Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 76/14
Data wyroku: 2014-05-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Masłowski
Słowa kluczowe: Wykroczenie Przeciwko Bezpieczeństwu I Porządkowi W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw

Sygn. akt VI Ka 76/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 maja 2014 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Waldemar Masłowski
Protokolant  Jolanta Kopeć
po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2014r.
sprawyB. C.
obwinionego z art. 86 § 1 kw
z powodu apelacji, wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu
z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt II W 446/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionegoB. C.,

II
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki w kwocie 50 złotych. za postępowanie odwoławcze oraz opłatę w kwocie 40 złotych.

Sygn. akt VI Ka 76/14

UZASADNIENIE
B. C.został obwiniony o to, że w dniu 24 grudnia 2012r. około godziny 15:00 naul. (...)wL.woj.(...), kierując pojazdem markiA. (...)nr rej. (...)spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez nieprawidłowe wykonanie manewru skrętu w prawo, tj. za wykroczenie z art. 86 § 1 kw.
Sąd Rejonowy w Lubaniu wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie sygn. akt II W 446/13:
I. uznał obwinionegoB. C.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 400 (czterystu) złotych,
II. na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 119kpow zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty niniejszego postępowania w kwocie 100 (sto) złotych i na podstawieart. 17 ust. 1w zw. zart. 21 pkt. 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychnie wymierzył mu opłaty.
Apelację od powyższego wyroku wywiódł obwinionyB. C.zaskarżając orzeczenie Sądu I instancji w całości.
Skarżący wyrokowi temu zarzucił:
1) obrazę prawa materialnego tj. art. 86 § 1 kw w zw. zart. 24 ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 7 pkt 3, ust. 10 pkt 2, art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowympoprzez bezpodstawne przypisanie odpowiedzialności obwinionemu za kolizję drogową z dnia 24 grudnia 2012r. opisaną w petitum wyroku, mimo iż to pokrzywdzonaE. K.dopuściła się naruszenia wskazanych powyżej przepisówustawy prawo o ruchu drogowymna skutek wykonania manewru wyprzedzania pojazdu obwinionego, począwszy od miejsca bezpośrednio poprzedzającego przejście dla pieszych, kontynuowania go na skrzyżowaniu bez zachowania należytej ostrożności oraz odstępu wymaganego regułami ruchu drogowego,
2) obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 kpkw zw. zart. 8kpow poprzez:
a) dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania, treścią złożonych w sprawie wyjaśnień świadków i stron,
b) nie wyjaśnienie istotnych okoliczności wynikających z zeznań świadków w postaci udziału w zdarzeniu pojazdu markiA. (...)koloru srebrnego, który jak wynika z zeznań wykonywał manewr skrętu w lewo w miejscu zdarzenia, który pokrzywdzona wzięła błędnie za manewr pojazdu obwinionego,
c) nieuzasadnionym zaniechaniu przez organy ścigania przeprowadzenia – na miejscu zdarzenia w dniu 24 grudnia 2012r. – pomiaru śladów lakieru na jezdni w miejscu zdarzenia a mających wpływ na określenie rzeczywistego przebiegu zdarzeń związanych z zaistniałą kolizją.
Na podstawieart. 109kpow w zw. zart. 427 § 1 kpkobwiniony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
1) uniewinnienie od zarzucanego mu czynu,
względnie wniósł o:
2) uchylenie zaskarżonego orzeczenia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przed Sądem Rejonowym w Lubaniu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wbrew twierdzeniom apelującego i zarzutom apelacji Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej, zgodnej z dyspozycjąart. 7 kpkocenę dowodów. Była to ocena wszechstronna, logiczna, swobodna dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wiedzą i doświadczeniem życiowym. Tak naprawdę apelacja opiera się w całości tylko i wyłącznie na twierdzeniu, że to obwiniony w swoich wyjaśnieniach przedstawiał prawidłowy przebieg zdarzenia a pokrzywdzona nieprawdziwy. Argumentacja apelacji stanowi w istocie jednostronną subiektywną ocenę dowodów dokonaną przez apelującego obwinionego. Odwoływanie się przy tym do przepisówprawa o ruchu drogowymdokonywane jest przy przyjęciu wyłącznie wersji przebiegu zdarzenia przedstawionej przez apelującego obwinionego. W przeciwieństwie do obwinionego składającego apelację Sąd I instancji dokonał obiektywnej, logicznej swobodnej, zgodnej z dyspozycjaart. 7 kpkoceny dowodów i to wszystkich dowodów we wzajemnym ich powiązaniu.
Zupełnie nielojalne jest odwoływanie się przez apelującego do treści zeznań świadkaK. P.i świadczy o zupełnym subiektywizmie ocen dokonywanych przez apelującego. Oczywistym jest, bo wynika to również z wyjaśnień obwinionego i wszystkich innych dowodów, że w kolizji brały udział dwa samochody tj.A.obwinionego iV.pokrzywdzonej. Twierdzenia zawarte w apelacji, że świadekP.twierdził, iż udział w kolizji brało srebrneA. (...)a Sąd Rejonowy tego nie uwzględnił są oczywiście nieprawdziwe. Oczywistym jest, że świadekP.podawał omyłkowo, że udział w kolizji brało „srebrne”A.. Wynika to z każdego dowodu przeprowadzonego w sprawie. Świadek ten pomylił jedynie kolor samochodu obwinionego, co wynika jasno z treści jego zeznań czytanych w całości a nie fragmentarycznie jak czyni to apelujący.
Zupełnie chybiony był zarzut obrazy prawa materialnego a to art. 86 § 1 kw. Zachowanie przypisane oskarżonemu w zaskarżonym wyroku wyczerpuje bowiem znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 kw. Z treści apelacji wynika, że stawiając zarzut obrazy prawa materialnego apelujący tak naprawdę kwestionował ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd co do sprawstwa i winy obwinionego. Sąd Odwoławczy stwierdza, że Sad I instancji, tak jak wskazano wyżej, dokonał prawidłowej oceny dowodów a w oparciu o tą ocenę dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych zarówno w zakresie sprawstwa jak i winy obwinionego. Brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania tych ustaleń faktycznych. Podkreślić jeszcze raz należy, że zeznania pokrzywdzonej znajdują wsparcie w treści zeznań, przywołanego w apelacji świadkaK. P.oraz zeznaniach:M. C.,P. W.,A. S..
Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej subsumcji prawnej czynu przypisanego obwinionemu.
Orzeczona kara grzywny jest karą łagodną.
Z tych wszystkich względów na podstawieart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpwzaskarżony wyrok utrzymano w mocy.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawierozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłat za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaDz. U. Nr. 118, poz. 1269 – art.§ 3orazustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychDz.U. z 1983r., Nr 49, poz. 223 z późniejszymi zmianami –art. 3 ust 1.