Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 573/14
Data wyroku: 2014-10-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Rafał Nalepa, Marta Legeny-Błaszczyk, Krzysztof Gąsior
Słowa kluczowe: Kradzież Z Włamaniem
Podstawa prawna: art. 437§1 kpk

Sygn. akt IV Ka 573/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 października 2014 roku.
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSO Marta Legeny-Błaszczyk
Sędziowie SO Krzysztof Gąsior
del. SR Rafał Nalepa (spr.)
Protokolant sekr. sądowy Agnieszka Olczyk
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim Izabeli Stachowiak
po rozpoznaniu w dniu 24 października 2014 roku
sprawyR. R. (1)
oskarżonego zart.279§1 kkw zw. zart.64§1 kk
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim
z dnia 11 lipca 2014 roku     sygn. akt VII K 663/13
na podstawieart. 437 § 1 kpk,art. 624 § 1 kpk,art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami)utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;
zwalnia oskarżonego od opłaty za drugą instancję i zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.
Sygn akt IV Ka 573/14

UZASADNIENIE
Prokuratura Rejonowa w Piotrkowie Tryb. oskarżyłaR. R. (1)o to, że: w okresie od 02 kwietnia 2013 r. do 09 kwietnia 2013 r. wP.woj.(...),ul. (...)przy użyciu oryginalnego klucza w którego posiadanie wszedł w wyniku jego zaboru od swojego ojcaM. R. (1), a następnie dostał się do wnętrza kotłowni, domu mieszkalnego, skąd zabrał w celu przywłaszczenia wkrętarko-wiertarkęmarki B. (...), wkrętarko-wiertarkęmarki M., dwie sztuki wkrętarko-wiertarek nieznanej marki, piłę łańcuchową elektryczną i piłę tarczową elektryczną nieznanych marek, szlifierkę kątowąmarki B. (...), torbę z narzędziami dekarskimi oraz dwa przewody elektryczne długości 20 metrów wszystko o łącznej wartości nie mniejszej niż 2.000 złotych, czym działał na szkodęM. S. (1), przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne
to jest o czyn zart. 279 § 1 kkw zw zart. 64 § 1 kk
Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. wyrokiem wydanym w dniu 11 lipca 2014 r. w sprawie VII K 663/13:
-uznał oskarżonegoR. R. (2)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, ustalając, iż oskarżony dopuścił się go w ciągu 5 lat po odbyciu w całości kary pozbawienia wolności orzeczonej za czyn zart. 282 kkw zw zart. 12 kkpopełniony w warunkachart. 64 § 1 kkczym wyczerpał dyspozycjęart. 279 § 1 kkw zw zart. 64 § 2 kki za to na podstawieart. 279 § 1 kkw zw zart. 64 § 2 kkwymierzył mu karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności;
-na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania;
-na podstawieart. 46 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoM. S. (1)kwotę 2.000 złotych;
-zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych.
Apelację od tego wyroku złożył oskarżonyR. R. (1)skarżąc go w całości.
Zarzucił mu:
-naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na jego treść:

⚫

art. 7 kpk- poprzez bezzasadne danie wiary zeznaniom świadkaA. K. (1), która nadużywa alkoholu a jej relacje stanowiły jedynie pomówienie jego osoby;

polegające na przesłuchaniu świadkaA. K.pod nieobecność oskarżonego, pomimo tego, iż nie mógł stawić się na rozprawę z powodu choroby o czym informował sąd;

- błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za jego podstawę polegający na uznaniu:

⚫

iż oskarżony jest sprawcą zarzucanego mu czynu;

świadekA. K. (1)zawarła umowę najmu lokalu mieszkalnego przyul. (...)z wynajmującymD. M. (1).

W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie go od zarzucanego mu czynu.
Na rozprawie apelacyjnej oskarżonyR. R. (1)popierał własną apelację i złożył wniosek dowodowy o przesłuchanie w charakterze świadkaA. K. (1)córkiA.na okoliczność tego, iż jej matka –A. K. (1)(przesłuchana przez prokuratora i sąd pierwszej instancji) – nie jest „normalna” a jej zeznanie, iż oskarżony chwalił się wobec jej osoby, tym że dokonał zaboru przedmiotów opisanych w akcie oskarżenia jest niezgodna z prawdą.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie, jako bezzasadna w stopniu oczywistym.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania –art. 7 kpk- polegający na bezzasadnym daniu wiary zeznaniom świadkaA. K. (1). W ocenie sądu okręgowego Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny dowodów i w oparciu o nią poczynił trafne ustalenia faktyczne. Rozumowanie, jakie przedstawione zostało w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, nie może zostać uznane za błędne, dowolne, czy nielogiczne. Nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów i przedstawia ich wszechstronną analizę. Przypomnieć należy, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego, a więc mieści się w ramach sformułowanej wart. 7 kpkswobodnej oceny dowodów, wówczas, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności (art. 410 kpk) w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk) oraz jest wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - argumentowane w uzasadnieniu (art. 424 § 1 pkt 1 kpk).  Wymogom tym Sąd Rejonowy sprostał.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika jasno, iż sąd rejonowy ustalając sprawstwoR.oparł się, jak zauważył oskarżony, na zeznaniach świadkaA. K. (1). Nie ma jednak racji skarżący twierdząc, iż relacje w/w świadka były odosobnione czy też sprzeczne z innymi dowodami. Wręcz przeciwnie znajdowały one odzwierciedlenie w zeznaniach świadkówD. M. (1), jak równieżM. R. (1), będącego ojcem oskarżonego, a zatem ostatnią osobą która chciałaby go bezpodstawnie obciążać. Świadkowie ci (choć w przypadkuM. R. (1)dotyczy to zeznań z dochodzenia) potwierdzili kluczowe w sprawie fakty, wskazujące na to, iż tylko oskarżony miał sposobność dostania się do kotłowni. Chodzi o okoliczność, iż klucz do kotłowni posiadał tylko i wyłącznieM. R. (1), który na podstawie umowy z wynajmującymD. M.zajmował się dozorowaniem nieruchomości przyul. (...)wP.w tym paleniem w piecu. Jednocześnie jak zeznaliM. R.orazD. M.i co było zgodne z tym, co mówiłaA. K., oskarżonyR. R.w okresie kiedy doszło do kradzieży, odwiedzał swojego ojca a nawet u niego nocował. Miał więc możliwość zaboru klucza od kotłowni i wyniesienia z niej elektronarzędzi i kabli, tym bardziej, że w tym czasie na posesji nie przebywał aniD. M., aniM. S.. Stąd też sąd rejonowy był uprawniony ocenić, jako logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym, zeznania świadkaA. K., iż oskarżony w rozmowie z nią przyznał się do tego, iż dokonał opisanej w zarzucie kradzieży z włamaniem. Podkreślić należy, iż o takim scenariuszu wydarzeń opowiadał w dochodzeniu świadekM. R., który przyznał, iż oskarżonyR. R.mógł zabrać mu klucze od kotłowni a następnie dokonać z niej zaboru elektronarzędzi oraz przewodów elektrycznych.
Jednocześnie sąd okręgowy nie dopatrzył się u świadkaA. K., tak jak tego chciał oskarżony, jakichkolwiek mankamentów psychologicznych, związanych z nadużywaniem przez nią alkoholu, które wpłynąć by mogły na ocenę jego wiarygodności. Okoliczność nadmiernego spożywania alkoholu przez świadka nie stanowi automatycznie o tym czy mówi on prawdę czy też nie. Owszem taki sygnał może prowadzić do powstania wątpliwości, co do tego czy świadek mógł z uwagi na spożywanie alkoholu, który zaburza tę sferę, poczynić spostrzeżenia a potem je zrelacjonować. Dlatego też w takich przypadkach należy weryfikować zeznania takiego świadka innymi dowodami. W sprawie jak ustalono wersja podawana przez świadkaA. K., wskazująca na sprawstwo oskarżonego, nie była bynajmniej odosobniona i znajdowała oparcie o inne dowody o czym napisano wyżej. Analiza protokołu przesłuchania świadka w dochodzeniu nie wskazuje, iżby to co opowiadał zawierało w sobie jakieś luki, nieścisłości czy też twierdzenia nieostre, probabilistyczne świadczące o tym, iż alkohol mógł rzeczywiście zaburzyć zdolność do postrzegania przezeń faktów i ich relacjonowania. Relacje te świadek potwierdził przed sądem rejonowym nadając im stabilności, która dodatkowo przemawiała za uznaniem ich za wiarygodne. Jednocześnie sąd okręgowy z urzędu nie dostrzegł jakichkolwiek powodów z jakich świadekA. K.miałby jakikolwiek interes, aby bezpodstawnie obciążać oskarżonego i „wrabiać go” w dokonanie włamania. Nic w ten sposób nie zyskiwała, ryzykując odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań. Tym samym brak było przeszkód aby na podstawie zeznań świadkaA. K.dokonać ustaleń faktycznych w tym również dotyczących zawarcia umowy najmu pomiędzy nim aD. M.. W sprawie, nie miało bowiem znaczenia w jakiej formie (pisemnej czy ustnej) doszło do zawarcia umowy najmu pomiędzyA. K.aD. M.tylko czy faktycznieA. K.w czasie objętym zarzutem przebywała w domu przyul. (...)wP. T.i miała styczność i możliwość odbycia rozmowy zR. R.a fakt ten wynikał przecież bezspornie z zeznańD. M.,A. K.iM. R.a także notatki policyjnej.
Nie jest również trafny zarzut naruszenia przez sąd rejonowy przepisów postępowania poprzez przeprowadzenie rozprawy i przesłuchania świadkaA. K.pod nieobecność oskarżonego, mimo, iż sąd dysponował informacją o chorobieR. R.. Zgodnie z§ 2 art. 117 kpkczynności nie przeprowadza się, jeżeli osoba uprawniona nie stawiła się, a brak dowodu, że została o niej powiadomiona, oraz jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że niestawiennictwo wynikło z powodu przeszkód żywiołowych lub innych wyjątkowych przyczyn, a także wtedy, gdy osoba ta usprawiedliwiła należycie niestawiennictwo i wnosi o nieprzeprowadzanie czynności bez jej obecności, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści§ 2apowołanego przepisu usprawiedliwienie niestawiennictwa z powodu choroby oskarżonych, świadków, obrońców, pełnomocników i innych uczestników postępowania, których obecność była obowiązkowa lub którzy wnosili o dopuszczenie do czynności, będąc uprawnionymi do wzięcia w niej udziału, wymaga przedstawienia zaświadczenia potwierdzającego niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie, wystawionego przez lekarza sądowego.
Z protokołu rozprawy z dnia 28 kwietnia 2014 r. (k. 135) wynika, iż oskarżonyR. R.nie stawił się na nią, mimo prawidłowego powiadomienia o terminie na poprzedniej rozprawie (k. 128). W dalszej części protokołu odnotowano, iż w dniu 28 kwietnia 2014 r. oskarżony skontaktował się telefonicznie z sekretariatem wydziału, informując, iż przebywa na zwolnieniu lekarskim , źle się czuje i nie jest w stanie przyjechać na rozprawę oraz wnosi o jej odroczenie a „zwolnienie lekarskie” nadeśle pocztą. W świetle zacytowanych wyżej przepisów decyzja sądu o prowadzeniu rozprawy pod nieobecność oskarżonego, zawierająca w sobie, jak można się domyślać, dorozumiane nieuwzględnienie wniosku o odroczenie rozprawy była legalna. Oskarżony nie usprawiedliwił bowiem niezdolności do udziału w rozprawie z powodu choroby w sposób wymagany przez przepisart. 117 § 2a kpk. W aktach brak bowiem stosownego zaświadczenia lekarskiego pochodzącego od lekarza sądowego, stwierdzającego niezdolność do udziału w rozprawie. Oskarżony, mimo zapewnienia, w ogóle nie przedłożył do akt jakiegokolwiek zaświadczenia lekarskiego dającego informację o stanie jego zdrowia w dnu 28 kwietnia 2014 r. Sąd rejonowy nie miał więc podstaw, aby honorować niczym nie popartych oświadczeń oskarżonego o rzekomo złym stanie zdrowia i niezdolności do udziału w czynnościach i tym samym nie naruszył żadnych przepisów postępowania.
Dlatego też zaskarżony wyrok, jako słuszny i odpowiadający prawu należało utrzymać w mocy. Odnosiło się do też do rozstrzygnięcia o karze i środku karnym. Wymierzona oskarżonemu kara 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, jest w ocenie sądu okręgowego, adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości i z pewnością nie można jej uznać za rażąco surową. Rezygnacja przez sąd pierwszej instancji z warunkowego zawieszenia wykonania kary jest również decyzją jak najbardziej prawidłową, usprawiedliwioną sposobem życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa i jego wielokrotną, mimo stosunkowo młodego wieku, uprzednią karalnością, świadczącą o głębokiej demoralizacji. W takim układzie okoliczności kara pozbawienia wolności z jej warunkowym zawieszeniem nie spełniałaby celów kary, w szczególności nie zapobiegłaby powrotowiR. R.do przestępstwa.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie przepisów wskazanych w sentencji wyroku.