Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1976/13
Data wyroku: 2014-04-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Dyrda, Krystyna Hadryś, Roman Troll
Słowa kluczowe: Ugoda\
Podstawa prawna: art. 385 k.p.c., art. 917 k.c.

Sygn. akt III Ca 1976/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 kwietnia 2014 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - Sędzia SO Krystyna Hadryś (spr.)
Sędzia    SO Andrzej Dyrda
Sędzia    SR (del.) Roman Troll
Protokolant    Aldona Kocięcka
po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014 r. w Gliwicach
na rozprawie
sprawy z powództwaK. M.
przeciwkoP. S.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej
z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt I C 459/13

oddala apelację.

SSR (del.) Roman Troll SSO Krystyna Hadryś SSO Andrzej Dyrda
Sygn. akt III Ca 1976/13

UZASADNIENIE
PowódK. M.domagał się zasądzenia od pozwanegoP. S.kwoty 500 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia 1 listopada 2012 r. wraz z kosztami procesu.
W uzasadnieniu podał, że pozwany zawarł z nim ugodę przed mediatorem sądowym w dniu 9 lutego 2012 r. w związku ze sprawą VI K 1860/10. Pozwany zobowiązał się w ugodzie do zapłaty na rzecz powoda kwoty 500 zł. w pięciu ratach równych, płatnych od lutego do października 2012 r.
PozwanyP. S.w odpowiedzi na pozew podniósł, iż powód jako pracownik Policji był świadkiem zakłócania ciszy nocnej przez psa sąsiadki pozwanegoD. S., jednak podczas rozprawy sądowej zeznał, że nigdy nie był u niej na interwencji. Pozwany zarzucił powodowi składanie fałszywych zeznań oraz podniósł, iż przełożony powoda poinformował pozwanego, że powód zrezygnował z zadośćuczynienia.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 lipca 2013 r. Sąd Rejonowy w Rudzie Śląskiej zasądził od pozwanegoP. S.na rzecz powodaK. M.kwotę 500 zł. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 listopada 2012 r. oraz zasądził od pozwanego na rzecz powoda koszty procesu w wysokości 30 zł.
Orzeczenie zapadło przy ustaleniu, że pozwany został oskarżony przez powoda, działającego z oskarżenia prywatnego, o popełnienie przestępstwa zart. 212 § 1 k.k.Sąd skierował sprawę do mediacji, w wyniku której strony zawarły ugodę w dniu 9 lutego 2012 r. W związku z tym, że powód czuł się pokrzywdzony nazwaniem go przez pozwanego oszustem, pozwany przeprosił go i zobowiązał się do zapłaty na rzecz powoda tytułem zadośćuczynienia kwoty 500 zł. w ratach po 100 zł., płatnych co drugi miesiąc, licząc od lutego 2012 r. do października 2012 r. Strony wyraziły zgodę na warunkowe umorzenie postępowania karnego. Na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012 r. pozwany wyraził zgodę na umorzenie postępowania karnego i warunki ugody, co skutkowało umorzeniem postępowania karnego. Pozwany nie zapłacił w żadnym zakresie kwoty objętej ugodą.
Sąd Rejonowy oddalił wnioski dowodowe pozwanego zgłoszone w odpowiedzi na pozew i na rozprawie, gdyż przeprowadzenie wnioskowanych dowodów w istocie zmierzało do podważenia wyników postępowania karnego i nie miałoby wpływu na treść orzeczenia w niniejszej sprawie.
Powyższe okoliczności doprowadziły Sąd Rejonowy do przekonania, że powództwo jako zasadne podlegało uwzględnieniu w całości. Strony zawarły ugodę przed mediatorem dnia 9 lutego 2012 r., na podstawie której pozwany zobowiązał się do zapłaty kwoty dochodzonej pozwem i na warunkach wskazanych przez powoda w pozwie. Pozwany przyznał, że nie wywiązał się z zawartej ugody, która doprowadziła do umorzenia postępowania karnego skierowanego przeciwko pozwanemu. Pozwany nie złożył skutecznego oświadczenia o uchyleniu się od zawartej ugody, nie powoływał się też na wady oświadczenia woli. Sąd Rejonowy wskazał, że kwota objęta ugodą stała się wymagalna w całości, wobec czego powództwo podlegało uwzględnieniu.
O odsetkach ustawowych orzeczono na podstawieart. 481 k.c., a o kosztach procesu na podstawieart. 98 § 1 i 2 k.p.c.
Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany, zaskarżając go w całości. Wskazał, iż powód fałszywie zeznał jakoby nie był na interwencji około godziny 23,15, co doprowadziło do uniewinnienia oskarżonej przez pozwanego w procesie karnym osoby. Skarżący nie zapłacił kwoty objętej ugodą, albowiem nie otrzymał żadnego powiadomienia i myślał, że przekonano powoda do rezygnacji z zasądzonej kwoty, bo około roku był spokój. Podał, że nie zgadza się z żądaniami powoda, gdyż powód kłamał w sądzie w trakcie rozprawy karnej, a zamiast przestrzegać prawo to je łamie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja pozwanego nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Rejonowy prawidłowo zakwalifikował żądanie pozwu i przeprowadził postepowanie dowodowe w zakresie ustalenia istotnych okoliczności w sprawie.
Sąd Okręgowy podziela w całości i uznaje za swoje ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd pierwszej instancji, ponieważ ustalenia te znajdują oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który Sąd Rejonowy ocenił w granicach zakreślonych przepisemart. 233 § 1 k.p.c.Orzekając Sąd Rejonowy nie uchybił zasadom logicznego rozumowania ani też doświadczenia życiowego. Wnioski Sądu pierwszej instancji co do faktów, w sposób logiczny wynikają z treści dowodów zgromadzonych w sprawie, zaoferowanych przez obie strony.
Także ocena prawna dokonana przez Sąd Rejonowy jest aprobowana przez Sąd Odwoławczy, a zarzuty zawarte w apelacji oceny tej nie niweczą.
Sąd Okręgowy podzielił w pełnym zakresie ocenę Sądu Rejonowego, który uznał, że pozwany złożył w sposób jednoznaczny oświadczenie woli zawarte w ugodzie mediacyjnej, co też sam przyznał w toku postępowania. Takie oświadczenie woli ma skutki zarówno materialnoprawne jak i formalnoprawne, które skutkowały uwzględnieniem roszczenia powoda. Skarżący pozwany nie wykazał bowiem w toku postępowania sądowego, by skutecznie uchylił się od skutków ugody poprzez złożenie stosownych oświadczeń określonychart. 918 k.c.Nie wykazał również w żadnym zakresie by oświadczenie złożone było obarczone wadą, która z kolei skutkowałaby nieważnością tego oświadczenia woli.
W sytuacji, gdy uprawniony z ugody powód podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wywodził swoje żądanie z oświadczeń woli stron wyrażonych w dniu 9 lutego 2012 r., prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie wiedzy i decyzji osób trzecich co do treści ugody zawartej pomiędzy stronami, pozostawałoby w sprzeczności doart. 227 k.p.c.Także bowiem sam pozwany nie zanegował faktu złożenia w tym dniu oświadczenia woli, jego zakresu zgodnego z treścią zawartej pisemnej ugody i faktu, iż nie poczynił żadnych działań w celu uchylenia się od skutków zawartej ugody. Dlatego należało uznać za prawidłowe przyjęcie przez Sąd Rejonowy, iż oświadczenie woli pozwanego z daty zawarcia ugody, stanowi podstawę jego odpowiedzialności opartej naart. 917 k.c.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut apelacyjny braku zapłaty przez pozwanego kwoty ugodzonej z uwagi na nieuzyskanie wezwania do zapłaty. Jak bowiem wynika z treści ugody, strony ustaliły w sposób precyzyjny zakres i termin wykonania ugody przez pozwanego. Znał on zatem wszystkie istotne elementy umowy stron, zatem jej realizacja nie wymagała skonkretyzowania poprzez wezwanie do zapłaty.
Także w ocenie Sądu Odwoławczego słusznie Sąd Rejonowy odmówił pozwanemu przeprowadzenia dowodów na okoliczność procesów karnych pozwanego z osobami trzecimi, albowiem w dacie zawierania ugody, sprawy na które powołuje się skarżący, były stronom ugody znane i niewątpliwie były brane pod uwagę w zakresie treści zawieranej w dniu 9 lutego 2012 r. ugody. Zatem i w tym zakresie zarzuty skarżącego nie mogły odnieść oczekiwanego przez niego skutku.
W świetle prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych nie zachodzą żadne przesłanki, które dawałyby podstawę do oceny, że nastąpiło naruszenia prawa materialnego czy procesowego, a zatem wobec nie wykazania przesłanek zart. 918 k.c.powództwo prawidłowo uwzględniono w całości.
Sąd Odwoławczy uznając apelację pozwanego jako nieuzasadnioną w całości, orzekł jak z sentencji w oparciu oart. 385 k.p.c.
SSR(del.) Roman Troll   SSO Krystyna Hadryś SSO Andrzej Dyrda