Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 117/14
Data wyroku: 2014-03-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marta Legeny-Błaszczyk
Słowa kluczowe: Środki Karne
Podstawa prawna: art. 87§1a kw

Sygn. akt IV Ka 117/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 marca 2014 roku.
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSO Marta Legeny-Błaszczyk

ProtokolantDagmara Szczepanik

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim Janusza Omyły
po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2014 roku
sprawyD. Z.
obwinionego z art.87§1 a kw
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Opocznie
z dnia 30 grudnia 2013 roku     sygn. akt II K 713/13

na podstawieart.437§1 kpk,art.109§2 kpw,art.636§1 kpk,art.119 kpw,art.9, art.21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami)

-

utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IV Ka 117/14

UZASADNIENIE
D. Z.został oskarżony o to, że w dniu 04 września 2013 roku o godzinie 18:50 w miejscowościB.,ul. (...), gminaB., powiat(...), województwo(...), znajdując się w stanie nietrzeźwości tj. 0,69 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, kierował rowerem po drodze publicznej w ruchu lądowym,
tj. o czyn zart. 178a § 1 kk

Sąd Rejonowy w Opoczniewyrokiem z dnia 30 grudnia 2013 roku w sprawie II K 713/13 uznał oskarżonegoD. Z.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tą zmianą, że czyn ten stanowi wykroczenie określone w art. 87 § 1a kw i na jego podstawie wymierzył karę grzywny w wysokości 300 złotych,
zasądził od oskarżonego kwotę 90 złotych tytułem wydatków, zwalniając go od poniesienia opłat.
Wyrok ten zaskarżył prokurator.
Apelacja wywiedziona została z podstawy prawnejart. 438 pkt 2 i 4 kpki zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

1
obrazę przepisów postępowania a mianowicieart. 339 § 3 pkt 3 kpk, która miała wpływ na treść zapadłego orzeczenia, poprzez brak zmiany przez Sąd orzekający na posiedzeniu trybu postępowania na przepisykodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, w odniesieniu do sprawy skierowanej do Sądu z aktem oskarżenia, a w której przewód sądowy nie został rozpoczęty i nie zachodziło przedawnienie karalności wykroczenia,

2
rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu, polegającą na zrezygnowaniu przez Sąd pierwszej instancji z orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia rowerów na drodze publicznej, w strefie zamieszkania i w strefie ruchu, wynikającą z nienależytego uwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji okoliczności obciążających oskarżonego, a w szczególności rodzaju naruszonych dóbr prawnych - rażącego naruszenia zasad ruchu drogowego, znacznego stopnia nietrzeźwości, co w konsekwencji spowodowało, iż przedmiotowa kara nie spełni swoich celów zapobiegawczych i wychowawczych jakie ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, celów w zakresie prewencji ogólnej oraz potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja prokuratura jest bezzasadna.
Odnosząc się do pierwszego z podniesionych w skardze apelacyjnej zarzutów wskazać należy, iż zgodnie zart. 439a kpkorzeczenia w sprawie o wykroczenie nie uchyla się z tego tylko powodu, że Sąd orzekł w postępowaniu karnym zamiast w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. W związku z brzmieniem wskazanego przepisu argumentacja skarżącego traci na znaczeniu.
W kwestii zarzutu rażącej łagodności kary wymierzonej oskarżonemu, wynikającej z zaniechania orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów rowerowych stwierdzić trzeba, iż Sąd Rejonowy zastosował trafną reakcję karną za przypisane wykroczenie. Mając na względzie fakt, iż oskarżony nie był wcześniej karany za czyn jaki poddany został w przedmiotowej sprawie osądowi, a zatem zachowanie jego miało charakter incydentalny, słusznie Sąd orzekający uznał, że wystarczającym w zakresie prewencji indywidualnej i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa będzie poprzestanie tylko na orzeczeniu w stosunku do niego kary grzywny.
Z powyższych względów należało utrzymać w mocy zaskarżony wyrok.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym stanowiły przepisy powołane w części dyspozytywnej .