Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 3245/13
Data wyroku: 2014-04-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Różalska-Danilczuk
Słowa kluczowe: Najem
Podstawa prawna: art. 222 § 1 kc

Sygn. akt I C 3245/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 kwietnia 2014 roku

Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie I Wydział Cywilny
w następującym składzie:
Przewodniczący: SSR Aleksandra Różalska - Danilczuk
Protokolant:  Sylwia Niżnik
po rozpoznaniu dnia 15 kwietnia 2014 roku w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwa Miasta(...)
przeciwkoU. R.iM. P. (1)
o eksmisję

1
nakazuje pozwanymU. R.iM. P. (1)aby opróżnili i opuścililokal mieszkalny nr (...), położony wW.przyul. (...), i wydali go powodowi Miastu(...)

2
orzeka o uprawnieniu pozwanych do lokalu socjalnego

3
nakazuje wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu do czasu złożenia pozwanym oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego

4
odstępuje od obciążania pozwanych kosztami procesu

Sygn. akt I C 3245/13

UZASADNIENIE
Pozwem wniesionym dnia 20 grudnia 2013 r. miasto(...)wniosło o nakazanie pozwanymU. R.iM. P. (1), aby opuścili i opróżnililokal mieszkalny nr (...)położony wbudynku nr (...)przyul. (...)wW.oraz zasądzenie od pozwanejU. R.na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu.
Powód wskazywał, że wskazany lokal mieszkalny znajduje się w zasobach miasta(...). PozwanąU. R., łączyła z powodem umowa najmu lokalu socjalnego. PozwanyM. P. (1)uprawniony był do zamieszkiwania wraz z nią. Zgodnie z twierdzeniem pozwanego umowa najmu lokalu socjalnego wygasła a pozwani nie opuścili dobrowolnie zajmowanego lokalu.
PozwanaU. R.działająca w imieniu własnym i w imieniu małoletniegoM. P. (1)wnosiła o oddalenie powództwa.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 24 września 2008 r. powód jako wynajmujący zawarł zU. R.iM. P. (2)jako najemcami umowę najmu lokalu socjalnego. Na podstawie umowy do zamieszkiwania w lokalu uprawniony był również małoletniM. P. (1). Umowa zawarta została na czas oznaczony do dnia 31 grudnia 2010 r. (dowód: umowa najmulokalu mieszkalnego nr (...)– k. 15 – 16).
Po zakończeniu umowy najmu przedmiotowy lokal zajmuje nadalU. R.i małoletniM. P. (1). (bezsporne).
U. R.nie pracuje i jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako bezrobotna. Utrzymuje się z prac dorywczych osiągając dochód 500 zł miesięcznie. MałoletniM. P. (1)ma 14 lat i uczy się.M. P. (2)nie mieszka w przedmiotowym lokalu choć jest tam zameldowany (dowód: zeznania pozwanej – k. 24).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie okoliczności, które nie były sporne pomiędzy stronami oraz znajdowały potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy. Sąd ustalając sytuację osobistą i materialną pozwanych oparł się również na zeznaniach pozwanejU. R., które, w ocenie Sądu były szczere i wiarygodne.

Sąd zważył co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie zart. 222 § 1 kcwłaściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Pozwani nie kwestionowała faktu, że upłynął termin najmu wskazany w umowie oraz dalszego zamieszkiwania w lokalu. Pozwani nie twierdzili też, że posiadają jakikolwiek tytuł do przedmiotowego lokalu.
Dlatego też roszczenie powoda należało w całości uznać za zasadne. Wskazać należy, iż rozpoznając niniejszą sprawę Sąd z urzędu rozważał także, czy nie zachodzą okoliczności, o jakich mowa w dyspozycjiart. 5 kc.Sąd doszedł do przekonania, że w rozpatrywanym przypadku nie można mówić o tym, by powód dopuścił się nadużycia prawa podmiotowego. Nie zachodzą bowiem żadne na tyle wyjątkowe i szczególne uwarunkowania, które czyniłyby eksmisję pozwanego z przedmiotowego lokalu sprzeczną z zasadami współżycia społecznego i mogły uzasadniać naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony własności.
Orzekając eksmisję, Sąd – w myślart. 14 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 ze zm.) – bada z urzędu, czy zachodzą przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego i orzeka w tym zakresie o uprawnieniu osób, których nakaz opróżnienia lokalu dotyczy, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez nie z lokalu oraz ich szczególną sytuację materialną i rodzinną. Obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu. Sąd nie może przy tym - w myślart. 14 ust. 4ww. ustawy - orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec:
1) kobiety w ciąży,
2) małoletniego, niepełnosprawnego w rozumieniu przepisówustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej(Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, z późn. zm.2) lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą,
3) obłożnie chorych,
4) emerytów i rencistów spełniających kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej,
5) osoby posiadającej status bezrobotnego,
6) osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały
- chyba że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany.
PozwanyM. P. (1)jest osobą małoletnią, zatem zgodnie z powyższym jemu i jego matceU. R.– sprawującej nad nim opiekę i wspólnie z nim zamieszkałą przysługuje ustawowe prawo do lokalu socjalnego. Należy zaznaczyć, że pozwani nie mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany.
W punkcie 3 wyroku Sąd nakazał wstrzymanie opróżnienia lokalu do czasu złożenia pozwanym oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, zgodnie z art. 14 ust. 6 powołanej ustawy.
W punkcie 4 wyroku Sąd na podstawieart. 102 kpcodstąpił od obciążania pozwanych kosztami sądowymi uznając, że zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony przewidziany w tym przepisie. Sytuacja finansowa i osobista pozwanej ledwo pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb swoich i syna. Obciążenie jej kosztami procesu, zgodnie zart. 98 kpcbyło by zatem niecelowe i niezasadne. Ponadto na uwagę zasługiwała postawa pozwanej w toku procesu, w szczególności niekwestionowanie zasadności powództwa i nie dążenie do jego niepotrzebnego przewlekania.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.