Sąd Okręgowy w Gliwicach
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 2498/13
Data wyroku: 2014-02-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariola Szmajduch
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 32 w zw. z art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. aktVIII U 2498/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 lutego 2014 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Mariola Szmajduch

Protokolant:

Katarzyna Stefańczyk

po rozpoznaniu w dniu18 lutego 2014 r. w Gliwicach
sprawyL. Ł.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
oprawo do emerytury
na skutek odwołaniaL. Ł.
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
z dnia30 września 2013r., 18 października 2013r.nr(...)

oddala odwołanie.

(-) SSO Mariola Szmajduch

Sygn. akt. VIII U 2498/13

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 30 września 2013r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych OddziałwZ.odmówił ubezpieczonemuL. Ł.prawa do emeryturyw obniżonym wieku emerytalnym 60 lat. Powołując się naart. 184 ustawy z dnia17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychorgan rentowy wskazał, że ubezpieczony na dzień 1 stycznia 1999r. nie udowodnił wymaganego 15 – letniego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach, a jedynie 5 lat i 10 miesięcy takiej pracy, w związku z czym, brak podstaw do przyznania świadczenia.

Następnie w dniu 18 października 2014r. ZUS wydał drugą decyzję odmowną, w której skorygowano okres pracy w warunkach szczególnych, poprzez wyłączenie okresów pobierania zasiłku chorobowego po roku 1991. Ostatecznie ZUS uznał za udowodnione 5 lat, 8 miesięcy i 11 dni takiej pracy.

W odwołaniu od powyższych decyzji ubezpieczony, po ostatecznym sprecyzowaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013r. domagał się ich zmianyi przyznania mu prawa do spornego świadczenia. Podniósł, że zgodniez przedłożonymi przez niego zaświadczeniem oraz zeznaniami świadków,o przesłuchanie których wnosił, wykonywał pracę w warunkach szczególnych i tym samym spełnia warunki do przyznania prawa do emerytury. W szczególności domagał się zaliczenia do pracy w warunkach szczególnych okresów jego zatrudnienia od28 czerwca 1976r. do 27 lutego 1993r. wKWK (...)wP., kiedy faktycznie wykonywał pracę kierowcy kopalnianej karetki ratunkowej.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W uzasadnieniu ZUS wskazał, że nie zaliczył odwołującemu do pracy w warunkach szczególnych okresów zatrudnienia od 28 czerwca 1976r. do 27 lutego 1993r., jak tego domaga się odwołujący, na stanowisku kierowcy sanitarki, ponieważ z przedłożonych przez niego dokumentów wynika jednoznacznie, że w okresie tym zajmował stanowiska ślusarza remontowego na powierzchni, ślusarza maszyn i urządzeń na powierzchni, mechanika kierowcy na powierzchni i ponownie ślusarza remontowego na powierzchni. Nadto nie przedłożył za sporny okres świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych.

Sąd Okręgowy ustalił:

UbezpieczonyL. Ł.urodził się w dniu (...)W dniu 22 sierpnia 2013r. wniósł o przyznanie prawa do emerytury.

W dniu 16 września 2013r. ZUS wydał pierwszą zaskarżoną decyzję odmowną. Następnie, po wniesieniu przez ubezpieczonego odwołania od tej decyzji, ZUS w dniu 18 października 2014r. wydał kolejną decyzję odmowną, w której skorygował uwzględnione dotychczas okresy pracy w warunkach szczególnych i wyłączył okresy pobierania zasiłku chorobowego po roku 1991.

Sąd ustalił, iż skarżący na dzień 1 stycznia 1999r. legitymuje się okresem składkowym i nieskładkowym w wymiarze ponad 25 lat.
Bezspornie na dzień wydania zaskarżonej decyzji ubezpieczony ukończył 60 lat życia i nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego.

Do okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych organ rentowy zaliczył ubezpieczonemu na dzień 1 stycznia 1999r. 5 lat, 8 miesięcy i 11 dni.

Ubezpieczony domagał się uznania za pracę w szczególnych warunkach okresu zatrudnienia od 28 czerwca 1976r. do 27 lutego 1993r., wKWK (...)wP.. Organ rentowy nie uznał mu takiego charakteru pracy w tym okresie, z uwagi na brak świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych bądź stosownego zapisu w świadectwie pracy. Nadto ZUS powoływał się na okoliczność, iż skarżący w tym okresie zajmował stanowiska: ślusarza remontowego na powierzchni, ślusarza maszyn i urządzeń na powierzchni, mechanika kierowcy na powierzchni i ponownie ślusarza remontowego na powierzchni, które nie są wymienione w stosownym wykazie prac wykonywanych w szczególnych warunkach.
W świadectwie pracy z dnia 28 lutego 1993r. (k.6, tom I a.o.r.) pracodawca potwierdził ubezpieczonemu, że w ww. okresach do 28 czerwca 1976r. do 10 lipca 1980r. zajmował stanowisko ślusarza remontowego na powierzchni, od 1 lipca 1980r. do 30 września 1980r. ślusarza maszyn i urządzeń na powierzchni, od 1 października 1980r. do 30 września 1983r. mechanika kierowcy na powierzchni od 1 października 1980r. do 27 lutego 1993r. ślusarza remontowego na powierzchni.

W toku procesu w oparciu o zeznania świadków i wyjaśnienia odwołującego, Sąd ustalił, iż w okresie od 28 czerwca 1976r. do 27 lutego 1993r. ubezpieczony był zatrudniony wKWK (...)wP.w dziale transportowym na powierzchni. Początkowo przez pierwszy miesiąc pracował jako kierowca samochodu ciężarowego wywrotki, a następnie został przez pracodawcę skierowany do obsługi kopalnianej sanitarki. Początkowo był to samochódmarki N., w późniejszym czasieF. (...), a w końcowym okresieP. (...). Wszystkie te samochody były specjalnie przystosowane do pełnienia funkcji karetki. W szczególności zamontowane na nich było specjalistyczne wyposażenie ratunkowe, nosze oraz szereg materiałów medycznych. W kopalni było 2 do 3 kierowców karetki, przy czym na jednej zmianie ośmiogodzinnej pracował jeden kierowca do obsługi karetki. W tym czasie, gdy równocześnie na tej samej zmianie pracował drugi kierowca, uprawniony do obsługi karetki, wtedy tylko jeden pozostawał do obsługi tego samochodu, a drugi kierowca w tym czasie był kierowany do prowadzenia innego samochodu, z tym że czasem były to samochody dostawcze, a czasem ciężarowe. Ubezpieczony sporadycznie był kierowany do prowadzenia samochodu ciężarowego, a głównie pełnił obowiązki kierowcy karetki. Przedmiotowa karetka była wprawdzie na wyposażeniu działu transportowego, jednak w rzeczywistości pozostawała, wrazz obsługującym ją kierowcą, do dyspozycji punktu opatrunkowego i zakładowej przychodni zdrowia. W praktyce dyspozycje wyjazdu karetki wydawał lekarz, dyżurujący w tym czasie w przychodni. Karetka służyła przede wszystkim do transportu osób rannych, na skutek wypadku w kopalni, bądź w wypadkach nagłych ciężkich zachorowań, jak zawał serca. Niezależnie od powyższego, za pomocą karetki dokonywano transportu osób na kontrole, lub do zdjęcia opatrunku gipsowego i do wymiany opatrunków, z domu pacjenta do przychodni, bądź szpitala i z powrotem do domu. Nadto karetką tą przewożono lekarza, lub pracowników działu personalnego, do domu osób korzystających z zasiłku chorobowego, w celu przeprowadzenia kontroli sposobu wykorzystywania tego zwolnienia.
Sąd ustalił również, w oparciu o wyjaśnienia ubezpieczonego i zeznania świadków, że ubezpieczony z momentem rozpoczęcia dniówki roboczej przychodził do garażu, gdzie znajdowała się karetka i pobierał jej dokumenty. Nie przebierał sięw ubrania robocze, a pracował w swoich osobistych. Około godziny dziennie poświęcał na mycie sanitarki i sprawdzanie jej stanu technicznego. Dokonywał bieżącej obsługi samochodu, tj. sprawdzał poziom płynów eksploatacyjnych i je uzupełniał, tankował paliwo i wykonywał proste naprawy. Z kolei poważne naprawy były wykonywane przez warsztaty samochodowe. Po wykonaniu obsługi samochodu,w dalszym ciągu pozostawał w garażu, gdzie oczekiwał na telefoniczne wezwanie do wyjazdu. W okresach cieplejszych, po zakończeniu obsługi samochodu, przejeżdżał pod punkt opatrunkowy i tam oczekiwał na dalsze dyspozycje. W ciągu całej dniówki roboczej wykonywał od 1 do kilku wyjazdów z nagłymi przypadkami do szpitala.W tym czasie używał karetki jako pojazdu uprzywilejowanego i korzystałz zamontowanych urządzeń sygnalizacyjnych. Gdy wyjeżdżał po pacjentów do domu, czy na kontrole zwolnień lekarskich, wtedy nie korzystał z sygnalizacji samochodu uprzywilejowanego. Nadto, gdy zawoził pacjenta na kontrolę z domu do szpitala, to po jego przywiezieniu, oczekiwał na zakończenie badań kontrolnych, a czasami na wózku przewoził takiego pacjenta na poszczególne badania, a dopiero po ich zakończaniu, karetką zawoził pacjenta do domu. Przeciętnie około 70% czasu w ciągu ośmiogodzinnej dniówki roboczej prowadził karetkę, a w pozostałym czasie pełnił dyżur i oczekiwał na wyjazd, wykonując czynności obsługowe samochodu. Nigdy natomiast stale i w pełnym wymiarze czasu pracy nie pracował na przeróbce mechanicznej węgla bądź zwałach węgla. W dziale przeróbki mechanicznej węgla pracował jedynie przez 2 miesiące w latach osiemdziesiątych, a także kilka razy sporadycznie wywrotką wywoził muł z osadników na zwały węgla.
Niezależnie od powyższego Sąd ustalił, iż odwołujący nie otrzymywał dodatku za pracę w szczególnych warunkach, a jedynie mleko. Ponadto nie należał do górniczego pogotowia ratunkowego, gdyż w tym czasie każda kopalnia miała własną karetkę i obsługujących ją kierowców, będących pracownikami tej kopalni.
Należy również zauważyć, żeKWK (...)wP.była zakładem górniczym zajmującym się wydobyciem węgla kamiennego, którego przedmiotem działalności nigdy nie było świadczenie usług medycznych, czy teżw zakresie pogotowia medycznego, ani transportowych dla podmiotów zewnętrznych. Z tego też względu pracodawca nie przewidywał w swoim taryfikatorze stanowisk stanowiska kierowcy, ani kierowcy karetki.

Razem z ubezpieczonym w spornym okresie pracowaliH. G.– pielęgniarka w punkcie opatrunkowym,W. W. (1)– wykonujący również pracę kierowcy karetki kopalnianej, zmiennik ubezpieczonego iA. K.–w latach 1979 – 1980 kierownik działu transportu, a od grudnia 1980 kierownik powierzchni, przełożony odwołującego.

Powyższe okoliczności Sąd ustalił na podstawie akt organu rentowego, zeznań świadkówH. G.(zapis nagrania protokołu z rozprawy w dniu 10 grudnia 2013r. minuty od 5:23 i nast.),W. W. (1)(zapis nagrania protokołu z rozprawy w dniu 10 grudnia 2013r. minuty od 18:33 i nast.),A. K.(zapis nagrania protokołu z rozprawy w dniu 18 lutego 2014r. minuty od 3:28 i nast.), a także wyjaśnień ubezpieczonego (zapis nagrania protokołu z rozprawy w dniu 18 lutego 2014r. minuty od 27:13 i nast.) oraz jego akt osobowych i akt osobowych świadkaW.(koperta k.23 i 28).
Odnośnie rodzaju i wymiaru, a także miejsca świadczenia prac wykonywanych przez ubezpieczonego Sąd dał wiarę jego wyjaśnieniom i zeznaniom świadków, aczkolwiek dokonał odmiennej oceny charakteru pracy odwołującego. Odwołującyi świadkowie wprost potwierdzili, iż praca kierowcy samochodu uprzywilejowanego nie była przez niego wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, bowiemw ciągu całej dniówki roboczej przez 30% czasu pracy wykonywał czynności obsługowe samochodu i oczekiwał na zlecenia wyjazdu, z kolei przez 70% czasu pracy w ciągu dniówki roboczej prowadził karetkę, z tym, że dodatkowo część wyjazdów odbywała się w celu dowiezienia pacjentów na badania, zmianę opatrunkui zabiegi oraz pracowników działu personalnego kopalni na kontrole zwolnień lekarskich. Jedynie od 1 do kilku wyjazdów dziennie było faktycznie realizowanychw celu zawiezienia poszkodowanych do szpitala, z użyciem urządzeń sygnalizujących przejazd samochodu uprzywilejowanego.

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treściart. 32 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r.o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t. j. Dz.U. z 2009r.,Nr 153, poz. 1227) w powiązaniu z§ 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionychw szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U. Nr 8 poz.43 ze zm.) ubezpieczonym mężczyznom urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949r. będącym pracownikami zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przy pracach wymienionych w wykazie A, przysługuje prawo do emerytury w razie łącznego spełnienia następujących warunków:
1. osiągnięcia wieku emerytalnego 60 lat
2. posiadania wymaganego okresu zatrudnienia wynoszącego 25 lat, w tym
co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w tym akcie prawnym są okresy, w których praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stalei w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.

Z kolei zgodnie z treściąart. 184 ust 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r.o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:

1
okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz

2
okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.

W myśl 184 ust 2 ustawy emerytura, o której mowa w ust. 1, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012r., przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wnioskuo przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa oraz rozwiązania stosunku pracy - w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem.
Należy również podkreślić, iż na mocy art. 1 ustawy z dnia 11 maja 2012r.o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 6 czerwca 2012r.) od 1 stycznia 2013r. została zmieniona treść cytowanego art. 184, ust. 2. Od tej daty warunek rozwiązania stosunku pracy nie jest już wymagany.

Na podstawie cytowanych przepisów, prawo do emerytury w obniżonym wieku, przysługuje ubezpieczonemu, który w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu1 stycznia 1999r. spełnił warunki w zakresie posiadania ogólnego stażu pracy oraz pracy wykonywanej w warunkach szczególnych, a nie osiągnął wymaganego wieku.

W przedmiotowej sprawie okoliczność sporna dotyczyła posiadania przez ubezpieczonego (na dzień 1 stycznia 1999r.) wymaganego 15 letniego okresu pracy wykonywanej w warunkach szczególnych. Organ rentowy ustalił bowiem, iż ubezpieczony udowodnił jedynie 5 lat, 8 miesięcy i 11 dni takiej pracy. Spełnienie pozostałych przesłanek nie było sporne.
W szczególności przedmiotem sporu było uwzględnienie do pracyw warunkach szczególnych okresów jego zatrudnienia wKWK (...)wP., od 28 czerwca 1976r. do 27 lutego 1993r., na stanowisku kierowcy sanitarki, za które pracodawca nie wystawił mu świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych.
Na wstępie należy zaznaczyć, że w orzecznictwie istnieje utrwalony pogląd, iż specyfika poszczególnych gałęzi przemysłu determinuje charakter świadczonychw nich prac i warunki, w jakich są one wykonywane, ich uciążliwość i szkodliwość dla zdrowia. Nie można zatem swobodnie czy wręcz dowolnie, z naruszeniem postanowień rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), wiązać konkretnych stanowisk pracyz branżami, do których nie zostały one przypisane w tym akcie prawnym – vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 28 maja 2013r. w sprawie III AUa 372/13 (LEX nr 1321983), podobnie wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 lutego 2013r. w sprawie III AUa 165/13 (LEX nr 1289758). Również Sąd Najwyższyw wyroku z dnia 12 lutego 2013r. w sprawie II UK 190/12 (LEX nr 1360242) stwierdził, że chociaż wykazy resortowe i zakładowe nie stanowią samodzielnej podstawy zaliczenia danego rodzaju zatrudnienia do prac w szczególnych warunkach, to mogą być one pomocne przy wykładni przepisówrozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lubw szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Przyznając zasadniczą rolę w kwalifikowaniu prac w szczególnych warunkach cytowanemu rozporządzeniu Rady Ministrów należy podkreślić, że w świetle przepisów wykazu A stanowiącego załącznik do tegoż rozporządzenia, wyodrębnienie owych prac ma charakter stanowiskowo - branżowy. Pod pozycjami zamieszczonymi w kolejnych działach wykazu wymieniono bowiem konkretne stanowiska przypisane danym branżom, uznając je za prace w szczególnych warunkach uprawniające do niższego wieku emerytalnego. Taki sposób kwalifikacji prawnej tychże prac nie jest dziełem przypadku. Specyfika poszczególnych gałęzi przemysłu determinuje bowiem charakter świadczonych w nich prac i warunki, w jakich są one wykonywane, ich uciążliwośći szkodliwość dla zdrowia.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd przyjął, że ubezpieczony nie posiada wymaganego 15 letniego okresu pracy wykonywanejw warunkach szczególnych.
Odwołujący pracował na kopalni węgla kamiennego, która z racji swojego przedmiotu działalności nie zajmuje się czynnościami z zakresu pogotowia ratunkowego, czy nawet usług transportowych, o czym świadczy również fakt, że kopalnia kierowcom w umowach o pracę i angażach przypisywała inne stanowiska pracy, tak jak w wypadku ubezpieczonego i świadkaW.. Nadto ubezpieczony wprost przyznał, że w spornym okresie nie wykonywał żadnej z prac wymienionychw dziale I załącznika A stanowiącego załącznik do powołanego wyżej rozporządzenia. Mianowicie wskazał, że przy przeróbce mechanicznej węgla pracował jedynie przez2 miesiące, zaś na zwałach węgla jedynie incydentalnie, gdy ciężarówką przywoził muł z osadników.
Wprawdzie ubezpieczony świadczenie w spornym okresie pracy w warunkach szczególnych wywodzi z faktu ujęcia stanowiska kierowcy samochodu pogotowia ratunkowego górniczego, w załączniku do zarządzenia nr 17 Ministra Górnictwai(...)z dnia 12 sierpnia 1983r., jednak, co wyżej wykazano, praca ta nie została wymieniona w obowiązującym w tym zakresie rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyrokuz 19 marca 2012r. sygn. akt II UK 166/11, wykonywanie pracy na stanowisku określonym w zarządzeniu resortowym, której nie wymieniono w wykazach A i B, stanowiących załącznik do powołanego wyżej rozporządzenia z 7 lutego 1983r., nie uprawnia do uzyskania emerytury na podstawie art. 32, ust. 1 w zw. z art. 32, ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Przyporządkowanie danego rodzaju pracy do określonej branży ma istotne znaczenie dla jej kwalifikacji jako pracy w warunkach szczególnych. Należy przyjąć, że konkretne stanowisko narażone jest na ekspozycję na czynniki szkodliwe w stopniu mniejszym lub większym w zależności od tego,w którym dziale przemysłu jest umiejscowione. Konieczny jest bezpośredni związek wykonywanej pracy z procesem technologicznym właściwym dla danego działu gospodarki (LEX nr 1171002).
Ubezpieczony w okresie spornym niewątpliwie nie pracował przy pracach określonych w dziale VIII powołanego wyżej rozporządzenia „W transporciei łączności”, który w punkcie drugim wymienia prace kierowców m.in. samochodów uprzywilejowanych w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych, ani przy pracach wymienionych w dziale XII rozporządzenia „W służbie zdrowiai opiece społecznej”, który w punkcie 4 precyzuje prace w zespołach pomocy doraźnej pogotowia ratunkowego oraz medycznego ratownictwa górniczego.
Odwołujący co prawda był wówczas kierowcą sanitarki kopalnianej i był narażony na czynniki szkodliwe związane z tego rodzaju pracą, ale jego praca nie kwalifikuje się do jednej z wyżej wymienionych prac.
Ponadto odwołujący nie wykonywał pracy kierowcy karetki stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, bowiem do jego obowiązków należało też wykonywanie drobnych napraw i czynności obsługowych samochodu. Dodatkowo w czasie kiedy prowadził karetkę, jedynie część wyjazdów była związana z przewozem pilnych przypadków, wymagających korzystania z uprawnień samochodu uprzywilejowanego w ruchu. Pozostała część wyjazdów była związana z dowozem lekarza i pracowników działu personalnego na kontrole oraz z dowozem pacjentów na badania kontrolnei zmianę opatrunku, ewentualnie na badania dodatkowe.

Reasumując, w ocenie Sądu okres pracy ubezpieczonego wKWK (...)wP.” nie kwalifikuje się jako okres pracy w szczególnych warunkach i na dzień 1 stycznia 1999r. nie posiada on 15 letniego okresu zatrudnieniaw szczególnych warunkach, a zatem mimo spełnienia pozostałych przesłanek, nie może nabyć prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym.

Wobec powyższego Sąd, z mocyart. 47714§ 1 k.p.c.orzekł jak w sentencjii odwołanie od obu zaskarżonych decyzji oddalił.

SSO Mariola Szmajduch

Zarządzenie:
1. uzasadnienie odnotować,
2. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć:

-

ubezpieczonemu z pouczeniem

3
kalendarz 14 dni lub z wpływem.

(...).03.2014r.
HŁ
SSO Mariola Szmajduch