Sąd Rejonowy w Legionowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 302/14
Data wyroku: 2014-10-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Szeląg

Sygn. akt II K 302/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 października 2014 roku
Sąd Rejonowy w Legionowie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSR Anna Szeląg
Protokolant Kinga Grzywacz
w obecności
Prokuratora Andrzeja Lisieckiego
po rozpoznaniu dnia 20.10.2014r.
sprawyM. S. (1),urodz. (...)wN.M..
synaW.iW.z d. Kędzior
oskarżonemu o to, że: w dniu 14 marca 2014 roku wC.przyul. (...), gm.J., woj.(...)nie zastosował się do prawomocnie orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 20.06.2013r., sygn. akt II W 513/13 zakazu kierowania pojazdami mechanicznymi i kierował samochodem markiS. (...)onr rej. (...)w ruchu lądowym; -
tj. o czyn zart.244kk
orzeka:
oskarżonegoM. S. (2)uznaje za winnego tego, że w dniu 14 marca 2014 roku wC.naul. (...), gm.J., woj.(...)nie zastosował się do prawomocnie orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 03.06.2014r., sygn. akt II W 513/13, a prawomocnego z dniem 20.06.2013r., zakazu kierowania pojazdami mechanicznymi w ruchu lądowym przez okres 2 (dwóch) lat i kierował samochodem markiS. (...)onr rej. (...)w ruchu lądowym i czynem tym oskarżony wyczerpał dyspozycjęart.244kki za to na podstawieart.244kkwymierza oskarżonemu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; -
- na podstawieart.627kpkzasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 zł (sto pięćdziesiąt) tytułem kosztów sądowych w tym 60 zł (sześćdziesiąt) tytułem opłaty.
Sygn. akt II K 302/14

UZASADNIENIE
Na podstawie ujawnionego w toku rozprawy materiału dowodowego Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
Wyrokiem z dnia 03 czerwca 2013 roku Sąd Rejonowy w Legionowie w sprawie sygn. akt II W 513/13 orzekł wobec oskarżonegoM. S. (1), m.in. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym przez okres 2 lat. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się z dniem 20 czerwca 2013 roku i tym samym w/w środek karny zaczął obowiązywać od dnia 20.06.2013r. do dnia 20.06.2015r.
W dniu 14 marca 2014 roku w godzinach 23:00-07:00 służbę patrolową na terenie podległymKPJ.pełnili funkcjonariusz policji asp.A. C.oraz st. post.M. K.. Około godziny 23:50, gdy obaj funkcjonariusze patrolowali rejonulicy (...)wC.,M. K.zatrzymał do kontroli drogowej jadąc w/w ulicą pojazd markiS. (...)onr rej. (...). Samochodem tym kierowałM. S. (1), mimo że nie miał uprawnień do kierowania pojazdami oraz mimo w/w zakazu.
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie zeznań świadkówM. K.(k.64, 14),A. C.(k.63), wyjaśnień oskarżonegoM. S. (1)(k.63) oraz na podstawie (k.1) notatki urzędowej, (k.20) odpisu wyroku, (k.38-45) wydruk z bazy(...).
OskarżonyM. S. (1)przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że zdecydował się na kierowanie samochodem, ponieważ jego dziewczynaA. K.„dowiedziała się, że jest w ciąży, była w złym stanie psychicznym i jechałem po nią” (k.63).
Sąd zważył, co następuje:
Sąd dał wiarę wyjaśnieniomM. S. (1), ponieważ są one zgodne z ustalonym stanem faktycznym, co znajduje potwierdzenie w ujawnionych w sprawie dowodach, a w szczególności w zeznaniachA. C.orazM. K..
ŚwiadekA. C.orazM. K.w sposób spójny, logiczny i co istotne w sposób konsekwentny przedstawili przebieg zdarzeń z dnia 14.03.2014 roku. Policjanci zeznali, że podczas patrolu został zatrzymany do kontroli samochód, który prowadził oskarżony, poza tym także i oskarżony nie kwestionował tej okoliczności.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania w/w świadków, ponieważ ocenił je, jako logiczne i precyzyjne.A. C.orazM. K., to funkcjonariusz policji wKPJ., którzy na miejscu kontroli znaleźli się w związku z wykonywaniem swoich obowiązków służbowych. W ocenie sądu, jako osoby postronne, niebędące w żaden sposób emocjonalnie związane z niniejszą sprawą, zeznali oni prawdę, nie obciążając oskarżonego ponad jego rzeczywiste działanie.
Prawdziwość, autentyczność i rzetelność sporządzenia pozostałych ujawnionych w niniejszej sprawie dowodów nieosobowych nie była przedmiotem zarzutów stron, a także nie wzbudziła wątpliwości sądu. Zostały one sporządzone poprawnie, kompleksowo i w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania i z tych względów sąd nie odmówił im wiarygodności.
Reasumując, w świetle poczynionych przez sąd ustaleń, winaM. S. (1)nie budzi żadnych wątpliwości i czynem swoim wyczerpał on dyspozycjęart.244kk. W dniu 14.03.2014r. wC.naul. (...)nie zastosował się do prawomocnie orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 03.06.2014r., sygn. akt II W 513/13, a prawomocnego z dniem 20.06.2013r., zakazu kierowania pojazdami mechanicznymi w ruchu lądowym przez okres 2 lat i kierował samochodem markiS. (...)onr rej. (...)w ruchu lądowym.Artykuł 244kkpenalizuje nierespektowanie orzeczeń sądu dotyczących m.in. zakazu prowadzenia pojazdów, przy czym znamiona omawianego przestępstwa są spełnione, gdy zakaz, do którego sprawca nie stosuje się, został orzeczony przez sąd prawomocnie. Wszystkie te znamionaM. S. (1)spełnił swoim czynem. Wyrok wydany w sprawie sygn. akt II W 513/13 uprawomocnił się w dniu 20.06.2013r. (k.20). W ocenie sądu nie ma także wątpliwości, że oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim, ponieważ miał on świadomość orzeczenia w/w zakazu, czemu z resztą nie zaprzeczał. Poza tym, zgodnie z procedurą karną wyroki są jawne i datę ich uprawomocnienia liczy się od dnia właściwego pouczenia oskarżonego o sposobie jego zaskarżenia. Poza tym w/w wyrok uprawomocnił się w czerwcu 2013 roku, a czyn zarzucanyM. S. (1)został popełniony w dniu 14.03.2014r., czyli prawie rok później. Z tego też powodu oskarżony miał dużo czasu by niejako uzmysłowić sobie, że orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym oraz, że zakaz ten jest prawomocny. Zwłaszcza, że został on orzeczony wyrokiem nakazowym, który został mu doręczony.
W ocenie sądu, odnosząc się do dyrektyw wymiaru kary określonych wart. 53kk,M. S. (1)należało wymierzyć karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, czyli w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Taka kara jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości wyżej opisanego czynu. Jako okoliczność łagodzącą sąd uwzględnił to, żeM. S. (1)przyznał się i wyraził skruchę oraz jego motywację. Oskarżony chciał pomócA. K., z którą wówczas był w związku. Oczywiście nie chodzi o to, że sąd akceptuje taki sposób zachowania, ponieważ na niekorzyśćM. S. (1)przemawia to, że mógł on skorzystać z innych możliwości, jak chociażby wezwać taksówkę. Jednakże okoliczności dotyczące postawy oskarżonego w toku procesu, także muszą być brane pod uwagę przy określeniu wysokości orzekanej kary. Jako okoliczność obciążającą sąd uwzględnił to, żeM. S. (1)był już wcześniej wielokrotnie karany (k.16) oraz co najbardziej obciąża wymiar kary, to fakt, że był już dwukrotnie skazywany za występki zart.244kk.
Uwzględniając powyższe okoliczności, sąd uznał, że nie zachodzą podstawy do skorzystania z instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności i tym samym na przyjęcie pozytywnej prognozy kryminologicznej wobecM. S. (1). W ocenie sądu, tak określona kara powinna spełnić pokładane w niej cele, zarówno w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak także w zakresie wychowawczego oddziaływania na oskarżonego. Nie można bowiem pominąć faktu, że wprawdzieM. S. (1)przyznał się, wyraził skruchę, ale jednocześnie wykazał się dużym brakiem poszanowania obowiązujących norm prawa karnego. Już dwukrotnie sąd wymierzając oskarżonemu kary w sprawach II K 837/11 oraz VII K 566/12 dawał oskarżonemu możliwość poprawy swojego zachowania, orzekając wobec niego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, czy też karę ograniczenia wolności. A mimo to, nie powstrzymało toM. S. (1)przed ponownym naruszeniem zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. W tej sytuacji, w ocenie sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że zostały zrealizowane przesłanki zart.69§1 i §2kk.
Na podstawieart.627kpk, uwzględniając sytuację finansowąM. S. (1), który zadeklarował, że posiada oszczędności w kwocie 10000 zł, sąd obciążył go kosztami procesu, które po zsumowaniu wyniosły 150 zł, w tym kwota 60 zł to opłata.