Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1058/13
Data wyroku: 2014-03-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Tokarczyk, Małgorzata Peteja-Żak, Ewa Trzeja-Wagner
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 177 § 2 kk
Teza: Oczywistym jest, że na przejściach dla pieszych wejście pieszego na jezdnię nie może stanowić zaskoczenia dla kierowcy, zwłaszcza gdy pieszy zachowuje się prawidłowo, jak w tym wypadku i nie wchodzi znienacka na pasy, tuż pod nadjeżdżający samochód.

Sygnatura akt VI Ka 1058/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia4 marca 2014r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący SSO Grażyna Tokarczyk
Sędziowie SSO Ewa Trzeja-Wagner
SSR del. Małgorzata Peteja-Żak (spr.)

Protokolant Aleksandra Studniarz

przy udziale Jolanty Mandzij
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r.

sprawyM. M. (1)synaA.iM.,ur. (...)wŻ.oskarżonego zart. 177§1 kk

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 16 lipca 2013 r. sygnatura akt IX K 989/12

na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpkiart. 636 § 1 kpk

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla rozstrzygnięcie z punktu 4;

2
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 zł (dwadzieścia złotych) i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 300 zł (trzysta złotych).

Sygn. akt VI Ka1058/13

UZASADNIENIE WYROKU

z dnia 4 marca 2014r.

OskarżonyM. M. (3)stanął pod zarzutem tego, że w dniu 23 stycznia 2012r. wG., naruszył umyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem markiV. (...)onr rej. (...)nie dostosował prędkości pojazdu do panujących warunków drogowych i nie udzielił pierwszeństwa pieszejJ. B.przechodzącej przez jezdnię po oznakowanym przejściu dla pieszych bądź w bezpośrednim sąsiedztwie tego przejścia, przez co spowodował jej potrącenie przednią częścią auta, w wyniku czegoJ. B.doznała obrażeń ciała w postaci złamania nasad bliższych kości obu podudzi, złamania gałęzi górnej i dolnej prawej kości łonowej, złamania podgłówkowego V kości prawego śródręcza, stłuczenia głowy z otarciami naskórka, stłuczenia okolicy krzyżowej, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jej ciała na okres około 5 miesięcy, tj. o popełnienie przestępstwa zart. 177 § 1 kk.
Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 lipca 2013r., w sprawie o sygn. IX K 989/12, uznał oskarżonegoM. M. (1)za winnego zarzucanego mu czynu, ustalając, iż naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym miało charakter nieumyślny, a oskarżony nie zachował szczególnej ostrożności zbliżając się do przejścia dla pieszych, a nadto, że na skutek obrażeń pokrzywdzona doznała ciężkiej choroby długotrwałej, tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 177 § 2 kki za ten czyn na mocyart. 177 § 2 kkwymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na mocyart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kkwarunkowo zawiesił na okres próby 2 lat.
Nadto wymierzył oskarżonemu na mocyart. 71 § 1 kkkarę grzywny w wymiarze 40 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 złotych.
Na mocyart. 627 kpkzasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwotę 588 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
W pkt 4 wyroku nadto zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu stosowne koszty tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu oraz zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe.

Od niniejszego wyroku apelację wywiódł obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:

1
obrazę przepisów postępowania w postaciart. 7 kpk, która miała wpływ na treść orzeczenia, poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, przez przyjęcie, że oskarżony naruszył nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, podczas gdy materiał dowodowy w powiązaniu z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego wskazują, że w okolicznościach zdarzenia oskarżony nie mógł przewidzieć, iż poruszając się z prędkością specjalnie obniżoną do zaistniałych warunków i znacznie poniżej dopuszczalnej, naruszy zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że oskarżony naruszył nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, a w wyniku tego przyjęcie, że działając nieumyślnie doprowadził do skutków zart. 177 § 2 kk, wypełniając znamiona tego występku.

Stawiając takie zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W odpowiedzi na apelację pełnomocnik oskarżycielki posiłkowejJ. B.wniósł o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy i uznanie apelacji za bezzasadną w stopniu oczywistym.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie, a kontrola odwoławcza przeprowadzonego przez Sąd I instancji postępowania dowodowego, zaskarżonego orzeczenia, jego uzasadnienia oraz analiza treści środka odwoławczego skutkuje koniecznością uznania tej apelacji za bezzasadną.
Sąd I instancji dokładnie przeprowadził postępowanie dowodowe, w trakcie którego przedsięwziął niezbędne i odpowiednie czynności celem wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Zgromadzone dowody poddał następnie wnikliwej analizie, a w motywach zaskarżonego orzeczenia ustosunkował się do każdego z przeprowadzonych dowodów. Wyjaśnił, którym dowodom dał wiarę i dlaczego, a także które okoliczności sprawy można na ich podstawie uznać za udowodnione. Przedstawiona przez Sąd I instancji analiza dowodów w pełni zasługiwała na uwzględnienie. Była ona spójna i uwzględniała zasady doświadczenia życiowego, w tym zawodowego. Zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego odpowiadała prawidłowości logicznego rozumowania. Nadto analiza ta nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów. Sąd I instancji w sposób poprawny zastosował również przepisy prawa materialnego, dokonując prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu. W konsekwencji prawidłowo przypisał oskarżonemu popełnienie przestępstwa wyczerpującego znamiona typu czynu zabronionego zart. 177 § 2 kk.
Przechodząc do ustosunkowania się do podniesionych przez skarżącego zarzutów, na wstępie należy podkreślić, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania (zob. wyrok SA w Poznaniu z dnia 06.07.1995r., II AKr 182/95, OSPriP 196/2-3/24). Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami Sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych (zob. też wyrok SN z dnia 24.03.1975r., II KR 335/74, OSNPG 1975/9/84).
Apelacja obrońcy oskarżonego stanowi w istocie polemikę z ustaleniami Sądu I instancji, próbę zastąpienia ich własną odmienną oceną materiału dowodowego bez wykazania, jakich to uchybień w świetle wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego. Skarżący zatem w apelacji, dokonując na kanwie niniejszej sprawy interpretacji przepisuart. 9 § 2 kk, podnosi niemożność przyjęcia, iżby oskarżony nie zachował w określonych warunkach drogowo – pogodowych wymaganej ostrożności, a tym samym eksponuje niemożność zarzucenia mu nawet nieumyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Obrońca wskazuje na prawidłowe zachowanie się kierowcy, które miało polegać na znacznym obniżeniu prędkości poniżej dopuszczalnej administracyjnie w tym miejscu, wywodząc, iż podejmując takie, wystarczające w mniemaniu oskarżonego działanie, nie tylko nie przewidywał on, ale i nie mógł przewidzieć zaistniałych skutków.
Tak przedstawiona argumentacja nie może podważyć skutecznie ustaleń Sądu I instancji, opartych na rzetelnej i drobiazgowej ocenie całego materiału dowodowego. Opis przebiegu zdarzenia drogowego został przedstawiony w sposób zbieżny przez uczestników; niewątpliwie zatem w czasie wypadku panowały trudne i niesprzyjające warunki drogowe, przy całkowitym zachmurzeniu padał gęsty śnieg, wpływający bezpośrednio na widoczność, a droga była mokra. Prawdą jest, jak przyjmuje Sąd orzekający, że dokonując oceny zachowania oskarżonego należy w pełni oprzeć się na jego relacji, jest ona bowiem zbieżna i spójna w tej istotnej części, dot. warunków atmosferycznych, z pozostałymi zebranymi dowodami. Oskarżony zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i na rozprawie przyznał, że po wyjściu ze sklepu warunki drogowe uległy gwałtownej zmianie, tzn. padał silny śnieg, było ciemno, stąd zmniejszył prędkość do takiej, by w każdej chwili móc zapanować nad pojazdem. Nie był w stanie określić, w jakiej odległości od pojazdu zauważył pieszą,
przyznał jednak, że było to w ostatniej chwili, wtedy próbował hamować i ominąć pieszą z lewej strony, co nie przyniosło zakładanego efektu.
Należy podkreślić, że w realiach niniejszej sprawy, na podstawie analizy zgromadzonych dowodów, nie sposób dopatrzeć się jakiegokolwiek nieprawidłowego zachowania pieszej uczestniczki ruchuJ. B., a tym samym ewentualnego przyczynienia się jej do zaistniałego zdarzenia. Wszak przechodziła ona normalnym, energicznym krokiem, idąc z psem na smyczy i trzymając w ręce parasol, w miejscu dozwolonym i prawidłowo oznaczonym znakami poziomymi i pionowymi na jezdni, oskarżony zaś znał ten teren i wiedział, że zbliża się doskrzyżowania ulic (...), na co wskazuje treść jego wyjaśnień. Jak wynika z rzeczowej i jasnej opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, do potrąceniaJ. B.doszło na przejściu dla pieszych lub nie dalej niż 4 metry za nim, kiedy piesza była już ok. 3,3 metry od prawej krawędzi jezdni (pokonała zaś już większy odcinek - 6,3 metra od lewej krawędzi jezdni), a na jezdni przed potrąceniem była już ponad 4 sekundy (około 4,2 s.), stąd wykluczone zostało jej wtargnięcie na jezdnię. Wg obliczeń biegłego odległość kolizyjna między pieszą w chwili wkraczania na jezdnię a samochodem wynosiła nie mniej niż 37 metrów, zważywszy zaś na położenie powypadkowe pojazdu oskarżonego jego droga zatrzymania wynosiła ponad 47 metrów. Przy założeniu zatem warunków pogodowych i widoczności takich jak obrazuje to zdjęcie pierwsze na k. 108 i na k. 275, oskarżony powinien był zauważyć pieszą w momencie jej wkraczania na jezdnię, czyli w odległości nie mniejszej niż 37 metrów. Przy przyjęciu przez biegłego wariantu drugiego (z uwagi na upływ czasu między zaistnieniem wypadku a przybyciem funkcjonariuszy Policji i wykonaniem dokumentacji zdjęciowej, zważywszy na odmienne w swej wymowie zdjęcie drugie na k. 108, a tym samym niemożność jednoznacznego stwierdzenia jakie były warunki drogowe w czasie wypadku), biegły uznał, że oskarżony wówczas nie był w stanie zauważyć wchodzącej na jezdnię pieszej, wtedy jednak i tak był zobowiązany jechać w taki sposób, by móc zatrzymać pojazd przed torem ruchu osoby pieszej.
Ma rację obrońca gdy wywodzi, iż oskarżony tuż przed zdarzeniem poruszał się z prędkością dozwoloną administracyjnie, a nawet znacznie obniżoną; skarżący podnosi jednak także, że kierowca nie mógł samodzielnie wówczas ocenić prędkości na poziomie 14 km/h jako bezpiecznej, jak czyni to biegły z pomocą programu komputerowego i szeregu danych, dostępnych także dopiero po wypadku, a zatem nie sposób w jego ocenie zarzucić kierowcy nawet nieumyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Z tym zaś nie sposób się zgodzić.
Oceniając zachowanie się oskarżonego w aspekcie zachowania ostrożności najistotniejsze jest, iż miał on obowiązek zachowania „szczególnej” ostrożności, przepis bowiemart. 26 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymstanowi, że „kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu”. Miał on zatem zwiększyć uwagę i dostosować się do warunków i sytuacji na drodze w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie, a po drugie, ustąpić pierwszeństwa pieszej, która była już przecież od ponad 4 sekund na przejściu, korzystając ze szczególnej ochrony. Z dyrektyw płynących z powołanego wyżej przepisu wynika, że kierujący pojazdem, zbliżając się do skrzyżowania, musi być szczególnie czujny i bacznie obserwować przejście dla pieszych, by gdy zajdzie taka potrzeba, zatrzymać pojazd przed przejściem dla pieszych i ustąpić mu pierwszeństwa.
W przedmiotowej sprawie „szczególna ostrożność” dodatkowo wynikała z oznakowania przejścia dla pieszych znakiem pionowym „D-6” („przejście dla pieszych” - k. 8, 108). Oskarżony zatem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, oznaczonego takim znakiem, był obowiązany zmniejszyć prędkość tak, aby nie narazić na niebezpieczeństwo pieszą znajdującą się w tym miejscu (§ 47 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych). Miał zatem jechać z taką prędkością, by móc bezpiecznie zatrzymać pojazd przed przejściem, na którym znajdowała się już pokrzywdzonaJ. B., która w momencie jej potrącenia pokonała już 2/3 tegoż przejścia, co ważne – wchodząc na nie z lewej strony, patrząc z kierunku jazdy oskarżonego.
Kwestię zachowania szczególnej ostrożności przez oskarżonego należy badać przy uwzględnieniu szeregu okoliczności sprawy, takich jak jazda w porze nocnej, przy całkowitym zachmurzeniu, intensywnych opadach śniegu, na mokrym asfalcie, z rozjeżdżonym mokrym śniegiem, a przede wszystkim przy braku widoczności prawidłowo oznakowanego przejścia dla pieszych. Ocena zatem tego, czy oskarżony przestrzegał zasad „prędkości bezpiecznej” wymaga rozważenia, czy zachowanie prędkości obliczonej przez biegłego i mieszczącej się w przedziale między 31,5 km/h a 45 km/h przed oznakowanym przejściem dla pieszych i skrzyżowaniemulic (...)z(...)w sytuacji, gdy oskarżony nie miał widoczności (w zasadzie żadnej) tego przejścia, było zachowaniem zgodnym z tą zasadą. Wszak on sam przyznaje, że pokrzywdzoną zauważył w ostatniej chwili, być może właśnie przez padający śnieg, stąd podjęcie nagłego hamowania i manewru obronnego w celu ominięcia pieszej z lewej strony już nie przyniosły pożądanego rezultatu. Należy zatem z całą mocą podkreślić, iż - wbrew twierdzeniom obrońcy - prędkość bezpieczna to prędkość, która pozwala kierującemu na prawidłowe wykonanie manewrów, których potrzebę w konkretnej sytuacji kierujący ma możliwość i obowiązek przewidzieć. Oznacza to prędkość pozwalającą na zwalnianie lub nawet unieruchomienie pojazdu w odległości limitowanej zasięgiem widoczności i ewentualnością dającej się w danej sytuacji przewidzieć przeszkody, takiej jak pieszego na wyznaczonym przejściu przez jezdnię (zob. wyrok SN z dnia 11 III 2003r., III KKN 202/01, Lex nr 77005). Oczywistym jest także, że na przejściach dla pieszych wejście pieszego na jezdnię nie może stanowić zaskoczenia dla kierowcy, zwłaszcza gdy pieszy zachowuje się prawidłowo, jak w tym wypadku, i nie wchodzi znienacka na pasy, tuż pod nadjeżdżający samochód.
Uwzględniając zatem całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie, w tym także opinię biegłego wraz z jej uzupełnieniem, w ocenie Sądu odwoławczego prawidłowo Sąd I instancji przyjął, iż oskarżony w sposób nieumyślny naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez niezachowanie szczególnej ostrożności zbliżając się do przejścia dla pieszych i niedostosowanie prędkości pojazdu do panujących warunków drogowych, w wyniku czego nie udzielił pierwszeństwa pieszej przechodzącej przez jezdnię po oznakowanym przejściu dla pieszych bądź w bezpośrednim sąsiedztwie tego przejścia, przez co spowodował jej potrącenie przednią częścią pojazdu, w wyniku czego doznała ona obrażeń ciała w postaci złamania nasad bliższych kości obu podudzi, złamania gałęzi górnej i dolnej prawej kości łonowej, złamania podgłówkowego V kości prawego śródręcza, stłuczenia głowy z otarciami naskórka, stłuczenia okolicy krzyżowej, które to obrażenia spowodowały u pokrzywdzonej ciężką chorobę długotrwałą.
Oskarżony dojeżdżając do oznakowanego przejścia dla pieszych miał obowiązek dostosować prędkość do panujących, trudnych warunków drogowych w taki sposób, by w każdej chwili móc zatrzymać się przed ewentualną przeszkodą, z którą zawsze trzeba się liczyć. Taką przeszkodą w niniejszej sprawie była bez wątpienia piesza uczestniczka ruchu, która znajdowała się już na przejściu, a zatem korzystała ze szczególnej, wzmocnionej ochrony. W realiach przedmiotowej sprawy, skoro oskarżony nie miał pełnej widoczności przejścia dla pieszych, zauważając pokrzywdzoną w ostatniej chwili, jego obowiązkiem już dojeżdżając do przejścia dla pieszych było zwolnienie na tyle, by umożliwić sobie dostateczną widoczność i odpowiednio szybką reakcję w sytuacji przebywania na przejściu pieszej, włącznie nawet z możliwością zatrzymania pojazdu przed przejściem. Taka przeszkoda nie powinna być bowiem dla kierowcy zaskoczeniem. Zważywszy na gwałtowne pogorszenie się warunków atmosferycznych po wyjściu oskarżonego ze sklepu, oskarżony zwolnił, jadąc z prędkością niższą niż dopuszczalna administracyjnie, zatem przewidywał możliwość zaistnienia zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu, bezpodstawnie jednak przypuszczając, że go uniknie. Fakt bowiem, że kierujący miał utrudnioną widoczność przez gęsto padający śnieg, w żaden sposób nie zwalniał oskarżonego od zachowania się dostosowanego do tego faktu. Nieostrożność kierowcy pozostaje zatem w bezpośrednim związku przyczynowym ze skutkiem tego wypadku drogowego, którym było potrącenie pieszej i spowodowanie u niej ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.
Sąd Rejonowy przeprowadził zatem wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy dowody, a zgromadzony materiał dowodowy poddał następnie rzetelnej ocenie, wyprowadzając z niego trafne wnioski końcowe.
Z naprowadzonych wyżej względów Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że sposób procedowania Sądu orzekającego, a zwłaszcza gromadzenia przezeń materiału dowodowego i jego oceny naruszył jakiekolwiek przepisy prawa procesowego. Tym samym poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne, będące efektem logicznej, wszechstronnej i zgodnej z zasadami doświadczenia życiowego analizy zebranych dowodów, pozostają pod ustawową ochroną i nie mogą być skutecznie kwestionowane. Zdaniem Sądu Okręgowego skarżący nie wskazał okoliczności, których nie miałby w polu widzenia Sąd I instancji. Stanowisko Sądu Rejonowego w zakresie oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w tym wyjaśnień oskarżonego, było trafne, Sąd ten wyjaśnił bowiem, dlaczego wersja zdarzenia wynikająca logicznie oraz w zgodzie ze wskazaniami doświadczenia życiowego z wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków, w zestawieniu z opinią biegłych oraz ujawnionymi w wyniku zdarzenia obrażeniami ciała u pokrzywdzonej, uznana została za wiarygodną. Wskazać przy tym należy, iż zgodnie z istotą swobodnej oceny dowodów stanowisko to wprawdzie było oparte o własne przekonanie organu orzekającego, niemniej uwzględniało wszystkie przeprowadzone dowody, ocenione zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.
Wobec zaskarżenia wyroku na korzyść przez obrońcę oskarżonego Sąd odwoławczy dokonał wszechstronnej analizy sprawy i także z urzędu na dostrzegł żadnych uchybień w rozpoznaniu sprawy. Postępowanie sądowe wykazało więc winę oskarżonego. Także przyjęta kwalifikacja prawna zachowania oskarżonego nie budziła wątpliwości. Rozważania prawne, jakie w tym względzie przeprowadził Sąd I instancji są godne podzielenia.
Z tych wszystkich względów nie sposób więc zgodzić się z twierdzeniami apelującego, które w istocie stanowiły jedynie polemikę z ustaleniami i ocenami Sądu orzekającego meriti.
Nie znalazł również Sąd Okręgowy powodów do kwestionowania orzeczenia w zakresie kary, bowiem należy zaznaczyć, że o rażącej niewspółmierności kary w rozumieniuart. 438 pkt 4 kpknie można mówić w sytuacji, gdy Sąd wymierzając karę uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i wskaźnikami jej wymiaru. O rażącej niewspółmierności kary nie można mówić wówczas, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego ustawową zasadę sądowego wymiaru kary, nie zostały przekroczone.
Sąd Rejonowy właściwie ustalił stopień zawinienia oskarżonego i wymierzył mu kary adekwatne do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, według swojego uznania i w granicach przewidzianych przez ustawę. W pisemnych motywach uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób obszerny i szczegółowy uwzględnił całokształt okoliczności mający wpływ na wymiar kary, biorąc pod uwagę wszystkie dyrektywy jej orzekania. Kary wymierzone oskarżonemu zatem w sposób należyty spełniają swe cele zapobiegawcze i wychowawcze, wypełniając wymogi prewencji ogólnej i w zakresie społecznego oddziaływania.
Sąd meriti prawidłowo ustalił, że stopień społecznej szkodliwości czynu nie był niski, czemu dał czytelny wyraz w rozważaniach zawartych w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Oskarżony co prawda nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, następstwem tego jednak były poważne obrażenia ciała u pokrzywdzonej, skutkujące u niej ciężką chorobą długotrwałą.
Sąd Rejonowy wszystkie okoliczności wpływające na wymiar kary wziął pod wnikliwą uwagę, o czym świadczą wywody zawarte w motywach pisemnych zaskarżonego wyroku. Uwzględnił więc także jako okoliczność łagodzącą dotychczasową niekaralność oskarżonego, charakter przypisanego przestępstwa oraz postawę w toku procesu.
Zasadnie też przyjął, że można wobec oskarżonego przyjąć pozytywną prognozę co do jego zgodnego z prawem zachowania w przyszłości. Oskarżony jest dotychczas osobą niekaraną, a ocena właściwości i warunków osobistych oskarżonego, mająca znaczenie dla oceny, czy zasadne w sprawie pozostawać będzie orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, skłoniła Sąd odwoławczy do wniosku, że wystarczającą wobec oskarżonego karą pozostanie kara pozbawienia wolności orzeczona z warunkowym jej zawieszeniem. Sąd uznał zatem, podobnie jak Sąd meriti, że wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w takiej formie pozostanie wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary. Cele prewencji indywidualnej bez wątpienia spełnione zostaną przez orzeczenie takiej kary, w szczególności zaś tak wymierzona kara zapobiec powinna powrotowi oskarżonego do przestępstwa. Możliwość wykonania w okresie próby warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności w wymiarze 8 miesięcy powinna skutecznie odwieść oskarżonego od popełniania kolejnych przestępstw. Popełnienie przez oskarżonego przestępstwa przypisanego jego osobie wyrokiem w niniejszej sprawie nie uzasadnia przy tym uznania, że wyłącznie kara pozbawienia wolności orzeczona bez warunkowego zawieszenia jej wykonania stanowić będzie karę właściwą, a przy tym nie naruszy ona zasady ultima ratio kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia, określonej wart. 58 § 1 kk. Przypisane oskarżonemu przestępstwo, choć trafnie zauważył Sąd obciążające okoliczności dla oskarżonego, nie pozostaje jednak czynem o tak dużej społecznej szkodliwości, by uznać oskarżonego za osobę szczególnie zdemoralizowaną tak, by tylko kara wykonana w warunkach izolacji spełniła wobec oskarżonego cele kary. Te wszystkie okoliczności miał na uwadze Sąd I instancji i należycie je wyeksponował. Właśnie kara w orzeczonej wysokości winna wpływać prewencyjnie, kształtując świadomość prawną społeczeństwa.
Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ocenił również możliwości finansowe oskarżonego przy uwzględnieniu jego dochodów i sytuacji osobistej, a te prawidłowo determinowały ustaloną na poziomie 30 złotych wysokość jednej stawki dziennej, orzeczonej w związku z warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności kary grzywny.
Mając to wszystko na uwadze, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uchylając jedynie pkt 4 wyroku, na mocy którego zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu adw.A. M.stosowne koszty tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu. Należy bowiem zauważyć, że obrońca z urzędu w osobie adw.A. M.został wyznaczony zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2012r. (na etapie składania aktu oskarżenia do Sądu k. 179), a następnie w dniu 23 lipca 2012r. na podstawieart. 79§ 4 kpkcofnięto wyznaczenie obrońcy z urzędu, oskarżony zaś korzystał w toku postępowania przed Sądem z pomocy prawnej obrońcy z wyboru (k. 187, 190).
Z uwagi na sytuację majątkową i rodzinną oskarżonego, zwłaszcza zaś fakt posiadania przez niego stałego źródła dochodu w postaci emerytury, Sąd odwoławczy obciążając oskarżonego wydatkami ustalił ich wysokość na kwotę 20 złotych oraz wymierzył mu opłatę za II instancję w kwocie 300 złotych.