Sąd Rejonowy w Kętrzynie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 311/13
Data wyroku: 2014-01-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Katarzyna Cichocka
Słowa kluczowe: Przestępstwo Gospodarcze
Podstawa prawna: art.300§2k.k.

Sygn. akt II K 311/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 stycznia 2014 r.

Sąd Rejonowy w Kętrzynie II Wydział Karny w składzie:
Przewodnicząca: Sędzia SR Katarzyna Cichocka
Protokolant: sekretarz sądowy Ewelina Kazberuk
Asesor Prok. Rej. w Kętrzynie: Tomasz Niesłuchowski

po rozpoznaniu w dniach: 11.10.2013r. i 22.01.2014r.
sprawyZ. S.
s.W.iC.z domuR.
17.03.1964 r. wK.

oskarżonego o to, że:
w dniu 23 lipca 2012 roku wK.w celu udaremnienia wykonania orzeczenia sądu- prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Kętrzynie III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 10 marca 1997 roku, sygn. akt III RC 100/97 o alimenty na rzeczK. S.oraz prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Kętrzynie III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 2 października 1998 roku sygn. akt RC 435/98 o alimenty na rzeczK. S., darował swojej żoniem.S.nieruchomość w postaci jednej drugiej udziału wlokalu mieszkalnym nr (...)przyul. (...)wK.(księga wieczysta KW (...)) stanowiące składnik jego majątku zagrożony zajęciem, udaremniając w ten sposób zaspokojenie swojego wierzycielaJ. J.i funduszu alimentacyjnego ZUS,
tj. o czyn zart. 300 § 2 k.k.

I
oskarżonegoZ. S.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to z mocyart. 300 § 2 k.k.skazuje, zaś na podstawieart. 300 § 2 k.k.przy zastosowaniuart. 58 § 3 k.k.w zw. zart. 35 § 1 k.k.wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze po 30 (trzydzieści) godzin w stosunku miesięcznym;

II
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w całości.

Sygn. akt II K 311/13

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

J. J.iZ. S.byli małżeństwem w latach 1985-1987. Ze związku tego posiadają synaK. S..
W trakcie postępowania rozwodowegoZ. S.został zobowiązany do płacenia alimentów na rzecz małoletniego synaK. S.do rąkJ. J.. PoczątkowoZ. S.płacił alimenty regularnie. Z czasem jednak zaprzestał tego. Okresami alimenty egzekwowane były w drodze egzekucji przez Komornika Sądowego i przekazywaneJ. J.. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Kętrzynie pod sygn. akt KMP 51/90 prowadził z wnioskuJ. J.postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużnikowiZ. S.. Postępowanie to zostało wszczęte na skutek wniosku złożonego przezJ. J.w dniu 25 maja 1990r. Pierwsze czynności egzekucyjne polegające na zajęciu ruchomości dokonano w dniu 16 września 1991 roku. W toku prowadzonego postępowaniaZ. S.częściowo dobrowolnie wpłacał zaległości, a częściowo były one wypłacane przez fundusz alimentacyjny Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.Z. S.był wielokrotnie wzywany do zapłaty zaległych należności. Regulował je poprzez wpłaty do Kancelarii Komorniczej lub bezpośrednio przekazywał wierzycielceJ. J.. Mimo wpłat dłużnik nie pokrywał w całości ciążącego na nim zobowiązania.
Od 1987 roku alimenty odZ. S.na rzeczK. S.były wielokrotnie zwiększane. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Kętrzynie III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 10 marca 1997r. w sprawie III RC 100/97 podwyższono alimenty do kwoty 200 zł. Następnie wyrokiem Sądu Rejonowego w Kętrzynie III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 2 października 1998r. w sprawie III RC 435/98 podwyższono alimenty odZ. S.na rzeczK. S.do 280 zł miesięcznie. Kolejno ugodą z dnia 19 czerwca 2000r. alimenty podwyższono do kwoty 320 zł (sygn. akt III RC 297/00) oraz kolejną ugodą z dnia 25 kwietnia 2002r. do kwoty 330 zł miesięcznie. (sygn. akt III RC 188/02)
ObecnieZ. S.żyje w związku małżeńskim zM. S.. Wymienieni posiadają rozdzielność majątkową. Oboje byli najemcami zajmowanego lokalu mieszkalnego położonego wK.przyul. (...).
W dniu 8 grudnia 2011r.M. S.iZ. S.nabyli od Gminy MiejskiejK.po½udziałów wlokalu mieszkalnym nr (...)znajdującym się wbudynku nr (...)przyul. (...)wK...
W dniu 11 lipca 2012r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w KętrzynieS. D.skierował doZ. S.jako dłużnika pisma, w których poinformował go o zajęciu wierzytelności należnychZ. S.od Urzędu Skarbowego wK.i jednocześnie wezwał go do zapłaty zaległych należności oraz wskazania swojego majątku, w tym również nieruchomości. Pismo toZ. S.odebrał osobiście w dniu 17 lipca 2012r.
Na dzień 11 lipca 2012r. jego zaległości na rzeczJ. J.wynosiły 24.385,62 zł oraz wymagalne odsetki do dnia 11 lipca 2012r. w wysokości 11.500,79 zł, ponadto zaległości z tytułu wypłacanych zaliczek alimentacyjnych w wysokości 5 607 zł oraz zaległość na rzecz funduszu alimentacyjnego ZUS w wysokości 24 729,33 zł.
Jednocześnie Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Kętrzynie zwrócił się z zapytaniem do Starostwa Powiatowego wK.o wskazanie nieruchomości należących doZ. S.. Pismem z dnia 18 lipca 2012r. Starostwo Powiatowe wK.udzieliło informacji, żeZ. S.posiada nieruchomość lokalową opisana wksiędze wieczystej (...). Informację tą komornik w dniu 19 lipca 2012r. przekazał wierzycielom tj. ZUS wO.orazJ. J..
W związku z powyższymJ. J.wniosła w dniu 24 lipca 2012r. do Komornika przy Sądzie Rejonowym w Kętrzynie o wszczęcie egzekucji z nieruchomości(...)należącej doZ. S..
W dniu 23 lipca 2012r.Z. S.darował swojej żonieM. S.aktem notarialnym przysługujący mu udział wynoszący ½  części wlokalu mieszkalnym nr (...)położonym wK.przyul. (...)pod nr 21 wraz z prawami związanymi z jego własnością, objętym księgą wieczystą Kw. Nr(...).M. S.oświadczyła, że darowiznę przyjmuje.
W dniu 23 lipca 2012r. w Kancelarii Komorniczej wK.stawił się dłużnikZ. S.i oświadczył do protokołu, że nie posiada żadnej nieruchomości i zamieszkuje w lokalu należącym do jego żonyM. S..
W dniu 24 lipca 2012r. o godz. 10:20 w dziale drugim księgi wieczystej nieruchomości(...)zamieszczono wzmiankę o złożeniu wniosku o zmianę treści księgi wieczystej dot. zmiany właściciela nieruchomości, w ten sposób, że właścicielem udziału ½ nieruchomości przestaje byćZ. S.. Umieszczenie tej wzmianki w treści księgi wieczystej uniemożliwiło komornikowi zajęcie tej nieruchomości.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody: zeznań świadkaJ. J.k. 5-5v,126v-12, zeznań świadkaS. D.k. 17v-18,127-127v , kserokopii aktów notarialnych. 22-23, 24-27, kserokopii dokumentów z akt komorniczych k. 30-44, odpisów wyroków i ugód k.48-64, 76,77, odpisu zupełnego księgi wieczystej k.81-83, pisma z Urzędu Miasta k. 131, kserokopii umowy najmu k. 148-149,zeznań swidkaR. P.k. 150-150v.

OskarżonyZ. S.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W postępowaniu przygotowawczym odmówił składnia wyjaśnień. Przed Sądem wyjaśnił, że darował swojej obecnej żonie nieruchomość w postaci ½ udziału w mieszkaniu, ponieważ ona poniosła koszty jego wykupu, on nie miał na to środków i nie zależało mu na tym. Urząd Miasta wK.dał 99 % procent bonifikaty, a wspólnie z żoną byli lokatorami i najemcami tego mieszkania, więc Urząd Miasta nie mógł go sprzedać jednej osobie. Wykup nastąpił w grudniu 2011r., ale dopiero w lipcu 2012r. darował żonie ½ udziału w mieszkaniu, bo jakoś tak wyszło. Wiedział, że komornik ściągał alimenty, wcześniej ściągał je z poborów. Zaprzeczył jakoby wiedział o wszczęciu egzekucji z nieruchomości. Wyjaśnił, że przyszło pismo z Urzędu Skarbowego, że komornik będzie ściągał należności, ale nie było w nim wzmianki o tym, że komornik zabierze mieszkanie. Wyjaśnił, że nie pamięta, w jakim czasie po odebraniu tego pisma darował żonie ½ udziału w mieszkaniu. Nie pamięta, w jakim czasie po darowaniu tego udziału w mieszkaniu stawił się do komornika i złożył oświadczenie o stanie majątkowym.
Podniósł, że gdyby był świadomy, że przez tę darowiznę narażę się na postępowanie, to nie zrobiłby tego.(k. 126-126v)

Sąd zważył, co następuje:

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, w części w jakiej nie przyznał się on do popełnienia zarzucanego mu czynu. Są one sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i w żaden sposób nie dadzą pogodzić się z zasadami logiki i doświadczenie życiowego.
W pierwszym rzędzie nie można zgodzić się z twierdzeniem oskarżonego, iż nie wiedział o wszczęciu egzekucji z nieruchomości. Oskarżony wiedział o prowadzonej przeciwko niemu egzekucji. Wiedział również, iż prowadzona egzekucja nie zaspokajała w pełni wierzycieli. Jak wynika natomiast z pisma komornika z dnia 11 lipca 2012r.(k.41),został on wezwany do wykazania majątku, w tym nieruchomości mogących służyć do zaspokojenia wierzycieli. Wezwanie to oskarżony odebrał osobiście w dniu 17 lipca 2012r.(k.42) Miał zatem świadomość, iż posiadane przez niego mienie w postaci m.in. ½ udziału w lokalu mieszkalnym jest co najmniej zagrożone zajęciem.
Podnieść przy tym należy, iż przestępstwo określone wart. 300 § 2 k.k.dotyczy także mienia „zagrożonego zajęciem". Nie jest nawet wymagane, aby w czasie przestępnego działania istniało już orzeczenie, którego wykonanie sprawca chce udaremnić. Przestępstwa zart. 300 § 2 k.k.można się zatem dopuścić również wtedy, gdy egzekucja dopiero grozi, a więc w okresie, kiedy wierzyciel w sposób niedwuznaczny daje do zrozumienia, że postanowił dochodzić swojej pretensji majątkowej w drodze sądowej. Wystarczające jest więc, by składniki majątku były zagrożone zajęciem, jeżeli istnieje obiektywne, rzeczywiste i bezpośrednie niebezpieczeństwo zajęcia, a więc takie niebezpieczeństwo, z którym należy się liczyć.
Podobnie nie można zgodzić się z twierdzeniem oskarżonego, że wykupu mieszkania dokonała jego żonaM. S., bowiem on nie posiadał na to środków i dlatego postanowił darować jej swój udział.
Wprawdzie zgodzić się należy z twierdzeniem oskarżonego, iż w związku z tym, że oboje z żoną byli najemcami mieszkania mogli wykupić go jedynie obydwoje. Jednakże jak wynika z zeznańR. P.z Urzędu Miasta wK.w przypadku osób najbliższych nie było ograniczeń czasowych dotyczących zbycia lub darowania mieszkania nabytego w związku z 99 % bonifikatą. Oznacza to, iż oskarżony mógł bezpośrednio po nabyciu, tj. w grudniu 2011r. darować swój udział żonie. Jednak nie uczynił tego.
Umowa darowizny została podpisana w dniu 23 lipca 2012r., a więc kilka dni po tym jak został wezwany przez komornika do wskazania m.in. nieruchomości, z których będzie możliwe zaspokojenie jego wierzycieli.
Trudno również uznać, iż oskarżony nie posiadał środków finansowych na wykup mieszkaniaZ. S.wprawdzie nie ma stałej pracy, ale utrzymuje się z prac dorywczych, ponadto wykup mieszkania nastąpił na podstawieustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościamii Uchwały Rady Miejskiej wK.z dnia 28.01.1998r. w sprawie określania zasad gospodarki nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy MiejskiejK., zmienionej Uchwałą z dnia 2.07.2007r. Na podstawie tej uchwały udzielono nabywcom lokalu mieszkalnego bonifikaty w wysokości 99% od wartości lokalu, a co za tym idzie lokal ten został nabyty za bardzo niewielką kwotę, bowiem około 1000 zł.
Jak wynika ponadto z zeznań pokrzywdzonejJ. J.były mąż prowadził wcześniej działalność gospodarczą, którą obecnie prowadzi jego żonaM. S.. Oskarżony celowo bowiem zmienił swoje możliwości zarobkowe, aby uniemożliwić ściągnięcie wierzytelności na jej rzecz. Mieszkanie naul. (...)należało wcześniej do rodziców oskarżonego.
Wskazać należy, iż oskarżony w dniu 23 lipca 2012r., a więc w dniu podpisania umowy darowizny, udał się do komornika, gdzie złożył oświadczenie, że nie posiada żadnych nieruchomości.(k.43)Jak wynika z zeznań komornikaS. D.uniemożliwiło mu to zajęcie wskazanej nieruchomości.
Sąd dał wiarę zeznaniom przesłuchanych świadków. Ich relacje znajdują w pełni powiedzenie w zgromadzonych dokumentach.
W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu wina oskarżonego nie budzi wątpliwości.
Swoim zachowaniem polegającym na tym, że w dniu 23 lipca 2012 roku wK.w celu udaremnienia wykonania orzeczenia sądu - prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Kętrzynie III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 10 marca 1997 roku, sygn. akt III RC 100/97 o alimenty na rzeczK. S.oraz prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Kętrzynie III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 2 października 1998 roku sygn. akt RC 435/98 o alimenty na rzeczK. S., darował swojej żonieM. S.nieruchomość w postaci jednej drugiej udziału wlokalu mieszkalnym nr (...)przyul. (...)wK.(księga wieczysta KW (...)) stanowiące składnik jego majątku zagrożony zajęciem, udaremniając w ten sposób zaspokojenie swojego wierzycielaJ. J.i funduszu alimentacyjnego ZUS, wyczerpał dyspozycjęart. 300 § 2 k.k.
Wskazać w tym miejscu należy, iż skutek przestępczy czynu zabronionego zart. 300 § 2 k.k.może nastąpić bądź jako udaremnienie, bądź jako uszczuplenie zaspokojenia wierzyciela, przy czym przez uszczuplenie należy rozumieć uniemożliwienie zaspokojenia roszczenia w jakiejkolwiek części. Okoliczność, że dłużnik tylko nieznacznie uszczuplił zaspokojenie swojego wierzyciela nie ma znaczenia w płaszczyźnie jego znamion, natomiast będzie miała istotny wpływ na ocenę karygodności zachowania sprawcy.
Odpowiedzialności oskarżonego nie uchyla zatem fakt, iż oskarżony dokonuje wpłat zaległych alimentów w drobnych kwotach.

Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu Sąd, przy zastosowaniuart. 58§3 kk, wymierzył mu karę10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze po 30 godzin miesięcznie.
Wymierzając oskarżonemu karę, Sąd uwzględnił znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, jego motywację oraz rozmiar ujemnych następstw jego zachowania dlaJ. J..
Sąd uwzględnił ponadto dotychczasowy sposób życia oskarżonego. Wprawdzie z informacji z KRS wynika, iż oskarżony był uprzednio karany w sprawie II K 610/02, jednak analiza akt pozwala uznać, iż skazanie to uległo zatarciu, bowiem wymieniony orzeczoną karę ograniczenie wolności wykonał w dniu 23.04.2003r.(dane o karalności k.138).
Wśród okoliczności łagodzących Sąd miał na uwadze fakt, iż oskarżony obecnie dokonuje drobnych wpłat celem zaspokojenia wierzytelności.
W przekonaniu Sądu tak ukształtowana kara spełni cele określone wart. 53 kk. Zarówno rodzaj, jak i wymiar kary nie przekracza stopnia winy, a także uwzględnia stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu. Kara ograniczenia wolności spełni, w ocenie Sądu, lepiej niż inny rodzaj kary swe cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec oskarżonego, zaś orzeczony środek karny dodatkowo wzmocni wychowawcze oddziaływanie kary.
Kara wymierzona oskarżonemu będzie w sposób prawidłowy oddziaływać w zakresie prewencji ogólnej.
Sąd zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych bowiem oskarżony nie posiada stałej pracy zarobkowej.