Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: X P 1148/13
Data wyroku: 2014-05-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Chlipała-Kozioł
Słowa kluczowe: Wynagrodzenie Za Pracę
Podstawa prawna: art.135 ustawy o słuzbie celnej

Sygn. akt XP 1148/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 maja 2014 r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia Wydział X Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSR Agnieszka Chlipała-Kozioł
Protokolant: Dominika Lewandowska
po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2014 r. we Wrocławiu
połączonych spraw z powództwa:B. S.,J. N.,M. M. (1),A.M.,R. W.,J. P.,A. S.
przeciwkoI. C.weW.
o zapłatę świadczeń socjalnych związanych z wypoczynkiem

I
zasądza od strony pozwanejI. C.weW.na rzecz powódkiB. S.kwotę 498,82 zł (czterysta dziewięćdziesiąt osiem złotych i 82/100) brutto z ustawowymi odsetkami od dnia 10.05.2013 r. do dnia zapłaty;

II
w pozostałym zakresie powództwo powódkiB. S.oddala;

III

    zasądza od strony pozwanejI. C.weW.na rzecz powodaJ. N.kwotę 997,64 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych i 64/100) brutto z ustawowymi odsetkami od dnia 10.05.2013 r. do dnia zapłaty;

IV
w pozostałym zakresie powództwo powodaJ. N.oddala;

V
zasądza od strony pozwanejI. C.weW.na rzecz powodaM. M. (1)kwotę 997,64 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych i 64/100) brutto;

VI
zasądza od strony pozwanejI. C.weW.na rzecz powódkiA.M.kwotę 1.995,28 zł (tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt pięć złotych i 28/100) brutto z ustawowymi odsetkami od dnia 10.05.2013 r. do dnia zapłaty;

VII
w pozostałym zakresie powództwo powódkiA.M.oddala;

VIII
zasądza od strony pozwanejI. C.weW.na rzecz powodaR. W.kwotę 1.496,46 zł (tysiąc czterysta dziewięćdziesiąt sześć złotych i 46/100) brutto z ustawowymi odsetkami od dnia 10.05.2013 r. do dnia zapłaty;

IX
w pozostałym zakresie powództwo powodaR. W.oddala;

X
zasądza od strony pozwanejI. C.weW.na rzecz powódkiJ. P.kwotę 498,82 zł (czterysta dziewięćdziesiąt osiem złotych i 82/100) brutto z ustawowymi odsetkami od dnia 10.05.2013 r. do dnia zapłaty;

XI
w pozostałym zakresie powództwo powódkiJ. P.oddala;

XII
zasądza od strony pozwanejI. C.weW.na rzecz powódkiA. S.kwotę 1.995,28 zł (tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt pięć złotych i 28/100) brutto z ustawowymi odsetkami od dnia 10.05.2013 r. do dnia zapłaty;

XIII
w pozostałym zakresie powództwo powódkiA. S.oddala;

XIV
wyrokowi w punktach I, III, V, VI, VIII, X, XII nadaje rygor natychmiastowej wykonalności;

XV
odstępuje od obciążania powodów kosztami procesowymi poniesionymi przez stronę pozwaną;

XVI
nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 18.12.2013 r. powódkaB. S.domagała się zasądzenia od strony pozwanejI. C.weW.kwoty 498,82 zł brutto z ustawowymi odsetkami od dnia 21.04.2010 r., a także zasądzenia na jej rzecz kosztów procesu.
W uzasadnieniu powódka wskazała, że w dniu 14.01.2010 r. złożyła wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku. Na podstawie wniosku pracodawca wypłacił jedynie świadczenie w wysokości 238 zł. Określona w pozwie kwota stanowi różnicę pomiędzy kwotą świadczenia socjalnego (dopłata wypoczynku za 2010 r.), wypłaconą w dniu 21.04.2010 r. w kwocie 238 zł, a kwotą należną z tytułu ww. świadczenia socjalnego w wysokości 736,82 zł, wynikającą zrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznane funkcjonariuszom celnym i członkom ich rodzin. W dniu 10.04.2013 r. powódka wezwała DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymała pismo Dyrektora Izby Celnej z dnia 21.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu – jak twierdzi pozwana – przedawnienia okresu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt P 44/10) uznał, iż§ 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 2010 r. w sprawie świadczeń socjalnych funkcjonariuszy celnych i członków ich rodzinw zakresie, w jakim odnosi się do dopłaty do wypoczynku, jest niezgodny zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Pracodawca bezzasadnie uznał, iż wniosek powódki został złożony po upływie terminu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
Rozporządzenie z 2010 r. wprowadziło również regulacje odnoszące się do terminu rozliczania dopłat do wypoczynku. Ma się odbywać w kolejnych kwartałach roku, jednak nie później niż raz na pół roku, a wypłata ma nastąpić do końca miesiąca następującego po zakończeniu okresu rozliczenia (§ 2 ust. 6 rozporządzenia z 2010 r.). Natomiast świadczenia przysługujące w danym roku kalendarzowym są wypłacane nie później niż do 31 stycznia następnego roku kalendarzowego (§8 rozporządzenia z 2010 r.).
Zdaniem powódki jej roszczenie stało się wymagalne z dniem pierwszej, niepełnej wypłaty.
W odpowiedzi na pozew powódkiB. S.(k. 216) strona pozwanaI. C.weW.wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu. Strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczeń powódki. Wskazała, że powódka nabyła prawo do wypłaty spornego roszczenia, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin, z chwilą nabycia w danym roku kalendarzowym prawa do urlopu wypoczynkowego. Możliwość żądania zaspokojenia przysługującej wierzytelności powód nabył już 1 stycznia 2010 r. Nawet zresztą przy przyjęciu, że datą wymagalności była data złożenia wniosku o dopłatę, to i tak roszczenie powódki byłoby przedawnione, gdyż wniosek o wypłatę uzupełniającego świadczenia powódka złożyła 10.04.2013 r., a zatem, po upływie 3 lat.
Pozwana wskazała, że czym innym jest prawna możliwość żądania zaspokojenia, a czym innym sama chwila jego spełnienia. Są to dwie zupełnie inne daty i kwestii wymagalności roszczenia nie można utożsamiać z ostatecznym terminem, w którym zobowiązanie ma być wykonane. Ponadto pozwana wskazała, że funkcjonariusze celni mają możliwość przerwania biegu terminu przedawnienia. Stosownie bowiem do art. 165 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i im uposażenia i innych świadczeń należności pieniężnych przerywa każda czynność przed kierownikiem urzędu, podjęta bezpośrednio w calu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia.
W przypadku gdyby Sąd I instancji nie podzielił zarzutu przedawnienia roszczenia pozwana z ostrożności podnosi, że biorąc pod uwagę prospektywne działanie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, powodowi mogłyby przysługiwać tylko odsetki za okres od dnia opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt P 44/10, tj. od dnia 10 maja 2013 r. Zgodnie z art. 165 ust. 4 ustawy o Służbie Celnej, w przypadku zwłoki w wypłacie uposażenia, innych świadczeń oraz należności pieniężnych funkcjonariuszowi przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie, inne świadczenie lub należność pieniężna stała się wymagalna. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że aby odsetki były należne, pracodawca musi pozostawać w zwłoce z wypłatą świadczenia. Do wypłaty odsetek nie jest więc wystarczające zwykłe opóźnienie, jak ma to miejsce na grunciekodeksu cywilnego.
Pozwem z dnia 18.12.2013 r. powód

J. N.domagał się zasądzenia od strony pozwanejI. C.weW.kwoty 997,64 zł brutto z ustawowymi odsetkami od dnia 21.04.2010 r., a także zasądzenia na jego rzecz kosztów procesu.
W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 14.01.2010 r. złożył wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku. Na podstawie wniosku pracodawca wypłacił jedynie świadczenie w wysokości 476 zł. Określona w pozwie kwota stanowi różnicę pomiędzy kwotą świadczenia socjalnego (dopłata wypoczynku za 2010 r.), wypłaconą w dniu 21.04.2010 r. w kwocie 476 zł, a kwotą należną z tytułu ww. świadczenia socjalnego w wysokości 1473,64 zł, wynikającą zrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznane funkcjonariuszom celnym i członkom ich rodzin. W dniu 10.04.2013 r. powód wezwał DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymał pismo DyrektoraI. C.z dnia 13.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu – jak twierdzi pozwana – przedawnienia okresu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt P 44/10) uznał, iż§ 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 2010 r. w sprawie świadczeń socjalnych funkcjonariuszy celnych i członków ich rodzinw zakresie, w jakim odnosi się do dopłaty do wypoczynku, jest niezgodny zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Pracodawca bezzasadnie uznał, iż wniosek powoda został złożony po upływie terminu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
Rozporządzenie z 2010 r. wprowadziło również regulacje odnoszące się do terminu rozliczania dopłat do wypoczynku. Ma się odbywać w kolejnych kwartałach roku, jednak nie później niż raz na pół roku, a wypłata ma nastąpić do końca miesiąca następującego po zakończeniu okresu rozliczenia (§ 2 ust. 6 rozporządzenia z 2010 r.). Natomiast świadczenia przysługujące w danym roku kalendarzowym są wypłacane nie później niż do 31 stycznia następnego roku kalendarzowego (§8 rozporządzenia z 2010 r.).
Zdaniem powoda jego roszczenie stało się wymagalne z dniem pierwszej, niepełnej wypłaty.
W odpowiedzi na pozew powodaJ. N.(k. 222) strona pozwanaI. C.weW.wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczeń powoda. Wskazała, że powód nabył prawo do wypłaty spornego roszczenia, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin, z chwilą nabycia w danym roku kalendarzowym prawa do urlopu wypoczynkowego. Możliwość żądania zaspokojenia przysługującej wierzytelności powód nabył już 1 stycznia 2010 r. Nawet zresztą przy przyjęciu, że datą wymagalności była data złożenia wniosku o dopłatę, to i tak roszczenie powoda byłoby przedawnione, gdyż wniosek o wypłatę uzupełniającego świadczenia powód złożył 10.04.2013 r., a zatem, po upływie 3 lat.
Pozwana wskazała, że czym innym jest prawna możliwość żądania zaspokojenia, a czym innym sama chwila jego spełnienia. Są to dwie zupełnie inne daty i kwestii wymagalności roszczenia nie można utożsamiać z ostatecznym terminem, w którym zobowiązanie ma być wykonane. Ponadto pozwana wskazała, że funkcjonariusze celni mają możliwość przerwania biegu terminu przedawnienia. Stosownie bowiem do art. 165 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i im uposażenia i innych świadczeń należności pieniężnych przerywa każda czynność przed kierownikiem urzędu, podjęta bezpośrednio w calu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia.
W przypadku gdyby Sąd I instancji nie podzielił zarzutu przedawnienia roszczenia pozwana z ostrożności podnosi, że biorąc pod uwagę prospektywne działanie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, powodowi mogłyby przysługiwać tylko odsetki za okres od dnia opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt P 44/10, tj. od dnia 10 maja 2013 r. Zgodnie z art. 165 ust. 4 ustawy o Służbie Celnej, w przypadku zwłoki w wypłacie uposażenia, innych świadczeń oraz należności pieniężnych funkcjonariuszowi przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie, inne świadczenie lub należność pieniężna stała się wymagalna. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że aby odsetki były należne, pracodawca musi pozostawać w zwłoce z wypłatą świadczenia. Do wypłaty odsetek nie jest więc wystarczające zwykłe opóźnienie, jak ma to miejsce na grunciekodeksu cywilnego.
Pozwem z dnia 18.12.2013 r. powódM. M. (1)domagał się zasądzenia od strony pozwanejI. C.weW.kwoty 997,64 zł brutto, a także zasądzenia na jego rzecz kosztów procesu.
W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 19.01.2010 r. złożył wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku. Na podstawie wniosku pracodawca wypłacił jedynie świadczenie w wysokości 476 zł. Określona w pozwie kwota stanowi różnicę pomiędzy kwotą świadczenia socjalnego (dopłata wypoczynku za 2010 r.), wypłaconą w dniu 9.07.2010 r. w kwocie 476 zł, a kwotą należną z tytułu ww. świadczenia socjalnego w wysokości 1473,64 zł, wynikającą zrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznane funkcjonariuszom celnym i członkom ich rodzin. W dniu 30.04.2013 r. powód wezwał DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymał pismo Dyrektora Izby Celnej z dnia 22.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu – jak twierdzi pozwana – przedawnienia okresu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt P 44/10) uznał, iż§ 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 2010 r. w sprawie świadczeń socjalnych funkcjonariuszy celnych i członków ich rodzinw zakresie, w jakim odnosi się do dopłaty do wypoczynku, jest niezgodny zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Pracodawca bezzasadnie uznał, iż wniosek powoda został złożony po upływie terminu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
Rozporządzenie z 2010 r. wprowadziło również regulacje odnoszące się do terminu rozliczania dopłat do wypoczynku. Ma się odbywać w kolejnych kwartałach roku, jednak nie później niż raz na pół roku, a wypłata ma nastąpić do końca miesiąca następującego po zakończeniu okresu rozliczenia (§ 2 ust. 6 rozporządzenia z 2010 r.). Natomiast świadczenia przysługujące w danym roku kalendarzowym są wypłacane nie później niż do 31 stycznia następnego roku kalendarzowego (§8 rozporządzenia z 2010 r.).
Zdaniem powoda jego roszczenie stało się wymagalne z końcem roku 2010.
W odpowiedzi na pozew powoda

M. M. (1)(k. 210) strona pozwanaI. C.we Wrocławiu wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczeń powoda. Wskazała, że powód nabył prawo do wypłaty spornego roszczenia, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin, z chwilą nabycia w danym roku kalendarzowym prawa do urlopu wypoczynkowego. Możliwość żądania zaspokojenia przysługującej wierzytelności powód nabył już 1 stycznia 2010 r. Nawet zresztą przy przyjęciu, że datą wymagalności była data złożenia wniosku o dopłatę, to i tak roszczenie powoda byłoby przedawnione, gdyż wniosek o wypłatę uzupełniającego świadczenia powód złożył 30.04.2013 r., a zatem, po upływie 3 lat.
Pozwana wskazała, że czym innym jest prawna możliwość żądania zaspokojenia, a czym innym sama chwila jego spełnienia. Są to dwie zupełnie inne daty i kwestii wymagalności roszczenia nie można utożsamiać z ostatecznym terminem, w którym zobowiązanie ma być wykonane. Ponadto pozwana wskazała, że funkcjonariusze celni mają możliwość przerwania biegu terminu przedawnienia. Stosownie bowiem do art. 165 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i im uposażenia i innych świadczeń należności pieniężnych przerywa każda czynność przed kierownikiem urzędu, podjęta bezpośrednio w calu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia.
W przypadku gdyby Sąd I instancji nie podzielił zarzutu przedawnienia roszczenia pozwana z ostrożności podnosi, że biorąc pod uwagę prospektywne działanie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, powodowi mogłyby przysługiwać tylko odsetki za okres od dnia opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt P 44/10, tj. od dnia 10 maja 2013 r. Zgodnie z art. 165 ust. 4 ustawy o Służbie Celnej, w przypadku zwłoki w wypłacie uposażenia, innych świadczeń oraz należności pieniężnych funkcjonariuszowi przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie, inne świadczenie lub należność pieniężna stała się wymagalna. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że aby odsetki były należne, pracodawca musi pozostawać w zwłoce z wypłatą świadczenia. Do wypłaty odsetek nie jest więc wystarczające zwykłe opóźnienie, jak ma to miejsce na grunciekodeksu cywilnego.
Pozwem z dnia 18.11.2013 r. powódkaA. M.domagała się zasądzenia od strony pozwanejI. C.weW.kwoty 1995,28 zł brutto z ustawowymi odsetkami od dnia 29.03.2010 r., a także zasądzenia na jej rzecz kosztów procesu.
W uzasadnieniu powódka wskazała, że w dniu 18.01.2010 r. złożyła wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku. Na podstawie wniosku pracodawca wypłacił jedynie świadczenie w wysokości 952 zł. Określona w pozwie kwota stanowi różnicę pomiędzy kwotą świadczenia socjalnego (dopłata wypoczynku za 2010 r.), wypłaconą w dniu 29.03.2010 r. w kwocie 952 zł, a kwotą należną z tytułu ww. świadczenia socjalnego w wysokości 2947,28 zł, wynikającą zrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznane funkcjonariuszom celnym i członkom ich rodzin. W dniu 10.04.2013 r. powódka wezwała Dyrektora Izby Celnej do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymała pismo DyrektoraI. C.z dnia 13.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu – jak twierdzi pozwana – przedawnienia okresu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt P 44/10) uznał, iż§ 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 2010 r. w sprawie świadczeń socjalnych funkcjonariuszy celnych i członków ich rodzinw zakresie, w jakim odnosi się do dopłaty do wypoczynku, jest niezgodny zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Pracodawca bezzasadnie uznał, iż wniosek powódki został złożony po upływie terminu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
Rozporządzenie z 2010 r. wprowadziło również regulacje odnoszące się do terminu rozliczania dopłat do wypoczynku. Ma się odbywać w kolejnych kwartałach roku, jednak nie później niż raz na pół roku, a wypłata ma nastąpić do końca miesiąca następującego po zakończeniu okresu rozliczenia (§ 2 ust. 6 rozporządzenia z 2010 r.). Natomiast świadczenia przysługujące w danym roku kalendarzowym są wypłacane nie później niż do 31 stycznia następnego roku kalendarzowego (§8 rozporządzenia z 2010 r.).
Zdaniem powódki jej roszczenie stało się wymagalne z dniem pierwszej, niepełnej wypłaty.
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 27.11.2013 r. (X Np 428/13) Sąd uwzględnił powództwoA.M.w całości.
W sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w sprawie z powództwaA.M.(k. 87) strona pozwanaI. C.weW.wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu.
Strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczeń powódki. Wskazała, że powódka nabył prawo do wypłaty spornego roszczenia, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin, z chwilą nabycia w danym roku kalendarzowym prawa do urlopu wypoczynkowego. Możliwość żądania zaspokojenia przysługującej wierzytelności powódka nabyła już 1 stycznia 2010 r. Nawet zresztą przy przyjęciu, że datą wymagalności była data złożenia wniosku o dopłatę, to i tak roszczenie powódki byłoby przedawnione, gdyż wniosek o wypłatę uzupełniającego świadczenia powódka złożyła 10.04.2013 r., a zatem, po upływie 3 lat.
Pozwana wskazała, że czym innym jest prawna możliwość żądania zaspokojenia, a czym innym sama chwila jego spełnienia. Są to dwie zupełnie inne daty i kwestii wymagalności roszczenia nie można utożsamiać z ostatecznym terminem, w którym zobowiązanie ma być wykonane. Ponadto pozwana wskazała, że funkcjonariusze celni mają możliwość przerwania biegu terminu przedawnienia. Stosownie bowiem do art. 165 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i im uposażenia i innych świadczeń należności pieniężnych przerywa każda czynność przed kierownikiem urzędu, podjęta bezpośrednio w calu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia.
W przypadku gdyby Sąd I instancji nie podzielił zarzutu przedawnienia roszczenia pozwana z ostrożności podnosi, że biorąc pod uwagę prospektywne działanie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, powodowi mogłyby przysługiwać tylko odsetki za okres od dnia opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt P 44/10, tj. od dnia 10 maja 2013 r.
Pozwem z dnia 22.11.2013 r. powódR. W.domagał się zasądzenia od strony pozwanejI. C.weW.kwoty 1496,46 zł brutto z ustawowymi odsetkami od dnia 22.04.2010 r., a także zasądzenia na jego rzecz kosztów procesu.
W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 25.01.2010 r. złożył wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku. Na podstawie wniosku pracodawca wypłacił jedynie świadczenie w wysokości 714 zł. Określona w pozwie kwota stanowi różnicę pomiędzy kwotą świadczenia socjalnego (dopłata wypoczynku za 2010 r.), wypłaconą w dniu 22.04.2010 r. w kwocie 714 zł, a kwotą należną z tytułu ww. świadczenia socjalnego w wysokości 2210,46 zł, wynikającą zrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznane funkcjonariuszom celnym i członkom ich rodzin. W dniu 9.04.2013 r. powód wezwał DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymał pismo DyrektoraI. C.z dnia 13.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu – jak twierdzi pozwana – przedawnienia okresu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt P 44/10) uznał, iż§ 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 2010 r. w sprawie świadczeń socjalnych funkcjonariuszy celnych i członków ich rodzinw zakresie, w jakim odnosi się do dopłaty do wypoczynku, jest niezgodny zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Pracodawca bezzasadnie uznał, iż wniosek powoda został złożony po upływie terminu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
Rozporządzenie z 2010 r. wprowadziło również regulacje odnoszące się do terminu rozliczania dopłat do wypoczynku. Ma się odbywać w kolejnych kwartałach roku, jednak nie później niż raz na pół roku, a wypłata ma nastąpić do końca miesiąca następującego po zakończeniu okresu rozliczenia (§ 2 ust. 6 rozporządzenia z 2010 r.). Natomiast świadczenia przysługujące w danym roku kalendarzowym są wypłacane nie później niż do 31 stycznia następnego roku kalendarzowego (§8 rozporządzenia z 2010 r.).
Zdaniem powoda jego roszczenie stało się wymagalne z dniem opublikowania wyroku TK.
W odpowiedzi na pozew powodaR. W.(k. 198) strona pozwanaI. C.weW.wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczeń powoda. Wskazała, że powód nabył prawo do wypłaty spornego roszczenia, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin, z chwilą nabycia w danym roku kalendarzowym prawa do urlopu wypoczynkowego. Możliwość żądania zaspokojenia przysługującej wierzytelności powód nabył już 1 stycznia 2010 r. Nawet zresztą przy przyjęciu, że datą wymagalności była data złożenia wniosku o dopłatę, to i tak roszczenie powoda byłoby przedawnione, gdyż wniosek o wypłatę uzupełniającego świadczenia powód złożył 9.04.2013 r., a zatem, po upływie 3 lat.
Pozwana wskazała, że czym innym jest prawna możliwość żądania zaspokojenia, a czym innym sama chwila jego spełnienia. Są to dwie zupełnie inne daty i kwestii wymagalności roszczenia nie można utożsamiać z ostatecznym terminem, w którym zobowiązanie ma być wykonane. Ponadto pozwana wskazała, że funkcjonariusze celni mają możliwość przerwania biegu terminu przedawnienia. Stosownie bowiem do art. 165 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i im uposażenia i innych świadczeń należności pieniężnych przerywa każda czynność przed kierownikiem urzędu, podjęta bezpośrednio w calu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia.
W przypadku gdyby Sąd I instancji nie podzielił zarzutu przedawnienia roszczenia pozwana z ostrożności podnosi, że biorąc pod uwagę prospektywne działanie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, powodowi mogłyby przysługiwać tylko odsetki za okres od dnia opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt P 44/10, tj. od dnia 10 maja 2013 r. Zgodnie z art. 165 ust. 4 ustawy o Służbie Celnej, w przypadku zwłoki w wypłacie uposażenia, innych świadczeń oraz należności pieniężnych funkcjonariuszowi przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie, inne świadczenie lub należność pieniężna stała się wymagalna. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że aby odsetki były należne, pracodawca musi pozostawać w zwłoce z wypłatą świadczenia. Do wypłaty odsetek nie jest więc wystarczające zwykłe opóźnienie, jak ma to miejsce na grunciekodeksu cywilnego.
Pozwem z dnia 18.11.2013 r. powódka

J. P.domagała się zasądzenia od strony pozwanejI. C.we Wrocławiu kwoty 498,82 zł brutto z ustawowymi odsetkami od dnia 29.03.2010 r., a także zasądzenia na jej rzecz kosztów procesu.
W uzasadnieniu powódka wskazała, że w dniu 5.01.2010 r. złożyła wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku. Na podstawie wniosku pracodawca wypłacił jedynie świadczenie w wysokości 238 zł. Określona w pozwie kwota stanowi różnicę pomiędzy kwotą świadczenia socjalnego (dopłata wypoczynku za 2010 r.), wypłaconą w dniu 21.04.2010 r. w kwocie 238 zł, a kwotą należną z tytułu ww. świadczenia socjalnego w wysokości 736,82 zł, wynikającą zrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznane funkcjonariuszom celnym i członkom ich rodzin. W dniu 10.04.2013 r. powódka wezwała DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymała pismo DyrektoraI. C.z dnia 21.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu – jak twierdzi pozwana – przedawnienia okresu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt P 44/10) uznał, iż§ 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 2010 r. w sprawie świadczeń socjalnych funkcjonariuszy celnych i członków ich rodzinw zakresie, w jakim odnosi się do dopłaty do wypoczynku, jest niezgodny zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Pracodawca bezzasadnie uznał, iż wniosek powódki został złożony po upływie terminu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
Rozporządzenie z 2010 r. wprowadziło również regulacje odnoszące się do terminu rozliczania dopłat do wypoczynku. Ma się odbywać w kolejnych kwartałach roku, jednak nie później niż raz na pół roku, a wypłata ma nastąpić do końca miesiąca następującego po zakończeniu okresu rozliczenia (§ 2 ust. 6 rozporządzenia z 2010 r.). Natomiast świadczenia przysługujące w danym roku kalendarzowym są wypłacane nie później niż do 31 stycznia następnego roku kalendarzowego (§8 rozporządzenia z 2010 r.).
Zdaniem powódki jej roszczenie stało się wymagalne z dniem pierwszej, niepełnej wypłaty.
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 27.11.2013 r. (X Np 434/13) Sąd uwzględnił powództwoJ. P.w całości.
W sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w sprawie z powództwa

J. P.
(k. 117) strona pozwanaI. C.we Wrocławiu wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu.
Strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczeń powódki. Wskazała, że powódka nabył prawo do wypłaty spornego roszczenia, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin, z chwilą nabycia w danym roku kalendarzowym prawa do urlopu wypoczynkowego. Możliwość żądania zaspokojenia przysługującej wierzytelności powódka nabyła już 1 stycznia 2010 r. Nawet zresztą przy przyjęciu, że datą wymagalności była data złożenia wniosku o dopłatę, to i tak roszczenie powódki byłoby przedawnione, gdyż wniosek o wypłatę uzupełniającego świadczenia powódka złożyła 10.04.2013 r., a zatem, po upływie 3 lat.
Pozwana wskazała, że czym innym jest prawna możliwość żądania zaspokojenia, a czym innym sama chwila jego spełnienia. Są to dwie zupełnie inne daty i kwestii wymagalności roszczenia nie można utożsamiać z ostatecznym terminem, w którym zobowiązanie ma być wykonane. Ponadto pozwana wskazała, że funkcjonariusze celni mają możliwość przerwania biegu terminu przedawnienia. Stosownie bowiem do art. 165 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i im uposażenia i innych świadczeń należności pieniężnych przerywa każda czynność przed kierownikiem urzędu, podjęta bezpośrednio w calu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia.
W przypadku gdyby Sąd I instancji nie podzielił zarzutu przedawnienia roszczenia pozwana z ostrożności podnosi, że biorąc pod uwagę prospektywne działanie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, powodowi mogłyby przysługiwać tylko odsetki za okres od dnia opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt P 44/10, tj. od dnia 10 maja 2013 r.
Pozwem z dnia 26.11.2013 r. powódka

A. S.domagała się zasądzenia od strony pozwanejI. C.we Wrocławiu kwoty 1995,28 zł brutto z ustawowymi odsetkami od dnia 19.05.2010 r., a także zasądzenia na jej rzecz kosztów procesu.
W uzasadnieniu powódka wskazała, że w dniu 27.01.2010 r. złożyła wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku. Na podstawie wniosku pracodawca wypłacił jedynie świadczenie w wysokości 952 zł. Określona w pozwie kwota stanowi różnicę pomiędzy kwotą świadczenia socjalnego (dopłata wypoczynku za 2010 r.), wypłaconą w dniu 19.05.2010 r. w kwocie 952 zł, a kwotą należną z tytułu ww. świadczenia socjalnego w wysokości 2947,28 zł, wynikającą zrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznane funkcjonariuszom celnym i członkom ich rodzin. W dniu 10.04.2013 r. powódka wezwała DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymała pismo DyrektoraI. C.z dnia 21.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu – jak twierdzi pozwana – przedawnienia okresu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt P 44/10) uznał, iż§ 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 2010 r. w sprawie świadczeń socjalnych funkcjonariuszy celnych i członków ich rodzinw zakresie, w jakim odnosi się do dopłaty do wypoczynku, jest niezgodny zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 2.12..2013 r. (X Np 451/13) Sąd uwzględnił powództwoA. S.w całości.
W sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w sprawie z powództwa

A. S.
(k. 138) strona pozwanaI. C.we Wrocławiu wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu.
Strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczeń powódki. Wskazała, że powódka nabył prawo do wypłaty spornego roszczenia, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin, z chwilą nabycia w danym roku kalendarzowym prawa do urlopu wypoczynkowego. Możliwość żądania zaspokojenia przysługującej wierzytelności powódka nabyła już 1 stycznia 2010 r. Nawet zresztą przy przyjęciu, że datą wymagalności była data złożenia wniosku o dopłatę, to i tak roszczenie powódki byłoby przedawnione, gdyż wniosek o wypłatę uzupełniającego świadczenia powódka złożyła 10.04.2013 r., a zatem, po upływie 3 lat.
Pozwana wskazała, że czym innym jest prawna możliwość żądania zaspokojenia, a czym innym sama chwila jego spełnienia. Są to dwie zupełnie inne daty i kwestii wymagalności roszczenia nie można utożsamiać z ostatecznym terminem, w którym zobowiązanie ma być wykonane. Ponadto pozwana wskazała, że funkcjonariusze celni mają możliwość przerwania biegu terminu przedawnienia. Stosownie bowiem do art. 165 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i im uposażenia i innych świadczeń należności pieniężnych przerywa każda czynność przed kierownikiem urzędu, podjęta bezpośrednio w calu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia.
W przypadku gdyby Sąd I instancji nie podzielił zarzutu przedawnienia roszczenia pozwana z ostrożności podnosi, że biorąc pod uwagę prospektywne działanie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, powodowi mogłyby przysługiwać tylko odsetki za okres od dnia opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt P 44/10, tj. od dnia 10 maja 2013 r.
Sprawy z powództwaE. M.,R. N.iI. S.zostały postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 19.05.2014 r. wyłączone do odrębnego rozpoznania.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
PowódkaB. S.jest funkcjonariuszem celnym zatrudnionym u strony pozwanej.
W dniu 14.01.2010 r. złożyła wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku dla swojej rodziny.
Strona pozwana w dniu 21.04.2010 r. wypłaciła powódce świadczenie w wysokości 238 zł.
W dniu 10.04.2013 r. powódka wezwała DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymała pismo DyrektoraI. C.z dnia 21.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu upływu okresu przedawnienia.
Uposażenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 6030,08 zł brutto.
Dowód: okoliczności bezsporne, a nadto:
akta osobowe powódki (załącznik)
zaświadczenie k. 22,
wniosek z 14.01.2010 k. 23
pismo z 12.12.2013 r. k. 24
wezwanie do zapłaty z 10.04.2013 r. k. 25
pismo z 21.08.2013 r. k. 26
Wysokość hipotetycznego należnego powódceB. S.świadczenia z tytułu dopłaty do wypoczynku za 2010 r., obliczonego na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin wynosiła 736,82 zł. Po wypłacie kwoty 238 zł pozostało do wypłaty 498,82 zł.
Dowód: okoliczność bezsporna
PowódJ. N.jest funkcjonariuszem celnym zatrudnionym u strony pozwanej.
W dniu 14.01.2010 r. złożył wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku dla swojej rodziny.
Strona pozwana w dniu 21.04.2010 r. wypłaciła powodowi świadczenie w wysokości 476 zł.
W dniu 10.04.2013 r. powód wezwał DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymał pismo DyrektoraI. C.z dnia 13.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu upływu okresu przedawnienia.
Uposażenie powoda liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 5389,79 zł brutto.
Dowód:  okoliczności bezsporne, a nadto:
akta osobowe powoda (załącznik)
zaświadczenie k. 33,
wniosek z 14.01.2010 k. 34
wezwanie do zapłaty z 10.04.2013 r. k. 35
wniosek z 5.06.2013 k. 36
pismo z 13.08.2013 r. k. 37
pismo z 16.12.2013 r. k. 37v
zaświadczenie z 18.02.2014 r. k. 224
Wysokość hipotetycznego należnego powodowiJ. N.świadczenia z tytułu dopłaty do wypoczynku za 2010 r., obliczonego na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin wynosiła 1473,64 zł. Po wypłacie kwoty 476 zł pozostało do wypłaty 997,64 zł.
Dowód: okoliczność bezsporna
PowódM. M. (1)jest funkcjonariuszem celnym zatrudnionym u strony pozwanej.
W dniu 19.01.2010 r. złożył wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku dla swojej rodziny.
Strona pozwana w dniu 9.07.2010 r. wypłaciła powodowi świadczenie w wysokości 476 zł.
W dniu 30.04.2013 r. powód wezwał DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymał pismo Dyrektora Izby Celnej z dnia 22.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu upływu okresu przedawnienia.
Uposażenie powoda liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 7720,33 zł brutto.
Dowód:  okoliczności bezsporne, a nadto:
akta osobowe powoda (załącznik)
pismo z 27.11.2013 k. 45
pismo z 22.08.2013 r. k. 46
wniosek z 19.01.2010 k. 47
zaświadczenie k. 212
Wysokość hipotetycznego należnego powodowiM. M. (1)świadczenia z tytułu dopłaty do wypoczynku za 2010 r., obliczonego na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin wynosiła 1473,64 zł. Po wypłacie kwoty 476 zł pozostało do wypłaty 997,64 zł.
Dowód: okoliczność bezsporna
PowódkaA. M.jest funkcjonariuszem celnym zatrudnionym u strony pozwanej.
W dniu 18.01.2010 r. złożyła wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku dla swojej rodziny.
Strona pozwana w dniu 29.03.2010 r. wypłaciła powódce świadczenie w wysokości 952 zł.
W dniu 10.04.2013 r. powódka wezwała DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymała pismo DyrektoraI. C.z dnia 13.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu upływu okresu przedawnienia.
Uposażenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 5.964,84 zł brutto.
Dowód:  okoliczności bezsporne, a nadto:
akta osobowe powódki (załącznik)
pismo z 13.08.2013 r. k. 75
pismo z 6.06.2013 r. k. 76
wniosek z 5.06.2013 k. 77
wezwanie z 10.04.2013 r. k. 78
wniosek z 18.01.2010 k. 79
zaświadczenie z 18.02.2014 r. k. 193
Wysokość hipotetycznego należnego powódceA.M.świadczenia z tytułu dopłaty do wypoczynku za 2010 r., obliczonego na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin wynosiła 2947,28 zł. Po wypłacie kwoty 952 zł pozostało do wypłaty 1995,28 zł.
Dowód: okoliczność bezsporna
PowódR. W.jest funkcjonariuszem celnym zatrudnionym u strony pozwanej.
W dniu 25.01.2010 r. złożył wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku dla swojej rodziny.
Strona pozwana w dniu 22.04.2010 r. wypłaciła powodowi świadczenie w wysokości 714 zł.
W dniu 9.04.2013 r. powód wezwał DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymał pismo DyrektoraI. C.z dnia 23.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu upływu okresu przedawnienia.
Uposażenie powoda liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 4546,05 zł brutto.
Dowód:  okoliczności bezsporne, a nadto:
akta osobowe powoda (załącznik)
wezwanie do zapłaty z 9.04.2013 r. k. 95
pismo z 23.08.2013 r. k. 96
wniosek z 7.06.2013 k. 97
zaświadczenie z 18.02.104 r. k. 202
Wysokość hipotetycznego należnego powodowiR. W.świadczenia z tytułu dopłaty do wypoczynku za 2010 r., obliczonego na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin wynosiła 2210,46 zł. Po wypłacie kwoty 714 zł pozostało do wypłaty 1496,46 zł.
Dowód: okoliczność bezsporna
PowódkaJ. P.jest funkcjonariuszem celnym zatrudnionym u strony pozwanej.
W dniu 5.01.2010 r. złożyła wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku dla swojej rodziny.
Strona pozwana w dniu 29.03.2010 r. wypłaciła powódce świadczenie w wysokości 238 zł.
W dniu 10.04.2013 r. powódka wezwała DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymała pismo DyrektoraI. C.z dnia 21.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu upływu okresu przedawnienia.
Uposażenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 4.695,95 zł brutto.
Dowód:  okoliczności bezsporne, a nadto:
akta osobowe powódki (załącznik)
wniosek z 5.01.2010 k. 108
pismo z 10.04.2013 r. k. 109
pismo z 21.08.2013 r. k. 120
wniosek z 5.06.2013 r. k. 111
zaświadczenia z 18.02.104 r. k. 194
Wysokość hipotetycznego należnego powódceB. S.świadczenia z tytułu dopłaty do wypoczynku za 2010 r., obliczonego na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin wynosiła 736,82 zł. Po wypłacie kwoty 238 zł pozostało do wypłaty 498,82 zł.
Dowód: okoliczność bezsporna
PowódkaA. S.jest funkcjonariuszem celnym zatrudnionym u strony pozwanej.
W dniu 27.01.2010 r. złożyła wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku dla swojej rodziny.
Strona pozwana w dniu 19.05.2010 r. wypłaciła powódce świadczenie w wysokości 952 zł.
W dniu 10.04.2013 r. powódka wezwała DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymała pismo DyrektoraI. C.z dnia 21.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu upływu okresu przedawnienia.
Uposażenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 5.300,46 zł brutto.
Dowód:  okoliczności bezsporne, a nadto:
akta osobowe powódki (załącznik)
zaświadczenie k. 129
pismo z 2.09.2013 r. k. 130
wniosek z 27.01.2010 r. k. 130
pismo z 4.11.2013 r. k. 130
wezwanie z 10.04.2013 r. k. 130
wniosek z 5.06.2013 k. 130
pismo z 21.08.2013 k. 130
zaświadczenie z 18.02.2014 r. k. 195
Wysokość hipotetycznego należnego powódceA. S.świadczenia z tytułu dopłaty do wypoczynku za 2010 r., obliczonego na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin wynosiła 2947,28 zł. Po wypłacie kwoty 952 zł pozostało do wypłaty 1995,28 zł.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Powództwo powodaM. M. (1)zasługiwało na uwzględnienie w całości, pozostałe powództwa zasługiwały na uwzględnienie w całości co do kwot głównych i w części co do odsetek.
Ustalając stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd Rejonowy oparł się na niezakwestionowanych przez żadną ze stron dowodach z dokumentów. Stan faktyczny sprawy był między stronami niesporny.
Sytuację prawną powodów jako pracowników w pierwszej kolejności regulują przepisy dotyczące służby celnej. Podstawę prawną roszczeń powodów zawiera w pierwszym rzędzieart. 135 ust. 1 ustawy z 27.08.2009 r. o Służbie Celnej(Dz.U. z 2009 r., nr 168, poz. 1323 ze zm.), który stanowi, że funkcjonariuszom i członkom ich rodzin, byłym funkcjonariuszom, w tym emerytom i rencistom i członkom ich rodzin, mogą być przyznawane świadczenia socjalne. W podobny sposób kwestię tę regulowała poprzedniaustawa o Służbie Celnej, z 24.07.1999 r. (Dz.U. 1999 r., nr 72, poz. 802 i nr 110, poz. 1255); na podstawie jejart. 42wydane zostałoRozporządzenie Rady Ministrów z 11.05.2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznane funkcjonariuszom celnym i członkom ich rodzin(Dz.U. z 2000, nr 39, poz. 450, dalej: Rozporządzenie z 2000 r.). Obowiązywało ono w chwili zgłaszania przez powodów w 2010 r. wniosków o wypłatę przysługujących im świadczeń socjalnych. W § 1 ust. 1 Rozporządzenia z 2000 r. wskazano, że funkcjonariuszowi celnemu, który w związku z pełnieniem służby nabył w danym roku kalendarzowym prawo do urlopu wypoczynkowego, oraz małżonkowi funkcjonariusza, dzieciom własnym, dzieciom małżonka, dzieciom przysposobionym i dzieciom przyjętym na wychowanie, spełniającym kryteria określone § 1 ust. 1 pkt 1 i 2 Rozporządzenia, przysługiwało, na pisemny wniosek funkcjonariusza, raz w roku kalendarzowym, świadczenie w postaci dopłaty do wypoczynku. W § 2 ust. 2 określono metodę obliczania tego świadczenia, wskazując, że dopłata do wypoczynku przysługuje na każdą uprawnioną osobę w wysokości procentowej minimalnej stawki uposażenia zasadniczego według najniższej grupy uposażenia zasadniczego, obowiązującej w Służbie Celnej w dniu 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym funkcjonariusz nabył prawo do urlopu wypoczynkowego: 1) za 2000 r. - 19,35%, 2) od 2001 r. - 32,85%. Wysokość dopłat każdego powodów do wypoczynku wyliczona przy zastosowaniu powyższych kryteriów, zgodnie z Rozporządzeniem z 2000 r., była w niniejszej sprawie bezsporna.
Po złożeniu przez powodów wniosków o dopłatę (w styczniu 2010 r.), ale jeszcze przed wypłaceniem im dopłat do wypoczynku za 2010 r. (wypłaty miały miejsce od końca marca do lipca 2010 r. w przypadku powodaM.), doszło do zmiany stanu prawnego. Z dniem 20.03.2010 r. weszło bowiem w życie nowe rozporządzenie dotyczącej przedmiotowej kwestii, a mianowicieRozporządzenie Rady Ministrów z 16.02.2010 r. w sprawie świadczeń socjalnych funkcjonariuszy celnych i członków ich rodzin(Dz.U. z 2010 r., nr 33, poz. 177, dalej: Rozporządzenie z 2010 r.). W § 2 ust. 5 ustalone zostały nowe zasady naliczania świadczeń z tytułu dopłaty do wypoczynku. Wskazano w nim, że dopłata do wypoczynku przysługuje na każdą uprawnioną osobę w wysokości 0,127 kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej dla funkcjonariuszy Służby Celnej, przy czym wyliczoną kwotę dopłaty zaokrągla się do pełnych dziesięciu groszy w górę. Unormowano ponadto w § 2 ust. 6 terminy wypłaty świadczenia z tego tytułu, wskazując, że jest ono rozliczane w kolejnych kwartałach roku, jednak nie później niż raz na pół roku, i jest wypłacane do końca miesiąca następującego po zakończeniu okresu rozliczenia, z zastrzeżeniem § 8, który stanowi, że świadczenia przysługujące w danym roku kalendarzowym są wypłacane nie później niż do dnia 31 stycznia następnego roku kalendarzowego. Powyższa zmiana była niekorzystna dla funkcjonariuszy służby celnej, o czym świadczy wysokość świadczeń, jakie przyznano powodom na podstawie rozporządzenia z 2010 r. Poza sporem pozostawało, że powodom wypłacono kwoty wynikające z Rozporządzenia z 2010 r., a zatem znacznie niższe, niż wynikające z Rozporządzenia z 2000 r.  Zastosowanie wobec powodów rozporządzenia z 2010 r. uzasadniał jego § 10, stanowiący, że„do wniosków w sprawach o przyznanie świadczeń socjalnych przysługujących w 2010 r., złożonych i nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia”.
Zgodność zKonstytucjąprzytoczonego § 10 Rozporządzenia z 2010 r. była przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 23.04.2013 r. (sygn. P 44/10, OTK-A 2013 r., nr 4, poz. 39) wskazał, że przedmiotowy przepis w zakresie, w jakim odnosi się do dopłaty do wypoczynku, jest niezgodny zart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że nabycie prawa do dopłaty do wypoczynku następuje wraz z nabyciem w danym roku prawa do urlopu wypoczynkowego oraz wraz ze złożeniem pisemnego wniosku, zatem wysokość dopłaty do wypoczynku powinna być ustalona na podstawie stanu prawnego istniejącego w chwili spełnienia powyższych warunków, tj. w chwili nabycia prawa do przedmiotowego świadczenia. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego zmiana stanu prawnego wprowadzona po złożeniu wniosku, kształtująca na nowo, w sposób mniej korzystny, sytuację prawną już ukształtowaną, stanowiła naruszenie konstytucyjnej zasady niedziałania prawa wstecz.
Zgodnie zart. 190 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiejorzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Termin ten nie może przekroczyć osiemnastu miesięcy, gdy chodzi o ustawę, a gdy chodzi o inny akt normatywny – dwunastu miesięcy. Oznacza to, że z formalnego punktu widzenia konkretne unormowanie jest eliminowane z porządku prawnego z datą ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego, ewentualnie w terminie późniejszym wynikającym z treści tego wyroku. Zart. 8 ust. 1 i art. 178 ust. 1 Konstytucjiwynika dla sądów powinność odmowy zastosowania przepisów niezgodnych zKonstytucją.” Podobnie w postanowieniu z 7.12.2000 r. (sygn. III ZP 27/00, OSNAPiUS 2001/10/331) Sąd Najwyższy przyjął, iż „akt normatywny uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny zKonstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą nie powinien być stosowany przez sąd do stanów faktycznych sprzed ogłoszenia orzeczenia Trybunału.”
W rozpoznawanej sprawie wadliwym aktem prawnym, sprzecznym z aktami wyższego rzędu, był akt normatywny rangi rozporządzenia.Art. 178 ust. 1 Konstytucjistanowi zaś, że sędziowie podlegająKonstytucjii ustawom; nie wspomina natomiast o związaniu sędziego w jego czynnościach orzeczniczych treścią aktów niższego rzędu. Również to przemawia za uprawnieniem Sądu do dokonania samodzielnej oceny dopuszczalności zastosowania w konkretnym stanie prawnym niekonstytucyjnych przepisów rozporządzenia, a więc aktu podustawowego o charakterze wykonawczym.
W ocenie Sądu Rejonowego te same względy, które kierowały Trybunałem Konstytucyjnym przy ocenie konstytucyjności § 10 rozporządzenia z 2010 r., przemawiają za ocenieniem go jako sprzecznego zKonstytucjąi na gruncie rozpoznawanej przez Sąd sprawy. Do ustalania należności powodów z tytułu dopłaty do wypoczynku w 2010 r. powinny znajdować zastosowanie przepisy rozporządzenia z 2000 r., nie zaś rozporządzenia z 2010 r. Strona pozwana w zasadzie nie kwestionowała tego, zarzucała natomiast, że niezależnie od treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego roszczenia powodów należy uznać za przedawnione, a zatem powództwa powinny być oddalone w całości. Strona pozwana nie kwestionowała przy tym, że gdyby nie doszło do przedawnienia spornych roszczeń, powodom tym przysługiwałaby uzupełniająca dopłata w kwotach przez nich żądanych.
W ocenie Sądu Rejonowego nie doszło jednak do przedawnienia roszczeń powodów. Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia w którym roszczenie stało się wymagalne (por.art. 120 § 1 k.c.oraz art. 165 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej). Wymagalność świadczenia polega na tym, że wierzyciel może skuteczne domagać się jego spełnienia, a zatem na tym, że nadszedł termin spełnienia tego świadczenia. Termin spełnienia świadczenia wynika zaś w pierwszej kolejności, po myśliart. 455 k.c.w zw. zart. 300 k.p., z jego oznaczenia przez strony lub normodawcę, a następnie z właściwości zobowiązania. Dopiero gdy termin nie jest ani oznaczony, ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do zapłaty (tj. staje się wymagalne z chwilą wezwania do zapłaty, zaś bieg przedawnienia rozpoczyna się z chwilą, gdy takie wezwanie mogło być dokonane – por.art. 120 § 1 zd. 2 k.c.). Przepisy rozporządzenia z 2000 r. nie wskazują wprost terminu wymagalności (płatności) świadczeń z tytułu dopłaty do wypoczynku, w ocenie Sądu Rejonowego termin ten wynika jednak z treści powyższych przepisów. W § 2 ust. 1 rozporządzenia wskazano bowiem, że świadczenie przysługuje„raz w roku kalendarzowym”. Regulacja ta ma dwojaką funkcję – z jednej strony wskazuje, kiedy świadczenie ma być spełnione (w ciągu danego roku kalendarzowego, za który przysługuje), a z drugiej strony określa kwotę należnego świadczenia w danym roku (świadczenie można otrzymać tylko jednokrotnie w kwocie określonej rozporządzeniem). Żaden inny przepis rozporządzenia nie precyzuje terminów, w jakich strona pozwana powinna rozpoznać wniosek pracownika, ustalić kwotę należnej dopłaty i ją wypłacić. Żadna ze stron nie przedstawiła również przepisów wewnątrzzakładowych, z których wynikałby inny termin wypłaty. Wobec tego strona pozwana mogła powyższe świadczenie przyznać i wypłacić pracownikowi, bez popadania w opóźnienie, do końca roku kalendarzowego, za który świadczenie to przysługiwało. W okolicznościach sprawy oznacza to, że ostatecznym terminem płatności był 31.12.2010 r., a roszczenia powodów stały się wymagalne dopiero 1.01.2011 r. Oznacza to, zdaniem Sądu, że w chwili wniesienia pozwów (przez wszystkich powodów jeszcze w 2013 r.), nie były one przedawnione ani w zakresie roszczeń głównych, ani w zakresie odsetek od nich. Z uwagi na powyższe powództwo było w całości uzasadnione w zakresie roszczeń głównych wszystkich powodów w całości.
Z uwagi na powyższe Sąd Rejonowy orzekł jak w punktach I, III,V, VI, VIII, X i XII wyroku, zasądzając od strony pozwanej na rzecz każdego z powodów żądane przez nich kwoty główne w całości.
PowódM. M. (1)nie ządał odsetek ustawowych, jego żądanie zostało zatem uwzględnione w całości.
O odsetkach od zasądzonych na rzecz pozostałych powodów kwot Sąd orzekł na podstawie art. 165 ust. 4 ustawy o Służbie Celnej. Zgodnie z powołanym przepisem, w przypadku zwłokiw wypłacie uposażenia, innych świadczeń oraz należności pieniężnych funkcjonariuszowi przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie, inne świadczenie lub należność pieniężna stały się wymagalne. Zwłoka oznacza kwalifikowane opóźnienie w wypłacie świadczenia, tj. opóźnienie zawinione przez dłużnika, za które dłużnik ponosi odpowiedzialność. W niniejszej sprawie strona pozwana nie tylko zaś nie ponosiła żadnej odpowiedzialności za wypłatę świadczeń w wysokości wynikającej z Rozporządzenia z 2010 r. (niższych) zamiast wynikających z Rozporządzenia z 2000 r. (wyższych), ale ponadto była zobowiązana, jako podmiot funkcjonujący w obrocie prawnym, a ponadto jednostka podlegająca dyscyplinie budżetowej, do zastosowania obowiązującego wówczas Rozporządzenia z 2010 r. i jego przepisu przejściowego. Zastosowanie wobec powodów Rozporządzenia z 2010 r. uzasadniał, jak wyżej wskazano, § 10 tego rozporządzenia, stanowiący, że„do wniosków w sprawach o przyznanie świadczeń socjalnych przysługujących w 2010 r., złożonych i nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia”. W przeciwieństwie do sądów powszechnych, niezwiązanych przepisami rozporządzeń i zobligowanych do niestosowania przepisów rozporządzeń niezgodnych z ustawą zasadnicza lub ustawami, pozwana była zobowiązana do zastosowania rozporządzenia i w żadnym razie nie dopuściła się zwłoki, tj. zawinionego opóźnienia w wypłacie na rzecz powodów należnych im – jak wynika z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego – w wysokości wynikającej z Rozporządzenia z 2000 r. świadczeń.
Ponadto wskazać należy, że nawet w przypadku opóźnienia (a nie zwłoki) nie zawsze upływ terminu wymagalności uzasadnia przyznanie odsetek za opóźnienie. O opóźnieniu się wierzyciela ze spełnieniem świadczenia można mówić jedynie wówczas, gdy bezspornie wyjaśnione zostały okoliczności konieczne do ustalenia jego wysokości. Dlatego nawet wymagalność roszczenia nie jest zawsze jednoznaczna ze stanem opóźnienia dłużnika, bowiem stan ten pojawia się dopiero wtedy, gdy dłużnik nie spełnia bezspornego co do zasady i wysokości świadczenia niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela (wyrok SN z dnia 15 stycznia 2004 r., II CK 352/02, M. Praw. 2006, nr 2, s. 91). Jednocześnie przyjmuje się, że dłużnik popada w opóźnienie, jeśli nie spełnia świadczenia pieniężnego w terminie, w którym stało się ono wymagalne, także wtedy, gdy kwestionuje istnienie lub wysokość świadczenia (wyrok SN z dnia 22 października 2003 r., II CK 146/02, LEX nr 82271; wyrok SN z dnia 17 maja 2000 r., I CKN 302/00, LEX nr 52411). Przesłanką żądania odsetek nie jest więc powstanie szkody w majątku wierzyciela; wystarczy, by zobowiązany naruszył treść stosunku obligacyjnego przez uchybienie terminowi świadczenia. Samo jednak spełnienie świadczenia musi być możliwe i jednocześnienie mogą istnieć przyczyny prawne usprawiedliwiające powstrzymanie się dłużnika z wykonaniem zobowiązania(np.ius retentionis, odmowa pokwitowania lub zwrotu dokumentu) –K. Z.,Kilka uwag..., s. 586 – por. Komentarz doart. 481 k.c.A. G.,Kodeks cywilny. Komentarz. Zobowiązania – część ogólna, LEX/el. 2011. Wskazuje się zatem w orzecznictwie i doktrynie, że w przypadku istnienia przeszkód prawnych, wyłączone jest istnienie opóźnienia w spełnieniu przez dłużnika świadczenia. Sąd Najwyższy wskazał m.in., że skuteczne skorzystanie przez stronę z prawa zatrzymania wzajemnego świadczenia pieniężnego wyłącza opóźnienie w spełnieniu tego świadczenia (art. 496w związku zart. 481 § 1 k.c.) – wyrok SN z dnia 31 stycznia 2002 r., IV CKN 651/00, OSNC 2002, nr 12, poz. 155, Biul. SN 2002, nr 6, s. 16, Glosa 2003, nr 3, s. 47, Jurysta 2002, nr 10, s. 34, M. Praw. 2002, nr 16, s. 725, Palestra 2002, z. 9-10,s. 191, PS2003, nr 10, s. 127, Radca Prawny 2003, nr 1, s. 115 z glosąM. K.,PS2003, nr 10, s. 127.
W niniejszej sprawie zaistniała zdaniem Sądu Rejonowego przeszkoda prawna w spełnieniu przez stronę pozwaną świadczeń na rzecz powodów, co uzasadniało częściowe oddalenie żądania zapłaty odsetek od należnych powodom kwot. Strona pozwana jest podmiotem finansowanym ze środków publicznych, podlegającym zasadom dyscypliny budżetowej. Przeszkodę prawną uzasadniającą w ocenie Sądu Rejonowego odmowę wypłaty na rzecz powodów żądanych kwot stanowił brak przepisów wykonawczych uzasadniających wypłatę dopłat do wypoczynku w wysokości wynikającej z Rozporządzenia z 2000 r. wobec jednoznacznego wskazania w treści przepisów (uznanych później za niekonstytucyjne), że zastosowanie winno mieć rozporządzenie z 2010 r. Strona pozwana – w przeciwieństwie do sądów orzekających w niniejszej sprawie - nie mogła nie zastosować powszechnie obowiązujących przepisów Rozporządzenia z 2010 r., a tym samym w ocenie Sądu Rejonowego nie miałade factoprawnej możliwości uwzględnienia żądań powodów w terminach wymagalności roszczeń. Wątpliwości prawne dotyczące istnienia podstaw do wypłaty powodom przez stronę pozwaną dopłat w wysokości wynikającej z Rozporządzenia z 2000 r. rozstrzygnął dopiero wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23.04.2013 r., P 44/10, opublikowany 10.05.2013 r. Dopiero od tej daty strona pozwana pozostaje zdaniem Sądu Rejonowego w opóźnieniu ze spełnieniem świadczeń na rzecz każdego z powodów. Z tych przyczyn Sąd w punktach I, III, VI, VIII, X i XII wyroku zasądził od strony pozwanej na rzecz powodówB. S.,J. N.,A.M.,R. W.,J. P.iA. S.odsetki ustawowe od kwot głównych od dnia 10.05.2013 r. do dnia zapłaty, zaś w punktach II, IV, VII, IX, XI i XIII ich powództwa w pozostałym zakresie, tj. odsetek za wcześniejszy okres - do dnia 9.05.2013 r. – oddalił.
Na marginesie Sąd Rejonowy wskazuje, że nawet w razie przyjęcia innej (wcześniejszej) daty wymagalności roszczeń powodów, a w szczególności daty dokonania pierwszej, częściowej wypłaty, powództwa nadal zasługiwałyby w ocenie Sądu Rejonowego.
Zgodnie zart. 165 ust. 3 pkt 1 ustawy z 27.08.2009 r. o Służbie Celnej, bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych przerywa każda czynność przed kierownikiem urzędu, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia.
Strona pozwana w dniu 21.04.2010 r. wypłaciła powódceB. S.świadczenie w wysokości 238 zł. W dniu 10.04.2013 r. powódka wezwała DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. Powódka przerwałaby zatem bieg przedawnienia przed upływem trzech lat.
Strona pozwana w dniu 21.04.2010 r. wypłaciła powodowiJ. N.świadczenie w wysokości 476 zł. W dniu 10.04.2013 r. powód wezwał DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. Powód przerwałaby zatem bieg przedawnienia przed upływem trzech lat.
Strona pozwana w dniu 9.07.2010 r. wypłaciła powodowiM. M. (1)świadczenie w wysokości 476 zł. W dniu 30.04.2013 r. powód wezwał DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. Powód przerwałaby zatem bieg przedawnienia przed upływem trzech lat.
Strona pozwana w dniu 22.04.2010 r. wypłaciła powodowiR. W.świadczenie w wysokości 714 zł. W dniu 9.04.2013 r. powód wezwał DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. Powód przerwałaby zatem bieg przedawnienia przed upływem trzech lat.
Strona pozwana w dniu 19.05.2010 r. wypłaciła powódceA. S.świadczenie w wysokości 952 zł. W dniu 10.04.2013 r. powódka wezwała DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. Powódka przerwałaby zatem bieg przedawnienia przed upływem trzech lat.
W odmiennej sytuacji przy przyjęciu, że roszczenia stały się wymagalne w dniu pierwszej, niepełnej wypłaty, znalazłyby się natomiast powódkiA. M.iJ. P..
Strona pozwana w dniu 29.03.2010 r. wypłaciła powódceA.M.świadczenie w wysokości 952 zł. W dniu 10.04.2013 r. powódka wezwała DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. Natomiast powódceJ. P.strona wypłaciła świadczenie w wysokości 238 zł pozwana w dniu 29.03.2010 r. W dniu 10.04.2013 r. powódka wezwała DyrektoraI. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. Doszłoby zatem do przedawnienia roszczeń powódek – trzyletni termin biegu przedawnienia upłynąłby przed złożeniem wniosków. Niemniej jednak w takiej sytuacji przedawnienie nie powinno zostać uwzględnione, na mocy art. 165 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej, zgodnie z którym „kierownik urzędu może nie uwzględnić terminu przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami”. Pracodawca nie może czynić z prawa przyznanego mu w art. 165 ust. 3 w/w ustawy użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego (art. 8 k.p.). Wyrok Trybunału Konstytucyjnego zapadł w dniu 23.04.2013 r., a zatem po upływie ponad 3 lat, licząc od daty wejścia w życie zakwestionowanej regulacji (a opublikowany został 10.05.2013 r.). PowódkiM.iP.wezwały pracodawcę do zapłaty (podobnie jak pozostali powodowie) jeszcze przed jego zapadnięciem, dochowując zdaniem Sądu pełnej staranności. W ocenie Sądu sytuacja powódek w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy (niekonstytucyjny przepis, długa procedura przed TK) nie może być gorsza niż tych pracowników strony pozwanej, którym dopłatę wypłacono w 2010 r. kilka tygodni później. Dlatego też w ocenie Sądu podniesienie zarzutu przedawnienia roszczeń tych powódek, nawet w przypadku uznania, że roszczenia powodów stały się wymagalne w dniu pierwszych, niepełnych wypłat (czego Sąd Rejonowy z przyczyn wskazanych wyżej nie podziela), w okolicznościach niniejszej sprawy należałoby uznać za sprzeczne zart. 8 k.p.i nie zasługujące na ochronę.
Rygor natychmiastowej wykonalności został nadany na podstawieart. 4772§ 1 k.p.c., który wskazuje, że również w stosunku do pozwanego będącego jednostką organizacyjną Skarbu Państwa obligatoryjne jest nadanie tego rygoru w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Zasądzona w punktach I, III, V, VI, VIII, X i XII wyroku na rzecz powodów należność jest kwotą niższą od jednomiesięcznego wynagrodzenia każdego z powodów, wobec czego rygorem natychmiastowej wykonalności objęte zostały punkty I, III, V, VI, VIII, X i XII wyroku w całości (punkt XIV wyroku).
W punkcie XV Sąd odstąpił od obciążania powodów kosztami procesowymi poniesionymi przez stronę pozwaną. Sąd miał na względzie, że powodowie przegrali proces jedynie w nieznacznej części (co do części odsetek) –art. 100 zd. 2 k.p.c.Obciążeniu jakimikolwiek kosztami powodaM. M. (1)sprzeciwiał się zaś przepisart. 98 k.p.c., powód ten wygrał bowiem postępowanie w całości.
Z uwagi na to, że strona pozwana jako jednostka organizacyjna Skarbu Państwa jest objęta ustawowym zwolnieniem od opłat sądowych (art. 94 u.k.s.c.), zaś powodom takie zwolnienie służyło jako pracownikom (art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c.), nieuiszczone koszty sądowe w postaci opłaty sądowej od pozwu na podstawie art. 113 u.k.s.c. (stosowanegoa contrario) zaliczono na rachunek Skarbu Państwa (punkt X wyroku).
Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji.