Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 783/14
Data wyroku: 2014-10-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zbigniew Karamara, Aleksandra Babilon-Domagała, Krzysztof Sajtyna

Sygn. akt IX Ka 783/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 października 2014 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Aleksandra Babilon- Domagała
Sędziowie: SSO Krzysztof Sajtyna (spr.)
SSO Zbigniew Karamara
Protokolant: sekr.sądowy Katarzyna Komosa
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Roberta Jagusiaka
po rozpoznaniu w dniu 23 października 2014 roku
sprawyT. D.iD. P.
oskarżonych o przestępstwo zart.288 § 1 k.k.w zw. zart.91 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Sandomierzu
z dnia 17 marca 2014 roku sygn. akt II K 618/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IX Ka 783/14

UZASADNIENIE
1.T. D.oskarżony został o to, że:

I
w dniu 8.09.2013r. wS.przyul. (...), woj.(...), działając w warunkach ciągu przestępstw, wspólniei w porozumieniu zD. P., będąc w stanie nietrzeźwości umyślnie rozbił trzy szafki zasilania budynków mieszkalnych i oświetlenia ulicznego w ten sposób, że używając siły fizycznej kopał w nie w wyniku czego powstała szkoda w mieniuw postaci:

- 2 szafek zasilania budynków mieszkalnych o wartości 1200 złotych na szkodę Rejonu Energetycznego wS.,
- 1 szafki oświetlenia ulicznego o wartości 1841,38 złotych na szkodę Gminy Miejskiej wS.
tj. o czyn zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.

II
w dniu 8.09.2013r. wS.woj.(...), znieważył funkcjonariusza policjiD. J.słowami powszechnie uznanymi za obelżywe podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych,

tj. o czyn zart. 226 § 1 k.k.
2.D. P.został oskarżony o to, że:
w dniu 8.09.2013r. wS.przyul. (...), woj.(...), działając w warunkach ciągu przestępstw, wspólniei w porozumieniu zT. D., będąc w stanie nietrzeźwości umyślnie rozbił trzy szafki zasilania budynków mieszkalnychi oświetlenia ulicznego w ten sposób, że używając siły fizycznej kopałw nie w wyniku czego powstała szkoda w mieniu w postaci:
- 2 szafek zasilania budynków mieszkalnych o wartości 1200 złotych na szkodę Rejonu Energetycznego wS.,
- 1 szafki oświetlenia ulicznego o wartości 1841,38 złotych na szkodę Gminy Miejskiej wS.
tj. o czyn zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Sandomierzu wyrokiem z dnia 17 marca 2014 rokuw sprawie II K 618/13 orzekł, co następuje:

I
ustalając, iż czyny zarzucane oskarżonymT. D.iD. P.jako występki zart. 288 § 1 k.k.w zw.art. 91 § 1 k.k.stanowią jeden czyn i są zarazem wypadkiem mniejszej wagi, i tym samym zachowanie ich stanowi występek zart. 288 § 2 k.k., na podstawieart. 66 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 67 § 1 k.k.postępowanie karne wobec oskarżonych warunkowo umorzył na okres próby wynoszący 2 lata,

II
zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, obciążając nimi Skarb Państwa.

Powyższe orzeczenie zaskarżył prokurator w części dotyczącej nieorzeczenia obligatoryjnego obowiązku naprawienia szkody w stosunku do oskarżonychT. D.iD. P.– na ich niekorzyść i na podstawieart. 437 k.p.k.iart. 438 pkt 1 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:
obrazę przepisu prawa materialnegoart. 67 § 3 k.k.poprzez nie orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych Rejonu Energetycznego wS.i Gminy Miejskiej wS., które to Sąd orzeka obligatoryjnie w wypadku warunkowego umorzenia postępowania
i wnosił o:
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie w stosunku do oskarżonychT. D.iD. P.obowiązku naprawienia szkody solidarnie w kwocie 1200zł na rzecz Rejonu Energetycznego wS.i w kwocie 1841,38 zł na rzecz Gminy MiejskiejS..

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja okazała się w stopniu oczywistym bezzasadna.
Zarzut obrazy prawa materialnegoart. 67 § 3 k.k.podniesiony przez prokuratora, aczkolwiek w dacie wnoszenia apelacji był zasadny, wobec zdarzeń faktycznych mających miejsce po wniesieniu apelacji, a przed wyrokowaniem przed Sądem Okręgowym stał się nieaktualny, a przez to nie zasługujący na uwzględnienie.
Jak wynika, bowiem z dokumentów ujawnionych przed Sądem Odwoławczym na rozprawie w dniu 23 października 2014 roku k. 184 uprawnieni przedstawiciele pokrzywdzonych w niniejszej sprawie, a mianowicie(...) S.A.złożyli pisemne oświadczenia (k.173 i 180a) - niekwestionowane przez strony procesu, że szkoda spowodowana przez oskarżonych została naprawiona w całości. Wobec powyższego brak było podstaw do orzekania obowiązku określonego wart. 67 § 3 k.k.
Jednocześnie, wbrew stanowisku prokuratora wyrażonego w końcowych głosach stron, w zaskarżonym wyroku nie stwierdzono jakichkolwiek nieprawidłowości, a tym bardziej uchybień uwzględnianych z urzędu w trybieart. 440 k.p.k.lubart. 439 k.p.k.
W szczególności nie ma żadnych podstaw do kwestionowania prawidłowości ustalenia wysokości szkody przyjętej w zaskarżonym wyroku w części dotyczącej szkody na rzecz Miejskiej GminyS.na kwotę 1841,38 złotych, bo w tym zakresie na rozprawie odwoławczej wyrażał wątpliwości prokurator, wywodząc je z faktu złożenia dowodu wpłaty na kwotę 358 złotych (k. 174). Przede wszystkim złożenie tego dokumentu przed Sądem Okręgowym, w kontekście treści pisma BurmistrzaS., wcale nie może świadczyć o tym, iż uznanie szkody za naprawioną w całości, należy łączyć wyłącznie z wpłatą w/w kwoty. Nie jest, bowiem wykluczone, że mogły być dokonane inne wpłaty, czy też szkoda w pozostałym zakresie mogła być zrekompensowana innymi działaniami oskarżonych (np. wykonanie jakichś prac przywracających stan poprzedni sprzed szkody) lub też po prostu pokrzywdzony, z jakichś przyczyn zrezygnował z dochodzenia pełnej kwoty. Brak jest podstaw, aby z faktu ujawnienia dowodu wpłaty o którym wyżej, podważać wiarygodność dokumentu stanowiącego podstawę wyliczenia szkody- kosztorys k. 66-67, a w szczególności, aby ta okoliczność wskazywała na oczywistą niesprawiedliwość wyroku w rozumieniuart. 440 k.p.k., bo chyba ten przepis miał na myśli oskarżyciel wnosząc o uchylenie wyroku, rzekomo na korzyść oskarżonych z tej przyczyny. W ramach zarzutu podniesionego przez prokuratora obrazyart. 67 § 3 k.k.istotne było stanowisko pokrzywdzonego (k.173), natomiast dokument wpłaty był bez istotnego znaczenia w sprawie.
Następnie nie można nie dostrzec, czego nie zauważył prokurator, że wprawdzie zarzut traktował zachowania oskarżonych jako dwa odrębne czyny zart. 288 § 1 k.k.popełnione w ciągu zart. 91 § 1 k.k., to Sąd I instancji w wyroku przyjął, że jest to jeden czyn zart. 288 § 2 k.k.Abstrahując od prawidłowości takiego przyjęcia, nieskarżonego przez żadną ze stron, próba wywodzenia przez prokuratora o możliwości rozłączenia tych zachowań na dwa odrębne czyny i przyjęcia wykroczenia, co do tego popełnionego na szkodę GminyS.jest całkowicie bezpodstawne.
Na marginesie trzeba jedynie zauważyć, że wbrew sugestiom prokuratora w tej konkretnej sytuacji procesowej hipotetyczne przyjęcie, że drugi z czynów zniszczenia mienia popełnionych przez oskarżonych miał stanowić wykroczenie- wartość szkody poniżej progu, byłoby na ich niekorzyść. Postępowanie co do obu oskarżonych zostało warunkowo umorzone, natomiast konsekwencją żądań prokuratora musiałoby być warunkowe umorzenie w zakresie czynów stanowiących czyny zabronione i dodatkowo skazanie za wykroczenie. Takiemu rozstrzygnięciu stałaby na przeszkodzie zasadareformationis in peius.
Z kolei wyrażenie poglądu przez prokuratora, iż nie orzeczono w wyroku w zakresie czynu zart. 226 § 1 k.k.(dotyczy tylko oskarżonegoT. D.) i to uchybienie miało stanowić podstawę uchylenia wyroku w całości, jest zdaniem Sądu Okręgowego całkowicie bezpodstawne, a przez to niezrozumiałe są powody zajęcia takiego stanowiska.
Wbrew sugestiom prokuratora Sąd II instancji nie dostrzega tego rodzaju uchybienia które eksponował oskarżyciel. W pierwszym zdaniu części dyspozytywnej sądmeritizmodyfikował ocenę prawną czynów zart. 288 § 1 k.k., natomiast w drugiej warunkowo umarzył postępowanie wobec obu oskarżonych. Technika konstruowania wyroków warunkowo umarzających nie jest jednolita, ale nie jest błędem gdy tylko w sytuacji zmiany opisu czynu lub kwalifikacji dokonuje się stosownego opisu w dyspozytywnej części, natomiast uznając prawidłowość opisu i kwalifikacji z zarzutu w części dyspozytywnej pomija się opis zawierający stwierdzenie typu „ustalając, że oskarżony dopuścił się czynu z art. …”, a ogranicza się rozstrzygnięcie do stwierdzenia „na podstawie art. … postępowanie warunkowo umarza …”. W niniejszej sprawie oczywistym jest, że wzdaniu pierwszymsąd I instancji zmodyfikował ocenę prawną zachowań oskarżonych polegających na zniszczeniu mienia i dlatego dał temu wyraz w dyspozytywnej części, natomiast co do zarzutu zart. 226 § 1 k.k.skoro uznał go za prawidłowy w całości wynikający z części wstępnej wyroku, to zgodnie metodyką sporządzania wyroku, o której wyżej nie było potrzeby odnoszenia się do niego w tej części orzeczenia. Co nie świadczy, że czyn ten pozostał po za zakresem orzekania i nie był objęty warunkowym umorzeniem postępowania.
Niezależnie od powyższego nie można nie zauważyć, że jeśli w ogóle istniały jakieś wątpliwości (np. z powodu braku słowa „w całości”), to wątpliwości te usuwa uzasadnienie wyroku, gdzie sąda quow kilku miejscach (str. 1, 3 i 5) zamieszcza tego rodzaju treści, które jednoznacznie wskazują że czyn zart. 226 § 1 k.k.nie pozostał po za zakresem jego oceny i orzekania wyrokiem.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawieart. 456 k.p.k.w zw. zart. 437 § 1 k.p.k.iart. 636 § 1 k.p.k.orzekł jak w dyspozytywnej części wyroku.
/SSO Aleksandra Babilon-Domagała/ /SSO Krzysztof Sajtyna/ /SSO Zbigniew Karamara/