Sąd Okręgowy w Kaliszu
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V U 181/14
Data wyroku: 2014-04-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Romuald Kompanowski
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza, Emerytura
Podstawa prawna: art. 32 i 184 ustawy z dnia 17.12.1998 roku o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt V U 181/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 kwietnia 2014 r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie :
Przewodniczący SSO Romuald Kompanowski
Protokolant Anna Werner-Dudek
po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2014 r. w Kaliszu
odwołaniaP. M.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wO.
z dnia 20 stycznia 2014 r. Nr(...)
w sprawieP. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wO.
o emeryturę
zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wO.z dnia 20 stycznia 2014 r. znak(...)w ten sposób, że przyznaje odwołującemuP. M.prawo do emerytury poczynając od dnia 01 grudnia 2013 r.

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 20 stycznia 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wO.odmówiłP. M.prawa do emerytury dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach albowiem wnioskodawca nie udowodnił wymaganego 15-letniego okresu takiej pracy. Tym samym organ rentowy nie uwzględnił wnioskodawcy do okresu pracy w warunkach szczególnych zatrudnienia w(...) S.AwK.w latach 1975 – 98.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyłP. M.wnosząc o zmianę decyzji i przyznanie prawa do emerytury przy zaliczeniu pracy wykonywanej w latach 1979 – 98 jako okresu pracy w warunkach szczególnych.
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania.
Sąd ustalił, co następuje:
OdwołującyP. M.urodzony dnia (...)w okresie 1.11.1975 – 28.09.1999 był pracownikiem(...) S.A.wK.. W okresie tym odwołujący był zatrudniony kolejno na następujących stanowiskach:
- starszego referenta w okresie 1.11.1975 – 30.09.1977,
- starszego technika d.s. energetyki, łączności i paliw w okresie 1.10.1977 – 31.01.1979,
- kierownika wytwórni mas bitumicznych w okresie 1.02.1979 – 30.06.1992,
- majstra w wytwórni mas bitumicznych w okresie 1.07.1992 – 31.05.1995,
- kierownika budowy w okresie 1.06.1995 – 28.09.1999.
dowód: dekrety płacowe w aktach osobowych.
Odwołujący pracę na wskazanych wyżej stanowiskach powierzanych mu od lutego 1979 r. wykonywał codziennie i w pełnym wymiarze czasu pracy. Praca w pierwszym okresie polegała na sprawowaniu nadzoru nad pracami przy produkcji mas bitumicznych (stanowiska: kierownik wytwórni mas bitumicznych i majster w wytwórni mas bitumicznych) a w drugim okresie na nadzorze nad prowadzonymi przez przedsiębiorstwo pracami przy budowie dróg, ich modernizacji czy kapitalnym remontem a także przy bieżącym utrzymaniu dróg (stanowisko kierownik budowy) . Odwołujący czas pracy dzielił między sprawowanie bezpośredniego nadzoru nad pracownikami i wykonywanie rozliczeń. Te pierwsze w rozmiarze zbliżonym do 8 godzin każdej dniówki roboczej odwołujący wykonywał w terenie gdzie podlegli mu pracownicy wykonywali prace przy produkcji mas bitumicznych względnie prace drogowe w rozmiarze nie większym niż kilka – kilkanaście minut - w biurze. W okresie zatrudnienia w wytwórni mas bitumicznych produkcja wyrobów asfaltowych i bitumicznych odbywała się od początku kwietnia do około połowy grudnia każdego roku.
dowód: zeznania świadkaM. W., zeznania odwołującego.
Służbę wojskową odwołujący odbywał w okresie 26.10.1973 – 13.10.1975.
dowód: książeczka wojskowa w aktach emerytalnych ZUS.
Łączny okres składkowy i nieskładkowy odwołującego na dzień 1 stycznia 1999 r. wynosi 25 lat 1 miesiąc i 22 dni. Odwołujący nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego.
(bezsporne)
Ustalając powyższy stan faktyczny sąd dał wiarę zeznaniom świadka oraz zeznaniom odwołującego.
Sąd zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisemart. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17.12. 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. nr 162 poz.1118 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącymi pracownikami, o których mowa wust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 ustawy.
Osoby urodzone po dniu 31 grudnia 1948 r. w myśl uregulowania zawartego w przepisie art. 184 ust. 1 cytowanej ustawy mogą nabyć prawo do emerytury na powyższych warunkach po osiągnięciu wieku określonego w art.32 ustawy, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 1 stycznia 1999 r. osiągnęli:
- okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wynoszący co najmniej 15 lat
oraz
- okres składkowy i nieskładkowy wynoszący w przypadku mężczyzn co najmniej 25 lat.
Dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa wyżej, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia w podmiotach, w których obowiązują wykazy stanowisk ustalone na podstawie przepisów dotychczasowych.
Wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie, których osobom wymienionym wyżej przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych.
Zgodnie z przepisem§ 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. nr 8 poz. 43 ze zm.) za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej "wymaganym okresem zatrudnienia", uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami składkowymi, okresami nieskładkowymi oraz ewentualnie okresami uzupełniającymi (okresy ubezpieczenia rolniczego, okresy pracy w gospodarstwie rolnym). W myśl § 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn,
2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, iż odwołujący legitymuje się wymaganym okresem pracy w warunkach szczególnych. Od dnia 1 lutego 1979 r. aż do dnia 31 grudnia 1998 r. odwołujący wykonywał pracę przy dozorze inżynieryjno – technicznym w bezpośredniej styczności z wykonywanymi równolegle przez innych pracowników pracami przy budowie i remoncie dróg oraz przy produkcji mas bitumicznych. Prace przy budowie i remoncie dróg wykonywane były z użyciem ciężkiego sprzętu drogowego do stabilizacji gruntu, spycharek, walców, zagęszczarek, zgarniarek. Jako materiał do zakładania nawierzchni stosowany był asfalt oraz masa bitumiczna. Prace te wykonywane były przez cały rok w odniesieniu do prac na stanowisku kierownika budowy a w odniesieniu od prac w wytwórni mas bitumicznych od kwietnia do połowy grudnia każdego roku. Prace samych pracowników których nadzorował odwołujący wymienione są w wykazie A dział V pkt. 3 oraz dział IX pkt.4 i 5 załącznika do cytowanego wyżej rozporządzenia. Sam nadzór wymieniony jest w dziale XIV pkt. 24 załącznika. Te same prace wymienione są w zarządzeniu nr 64 Ministra Komunikacji z dnia 29 czerwca 1983 r. w sprawie prac w szczególnych warunkach zakładach pracy resortu komunikacji, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego. Zaliczeniu zatem podlegały w całości okresy pracy na stanowiskach kierownika budowy oraz okresy pracy na stanowisku kierownika wytwórni mas bitumicznych i majstra w wytwórni mas bitumicznych w każdym roku kalendarzowym w okresie od pierwszych dni kwietnia do połowy grudnia. W sumie okresy pracy na stanowisku kierownika budowy wynoszą 3 lata i 7 miesięcy a okresy pracy w wytwórni mas bitumicznych – 11 lat 6 miesięcy (po 8 miesięcy i 15 dni przez 16 sezonów oraz dwa miesiące 1995 r.: kwiecień i maj) . Suma obydwu wymienionych wyżej okresów wynosi 15 lat 1 miesiąc.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażony został pogląd, że wykazanie w dniu 1 stycznia 1999 r. określonego w art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach wyłącza ponowne ustalenie tego okresu po osiągnięciu wieku emerytalnego, według zasad wynikających z art. 32 ust. 1a pkt 1 obowiązujących po dniu 1 lipca 2004 r. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2010 r., II UK 313/09, OSNAP 2011, nr 19-20, poz. 260). Inaczej mówiąc, skoro ubezpieczona na dzień wejścia w życie ustawy o emeryturach i rentach z FUS posiadała wymagany do uzyskania prawa do emerytury w wieku obniżonym ogólny staż ubezpieczeniowy (okres składkowy i nieskładkowy) w wymiarze co najmniej 20 lat oraz minimalny wymagany co najmniej 15 letni okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, a nie spełniała jedynie warunku wieku, to okres pracy w warunkach szczególnych musiał być rozumiany w sposób, jaki był ukształtowany przed wprowadzeniem ust. 1a pkt 1 do treści art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, gdyż wymaga tego zasada ochrony ekspektatywy prawa do emerytury.
Uwzględniając powyższe rozważania należało uznać, że okresy pobierania świadczeń z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa w okresach zatrudnienia w szczególnych warunkach – tj. łącznie 2 miesiące i 5 dni – nie wpłynęły na omawiany staż pracy w warunkach szczególnych.
Poza sporem pozostawało spełnienie przez odwołującego pozostałych warunków koniecznych do przyznania emerytury. Odwołujący legitymował się ponad 25-letnim okresem ubezpieczenia i w chwili wydawania zaskarżonej decyzji miał ukończony 60-ty rok życia.
Zaskarżona decyzja podlegała więc zmianie jak w sentencji.