Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 55/14
Data wyroku: 2014-04-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Wasiluk–, Dariusz Niezabitowski, Wiesław Oksiuta
Słowa kluczowe: Recydywa
Podstawa prawna: 437§1 i 2 kpk

Sygn. akt VIII Ka 55/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 kwietnia 2014 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Marek Wasiluk– spr.
Sędziowie: SO Dariusz Niezabitowski
SO Wiesław Oksiuta
Protokolant: Aneta Chardziejko
przy udziale Prokuratora Małgorzaty Zińczuk
po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 roku
sprawyM. K.oskarżonego zart. 178a § 4 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 4 listopada 2013 roku, sygn. akt VII K 553/13,

I
Zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że:

1
z opisu czynu przypisanego oskarżonemu eliminuje stwierdzenie: „przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne” i czyn ten kwalifikuje zart. 178a § 4 k.k., przyjmując ten przepis za podstawę skazania i wymiaru kary.

2
orzeczoną karę pozbawienia wolności (pkt I części dyspozytywnej) łagodzi do 5 (pięciu) miesięcy.

3
orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (pkt II części dyspozytywnej) łagodzi do 3 (trzech) lat.

II
W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

III
Zwalnia oskarżonego od ponoszenia opłaty i od pozostałych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
M. K.został oskarżony o to, że:
w dniu 02 maja 2013 roku o godzinie 2:00 wB.naul. (...)prowadził samochód markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, wyniki badań I – 0,67 mg/dm3, II – 0,63 mg/dm3alkoholu w wydychanym powietrzu, będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku sygn. akt VII K 130/10 z dnia 23 marca 2010 r. zakazującym mu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat od dnia 31.03.2010 r. do dnia 31.03.2014 r., przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne
tj. o czyn zart. 178a § 4 kkw zw. zart. 64 § 1 kk.
Wyrokiem z dnia 4 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy w Białymstoku oskarżonegoM. K.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na mocyart. 178a § 4 kkw zw. zart. 64 § 1 kk. skazał go na karę 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięciu) lat i zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa.
Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonego zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
- obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 167 kpkiart. 211 kpkw zw. zart. 366 § 1 kpkpoprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z eksperymentu procesowego z udziałem świadków, na okoliczność ustalenia miejsca, w którym stał samochód policyjny oraz tego czy policjanci mogli widzieć pojazd wjeżdżający na odległy parking oraz osobę, która z tego pojazdu wysiada, w sytuacji gdy funkcjonariusze policji, nie mogli, z uwagi na ukształtowanie terenu widzieć nadjeżdżającego pojazdu, nadto wyjaśnienie tej okoliczności służyłoby potwierdzeniu faktu jaki miał miejsce.
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż patrol policji zatrzymał do kontroliM. K.kierującego samochodem markiO. (...)onr rej. (...), w sytuacji gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wynika iż funkcjonariusze podeszli do oskarżonego, który znajdował się poza samochodem i wyciągał rzeczy z bagażnika auta, kontrola zatem polegała na wylegitymowaniu osoby która nie prowadziła samochodu.
Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna, zaś podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych nie zasługują na uwzględnienie.
Sąd Rejonowy w wyniku wnikliwej i zgodnej z zasadami logiki analizy materiału dowodowego poprzedzonej dokładnym i wszechstronnym postępowaniem dowodowym, ustalił prawidłowy stan faktyczny oraz wyciągnął trafne i logiczne wnioski co do winy oskarżonegoM. K..
Zajęte przez siebie w zaskarżonym wyroku stanowisko Sąd I instancji szczegółowo i należycie uzasadnił wskazując jakie fakty i okoliczności i dlaczego uznał za obciążające oskarżonego, a którym dowodom i także dlaczego wiary odmówił. Rozumowaniu Sądu I instancji nie można zarzucić żadnych nieprawidłowości i błędów.
Sąd Rejonowy niewątpliwie oparł się przede wszystkim na zeznaniach świadków funkcjonariuszy policjiB. M.iA. K. (1). Wiarygodność ich zeznań nie może budzić żadnych wątpliwości skoro depozycje w/w świadków znajdują potwierdzenie w obiektywnym dowodzie w postaci zapisu zgłoszeń z dnia 2 maja 2013 roku utrwalonych na płycie CD, które pochodziły od żony oskarżonegoA. K. (2). Ponadto świadkowie ci byli bezpośrednio na miejscu zdarzenia i dokonali zatrzymania oskarżonego. Nota bene wbrew zarzutowi obrońcy, że doszło ze strony Sądu do błędu w ustaleniach faktycznych, doszło do tego zgodnie z ustaleniami Sądu w momencie jak oskarżony pojazd już opuścił. Do prawdziwości zeznań tych świadków nie można mieć żadnych zastrzeżeń, bowiem nie mają oni żadnego powodu do celowego obciążania oskarżonego. Działania policji były na bieżąco sterowane przez dyżurnego, który był również na bieżąco informowany przez żonę oskarżonego o aktualnej sytuacji. Ponadto funkcjonariusze policji byli bardzo dobrze zorientowani w topografii osiedla, na którym świadekB. M.pełnił przez pewien okres funkcję dzielnicowego.
Warto wskazać, że funkcjonariusze policji byli przez blokiem oskarżonego jeszcze przed jego zatrzymaniem i nie było wówczas samochodu oskarżonego na miejscu parkingowym, a oczekując na niego zostali uprzedzeni przez dyżurnego o fakcie, że oskarżony wjeżdża na parking, w związku z czym po zauważeniu poszukiwanego samochodu, niezwłocznie podjechali do niego w czasie, w którym oskarżony zdążył zatrzymać samochód i go opuścić. Warto zaznaczyć, że zdarzenie było w nocy, co wbrew pozorom ułatwia obserwację oświetlonego w czasie jazdy samochodu, pomimo eksponowanego przez obrońcę ukształtowania terenu, które miało uniemożliwić zauważenie samochodu oskarżonego.
W konsekwencji Sąd Rejonowy słusznie odrzucił, jako niewiarygodne i nie mogące w związku z tym stanowić podstawy ustaleń faktycznych, wyjaśnienia oskarżonego w części w jakiej nie przyznał się do kierowania samochodem w tym czasie oraz zeznaniom świadkaA. K. (2)złożonym przed Sądem, którym przeczą treści zarejestrowanych jej zgłoszeń na policję.
Należy podzielić pogląd Sądu Rejonowego, iż wniosek dowodowy obrońcy o przeprowadzenie eksperymentu z udziałem świadków na okoliczność ustalenia miejsca, w którym stał samochód policyjny oraz tego czy funkcjonariusze Policji mogli widzieć wjeżdżający pojazd oraz wysiadającego z niego kierowcę, zmierzał w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania, gdyż nie dało się odtworzyć warunków istniejących w dniu zdarzenia. Okoliczność, iż toM. K.kierował samochodem i przejeżdżał przez parking w krytycznym dniu została dostatecznie udowodniona w oparciu o pozostały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Wobec powyższego oddalenie przedmiotowego wniosku dowodowego nie stanowiło obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku tj.art. 167 kpk,art. 211 kpkw zw. zart. 366 § 1 kpki było dopuszczalne o czym przesądza treśćart. 170 § 1 pkt 5 kpk.
Nie sposób również uznać za zasadny zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia z uwagi na fakt, że Sąd Rejonowy, opierając się o całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie, ocenionego swobodnie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w prawidłowy sposób poczynił ustalenia faktyczne. Zasadność ocen i wniosków odpowiada również prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut skarżącego w istocie sprowadza się więc do polemiki z ustaleniami Sądu I instancji wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Okręgowy całkowicie podzielił dokonane ustalenia Sądu I instancji w zakresie winy oskarżonego.
Wniesienie apelacji doprowadziło jednak do możliwości dokonania kontroli odwoławczej odnośnie kwalifikacji prawnej czynu zarzuconego i przypisanego oskarżonemu, co skutkowało zmianą zaskarżonego orzeczenia w tym zakresie. Sąd Okręgowy zakwalifikował czyn popełniony przez oskarżonego zart. 178a § 4 kkprzyjmując ten przepis za podstawę skazania i wymiaru kary, a w konsekwencji eliminując z opisu czynu stwierdzenie, że oskarżony „czynu dopuścił się przed upływem 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne”. Powyższe uzasadnione było tym, że Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo uznał, iż oskarżony działał w warunkach recydywy zwykłej zart. 64 § 1 kk. Zważyć należy, iż oskarżonyM. K.wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt VII K 1062/09 został skazany za czyn zart. 178 a § 1 kkna karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz dodatkowo na podstawieart. 71 § 1 kkwymierzono mu karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych, przyjmując za równowartość jednej stawki kwotę 10 zł. Ponadto orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2010 roku zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności.M. K.rozpoczął odbywanie kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym w dniu 27 grudnia 2010 roku (k. 79 akt VII K 1062/09), po czym postanowieniem Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie II 1 Kow 212/11/el udzielono mu zezwolenia na odbycie pozostałej części kary w systemie dozoru elektronicznego, która została wykonana łącznie w wymiarze 6 miesięcy w dniu 29 czerwca 2011 r. Podkreślenia wymaga fakt, iż w wypadku zarządzenia kary pozbawienia wolności grzywna orzeczona na mocyart. 71 § 1 kknie podlega wykonaniu, a jeśli została wykonana Sąd I instancji stosownie do treściart. 71 § 2 kkskraca karę pozbawienia wolności o okres odpowiadający liczbie uiszczonych stawek dziennych z zaokrągleniem do pełnego dnia. Oskarżony uiścił w całości orzeczoną wobec niego karę grzywny. W związku z powyższym zaliczenie 60 stawek dziennych grzywny skutkowałoby uznaniem za wykonaną kary pozbawienia wolności w wymiarze 60 dni. W konsekwencji spowodowałoby to skrócenie podlegającej wykonaniu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności o 60 dni pozbawienia wolności. Jest to o tyle istotne, że okresu zaliczonego na poczet kary pozbawienia wolności z tytułu uiszczonej kary grzywny orzeczonej na podstawieart. 71 § 1 kknie wlicza się do okresu odbytej kary pozbawienia wolności, stanowiącego podstawę przyjęcia działania sprawcy w warunkach powrotu do przestępstwa w znaczeniuart. 64 kk. W ocenie Sądu odwoławczego w sprawie niniejszej nie została więc zaktualizowana przesłanka zart. 64 § 1 kkbowiem nie został spełniony warunek odbycia przez oskarżonego co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności. Jak już wskazano wyżej wprawdzieM. K.odbył całą karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, jednakże nie może on ponosić negatywnych konsekwencji w związku z oczywistą obrazą przepisuart. 71 § 2 kkw toku wykonywania wyroku w sprawie VII K 1062/09 Sądu Rejonowego w Białymstoku.
W związku z powyższym Sąd Okręgowy kwalifikując czyn oskarżonego zart. 178a § 4 k.k.orzeczoną karę pozbawienia wolności złagodził do 5 (pięciu) miesięcy, a orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych złagodził do 3 (trzech) lat, uznając, że w tej wysokości kara zasadnicza oraz środek karny spełnią zgodnie z dyrektywami wszystkie cele represyjne, wychowawcze i prewencyjne wobec osoby oskarżonego, a kara zasadnicza z pewnością nie przekracza stopnia jego winy.
W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok jako prawidłowy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy.
Mając na uwadze sytuację majątkową i zarobkową oskarżonego Sąd Okręgowy uznał, że uiszczenie przez niego kosztów sądowych postępowania odwoławczego byłoby zbyt uciążliwe i zwolnił go od ich ponoszenia, obciążając nimi Skarb Państwa, na podstawieart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., Nr 49 poz. 223 z późn. zm.) iart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 634 kpk.