3 k.k.,

VII
w okresie od 6 listopada 1997 roku do 25 marca 1998 roku wW.działając wspólnie i w porozumieniu zJ. S.i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wyrządziłSpółdzielni Mieszkaniowej (...)szkodę majątkową w wielkich rozmiarach – 1 376 435 zł. poprzez umożliwienie nabyciadziałki numer (...)przyulicy (...), planowanej przezSpółdzielnię Mieszkaniową (...)pod inwestycję ,J.iS. Ł.odSpółdzielni (...)w dniu 17 marca 1998 oku za cenę 2 795 265 zł. przy wykorzystaniu pieniędzy pochodzących zeSpółdzielni Mieszkaniowej (...)– w celu jej odsprzedażySM (...)w dniu 25 marca 1998 roku za cenę 4 171 700 zł.,

to jest o czyn zart. 296 § 1 i 3 k.k.,

VIII
w okresie od 1 stycznia 2001 roku do 31 marca 2001 roku daty bliżej nieustalonej wW.dopuścił do sporządzenia sprawozdania finansowegoSpółdzielni Mieszkaniowej (...)za rok 2000 niezgodnie z przepisamiustawy o rachunkowościpoprzez nieujawnienie strat poniesionych na wykonywanych zadaniach inwestycyjnych, brak przyjętych zasad rachunkowości co do ustalenia procedury ewidencji rozliczania zadań inwestycyjnych, nieprawidłowe księgowanie i rozliczenie działalności zastępstwa inwestycyjnego, zawyżanie majątku Spółdzielni wartością mieszkań stanowiących własność spółdzielców posiadających własnościowe prawo do lokalu oraz nieprawidłowo prezentując wielkość kredytów inwestycyjnych doprowadziło do nierzetelnego informowania odbiorców sprawozdania o rzeczywistej sytuacji finansowej Spółdzielni,

to jest o czyn zart. 77 pkt 2 Ustawy o rachunkowości

IX
w okresie od 1 stycznia 2002 roku do 31 marca 2002 roku daty bliżej nieustalonej wW.dopuścił do sporządzenia sprawozdania finansowegoSpółdzielni Mieszkaniowej (...)za rok 2001 niezgodnie z przepisamiustawy o rachunkowościw sposób jak wpunkcie VIII,

to jest o czyn zart. 77 pkt 2 Ustawy o rachunkowości,
M. J. (1)została oskarżona o to, że:

X
w okresie od 1 stycznia 1998 roku do 19 czerwca 2002 roku wW.będąc Zastępcą Prezesa, a następnie Członkiem ZarząduSpółdzielni Mieszkaniowej (...)nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku rzetelnego prowadzenia gospodarki Spółdzielni realizując zadania inwestycyjne polegające na budowie budynków wielorodzinnych oraz jednorodzinnych w lokalizacjach:(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...)bez zabezpieczenia środków na ich finansowanie z umów z przyszłymi lokatorami, bez rozeznania rynku co do popytu na mieszkania i przeprowadzenia analiz opłacalności, jak też dokonując dowolnego wyboru wykonawców wobec braku posiadania regulaminu wyboru oferentów na roboty i usługi, zaciągając kredyty bez zgody finansujących inwestycje z własnych środków członków Spółdzielni oraz wobec braku wydzielenia kont analitycznych rozliczenia danej inwestycji dokonując swobodnego przepływu środków finansowych przeznaczonych na konkretną inwestycje na inne zadania oraz przeznaczając inwestycje środki przeznaczone na działalność eksploatacyjną, w tym fundusz remontowy – przez co wyrządziłaSpółdzielni Mieszkaniowej (...)szkodę majątkową w wielkich rozmiarach – w kwocie nie mniejszej niż 16 51 508, 37 zł.,

to jest o czyn zart. 296 § 1 i 3 k.k.,

XI
w okresie od 1 stycznia 2001 roku do 31 marca 2001 roku daty bliżej nieustalonej wW.dopuścił do sporządzenia sprawozdania finansowegoSpółdzielni Mieszkaniowej (...)za rok 2000 niezgodnie z przepisamiustawy o rachunkowościpoprzez nieujawnienie strat poniesionych na wykonywanych zadaniach inwestycyjnych, brak przyjętych zasad rachunkowości co do ustalenia procedury ewidencji rozliczania zadań inwestycyjnych, nieprawidłowe księgowanie i rozliczenie działalności zastępstwa inwestycyjnego, zawyżanie majątku Spółdzielni wartością mieszkań stanowiących własność spółdzielców posiadających własnościowe prawo do lokalu oraz nieprawidłowo prezentując wielkość kredytów inwestycyjnych doprowadziło do nierzetelnego informowania odbiorców sprawozdania o rzeczywistej sytuacji finansowej Spółdzielni,

to jest o czyn zart. 77 pkt 2 Ustawy o rachunkowości
S. Ł.iJ. Ł.zostali oskarżeni o to, że:

XII
w okresie od 6 listopada 1997 roku do 25 marca 1998 roku wW.działając wspólnie i w porozumieniu oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielili pomocy członkom zarząduSpółdzielni Mieszkaniowej (...):J. S.iT. K.w wyrządzeniu w/w Spółdzielni szkody majątkowej w wielkich rozmiarach – 1 376 435 zł. poprzez nabyciedziałki numer (...)przyulicy (...)planowanej przezSpółdzielnię Mieszkaniową (...)pod inwestycje za pochodzące ze Spółdzielni środki pieniężne w dniu 17 marca 1998 roku za cenę 2 795 265 zł. odSpółdzielni (...), a następnie jej odsprzedażySM (...)w dniu 25 marca 1998 roku za cenę 4 171 700 zł.,

to jest o czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 296 § 1 i 3 k.k.
Wyrokiem z dnia 25 listopada 2013 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa w Warszawie uniewinnił wszystkich oskarżonych od stawianych im zarzutów i kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.
Apelację od powyższego wyroku na niekorzyść oskarżonych wniósł Prokurator oraz oskarżyciele posiłkowi.
Prokurator w środku odwoławczym podniósł naruszenie przepisów prawa procesowego mogące mieć wpływ na treść wyroku, a mianowicie:
-art. 193 § 1 k.p.k.iart. 201 k.p.k.w zw. zart. 2 § 2 k.p.k.iart. 4 k.p.k.polegające na dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych wymagających wiadomości specjalnych w oparciu o samodzielną ocenę dowodów w wyjaśnień, zeznań i dokumentów przy jednoczesnym uznaniu opinii biegłej za niewiarygodną,
-art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.polegające na poczynieniu przez Sąd Rejonowy wadliwej oceny dowodów i niepełnym w tym zakresie uzasadnieniu wyroku.
W apelacji oskarżyciela publicznego zaskarżonemu wyrokowi zarzucono również liczne błędy w ustaleniach faktycznych dokonanych przez Sąd a quo, które skutkowały uniewinnieniem oskarżonych.
W konkluzji Prokurator wniósł o:
- zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie uniewinnienia oskarżonegoJ. S.od popełnienia czynów z punktu III, IV i V aktu oskarżenia, w zakresie uniewinnienia oskarżonegoS. K. (1)od popełnienia czynów w punktu VIII i IX aktu oskarżenia oraz w zakresie uniewinnieniaM. J. (1)od popełnienia czynu z punktu XI aktu oskarżenia, to jest czynów wyczerpujących znamiona przestępstwa zart. 77 pkt 2 Ustawy o rachunkowościi umorzenie postępowania w tym zakresie wobec przedawnienia karalności,
- uchylenie zaskarżonego wyroku w pozostałej części.
Oskarżyciele posiłkowi w jednobrzmiących apelacjach podnieśli zarzuty:
- błędu w ustaleniach faktycznych poprzez dokonanie ustaleń nieodzwierciedlających zarzutu z punktu II, VII, X i XII aktu oskarżenia,
- naruszenia prawa procesowego, a mianowicieart. 171 § 1 k.p.k.poprzez przerywanie przesłuchania świadkaE. C.,art. 148 § 2 k.p.k.poprzez brak należytej kontroli nad treścią protokołu z przesłuchania świadkaE. C.,art. 7 k.p.k.w zw. z art. 6 ust. 3 Ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych poprzez przyjęcie, ze oskarżeniJ. S.iS. K. (1)mieli prawo przeznaczyć środki z fundusze remontowego na cele nie dotyczące remontów,art. 7 k.p.k.w zw. zart. 48 i 54 Ustawy Prawo spółdzielczepoprzez bezkrytyczne przyjęcie, że członek Zarządu może nie odpowiadać za podpisane przez siebie dokumenty,art. 7 k.p.k.poprzez niewłaściwą i niezgodną z zasadami doświadczenia życiowego ocenę zeznań świadków,art. 167 k.p.k.poprzez zaniechanie inicjatywy dowodowej Sądu w sytuacji, gdy obiektywność i rzetelność opinii biegłej wzbudziła wątpliwości Sądu.
We wnioskach oskarżyciele posiłkowi wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku we wskazanym zakresie i orzeczenie odmiennie co do istoty sprawy bądź uchylenie wyroku we wskazanym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Warszawy – Mokotowa.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesione apelacje okazały się zasadne, przy czym uchylenie wyroku nastąpiło głównie w oparciu o zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych.
Na wstępie wskazać należy, że dokonując kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się uchybień, które skutkowałyby uchyleniem wyroku niezależnie od granic środka odwoławczego i podniesionych zarzutów.
W pierwszej kolejności zasadnym jest odniesienie się do zarzutów zawartych w apelacji Prokuratora, a odnoszących się do czynów z punktu III, IV, V, VIII, IX i XI aktu oskarżenia, zakwalifikowanych zart. 77 pkt 2 Ustawy o rachunkowości.
W tym zakresie apelacja Prokuratora była oczywiście zasadna. Analiza akt sprawy wskazuje, że Sąd a quo dokonał błędnych ustaleń faktycznych w zakresie zarzutów zart. 77 pkt 2 Ustawy o rachunkowości. Z uzasadnienia wyroku wynika, że w ocenie Sądu Rejonowego za uniewinnieniem oskarżonych od tych zarzutów przemawiał fakt, iż nie sporządzali oni sprawozdań finansowych, a jedynym dowodem poddającym w wątpliwość rzetelność oraz prawidłowość tych sprawozdań jest opinia biegłejB. R., która przez Sąd została uznana za niewiarygodną. Z takim tokiem rozumowania Sądu pierwszej instancji nie sposób się zgodzić. W tym zakresie rację ma Prokurator wskazując, że argumentacja wskazana w uzasadnieniu nie jest wystarczająca dla uznania, że oskarżeni nie wiedzieli o tym, że sprawozdania finansowe były wadliwe w rozumieniuart. 77 pkt 2 Ustawy o rachunkowości. Jako członkowie ZarząduSpółdzielni Mieszkaniowej (...)de facto kierowali jej działalnością, a zatem mieli wiedzę na temat kosztów ponoszonych przez Spółdzielnię w związku z prowadzonymi inwestycjami, lokali na których zostało ustanowione prawo własności oraz kondycji finansowej Spółdzielni. W związku z powyższym zdaniem Sądu Odwoławczego Sąd a quo nie dokonał ustaleń faktycznych, które w przypadku zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej zart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.w postaci przedawnienia karalności, umożliwiałyby w następstwie kontroli instancyjnej utrzymanie wyroku uniewinniającego w tym zakresie.
Konsekwencją powyższego było uchylenie przez Sąd Okręgowy zaskarżonego wyroku w odniesieniu do czynów z punktu III, IV, V, VIII, IX i XI i umorzenie postępowania w tym zakresie na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.Nie ulega bowiem wątpliwości w oparciu o przepisyart. 101 § 1 pkt 4 kkiart. 102 kk, że w stosunku do czynów popełnionych w 2001 roku, 2002 roku oraz 2003 roku dziesięcioletni okres przedawnienia karalności już upłynął.
W dalszej kolejności Sąd Okręgowy odniesie się do pozostałych zarzutów zawartych w apelacji oskarżyciela publicznego, które skutkowały uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Nie sposób odmówić trafności zarzutom błędu w ustaleniach faktycznych wskazanym przez Prokuratora. W ocenie Sądu Odwoławczego również zarzut obrazy prawa procesowego, a mianowicieart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.zmierzał do podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd a quo. Zarzuty wskazane w apelacji koncentrują się na dokonaniu przez Sąd Rejonowy błędu w ustaleniach faktycznych odnoszących się do wypełnienia znamion przestępstwa zart. 296 § 1 i 3 k.k.przez oskarżonychJ. S.,S. K. (1)orazM. J. (1), możliwości bycia podmiotem przestępstwa przezS. K. (1), okoliczności zakupu przezSpółdzielnię Mieszkaniową (...)działki numer (...)przyulicy (...)wW.oraz rzeczywistej roli oskarżonychS.iJ. Ł.w transakcji sprzedaży owej działki.
Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji pomimo przeprowadzenia wszystkich dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia dokonał błędnych ustaleń faktycznych.
Rację ma skarżący wskazując na błędne ustalenie przez Sąd a quo, że zachowania oskarżonychJ. S.,S. K. (1)iM. J. (1)nie stanowiły niegospodarności, o której stanowiart. 296 § 1 k.k., a jedynie było to działanie w ramach dozwolonego ryzyka gospodarczego, które było ukierunkowane na osiągnięcie korzyści majątkowych dlaSpółdzielni Mieszkaniowej (...). W tym miejscu wskazać należy, na co również słusznie zwrócił uwagę skarżący, że głównym celem działalności spółdzielni mieszkaniowych nie jest osiąganie zysku a zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb członków oraz ich rodzin, przez dostarczanie członkom samodzielnych lokali mieszkalnych lub domów jednorodzinnych, a także lokali o innym przeznaczeniu (art. 1 ust. 1 Ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych). Analiza uzasadnienia Sądu I instancji wskazuje, że Sąd ten w ogóle nie rozważył charakteru działań podejmowanych przez oskarżonych w kontekście głównego celu działalności spółdzielni. Nie ulega wątpliwości, że Spółdzielnia Mieszkaniowa może podejmować działalność gospodarczą, jednakże nie może to mieć negatywnego wpływu na realizowanie głównego celu, jakim jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych członków Spółdzielni.
W ocenie Sądu Odwoławczego błędne jest także zapatrywanie Sądu Rejonowego, według któregoS. K. (1)nie mógł być podmiotem przestępstwa zart. 296 § 1 k.k., gdyż jako członek zarząduSpółdzielni Mieszkaniowej (...)miał zakres obowiązków nie obejmujący spraw związanych z prowadzonymi inwestycjami. Zauważyć należy, że art. 48 § 1 Ustawy z dnia 19 września 1982 roku Prawo Spółdzielcze nakłada na zarząd spółdzielni obowiązek kierowania działalnością spółdzielni i reprezentowanie jej za zewnątrz. Z brzmieniaart. 296 § 1 k.k.wynika jednoznacznie, że dla przypisania popełnienia przestępstwa z tego artykułu wystarczające jest, że na danej osobie ciąży obowiązek z mocy ustawy.
Sąd Rejonowy odnośnie zarzutów dotyczących zakupu przezSpółdzielnię Mieszkaniową (...)działki numer (...)przyulicy (...)wW.również poczynił błędne ustalenia faktyczne. Uzasadnienie Sądu I instancji w tym zakresie wskazuje na nielogiczne i sprzeczne rozumowanie Sądu. Sąd najpierw wskazuje, że sprzedaż powyższej działki przezSpółdzielnię Mieszkaniową (...)małżeństwuŁ.nastąpiła w wyniku uprzednio zawartej umowy przedwstępnej, a następnie że umowa przyrzeczona jednak nie została zawarta (k. 7643). Ponadto Sąd Rejonowy skoncentrował się na fakcie uzyskania przezZarząd Spółdzielni Mieszkaniowej(...)zgody na zakup działki od Rady Nadzorczej Spółdzielni i w ogóle nie wziął pod uwagę okoliczności towarzyszących transakcji, jak na przykład dat przelewów dokonanych przezSpółdzielnię Mieszkaniową (...)na rzecz małżeństwaŁ., przy czym pierwszy przelew zatytułowany: „I rata zaliczki” na kwotę 344.800,00 zł został dokonany 10 listopada 1997 roku, podczas gdy uchwała Rady Nadzorczej została podjęta dnia 19 listopada 1997 roku.
W ocenie Sądu Okręgowego zasadny był również zarzut Prokuratora wskazujący na obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść wyroku a mianowicieart. 193 § 1 k.p.k.iart. 201 k.p.k.Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd a quo uznał opinię biegłejB. R.za nieobiektywną, niepełną i niejasną, a w konsekwencji za niewiarygodną. Pomimo dokonania takiej oceny Sąd Rejonowy nie dopuścił dowodu z opinii innego biegłego ani nie dopuścił dowodu z uzupełniającej opinii, co w niniejszej sprawie powinno było nastąpić. W tym zakresie argumentacja przedstawiona w apelacji oskarżyciela publicznego zasługuje na aprobatę. Powyższe postępowanie Sądu I instancji niewątpliwie było błędne i stanowiło obrazę powołanych przepisów postępowania karnego i miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, bowiem Sąd a quo w istocie samodzielnie dokonał ustaleń faktycznych w zakresie, w którym było wymagana wiedza specjalistyczna.
Odnosząc się do apelacji oskarżycieli posiłkowych wskazać należy, że okazały się one w części zasadne w tym sensie, że skutkowały uchyleniem części zaskarżonego wyroku. Jak już wyżej wskazano za zasadny należało uznać zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w odniesieniu do okoliczności dotyczących nabycia przezSpółdzielnię Mieszkaniową (...)działki numer (...)przyulicy (...)wW.. Jako zarzut błędu w ustaleniach faktycznych Sąd potraktował także zarzuty wymienione w punktach 4-6 apelacji, które są w zasadzie tożsame w zarzutami podniesionymi przez Prokuratora omówionymi powyżej.
Nawiązując do pozostałych zarzutów wskazać należy, że zgodnie zart. 438 pkt 2 k.p.k.obraza prawa procesowego może być podstawą do uchylenia bądź zmiany zaskarżonego wyroku jedynie wówczas, gdy mogła mieć wpływ na treść wyroku. W związku z powyższym jako niezasadne Sąd Okręgowy uznał zarzuty naruszeniaart. 171 § 1 k.p.k.,art. 148 § 2 k.p.k.,art. 167 k.p.k., bowiem skarżący nie wykazał jaki wpływ naruszenie tych przepisów mogło mieć na treść zaskarżonego wyroku.
Mając powyższe na uwadze koniecznym było uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej zarzutów I, II, VI, VII, X i XII aktu oskarżenia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W związku z tym, że oskarżonym zarzucono popełnienie czynów zart. 296 § 3 k.k.to zgodnie zart. 25 § 1 pkt 2 k.p.k.Sądem właściwym do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji jest obecnie Sąd Okręgowy w Warszawie XVIII Wydział Karny. Właściwość sądu pierwszej instancji uległa zmianie po nowelizacjiart. 25 § 1 pkt 2 k.p.k.Ustawą z dnia 20 maja 2010 roku o zmianie ustawy - kodeks karny, ustawy o policji, ustawy - przepisy wprowadzające kodeks karny oraz ustawy - kodeks postępowania karnego, która weszła w życie 8 września 2010 roku.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sad pierwszej instancji powinien przeanalizować cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i ocenić go zgodnie z wymogami stawianymi przezart. 7 k.p.k., a w przypadku uznania, że opinia biegłej jest niejasna, nierzetelna bądź niezupełna koniecznym będzie rozważenie uzupełnienia opinii bądź powołania nowego biegłego. Sąd Okręgowy podczas ponownego rozpoznania sprawy, zgodnie zart. 442 § 2 k.p.k., będzie mógł poprzestać na ujawnieniu zeznań świadków, których ponowne przesłuchanie uzna za zbędne.
Na marginesie wskazać należy, że Sąd Okręgowy przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy winien rozważyć, podniesioną przez obrońców podczas rozprawy apelacyjnej, kwestię dotyczącą statusu oskarżycieli posiłkowych w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.