Sąd Apelacyjny w Rzeszowie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 1384/13
Data wyroku: 2014-03-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marta Pańczyk-Kujawska, Barbara Gonera, Janina Czyż
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art. 184 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS i art. 385 kpc
Teza: Okres pracy w szczególnych warunkach nie może być uzupełniony okresem korzystania z urlopu wychowawczego.

Sygn. akt

III AUa 1384/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia26 marca 2014 r.

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Barbara Gonera

Sędziowie:

SSA Janina Czyż
SSA Marta Pańczyk-Kujawska (spr.)

Protokolant

st.sekr.sądowy Elżbieta Stachowicz

po rozpoznaniu w dniu26 marca 2014 r.
na rozprawie
sprawy z wnioskuA. W.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wR.
o emeryturę
na skutek apelacji wnioskodawczyni
od wyrokuSądu Okręgowego w Przemyślu
z dnia30 września 2013 r.sygn. aktIII U 1072/13

o d d a l a apelację.

Sygn. akt III AUa 1384/13

UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.decyzją wydaną 20 czerwca 2013r. odmówiłA. W.przyznania prawa do emerytury w obniżonym wieku z tytułu pracy w szczególnych warunkach. Na uzasadnienie tak określonego stanowiska organ rentowy podniósł, przywołując treśćart. 184 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychoraz §4 rozporządzenia RM z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, że wnioskodawczyni na datę 1 stycznia 1999r. nie udowodniła 15 – lat pracy w szczególnych warunkach, wykazując na tę datę jedynie okres 12 lat, 4 miesięcy i 25 dni , dalej podał, że w oparciu o świadectwo pracy w warunkach szczególnych z 24 kwietnia 2001r. został ustalony wyżej określony okres , przy jednoczesnym wyłączeniu okresu korzystania z urlopu wychowawczego i okresów pobierania zasiłków chorobowych.
Jednocześnie organ rentowy podał, że pozostałe warunki określone w art. 184 wyżej oznaczonej ustawy emerytalno – rentowej, zostały spełnione przez wnioskodawczynię.
W odwołaniu od powyższej decyzji skierowanym do Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w PrzemyśluA. W.wniosła o jej zmianę i przyznanie na jej rzecz prawa do świadczenia emerytalnego. Dalej podała, że zaskarżona decyzja została wdana z naruszeniem prawa materialnego, przy wskazaniu na przepis art. 184 ustawy emerytalno – rentowej z 1998r. , co polegać miało na jego błędnej wykładni, a w konsekwencji „wadliwym zastosowaniu”. W uzasadnieniu odwołująca podniosła, przywołując treść przepisuart. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, iż traktuje on „ o zatrudnieniu a nie o wykonywaniu pracy – co jako argument negatywnej decyzji powołuje organ rentowy”.
Końcowo wnioskodawczyni wskazała na pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z 6 kwietnia 2006r. do sygn. oznaczonej nr. III UK 5/06, iż do okresu pracy w szczególnych warunkach uwzględnia się okres odbywania zasadniczej służby wojskowej, co w ocenie odwołującej stanowi o podobieństwie do sytuacji jej tyczącej – i co w konsekwencji winno przemawiać i uzasadniać zgłoszony w odwołaniu wniosek.
W odpowiedzi na odwołanie strona pozwana wniosła o jego oddalenie w uzasadnieniu przywołując tę samą argumentację , która stanowiła podstawę wydania zaskarżonej decyzji, dodatkowo podnosząc, że w okresach, które nie zostały zaliczone do zatrudnienia wykonywanego w szczególnych warunkach wnioskodawczyni nie świadczyła pracy, co uzasadnia ich nieuwzględnienie.
Rozpoznając odwołanie Sąd I instancji dopuścił dowód z akt emerytalnych wnioskodawczyni – prowadzonych przez stronę pozwaną, a następnie wyrokiem wydanym 30 września 2013r. oddalił odwołanie.
W uzasadnieniu wskazał w pierwszej kolejności na niekwestionowane przez strony okoliczności dotyczące daty urodzeniaA. W.–(...)jej zawodu - telefonistki, daty zgłoszenia wniosku o emeryturę – 10 czerwca 2013r., i dalej treści zalegającego w aktach organu rentowego świadectwa pracy wydanego 31 maja 2004r. przez ostatniego pracodawcę wnioskodawczyni , dokonując jego szczegółowego opisu, akcentując iż w dwu okresach korzystała ona z urlopu wychowawczego, a mianowicie od 2 grudnia 1983r. – 1 grudnia 1986 i od 17 lutego 1986r. – 16 lutego 1989r. , jednocześnie Sąd wskazał na treść świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach z daty 24 kwietnia 2001r. potwierdzającego jej wykonywanie nieprzerwanie w czasie trwania zatrudnienia do jego zakończenia tj. do 30 czerwca 1996r. na stanowisku telefonistki. Dalej Sąd ustalił, że na datę 1 stycznia 1999r. wnioskodawczyni legitymuje się łącznym okresem składkowym i nieskładkowym wynoszącym
20 lat 1 miesiąc i 21 dni oraz okresem pracy w szczególnych warunkach wynoszącym 12 lat, 4 miesiące i 25 dni. Sąd także ustalił, że w dacie zgłoszenia wnioskuA. W.nie była członkiem OFE.
Dokonując oceny prawnej sprawy Sąd przywołał kolejno treść przepisu art.art. 184, 32 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychoraz§§ 4 ust. 1, 2 ust.1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze( Dz U nr 8 poz. 43 ze zm.). Dalej powołując się na utrwalony już pogląd judykatury podniósł, że pracą w szczególnym charakterze są również przerwy w pracy spowodowane przyczynami leżącymi, zarówno po stronie pracodawcy, jak również wynikające z przepisów prawa, co odniósł do urlopu wypoczynkowego i niezdolności do pracy z powodu choroby w czasie, to których pracownikowi wypłacane jest wynagrodzenie.
Odnosząc się do przerwy w pracy jaką wnioskodawczyni miała w związku z dwukrotnym korzystaniem z urlopu wychowawczego, Sąd I instancji wskazał na pogląd wyrażony przez SN w wyroku wydanym 6 czerwca 2006r. do sygn. I UK 338/05, którym to Sąd Najwyższy stwierdził, że do okresu pracy w szczególnym charakterze nie wlicza się okresu urlopu wychowawczego.
Dalej podniósł, że „Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego przez pracę wykonywaną w szczególnym charakterze rozumie się pracę wykonywaną w tym charakterze. Skoro przez pracę w szczególnych warunkach rozumie się wykonywanie pracy o określonym charakterze, a nie pozostawanie w stosunku pracy, nie ma podstaw do zaliczenia urlopu wychowawczego do okresu pracy w szczególnych warunkach, skoro pracownik w czasie tego urlopu jest zwolniony z obowiązku świadczenia takiej pracy w takich, szczególnych warunkach. Ponadto, w okresie urlopu wychowawczego pracownik jest zwolniony z obowiązku świadczenia pracy w celu umożliwienia pracownikowi sprawowania osobistej opieki nad małym dzieckiem (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2002 r., I PKN 11/01).
Cel urlopu wychowawczego jest więc inny od celu urlopu macierzyńskiego, zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy z powodu choroby lub urlopu dla poratowania zdrowia. Urlop wychowawczy nie jest okresem niezbędnym do regeneracji sił i zapewnienia możności dalszego wykonywania pracy, jak powyższe okresy.
Wreszcie, uprawnienie do wcześniejszej emerytury jest swoistym przywilejem przysługującym osobom, które przez określony czas wykonywały pracę w tzw. szczególnych warunkach lub charakterze. Ponadto, w okresie,w którym ubezpieczona korzystała z urlopu wychowawczego przyjęty był pogląd, że z istoty urlopu bezpłatnego wynika, że w tym okresie następuje zawieszenie podstawowych praw i obowiązków stron wynikających ze stosunku pracy, jeżeli przepis wyraźnie nie stanowi inaczej. Okres ten bowiem nie jest - co do zasady - okresem prawnie równoważnym ze świadczeniem pracy. Toteż pracownica w okresie urlopu wychowawczego nie (...) zachowuje prawa do wynagrodzenia za pracę (wyrok SN z dnia 15 lipca 1987 r., I PR 30/87).
Jeszcze raz podkreślić zatem wypada, że okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu obowiązującym na danym stanowisku pracy. Od razu więc widać, że chodzi tu o faktyczne wykonywanie pracy, nie dość, że stale to i w pełnym wymiarze, zatem nie o formalne pozostawanie w stosunku pracy. Skoro tak, to tym bardziej formalne trwanie zatrudnienia nie jest wystarczającym argumentem za ujmowaniem (doliczaniem) do okresu pracy w szczególnych warunkach okresu niewykonywania pracy w czasie korzystania z urlopu wychowawczego. Trzeba przy tym dostrzec, że przywilej emerytalny wynika ze szczególnych (szkodliwych i uciążliwych - art. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS) warunków pracy, zatem nie chodzi tylko o potwierdzenie, że rozwiązania wyjątkowe winny być interpretowane ściśle, co zresztą znamienne jest dla regulacji ubezpieczeń społecznych, lecz takżeo to, że wprowadzenie zakładanego przez ubezpieczoną rozwiązania stanowiłoby wyjątek od wyjątku, który nie miałby przy tym granic, gdyż okresy niewykonywania pracy mogłyby wystąpić wielokrotnie i „zastępować” wymagany okres pracy w szczególnych warunkach, co nie jest założeniem prawidłowym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2009 r., II UK 95/09).
Powyższe oznacza, że okres urlopu wychowawczego można uwzględnić wyłącznie w ogólnym stażu ubezpieczeniowym, ale okres ten nie stanowi okresu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Należało zatem do okresów pracy w szczególnych warunkach ustalonych zaskarżoną decyzją dodać okresy, kiedy ubezpieczona przebywała na zasiłkach chorobowych. Brak jednak było podstaw do uwzględnienia jako pracy w warunkach szczególnych okresów korzystania przez wnioskodawczynię z urlopów wychowawczych (od 2 grudnia 1983 r. do 1 grudnia 1986 r. oraz od 17 lutego 1986 r. do 16 lutego 1989 r.).
Ubezpieczona nie nabyła zatem prawa do emerytury na podstawie art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS w zw. z art. 32 tej ustawy oraz w związku z § 1 -§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionychw szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, gdyż na dzień1 stycznia 1999 r. nie udokumentowała 15 lat pracy wykonywanejw szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. „
Powyższe uzasadniało rozstrzygnięcie zawarte w wyroku w podstawie prawnej to którego Sąd, poza przepisami prawa materialnego powołałart. 47714§1 kpc.
Wyrok powyższy apelacją do Sądu II instancji zaskarżyłaA. W., zarzucając iż jego wydanie nastąpiło z naruszeniem prawa materialnego przy wskazaniu na przepis art. 184 ust. 1 w zw. z ary. 32 , 33, 39 i 40 ustawy
z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w zw. zart. 32 Konstytucji RPprzez błędną jego wykładnię i błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji przyjęcie, „ że nie spełniam warunków do otrzymania emerytury przy obniżonym wieku emerytalnym”.
Apelacja formułuje wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i przyznanie prawa do „należnej mi emerytury”. W uzasadnieniu apelująca podniosła, że „Sąd Okręgowy III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Przemyślu wyrokiem z dnia 30.09.2013 r. sygn. akt III U 1072/13 oddalił moje odwołanie od decyzji ZUS Oddział wR.Inspektorat wP.z dnia 20.06.2013 r. znak:(...)o przyznanie mi prawa do emerytury. Z takim wyrokiem Sądu Okręgowego zdecydowanie się nie zgadzam, gdyż stanowi on błędną interpretację art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 późn. zm.), który stanowi, że ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32,33, 39 i 40 - jeżeli na dzień 01 stycznia 1999 r. osiągnęli :

1
okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze wymagany w dotychczasowych przepisach dotyczących nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn,

2
Okres składkowy i nieskładkowy określony w art. 27 ustawy.

W świetle przepisu art. 184 ust. 2 „wcześniejsza" emerytura przysługuje pod warunkiem nie przystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego. Natomiast art. 32 i 33 określają prawo do niższego wieku emerytalnego uwarunkowanego zatrudnieniem w warunkach szczególnych.
Przepisy §3 i §4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.) przewidują prawo do emerytury dla kobiet w wieku 55 lat, w tym przepracowanych co najmniej 15 lat w warunkach szczególnych.
Wszystkie kryteria określone powyżej przytoczonymi przepisami zostały w moim przypadku spełnione, a wskutek zastosowania błędnej interpretacji art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS zaskarżony wyrok analogicznie jak decyzja ZUS są dla mnie krzywdzące.
Reasumując podkreślam, że przepis art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS wskazuje, że ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego - jeżeli w dniu wejścia wżycie ustawy osiągnęli odpowiedni okres zatrudnienia, a więc jest tu mowa o pozostawaniu w zatrudnieniu. W czasie urlopu wychowawczego, byłam formalnie zatrudniona i mój stosunek pracy trwał.
Wobec tego okres urlopu wychowawczego powinien być wliczony do pracy w warunkach szczególnych - co jest główną przesłanką, na której opiera się niekorzystny dla mnie wyrok.
Chciałabym nadmienić, że błędna interpretacja dotycząca odmowy zaliczenia okresu urlopu wychowawczego do czasu pracy w warunkach szczególnych oparta o kryteria rozporządzenia RM z 07.02.1983 r. mówiące o wykonywaniu pracy w warunkach szczególnych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy nie mogą być i nie są żelazną zasadą. Myśląc kategoriami hierarchii aktów prawnych: akt niższego rzędu jakim jest rozporządzenie w stosunku do ustawy - nie może stanowić gorzej. Ponadto jest wiele przykładów będących odstępstwem od uregulowań owego rozporządzenia. Tak jak w odwołaniu do Sądu Okręgowego przytaczam stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z 6 kwietnia 2006 (III UK 5/06) mówiące, że okres zasadniczej służby wojskowej odbytej w czasie trwania stosunku pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze zalicza się do stażu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym (art. 32 ust. 1 ww. ustawy).
Wobec powyższego zaskarżony wyrok kontynuuje łamanie moich praw określonych wart. 32 i 33 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiejgwarantujących równość wszystkich wobec prawa, równość traktowania przez władze publiczne, zakaz dyskryminacji oraz równość praw w życiu rodzinnym, politycznym społecznym i gospodarczym. Sądzę, że mogę w tym miejscu również zasygnalizować element lekceważenia podejścia prorodzinnego, ciągle eksponowanego w działaniach wszystkich przedstawicieli środowisk rządowych”.
Powyższe uzasadnia zgłoszony w apelacji wniosek.

Sąd II instancji zważył co następuje:

Apelacja jest nieuzasadniona i dlatego podlega oddaleniu, wydany bowiem przez Sąd I instancji wyrok zawiera trafne i zgodne z prawem rozstrzygnięcie, zaś w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie występują przesłanki zaskrzenia mogące wyrok ten wzruszyć w szczególności te które ze względu na treśćart. 378 kpcSąd II instancji ma na uwadze z urzędu.
Istotą sprawy była ocena uprawnieniaA. W.do emerytury w obniżonym wieku z tytułu pracy w szczególnych warunkach.
Z uwagi na wiek wnioskodawczyni (ur. (...)). ocena ta mogła być dokonana w oparciu o przepisart. 184 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych( tekst jedn. Dz. U. 2013r. poz. 1440). Oznacza to iż na datę 1 stycznia 1999r. winna ona wykazać łącznie okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat oraz 15 - letni okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Wnioskodawczyni spełnia warunek tyczący legitymowania się na tę datę łącznego okresu składkowego i nieskładkowego, który przenosi 20 lat , we wniosku o przyznanie emerytury zawarła oświadczenie, że nie jest członkiem OFE.
Spór w sprawie sprowadza się do kwalifikacji prawnej okresu korzystania przez wnioskodawczynię z urlopu wychowawczego, który w obydwu okresach przypadał w czasie trwania zatrudnienia w szczególnych warunkach i do którego wróciła po zakończeniu urlopu wychowawczego.
Rozstrzygając kwestię sporną Sąd I instancji na powyższą tezę udzielił negatywnej odpowiedzi.
Tut. Sąd orzekający w całości akceptuje dokonane przez Sąd I instancji ustalenia przyjmując je jako swoje, jak również aprobuje ocenę prawną sprawy.
Przyjdzie jedynie powtórzyć za Sądem I instancji, że okres nieobecności wnioskodawczyni w pracy spowodowany jej czasową nieobecnością spowodowaną chorobą, wbrew stanowisku organu rentowego, winien być wliczony do okresu pracy wykonywanej w szczególnych warunkach, natomiast okres korzystania
z urlopu wychowawczego do tego rodzaju pracy nie może być zaliczony. Wnioskodawczyni bowiem, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji w tym to czasie była zwolniona z obowiązku świadczenia pracy, celem urlopu wychowawczego, było umożliwienie sprawowania osobistej opieki na dziećmi. Istotą urlopu wychowawczego jest następstwo w postaci zawieszenia podstawowych - zarówno obowiązków jak i praw pracowniczych, co oznacza, że okres ten nie jest prawnie równoważny ze świadczeniem pracy, czego wyrazem jest m. innymi fakt, że pracownik w czasie jego trwania nie zachowuje prawa do wynagrodzenia za pracę.
Odnosząc się do apelacji, przyjdzie zwrócić uwagę, iż pracodawca wnioskodawczyni tj.(...)wR.- wydał dwa świadectwa pracy wykonywanej w szczególnych warunkach,
pierwsze;
- 24 kwietnia 2001r. dołączone przezA. W.do wniosku o emeryturę i drugie,
- 31 maja 2004r. dołączone na k. 4 do jej akt rentowych akt rentowych wnioskodawczyni – o odmiennej treści, potwierdzające wykonywanie przez nią pracy w szczególnych warunkach z wyłączeniem okresów korzystania z urlopów wychowawczych od 2 grudnia 1983r. – 1 grudnia 1986r, i od 17 grudnia 1986r. – 16 grudnia 1989r.
Okres ten został ustalony w oparciu o dane zawarte w wydanym wnioskodawczyni 31 maja 2004r. świadectwie pracy ( k.3) w pkt. 3 wskazującym na powyższe okresy, przy jednoczesnym wskazaniu w pkt. 8 na okres pracy w szczególnych warunkach z wyłączeniem tych okresów korzystania z urlopu wychowawczego.
Powyższe fakty wskazują w sposób jednoznaczny, że pracodawca wnioskodawczyni nie kwalifikował okresu korzystania z urlopu wychowawczego, jako okresu pracy w szczególnych warunkach.
Znamienne w sprawie jest, że skarżąca wniosek o emeryturę zgłosiła w czerwcu 2013r. i pomimo, iż była już w posiadaniu sprostowanego świadectwa pracy wydanego jej 31 maja 2004r., do wniosku o emeryturę dołączyła świadectw wydane 21 kwietnia 2001r. nie wyłączające okresów korzystania z urlopu wychowawczego z pracy w szczególnych warunkach, pomimo, jak zaznaczono wyżej
to wcześniejsze świadectwo zostało skorygowane kolejnym wydanym w maju 2004r.
Odnosząc się do tej części apelacji, w której skarżąca porównuje swoją sytuację z sytuacją przerwy w wykonywaniu zatrudnienia w szczególnych warunkach wywołanej odbywaniem zasadniczej służby wojskowej, a to w związku z poglądem SN wyrażonym w wyroku wydanym 6 kwietnia 2006r. przyjdzie stwierdzić, iż jest ona zasadniczo różna.
Konstytucja RPwart. 2 i 32formułuje konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego, która urzeczywistnia, tak zasady sprawiedliwości społecznej, jak i równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji z jakiejkolwiek przyczyny, co obliguje ustawodawcę do ustanawiania takich regulacji prawnych, jak również wykładania przepisów prawa, które wykluczają możliwość pokrzywdzenia osoby z powodu wykonywania publicznego obowiązku obrony ojczyzny.
Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na fakt, iż obowiązek służby wojskowej rozpatrywany jest w kategoriach obowiązku, co oznacza w konkretnym czasie niemożność kontynuowania zatrudnienia w szczególnych warunkach wobec powołania do odbycia służby wojskowej.
Upraszczając powyższe stwierdzenie, należy je wyłożyć w ten sposób, że gdyby nie konieczność wykonywania publicznego obowiązku jakim i jest służba wojskowa – osoba powołana do jej odbycia wykonywałaby – pracę w szczególnych warunkach.
Sytuacja wnioskodawczyni jest diametralnie różna. Udzielenie urlopu bezpłatnego następuje na jej wniosek, a co zatem idzie korzystanie z urlopu wychowawczego nie może być porównywane do sytuacji żołnierza powołanego do odbycia zasadniczej służby wojskowej, który musi przerywać zatrudnienie wykonywane w szczególnych warunkach by po jej odbyciu powrócić do jego wykonywania. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że możliwość uwzględnienia okresu zasadniczej służby wojskowej odbytej w czasie zatrudnienia w szczególnych warunkach, jako pracy w szczególnych warunkach jest rezultatem utrwalonego już poglądu w orzecznictwie Sądu Najwyższego w przeciwieństwie do kwestii mającej znaczenie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy odnośnie której Sąd Najwyższy stwierdził, że do okresu pracy w szczególnym charakterze nie wlicza się okresu korzystania z urlopu wychowawczego, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Powyższe w konsekwencji nie może upoważniać do uznania skuteczności zarzutu skarżącej, iż brak analogii do jej sytuacji i skutek w postaci zaakceptowania braku podstaw do przyznania na jej rzecz prawa do dochodzonej emerytury stanowi naruszenie zasady równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji.
W świetle wyżej naprowadzonych okoliczności apelacja nie może odnieść pożądanego skutku, a to wobec braku podstaw zarówno faktycznych jak i prawnych, dlatego orzeczono jak wyroku na podstawieart. 385 kpc.

Zarządzenie:

1
(...)

2
(...)