Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1812/13
Data wyroku: 2014-12-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Polikowska
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk

Sygn. akt II K 1812/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 grudnia 2014r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Joanna Polikowska
Protokolant: Joanna Szmel
po rozpoznaniu w dniach: 26.03.2014r., 4.06.2014r., 6.08.2014r., 17.09.2014 r., 17.10.2014 r., 05.11.2014 r. i 12.12.2014 r.
s p r a w y :J. B.
synaS.iM.zd.P.
urodzonego w dniu (...)wJ.

oskarżonego o to, że:
nieustalonego dnia w okresie pomiędzy styczniem a majem 2010r. wJ.woj.(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniemA. M. (1)w ten sposób, że w trakcie zawierania umowy kupna sprzedaży samochodu m-kiM. (...)onr rej (...)o wartości 100.000 zł wprowadził w błądA. M. (1)do zamiaru wydania przedmiotowego pojazdu, czym działał na szkodęA. M. (1),

tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.

I
uznaje oskarżonegoJ. B.winnym tego, że w nieustalonym dniu w okresie pomiędzy styczniem a 19 majem 2010 r. wW., woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc faktycznym właścicielem samochodu osobowego markiM. (...)onr rej. (...)o wartości 100.000 zł doprowadziłA. M. (1)do niekorzystanego rozporządzenia mieniem wprowadzając go w błąd co do osoby faktycznego właściciela tego samochodu oraz zamiaru jego wydania w związku z jego zakupem przezA. M. (1)w ten sposób, że ustalona osoba podająca się za faktycznego właściciela tego samochodu zawarła zA. M. (1)umowę kupna – sprzedaży samochodu markiM. (...)onr rej. (...)za kwotę 100.000 zł i po otrzymaniu wskazanej kwoty nie wydała samochoduA. M. (1), czym działał na szkodęA. M. (1), tj. występku zart. 286 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 286 § 1 k.k.wymierza mu karę 8 /ośmiu/ miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.orzeka wobec oskarżonegoJ. B.karę grzywny w wysokości 200 /dwustu/ stawek dziennych ustalając wysokość stawki na kwotę 10 /dziesięć/ złotych;

II
na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoJ. B.kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 /trzy/ lata;

III
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoJ. B.obowiązek naprawienia szkody w części poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoA. M. (1)kwoty 50.000 zł /pięćdziesiąt tysięcy złotych/;

IV
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądza od oskarżonegoJ. B.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoA. M. (1)kwotę 1.104 zł /tysiąc sto cztery złote/ tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

V
na podstawieart. 29 ust 1 ustawy prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.kwotę 780 zł plus 179,40 zł VAT tytułem zwrotu kosztów udzielonej obrony z urzędu;

VI
na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 2 ust 1 pkt 3 i art. 3 ust 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądza od oskarżonegoJ. B.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłatę w kwocie 580 złotych.

Sygn. akt II K 1812/13

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
OskarżonyJ. B.był faktycznym właścicielem samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Sfinansował on zakup tego samochodu.
Dowód:
- wyjaśnienia oskarżonegoJ. B.k. 193-197, 301,
- zeznania świadkaJ. D.k. 408-410,
- zeznania świadkaA. W. (1)k. 375-376
- zeznania świadkaV. B. (1)k. 133-135,
- zeznania świadkaG. Z.k. 303-304,
Z racji posiadanych przez oskarżonegoJ. B.długów w umowie kupna - sprzedaży pojazduM. (...)przez oskarżonego odJ. L., jako kupujący została wpisana, bez jej wiedzy,A. W. (1). KiedyA. W. (1)otrzymała wezwanie do zapłaty ubezpieczenia za ten samochód, skontaktowała się z oskarżonym, którego widziała jeżdżącego tym samochodem, celem wyjaśnienia sprawy.J. B.poinformowałA. W. (1)w późniejszym czasie, że samochód został dalej sprzedany.
Dowód:
- wyjaśnienia oskarżonegoJ. B.k. 301,
- umowa kupna – sprzedaży z dnia 04.03.2009 r. k. 322,
- zeznania świadkaA. W. (1)k. 375-376
Według umowy kupna – sprzedaży z dnia 24 kwietnia 2009 r.A. W. (1)miała sprzedać samochód markiM. (...)Ł. B. (1).A. W. (1)nie podpisywała umowy kupna - sprzedaży, nie wiedziała komu samochód został sprzedany. Kiedy zobaczyła, iż samochód został przerejestrowany przestała się nim interesować.
Dowód:
- zeznania świadkaA. W. (1)k. 375-376,
- umowa kupna sprzedaży z dnia 24.04.2009 r. k. 321,
- kopia dowodu rejestracyjnego k. 347,
PokrzywdzonyA. M. (1)iŁ. B. (1)znali się od 2009 r. Dnia 20 października 2009 r. założyli firmę Krajowy System(...) spółka z o.o.wJ., której udziałowcami oprócz nich zostaliB. M.iR. B.. Prezesem Zarządu spółki zostałaB. M.. Później prokurentem spółki został oskarżonyJ. B..Ł. B. (1)zaproponowałA. M. (1)sprzedaż samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Cena sprzedaży została ustalona na kwotę 100 000 zł.
Dowód:
- zeznania świadkaA. M. (1)k. 6-8, 26-27, 62-64, 80-81, 217-219, 273-275,
- zeznania świadkaB. M.k. 119-121, 198-199, 301-302,
- informacja z KRS k. 136-144, 145-154,
- kserokopia aktu notarialnego k. 200-202, 203-213,
- zeznania świadkaG. Z.k. 376-378,
W nieustalonym dniu w okresie pomiędzy styczniem a 19 maja 2010 r. pokrzywdzonyA. M. (1)zakupił odŁ. B. (1)podającego się za jego właściciela, samochód markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)za kwotę 100 000 zł. Wszelkich uzgodnień związanych umową kupna – sprzedaży tego samochoduA. M. (1)dokonywał zŁ. B. (1). OskarżonyJ. B.wypełnił formularze umowy kupna – sprzedaży samochodu, które na następny dzień zostały podpisane w przezŁ. B. (1)jako sprzedającego iA. M. (1)jako kupującego, w miejscu zamieszkaniaA. M. (1). W chwili podpisania umowy kupna – sprzedaży samochoduA. M. (1)przekazałŁ. B. (1)kwotę 100 000 zł.Ł. B. (1)nie wydał natomiastA. M. (1)samochodu będącego przedmiotem umowy ani jego dokumentów.
Dowód:
- zeznania świadkaA. M. (1)k. 6-8, 26-27, 62-64, 80-81, 217-219, 273-275,
- zeznania świadkaB. M.k. 119-121, 198-199, 301-302,
- umowa kupna – sprzedaży samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)k. 3,
- pismoŁ. B. (1)z dnia 25.03.2011 r. k. 10,
Ł. B. (1)i pokrzywdzonyA. M. (1)spotykali się w spółce, której byli udziałowcami. Początkowo pokrzywdzonyA. M. (1)nie domagał się odŁ. B. (1)wydania mu samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Samochód ten był użytkowany przezJ. B.. KiedyA. M. (1)zaczął domagać się odŁ. B. (1)wydania mu samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...),Ł. B. (1)nie wydał mu tego samochodu. Jako przyczyny niewydania wskazywał mu, iż oskarżonyJ. B.był na wyjeździe tym samochodem, że samochód ma uszkodzone lusterko i przed przekazaniem naprawi je. W połowie 2010 r.A. M. (1)zachorował i przestał domagać się wydania mu samochodu. Na początku 2011 r. pokrzywdzony skontaktował się z adwokatem, który w dniu 11 marca 2011 r. skierował doŁ. B. (1)o wydanie pojazdu lub zwrot 100 000 zł.
Dowód:
- zeznania świadkaA. M. (1)k. 6-8, 26-27, 62-64, 80-81, 85-86, 217-219, 273-275,
- zeznania świadkaB. M.k. 119-121, 198-199, 301-302,
OskarżonyJ. B., podczas rozmowy z żonąV. B. (1)oświadczył jej, że chciałby przepisać na nią samochód markiM. (...). W dniu 20 maja 2010 r.Ł. B. (1)zawarł umowę kupna – sprzedaży samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)zV. B. (1). Formularz tej umowy wypełnił oskarżonyJ. B.zaś podpis na nim jako kupujący złożyłaV. B. (1). Zakup samochoduV. B. (1)sfinansowała częściowo z kredytu, częściowo z oszczędności. Gotówkę przekazała oskarżonemuJ. B..
Dowód:
- umowa kupna – sprzedaży z dnia 20.05.2010 r. k. 17, 345,
- zeznania świadkaV. B. (1)k. 32-33, 81-82, 133-135, 392-394,
- wyjaśnienia oskarżonegoJ. B.k. 193-197,
OskarżonyJ. B.ma 53 lata, z zawodu jest elektromonterem, nie pozostaje w zatrudnieniu, nie jest zarejestrowany w PUP, utrzymuje się z prac dorywczych, z których osiąga dochód w wysokości 800 zł, nie posiada wartościowego majątku.
OskarżonyJ. B.był karany sądownie.
Dowód:
- dane osobo-poznawcze oskarżonegoJ. B.k. 193, 255,
- dane o karalności oskarżonegoJ. B.k. 398-400.
OskarżonyJ. B.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.
W złożonych wyjaśnieniach przyznał, iż faktycznie samochód markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)należał do niego. Wskazał, że „na papierze” jego właścicielem był jego syn. Z uwagi na długi, które posiada gdyby samochód ten był na niego, byłby objęty egzekucją.
Oskarżony nadto wyjaśnił, iż w rozmowie zB. M.poinformował ją, iż ma pomysł na biznes tylko brakuje mu dofinansowania.B. M.poinformowała go wtedy, że porozmawia z mężem, aby pożyczył mu pieniądze niezbędne do rozpoczęcia działalności. Podczas spotkania zA. M. (1)przedstawił mu biznesplan i zaproponował, aby pożyczył mu 100 000 zł pod zastaw.A. M. (1)wyraził na to zgodę. Podpisali in blanco umowę na sprzedaż samochodu, który był w posiadaniu jego syna, kwitując na niej wpłatę przezA. M. (1)pierwszej raty w kwocie 40 000 zł. PoinformowałA. M. (1)o tym, iż podpisuje z(...)umowę jako partner strategiczny na sprzedaż ubezpieczeń asistance i obsługi w ramach programu krajowego systemu informacji SOS.A. M. (1)wyraził wtedy chęć objęcia wraz z żoną udziałów w spółce zamiast zabezpieczenia w postaci wkładu pieniężnego, którego dokonał w kwocie 40 000 zł za powyższe udziały i uczestnictwo w tej działalności.A. M. (1)objął notarialnie udziały w spółce niszcząc umowę pożyczki zabezpieczoną umową kupna – sprzedaży(...). Umowa pomiędzy nim aA. M. (1)obejmowała także to, iż stanowisko prezesa obejmieB. M..A. M. (1)kupił samochód markiM. (...)klasy, który użytkowała jego żona. Na tym skończyło się finansowanie spółki przezA. M. (1). Z uwagi na konieczność dofinansowania spółki poprosił żonęV. B. (1), aby wzięła kredyt na dofinansowanie spółki - zakupiła na kredyt jego samochód markiM. (...), który był zarejestrowany na syna. Po uzyskaniu przezV. B. (1)kredytu mieli dofinansowanie, które pozwoliło na pokrycie zobowiązań i bieżącą działalność spółki. Wobec braku zaangażowaniaA. M. (1)w sprawy spółki zaproponował mu, iż znajdzie osobę, która odkupi jego udziały, aleA. M. (1)nie wyraził na to zgody. Nadto oskarżony wyjaśnił, iżA. M. (1)nigdy nie był w posiadaniu samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...), nie zgłaszał wobec niego żadnych roszczeń. Przy sprzedaży tego samochoduV. B. (1)przekazał jej kartę pojazdu, w której był posiadaniu. Było to w dniu obejmowania udziałów w spółce. Wtedy teżA. M. (1)zgniótł, zniszczył posiadaną umowę kupna – sprzedaży samochodu jako nieobowiązującą umowę pożyczki. Na rozprawie oskarżony wyjaśnił, żeA. M. (1)pożyczył mu kwotę 40 000 zł. Co do tej kwoty została zwarta pomiędzyA. M. (1)a jego synem umowa kupna – sprzedaży samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Następnie stwierdził, iż kwota 40 000 zł była pokryciem w firmie udziałów państwaM.. Potem zaś stwierdził, iż umowa kupna – sprzedaży samochodu markiM. (...)zawarta pomiędzy pokrzywdzonym a jego synem, który był właścicielem tego samochodu „na papierze” była umową zastawu i dotyczyła pożyczki kwoty 100 000 zł, której miał mu udzielićA. M. (1), a z której przekazał mu tylko kwotę 40 000 zł, co zostało pokwitowane na tej umowie.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoJ. B.w zakresie tego, iż był on faktycznie właścicielem samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)oraz iż z uwagi na posiadane przez niego długi, w dokumentach samochodu wpisany był jako właściciel jego synŁ. B. (1). Brak było bowiem jakichkolwiek podstaw, aby kwestionować wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie. Wyjaśnienia oskarżonego, w których wskazywał on, że był właścicielem przedmiotowego samochodu znajdują bowiem potwierdzenie w zeznaniach świadkaV. B. (1)- żony oskarżonego, jak również w zeznaniach świadkówJ. D.iG. Z., które oskarżony informował, że samochód ten należy do niego.
Walor wiarygodności Sąd przydał także wyjaśnieniom oskarżonegoJ. B.w zakresie w jakim wskazywał on, iż państwoM.byli udziałowcami spółki Krajowy System(...) spółka z o.o.wJ., której nazwa następnie została zmieniona poprzez dodanie zwrotuGrupa (...), aB. M.była jej prezesem. Okoliczność ta została przyznana w zeznaniach złożonych przez świadkówA. M. (1)iB. M.. Nadto wynika ona z aktów notarialnych (k. 200-202, 203-213), z informacji z KRS (k. 136-144, 145-154) oraz z zeznań świadkówG. Z.iJ. D., które zajmowały się sprawami księgowymi firmy Krajowy System(...) spółka z o.o.wJ.. Z aktu notarialnego z dnia 20 października 2009 r. repertorium A numer(...)sporządzonego przez notariuszaA. W. (3), stanowiącego umowę spółki Krajowy System(...) spółka z o.o.wynika, iż kapitał zakładowy spółki wynosi 50 000 zł zaś jej wspólnikami zostali pokrzywdzonyA. M. (1), który objął 10 udziałów po 500 zł każdy i pokrył je wkładem pieniężnym w wysokości 5 000 zł,B. M., która objęła 20 udziałów po 500 zł i pokryła je wkładem pieniężnym w kwocie 10 000 zł,R. B.który objął 30 udziałów po 500 zł i pokrył je wkładem pieniężnym w wysokości 15 000 zł orazŁ. B. (1), który objął 40 udziałów po 500 zł i pokrył je wkładem pieniężnym w wysokości 20 000 zł. Wskazanym aktem notarialnym powołany został pierwszy Zarząd w osobieB. M.jako Prezesa Zarządu. Wpis spółki do Krajowego Rejestru Sądowego dokonany został dnia 14 listopada 2009 r.
OskarżonyJ. B.w złożonych zeznaniach nie kwestionował zawarcia umowy kupna – sprzedaży samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)pomiędzyŁ. B. (1)aA. M. (1). Z jego wyjaśnień wynika, iż miał on pełną wiedzę o zawarciu tejże umowy przez jego syna, który w dokumentach figurował jako właściciel tego samochodu jak i jej warunkach. Z zeznań pokrzywdzonegoA. M. (1)wynika, iż oskarżony wypełnił formularze umowy kupna – sprzedaży tego samochodu, które następnie podpisał on iŁ. B. (1).
Sąd odmówił natomiast wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoJ. B.w zakresie w jakim wskazywał on, iż umowa kupna – sprzedaży samochodu zawarta pomiędzy pokrzywdzonymA. M. (1)a jego synemŁ. B. (1)była umową in blanco i stanowiła zabezpieczenie pożyczki, której zobowiązał się mu udzielićA. M. (1), a z której przekazał mu jedynie kwotę 40 000 zł, co pokwitował na egzemplarzu umowyA. M. (1). Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie nie były konsekwentne bowiem oskarżony twierdził także, iż kwota 40 000 zł stanowiła pokrycie udziałów państwaM.w firmie Krajowy System(...) spółka z o.o.Stały one nadto w oczywistej sprzeczności z zeznaniami świadkaA. M. (1), z których wynika, iż nie pożyczał on oskarżonemuJ. B.jakichkolwiek pieniędzy, a jedynie odŁ. B. (1)dokonał zakupu za kwotę 100 000 zł samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...). PokrzywdzonyA. M. (1)w toku całego postępowania w sprawie konsekwentnie wskazywał, iż przedmiotowy samochód zakupił odŁ. B. (1), któremu zapłacił kwotę 100 000 zł stanowiącą cenę jego sprzedaży i samochód ten nie został mu wydany. Wskazywał przy tym konsekwentnieA. M. (1)na okoliczności w jakich doszło do zawarcia umowy kupna – sprzedaży przedmiotowego samochodu oraz na przyczyny niedysponowania nim i podjęte próby odzyskania pieniędzy. Niewątpliwie, gdyby samochód markiM. (...), jak wskazywał oskarżony, miał stanowić zabezpieczenie udzielonej mu przezA. M. (1)pożyczki, strony nie zawierałyby umowy kupna – sprzedaży tego samochodu tylko zawarłyby umowę pożyczki wraz z ewentualnym zastawem na tym samochodzie. Nie logicznym byłoby, abyA. M. (1)miał zabezpieczać umowę pożyczki udzielonej oskarżonemu na samochodzie, o którym wiedział że stanowi on własnośćŁ. B. (1). Takie zabezpieczenie nie dawałoby mu żadnych uprawnień do tego samochodu w przypadku braku spłaty pożyczki przez oskarżonego. Nadto nie można zapominać, że oskarżonyJ. B.w złożonych wyjaśnieniach przyznał, iż dokonał zapisu treści oświadczenia znajdującego się na umowie na k. 25 akt sprawy o treści: „oświadczam, iż na poczet sprzedaży samochoduM. (...)nr rej. (...)otrzymałem sumę 40 000 tys. plus odsetki 12 tys. złotych 52 000 tys. złotych” oraz złożył pod tym oświadczeniem swój podpis. Gdyby przedmiotowa umowa nie była umową kupna – sprzedaży tylko zastawu dotyczącą udzielonej mu pożyczki, oskarżony w oświadczeniu tym nie używałby słów „na poczet sprzedażyM. (...)”. Zapis ten został dokonany przez oskarżonego wyłącznie na potrzeby niniejszej sprawy, niemniej jednak wskazuje jaka umowa została faktycznie zawarta. Nie dokonał go oskarżony, jak wyjaśniał na egzemplarzu umowyA. M. (1)tylko na egzemplarzu umowy posiadanym przezŁ. B. (1), który został od niego zatrzymany w dniu 18 stycznia 2012 r. Oskarżony w ten sposób dążył do udowodnienia swoich wyjaśnień, iż pokrzywdzonyA. M. (1)przekazał jedynie kwotę 40 000 zł za ten samochód. Z treści zeznańA. M. (1)wynika, iż całą kwotę 100 000 zł stanowiącą cenę samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)przekazał onŁ. B. (1)w chwili podpisania z nim umowy. Zarówno ta okoliczność jak też i zawarcie zA. M. (1)umowy kupna – sprzedaży samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)została przyznana przezŁ. B. (1)w piśmie kierowanym do pełnomocnikaA. M. (1)adw.D. K.z dnia 25 marca 2011 r., do którego załączył on kserokopię posiadanego egzemplarza umowy kupna – sprzedaży (k. 3), na której nie ma oświadczenia oskarżonego dotyczącego kwoty 40 000 zł. Nie wskazywał przy tymŁ. B. (1)w tymże piśmie na pozorność zawartej umowy, na zawarcie umowy pożyczki, czy zastawu na tym samochodzie. GdybyA. M. (1)przekazał oskarżonemuJ. B.wskazywaną w oświadczeniu oskarżonego kwotę 40 000 zł, fakt ten w dacie jej przekazania zostałby odnotowany nie tylko na posiadanym przezŁ. B. (1)egzemplarzu umowy, ale także na egzemplarzu umowy, który posiadałA. M. (1). Skoro na kserokopii umowy przesłanej przezŁ. B. (1)pełnomocnikowiA. M. (1)wraz z pismem z dnia 25 marca 2011 r. oświadczenie to nie widnieje,J. B.oświadczenie to musiał napisać po dniu 25 marca 2011 r. Nie mógł uczynić tego, jak wskazywał w składanych wyjaśnieniach, gdyA. M. (1)miał mu przekazywać pieniądze bowiemA. M. (1)oskarżonemu żadnych pieniędzy związanych z tą umową nie przekazywał, a tym bardziej po dniu 25 marca 2011 r. Cała cena samochodu została bowiem przez pokrzywdzonego przekazanaŁ. B. (1)w dniu podpisania umowy kupna – sprzedaży przedmiotowego samochodu. ZeznaniaA. M. (1)w zakresie zakupu oraz niewydania mu przezŁ. B. (1)samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)po zawarciu umowy kupna – sprzedaży, znajdują potwierdzenie w zeznaniach jego żonyB. M.. Na okoliczność dysponowania tym samochodem przez oskarżonego do czasu zawarcia umowy jego kupna – sprzedaży przezŁ. B. (1)jako sprzedającego iV. B. (1)jako kupującą wskazuje też treść zeznań świadkówG. Z.iJ. D., które twierdziły, że w 2010 r. oskarżony jeździł tym samochodem orazV. B. (2), która jednoznacznie wskazała, iż w rozmowie z nią oskarżonyJ. B.oświadczył, że chciałby przepisać na nią samochód markiM. (...)i potem w dniu 20 maja 2010 r. zakupiła ona ten samochód i dokonała jego przerejestrowania na siebie. Z zeznań świadkaV. B. (1)wynika, iż kupiła ona samochód markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)za wiedzą i zgodąA. M. (1), który wręcz zachęcał ją do nabycia tego samochodu. ZeznaniaV. B. (2)w tym zakresie są nielogiczne, nie znajdują nadto żadnego potwierdzenia w dowodach, które Sąd uznał za wiarygodne. Ocenił je Sąd jako zmierzające do uwiarygodnienia linii obrony oskarżanegoJ. B.prezentowanej w niniejszej sprawie. NiewątpliwieV. B. (1)łączą z oskarżonym bliskie stosunki i zaufanie skoro zdecydowała się ona przystać na propozycję oskarżonego dokonania zakupu samochodu markiM. (...)odŁ. B. (1)mając świadomość, że samochód ten faktycznie stanowi własność oskarżonego - jej męża i wzięcia kredytu na jego zakup. Składając zeznaniaV. B. (1)bez wątpienia była zainteresowana korzystnym dla oskarżonego rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy. Wskazuje na to jej postawa na rozprawie. Z wyjaśnień oskarżonegoJ. B.wynika, żeA. M. (1)przy sprzedaży samochoduV. B. (1)miał przekazać jej kartę pojazdu, w której był posiadaniu i miało to mieć miejsce w dniu obejmowania udziałów w spółce oraz że wtedy też zgniótł, zniszczył umowę kupna – sprzedaży tego samochodu.V. B. (1)początkowo potwierdziła w złożonych zeznaniach zniszczenie umowy w okolicznościach podawanych w wyjaśnieniach oskarżonego. Na rozprawie zaś wycofała się ze swoich twierdzeń w tym zakresie wskazując, iż dokładnie nie pamięta jaka umowa byłą niszczona, jakie samochodu dotyczyła.V. B. (1)nie mogła być świadkiem niszczenia przezA. M. (1)umowy kupna - sprzedaży samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...).A. M. (1)nigdy w złożonych zeznaniach nie potwierdził, aby dokonał zniszczenia umowy kupna – sprzedaży samochodu zawartej zŁ. B. (1). Kategorycznie zaprzeczył, aby zostały mu przekazane jakiekolwiek dokumenty dotyczące samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Nie mógł zatem pokrzywdzony przekazać karty pojazduV. B. (1)w dniu nabywania przez nią tego samochodu. Gdyby zaś pokrzywdzony choć pogniótł swój egzemplarz umowy ślady takiego działania nosiłaby kserokopia umowy przedłożonej do akt sprawy. Wiedzę o tym, iżV. B. (1)była właścicielką przedmiotowego samochoduA. M. (1)powziął później niż 20 maja 2010 r. Ponadto w dniu 20 maja 2010 r.A. M. (1)nie obejmował żadnych udziałów w spółce Krajowy System(...) spółka z o.o.Udziały w tej spółce zostały objęte przezA. M. (1)w dniu zawiązania tej spółki tj. w dniu 20 października 2009 r. Umowa kupna – sprzedaży samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)została zawarta pomiędzyŁ. B. (1)aV. B. (1)w dniu 20 maja 2010 r.
OskarżonyJ. B.w złożonych wyjaśnieniach z jednej strony podawał, iż kwota 40 000 zł stanowiła uzyskaną odA. M. (1)pożyczkę z drugiej zaś, iż kwota to stanowiła pokrycie w firmie Krajowy System(...) spółka z o.o.wJ.udziałów państwaM.. Wyjaśnień oskarżonego również w tym zakresie, że kwota 40 000 zł stanowiła pokrycie udziałów państwaM.w spółce nie można uznać za prawdzie. Z aktu notarialnego z dnia 20 października 2009 r. repertorium A numer(...)sporządzonego przez notariuszaA. W. (3), stanowiącego umowę spółki Krajowy System(...) spółka z o.o.wynika jednoznacznie, iż w spółce tejA. M. (1)posiadał 10 udziałów zaśB. M.posiadała 20 udziałów, które w dacie zawierania tejże umowy zostały przez nich pokryte wkładem pieniężnym w łącznej kwocie 15 000 zł. Kwota 40 000 zł nie mogła zatem stanowić pokrycia udziałów państwaM.w tej firmie skoro ich udziały były pokryte na dzień 20 października 2009 r., a nadto ich wartość była niższa niż 40 000 zł.
W przedmiotowej sprawie zeznania złożyły teżG. Z.iJ. D.. Sąd do zeznań wskazanych świadków podszedł z ostrożnością. ZarównoG. Z.jak iJ. D.są znajomymi oskarżonegoJ. B.i niewątpliwie znajomość ta rzutowała na teść składanych przez nich zeznań.J. D.nieodpłatnie przygotowywała dla oskarżonego biznesplan firmy Krajowy System(...) spółka z o.o.i doradzała w zakresie księgowania operacji finansowych zaś jej córkaG. Z.początkowo również nieodpłatnie doradzała oskarżonemu iB. M.w sprawach księgowych spółki, a od 01 grudnia 2010 r. jest w niej zatrudniona na stanowisku dyrektora finansowego. Zeznania świadkaG. Z.oceniał Sąd nadto przez pryzmat pełnej i jasnej opinii sądowo – psychologicznej biegłejM. G.z której wynika, iżG. Z.posiada prawidłową zdolność postrzegania zdarzeń i okoliczności. Z powodu obniżonej sprawności pamięci może mieć trudności w odtwarzaniu zdarzeń ich okoliczności. Nie wykazuje ona zdolności do konfabulacji, jest jednak podatna na wpływy innych osób. Z zeznań zarównoJ. D.jak iG. Z.wynika, iż nie posiadały one żadnej własnej wiedzy dotyczącej sprzedaży samochodu markiM. (...)A. M. (1).J. D.podała, iż od oskarżonegoJ. B.miała natomiast wiedzę, że sprzedał on ten samochódA. M. (1)i kwota 40 000 zł ze sprzedaży tego samochodu była przeznaczona na rozruch firmy Krajowy System Rabatowy. Treść pozostałych zeznań złożonych przez świadkówJ. D.iG. Z.wskazuje, iż zmierzały one uwiarygodnienia linii obrony oskarżonegoJ. B.w niniejszej sprawie. Odnosiły się one bowiem do braku finansowania przezA. M. (1)spółki Krajowy System Rabatowy i w związku z tym kłopotów finansowych tej spółki. ŚwiadekJ. D., jak zeznała, na temat przedmiotu sprawy rozmawiała zarówno ze swoją córkąG. Z.jak i z oskarżonym.G. Z.poinformowała ją, iż przedmiotem sprawy są rozliczenia spółki. OskarżonyJ. B.zaś podczas rozmowy telefonicznej przekazał jej informacje dotyczące sprzedaży samochodu markiM. (...)i związku tej czynności z finasowaniem spółki. Na informacjach uzyskanych od oskarżonego, jak wskazała świadek, opierała się składając zeznania w niniejszej sprawie. Sąd zeznania świadkaJ. D.w zakresie w jakim wskazywała ona na swój udział w rozmowie pomiędzy oskarżonymJ. B.aA. M. (1)dotyczącej umowy kupna – sprzedaży samochodu markiM. (...)i objęcia udziałów w spółce Krajowy System Rabatowy ocenił jako sprzeczne z pozostałymi uznanymi za wiarygodne dowodami w sprawie. Świadek nie była w stanie określić daty, kiedy rozmowa ta miała mieć miejsce. Nie ma obiektywnych możliwości w świetle wiarygodnych dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, aby miała miejsce jedna rozmowa, podczas której omawiana byłaby umowa kupna – sprzedaży samochodu markiM. (...)oraz kwestia objęcia udziałów w spółce Krajowy System Rabatowy przez państwaM.. Udziały we wskazanej spółce zostały objęte przezA. M. (1)iB. M.w chwili zawiązania spółki 20 października 2010 r. zaśA. M. (1)konsekwentnie twierdził, iż zakupu samochodu markiM. (...)dokonał w 2010 r. i zakup ten pozostawał bez jakiegokolwiek związku z jego oraz jego żony udziałami w spółce. Podkreślić jeszcze raz należy, iż gdyby umowa zawarta pomiędzyŁ. B. (1)aA. M. (1)była umową pozorną, w rzeczywistości nieprzenoszącą własności samochodu naA. M. (1), okoliczność tę z całą pewnością podniósłby w piśmie kierowanym do pełnomocnikaA. M. (1)syn oskarżonegoŁ. B. (1). TymczasemŁ. B. (1)nie kwestionował faktu zawarcia zA. M. (1)umowy kupna – sprzedaży tego samochodu, zapłacenia przezA. M. (1)kwoty 100 000 zł stanowiącej cenę samochodu. Wskazywał on jedynie, iż umowa została zawarta 21 maja 2010 r., co nie mogło mieć miejsca w tej dacie bowiem 20 maja 2010 r. samochód ten sprzedał żonie oskarżonego -V. B. (1).
Brak jest w przedmiotowej sprawie dowodów, które pozwoliłyby na jednoznaczne ustalenia daty zawarcia umowy kupna – sprzedaży samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)pomiędzyŁ. B. (1)aA. M. (1). Na przedłożonym przez pokrzywdzonegoA. M. (1)egzemplarzu umowy kupna – sprzedaży samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)zawartej pomiędzy nim aŁ. B. (1)nie ma wskazanej daty jej zawarcia. Na kopii umowy przesłanej przezŁ. B. (1)pełnomocnikowi pokrzywdzonego jak i egzemplarzu umowy zabezpieczonym uŁ. B. (1)przez Policję jest wpisana data jej zawarcia 21 maja 2010 r. Nie ulega wątpliwości Sądu, iż data zawarcia umowy - 21 maja 2010 r. jest datą nieprawdziwą. W dniu 20 maja 2010 r.Ł. B. (1)bowiem sprzedał przedmiotowy samochódV. B. (1)(k. 345). W dniu 21 maja 2010 r. samochód ten zatem nie należał już do niego. PokrzywdzonyA. M. (1)wskazywał, że zawarcie przedmiotowej umowy miało to miejsce w miesiącu styczniu 2010 r. Nie przedstawił jednakże jakichkolwiek dowodów, które mogłyby to potwierdzić. Z zeznań pokrzywdzonego wynika, iż po dokonaniu zakupu samochodu odŁ. B. (1)samochód ten nie został na przez niego przerejestrowany. Był on użytkowany w firmie Krajowy System(...) spółka z o.o.wJ.. Z zeznań świadkaB. M.wynika, że do dnia 11 maja 2010 r. wykonywała ona obowiązki Prezesa Zarządu tej spółki. Z jej zeznań wynika również, że samochód był wtedy użytkowany w spółce – jeździli nim oskarżony,Ł. B. (1)iR. B.. Z całą pewnością umowa kupna – sprzedaży samochodu markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)pomiędzyŁ. B. (1)aA. M. (1)musiała być zawarta przed zawarciem przezŁ. B. (1)umowy kupna tego samochodu zV. B. (1)tj. przed 20 maja 2010 r. Po tej dacie bowiem takżeV. B. (1)użytkowała ten samochód, uczestniczyła nim w dniu 14 sierpnia 2010 r. w zdarzeniu drogowym, po którym samochód ten był naprawiany. Z zeznańA. M. (1)wynika, iż domagał się on odŁ. B. (1)wydania samochodu w pierwszej połowie 2010 r. Potem zachorował i przez pół roku nie upominał się uŁ. B. (1)o samochód. Ponownie zaczął domagać się od niego wydania samochodu na początku 2011 r. Z zeznań pokrzywdzonegoA. M. (1)wynika, iż kiedy samochód markiM. (...)onumerze rejestracyjnym (...)był w naprawie kontaktował się on z mechanikiem, u którego pojazd ten się znajdował. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w zeznaniach wiarygodnego świadkaJ. M.. W 2010 r. przedmiotowy samochód uczestniczył w dwóch zdarzeniach drogowych, po których był naprawiany. Z informacji z Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 07 października 2014r. wynika, iż w dniu 05 stycznia 2010 r. uczestniczył on w zdarzeniu drogowym wJ.- ubezpieczyciel w związku z tym zdarzeniem wypłacił poszkodowanemuŁ. B. (1)kwotę 37 875,91 zł tytułem odszkodowania oraz w dniu 14 sierpnia 2010 r. - ubezpieczyciel w związku z tym zdarzeniem wypłacił odszkodowanieV. B. (1). Z zeznań świadkaJ. M.wynika, iż naprawy blacharskieM. (...)były wykonywane w jego warsztacie. Samochód ten do warsztatu przyprowadził oskarżonyJ. B.i stał on tam około miesiąc bowiem oskarżony twierdził, że nie ma pieniędzy, aby zapłacić za naprawę. OstatecznieJ. B.odebrał samochód z warsztatu nie regulując kosztów naprawy. Nie potrafiłJ. M.podać czasu, kiedy naprawa ta miała miejsce. W czasie, gdy samochód był naprawiany do warsztatu przyjechałA. M. (1), który twierdził, że jest właścicielem, czy współwłaścicielem tego samochodu. Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaJ. M.. Brak było bowiem podstaw, aby kwestionować ich wiarygodność. Świadek okoliczności dotyczące naprawy samochodu markiM. (...)przestawił tak jak je zapamiętał. Nie dysponował przy tym świadek żadnymi dokumentami związanymi z dokonaną naprawą, które pozwoliłby na ustalenie, kiedy miała ona miejsce. Nie można w oparciu o zeznania świadkaJ. M.wykluczyć, iż samochód był naprawiany w jego warsztacie po zdarzeniu w którym uczestniczyłaV. B. (1)i to wtedyA. M. (1)przyszedł do jego warsztatu.V. B. (1)zeznała bowiem, iż samochód był naprawiany wM..J. M.miał warsztat wJ.przyul. (...).
Jako nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy Sad ocenił zeznania świadkaA. W. (4). Świadek nie miała bowiem żadnej wiedzy w zakresie okoliczności zawarcia umowy kupna sprzedaży samochoduM. (...)onr rej. (...)pomiędzyŁ. B. (1)a pokrzywdzonym. Z jej zeznań wynika jedynie, iż w przeszłości oskarżonyJ. B.bez jej wiedzy posługując się jej danymi zakupił na siebie ten samochód.A. W. (1)po okazaniu jej umów kupna – sprzedaży tego samochodu z dnia 04 marca 2009 r. i 24 kwietnia 2009 r. zaprzeczyła, aby podpisywała te umowy.
Walor wiarygodności Sąd przydał pozostałym dowodom z dokumentów. Brak było bowiem podstaw, aby kwestionować ich wiarygodność.
Zachowaniem swoim oskarżonyJ. B.zrealizował znamiona występku zart. 286 § 1 k.k.Oskarżony bowiem w nieustalonym dniu w okresie pomiędzy styczniem a 19 majem 2010 r. wW., woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc faktycznym właścicielem samochodu osobowego markiM. (...)onr rej. (...)o wartości 100.000 zł doprowadziłA. M. (1)do niekorzystanego rozporządzenia mieniem wprowadzając go w błąd co do osoby faktycznego właściciela tego samochodu oraz zamiaru jego wydania w związku z jego zakupem przezA. M. (1)w ten sposób, że ustalona osoba podająca się za faktycznego właściciela tego samochodu zawarła zA. M. (1)umowę kupna – sprzedaży samochodu markiM. (...)onr rej. (...)za kwotę 100.000 zł i po otrzymaniu wskazanej kwoty nie wydała samochoduA. M. (1), czym działał na szkodęA. M. (1).
OskarżonyJ. B.działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim kierunkowym. Oskarżony bowiem chciał popełnić ten czyn. Wiedział, że samochód markiM. (...)stanowi faktycznie jego własność nie zaś synaŁ. B. (1), który z uwagi na podsiadane przez oskarżonego długi, był tylko wpisany w dokumentach samochodu jako jego właściciel, a mimo to nie ujawnił tegoA. M. (1)przed zawarciem przezŁ. B. (1)umowy kupna – sprzedaży tego samochodu zA. M. (1). KiedyA. M. (1)zawarł umowę zŁ. B. (1)i przekazał mu pieniądze nie wydał będącego przedmiotem umowy samochodu, mimo żeA. M. (1)domagał się jego wydania odŁ. B. (1), tylko użytkował go wraz z synami. Ocena zachowania oskarżonego pozwala, zdaniem Sądu, na jednoznaczne stwierdzenie, że działał on wspólnie i w porozumieniu zŁ. B. (1), który podawał się przedA. M. (1)za właściciela samochodu, choć miał świadomość, że faktycznym właścicielem samochodu jest jego ojciec – oskarżony. Istota współsprawstwa o jakim mowa wart. 18 § 1 k.k.sprowadza się do wspólnego wykonywania czynu zabronionego przez kilku uczestników przestępczego porozumienia i objęcia świadomością realizacji całości określonego czynu zabronionego. W orzecznictwie zwraca się trafnie uwagę, iż działania poszczególnych współsprawców muszą mieć istotny dopełniający się charakter, wspólnej realizacji znamion konkretnego czynu, zgodnie z przyjętym podziałem ról, przy czym podział tych ról oparty na porozumieniu, może nastąpić per facta concludentia. Dla przyjęcia współsprawstwa ważne jest, aby każdy ze współsprawców utożsamiał się z działaniami pozostałych, taktując takie zachowanie jak swoje, nawet wówczas gdy osobiście nie wykonywał żadnych czynności czasownikowych przestępstwa (vide: wyrok Sadu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 19.06.2008 r. II Aka 147/08, KZS 2009/3/39 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 23.11.2000 r. II Aka 169/00, Prok. i Pr. 2001/6/13 ). OskarżonyJ. B.utożsamiał się z działaniami podjętymi przezŁ. B. (1)w zakresie sprzedażyA. M. (1)samochodu, którego był faktycznym właścicielem. Własnoręcznie wpisał dane na formularzach umowy kupna – sprzedaży, które następnego dnia zostały podpisane przez zawierających umowęŁ. B. (1)iA. M. (1). Fakt, iż oskarżony nie wykonywał osobiście wszystkich czynności składających się na realizację danego czynu, a które były wykonywane przez jego synaŁ. B. (1)nie niweluje możliwości przypisania mu całości przestępstwa, którego dopuścił się w wykonaniu wspólnego porozumienia. PokrzywdzonyA. M. (1)zapłacił cenę samochodu - przekazał w chwili podpisania umowy kwotę 100 000 złŁ. B. (1), co zostało przyznane przezŁ. B. (1)w piśmie kierowanym do pełnomocnikaA. M. (1)z dnia 25 marca 2011 r.
Ocena zachowania oskarżonego pozwala także na przyjęcie, żeJ. B.działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim kierunkowym obejmując swoją świadomością zarówno chęć uzyskania korzyści majątkowej, jak i użyty w tym celu określony sposób działania polegający na wprowadzeniuA. M. (1)w błąd co do osoby faktycznego właściciela samochodu jak i zamiaru wydania mu samochodu w związku z jego zakupem.
Wina oskarżonegoJ. B.w zakresie przypisanego mu czynu nie budzi wątpliwości. Wobec oskarżonego nie zachodziły jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby wpływać na umniejszenie jego winy. Działał on świadomie.
Stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonegoJ. B.ocenić należy jako znaczny. Zgodnie zart. 115 § 2 k.k.przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości bierze się pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego wpływa przede wszystkim sposób i okoliczności popełnienia tego czynu przez oskarżonego. Pokrzywdzony nabywając samochód odŁ. B. (2)działał w przeświadczeniu, iż samochód ten nabywa od jego faktycznego właściciela oraz że samochód ten zostanie mu wydany. Oskarżony mimo, że w obecnościA. M. (1)wypełniał formularze umowy kuna – sprzedaży samochodu, która została następnie podpisana przezŁ. B. (1)iA. M. (1), nie poinformowałA. M. (1), że faktycznie samochód ten stanowi jego własność. Sąd miał na uwadze także wysokość wyrządzonej pokrzywdzonemu szkody oraz to, że nie została ona dotychczas naprawiona.
Jako okoliczność obciążającą Sąd zaliczył oskarżonemu jego uprzednią karalność.
Sąd nie dopatrzył się wobec oskarżonego okoliczności łagodzących.
Kierując się dyrektywami sądowego wymiaru kary wskazanymi wart. 53 § 1 i 2 k.k., zważywszy na stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, stopień winy, okoliczności wskazane powyżej, a także jego uprzednią karalność, Sąd wymierzył oskarżonemuJ. B.karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Jako, że oskarżony przypisanego mu czynu dopuścił się działając celem uzyskania korzyści majątkowej Sąd, na podstawieart. 33 § 2 k.k., obok kary pozbawienia wolności orzekł wobecJ. B.karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych. Ustalając wysokość stawki dziennej, Sąd wziął pod rozwagę zgodnie ze wskazaniami zawartymi wart. 33 § 3 k.k.warunki osobiste oskarżonego, jak również jego stosunki majątkowe oraz możliwości zarobkowe na tej postawie ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych. OskarżonyJ. B.z zawodu jest elektromonterem, nie pozostaje w zatrudnieniu, nie jest zarejestrowany w PUP, utrzymuje się z prac dorywczych, z których osiąga dochód w wysokości 800 zł, nie posiada wartościowego majątku. Tak zatem określona stawka dzienna odpowiada sytuacji majątkowej i możliwościom zarobkowym oskarżonego.
Szkoda wyrządzona pokrzywdzonemuA. M. (1)nie została dotychczas naprawiona. Sąd ustalił, że oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą -Ł. B. (1). Z tego względu Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonegoA. M. (1)obowiązek naprawienia szkody w części poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego kwoty 50 000 zł stanowiącej połowę ceny samochodu jaką pokrzywdzony zapłaciłŁ. B. (1).
Kara pozbawienia wolności w tym wymiarze wraz z orzeczoną obok niej karą grzywny oraz środkiem karnym w postaci obowiązku naprawienia szkody w części, winny uświadomić oskarżonemu naganność jego postępowania oraz wdrożyć go do przestrzegania norm społecznych. Natomiast w zakresie prewencji generalnej, rozstrzygnięcia te zaspokoją społeczne poczucie sprawiedliwości i będą pozytywnie kształtować świadomość prawną społeczeństwa.
Dane o karalności oskarżonegoJ. B.nie pozostawiają wątpliwości, co do naruszenia przez niego obowiązującego porządku prawnego. W ocenie Sądu jednakże, okoliczności niniejszej sprawy, mimo uprzedniej karalności oskarżonego, pozwalają wnioskować, że oskarżony zrozumiał naganność swojego postępowania i czyn będący przedmiotem niniejszego postępowania będzie jedynie incydentem w jego życiu. Stąd też w ocenie Sądu, mimo warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności, cele kary zostaną wobec niego osiągnięte, a w szczególności nie popełni on ponownie przestępstwa. Mając to wszystko na uwadze, na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt. 1 k.k., Sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata. Tak ustalony okres próby będzie odpowiedni, aby zweryfikować pozytywną prognozę kryminologiczną postawioną wobecJ. B..
Oskarżyciel posiłkowyA. M. (1)był reprezentowany w toku postępowania w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika z wyboru w osobie adw.D. K.. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego na rozprawie złożył wniosek o zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego kosztów zastępstwa procesowego według norm wynikających z przepisów. Z tego względu Sąd, na podstawieart. 627 k.p.k., zasądził od oskarżonegoJ. B.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoA. M. (1)kwotę 1 104 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Zasądzona kwota mieści się w granicach stawek minimalnych wynikających z§ 14 ust 1 pkt 1, § 14 ust 2 pkt 1oraz z§ 16. Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oskarżyciel posiłkowy był bowiem reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru w toku dochodzenia w niniejszej sprawie (kwota 180 zł), pełnomocnik brał udział w 8 terminach rozprawy (360 zł za pierwszy termin, 2 x 72 zł, za drugi i trzeci termin oraz 5 x 84 zł za pozostałe terminy rozprawy, które odbyły się w trybie zwyczajnym), co daje łącznie kwotę 1 104 zł.
W toku postępowania oskarżonemuJ. B.wyznaczony został z urzędu obrońca w osobie adw.M. K., która zgłosił wniosek o zasądzenie na jej rzecz od Skarbu Państwa kosztów obrony oskarżonego według norm wynikających z przepisów w stawkach minimalnych i oświadczyła, iż koszty te nie zostały uiszczone. Z tego względu Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K.kwotę 780 zł plus 179,40 zł VAT tytułem zwrotu kosztów obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu. Zasądzona kwota mieści się w granicach stawek minimalnych określonych wrozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu-§ 14 ust 2 pkt 1 oraz § 16. Obrońca oskarżonego brała udział w 6 terminach rozprawy (360 zł za pierwszy termin oraz 5 x 84 zł za pozostałe terminy rozprawy, które odbyły się w trybie zwyczajnym), co daje łącznie kwotę 780 zł, do której należało doliczyć 23% VAT w kwocie 179,40 zł.
OskarżonyJ. B.ma 53 lata, z zawodu jest elektromonterem, nie pozostaje w zatrudnieniu, nie jest zarejestrowany w PUP, utrzymuje się z prac dorywczych, z których osiąga dochód w wysokości 800 zł, nie posiada wartościowego majątku. Oskarżony ma wyuczony zawód, posiada możliwości zarobkowe. Na tej podstawie Sąd doszedł do przekonania, że uiszczenie przezJ. B.kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie nie będzie dla niego zbyt uciążliwe. Z tego względu Sąd, na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 2 ust 1 pkt 3 i art. 3 ust 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych, zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłatę w kwocie po 580 złotych.