Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 423/14
Data wyroku: 2014-12-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Janicz, Marek Czecharowski, Paweł Rysiński
Słowa kluczowe: Dowody
Podstawa prawna: art.7 kpk, art.179 kpk

Sygn. akt II AKa 423/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 grudnia 2014r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie - II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Paweł Rysiński (spr.)
Sędziowie: SA – Marek Czecharowski
SO (del.) – Małgorzata Janicz
Protokolant: – sekr. sąd. Kazimiera Zbysińska
przy udziale Prokuratora Marka Deczkowskiego
po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r.
sprawyA. E.
oskarżonego zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 64§ 1 k.k.(x 2) i zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 1 września 2014 r. sygn. akt  XVIII K 304/12
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając wniesioną apelację za oczywiście bezzasadną;
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych należnych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 1 września 2014 r.A. E.skazany został za popełnienie trzech oszustw zart. 286 § 1 k.k., w tym dwu z nich w zw. zart. 294 § 1 k.k., a wszystkich w warunkach powrotu do przestępstwa zart. 64 § 1 k.k.na karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody (wyrok: t. XVIII akt k. 3442 – 45).
We wniesionej apelacjiobrońcaoskarżonego zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przez uznanie, wbrew treści przeprowadzonych dowodów i zaleceń Sądu Apelacyjnego, winy oskarżonego za zarzucane mu czyny. Jak wynika z uzasadnienia apelacji skarżący wywodzi tak stawiany zarzut wyłącznie z faktu nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań św.S., co w jego przekonaniu uniemożliwiło Sądowi pierwszej instancji dokonanie ustaleń faktycznych zgodnych ze stanem rzeczywiście zaistniałym.
Tak formułowana apelacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym, jak to określa przepisart. 457 § 2 k.p.k.Dlatego wystarczy wskazać co następuje.
Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd pierwszej instancji rozpoznając sprawę ponownie wykonał zalecenie sądu odwoławczego zawarte w motywach wyroku z dnia 5 września 2012 r. – sygn. akt II AKa 224/12. Wówczas to Sąd Apelacyjny uchylając uprzedni wyrok Sądu Okręgowego z 15 marca 2012 r. (sygn. akt XVIII K 321/10) i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania zalecił po myśliart. 179 § 3 k.p.k.wystąpienie przez Sąd do(...)o zwolnienie św.S.z obowiązku zachowania w tajemnicy informacji niejawnych i po uzyskaniu zwolnienia przesłuchanie go na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy – czego zaniechał sąd rozpoznając sprawę po raz pierwszy.
Sąd zalecenie to zrealizował, jednak Minister Spraw Wewnętrznych odmówił zwolnienia świadka z tajemnicy. Uniemożliwiło to jego przesłuchanie. Fakt ten nie może obciążać sądu, ani nie stanowi uchybienia w procedowaniu. Naczelny organ administracji rządowej ma samodzielne, niezależne uprawnienie do zwolnienia, bądź odmowy zwolnienia świadka od zachowana tajemnicy. Decyzją tą Sąd jest o tyle związany, że nie może postąpić wbrew niej, a nie przesłuchanie świadka nie może być podstawą zarzutu obrazy prawa procesowego. W takim układzie proceduralnym winien sąd dokonać ustaleń faktycznych w oparciu o inne dostępne dowody. Tak też postąpił sąd w toku ponownego rozpoznania sprawy niniejszej. Swe rozstrzygnięcie oparł o całokształt zgromadzonych dowodów, ocenionych zgodnie z regułamiart. 7 k.p.k.– w sposób logiczny, swobodny i zgodny z doświadczeniem życiowym i wskazaniami wiedzy. Swój pogląd na winę oskarżonego obszernie i przekonująco umotywował w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Sąd Apelacyjny nie dostrzegł uchybień w rozumowaniu Sądu pierwszej instancji, które mogłyby świadczyć o błędach w ustaleniach faktycznych. Nie doszukał się też obrazy przepisów prawa materialnego, czy przepisów postępowania. Nie wskazuje na takie uchybienia również skarżący. Jak należy rozumieć wywodzi on zarzut stawiany wyrokowi i wniosek o uniewinnienie oskarżonego wyłącznie z faktu nieprzesłuchania wspomnianego świadka, którego zeznania miałyby ekskulpować oskarżonego.
Otóż pogląd taki nie zasługuje na akceptację.
Jak wynika z wyjaśnień oskarżonego, którymi świadekS.nie zaprzeczył, będąc przesłuchiwany w toku pierwotnego rozpoznania sprawy,A. E.pozostawał w bliżej nieokreślonych kontaktach z organami ściągania i przekazywał im informacje m. in. dotyczące sprawy niniejszej. Powyższa okoliczność w żadnym razie nie może, jak chce skarżący, ekskulpować go od odpowiedzialności za popełnione przestępstwa. Nawet gdyby związek oskarżonego z organami Policji był w pełni sformalizowany –art. 22 ustawy o Policji– nie dawałoby to również podstaw ku temu. Ani funkcjonariusz Policji, ani jej współpracownik nie może w toku wykonywania czynności – nawet jeśli mają one charakter operacyjno – rozpoznawczy, nakłaniać do popełnienia przestępstwa, a tym bardziej współdziałać w jego popełnieniu. Odpowiada za to w procesie karnym na zasadach ogólnych tak jak każdy inny sprawca przestępstwa.
W tym stanie rzeczy uznać należało, że nieprzesłuchanie przed Sądem pierwszej instancji świadkaS.na okoliczności objęte tajemnicą – wobec nieuzyskania od stosownego organu zwolnienia świadka od obowiązku zachowania tajemnicy – nie może prowadzić do uniewinnienia oskarżonego, jak o to wniesiono w apelacji. W zaistniałym stanie rzeczy sąd dokonał ustaleń w oparciu o pozostałe zgromadzone dowody, a te w sposób nie budzący wątpliwości potwierdziły, że oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwa.
Z tych przyczyn apelacja nie mogła być uwzględniona.
Osobiste pismo oskarżonego (k. 3485 – 3488 t. XVIII akt) nie zawierało zasadnych zarzutów, które winny być wzięte przez Sąd odwoławczy pod uwagę z urzędu.
Z tych wszystkich przyczyn zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.