Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 337/14
Data wyroku: 2014-08-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Peteja-Żak, Kazimierz Cieślikowski, Ewa Trzeja-Wagner
Słowa kluczowe: Apelacja
Podstawa prawna: art. 437, 438 kpk

Sygnatura akt VI Ka 337/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia5 sierpnia 2014r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Ewa Trzeja-Wagner (spr.)
Sędziowie SSO Kazimierz Cieślikowski
SSR del. Małgorzata Peteja-Żak
Protokolant Wenesa Kubaczyńska

przy udzialeK. M.
Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2014 r.
sprawyJ. M.ur. (...)wG.
synaD.iI.
oskarżonego zart. 177§1 kkw zw. zart. 178 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 13 lutego 2014 r. sygnatura akt III K 450/13
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt: VI Ka 337/14

UZASADNIENIE
Od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 13.02.2014 r. (sygn. akt III K 450/13) apelację wniósł prokurator.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku mający wpływ na jego treść, a polegający na bezzasadnym odmówieniu waloru wiarygodności zeznaniom świadkaS. S., co stało się podstawą uniewinnienia oskarżonegoJ. M., podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego oraz jego ocena zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku przeciwnego;
- obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a toart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 9 § 1 k.p.k.,art. 167 k.p.k.,art. 366 § 1 k.p.k.iart. 410 k.p.k.polegającą na zaniechaniu przez Sąd dopuszczenia z urzędu dowodu z przesłuchania w charakterze świadkaT. K.– ówczesnego konkubenta świadkaE. M.na okoliczność jego wiedzy odnośnie roli oskarżonegoJ. M.w wypadku drogowym z dnia 20.09.2009 r. z udziałem pokrzywdzonejD. K.– stanowiącym przedmiot niniejszego postępowania oraz okoliczności przekazanych w tym zakresie świadkowiT. K.w swoich relacjach przezJ. M.orazE. M.;
- obrazę przepisów postępowania, a toart. 182 § 1 k.p.k.w zw. zart. 191 § 2 k.p.k., mającą wpływ na treść wyroku polegającą na zaniechaniu prawidłowego pouczenia świadkówE. M.,A. M.orazI.M.o uprawnieniach zawartych w treściart. 182 § 1 k.p.k.oraz o konsekwencjach skorzystania ze wspomnianych uprawnień dla toczącego się postępowania karnego.
Stawiając powyższe zarzuty, apelujący wniósł o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Konsekwencją wniesienia apelacji i podnoszonego w niej zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, jest uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, bowiem nie są zdaniem Sądu Odwoławczego całkowicie pozbawionymi słuszności zastrzeżenia skarżącego co do oceny dowodów zaprezentowanej przez Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku i nie ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
W tej bezspornie trudnej dowodowo sprawie postępowanie zostało przeprowadzone bardzo pobieżnie, a dokonana ocena dowodów jest niezwykle powierzchowna i pozbawiona niezbędnej, głębokiej analizy.
Jednym z głównych dowodów w sprawie są zeznania świadkaS. S., który wprawdzie bezpośrednio nie widział wypadku, jednakże zgodnie z jego relacją oskarżonyJ. M.miał mu o zdarzeniu opowiedzieć. Sąd Rejonowy uznał zeznania tegoż świadka za niewiarygodne, albowiem jak stwierdził w uzasadnieniu wyroku ”od kilku lat świadek pozostaje w konflikcie z oskarżonymJ. M.”. Ponadto zdaniem Sądu Rejonowego, zeznania obciążające oskarżonego świadekS. S.złożył dwa lata po zdarzeniu, a obecnie będąc w konflikcie z oskarżonym chętnie przedstawia taką relację, która wskazuje na oskarżonego jako na sprawcę wypadku drogowego. Wnioski wysnute przez Sąd Rejonowy jednakże są przedwczesne. Sąd I instancji w takiej sytuacji powinien był dokładnie przeanalizować relacje świadka i oskarżonego dotyczące rzekomego ich konfliktu. Jeżeli świadek wskazywał, że oskarżony ukradł mu samochód to Sąd Rejonowy powinien ustalić w oparciu o kartę karną i stosowny wyrok czy rzeczywiście taka okoliczność miała miejsce. Ponadto zasadnicze znaczenie ma również fakt czy bezpośrednio po zdarzeniu oskarżony i świadek również byli ze sobą skonfliktowani. Mianowicie z notatki urzędowej k. 10, wynika, że w dniu 24.09.2009 r. świadekS. S.zgłosił się do dyżurnego II Komisariatu Policji wG.i dopytywał się o zdrowie pokrzywdzonej jak i wskazywał na udział w zdarzeniu samochodu markiF. (...). Wprawdzie notatka urzędowa nie jest dowodem w sprawie, jednakże w toku przesłuchania należało rozpytać świadkaS. S., kto skłonił go do wizyty w Komisariacie Policji i dlaczego rozpytywał o zdrowie pokrzywdzonej parę dni po zdarzeniu. Ponadto należało dopuścić dowód z zeznań funkcjonariusza Policji –M. M.na okoliczność rozmowy, którą przeprowadził parę dni po zdarzeniu zeS. S..
Sąd Rejonowy stwierdził, żeS. S.zeznania złożył dwa lata po zdarzeniu. Z niezrozumiałych względówS. S.nie został przesłuchany w charakterze świadka w toku postępowania przygotowawczego bezpośrednio po zdarzeniu, a zaniedbanie to zostało faktycznie naprawione dopiero dwa lata po wypadku. Jednakże z omówionej wyżej notatki wynika, iż już w dniu 24.09.2009 r.S. S.posiadał wiedzę odnośnie zdarzenia. Zatem Sąd I instancji powinien w tym zakresie poszerzyć materiał dowodowy rozpytując na okoliczności wskazane wyżej zarówno świadkaS. S.jak i funkcjonariusza Policji. ŚwiadekS. S.posiadał informacje odnośnie wielu szczegółów związanych z wypadkiem, a zatem dyskredytowanie jego zeznań tylko na podstawie istniejącego konfliktu pomiędzy nim a oskarżonym bez drobiazgowego ustalenia skąd czerpał wiedzę na temat zdarzenia jest przedwczesne.
Ponadto Sąd Rejonowy powinien dołożyć starań aby ustalić skąd policjanci uzyskali informacje odnośnie miejsca, w którym znajdował się samochód, który uczestniczył w wypadku. W tym celu konieczne byłoby przesłuchanie w charakterze świadka kolejnego funkcjonariusza, a toM. D.(notatka k. 13).
Prokurator w apelacji zarzuca Sądowi Rejonowemu, iż zaniechał dopuszczenia z urzędu dowodu z przesłuchania w charakterze świadkaT. K.byłego konkubentaE. M.. Zarzut ten należałoby uznać za zasadny, jednakże należałoby wytknąć prokuratorowi, iż sam w toku postępowania przygotowawczego, a następnie sądowego nie wykazał żadnej inicjatywy w zakresie doprowadzenia do przesłuchania tegoż świadka. W toku ponownego postępowania Sąd I instancji podejmie próbę przesłuchania w charakterze świadkaT. K.na okoliczność jego wiedzy odnośnie wypadku drogowego będącego przedmiotem niniejszego postępowania.
W toku ponownego postępowania Sąd powinien również ustalić kto przekazał funkcjonariuszowi PolicjiA. P.informację, iż sprawca wypadku miał widoczny tatuaż. Oskarżony nie posiada tatuaży w widocznych miejscach, jednakże z relacji świadków, którzy widzieli kierowcę również nie wynika by zauważyli jakieś tatuaże na ciele sprawcy. ŚwiadkowieW. T.iŻ. S.będąc przesłuchane w toku postępowania przygotowawczego, a więc bezpośrednio po zdarzeniu w swoich zeznaniach nic nie wspominają na temat zauważalnych tatuaży u kierowcy.Ż. S.wręcz stwierdziła, że nie widziała u tego mężczyzny żadnego tatuażu, jedynie napis na prawym ramieniu polara. Zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd powinien wyjaśnić kwestie związane z istnieniem tatuaży na ciele kierowcy.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut oskarżyciela publicznego jakoby Sąd dopuścił się obrazy przepisów postępowania, a toart. 182 § 1 k.p.k.w zw. zart. 191 § 2 k.p.k.podczas przesłuchiwania świadkówE. M.,A. M.orazI.M.. Świadkowie ci zostali prawidłowo pouczeni o przysługującym im prawie odmowy zeznań i w toku ich przesłuchania Sąd Rejonowy nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania.
Wnioski wysnute przez Sąd I instancji co do uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa były przedwczesne. Sąd I instancji powinien był bardziej precyzyjnie odnieść się do zeznańS. S.. W tej bezspornie trudnej dowodowo sprawie Sąd dysponował w zasadzie jedynie dowodami w postaci zeznań bezpośrednich świadków wypadku, z których niewiele wynikało odnośnie jego sprawcy oraz zeznaniami właśnieS. S.. Pozostawiając więc powyższą problematykę w dalszym ciągu otwartą i wymagającą powtórnej, szczegółowej analizy przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd Okręgowy powziął w niniejszej sprawie wątpliwości co do poprawności ustaleń Sądu I instancji w zakresie w jakim dokonał analizy wiarygodności zeznańS. S.. Należy zauważyć, iż bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne ostać się nie mogą –„wyroku nie wolno wydawać na podstawie części materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które tezę oskarżenia potwierdzają i tych, które ją podważają. Dopiero wszechstronna ocena wszystkich dowodów i wynikających z nich okoliczności może doprowadzić do wykrycia prawdy i poczynienia prawidłowych w tym zakresie ustaleń” (wyrok SN z dnia 1.02.1996 r. sygn. akt III KRN 191/95 Prok. i Pr. 1996/7-8/11)
Nie przesądzając w obecnej chwili ostatecznego rozstrzygnięcia nin. sprawy w żadnym kierunku, stwierdzić trzeba, że dla wydania trafnego orzeczenia koniecznym jest ponowne przeanalizowanie materiału dowodowego we wskazanych wyżej kierunkach, zgodnie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego oraz poszerzenie materiału dowodowego.
Wobec powyższego orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.