Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny
Sygnatura akt: V Ka 370/14
Data wyroku: 2014-08-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Myśliwiec, Janusz Chmiel, Anna Górny
Słowa kluczowe: Wyłączenie Odpowiedzialności Karnej
Podstawa prawna: 437 § 1 kpk

Sygn. akt V  Ka 370/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  18 sierpnia 2014  r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach
V
     Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

w składzie:
Przewodniczący:SSO Jacek Myśliwiec (spr.)
Sędziowie:SSO Janusz Chmiel
SSR del. Anna Górny
Protokolant:  Roman Czarnacki
w obecności ---
po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2014 r.
sprawy:

W. K. (1)

synaM.iJ.

ur. (...)wmiejscowości S.

oskarżonego o przestępstwo zart.216 § 1 kk

na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jastrzębiu Zdroju
z dnia 7 kwietnia 2014r. sygn. akt II K 115/12

I
utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
obciąża oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatą za II-gą instancję w kwocie 100 zł (sto złotych) i zasądza od niego wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 zł (dwadzieścia złotych).

Sygn. akt V Ka 370/14

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Jastrzębiu Zdroju wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2014r. sygn. akt II K 115/12 uznał oskarżonegoW. K. (1)z winnego tego, że:
- w dniu 8 września 2011 roku na posiedzeniu Rady Nadzorczej(...) Spółdzielni MieszkaniowejwJ.zwrócił się do oskarżycielki prywatnejG. S., która pełniła funkcję sekretarza Rady Nadzorczej(...) Spółdzielni MieszkaniowejwJ.słowami: „zachowujesz się jak bura s…” i nazwał ją „ ty bura s…” na forum publicznym, czym znieważył oskarżycielkę prywatną w jej obecności i publicznie wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 216 § 1 kki za to na mocyart. 216 §1 kkwymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10,00 złotych.
Na podstawieart. 628 kpkzasądził od oskarżonegoW. K. (1)na rzecz oskarżycielki prywatnejG. S.kwotę 1.308,00 w tym kwotę po 1.008,00 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego.
Na podstawieart. 626 § 1 kpkw zw. zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tj. Dz. U. z 1983 r. nr 49 poz. 223, z pózn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w wysokości 100, 00 złotych tytułem opłaty.
Od powyższego wyroku osobistą apelację wniósł oskarżonyW. K. (1).
Oskarżony zaskarżył w całości wyrok i wniósł o uchylenie wyroku w całości, wraz z zasądzoną grzywną, kosztami procesowymi oraz kosztami postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
w zakresie aktu oskarżenia złożonego przezG. S.świadome złożenie fałszywego oskarżenia na jego osobę.

- od początku toczącego się procesu Sąd nie uwzględnił domniemania jego niewinności, co w sposób oczywisty okazywał podczas procesu oraz jest widoczny w tekście uzasadnienia wyroku.
- na podstawieart. 427§ 2 i art. 438 pkt. 3 k.p.k.:
-błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę polegający na  bezkrytycznym przyjęciu wyrażonych w prywatnym akcie oskarżenia zarzutu,  całkowicie wymyślonego i dostosowanego na potrzebęart. 216 § 1 kk.
- błąd w ustaleniach faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w  szczególności bezkrytycznemu daniu wiary powołanym świadkom przez  oskarżycielkę prywatną, którzy działali w zmowie z oskarżycielką.
2. obrazę przepisów wart. 497 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks postępowania Karnego(Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm., zwany dalejKPK), odrzucenie przez Sąd złożonego prawidłowo przez niego w dniu 3 grudnia 2012 r. wzajemnego Aktu Oskarżenia.
3. kompletne zignorowanie i pozostawienie bez ustosunkowania się do złożonego przez niego wniosku procesowego, złożonego w dniu 4 czerwca 2012 r., o zmianę trybu postępowania zart. 216§1 k.k.naart. 216§3 k.k.
4. oddalenie od rozpatrzenia złożonych wniosków dowodowych w postaciprotokołów nr (...). Jak też zanegowanie jego zdania odrębnego złożonego do protokołu rady nadzorczej w dniu 4.10.2011 r.
5. dopuszczenie przez Sąd dowodu w postaci – wyciągu z Krajowego Rejestru Karalności, co naruszyło okres zatarcia kary oraz jego godność osobistą i ujawniło tendencyjne działanie Sądu oraz nieuzasadnioną wysokość grzywny.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Mimo nieporadności redakcyjnej, a także naprowadzenia wątków nie mających nic wspólnego z przedmiotową sprawą - jak wynika z treści osobistej apelacji oskarżonego zarzuca on rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia.
Tak sformułowany zarzut apelacji na uwzględnienie nie zasługiwał i apelacjaw zakresie w jakim kwestionowała ustalenia faktyczne w zaskarżonym wyroku pozbawiona była słuszności. Polemizując z ustaleniami faktycznymi autor apelacji usiłował wykazać ,że Sad I instancji bezpodstawnie omówił wiarygodności jego wyjaśnieniom zaprzeczającego aby dopuścił się przypisanego mu przestępstwa i ustalenia oparł na zeznaniach pokrzywdzonej oraz świadkówD. J.,K. W.,W. K. (2),M. P.,Z. P., które zdaniem skarżącego budzą wątpliwości, co do ich wiarygodności.
Skarżący kwestionował nadto ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd I instancji sugerując, ze zgromadzone w sprawie dowody ocenione przekraczając granicę swobodnej oceny dowodów. Przed odniesieniem się do tego ostatniego stwierdzenia należy przede wszystkim podkreślić, że wynikające z art. 7 k.pk. prawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw Sądu, a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy gdy zostanie wykazane , że Sąd Orzekający oceniając dowody naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ocenie dowodów wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Z kolei zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia byłby słuszny tylko wtedy gdyby Sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sad Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem Sąd ten wskazał dowody na których oparł ustalenia co do przebiegu zajścia i zachowania się w jego trakcie oskarżonego, a jednocześnie wskazał przesłanki którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym.
Sąd I instancji – mając do wyboru przeciwstawne relacje dotyczące przebiegu zdarzenia poczynił ustalenia operacja się na zeznaniach pewnej grupy świadków (w tym pokrzywdzonej) uznając je za wiarygodne, a zeznaniom innej grupy świadków i wyjaśnieniom oskarżonego tego waloru odmówił. Z faktu, że sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów – do czego z resztą był zobowiązany – nie wynika samo przez się, że poczynione ustalenia faktyczne są błędne, jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania zwłaszcza zaś wart. 4 i 7 k.p.k.W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny nie przekroczył granic oceny swobodnej a przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego , zaś swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonywująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.
Odnośnie wyjaśnień oskarżonego na które powołuje się on w swojej apelacji to wypada tylko zauważyć, że wyjaśnienia te analogicznie jak zeznania świadków:J. M.iB. K.zostały poddane przez Sąd I instancji wnikliwej analizie i konfrontując je z całokształtem ujawnionych okoliczności Sąd Rejonowy uznał je w zasadniczych fragmentach za niewiarygodne. Należy zwrócić uwagę iż sam oskarżony przyznał, że w trakcie zdarzenia użył wobec pokrzywdzonej zwrotu „kłamiesz jaks.” przy czym określenie „s.” miało stanowić żeńską odmianę określenia pies. Pomijając już naiwność takiego tłumaczenia zwrócić należy uwagę , iż miała to być riposta na zdaniem oskarżonego kłamliwą wypowiedź pokrzywdzonej. Z kolei pokrzywdzona stwierdziła, iż oskarżony użył wobec niej zwrotu „zachowujesz jak buras.” jako „swoistego argumentu” w trakcie wymiany poglądów na jedno z zagadnień będących przedmiotem obrad.
Jest zatem ewidentne, iż znieważające określenie użyte przez oskarżonego zostało wypowiedziane nie jako reakcja na prowokacyjne czy też równie znieważające zachowanie pokrzywdzonej lecz w wyniku wymiany poglądów. Nie może być zatem mowy o jakimkolwiek – sugerowanym przez oskarżonego kontratypie. Nie ulega także wątpliwości, że użycie wobec kobiety (w jakimkolwiek kontekście) zwrotu „s.” jest określeniem znieważającym i obraźliwym. Co do świadków na podstawie zeznań których Sąd merytoryczny oparł swoje ustalenia faktyczne to zeznania te co do istotnych dla sprawy elementów są z sobą zbieżne. Występujące różnice w zeznaniach omawianej w tym miejscu grupy świadków dotyczą okoliczności małoistotnych lub wręcz nie istotnych dla sprawy. W żadnym jednak razie nie dyskredytują wartości dowodowej zeznań tych świadków.
Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter czysto polemiczny, sprowadziły się do negowania oceń i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi, w żadnym zaś razie nie podważyły one trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. Co do pozostałych sformułowanych w apelacji zarzutów to wynikają one z oczywistej niewiedzy w sferze zasad procesowych. Oskarżony najwyraźniej nie wie, iż Sąd dopuszcza dowód z tzw. karty karnej - nie tyle z ciekawości, co w wyniku nakazu norm procesowych. Analogicznie rzecz się ma z sugerowaną przez skarżącego zmianą trybu procesowania zart. 216 § 1 k.k.i216 § 3 k.k.- najwyraźniej nie wiedząc, że w tym przypadku ocena prawno-materialna zdarzenia nie ma nic wspólnego ze zmianą trybu procedowania.
Myli się również skarżący, iż Sąd nie dopuścił dowodu z protokołów posiedzeń z Rady Nadzorczej. Protokoły znajdują się w aktach sprawy lecz z uwagi, iż nie dotyczą one przedmiotowej sprawy nie zostały przez Sąd wzięte pod uwagę przy ustalaniu stanu faktycznego. Oskarżony w sposób zupełnie bezkrytyczny starał się wykazywać istnienie w ramach Rady Nadzorczej(...) Spółdzielni Mieszkaniowejspisku mającego na celu kierowanie wobec niego postępowań karnych.
Sąd Odwoławczy te ostatnie zapatrywania skarżącego pozostawia bez komentarza.
W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu przestępstwa. Nie budzi także wątpliwości przyjęta kwalifikacja prawna czynu.
Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy za prawidłową, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy, ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Wymierzonej oskarżonemu kary grzywny nie można uznać za rażąco surową albowiem uwzględnia ona nie tylko stopień zawinienia, społeczną szkodliwość czynu, ale również sytuacje majątkową i zarobkową oskarżonego – dlatego i w tej części brak podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku.
Z tych względów Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.