Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej
VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Wołowie
Sygnatura akt: VII W 230/14
Data wyroku: 2014-11-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Pośpiech
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 86 § 1 kw

Sygnatura aktVII W 230/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 listopada 2014 roku
Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Wołowie w składzie:
Przewodniczący: SSR Paweł Pośpiech
Protokolant: Monika Nowak
po rozpoznaniu w dniach 3 i 6 listopada 2014 roku
sprawy
R. S., synaA.iM.z domu(...),urodzonego (...)wL.
obwinionego o to, że
w dniu 18 września 2013r. około godz. 14.50-15.00 w miejscowościM., woj.(...), gm.W.kierując pojazdem ciężarowym m-kiI.onr rej. (...)z przyczepą onr rej. (...)nie zachował należytej ostrożności, podczas manewru cofania powodując prawidłowo jadącego pojazdu m-kiF. (...)onr rej. (...),
tj. o czyn z art. 86 § 1 kw

******************

I
uznaje obwinionego  
R. S.
            za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę grzywny w wysokości 500 (pięciuset) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwi§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaobciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 (stu) złotych, a na podstawieart. 119 kpww związku zart. 617 kpkiart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychwymierza mu opłatę w kwocie 50 (trzydziestu) złotych.

Sygn. akt VII W 230/14

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

W dniu 18 września 2013 rokuP. C. (1)razem z koleżankamiP. N.,M. K.iA. P.jechał między godz. 14.50 – 15.00 jechał do pracy doL.. Podróżowali samochodem markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Samochodem kierowałP. C. (1). W miejscowościM.przed wiaduktem zatrzymali się i oczekiwali przed sygnalizatorem na włączenie zielonego światła. Bezpośrednio przez nimi stał samochód ciężarowy markiI.onumerze rejestracyjnym (...), którym kierowałR. S.. W pewnym momencie zaczął cofać swoim samochodem wprost w kierunku samochoduP. C. (1).P. C. (1)zaczął trąbić, ale nie było reakcji ze strony kierowcy samochodu ciężarowego.P. C. (1)wrzucił wsteczny bieg ale nie mógł cofnąć ponieważ za nim stał inny samochód. Samochód ciężarowy wjechał swoją tylną częścią w przednią cześć samochoduP. C. (1). Ten wyszedł z samochodu i oglądał uszkodzenia. Kiedy pukał w plandekę samochodu ciężarowego samochód ten ruszył przed siebie.P. C. (1)ruszył za nim, wyprzedził go i zajechał mu drogę, lecz w tym momencie samochód ciężarowy skręcił w prawo, znajdował się w tym miejscu rozjazd dróg.P. C. (1)zrezygnował z dalszej jazdy albowiem wszystkim, i jemu i koleżankom spieszyło się do pracy. W samochodzieP. C. (1)doszło do zarysowania maski przedniej samochodu, pęknięcia przedniego zderzaka, lampy wraz z oprawą. Zapamiętam dobrze to zdarzenie oraz numery rejestracyjne pojazdy, który wjechał w jego pojazd.
Dowody: zeznania świadkaP. C. (1)– k. 60, zeznania świadkaM. K.– k. 61, zeznania świadkaP. N.– k. 47, 61, zeznania świadkaA. P.– k. 62, materiał poglądowy 12 – 14, protokół oględzin samochodu markif. (...)onr rej. (...)– k. 15 – 16.
ObwinionyR. S.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia, w których zaprzeczył jakoby jechał przezM.. Zaprzeczył także, że jechał w stronęW., jechał przezŚ.w kierunkuL.. Oświadczył, że nie przypomina sobie aby miał się nagle zatrzymać i cofać.

Sąd zważył, co następuje.

Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy sąd doszedł do przekonania, że wyjaśnienia obwinionego nie zasługują na wiarygodność. Są bowiem sprzeczne ze spójnymi i konsekwentnymi zeznaniami świadkówP. C. (2),P. N.,M. K.iA. P.. Świadkowie ci dokładnie opisali zdarzenie, kiedy stali przed sygnalizatorem świetlnym w pewnym momencie stojący przed nimi ciężarowy samochód zaczął cofać i nie reagował na sygnały dźwiękowe i świetlne po czym wjechał w przód samochodu, którym się poruszali (kierował nimP. C. (1)) dokonując uszkodzenia części przedniej tego samochodu. Wszyscy świadkowie dążyli też do tego by zapamiętać numery rejestracyjne samochodu ciężarowego, który odjechał i nie chciał się zatrzymać, wiedząc o tym, iż jest to jedyny sposób na zidentyfikowanie kierowcy. ŚwiadekP. C. (1)zapamiętał numery rejestracyjne podobnie jak świadekP. N.; świadekA. P.zeznała natomiast, że wpisała numer rejestracyjny jako pustego sms - a.M. K.także zapamiętała numer rejestracyjny auta, lecz nie pamiętała już tego numeru na rozprawie.
W ocenie sądu brak jest jakichkolwiek powodów aby zakwestionować wartość dowodową zeznań świadków i przede wszystkim fakt, że zapamiętali oni właściwy numer rejestracyjny naczepy samochodu ciężarowego, który wjechał w samochód markif. (...)c - max, którym podróżowali do pracy doL.. Nie ma powodu przypuszczać, że doszło do pomyłki, choćby jednej cyfry bądź litery z numeru rejestracyjnego, albowiem świadkowie zgodnie podali ten sam numer i nie było między nimi w tym względzie rozbieżności ani wątpliwości. Relacja dotycząca próby zatrzymania samochodu ciężarowego i zachowania kierowcy jest również spójna i konsekwentna i wiarygodna. Sąd nie miał najmniejszego powodu by zdeprecjonować wartość dowodową wyżej wymienionych świadków. Za wartościowy i nie budzący wątpliwości dowód uznano także protokół oględzin samochodu markif. (...)onr rej. (...). Z tego powodu wyjaśnienia obwinionego należało uznać za niewiarygodne i będące efektem przyjętej przez niego linii obrony. Obwiniony przedłożył na rozprawie tachograf, który rejestrował dane w czasie jego jazdy. Trzeba mieć jednakże na względzie, że tachograf to urządzenie pomiarowe, łączące w sobie funkcje prędkościomierza i zegara. Tachograf rejestruje przejechaną przez pojazd drogę, jego chwilową prędkość, jak również aktywność kierowcy, czyli okresy jego pracy, dyżuru przy pojeździe czy odpoczynku. Trudno więc uznać wydruk, który przedłożył obwiniony za dowód, który mógłby skutecznie podważyć wiarygodność zeznań świadków.
Mając powyższe rozważania na względzie sąd uznał, że sprawstwo i wina obwinionego zostały udowodnione a czynem swoim zrealizował on ustawowe znamiona wykroczenia zart. 86 § 1 kk. Przepis ten przewiduje, że ponosi odpowiedzialność osoba, która na drodze publicznej nie zachowuje należytej ostrożności powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. ObwinionyR. S.nie zachował należytej ostrożności podczas manewru cofania. Cofanie jest jazdą wstecz. Wykonując manewr cofania, kierujący pojazdem - zgodnie zart. 23 ust. 1 pkt 3 prawa o ruchu drogowym- jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu i zachować szczególną ostrożność,a zwłaszcza sprawdzić, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia. Musi też upewnić się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda, a w razie trudności w osobistym upewnieniu się - zapewnić sobie pomoc innej osoby.„Cofanie pojazdu - jak zaznaczył Sąd Najwyższy - jest manewrem specjalnym, którego inni użytkownicy dróg oraz osoby znajdujące się na drodze cofanego pojazdu w zasadzie nie przewidują. Nakłada to na kierującego pojazdem szczególne obowiązki [...] oskarżony obowiązany jest upewnić się przed manewrem cofania samochodu, że nikt nie znajduje się za pojazdem, przy czym wobec trudności przekonania się o tym osobiście z uwagi na rodzaj pojazdu, powinien był zapewnić sobie podczas cofania pomoc innej osoby [...]. Albo kierowca sam dokładnie widzi drogę za cofającym pojazdem, albo ma kontakt wzrokowy z inną osobą ustawioną tak, że widzi ona dokładnie tę drogę i może natychmiast zasygnalizować o niebezpieczeństwie" (wyrok SN z dnia 27 czerwca 1972 r., sygn. akt V KRN 227/72). Obwiniony nie upewnił się, czy za jego pojazdem stoi inny pojazd, co było w tej sytuacji bezwzględnym i oczywistym obowiązkiem, albowiem stojąc „na światłach” za pojazdem ciężarowym obwiniony powinien był zakładać, że inny pojazd może się z tyłu znajdować i może nie być widoczny ze względu na gabaryty jego auta.
Sąd uznał, że kara wymierzona obwinionemu jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu. Społeczna szkodliwość czynu nie była bardzo wysoka, jednakże nie była na tyle niewielka żeby można było odstąpić od wymierzenia kary lub zastosować nadzwyczajne jej złagodzenie. Wymierzając obwinionemu karę sąd wziął pod uwagę rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień zawinienia i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia. Obwiniony w ogóle nie zareagował na fakt wysyłania sygnałów dźwiękowych i świetlnych przez kierującego samochodem osobowym, a przyjąć należało, że w pewnym momencie dostrzegł je i usłyszał, lecz zignorował.
Sąd nie dopatrzył się żadnych szczególnych okoliczności łagodzących ani zaostrzających wymiar kary.
Na podstawieart. 118 § 1 kpworazrozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 rokuw sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania (…) obciążył obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 złotych oraz opłatą w kwocie 50 złotych od orzeczonej grzywny.