Sąd Rejonowy w Świdnicy
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI K 697/12
Data wyroku: 2014-01-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Ćwik – Kulczycka
Słowa kluczowe: Zniewaga
Podstawa prawna: art. 216 § 1 kk

Sygn. akt VI K 697/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 09 stycznia 2014r.

Sąd Rejonowy VI Wydział Karny w Świdnicy w składzie:

Przewodniczący SSR Maria Ćwik – Kulczycka
Protokolant Katarzyna Możejko

po rozpoznaniu dnia 11 lipca 2013r., 15 października 2013r., 19 listopada 2013r., 09 stycznia 2014r.
sprawy karnejS. S. (1)z domuM.
urodzonej (...)., córkiS.iC.z domuJ.

oskarżonej o to, że:
w dniu 05 października 2012 roku wS., woj.(...), naul. (...)znieważyła pokrzywdzonąB. M. (1)obraźliwymi słowami nazywając ją m.in. brudasem

tj. o czyn zart. 216§1 kk

I
oskarżonąS. S. (1)uniewinnia od popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 216§1 kk,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.T. B.kwotę 797,04 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielce prywatnej z urzędu,

III
na podstawieart. 632 pkt 2 kpkkoszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

VI K 697/12

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

OskarżonaS. S. (1)oraz oskarżycielka prywatnaB. M. (1)są sąsiadkami i mieszkają na jednym – trzecim piętrze budynku przyul. (...)wS.. Obie panie są emerytkami, z racji tego, że z powodu złego stanu zdrowia wymagają pomocy innych osób pozostają w zainteresowaniu opieki społecznej. Oskarżona cały czas korzysta z pomocy opieki społecznej, przychodzi do niej opiekunka, która pomaga w załatwianiu codziennych spraw, robi zakupy, wyrzuca śmieci itp.B. M. (1)również taka opieka został przyznana, ale ponieważ oskarżycielka nie wpuszczała opiekunki do domu - ta forma opieki została jej cofnięta.
B. M. (1)iS. S. (1)są od wielu lat w konflikcie sąsiedzkim, obie panie kłócą się wyzywają, maja do siebie wzajemne pretensje dot. m.in. spraw związanych ze wspólnymi częściami budynku z których korzystają, a toS. S.żali się, że sąsiadka nie myje korytarza, , że nie wymienia żarówek, że nie płaci za mieszkanie.B. M.z kolei ma m.in. pretensje , że oskarżona stawia worki ze śmieciami na korytarzu, że ją wyzywa od brudasów.
W ocenie sąsiadów i dzielnicowego obie kobiety są kłótliwe, męczące i uciążliwe dla sąsiadów.

Dowód:
- zeznania świadka oskarżycielki prywatnejB. M. (1)k. 2-3, 120
- wyjaśnienia oskarżonejS. S. (1)k. 84
- zeznania świadkaA. K.k. 190
- zeznania świadkaR. F.k. 231
- zeznania świadkaJ. K.k. 231-232
- wyrok w sprawie tut. Sądu o sygn. akt VI K 1487/03
- wywiady środowiskowe k. 58-59, 65

Ponieważ oskarżyciela prywatna jest osobą, z którą ciężko nawiązać kontakt, jest po wylewach i ma trudności w wysławianiu się i odpowiadaniu na pytania, Sąd powołał biegłego psychologa, który uczestniczył w rozprawie podczas składania przez oskarżycielkę prywatną zeznań, sporządzono również opinię sądowo-psychologiczną dotyczącą świadka.
Biegła w swojej opinii stwierdziła, że uB. M. (1)stwierdza się organiczne zaburzenia funkcji poznawczych i organiczne zaburzenia osobowości. Występują deficyty funkcji poznawczych, w tym osłabienie umiejętności pamięciowych i percepcyjnych. Świadek rozumie znaczenie podstawowych norm społecznych, odtwarza po czasie zdarzenia z dnia codziennego. Biegła dalej stwierdziła osobowościowo – brak wglądu, samokrytycyzmu, skłonność do nadmiernie korzystnej społecznie autoprezentacji, skłonność do obwiniania innych za swoje problemy, labilność emocjonalną, skłonność do nadinterpretacji. Nadto z uwagi na deficyty funkcji poznawczych i cechy osobowości zdaniem biegłej zeznania świadkaB. M. (1)należy traktować z ostrożnością i są one na tyle wiarygodne o ile zostaną potwierdzone przez inne dowody.

Dowód:
- opinia sądowo psychologiczna k. 115-119, 120

OskarżonaS. S. (1)nie była nigdy karana sądownie.

Dowód:

- dane o karalności k. 55

S. S. (1)nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, zaprzeczyła , aby w dniu 5 października 2012 roku krzyczała na pokrzywdzoną, zaprzecza by miała ją kiedykolwiek wyzywać, aczkolwiek przyznaje, że jest z sąsiadką w konflikcie, który zaczął się od kiedy przestała jej pożyczać pieniądze i dawać jedzenie. W jej ocenieB. M. (1)jest uciążliwą sąsiadką.

Ponadto Sąd zważył co następuje:

W przekonaniu Sądu dowody zgromadzone w niniejszym postępowaniu nie dały podstaw do przyjęcia, że oskarżona dopuściła się zarzucanego jej czynu. Rzeczą bezsporną jest, że obie kobiety są w ostrym konflikcie, mają do siebie pretensje o różnego rodzaju drobnostki związane z korzystaniem z korytarza, kłócą się m.in. o żarówki, o śmieci . W ocenie sąsiadów obie są uciążliwe, konfliktowe. Oczywiście, że w kontekście takich ustaleń jest wysoce prawdopodobnym, że wbrew temu co mówi oskarżona mogła ona wyzywać pokrzywdzoną w sposób jaki ta opisała, niemniej jednak dla przypisania sprawstwa i winy w zakresie czynu skonkretyzowanego w miejscu i dacie konieczna jest pewność, a nie tylko prawdopodobieństwo. A tu pewności już nie ma. Z opinii sądowo-psychologicznej dotyczącej pokrzywdzonej wynika, że jest ona osobą generalnie niewiarygodną, a jej relacja może być uznana za prawdziwą jedynie wtedy kiedy znajdzie potwierdzenie w innych dowodach. Pomimo przesłuchania kilku świadków, którzy mieli styczność z obiema paniami i mogły mieć ewentualnie informacje na temat awantury między nimi – żadna z przesłuchanych osób nie potwierdziła, że w dniu 5.10.2012r faktycznie doszło do jakiejś kłótni iS. S. (1)wyzywałaB. M. (1). Świadkowie potwierdzili jedynie fakt, że obie kobiety często się kłócą i mają do siebie pretensje, ale czy akurat tego konkretnego dnia doszło pomiędzy nimi do jakiejś wymiany zdań żaden ze świadków nie był w stanie potwierdzić, tak jak i tego , że mają w zwyczaju używać wobec siebie wyzwisk. W tych okolicznościach, właśnie z braku dostatecznych dowodów, przy wyraźnej skłonności oskarżycielki do doszukiwania się różnych form naruszenia prawa przez różne osoby ( ogromna ilość pism- skarg na rzekome przestępne zachowanie innych osób, których postępowanie nie dotyczy) Sąd doszedł do przekonania, że na podstawie tylko i wyłącznie skargi oskarżycielki prywatnej nie można uznaćS. S. (1)za winną w zakresie popełnienia czynu opisanego przez pokrzywdzoną.
Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturzeSąd nakazał wypłacić ze Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej- adw.T. B.kwotę 797,04 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielce prywatnej z urzędu.
O kosztach w pkt III orzeczono na podstawieart. 632 pkt 2 kpkzaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.