Sąd Okręgowy w Rzeszowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 517/14
Data wyroku: 2014-10-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariusz Sztorc
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk

Sygn. akt II Ka 517/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 października 2014 r.
Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Mariusz Sztorc
Protokolant: st.sekr.sądowy Agnieszka Bułas
przy udziale oskarżycielki posiłkowejL. D.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2014 r.
sprawy obwinionegoM. W.o wykroczenie z art. 107 kw
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżycielkę posiłkową
od wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie
z dnia 23 czerwca 2014 r., sygnatura akt II W 252/14
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt II Ka 517/14

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 23 czerwca 2014 r., sygn. akt II W 252/14 uniewinnił obwinionegoM. W.od zarzutu popełnienia czynu z art. 107 kw polegającego na tym, że w okresie od nocy z 19/20 września 2013 r. do nocy z 14/15 grudnia 2013 r., złośliwie niepokoiłL. D.poprzez pukanie, skrobanie do jej mieszkania oraz używanie sygnałów dźwiękowych koło jej drzwi, poprzez dzwonienie domofonem do mieszkania pokrzywdzonej oraz uderzanie w ramę okienną na szkodęL. D..
Apelację od powyższego wyroku wniosła oskarżycielka posiłkowaL. D..
Bez powoływania podstaw apelacji podniosła, że nie zgadza się z wyrokiem Sądu Rejonowego. Ponownie powołała okoliczności stanowiące podstawę wniosku o ukaranie. Zarzuciła, że wobec ich wystąpienia, Sąd Rejonowy bezpodstawnie uznał jej zeznania za niewiarygodne. Zaakcentowała, że w jej ocenie materiał dowodowy jest wiarygodny. Z treści apelacji wynika, że domaga się dalszego rozpoznania sprawy i uznania obwinionego za winnego popełnienia wykroczenia z art. 107 kw (k. 94-95).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, o ile wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Rejonowy dopuścił się uchybień, które miały wpływ na treść wyroku. Obowiązkiem Sądu I instancji wynikającym z zasady prawdy obiektywnej było dążenie do wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności w sprawie, zwłaszcza zaś do wyjaśnienia sprzeczności i to przy uwzględnieniu całości zebranego materiału dowodowego. Tymczasem materiał ten zawiera luki, które wymagają wypełnienia.
Dokonując weryfikacji czynu zarzucanego obwinionemu, Sąd I instancji odwołał się przede wszystkim do zeznań świadków – sąsiadów stron. Przeprowadzając dowód z tych zeznań, a mianowicie świadkaI. T.,K. S., Sąd I instancji skoncentrował się na okoliczności opinii o obwinionym i subiektywnych odczuć świadków w zakresie możliwości słyszenia przez nich na klatce schodowej hałasów i dźwięków. Świadkowie wyrazili pozytywną ocenę zachowania obwinionego, gdyż nie mają z nim żadnego konfliktu. Dowód jednak nie powinien być zogniskowany na opinii o obwinionym, a na ustalaniu faktów objętych przedmiotem wniosku o ukaranie. Opinia o obwinionym może mieć oczywiście znaczenie pomocnicze, ale nie rozstrzygające o ustaleniu przebiegu zdarzenia. Świadkowie powinni byli zatem wypowiedzieć się, czy obserwowali zachowania obwinionego godzące w spokój oskarżycielki posiłkowejL. D., a nie wypowiadać się czy wobec nich obwiniony zachowuje się poprawnie i nie utrudnia im zamieszkania. Nie można bowiem z góry wykluczać, że zachowanie obwinionego może być odmienne w stosunku do poszczególnych sąsiadów w zależności od istniejących relacji między nimi. Również to, że świadkowie nie słyszeli żadnych hałasów i dźwięków na klatce schodowej nie oznacza, że nie było ich w obrębie mieszkaniaL. D.i mogły być efektem zachowania obwinionego. Należało zatem na podstawie zeznań świadków ustalić czy w percepcji świadków dostępne było dostrzeżenie lub zasłyszenie ewentualnych zachowań obwinionego wobec pokrzywdzonej. Kwestia, że nie słyszeli żadnych hałasów i dźwięków, które byłyby dla nich uciążliwe jest w tej sytuacji uboczna. Podobnie zeznaniaA. W., żony obwinionego, iJ. W., sprowadziły się do ocen, a nie podania informacji o faktach. Sąd Okręgowy zdaje sobie sprawę ze skąpości materiału dowodowego i stojących stąd przed Sądem Rejonowym trudności dowodowych, ale nie oznacza to, że dowody nie mają być przeprowadzone w sposób odpowiadający celom postępowania karnego.
Zwrócić należy także uwagę, że Sąd I instancji dopuścił dowód z akt postępowania II W 1659/13, w których znajduje się wyrok nakazowy uznający obwinionego za winnego wcześniej popełnionego na szkodęL. D.wykroczenia z art. 107 kw. Wyrok ten w dotychczasowym postępowaniu jako dowód powinien był być oceniony przez Sąd Rejonowy, a opis tej oceny powinien był zostać przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czego zabrakło. Stąd też materiał dowodowy z tych akt należy zestawić w materiałem dowodowym w aktualnie toczącym się postępowaniu.
Z powyższych względów zaskarżony wyrok należy uznać za przedwczesny i oparty na zbyt pobieżnej analizie dowodów.
Dlatego też wyrok należało uchylić i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, w którym rolą tego Sądu będzie konwalidacja dostrzeżonych uchybień i wydanie wyroku poprzedzonego starannym i wszechstronnym postępowaniem dowodowym.
Orzeczenie oparto o przepisyart. 437 § 2 kpk,art. 444 kpk,art. 456 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpw.