Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 4267/13
Data wyroku: 2014-06-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech SAWICKI
Teza: uniewinnienie

Sygn. akt VI W 4267/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 czerwca 2014 roku.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Wojciech SAWICKI
Protokolant   Aleksandra DZIAŁAK
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2014 roku,

sprawy przeciwko:

1.Ł. B. (1)
synowiM.iZ.,
urodzonemu (...)weW.,
obwinionego o to, że:
w okresie od lutego 2012 roku do 18 marca 2013 roku weW.naul. (...)w celu dokuczeniaK.iM. S.zakłócał im spokój i spoczynek nocny m.in. w dniu 18 grudnia 2012 roku około godziny 18:00 poprzez uderzenie nieustalonym przedmiotem o podłogę i głośne bieganie po mieszkaniu; w dniu 14 lutego 2013 roku w godzinach 20:00 - 04:30 poprzez rzucenie ciężkich przedmiotów o podłogę i zeskakiwanie z łóżka na podłogę; w nocy z 08 marca 2013 roku około godziny 03:00 poprzez kilkakrotne uderzenie nieustalonym przedmiotem o podłogę, skakaniem i uderzeniem w rury centralnego ogrzewania; w dniu 11 marca 2013 roku w godzinach 06:20 - 08:30 poprzez trzaskanie i rzucanie nieustalonym przedmiotem o podłogę, głośne odtwarzanie radia i bieganie po mieszkaniu, oraz w tym samym dniu w godz. 17.00-20.00 poprzez głośne bieganie po mieszkaniu, a także rzucanie nieustalonym przedmiotem o podłogę, przez co złośliwie ich niepokoił,
tj. o wykroczenie z art. 51§1 kw w zw. z art. 9§1 kw;
2.Z. B. (1)
córceJ.iM.,
urodzonej (...)weW.,
obwinionej o to, że:
w okresie od lutego 2012 roku do 18 marca 2013 roku weW.naul. (...)w celu dokuczeniaK.iM. S.zakłócała im spokój i spoczynek nocny m.in. w listopadzie 2012 roku poprzez tupanie i uderzanie nieustalonym przedmiotem o podłogę; w dniu 18 grudnia 2012 roku około godziny 18:00 poprzez głośne bieganie po mieszkaniu oraz głośne chodzenie w butach „szpilkach”, a także przesuwanie krzesła, przez co złośliwie ich niepokoiła,
tj. o wykroczenie z art. 51§1 kw w zw. z art. 9§1 kw:
********************

I
uniewinnia obwinionegoŁ. B. (1)od zarzucanych mu czynów opisanych w części wstępnej wyroku;

II
uniewinnia obwinionąZ. B. (1)od zarzucanych jej czynów opisanych w części wstępnej wyroku

III
kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

ObwinionyŁ. B. (1)wraz z rodzicamiM. B. (1)iZ. B. (1)zamieszkują wlokalu mieszkalnym nr (...)w posesji przyul. (...)weW.. W 2009 roku dolokalu mieszkalnego nr (...)(który znajduje się w tym samym pionie piętro niżej) wprowadzili się pokrzywdzeni:K. S.wraz z mężemM. S.– obecnie pokrzywdzony przebywa poza granicami kraju. Wlokalu mieszkalnym nr (...)(który znajduje się w tym samym pionie piętro wyżej) w lutym 2008 roku zamieszkali państwoA.iT. G.– w sierpniu 2011 roku państwoG.wyprowadzili się ze wskazanego lokalu i obecnie mieszkanie to wynajmowane jest studentom jako tzw. stancja. Wskazana posesja przyul. (...)weW.jest budynkiem w technologii tzw. wielkiej płyty, co powoduje jego dużą akustyczność – odgłosy z jednych lokali mieszkalnych (nawet związane z normalnym używaniem mieszkań przez ich lokatorów) są dobrze słyszalne w sąsiednich lokalach mieszkalnych.
Ustalono, iż członkowie rodziny państwaB.są osobami konfliktowymi, łatwo wchodzącymi w spory sąsiedzkie z innymi lokatorami – uprzednio miał miejsce konflikt z rodziną państwaK.zamieszkującą wlokalu nr (...). Bezpośrednio po zamieszkaniu państwaG.wlokalu nr (...)państwoB.zaczęli zgłaszać pretensje, iż przeszkadzają im odgłosy „zbyt głośnego chodzenia” osób przebywających w tymże lokalu (państwaG.i ich dzieci). MiędzyT. G.a członkami rodziny obwinionych dochodziło do utarczek słownych – doszło także do rękoczynów międzyT. G.aŁ. B. (1), w wyniku czegoT. G.w 2012 roku został prawomocnie skazany za czyn zart. 157§1 Kodeksu karnegopopełniony na szkodę obwinionego. W tym samym roku rozpoczął się też ostry konflikt sąsiedzki rodziny państwaB.zK.iM. S.– nie zdołano wykluczyć, iż jego bezpośrednim powodem były zeznania złożone przez pokrzywdzonych jako świadków w sprawie karnej przeciwkoT. G.. Do mieszkania zajmowanego przezK.iM. S.miały dochodzić uciążliwe odgłosy z mieszkania zajmowanego przez rodzinę państwaB.– przy czym miały to być odgłosy nie wynikające z normalnego (czyli standardowego) użytkowania lokalu mieszkalnego. Nie potwierdzono jednak, aby członkowie rodziny państwaB.celowo w swoim mieszkaniu uderzali w rury centralnego ogrzewania bądź też celowo uderzali o podłogę chcąc w ten sposób zakłócić spokój w ciągu dnia i spoczynek nocny pokrzywdzonejK. S.i pokrzywdzonemuM. S.– nie potwierdzono także, aby obwinieni celowo i złośliwie niepokoili pokrzywdzonych. Ponadto nie potwierdzono, aby odgłosy z mieszkania państwaB.były dokuczliwe dla innych lokatorów wskazanej posesji poza osobami zamieszkującymi w tym samym pionie w lokalu piętro niżej oraz w lokalu piętro wyżej. Ustalono natomiast, iż w marcu 2013 roku przedŚ.Wielkanocnymi w lokalu obwinionych miał miejsce niewielki remont, a w dniu 11 marca 2013 roku pokrzywdzona wezwała na interwencję policjantów zarzucając lokatorom zmieszkania nr (...)złośliwe niepokojenie poprzez przesuwanie mebli. Ustalono także, że obecnie ma miejsce konflikt sąsiedzki państwaB.ze studentami zamieszkującymi w mieszkaniu państwaG., tj. osoby wynajmujące to mieszkanie mają (według obwinionych) zbyt głośno się zachowywać w godzinach wieczornych i nocnych.
Nie zdołano potwierdzić, aby obwinionyŁ. B. (1)w okresie od lutego 2012 roku do dnia 18 marca 2013 roku weW.naul. (...)w celu dokuczeniaK.iM. S.zakłócał im spokój i spoczynek nocny m.in. poprzez uderzenie nieustalonym przedmiotem o podłogę i głośne bieganie po mieszkaniu w dniu 18 grudnia 2012 roku około godziny 18:00; poprzez rzucenie ciężkich przedmiotów o podłogę i zeskakiwanie z łóżka na podłogę w dniu 14 lutego 2013 roku w godzinach 20:00 - 04:30; poprzez kilkakrotne uderzenie nieustalonym przedmiotem o podłogę, skakaniem i uderzeniem w rury centralnego ogrzewania w nocy 08 marca 2013 roku około godziny 03:00; poprzez trzaskanie i rzucanie nieustalonym przedmiotem o podłogę oraz głośne odtwarzanie radia i bieganie po mieszkaniu w dniu 11 marca 2013 roku w godzinach 06:20 - 08:30 oraz poprzez głośne bieganie po mieszkaniu, a także rzucanie nieustalonym przedmiotem o podłogę w tym samym dniu w godz. 17:00-20:00. Nie wykluczono możliwości, iż w dniu 18 grudnia 2012 roku w godzinach popołudniowych i wieczornych obwiniony przebywał u swojej dziewczynyM. W. (1). Tak samo nie zdołano potwierdzić, aby obwinionaZ. B. (1)w okresie od lutego 2012 roku do dnia 18 marca 2013 roku weW.naul. (...)w celu dokuczeniaK.iM. S.zakłócała im spokój i spoczynek nocny m.in. poprzez tupanie i uderzanie nieustalonym przedmiotem o podłogę w listopadzie 2012 roku oraz poprzez głośne bieganie po mieszkaniu i głośne chodzenie w butach „szpilkach”, a także przesuwanie krzesła w dniu 18 grudnia 2012 roku około godziny 18:00. Ponadto nie zdołano kategorycznie wykluczyć możliwości, iż hałasy i trzaski dobiegające dolokalu nr (...)w rzeczywistości mają swoje źródło wlokalu nr (...).
Ustalono, iżK. S.nie podjęła próby ugodowego rozwiązania konfliktu sąsiedzkiego z rodziną obwinionych – pokrzywdzona nie przyjęła propozycjiŁ. B. (1), aby odwiedzić jego mieszkanie i nasłuchiwać odgłosów dobiegających z mieszkania piętro wyżej (czyli właśnielokalu nr (...)). Ustalono, iżK. S.kilkakrotnie wzywała do swojego miejsca zamieszkania na interwencję funkcjonariuszy Policji, którym ani razu nie udało się potwierdzić podnoszonych przez nią okoliczności (dotyczących domniemanego nękania przez obwinionych). Ustalono także, że pokrzywdzona jeden raz kontaktowała się w sprawie konfliktu z rodziną państwaB.z dzielnicowymS. W.i w marcu 2012 roku wystosowała pisemną skargę do Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej(...)– po czym w siedzibie tejże Spółdzielni zorganizowano spotkanie pojednawcze obwinionych zK. S., które nie przyniosło konkretnych efektów.

(dowód: wyjaśnienia obwinionegoŁ. B. (1), karty 30, 42-43 i 79-80 akt głównych, wyjaśnienia obwinionejZ. B. (1), karty 29 i 81-82 akt głównych; zeznania świadkaR. R., karty 20 i 83-84 akt głównych; zeznania świadkaS. W., karta 116 akt głównych; zeznania świadkaM. W. (1), karty 102-103 akt głównych; zeznania świadkaM. B. (2), karty 116-117 akt głównych; zeznania świadkaJ. N., karta 117 akt głównych; zeznania świadkaM. W. (2), karty 130-131 akt głównych; częściowo zeznania świadkaK. S., karty 7, 14 i 82-83 akt głównych; częściowo zeznania świadkaM. S., karty 8-9 akt głównych; częściowo zeznania świadkaA. B., karty 21 i 84 akt głównych; częściowo zeznania świadkaA. G., karty 22 i 84-85 akt głównych; częściowo zeznania świadkaT. G., karty 23 i 85-86 akt głównych; częściowo zeznania  świadkaK. K., karty 101-102 akt głównych; częściowo zeznania świadkaM. K., karty 25 i 102 akt głównych; także: policyjne notatki urzędowe, karty 12, 13, 17, 18 i 26 akt głównych; kopie pismSM (...)do pokrzywdzonejK. S., karty 11 i 12 akt głównych; kopia pism obwinionejZ. B. (1)doKPW., karty 31 i 88 akt głównych)

Ł. B. (1)z zawodu jest ekonometrykiem i aktualnie utrzymuje się z prac dorywczych. Stan rodzinny - kawaler, bezdzietny. Obwiniony nie był dotychczas karany sądownie za przestępstwa bądź też za wykroczenia.

(dowód: dane osobo-poznawcze, karta 79 akt głównych i informacja z Krajowego Rejestru karnego, karta 96 akt głównych)

Z. B. (1)z zawodu jest ekonomistą i aktualnie pracuje w Urzędzie Marszałkowskim weW.jako główny specjalista. Stan rodzinny - mężatka, bez osób na utrzymaniu. Obwiniona nie była dotychczas karana sądownie za przestępstwa bądź też za wykroczenia.

(dowód: dane osobo-poznawcze, karty 80-81 akt głównych)

Ł. B. (1)orazZ. B. (1)na każdym etapie postępowania konsekwentnie i kategorycznie nie przyznawali się do popełnienia zarzucanych im wykroczeń – opisanych w zarzutach z wniosków o ukaranie.
***************
Ł. B. (1)podczas przesłuchania w toku czynności wyjaśniających oświadczył m. in. „w godzinach wieczornych i nocnych w naszym mieszkaniu jest cisza, ponieważ ojciec w nocy wstaje do pracy i wieczorem nie ma możliwości hałasowania w naszym mieszkaniu (…) po godz. 22:00 nagrywamy sąsiadów z góry i w mieszkaniu jest cisza (…) być może sąsiedzi z góry zakłócając nam [ciszę] jednocześnie zakłócają [ciszę] sąsiadom z dołu” (vide: karta 30 akt głównych).
W sprzeciwie od uprzednio wydanego w niniejszej sprawie wyroku nakazowego obrońca obwinionych podkreślił, iż obwiniony nie mógł dopuścić się zarzucanego mu czynu w dniu 18 grudnia 2012 roku, ponieważ tego dnia przebywał u swojej dziewczyny w innej części miasta. Ponadto w marcu 2013 roku przedŚ.Wielkanocnymi w mieszkaniu obwinionych miał miejsce „niewielki remont” – który skutkował interwencją funkcjonariuszy Policji. Obrońca odniósł się także do zeznań świadkaA. B.i podkreślił, że rzekome uderzenia (przez obwinionego) w rury centralnego ogrzewania byłoby słychać w całym pionie i takie odgłosy byłby słyszalne dla wszystkich lokatorów – nie tylko sąsiadów piętro niżej i piętro wyżej. Ponadto obrońca zwrócił uwagę, iż strony postępowania zamieszkują w budynku powstałym w technologii „wielkiej płyty” (czyli mocno akustycznym), co powoduje uciążliwość dla sąsiadów nawet dźwięków wynikłych z normalnego używania danego lokalu mieszkalnego. Obrońca podkreślił także motywację świadkówK. S.iT. G.w składaniu zeznań obciążających obwinionego i obwinioną – niekoniecznie zgodnych z prawdą (vide: karty 42-43 akt głównych).
Na pierwszym terminie rozprawy w dniu 28 stycznia 2014 rokuŁ. B. (1)podtrzymał uprzednio składane wyjaśnienia oraz okoliczności podniesione w sprzeciwie obrońcy od uprzednio wydanego w niniejszej sprawie wyroku nakazowego. Obwiniony zdecydowanie zaprzeczył, jakoby zdarzenia opisane w zarzucie wniosku w ogóle miały miejsce i podkreślił, że nie dopuścił się umyślnego zakłócania ciszy nocnej pokrzywdzonej „w związku z jej zeznaniami złożonymi w sprawie przeciwko panuG.”. W przekonaniuŁ. B. (1)„twierdzenia państwaS.jest to zemsta za wyrok skazujący wydany w sprawie przeciwko panuG.” – obwiniony zaprzeczył też, jakoby miał motywację do zemsty na pokrzywdzonych.Ł. B. (1)zaznaczył także, iż kojarzy tylko jedną interwencję policjantów w miejscu swojego zamieszkania i podkreślił, że „ani pokrzywdzeni ani inni lokatorzy nie zwracali nam uwagi (…) pokrzywdzeni mieszkają piętro niżej przez ok. pięć lat i nigdy wcześniej się nie skarżyli” (vide: karty 79-80 akt głównych).
***************
Z. B. (1)podczas przesłuchania w toku czynności wyjaśniających oświadczyła m. in. „nigdy nie chodziłam w szpilkach w mieszkaniu, taboretów w mieszkaniu nie posiadam i nie posiadałam (…) mam dywany i chodniki oprócz kuchni (…) w marcu 2013 roku był robiony remont w moim mieszkaniu i wówczas mogło być trochę głośniej jednak nie było to w celu dokuczenia sąsiadom (…) w trakcie tego remontu była u nas w mieszkaniu interwencja policji (…) pod koniec 2012 roku był u nas w mieszkaniu remont łazienki (…) był remontowany balkon i kuchnia w kilkumiesięcznych odstępach od siebie” (vide: karta 29 akt dołączonych). Obwiniona w dniu 25 lipca 2013 roku złożyła także do akt sprawy pismo procesowe, w którym bardzo krytycznie ustosunkowała się do zachowania pokrzywdzonej –K. S.miała nachodzić mieszkańców posesji i starać się „zdyskredytować naszą rodzinę w oczach sąsiadów”. WedługZ. B. (1)oskarżenia pokrzywdzonej mają charakter pomówień i „jest to czyste pieniactwo”. Ponadto zdaniem obwinionej zeznaniaT. G.iA. G.są nieobiektywne – podobnie jak zeznania osób wynajmujących mieszkanie od państwaG., którzy „zachowują się skandalicznie”.Z. B. (1)zarzuciła też pokrzywdzonej prowadzenie głośnych rozmów w jej mieszkaniu we wczesnych godzinach rannych i celowy brak reakcji na „ekscesy dochodzące zmieszkania nr (...)” (vide: karty 30-31 akt dołączonych).
Na pierwszym terminie rozprawy w dniu 28 stycznia 2014 rokuZ. B. (1)podtrzymała uprzednio składane wyjaśnienia oraz okoliczności podniesione w sprzeciwie obrońcy od uprzednio wydanego w niniejszej sprawie wyroku nakazowego. Obwiniona podkreśliła, że „bardzo często” z mieszkania państwaG.wynajmowanych studentom „słychać odgłosy chodzenia w szpilkach oraz uderzania przedmiotami o podłogę”. WedługZ. B. (1)„oskarżenia pokrzywdzonej mają charakter złośliwy (…) pokrzywdzonej nie zależało na polubownym załatwieniu sprawy (…) od samego początku pisała skargi, a ja pierwszy raz spotkałam się z pokrzywdzoną w Spółdzielni (…) pokrzywdzona nieprawdziwie twierdzi, że zgłaszała dzielnicowemu te przypadki a dzielnicowy zaprzeczył”. Obwiniona podkreśliła także, że żyje w zgodzie z innymi lokatorami wskazanej posesji – także z lokatorami mieszkającymi wcześniej w lokalu zajmowanym obecnie przez pokrzywdzonych nie było konfliktu. JednocześnieZ. B. (1)przyznała, że jej mąż „zwrócił kiedyś uwagę panuG.i państwuK.: (vide: karty 81-82 akt głównych).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Dokonując wnikliwej oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego uznać należy, iż sprawstwo obwinionegoŁ. B. (1)i sprawstwo obwinionejZ. B. (1)odnośnie zarzucanych im czynów budzą naprawdę poważne i uzasadnione, a jednocześnie niedające się usunąć wątpliwości. W świetle całokształtu zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału procesowego brak jest zdaniem Tutejszego Sądu podstaw do jednoznacznego przyjęcia, iż zdarzenia opisane w zarzutach obu wniosków o ukaranie faktycznie miały miejsca – brak jest zwłaszcza podstaw do przyjęcia za udowodnionej okoliczności, aby obwiniony i obwiniona swoim zachowaniem w krytycznym czasie faktycznie wyczerpali ustawowe znamiona czynu stypizowanego przez ustawodawcę wart. 51§1 Kodeksu wykroczeńbądź wart. 107 Kodeksu wykroczeń. Należy w tym miejscu stanowczo podkreślić, iż Sąd orzekający w sprawach o czyny zabronione (przestępstwa bądź wykroczenia) nie może nigdy pod żadnym pozorem operować w obszarze nawet najbardziej prawdopodobnych hipotez, przypuszczeń bądź domysłów, a wyłącznie w obszarze faktów udowodnionych w sposób niebudzący wątpliwości. Ponadto podkreślić należy, iż niniejsza sprawa jest wręcz modelowym przykładem klasycznego „polskiego piekiełka”, gdzie cały materiał dowodowy to w rzeczywistości „słowo przeciwko słowu” i „pomówienie przeciwko pomówieniu” – każda strona usilnie stara się podkreślić wagę i znaczenie własnych twierdzeń oraz za wszelką cenę zdyskredytować stronę przeciwną (na zasadzie „prawda jest tylko przy mnie”). W takiej sytuacji możliwość wydania wyroku skazującego uzależniona jest wprost od przekonania Sądu orzekającego o całkowitej wiarygodności dowodów obciążających osoby obwinione (tak aby operować wyłącznie w obszarze faktów udowodnionych w sposób niebudzący wątpliwości, a nie w obszarze wysokich prawdopodobieństw) – w tej konkretnej sprawie takowego przekonania po prostu mieć nie można, a dowody obciążające bezpośrednioŁ. B. (2)iZ. B. (2)(przede wszystkim zeznania pokrzywdzonejK. S.i jej męża) budzą konkretne i uzasadnione wątpliwości co do swojej wiarygodności.Reasumując – przyjęcie za udowodnionej tezy, iż rodzina państwaB.jest rodziną mocno konfliktową (code factowynika wprost z całokształtu materiału dowodowego) nie pozwala jeszcze na automatyczne przyjęcie za udowodnionej tezy, iż w krytycznym czasie obwinieni faktycznie dopuścili się zarzucanych im wykroczeń (opisanych w zarzutach wniosków). Tutejszy Sąd nie może także tracić z pola widzenia zasady indywidualizacji odpowiedzialności karnej, tzn. niedopuszczalnym jest prowadzenie spekulacji, iż to „na pewno obwiniony” bądź też „to na pewno obwiniona” zakłócał (zakłócała) swoim zachowaniem ciszę i spoczynek nocny pokrzywdzonym – w sytuacji, gdy w lokalu państwaB.zamieszkują (i nocują) łącznie trzy osoby i teoretycznie każda z nich może (nawet przypadkowo) spowodować hałas słyszalny w mieszaniu piętro niżej.
W pierwszej kolejności zważyć należy, iż w rozpatrywanej sprawie jest oczywistym i niepodlegającym żadnej dyskusji fakt, iż od kilku lat istnieje naprawdę poważny konflikt sąsiedzki między rodziną państwaB.zamieszkujących we wskazanej posesji wlokalu nr (...)oraz rodziną państwaS.zamieszkujących w tejże posesji w lokalu położonym dokładnie pod mieszkaniem obwinionych – w tle przewija się także zadawniony konflikt sąsiedzki rodziny państwaB.z rodziną państwaG.. Tutejszy Sąd nie znalazł jednak wystarczających podstaw do przypisaniaŁ. B. (1)iZ. B. (1)sprawstwa czynów będących przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na jednoznaczne podważenie wyjaśnień obu obwinionych, w którychŁ. B. (1)iZ. B. (1)zdecydowanie i kategorycznie zaprzeczali swojemu sprawstwu odnośnie przedmiotowych wykroczeń. Tutejszy Sąd dał wiarę wyjaśnieniomŁ. B. (1)oraz wyjaśnieniomZ. B. (1)w tym zakresie, stosując zasadę rozstrzygania wszystkich niedających się usunąć wątpliwości na korzyść osoby obwinionej. Ponadto Sąd zważył, iż wyjaśnienia obwinionych są logiczne i spójne oraz znajdują istotne (choć nie całkowite) potwierdzenie w zeznaniach postronnych i wiarygodnych świadków:R. R.,M. W. (1),S. W.,M. B. (2),J. N.iM. W. (2).
Tutejszy Sąd oczywiście ma pełną świadomość, iżŁ. B. (1)orazZ. B. (1)konsekwentnie i stanowczo zaprzeczając swojemu sprawstwu na każdym etapie postępowania mogą w ten sposób jedynie realizować przysługujące im prawo do obrony, na mocy którego osoba obwiniona (tak jak oskarżony w klasycznym procesie karnym) nie ma żadnego obowiązku dostarczania organom prowadzącym postępowanie dowodów na swoją niekorzyść. Należy jednak zdecydowanie podkreślić, iż taka konstatacja nie dyskredytuje postawyŁ. B. (1)iZ. B. (1)oraz nie upoważnia Sądu do podważenia faktu ich nie przyznania się do popełnienia zarzucanych czynów.Aby wykazać bowiem obu obwinionym sprawstwo przedmiotowych wykroczeń, należałoby ujawnić takie (całkowicie) wiarygodne środki dowodowe, z których w sposób jednoznaczny dla Sądu wynikałoby sprawstwoŁ. B. (1)iZ. B. (1)odnośnie tychże wykroczeń. W opinii Tutejszego Sądu w przedmiotowej sprawie takich środków dowodowych brak. Ponadto Sąd Rejonowy związany jest zasadą domniemania niewinności (którego w toku przewodu sądowego w niniejszej sprawie nie obalono), a przede wszystkim stypizowaną przez ustawodawcę wart. 5§2 Kodeksu postępowania karnegozasadą rozstrzygania wszystkich niedających się usunąć wątpliwości na korzyść osoby obwinionej. W przekonaniu Tutejszego Sądu w rozpatrywanej sprawie właśnie takie wątpliwości ewidentnie zachodzą i należy rozstrzygnąć je na korzyśćŁ. B. (1)iZ. B. (1).
Należy w tym miejscu podkreślić, iż oskarżyciel publiczny zarzucił obwinionym, iż w krytycznym czasie wyczerpali oni swoim zachowaniem ustawowe znamiona czynu stypizowanego przez ustawodawcę wart. 51§1 Kodeksu wykroczeń, a także ustawowe znamiona czynu stypizowanego przez ustawodawcę wart. 107 Kodeksu wykroczeń– co nie zostało udowodnione w sposób niebudzący wątpliwości. Przepisartykułu 51§1 Kodeksu wykroczeńuzależniaexpressis verbisodpowiedzialność za wykroczenie od stwierdzenia, że czyn sprawcy stanowi wybryk. W rozumieniu potocznym przez wybryk rozumie się w zasadzie każde zachowanie, które odbiega od przyjętego zwyczajowo w danym miejscu, czasie i okolicznościach. Natomiast w rozumieniu prawnym pojęcie wybryku nie zawsze tożsame jest z rozumieniem potocznym. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się zgodnie, iż charakterystyczne dla zachowania się określonego mianem wybryku jest miejsce i sposób działania sprawcy, w szczególności miejsce publiczne lub publiczność działania oraz fakt, iż zachowanie to w sposób poważny (rażący) narusza normy zachowania się – musi pozostawać ono w ostrej sprzeczności z zasadami współżycia społecznego.Ponadto istota wybryku uzależniona jest także od szczególnych znamion strony podmiotowej, tzn. sprawca dopuszczający się wybryku musi wykazywać umyślnie lekceważenie dla otoczenia i powszechnie przyjętych norm zachowania się. Tak więc wybrykiem w znaczeniu prawnym jest czyn rażąco odbiegający od przyjętych w danych okolicznościach obowiązujących norm zachowania się, okazujący lekceważenie ich przez sprawę, tj. czyn poważnie kolidujący z obowiązującymi w danej sytuacji normami zachowania się, które sprawca lekceważy. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 02 grudnia 1992 roku wskazał, iż wybryk to zachowanie, jakiego wśród konkretnych okoliczności czasu, miejsca i otoczenia, ze względu na przyjęte zwyczajowo normy ludzkiego współżycia nie należało się spodziewać, które wywołuje powszechne negatywne oceny społeczne i odczucia obrazy, gniewu bądź oburzenia. Można także w tym miejscu przytoczyć definicję wybryku zaproponowaną w Komentarzu doKodeksu wykroczeń(Warszawa 1974, s. 411) – wybrykiem jest czyn prostacki i grubiański, jako też czyn nieprzyzwoity, sprzeciwiający się w rażący sposób zasadom współżycia społecznego, lekceważący otoczenie i mogący wywołać nastroje oburzenia i potępienia ze strony osób spostrzegających go. Natomiast przy wykroczeniu stypizowanym wart. 107 Kodeksu wykroczeńprzedmiotem ochrony jest spokój człowieka (osoby fizycznej).Według zgodnych poglądów doktryny i orzecznictwa do bytu tegoż wykroczenia konieczna jest umyślność w postaci zamiaru bezpośredniego. Jak słusznie zauważył Sąd Najwyższy, czyn stanowiący wykroczenie zart. 107 Kodeksu wykroczeńpolega tylko i wyłącznie na działaniu kierunkowym (w celu dokuczenia innej osobie). Należy zatem ustalić, iż po stronie sprawcy tego wykroczenia zachodzi złośliwość. Co ważne, nawet samo stwierdzenie umyślności działania nie daje podstawy do przyjęcia odpowiedzialności za wykroczenia penalizowane tym przepisem (wyrok Sądu Najwyższego z 22 czerwca 1995 roku, III KRN 44/95, Prok. i Pr. 1995, nr 11-12, poz. 24). Brak jest przy tym ustawowej definicji złośliwości. Według poglądów doktryny i orzecznictwa znamię złośliwości charakteryzuje szczególne nastawienie podmiotowe sprawcy, wyrażające się w chęci dokuczenia, zrobienia komuś przykrości, wyprowadzenia kogoś z równowagi. Przepisart. 107 Kodeksu wykroczeńwyróżnia dwa znamiona czasownikowe: złośliwe wprowadzanie kogoś w błąd oraz złośliwe niepokojenie. Przez złośliwe niepokojenie rozumie się wzbudzanie u kogoś niepokoju, obawy, niepewności, zakłócenie spokoju. Sam niepokój w mowie potocznej jest określany jako „stan psychiczny charakteryzujący się silnym pobudzeniem, napięciem, trudnościami w skupieniu myśli i działaniu; brak spokoju, równowagi; obawa, lęk” (Słownik języka polskiego,PWN, t. II, Warszawa 1984, s. 348). Złośliwe niepokojenie może mieć miejsce przy użyciu słowa, gestu, pisma, rysunku czy dokonaniu innego czynu. Typowym przypadkiem niepokojenia jest np. dzwonienie (pukanie) do drzwi, złośliwe zakłócanie ciszy i spoczynku nocnego oraz tym podobne.
W świetle całokształtu zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego budzi poważne wątpliwości Sądu, czy sama „uciążliwość” rodziny państwaB.dla rodziny pokrzywdzonych (i uprzednio dla rodziny państwaG.i rodziny państwaK.) może zostać uznana za wybryk w rozumieniuart. 51§1 Kodeksu wykroczeń, a zwłaszcza za „złośliwe dokuczanie (nękanie)” w rozumieniuart. 107 Kodeksu wykroczeń. Oczywistym dla Sądu jest, iż standardowe korzystanie przez lokatora ze swojego lokalu mieszkalnego jest rzeczą normalną oraz zwyczajowo przyjętą w danym miejscu i okolicznościach – niezależnie od tego, czy jest to tzw. stare budownictwo, czy też akustyczny budynek z wielkiej płyty. Dlatego w przekonaniu Tutejszego Sądu nawet w sytuacji, w której faktycznie dochodzi do przypadkowego zakłócenia ciszy nocnej innym lokatorom poprzez odgłosy związane z normalnym (czyli nie ponad standardowym) korzystaniem z danego lokalu mieszkalnego, nie można jeszcze uznać, iż mamy do czynienia z wybrykiem w rozumieniuart. 51§1 Kodeksu wykroczeń, a tym bardziej z wykroczeniem stypizowanym wart. 107 Kodeksu wykroczeń. Zasady współżycia społecznego poprzez przypadkowe zakłócenie ciszy nocnej zostają (owszem) faktycznie naruszone, ale nie w sposób rażący. Dlatego jeżeli nawet (czego przecież kategorycznie wykluczyć nie można) w krytycznym czasie dochodziło do przypadkowych zakłóceń ciszy nocnej pokrzywdzonejK. S.i pokrzywdzonemuM. S.przez odgłosy dochodzące z lokalu zajmowanego przez rodzinę państwaB.(związane z normalnym użytkowaniem tegoż lokalu), to bez wątpienia sytuacje te nie mogą być uznane za wybryk w rozumieniu powołanego przepisuKodeksu wykroczeń– nie sposób mówić też o złośliwym niepokojeniu paniS.i panaS.w rozumieniuart. 107 Kodeksu wykroczeń.
Wydając rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy miał na uwadze przede wszystkim okoliczność, iż praktycznie jedynym dowodem wskazującym bezpośrednio na sprawstwoŁ. B. (1)iZ. B. (1)odnośnie zarzucanych im wykroczeń są zeznania świadkówK. S.iM. S.. W przekonaniu Tutejszego Sądu do zeznań oskarżycielki posiłkowej i jej męża należy podejść naprawdę z dużym dystansem i daleko posuniętą ostrożnością procesową. Odnośnie zeznań pokrzywdzonego – z przyczyn obiektywnych Tutejszy Sąd został pozbawiony możliwości bezpośredniego przesłuchania jego osoby w toku przewodu sądowego. Oczywiście odczytanie na rozprawie zeznań świadka złożonych w toku czynności wyjaśniających (przy braku możliwości bezpośredniego przeprowadzenia dowodu w toku przewodu sądowego) jest prawnie dopuszczalne – nie mniej jednak jest to poważne odstępstwo od zasady bezpośredniości. Ponadto w świetle zasad doświadczenia życiowego i notoryjności spraw podobnych winien budzić uzasadnione wątpliwości fakt, iż zeznaniaM. S.są praktycznie analogiczne do pierwszych zeznańK. S.– dopiero potem (w kolejnych zeznaniach) pokrzywdzona „przypomniała sobie” dokładne daty i godziny poszczególnych zdarzeń – czego jej mąż już nie potwierdził, bo nie został ponownie przesłuchany (może to tylko przypadek). Zdaniem Tutejszego Sądu także zeznania pokrzywdzonej są stosunkowo mało wiarygodne [oczywiście poza potwierdzeniem okoliczności bezspornych], a ponadto oskarżycielka posiłkowa na sali rozpraw w sposób jednoznaczny dawała wyraz swoim skrajnie negatywnym emocjom wobecŁ. B. (1)iZ. B. (1). Wątpliwości Tutejszego Sądu wzbudza przede wszystkim fakt, iż zaistniały rozbieżności między zeznaniamiK. S.a zeznaniami świadkaS. W.– raczej trudno przyjąć, aby dzielnicowy tejże posesji był osobą w jakimkolwiek stopniu zainteresowaną wynikiem niniejszej sprawy (jest to osoba całkowicie postronna). Według pokrzywdzonej przynajmniej trzykrotnie kontaktowała się ona z dzielnicowym w sprawie zachowania obwinionych iS. W.sporządzał notatki z tychże rozmów, jednakże świadek pamięta tylko jedną wizytę „blondynki zgłaszającej problem z sąsiadami mieszkającymi wyżej” – co więcej, z notatki urzędowej (karta 12 akt głównych) wynika wprost, że dzielnicowy żadnych notatek z interwencji u obwinionych nie sporządzał (ktoś zatem nie mówi prawdy). Ponadto w świetle zasad doświadczenia życiowego i notoryjności spraw podobnych powinny budzić poważne wątpliwości także inne okoliczności podnoszone przezK. S.– pokrzywdzona przyznała, że ani razu nie była w mieszkaniu państwaB., tylko raz „rozmawiałam z obwinionym w drzwiach naszego mieszkania” i zignorowała prośbyŁ. B. (1), aby przyjść do jego mieszkania i posłuchać odgłosów dobiegających zlokalu nr (...). Logicznym jest przecież, iż najpierw tego typu sprawy domniemany pokrzywdzony próbuje załatwić polubownie, a dopiero potem wzywa na interwencję funkcjonariuszy policji, kontaktuje się z dzielnicowym czy też pisze tzw. pisma interwencyjne. Jednocześnie (może to też przypadek) pokrzywdzona wielokrotnie zapraszała do swojego mieszkania (w różnych porach dnia) sąsiadkęA. B., aby sąsiadka mogła posłuchać odgłosów dochodzących z lokalu piętro wyżej –K. S.miał też odwiedzać świadekT. G.i nasłuchiwać „stuków i puków” z mieszkania obwinionych. Jest zatem zastanawiającym, że ani razu wezwanym przez pokrzywdzoną (i tylko przez pokrzywdzoną) na interwencję funkcjonariuszom Policji nie udało się potwierdzić okoliczności podnoszonych przez zgłaszającą – jest przecież oczywistym, iż przy odgłosach uporczywego uderzania (wręcz walenia) w rury centralnego ogrzewania oburzonych lokatorów wskazanej posesji żądających stanowczej interwencji Policji byłoby aż nadto. Nie można także tracić z pola widzenia notatki urzędowej z dnia 09 października 2012 roku sporządzonej przez funkcjonariuszaA. M.zKPW.(karta 18 akt głównych) – wynika z niej, iż do Komisariatu zgłosiła sięK. S., która „w sposób bardzo chaotyczny opowiadała o trudnych relacjach z sąsiadami mieszkającymi na II piętrze pod nr 9”. Ponadto Sędzia Referent dostrzegł na sali rozpraw, iż pokrzywdzona składając swoje zeznania usilnie starała się podkreślić wagę i znaczenie własnych twierdzeń oraz za wszelką cenę doprowadzić do wydania wobecŁ. B. (1)iZ. B. (1)wyroku skazującego. Dlatego też sytuacja motywacyjna, w jakiej znalazła sięK. S., skłania Sąd do przyjęcia, iż osobiste stosunki pomiędzy jej osobą a rodziną państwaB.nie mogą pozostać obojętne dla treści składanych przez nią zeznań. „Zeznania oszczercze (…) to często owoce nienawiści żywionej przez świadka do konkretnej osoby (…). Skłonny jest wtedy fałszywymi zeznaniami wyrównać porachunki, dokonać swoistej zemsty rękami wymiaru sprawiedliwości” (E. G., Ocena wiarygodności zeznań świadków w procesie karnym. Problematyka kryminalistyczna,K.2003, s. 140). Wypada w tym miejscu podkreślić, iż bardzo często tego typu konflikty sąsiedzkie zaczynają się naprawdę od błahostek – jeden lokator zwróci uwagę drugiemu lokatorowi na klatce schodowej, przypadkowo zaleje łazienkę sąsiadowi z dołu, włączy zbyt głośno telewizor w godzinach wieczornych, nie posprząta po swoim pupilu itp. Potem przy braku dobrej woli konflikt sąsiedzki przybiera coraz ostrzejsze formy, aż w końcu dochodzi do wzajemnych pomówień, oszczerstw i chęci pogrążenia „uciążliwego” sąsiada za wszelką cenę – także przy pomocy wymiaru sprawiedliwości (jak w tej konkretnej sprawie).
Odrębnej oceny wymagają zeznania świadkówA. G.iT. G.. W przekonaniu Sądu Rejonowego ich wiarygodność także budzi uzasadnione wątpliwości.T. G.potwierdził wyjaśnienia obwinionego, iż został parę lat temu prawomocnie skazany w procesie karnym o spowodowanie u panaŁ. B. (1)uszkodzeń ciała – jest zatem logicznym i zgodnym z zasadami doświadczenia życiowego, że świadek może dziś szukać rewanżu na obwinionym. Jednocześnie państwoG.zgodnie przyznają, iż między nimi a rodziną państwaB.istnieje zadawniony konflikt sąsiedzki – co więcej, z jego powodu świadkowie mieli się wyprowadzić ze wskazanej posesji. Dlatego zapewnienia wskazanych świadków, iż nie mają absolutnie żadnej motywacji do składania zeznań obciążających obwinionych są raczej mało przekonywujące. Sędzia Referent w toku przewodu sądowego odniósł nieodparte wrażenie, iż państwoG.mieli wreszcie okazję na konkretny rewanż na byłych i uciążliwych sąsiadach z dołu i tej okazji absolutnie nie zmarnowali – na sali rozpraw była także wyczuwalna ich wyraźna niechęć do obwinionych. Także w świetle notoryjności spraw podobnych powinno budzić uzasadnione wątpliwości, iżA. G.iT. G.bywali wielokrotnie o różnych porach dnia w lokaluK. S.i „za każdym razem” stwierdzali hałasy dobiegające z lokalu piętro wyżej oraz „głosy zezłoszczonych obwinionych” – jest to stosunkowo mało prawdopodobne, chyba że państwoG.podnosząc te okoliczności mieli konkretny powód i interes w wydaniu w niniejszej sprawie wyroku skazującego (czego na pewno nie można wykluczyć).
Odnośnie zeznań świadkaA. B.– one także nie mogą mieć decydującego znaczenia przy rekonstrukcji stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Oczywiście Tutejszy Sąd nie traci z pola widzenia, że jest to osoba postronna, która nie ma powodu ani interesu w podnoszeniu okoliczności niezgodnych z prawdą. Jednakże podkreślić należy, iż zeznania paniA. B.(choć niewątpliwie wiarygodne) nie stanowią dowodu wskazującego bezpośrednio na sprawstwoŁ. B. (1)iZ. B. (1)odnośnie zarzucanych im wykroczeń – na pewno z zeznań tegoż świadka nie można wyprowadzić tezy o złośliwym zakłócaniu spokoju ani tym bardziej nękaniu państwaS.przez państwaB.. Co więcej –A. B.na rozprawie przyznała uczciwie, iż nie może zagwarantować „w 100%” że wszystkie odgłosy, które słyszała w mieszkaniuK. S., pochodziły z lokalu piętro wyżej. Ponadto świadek potwierdziła twierdzenia obwinionych, iż lokatorzy zamieszkujący wcześniej wlokalu nr (...)nie skarżyli się na ich zachowanie, tj. na zachowanie rodzinyB.„żalili się [tylko] państwoG.i państwoK.”.
W przekonaniu Sądu Rejonowego uzasadnione wątpliwości co do swojej wiarygodności budzą także zeznania świadkówK. K.iM. K.. Nawet abstrahując od okoliczności, iż wskazani świadkowie starali się na rozprawie podkreślić wagę i znaczenie własnych twierdzeń zważyć należy, iż sytuacja motywacyjna wskazanych osób nie pozostała obojętna dla treści złożonych przez nich zeznań. ŚwiadekK. K.skoncentrował się przede wszystkim na przedstawieniu historii konfliktu jego rodziny z ojcem obwinionego (panemM. B. (1)) dodając, iż w jego przekonaniu rodzina państwaB.„jest to rodzina patologiczna w całej rozciągłości” – jednocześnie świadek uczciwie przyznał, że odnośnie konfliktu obwinionych z rodziną państwaS.„mam informację tylko z drugiej ręki, tj. od nabywcy naszego mieszkania [panaG.]”. Świadek nie wyjaśnił także, skąd ma wiedzę, iż zachowanie rodziny obwinionych było uciążliwe dla innych lokatorów wskazanej posesji. Natomiast świadekM. K.na rozprawie stwierdził na samym początku, iż był tylko raz w mieszkaniu pokrzywdzonych i „wtedy słyszałem te odgłosy (…) słyszałem podobne stukania jak były u nas” – jednakże zeznania te nie są spójne. W pierwszych zeznaniach złożonych w toku czynności wyjaśniających świadek wyraźnie mówił o odgłosach „stukania w kaloryfer” mających dobiegać z mieszkania państwaB., które słyszał także przebywając w mieszkaniu państwaS.(to były „te same stukania i trzaski”) – na rozprawieM. K.mówił już o „podobnych stukaniach”, po czym wprost oświadczył „Gry byłem u pokrzywdzonych słyszałem wielokrotne stukanie w podłogę, ale wtedy nie słyszałem stukania w rury” (a zatem świadek sam sobie zaprzecza). Zważyć w tym miejscu należy, iż nie można generować hałasów poprzez uderzanie w rury centralnego ogrzewania, tak aby słyszeli to tylko lokatorzy z mieszkania piętro niżej bądź z mieszkania piętro wyżej – takie odgłosy rozchodzą się po całym pionie i są słyszalne także w innych lokalach – tak naprawdę słyszeli je tylko państwoS.i państwoG.. Ponadto świadek przyznał uczciwie, iż obwinieni kilkakrotnie wzywali na interwencję policjantów „do naszego lokalu” pod zarzutem zakłócania przez niego i jego kolegów studentów ciszy nocnej po godz. 22:00. Ponadto zdaniem Tutejszego Sądu zeznaniaK. K.iM. K.także nie stanowią dowodów wskazujących bezpośrednio na sprawstwoŁ. B. (1)iZ. B. (1)odnośnie zarzucanych im wykroczeń – natomiast konfliktowy charakter członków rodziny państwaB.jest tak naprawdę bezdyskusyjny (był nawet widoczny w toku przewodu sądowego).
Przy ocenie osobowych źródeł dowodowych Sąd Rejonowy uznał za całkowicie wiarygodne zeznania świadkówR. R.,M. W. (1),S. W.,M. B. (2),J. N.iM. W. (2), ponieważ są one logiczne i spójne, a okoliczności podnoszone przez wskazanych świadków wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają. Tutejszy Sąd nie dostrzega praktycznie żadnych podstaw do podważenia wiarygodności tychże świadków – zważyć także należy, iż pozaM. W. (1)iM. B. (2)wskazani świadkowie są osobami zupełnie obcymi dla rodziny państwaB.i rodziny państwaS.; zatem osoby te nie mają żadnego powodu ani interesu w podawaniu okoliczności niezgodnych z prawdą. Co ważne – wskazane osoby (w tym także konkubina i siostra obwinionego) nie starały się na sali rozpraw podkreślić wagi i znaczenia własnych twierdzeń. Bardzo istotne znaczenie ma okoliczność, iż praktycznie żaden z postronnych świadków (zarówno funkcjonariusze Policji, jak i Prezes ZarząduSM (...)oraz kierownik administracji tejże Spółdzielni) nie potwierdził okoliczności podnoszonych przez pokrzywdzoną – co więcej,J. N.wprost zeznał, że „przed pismem paniS.żaden z innych lokatorów nie zgłaszał skarg do Spółdzielni na zachowanie państwaB.” oraz potwierdził, że w jego obecnościŁ. B. (1)„zapraszał pokrzywdzoną na kawę, aby posłuchała odgłosów dobiegających do tego lokalu”.W świetle zasad doświadczenia życiowego i notoryjności spraw podobnych istnieje znikome prawdopodobieństwo, aby tak zachowywała się osoba działająca z góry powziętym zamiarem dokuczenia (nękania)K. S.i jej męża. Natomiast paniM. W. (2)potwierdziła wysoką akustyczność lokali mieszkalnych znajdujących się we wskazanej posesji oraz podkreśliła, że „lokatorkamieszkania nr (...)[sąsiadującego bezpośrednio z mieszkaniem PaństwaB.] oświadczyła, że nie słyszy żadnych hałasów zmieszkania nr (...)”. Jest raczej oczywistym, iż wskazana osoba usłyszałaby w końcu „uporczywe i długotrwałe” odgłosy głośnego biegania po mieszkaniu, rzucania o podłogę ciężkimi przedmiotami, głośnego odtwarzania radia czy wreszcie uderzania w rury centralnego ogrzewania (zwłaszcza w godzinach nocnych, przy zwiększonej akustyczności mieszkań).
Sąd Rejonowy przy rekonstrukcji stanu faktycznego w niniejszej sprawie uznał natomiast za nieprzydatne dowody z zapisów AUDIO i VIDEO na płytach DVD złożonych do akt sprawy przez obrońcę obwinionych (vide: karta 122 akt). W przekonaniu Sądu należy podzielić argumentację pełnomocnika pokrzywdzonych, iż na podstawie tychże zapisów (odtworzonych na ostatnim terminie rozprawy) nie można jednoznacznie i bez wątpliwości ustalić źródła zarejestrowanych dźwięków – choć oczywiście nie można kategorycznie wykluczyć, że (zgodnie z zapewnieniami obwinionych) pochodzą one właśnie zlokalu mieszkalnego nr (...). Wątpliwości Tutejszego Sądu odnośnie swojej wiarygodności nie budzą natomiast dowody z dokumentów znajdujących się w aktach niniejszej sprawy – dotyczy to zwłaszcza policyjnych notatek urzędowych.
W świetle zatem powyższych rozważań, w ocenie Sądu Rejonowego brak jest podstaw do jednoznacznego przyjęcia, abyŁ. B. (1)iZ. B. (1)faktycznie dopuścili się zarzuconych im wykroczeń na szkodęK. S.iM. S.. Zaznaczyć przy tym należy, iż zgodnie z dyspozycjąart. 5§2 Kodeksu postępowania karnegow postępowaniu karnym (oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia) obowiązuje nakaz rozstrzygania wątpliwości, których nie da się usunąć, na korzyść osób oskarżonych (obwinionych). Na Sądzie ciąży obowiązek czynienia ustaleń zgodnych z prawdą. Zasada domniemania niewinności wymaga zawsze pewności stwierdzeń co do winy osoby oskarżonej (obwinionej). Istota domniemania niewinności sprowadza się do tego, że oskarżony jest w procesie karnym niewinny, a twierdzenie przeciwne musi mu być udowodnione, przy czym związana ściśle z domniemaniem niewinności zasadain dubio pro reo, określona wart. 5§2 Kodeksu postępowania karnego, nakazuje rozstrzygnąć niedające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego. Oznacza to, że udowodnienie winy oskarżonemu musi być całkowite, pewne, wolne od wątpliwości (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 1999 roku; V KKN 362/97; Prok. i Pr. 1999/7-8/11). Gdy zaś pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów pozostają w dalszym ciągu niewyjaśnione okoliczności, a żadnemu z wariantów Sąd nie jest w stanie dać wiary bez ryzyka pomyłki, wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego, wybierając wersję, która jest dla oskarżonego najkorzystniejsza, choć nie wyklucza to tego, że mogło być inaczej, ale nie zdołano tego ustalić w sposób stanowczy (L. Paprzycki, J. Grajewski,Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Tom I, Kraków 2003, s. 40; także Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Wojskowa z dnia 04 grudnia 1990 roku, WR 369/90, OSP 1992/1 poz. 12). Zatem w sytuacji, gdy dowody świadczące (pośrednio i bezpośrednio) o sprawstwie obwinionych odnośnie przedmiotowych wykroczeń okazały się mało wiarygodne, a wyjaśnieniaŁ. B. (1)iZ. B. (1)znajdują istotne potwierdzenie w zeznaniach innych wiarygodnych świadków, Tutejszy Sąd przyjmuje linię obrony obwinionych i uznaje tym samym, iżŁ. B. (1)iZ. B. (1)w rzeczywistości nie popełnili czynów będących przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku, a orzeczenie o kosztach postępowania oparto o przepisart. 118§2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.