Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 453/14
Data wyroku: 2014-07-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Daniluk, Włodzimierz Śpiewla, Arkadiusz Śmiech
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. akt XI Ka 453/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 lipca 2014 roku

Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSO Arkadiusz Śmiech (spr.)
Sędziowie  SO Elżbieta Daniluk
SO Włodzimierz Śpiewla
Protokolant Małgorzata Dubiel
przy udziale Prokuratora Marty Kowalskiej
po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2014 roku
sprawyK. P.
oskarżonego zart. 157 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Chełmie IX Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we Włodawie
z dnia 11 lutego 2014 roku    sygn. akt IX K 251/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że należny zwrot wydatków związany z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie ustala na kwotę 1764 (tysiąc siedemset sześćdziesiąt cztery) złote;

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu poniesionych wydatków w postępowaniu odwoławczym.

XI Ka 453/14

UZASADNIENIE

K. P.
oskarżony został o to, że w nocy z 14 na 15 lipca 2012 r. wO.woj.(...)dokonał uszkodzenia ciałaK. M.w ten sposób, że uderzył go pięścią w twarz, w wyniku czego pokrzywdzony przewrócił się na ziemię i doznał złamania wyrostka kłykciowego żuchwy po stronie lewej, które to obrażenia spowodowały rozstrój zdrowia oraz naruszenie funkcji narządu ciała na czas dłuższy niż dni 7,
tj. o czyn zart. 157 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Chełmie IX Zamiejscowy Wydział Karny z/s we Włodawie wyrokiem z dnia 11 lutego 2014 r. oskarżonegoK. P.uznał za winnego zarzucanego mu czynu, wyczerpującego znamiona zart. 157 § 1 k.k., i za to, na podstawieart. 157 § 1 k.k.skazał go na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił wobec oskarżonego na okres próby w wymiarze 2 (dwóch) lat; na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wymiarze 80 (sześćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając w oparciu oart. 33 § 3 k.k.wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) zł; na podstawieart. 415 § 1 k.p.k.zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonegoK. M.kwotę 5000 (pięć tysięcy) złotych tytułem powództwa cywilnego, z ustawowymi odsetkami od dnia 15 lipca 2012 r. do dnia zapłaty; na podstawieart. 627 § 1 k.p.k.zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowegoK. M.kwotę 3690 (trzy tysiące sześćset dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie; na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych w całości, wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa.
Od wyroku tego apelację złożyłobrońca oskarżonego. Zaskarżając rozstrzygnięcie w całości zarzucił wyrokowi:

1
obrazę przepisów postępowania tj.art. 5 § 2, 7, 366 § 1 i 410 k.p.k., które to uchybienie miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegającą na niesłusznym uznaniu, iż podnoszone i udowodnione przez oskarżonego okoliczności dotyczące dalszego przebiegu konfliktu, w szczególności pobicie go przez pokrzywdzonego nie miały znaczenia dla oceny całokształtu okoliczności w przedmiotowej sprawie;

2
błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegający na niezasadnym przyjęciu, iż pokrzywdzony nie zachowywał się agresywnie wobec oskarżonego oraz świadkaA. W.i nie dał swoim zachowaniem powodu aby ww. osoby czuły się zagrożone, czego konsekwencją było niezasadne przyjęcie przez Sąd, iż oskarżony nie działał w ramach obrony koniecznej;

3
obrazę przepisów postępowania tj. art. 415 § 3 poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy Sąd nie czynił ustaleń pozwalających na rozstrzygnięcie w przedmiocie powództwa adhezyjnego, co miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku;

4
obrazę przepisów postępowania tj.art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.poprzez obciążenie oskarżonego kosztami ustanowienia przez oskarżyciela posiłkowego pełnomocnika w kwocie znacząco zawyżonej w stosunku do nakładu pracy i skali aktywności tegoż w niniejszej sprawie.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego i pozostawienie powództwa adhezyjnego bez rozpoznania;

alternatywnie

2
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez pozostawienie powództwa cywilnego bez rozpoznania lub poprzez jego oddalenie w całości bądź w części, a także poprzez zmianę wyroku w jego punkcie 5 polegającą na zmniejszeniu kwoty zasądzonej od oskarżonego tytułem zwrotu wydatków oskarżyciela posiłkowego związanych z ustanowieniem pełnomocnika do kwoty odpowiadającej wydatkom z tegoż tytułu uzasadnionych stopniem zawiłości sprawy oraz poziomem zaangażowania pełnomocnika i skalą jego aktywności w sprawie,

bądź też o

3
uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje;
apelacja w toku instancyjnej kontroli prawidłowości zaskarżonego wyroku uznana została za częściowo zasadną jedynie w zakresie w jakim kwestionuje rozstrzygnięcie o zasądzeniu na rzecz oskarżyciela posiłkowego poniesione przez niego wydatki ustanowienia pełnomocnika. W pozostałej części apelacja okazała się być niezasadna w stopniu oczywistym. Za taką oceną środka odwoławczego przemawiało to, że trzy pierwsze postawione w nim zarzuty jak też przytoczona na ich poparcie argumentacja okazały się być całkowicie chybione.
Wbrew twierdzeniom i wywodom skarżącego Sąd Rejonowy przy rozpoznaniu sprawy nie dopuścił się, mogącej mieć wpływ na treść wyroku, obrazy wskazanych w apelacji przepisów postępowania, jak też nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia.
Sąd pierwszej instancji dokonał bezbłędnej oceny materiału dowodowego, w tym wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań pokrzywdzonego i przesłuchanych świadków. Obdarzył wiarą zeznania pokrzywdzonego oraz zeznania świadków, które potwierdzają wersjęK. M., odmówił zaś wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w którym relacjonuje on przebieg zdarzenia będącego przedmiotem osądu. Stanowisko swoje w tym względzie wyczerpująco umotywował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stanowisko to spotyka się z całkowitą aprobatą Sądu odwoławczego. Sąd Rejonowy podstawę zaskarżonego wyroku w głównej mierze opał na zeznaniach pokrzywdzonego. W tym miejscu nie ma potrzeby ponownego przytaczania racji świadczących o słuszności tego poglądu, a wystarczy odesłanie do lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku (vide k. 173v.-178 akt). Skarżący, poza zakwestionowaniem trafności, dokonanej oceny materiału dowodowego, nie wykazuje błędów w toku rozumowania Sądu orzekającego, które mogłyby skutecznie podważyć prawidłowość zajętego stanowiska. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzenie Sądu orzekającego, że wydarzenia jakie miały miejsce po wyjściu z lokalu(...), polegające na pobiciu oskarżonego przez pokrzywdzonego iM. M.nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest słuszne, ale tylko w znaczeniu, że nie mają wpływu na właściwe określenie odpowiedzialności karnej oskarżonego w niniejszej sprawie. Nie są natomiast obojętne z punktu widzenia okoliczności mających wpływ na wymiar kary.
Prawidłowa ocena materiału dowodowego i bezbłędne wysnucie wniosków wynikających z dowodów uznanych za wiarygodne skutkują uznaniem, że w sprawie nie pojawiły się nie dające się usunąć wątpliwości. W związku z powyższym przepisart. 5 § 2 k.p.k.nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie. A to oznacza, z kolei, że Sąd Rejonowy nie mógł obrazić tego przepisu.
Podobnie rzecz się ma z drugim zarzutem apelacji. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia może zostać skutecznie postawiony tylko wtedy, kiedy sąd orzekający oparł swoje rozstrzygnięcie na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, albo z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wysnuł wnioski niezgodne z zasadami logicznego rozumowania. Żaden z tych dwóch przypadków nie występuje w rozpoznawanej sprawie. Ustalona przez Sąd pierwszej instancji podstawa faktyczna zaskarżonego wyroku wprost wynika z dowodów, na których oparte zostało orzeczenie . Zachowanie oskarżonego natomiast zostało właściwie ocenione pod względem prawnym, co znalazło swoje odzwierciedlenie w opisie czynu przypisanego i przyjętej jego kwalifikacji prawnej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wykazał dlaczego w grę nie wchodzi działanie oskarżonego w ramach obrony koniecznej, z przekroczeniem jej granic, czy nawet w stanieurojonej obrony koniecznej. Twierdzenia w tym względzie zawarte w apelacji bazują na wersji zdarzenia lansowanej w wyjaśnieniach oskarżonego, a dowód ten przecież (za wyjątkiem samego przyznania się do uderzeniaK. M.w twarz) został zdyskredytowany przez Sąd Rejonowy.
Zasądzona od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego, z tytułu uwzględnienia powództwa cywilnego należność, stanowi zadośćuczynienie za doznane cierpienia.
W związku w tym przewidziana w przepisieart. 415 § 3 k.p.k.sytuacja nie miała miejsca bowiem ujawniony w toku rozprawy materiał dowodowy w pełni wystarczał do rozstrzygnięcia powództwa cywilnego.
Słuszny częściowo natomiast okazał się być czwarty zarzut apelacji. Zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, ale także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty stanowią stawki minimalne, przy czym opłata ta nie może być wyższa niż jej sześciokrotność (§ 2. ust.1 i 2 rozporządzenia RM w sprawie opłat za czynności adwokackie…). Sprawa niniejsza w pierwszej instancji rozpoznawana była na trzech terminach dlatego stawka minimalna uległa podwyższeniu o 40% (za każdy następny dzień o 20%)- § 16 rozporządzenia. Biorąc pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego oraz jego wkład w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy Sąd odwoławczy uznał, że należna oskarżycielowi posiłkowemu opłata w wysokości trzykrotnej stawki minimalnej będzie adekwatna. Stąd zmienił zaskarżone rozstrzygnięcie jak w punkcie I. wyroku odwoławczego.
Zaskarżony wyrok jest również prawidłowy w części dotyczącej orzeczenia o karze.
Wymiar i rodzaj orzeczonych kar świadczy o tym, że Sąd pierwszej instancji miał w polu widzenia wszystkie najistotniejsze okoliczności decydujące o karze, w tym także te łagodzące, we właściwych proporcjach je uwzględnił, czym sprostał wymaganiom dyrektyw sędziowskiego wymiaru kary przewidzianym wart. 53 k.k.Niczego w tym względzie nie może zmienić okoliczność w postaci zachowania pokrzywdzonego po czynie, o czym była mowa wcześniej. Tym samym dolegliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia nie razi swoją surowością w rozumieniuart. 438kpt. 4k.p.k., a tylko wówczas byłaby podstawa do korekty tej części wyroku na korzyść oskarżonego.
Mając na uwadze zaprezentowaną motywację, nie dostrzegając uchybień z art.art. 439 i 440 k.p.k., które należałoby uwzględnić z urzędu, Sąd odwoławczy na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.orzekł jak w wyroku.
Rozstrzygnięcie o wydatkach postępowania w drugiej instancji uzasadniają przepisart. 627 k.p.k.