Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 55/14
Data wyroku: 2014-03-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Miastkowska– spr, Marek Kordowiecki, Agata Wilczewska

Sygn. akt II Ka 55/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 marca 2014 r.
Sąd Okręgowy w Koninie Wydział II Karny w składzie następującym:

Przewodniczący: SSO Marek Kordowiecki
Sędziowie : SO Ewa Miastkowska– spr
SO Agata Wilczewska
Protokolant: st. sekr. sąd. Arleta Wiśniewska

przy udzialeH. L.Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 21.03.2014 r.
sprawyJ. B.
oskarżonego o przestępstwo zart. 275 § 1 kk,art. 280 § 1 kk,art. 278 § 5 kkiart. 275 §1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki w zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Koninie
z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt II K 73/12

I
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

II
Zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze oraz opłaty za to postępowanie.

III
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataR. M.kwotę 516,60zł z tytułu kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Agata Wilczewska Marek Kordowiecki Ewa Miastkowska

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013r. w sprawie o sygn. akt II K 73/12 Sąd Rejonowy w Koninie uznał oskarżonegoJ. B.za winnego, tego, że pod koniec maja 2011 r. w godzinach popołudniowych wK.przyul. (...)w rejonieosiedla (...)na przystanku(...)działając wspólnie i w porozumieniu zG. S.iS. W.dokonał kradzieży portfela z zawartością dokumentów na szkodę nieustalonej osoby, tj. o przestępstwo zart. 275 § 1 k.k.i za to skazał go na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności.
Tymże wyrokiem oskarżonyJ. B.został uznany winnym, tego, że w okresie wakacyjnym, tj. w miesiącu lipcu bądź sierpniu 2011 r. wK.przyul. (...)przedsklepem (...)działając wspólnie i w porozumieniu zG. S.dokonał rozboju na nieustalonej osobie w ten sposób, że używając przemocy wobec pokrzywdzonego poprzez przyciśnięcie go do muru i grożąc natychmiastowym użyciem przemocy zażądał wydania pieniędzy, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie nie mniej niż 350 zł, tj. o przestępstwo określone wart. 280 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.wymierzono mu karę dwóch lat pozbawienia wolności.
Nadto sąd rejonowy uznał oskarżonegoJ. B.winnym, tego, że w dniu 15 kwietnia 2011 r. wK.przyul. (...)na przystanku(...)działając wspólnie i w porozumieniu zG. S.dokonał kradzieży portfela wraz z zawartością, dokumentów w postaci dowodu osobistego i legitymacji ubezpieczeniowej oraz karty bankomatowej(...) S.A.w ten sposób, że wykorzystując nieuwagę pokrzywdzonej podczas wsiadania do autobusu wyjęli go z torebki, działając tym na szkodęM. Ł., tj. o przestępstwa określone wart. 278 § 5 k.k.iart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i skazał go na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności.
Tak orzeczone kary pozbawienia wolności sąd rejonowy na podstawieart. 85 k.k.orazart. 86 § 1 k.k.połączył i wymierzył mu karę łączną dwóch lat i czterech miesięcy pozbawienia wolności.
Powyższe orzeczenie na podstawieart. 444 kpk. w zw. zart. 425 § 2 k.p.k.zaskarżył obrońca oskarżonegoJ. B.i na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.i438 pkt. 3 k.p.k.zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a polegający w szczególności na błędnym przyjęciu, iż oskarżony popełnił zarzucane mu czyny, podczas gdy wnikliwa ocena całego zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że nie sposób stwierdzić sprawstwoJ. B.w niniejszej sprawie.
W oparciu o ten zarzut obrońca wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoJ. B.od zarzucanych mu czynów ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu I instancji w zaskarżonej części i przekazanie temu sądowi sprawy do ponownego rozpoznania.
Nadto obrońca wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów pomocy prawnej, udzielonej z urzędu oskarżonemuJ. B.przed Sądem II instancji, oświadczając, że nie zostały uiszczone w żadnej części.

Sąd okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego domagająca się uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu , ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania okazała się oczywiście bezzasadna.
Nie można podzielić stanowiska skarżącego jakoby sąd rejonowy w zaskarżonym orzeczeniu wyraził dowolne i sprzeczne z treścią materiału dowodowego stanowisko.
Obrońca, jak wynika z treści apelacji swoją uwagę skoncentrował na wyjaśnieniach oskarżonego, który nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.
Należy podkreślić iż to, że oskarżony nie przyznał się do dokonania przypisanego mu czynu nie oznacza jeszcze, że czynu tego nie dokonał i że w sprawie występują wątpliwości oraz, że sąd odmawiając wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego naruszył zasadę wyrażoną wart. 7 kpk.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku podstawę dokonanych ustaleń stanowi całokształt dowodów ujawnionych w sprawie, które Sąd ten poddał bardzo wnikliwej analizie i ocenie, a swoje stanowisko logicznie, z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentował, wskazując z jakich powodów nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, a jakie dowody i dlaczego uznał za wiarygodne. Odnosi się to nie tylko do wyjaśnień oskarżonego, ale również do zeznań świadkaE. B.oraz wyjaśnieńG. S.orazS. W..
Nie można zgodzić się z apelującym, że zeznania świadkaE. B.oraz oskarżonegoG. S.z uwagi na łączące ich relacje osobiste są jedynie pomówieniem oskarżonegoJ. B..
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd rejonowy dokonał analizy wyjaśnień współoskarżonych w kontekście pozostałego materiału dowodowego i szczegółowo wyjaśnił dlaczego udzielił im przymiotu wiarygodności.
OskarżonyG. S.szczegółowo opisał, w jaki sposób dokonali wspólnie z oskarżonymJ. B.zarzucanych im czynów. Okoliczności te potwierdziła również świadekE. B., zeznając co do dokonanych przezG. S.kradzieży na terenie szpitali. Swoimi zeznaniami świadek ta obciążyła zatem nie tylko męża, ale równieżG. S., z którym wedle stanowiska obrony pozostawała wówczas w związku pozamałżeńskim. Gdyby jej zeznania podyktowane były chęcią obciążenia tylko męża nie zeznawała by również na okoliczności obciążająceG. S..
Ponadto oskarżonyG. S.przyznając się szczerze do popełnienia tych samych czynów, które zarzuconoJ. B.sam naraził się na odpowiedzialność karną.
Dopiero w dalszej części postępowania sądowego zarówno oskarżonyG. S.jak i świadekE. B.utrzymywali, że ich wcześniejsze zeznania miały za zadanie pomówić oskarżonegoJ. B.. Należy podkreślić, żeE. B.wskazała, że do pomówienia została zmuszona przezG. S., a ten wskazał, że został poproszony o to przezE. B., co wyraźnie wskazuje, że ocena sądu I instancji tych dowodów była prawidłowa.
Słusznie zauważył sąd rejonowy, żeG. S.był wielokrotnie przesłuchiwany na etapie postępowania przygotowawczego, gdzie konsekwentnie wskazywał na okoliczności dotyczące sprawstwa oskarżonegoJ. B., co do trzech konkretnych przestępstw, pomimo, iż jemu samemu zarzucano ich większą liczbę, a zatem nie można mu przypisywać złośliwości wobec oskarżonegoJ. B., gdyby bowiem miał go złośliwie pomawiać mógł by go obciążyć pozostałymi czynami.
Również ocena wyjaśnień złożonych przezS. W.dokonana przez sąd I instancji nie budzi zastrzeżeń. Należy się zgodzić z sądem rejonowym, że wskazywanie przez oskarżonegoS. W.wpływu alkoholu na treść wyjaśnień obciążającychJ. B.było próbą uchronienia tego ostatniego od odpowiedzialności karnej. Podkreślenia wymaga fakt, że zeznaniaS. W.składane pierwotnie w toku śledztwa były spójne z wyjaśnieniamiG. S.i zeznaniamiE. B.opisującymi popełnienie przezJ. B.zarzucanych mu przestępstw. Relacje wyżej wymienionych dotyczące sprawstwa oskarżonegoJ. B.składane w postępowaniu przygotowawczym były niezwykle szczegółowe i pokrywały się nawet w najdrobniejszych szczegółach, dlatego słusznie sąd rejonowy uznał, że zmiana tych relacji nastąpiła wyłącznie dla uchronieniaJ. B.od odpowiedzialności karnej, zwłaszcza, że osoby te nie potrafiły w logiczny sposób wyjaśnić powodu zmiany swych wersji zdarzenia.
Nie można zgodzić się z apelującym, że treść wyjaśnień oskarżonegoG. S.i świadkaE. B.obciążających oskarżonegoJ. B.była podyktowana chęcią „wyeliminowania” poprzez osadzenie w zakładzie karnym oskarżonegoJ. B., co miałoby sprzyjać wspólnemu zamieszkaniu konkubentów.G. S.iE. B.jako osoby z bliskiego otoczenia oskarżonego wiedziały o jego konfliktach z prawem i wiadomo wówczas było, że orzeczono już wobec niego długoterminowe kary pozbawienia wolności, a zatem zarzut, że chcieli pogrążyćJ. B.był nieuzasadniony.
Słusznie sąd rejonowy uznał tłumaczenie oskarżonegoJ. B., iż w lipcu i sierpniu 2011 nie mógł popełnić zarzucanego mu czynu, ponieważ przebywał w(...)u siostry za nieprzekonujące.
W dniu 13 lipca 2011 roku oskarżonyJ. B.był bowiem legitymowany przez funkcjonariuszy policji na terenieK., a jego małżonkaE. B.w trakcie składanych zeznań nie wspomniała, aby oskarżony wyjeżdżał w tym czasie do swojej siostry do(...)
Nie można również zdaniem sądu okręgowego przywiązywać zbyt dużej wagi – co czyni obrona - do tego, iż pokrzywdzonaM. Ł.nie rozpoznała oskarżonego jako sprawcy kradzieży. Jej zeznania są jednak niezwykle ważne, bowiem umacniają one wersję zdarzenia przedstawioną przez oskarżonegoG. S., a dotyczącą sposobu dokonania kradzieży.
Bardzo wnikliwa analiza zebranych dowodów przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia zdaniem sądu okręgowego wskazuje, że uprzednia karalność oskarżonego wbrew twierdzeniu obrony nie miała wpływu na ocenę wiarygodności, a jedynie na wymiar orzeczonej kary.
Dlatego sąd odwoławczy podzielając w całości dokonaną przez sąd rejonowy ocenę zebranych dowodów nie znalazł podstaw do zakwestionowania zarówno sprawstwa oskarżonegoJ. B.jak i kwalifikacji prawnej przypisanych mu czynów.
Również zarzut zbytniej dolegliwości orzeczonej kary jest chybiony. Okolicznością łagodzącą przy jej wymiarze nie może być fakt, że oskarżony odbywa długotrwałe kary pozbawienia wolności orzeczone na podstawie innych wyroków aż do 2020 roku.
Kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemu za przestępstwa przypisane zaskarżonym wyrokiem mieszczą się bowiem w dolnych granicach zagrożenia, a łączna kara pozbawienia w wysokości 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności przy zastosowaniu prawie całkowitej absorbcji.
Zarówno kary jednostkowe jak i kara łączna nie mogą być w związku z tym uznane za rażąco niewspółmiernie surowe, a tym samym nie mogą być skutecznie kwestionowane, bowiem orzekając kary sąd I instancji w pełni zastosował się do wymogów określonych wart. 53 k.k.
W świetle powyższego należało uznać apelację za oczywiście bezzasadną zarówno w zakresie winy jak i orzeczonej wobec oskarżonego kary, bowiem apelujący nie zarzucił rażącej niewspółmierności orzeczonej kary, a jedynie wskazał, że orzeczona kara jest zbyt dolegliwa, co nie mogło stanowić prawidłowego zarzutu zart. 438 pkt 4 k.p.k.
W związku z powyższym sąd odwoławczy na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ustawy o opłatach w sprawach karnych z 23 czerwca 1973r.(Dz. U. 1983, Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) sąd odwoławczy zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i opłaty za obie instancje z uwagi na trudną sytuację materialną.
Na podstawie§ 2 i 14 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(t.j. Dz.U. 2013, poz. 461) sąd odwoławczy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. M.kwotę 516,60złotych z tytułu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym, bowiem nie zostały one uiszczone w żadnej części.

Agata Wilczewska  Marek Kordowiecki  Ewa Miastkowska