Sąd Rejonowy w Ostrowi Mazowieckiej
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 161/14
Data wyroku: 2014-09-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Danuta Kwiatkowska
Słowa kluczowe: Recydywa
Podstawa prawna: 157§1kk w zw z art. 64§1kk

Sygn. akt II K 161/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 września 2014 roku
Sąd Rejonowy w Ostrowi Mazowieckiej II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Danuta Kwiatkowska
Protokolant: referent stażystaK. R.
w obecności Prokuratora asesoraM. N.
oraz oskarżyciela posiłkowegoD. M.
po rozpoznaniu dnia 04 sierpnia i 17 września 2014 roku
sprawyA. Ż., s.W.iB.z d.M.,ur. (...)wO.
oskarżonego o to, że:
w dniu 25 stycznia 2014 roku wbarze (...)wO.ul. (...)uderzając głową oraz kilkakrotnie pięścią w twarzD. M.dokonał uszkodzenia jego ciała w postaci złamania kąta żuchwy po stronie prawej z przemieszczeniem odłamów kostnych, pourazową chirurgiczną ekstrakcję zębów 8,8, powodując naruszenie prawidłowych funkcji organizmu na okres powyżej siedmiu dni w myślart. 157§1 kk, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej przez Sąd Rejonowy w OstrowiM.. za umyślne przestępstwa podobne,
tj. o czyn zart. 157§1 kkw zw. zart. 64§1 kk

orzeka:

1
oskarżonegoA. Ż.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawieart. 157§1 kkw zw. zart. 64§1 kkskazuje i na podstawieart. 157§1 kkwymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawiania wolności;

2
na podstawieart. 46§2 kkorzeka od oskarżonegoA. Ż.na rzecz pokrzywdzonegoD. M.nawiązkę w kwocie 15.000 (piętnaście tysięcy) złotych;

3
zwalnia oskarżonego z obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych;

4
zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowegoD. M.kwotę 3651,92 zł (trzy tysiące sześćset pięćdziesiąt jeden złotych i dziewięćdziesiąt dwa grosze) tytułem zwrotu wydatków.

Sygn. akt II K 161/14

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W nocy z 24 na 25 stycznia 2014 roku pokrzywdzonyD. M.jechał samochodem ciężarowym markiR.onumerze rej. (...)zW.w kierunkuG.. Około godziny 3.00 25 stycznia pokrzywdzony zajechał na parking przedbarem (...)znajdującym się wO.przyulicy (...). Na tym samym parkingu przebywał już pracownik pokrzywdzonegoK. M. (1), który naprawiał agregat prądotwórczy w swojej ciężarówce. Pokrzywdzony pomagał w tej naprawie. Wymienieni zakończyli pracę około godziny 3.30. Postanowili wejść do baru i zjeść ciepły posiłek. W tym czasie na parking przyjechał kolejny kierowca -L. S. (1).
D. M.,K. M. (1)iL. S. (1)razem weszli dobaru (...). W barze znajdował się w tym czasie oskarżonyA. Ż.w towarzystwie kolegiA. W.. Oskarżony z kolegą stali przy barze, bezpośrednio za nimi stanęli pokrzywdzony iL. S. (1), aK. M. (1)poszedł do łazienki. Oskarżony był nietrzeźwy.
Pokrzywdzony od początku nie podobał się oskarżonemu. Oskarżony uznał, że pokrzywdzony nie jest dostatecznie modnie ubrany i jest nietutejszy (tj. spozaO.M..). Oskarżonemu ponadto przeszkadzało to, że pokrzywdzony jest niedostatecznie zadbany, tj. nieogolony. Pokrzywdzony poradził oskarżonemu, by ten zamówił sobie jedzenie i przestał się nim interesować. Oskarżony wówczas podszedł do pokrzywdzonego uderzył go głową w twarz. Oskarżony wyzywał też pokrzywdzonego słowami wulgarnymi i obelżywymi, namawiał go do „wyjścia na solówkę”. Pokrzywdzony nie dał się sprowokować, nie był agresywny, w żaden sposób nie zaczepiał oskarżonego. Pomimo tego oskarżony ponownie podszedł do pokrzywdzonego i uderzył go tym razem kilkakrotnie pięścią w twarz . Pokrzywdzony przewrócił się na podłogę tuż obok stolika, przy którym siedzieliR. N. (1)iM. B. (1). Wymienieni wstali wówczas od stolika i stanęli pomiędzy pokrzywdzonym a oskarżonym. To spowodowało, że oskarżony odszedł na chwilę od pokrzywdzonego i stanął ponownie przy barze. Co chwila jednak podchodził do pokrzywdzonego, wymachiwał rękami, coś mówił i generalnie zachowywał się agresywnie. Był jednak odciągany i uspokajany przez kolegęW..
O godzinie 04.18 do baru przyjechała wezwana przezL. S. (1)policja, która ustaliła dane wszystkich uczestników.
W obecności policjantów pokrzywdzony stwierdził, że nie chce pomocy lekarskiej , gdyż jest w pracy. Wrócił do domu, przebrał się, umył i zgłosił do szpitala. Badanie wykazało, że na skutek bicia doznał złamania kąta żuchwy po stronie prawej z przemieszczeniem odłamów kostnych oraz pourazowej chirurgicznej ekstrakcji zębów 8,8. Konieczna była operacja. Wskazane obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres powyżej 7 dni.
OskarżonyA. Ż.był skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrowi Mazowieckiej z dnia 09 kwietnia 2009 roku sygn. akt II K 631/08 za przestępstwo zart. 280§1kkna karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w ramach kary łącznej w okresie od 26.08.2008 roku do 08.01.2009 roku, od 13.11.2009 roku do 21.12.2009 roku i od 21.11.2010 roku do 07.03.2013 roku.
Dowód:

⚫

zeznania pokrzywdzonegoD. M.k.152-153, 7

protokół zawiadomienia o przestępstwie k. 6-8

zeznania świadków:M. B.k. 183, 58-59,R. N.k. 183-184, 35,K. M.k. 184, 33-34,L. S.k. 184-185, 31-32,M. J.k. 182, 44-45 (odpis k. 88-89), G.B.k. 182-183, 39-40 (odpis k. 92),M. K.k. 154

zapis monitoringu k. 4 wraz z protokołem oględzin k. 41-43 (odpis k. 86-87)

raport z historii działania k. 23-24

dokumentacja medyczna k. 36-37

opinia biegłego k. 38

karta karna k. 62-63

odpis wyroku z danymi o odbyciu kary k. 65-68

OskarżonyA. Ż.do winy nie przyznał się. Wyjaśnił, że pokrzywdzony chciał go okraść, więc mógł go uderzyć raz czy dwa , ale na pewno nie spowodował u niego takich obrażeń, jak wymienione w akcie oskarżenia.
Wyjaśnienia oskarżonego są całkowicie niewiarygodne. Nie znalazły one potwierdzenia w jakimkolwiek dowodzie zgromadzonym w sprawie, w szczególności zaś w najbardziej obiektywnym i niezależnym od stron dowodzie z nagrania z kamer monitoringu. Wyjaśnienia oskarżonego są kłamliwe i stanowią wyłącznie nieudolną linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej.
Równie niewiarygodne są zeznania świadkaA. W.. Wymieniony udawał, że niczego nie pamięta, była jedynie szamotanina i w zasadzie nic się nie wydarzyło poza drobną szarpaniną. W czasie zeznań świadek wyraźnie starał się osłaniać oskarżonego. Nie wypowiadał się spontanicznie, unikał odpowiedzi na pytania. Nawet po odtworzeniu zapisu z kamer monitoringu udawał, że niczego nie pamięta.
Najbardziej obiektywnym dowodem w sprawie było nagranie dokonane przez kamery monitoringu zainstalowanego wbarze (...). Jest to dowód całkowicie obiektywny, niezależnym od stron, zabezpieczony przez policję. Nagranie pozwoliło na bezsporne i jednoznaczne dokonanie ustaleń faktycznych. Nawet oskarżony, który na pierwszej rozprawie zachowywał się arogancko i roszczeniowo, po obejrzeniu nagrania zdobył się na słowo „przepraszam” skierowane do pokrzywdzonego. Sam ten fakt świadczy o jednoznacznej wartości nagrania.
Wskazany wyżej dowód wykazał, że pokrzywdzonyD. M.oraz świadkowieM. B.,R. N.,K. M.iL. S.zeznawali szczerze i wiarygodnie. Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że wszyscy wskazani świadkowie byli osobami obcymi dla oskarżonego, widzieli go pierwszy raz w życiu.M. B.iR. N.nie znali też pokrzywdzonego, więc ich zeznania są szczególnie obiektywne i wartościowe. Świadkowie zeznawali spójnie, ich zeznania tworzyły zgodną, wzajemnie uzupełniającą się całość.
Zeznania świadkówG. B.iM. J. (2)nie wniosły wiele do sprawy. Wymienieni funkcjonariusze policji przybyli do baru już po pobiciu pokrzywdzonego i nie byli naocznymi świadkami przestępstwa. Potwierdzili jednak, że oskarżony był nietrzeźwy, agresywny i mienił się królemO.. ŚwiadekM. K. (2)pobicia nie widziała, gdyż znajdowała się przed barem. Potwierdziła jednak fakt nietrzeźwości oskarżonego.
Dokumentacja medyczna pokrzywdzonego sporządzona w szpitalu stanowi obiektywne i niezależne źródło wiedzy. Na jej podstawie biegły wydał opinię. W tej sytuacji możliwe było bezsporne ustalenie, jakich obrażeń ciała doznał pokrzywdzony w dniu 25 stycznia 2014 roku. Opinia jest jednoznaczna, jasna pełna i należycie uzasadniona. Sąd nie znalazł jakichkolwiek podstaw do kwestionowania zawartych w niej wniosków.
Pozostałe dowody to dokumenty urzędowe, sporządzone czytelnie i prawidłowo, przez kompetentne organy, w sposób rzetelny i nie budzący zastrzeżeń uczestników postępowania, dlatego też Sąd uznał ich pełną moc dowodową.
Żadnego znaczenia nie miały kserokopie notatników policji k. 13-22. Nie wiadomo nawet na jaką okoliczność miał być prowadzony dowód z tego dokumentu.
Sąd zważył, co następuje:
Zgodnie zart. 157 § 1 kkkto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony wart. 156 § 1,podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Przestępstwo określone wart. 157 § 1 kkmoże być popełnione tylko umyślnie, zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym. Zachowanie sprawcy polega na powodowaniu określonego skutku (skutków). Chodzi tu o wszelkie zachowania pozostające w związku przyczynowym ze skutkiem. Najczęściej zachowania te przybierają postać bicia, szarpania, kopania itp.
Przestępstwo zart. 157 § 1 k.k.jest skutkowym występkiem, który może być popełniony tylko umyślnie, zarówno z zamiarem bezpośrednim, jaki i z zamiarem ewentualnym. Postać naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia nie musi być sprecyzowana w świadomości sprawcy, co oznacza, że objęcie zamiarem spowodowania skutku zart. 157 § 1 k.k.przyjąć może postać zamiaru ogólnego (wyrok SN 2013-02-05 II KK 101/12 LEX nr 1282442).
Do okoliczności, na podstawie których należy poczynić ustalenia w zakresie zamiaru sprawcy, zalicza się godzenie w ważne dla życia ludzkiego organy, siłę ciosu, ich wielokrotność, rodzaj i rozmiary użytego narzędzia, głębokość i kierunek ran, rodzaj uszkodzeń ciała, stopień zagrożenia dla życia ludzkiego, lecz również stosunek sprawcy do pokrzywdzonego, jego właściwości i dotychczasowy tryb życia, zachowanie przed popełnieniem przestępstwa, a także pobudki, motywy oraz tło zdarzenia. Uzewnętrznione przejawy zachowania sprawcy pozwalają wnioskować o jego zamiarze (wyrok SA w Łodzi 2013-11-12 II AKa 204/13 LEX nr 1438072).
OskarżonyA. Ż.wielokrotnie uderzał pokrzywdzonego w głowę. Skutkiem powyższego bicia było doznanie przez pokrzywdzonego obrażeń ciała w postaci złamania kąta żuchwy po stronie prawej z przemieszczeniem odłamów kostnych oraz pourazowej chirurgicznej ekstrakcji zębów 8,8. Wskazane obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres powyżej 7 dni. Były to obrażenia poważne, wymagające interwencji chirurgicznej.
W tej sytuacji należy stwierdzić, że oskarżony swoim działaniem wyczerpał wprost znamiona czynu zart. 157§1kk.
OskarżonyA. Ż.był skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrowi Mazowieckiej z dnia 09 kwietnia 2009 roku sygn. akt II K 631/09 za przestępstwo zart. 280§1kkna karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w ramach kary łącznej w okresie od 26.08.2008 roku do 08.01.2009 roku, od 13.11.2009 roku do 21.12.2009 roku i od 21.11.2010 roku do 07.03.2013 roku.
Zgodnie z definicją ustawową zawartą wart. 115§3 kkprzestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju; przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa podobne. Przestępstwo zart. 280§1kkbyło popełnione z groźbą użycia przemocy, a przestępstwo zart. 157§1kkz użyciem przemocy. Przestępstwa zart. 280§1kki zart. 157§1kknależy więc uznać za przestępstwa podobne.
Czyn oskarżonego należało dodatkowo zakwalifikować zart. 64§1kk. Oskarżony był bowiem skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności i popełnił w ciągu 5 lat po odbyciu ponad 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany.
Oskarżony dopuścił się popełnienia przestępstwa z winy umyślnej, w zamiarze bezpośrednim. Działał bez żadnego powodu, wyłącznie z chęci popisania się i brawury, wykazując tym samym lekceważenie obowiązującego porządku prawnego. Agresja oskarżonego nie ograniczyła się do werbalnych zaczepek, ale przeniosła się na niewinnego, ciężko pracującego po nocach człowieka. W ocenie Sądu oskarżony jest osobą skrajnie nieodpowiedzialną, nie panuje nad swoim zachowaniem, nie liczy się z konsekwencjami. Oskarżony lekceważy innych ludzi, a także skutki swoich działań.
Oskarżony nie poczynił żadnych starań o naprawienie wyrządzonej przestępstwem krzywdy, nie wysilił się nawet na wyjaśnienie przyczyn tego stanu rzeczy. Ponadto nie wykazał przed Sądem jakiejkolwiek szczerej skruchy. Jego zachowanie i postawa jednoznacznie wskazują na brak szczerej chęci do zmiany życiowej postawy. Osobowość oskarżonego, jego dotychczasowy tryb życia, konflikty z prawem, lekceważenie zasad współżycia społecznego implikują przyjęcie negatywnej prognozy kryminologicznej. Oskarżony był karany za podobne przestępstwa umyślne, działał w warunkach recydywy. Oskarżony nie uczy się i nie pracuje, prowadzi życie na koszt rodziców. W ocenie Sądu ta ostatnia okoliczność wymaga głębszego omówienia i napiętnowania. Oskarżony nie robi nic, ma głównie czas wolny, który spędza w barze na koszt rodziców. I prowadząc taki tryb życia ma tupet, by czepiać się wyglądu i nie dość modnego stroju pracującego ciężko na swoje utrzymanie człowieka, który zmęczony po całonocnej pracy wszedł zjeść ciepły posiłek. Takie zachowanie należy więc uznać za wyjątkowo naganne. I co najgorsze oskarżony nie dostrzega niczego nieprawidłowego w takim zachowaniu.
Powyższe okoliczności pozwalają na ustalenie, że oskarżony wymagać będzie dłuższego procesu resocjalizacji. Z tego też względu mając równocześnie na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, Sąd orzekł wobec oskarżonego karę jednego roku pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Pokrzywdzony złożył wniosek o naprawienie szkody. Skoro wina sprawcy została udowodniona Sąd z mocyart. 46§1kk– był zobligowany do orzeczenia wobec oskarżonego takiego obowiązku. Naprawienie szkody obejmuje wykazany przez pokrzywdzonego uszczerbek majątkowy oraz krzywdę (uszczerbek niemajątkowy) związany z bólem i cierpieniem.

Sąd z mocyart. 624§1kpkzwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Oskarżony w chwili orzekania nie pracował, nie osiągał żadnych dochodów i pozostawał na utrzymaniu rodziców, a co więcej przebywa w areszcie i nie ma możliwości zarobkowania. W tej sytuacji Sąd uznał, że obciążenie oskarżonego obowiązkiem uiszczenia kosztów byłoby iluzoryczne. Okoliczności powyższe wskazują, że egzekucja kosztów procesu okazałaby się nieskuteczna, a koszty te nie podlegają zamianie na karę zastępczą.

Zgodnie zart. 616§1 punkt 2 kpkdo kosztów procesu należą także uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy lub pełnomocnika. Natomiast zgodnie zart. 627 kpkod skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza wydatki na rzecz oskarżyciela posiłkowego. Wydatki związane z dojazdami ustalone zostały w oparciu o spis kosztów. Wynagrodzenie pełnomocnika nie przekracza sześciokrotności stawek minimalnych określonych w§ 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. 2013.461 t.j.).
Sędzia: