Sąd Okręgowy w Elblągu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Kp 466/14
Data wyroku: 2015-01-19 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Tomasz Piechowiak
Słowa kluczowe: Zażalenie Na Postanowienie O Umorzeniu Śledztwa
Podstawa prawna: art.329§1 i §2 kpk w zw z art.306§1 i §2 kpk

Sygn. akt II Kp 466/14

POSTANOWIENIE
Dnia 19 stycznia 2015 roku
Sąd Okręgowy w Elblągu, w II Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący: SSO Tomasz Piechowiak
Protokolant: sekr. sąd. Sylwia Koszyk
po rozpoznaniu w dniu 19.01.2015 r.
zażalenia pokrzywdzonegoA. P.reprezentowanego przez pełnomocnika rad. praw.S. K.
na postanowienie Prokuratora Rejonowego w Braniewie o umorzeniu śledztwa z dnia 30 października 2014 roku, sygn. Akt Ds. 428/14.
na podstawieart. 329§1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 306§1 i 2 k.p.k.

p o s t a n a w i a
nie uwzględnić zażalenia i utrzymać w mocy postanowienie Prokuratora Rejonowego w Braniewie z dnia 30 października 2014 roku w sprawie sygn. akt Ds. 428/14.

UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy w Elblągu umorzył dochodzenie w sprawie zaistniałego w okresie od lutego 2010 roku do kwietnia 2013 roku w miejscowościC., gminaP., woj.(...)w warunkach przestępstwa ciągłego przywłaszczenia mienia znacznej wartości 1.987 0007,02 złote na szkodęA. P., tj. o czyn zart. 284§1 k.k.w zw. zart. 294§1 kkw zw. zart. 12 k.k.wobec stwierdzenia, iż czyn ten nie zawiera znamion czynu zabronionego, na podstawieart. 17§1 pkt 2 k.p.k.
Od niniejszego postanowienia zażalenie wywiódł pełnomocnik pokrzywdzonegoA. P., zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
-art. 297§1 pkt 4 k.p.k.poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy;
-art. 2§1 pkt 1 k.p.k.poprzez podjęcie niewystarczających działań celem wykrycia i pociągnięcia do odpowiedzialności sprawcy przestępstwa.
W uzasadnieniu swojego zażalenia skarżący podniósł między innymi, iż prowadzone postępowanie nie ma jedynie wymiaru cywilnego, ale również bezwzględnie ma wymiar karny.P. P. (1)wypłacił z rachunku bankowegoA. P.w okresie od 2010 roku do 2013 roku określone środki pieniężne, ponadto pobrał on pieniądze z tytułu dopłat. Zdaniem skarżącego do weryfikacji bezprawnego zachowaniaP. P. (1)nie jest wystarczające samo przesłuchanie świadków, ale przede wszystkim przeprowadzenie dowodu z rachunków bankowych, dowodu z dokumentów, w postaci poniesionych wydatków związanych z prowadzeniem gospodarstwaA. P., ewentualnie powołanie biegłego z zakresu rachunkowości. Powyższe dowody pozwolą ustalić, iż wskazane środki pieniężne zostały przywłaszczone przezP. P. (1). Mają one także znaczenia dla ustalenia momentu ustania współpracy, albowiem zdaniem pokrzywdzonego, ustała ona w grudniu 2012 roku, a nie w kwietniu 2013 roku, a ponadto na jakie cele związane z gospodarstwem rolnym pokrzywdzonego została rozdysponowana przezP. P. (1)kwota co najmniej 375.000 złotych (kredyt bankowy, dopłaty). SkoroP. P. (1)własnymi działaniami doprowadził do zawarcia umowy kredytowej przez brata, uzyskał te środki pieniężne i nie zwrócił ich, to tym samym świadczy to o intencyjnym, celowym działaniuP. P. (1), który oszukał brata. Przywłaszczył te środki i przeznaczył na własne cele. Podobnie jeśli chodzi o przywłaszczenie dopłat. Ponadto skarżący wskazał, iż cała dokumentacja, pozwalająca na szczegółową analizę rachunków bakowych i dokumentów znajduje się w posiadaniuP. P. (1).
Zważywszy na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Prokuraturze Rejonowej w Braniewie do ponownego rozpoznania.
Prokurator Rejonowy w Braniewie nie przychylił się do wniesionego zażalenia i skierował sprawę do Sądu Rejonowego w Elblągu.

Sąd zważył, co następuje
Zażalenie pełnomocnika pokrzywdzonego jest nie zasadne i jako takie nie zasługiwało na uwzględnienie. Podnieść należy, iż Prokurator Rejonowy w Braniewie dokonał w sposób obiektywny oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, który był wystarczający do podjęcia merytorycznej decyzji o umorzeniu śledztwa na podstawieart. 17§1 pkt 2 k.p.k.- wobec stwierdzenia, iż czyn ten nie zawiera znamion czynu zabronionego.
Podnieść należy, iż nie można podzielić stanowiska pełnomocnika pokrzywdzonego, że zachowanieP. P. (1)wyczerpało znamiona czynu zabronionego - przywłaszczenia - opisanego wart. 284§1 k.k.w zw. zart. 294§1 k.k.Jak wskazują zeznania świadków przesłuchanych w sprawie, w tym samego pokrzywdzonego,A. P., a takżeP. P. (1),J. P.iM. P., pomiędzy braćmiA.iP.zaistniał spór, co do wzajemnych rozliczeń, w związku z prowadzeniem wspólnie gospodarstwa rolnego. Jak zeznałJ. P., przepisał on naA. P.gospodarstwo rolne wraz z zabudowaniami.A.wraz zP.zaczęli wspólnie prowadzić gospodarstwo około 10 lat temu. Z zeznańA. P.,P. P. (1),J. P.,M. P., a takżeW. B.wynika, iż bracia zawarli umowę ustną, co do sposobu prowadzenia gospodarstwa, w ten sposób, żeA. P.miał zajmować się uprawą ziemi, zaśP. P. (1)sprawami związanymi z unowocześnieniem gospodarstwa, zakupem nasion, środków ochrony roślin, sprzedażą plonów, jak również sprawami finansowymi. W tym celuA. P.upoważnił brata do korzystania między innymi ze swojego konta bankowego. Współpraca pomiędzy braćmi układała się bardzo dobrze. Doszło do tego, że własność gospodarstwa, w postaci zabudowańA. P.przeniósł na swojego brataP.. Natomiast w pewnym momencie wybuchł pomiędzy braćmi spór co do wzajemnych rozliczeń finansowych, albowiem jak zeznałaM. P.A. P.miał otrzymywać mniej pieniędzy od brata aniżeli pracownicy zatrudnieni w gospodarstwie. Co więcej, zauważyć należy, iż z zeznań tego świadka wynika, żeA. P.wyrażał zgodę na zaciąganie kredytów i nie zajmował się finansami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa, ponieważ leżało to w zakresie obowiązkówP. P. (1). Sam zaś pokrzywdzony stwierdził, że świadomie zawierał kredyty bankowe, a także przekazywał bratu pieniądze. Tym bardziej, iż był zadowolony z tego, żeP. P. (1)modernizuje gospodarstwo, kupując nowe maszyny.
Jak z tego wynika zaistniały pomiędzy braćmi spór dotyczy wzajemnych rozliczeń z tytułu prowadzenia nieformalnie spółki, a nie zaś przywłaszczenia majątku. W istocie z treści zeznańA. P., wynika, że sam zainteresowany dokładnie nie orientuje się o jakie kwoty chodzi. Z drugiej strony, jak wskazuje nawet treść zażalenia pełnomocnika pokrzywdzonego, stara się on obciążyć oskarżyciela publicznego ustaleniem przepływu środków finansowych w związku z prowadzeniem przez braciP.gospodarstwa. Tymczasem, jak wskazano powyżej, skoro braciaP.prowadzili nieformalnie spółkę, albowiem mieli określony podział obowiązków, wkładali w nią pracę, a także czerpali zyski, którymi mieli dzielić się po połowie, to po jej rozwiązaniu powinni dokonać rozliczenia tej spółki. Oczywistym jest także, że nie jest rolą organów ścigania dokonywanie szczegółowych ustaleń w tym zakresie, gdyż sami zainteresowani powinni tego dokonać, a jeśli istnieje pomiędzy nimi spór, to powinni go rozstrzygnąć na drodze postępowania przed sądem cywilnym. Stąd też zdaniem Sądu zarzuty podniesione przez skarżącego, a mianowicie przeprowadzenie dowodów z rachunków bankowych, dokumentów w postaci poniesionych wydatków, a także ewentualnie powołanie biegłego z zakresu rachunkowości, nie ma znaczenia, w niniejszej sprawie, dla ustalenia znamion czynu zabronionego zart. 284§1 k.k., gdyż istota niniejszego postępowania sprowadza się do ustalenia zamiaru sprawcy. Natomiast okoliczności sprawy wskazują, że przepływ środków finansowych i majątkowych pomiędzy braćmi odbywał się za ich obopólną zgodą.
Biorąc powyższe pod uwagę należy jednoznacznie stwierdzić, iż przedmiotowa sprawa ma charakter cywilnoprawny.
Na marginesie należy jedynie zauważyć, iż jest oczywistym z uwagi na koszty postępowania cywilnego, a także ewentualne problemy mogące się pojawić w postępowaniu dowodowym, pozornie o wiele łatwiejszym wydaje się w tych okolicznościach, złożenie zawiadomienia o dokonaniu przestępstwa. Jednakże w niniejszej sprawie czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego zart. 284§1 k.k.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.