Sąd Okręgowy w Toruniu
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 725/13
Data wyroku: 2014-03-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: A.Walenta, A.Nowicka
Słowa kluczowe: Naruszenie Nietykalności Cielesnej
Podstawa prawna: art. 223 § 1 kk

IX Ka 725/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
13 marca 2014r.

Sąd Okręgowy w Toruniu w IX Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SO A.Nowicka

Sędziowie SO: A.Walenta

L.Gutkowski (spr)
Protokolant: st. sekr. sąd. K.Kotarska
przy udziale Prok. Prok. Okr. B.Dryzner
po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2014r. sprawy:

1
R. S. (1)iR. S. (2), oskarżonych zart.223§1 kk,art.224§2 kkiart.226§1 kkw zw. zart.11§2 kk,

2
M. S., oskarżonego zart.222§1 kkiart.226§1 kkw zw. zart.11§2 kk,

z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora,
od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 14 listopada 2013r.
sygn. akt VIII K 845/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w pkt 1 przyjmuje za pod-stawę skazaniaR. S. (1)iR. S. (2)prze-pisyart.223§1 kk,art.224§2 kkiart.226§1 kkw zw. zart.11§2 kk, a za podstawę wymiaru kary przepisyart.223§1 kkw zw. zart.11§3 kki orze-czoną wobec nich karę pozbawienia wolności podnosi do 1 (jednego) ro-ku;

II
uchyla pkt 8 wyroku w części odnoszącej się do oskarżonychR.iR.S.;

III
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy i uznaje ape-lację co do oskarżonegoM. S.za oczywiście bezza-sadną, a kosztami procesu za postępowanie odwoławcze w części Doty-czącej tego oskarżonego obciąża Skarb Państwa;

IV
zasądza od oskarżonychR. S. (1)iR.S.na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu kwoty po 240,- (dwieście czterdzieści) zł tytułem opłaty za obie instancje i obciąża ich wydatkami poniesionymi w postępowaniu pierwszoinstancyjnym – po 63,30 (sześćdziesiąt trzy 30/100) zł i w postępowaniu odwoławczym – po 20,- (dwadzieścia) zł.

Sygn. akt IX Ka 725/13

UZASADNIENIE
R. S. (1)iR. S. (2)zostali oskarżeni o to, że w dniu 4 marca 2013 roku wC., działając wspólnie i w porozumieniu, dopuścili się czynnej napaści na funkcjonariuszy publicznych w osobach funkcjonariuszy policjiD. Ł.iM. B., stosując wobec nich przemoc w celu zmuszenia ich do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci zatrzymania i znieważając ich- tj. o czyn zart. 223 § 1 kkiart. 224 § 2 kkiart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2kk

M. S.został oskarżony o to, że w dniu 4 marca 2013 roku wC., znieważył funkcjonariusza publicznego w osobie funkcjonariusza policjiD. Ł., a także naruszył nietykalność cielesną jego i funkcjonariusza policjiM. B.podczas pełnienia przez nich obowiązków służbowych -tj. o przestępstwo zart. 222 § 1 kkiart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk

Wyrokiem z dnia 14 listopada 2013 roku Sąd Rejonowy w Toruniu,sygn. akt VIII K 845/13, uznał:
- oskarżonychR. S. (1)iR. S. (2)za winnych zarzucanego im aktem oskarżenia czynu, z tym ustaleniem, że wyczerpuje on znamiona występku zart. 224 § 2 kkiart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to, w myślart. 11 § 3 kk, na podstawieart. 224 § 2 kk, wymierzył im kary po 10 miesięcy pozbawienia wolności, których wykonanie, na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kk, warunkowo zawiesił wobec każdego z nich na okres 3 lat próby oraz na podstawieart. 71 § 1 kk- kary po 30 stawek dziennych grzywny po 20 zł każda
- oskarżonegoM. S.za winnego zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, tj. występku zart. 222 § 1 kkiart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to, w myślart. 11 § 3 kk, na podstawieart. 222 § 1 kk, wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kk, warunkowo zawiesił na okres próby 5 lat, oddając go jednocześnie w tym czasie, na podstawieart. 73 § 1 kk, pod dozór kuratora sądowego oraz na podstawieart. 71 § 1 kk- karę 30 stawek dziennych grzywny po 20 zł każda
Zasądził od oskarżonych kwoty po 240 złotych tytułem opłaty sądowej i obciążył ich wydatkami w kwocie po 63,30 złotych.

Wyrok ten zaskarżył

    w całości na niekorzyść oskarżonychR.iR.S.oraz w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonegoM.S.oskarżyciel publiczny, podnosząc zarzuty:

1
Obrazy przepisów prawa materialnego, tj.art. 223 § 1 kkpoprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że oskarżeniR.iR.S.dopuścili się popełnienia występku kumulatywnie kwalifikowanego zart. 224 § 2 kkiart. 226 § 1 kk, w sytuacji, gdy w świetle ustaleń faktycznych działali oni wspólnie i w porozumieniu ze sobą, a tym samym wyczerpali swoim zachowaniem również znamiona występku zart. 223 § 1 kk

2
Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na błędnym uznaniu, że istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna wobec oskarżonegoM. S., pozwalająca na zastosowanie wobec niego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, podczas, gdy wnikliwa analiza materiału dowodowego tezie takiej przeczy

Powołując się powyższe, skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Podtrzymując na rozprawie apelacyjnej wniesiony środek odwoławczy, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w odniesieniu do oskarżonychR.iR.S.poprzez uzupełnienie podstawy skazania o przepisart. 223 § 1 kki przyjęcie tego przepisu jako podstawy wymiaru kary 1 roku pozbawienia wolności.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się oczywiście bezzasadna w zakresie zarzutu błędnego ustalenia, że wobec oskarżonegoM. S.zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna, uzasadniająca zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej mu kary pozbawienia wolności. Na uwzględnienie zasługiwał natomiast postawiony przez prokuratora zarzut obrazy prawa materialnego.

Mając na uwadze, że skarżący nie złożył wniosku o uzasadnienie, sporządzając je – po myśliart. 457 § 2 kpk– sąd odwoławczy ograniczył się do przedstawienia, czym kierował się dokonując oceny zasadności zarzutu odnoszącego się do części rozstrzygnięcia dotyczącej oskarżonychR.iR.S..

Aprobując – tak, jak skarżący - poczynione co do przebiegu zdarzenia ustalenia faktyczne, zgodzić należało się również z nim, że zaskarżony wyrok, jako wydany w zakresie odnoszącym się do w/w oskarżonych z obrazą prawa materialnego w postaciart. 223 § 1 kk, wymagał zmiany. Wyrażony przez sąd I instancji pogląd, że dla bytu stypizowanego w w/w przepisie występku wymagane jest stwierdzenie łącznego udziału co najmniej trzech osób działających wspólnie i w porozumieniu ze sobą - który jak wynika z uzasadnienia stanowił wyłączną podstawę zmiany kwalifikacji prawnej czynu zaproponowanej w akcie oskarżenia – nie znajduje oparcia w przepisach. Współsprawstwo konieczne 3 osób, na które powołuje się sąd meriti w uzasadnieniu swojego wyroku było niezbędnym warunkiem odpowiedzialności do czasu zmiany znamion omawianego występku, co nastąpiło w wyniku ustawy z dnia 26 listopada 2010r. o zmianieustawy Kodeks karnyorazustawy o Policji(Dz. U. z 21 grudnia 2010r.), która wart.1 pkt 5zmieniła brzmienieart.223§1 kknadając mu brzmienie „kto, działając wspólnie z w porozumieniu z inną osobą (…)” w miejsce dotychczasowego brzmienia: „kto, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami (…)”. Ta zmianakodeksu karnegoweszła w życie z dniem 22 marca 2011r., a więc obowiązywała już w momencie popełnienia czynu zarzucanego oskarżonymS.. W obowiązującym stanie prawnym do przypisania sprawcom odpowiedzialności za popełnienie przestępstwa zart. 223 § 1 kkwystarczające jest więc stwierdzenie współdziałania ze sobą przynajmniej dwóch osób. Skoro zatem z poczynionych ustaleń wynikało, żeR.iR.S.wspólnie zaatakowali policjantów, próbując zmusić ich do zaniechania czynności przeciwkoM. S., zarówno opis czynu, jak i jego kwalifikację prawną, zaproponowane w akcie oskarżenia, uznać należało za trafne.
Mając na uwadze powyższe, sąd odwoławczy dokonał korekty zaskarżonego wyroku poprzez uzupełnienie podstawy skazania oskarżonychR.iR.S.oart. 223 § 1 kki po przyjęciu – zgodnie z regułą wyrażoną wart. 11 § 3 kk– za podstawę wymiaru kary tego przepisu, jako przewidującego najsurowszą sankcję, wymierzył mu – zgodnie ze zmodyfikowanym przez prokuratora na rozprawie apelacyjnej wnioskiem – karę 1 pozbawienia wolności.
W ocenie sądu odwoławczego kara ta, w najniższej dopuszczalnej przez prawo wysokości, adekwatna jest do trafnie ocenionego przez sąd I instancji zawinienia oskarżonych oraz stopnia społecznej szkodliwości ich czynu. Jako należycie odzwierciedlająca wszystkie okoliczności zdarzenia oraz okoliczności łagodzące związane z osobami oskarżonych właściwie zabezpieczy realizację wszystkich celów postępowania. Perspektywa możliwości zarządzenia jej wykonania, w połączeniu z realną dolegliwością wynikającą z konieczności uiszczenia ukształtowanej zgodnie z regułami określonymi wart. 53 kkgrzywny orzeczonej na podstawieart. 71 kk, wystarczająca będzie do zapobieżenia popełnieniu przez nich przestępstwa w przyszłości.

Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu. Wobec uznania za bezzasadny w stopniu oczywistym drugiego zarzutu apelacji, zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie utrzymany został w mocy.

Z związku ze zmianą wyroku w odniesieniu do oskarżonychR.iR.S.uchylone zostało zawarte w pkt 8 zaskarżonego wyroku rozstrzygnięcie o kosztach w części do nich się odnoszącej. Na podstawieart. 635 kpk,art. 633 kpkiart. 627 kpk,art. 10 i art. 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983, nr 49, poz. 223 ze zm.) sąd odwoławczy zasądził od każdego z nich na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 240 zł tytułem opłaty sądowej za obie instancje oraz obciążył ich wydatkami postępowania poniesionymi w sprawie (za postępowanie pierwszoinstancyjne każdego z nich kwotą 63,30 zł oraz za postępowanie odwoławcze - kwotami po 20 zł).
Kosztami procesu za postępowanie odwoławcze w pozostałym zakresie – tj. w części, w jakiej apelacja oskarżyciela publicznego nie została uwzględniona – po myśliart. 636 kpkobciążono Skarb Państwa.