Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 356/14
Data wyroku: 2014-06-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Adam Sygit-sprawozdawca, Mirosław Kędzierski, Włodzimierz Wojtasiński
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt.IV Ka 356/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 czerwca 2014 roku
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczyw składzie:
Przewodniczący SSO Mirosław Kędzierski
Sędziowie SO Włodzimierz Wojtasiński
SO Adam Sygit - sprawozdawca
Protokolant st. sekr. sądowy Agnieszka Scheffs
przy udziale Jerzego KoźmińskiegoProkuratora Prokuratury Okręgowejw Bydgoszczy
po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 roku
sprawyK. S.
oskarżonego zart. 178a § 4 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Świeciu VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Tucholi
z dnia 19 lutego 2014 roku sygn. akt VII K 1098/13
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i jego wydatkami obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt IV Ka 356/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Świeciu VII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Tucholiz dnia 19 lutego 2014 roku, oskarżonegoK. S.uznano za winnego tego, że w dniu 06 lipca 2013 roku wT., będąc w stanie nietrzeźwości o stężeniu 2,70 % alkoholu we krwi, kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki(...)onr rej. (...), będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem za kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości przez Sąd Rejonowy w Tucholi w sprawie o sygn. akt II K 823/11 z dnia 24 listopada 2011 roku, przy czym czynu tego dopuścił się w okresie orzeczonego przez w/wym. sąd zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, tj. za winnego popełnienia przestępstwa zart. 178 a § 4 k.k.i za to, na podstawie tego przepisu, wymierzono mu karę czterech miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres czterech lat. Ponadto zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłatę w wysokości sto dwadzieścia złotych.
Od powyższego orzeczenia apelację wniósł oskarżony nie formułując jednak żadnych zarzutów ani nie przedstawiając ich argumentacji. Na rozprawie odwoławczej wniósł o wydanie wyroku uniewinniającego.

Sąd odwoławczy zważył, co następuje:
Apelacja była oczywiście bezzasadna.
Wywiedzenie środka zaskarżenia osobiście przez oskarżonego, mimo braku sformułowania pod adresem zaskarżonego orzeczenia konkretnych zarzutów i nie przedstawienia argumentacji uzasadniającej kwestionowanie jego zasadności – wobec treściart. 427 § 2acontrariok.p.k.- skutkowało dokonaniem całościowej oceny prawidłowości zapadłego rozstrzygnięcia. Sąd odwoławczy uznał, iż zarówno ustalenie odnośnie sprawstwaK. S.w zakresie wypełnienia jego zachowaniem znamion występku zart. 178 a § 4 k.k., przypisanie mu w tym zakresie zawinienia, jak i rozstrzygnięcie o karze są prawidłowe i brak jest podstaw do ingerencji w treść zaskarżonego wyroku.
Sąd Rejonowy w Świeciu w logicznym i przekonywującym uzasadnieniu wyroku, odwołując się do wyników prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, konkretnie wskazał jakie dowody przemawiały za koniecznością uznania podsądnego za sprawcę występku polegającego na kierowaniu pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości i to w sytuacji wcześniejszego skazania za czyn podobny i działania w okresie ustanowionego właśnie tymże wcześniejszym orzeczeniem zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Z jednoznacznych i konsekwentnych zeznań świadkaA. P. (1)wynika, iż to właśnie oskarżonyK. S.był kierowcą samochodu(...)onumerze rejestracyjnym (...), pojazd ten był uruchomiony i faktycznie kierowany przez w/wym., który w ten sposób doprowadził do kolizji z pojazdem marki(...)oraz autem oddalił się z jej miejsca (k. 7, 37, 72v). Świadek ten był naocznym obserwatorem zdarzenia, od razu zawiadomił o nim organy ścigania i obserwował dalsze zachowanie oskarżonego aż od momentu podjęcia interwencji przez funkcjonariuszy Policji.A. P. (1)w sposób jednoznaczny wskazał na oskarżonego jako kierowcę tegoż samochodu (k. 41). Brak jest racjonalnych przesłanek nakazujących kwestionować wiarygodność przedstawionej przez tego świadka relacji. Zeznania te znajdują potwierdzenie także w relacjach interweniujących funkcjonariuszy Policji -T. P.iM. M., którzy zarówno nie zaobserwowali śladów wskazujących na to, iż pojazd był jedynie pchany (co kwestionuje wersję przedstawioną przez podsądnego), jak i wobec których oskarżony początkowo spontanicznie przyznał się do kierowania pojazdem a dopiero potem, wobec konieczności poddania się badaniu na zawartość alkoholu, przedstawiał inne a mające go usprawiedliwiać, wersje zdarzenia.
W takiej sytuacji opis zajścia przedstawiony wyjaśnieniami oskarżonego oraz relacja świadkaA. P. (2)a mająca je potwierdzać, słusznie zostały uznane jedynie za próbę obrony przed odpowiedzialnością karną i to w sytuacji świadomości oskarżonego odnośnie grożącej mu kary bezwzględnej pozbawienia wolności. Analiza wyjaśnieńK. S.jest wyczerpująco przedstawiona w części motywacyjnej wyroku sądu I instancji i sąd odwoławczy w pełni do niej się odwołuje, uznając ją za słuszną i nie znajdując konieczności jej powtarzania w pisemnych motywach swojego rozstrzygnięcia. Podkreślić jedynie należy, iż zeznania świadkaA. P. (2)odnośnie przyczyn, które miałyby wskazywać, iż to on był kierowcą auta nie są konsekwentne i również z tego powodu zasadnie odmówiono im wiarygodności.
W takiej sytuacji Sąd Rejonowy prawidłowo zakwalifikował działanieK. S.jako występek zart. 178a § 4 k.k., skoro prowadził on samochód w ruchu lądowym (powodując kolizję z innym autem czyli działając w miejscu, gdzie faktycznie odbywał się ruch pojazdów mechanicznych), będąc w stanie nietrzeźwości (wynik badania krwi - k. 9) i w okresie orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, wynikającego z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Tucholi z dnia 24 listopada 2011 roku w sprawie II K 823/11, skazującego za przestępstwo zart. 178 a § 1 k.k.(k. 8). Zakaz ten obowiązywał w okresie od dnia 1 grudnia 2011 roku do dnia 1 grudnia 2013 roku. W tym miejscu należy wskazać, że nie stanowi przeszkody do przyjęcia odpowiedzialności na podstawieart. 178a § 4 k.k.zatarcie, w dacie wyrokowania, skazania za przestępstwo, którego częścią było orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, jeżeli będący przedmiotem osądu czyn określony wart. 178a § 1 k.k.został popełniony w okresie obowiązywania tego zakazu (vide: orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 21 sierpnia 2012 roku w sprawie IV KK 59/12, publ. OSNKW 2013/1/3).
Brak ponadto zastrzeżeń odnośnie prawidłowości orzeczenia o karze. Wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności, zbliżony do dolnego minimum ustawowego zagrożenia, odzwierciedla okoliczności przedmiotowego zdarzenia, w tym uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu, jak i cechy podmiotowe sprawcy. Oskarżony jest osobą już wcześniej karaną sądownie i okoliczności wskazane przez Sąd Rejonowy (strony 6-7 uzasadnienia) przesądzają o tym, iż niemożliwe było skorzystanie z instytucji oddziaływania probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary. Takie rozstrzygnięcie, i tak możliwe do podjęcia zgodnie zart. 69 § 4 k.k.jedynie w sytuacji uzasadnionej szczególnymi okolicznościami, nie realizowałoby celów kary. Rażące lekceważenie przez oskarżonego podstawowych norm postępowania chronionych sankcją karną wyrażające się w powrotności do przestępstwa i nieskorzystaniem z wcześniejszym szans zmiany swego zachowania (ostatnio w sprawie II K 823/12 wyrokiem z 8 listopada 2012 roku wymierzono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania) uzasadniało wymierzenie w przedmiotowej sprawie kary bezwzględnej. Także wymiar orzeczonego środka karnego to konsekwencja prawidłowego uwzględnienia tych okoliczności, które mają wpływ na jego wymiar, w tym wysokiego stopnia nietrzeźwości oskarżonego w chwili czynu.
Wobec powyższego zaskarżony wyrok utrzymano w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną. Zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze to konsekwencja orzeczenia kary bezwzględnej a tym samym nieuchronnego pogorszenia sytuacji materialnej oskarżonego w okresie jej odbywania.