Sąd Okręgowy w Łodzi
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII Pz 10/14
Data wyroku: 2014-02-18 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Sędziowie
Słowa kluczowe: Zasady Zwrotu Kosztów
Podstawa prawna: art.85 ust.1 ustawy o kosztach sądowych

Sygn. akt VII Pz 10/14

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia z dnia 14 listopada 2013 roku Sąd Rejonowy w Zgierzu, IV Wydział Pracy w sprawie z powództwaZ. M.przeciwkoA. F.iB. G.wspólnikomspółki cywilnej (...)z siedzibą wA.o wynagrodzenie za pracę, przyznał świadkowiL. G.kwotę 13,60 zł tytułem zwrotu kosztów podróży w związku ze stawiennictwem na rozprawie w dniu 4 września 2013 roku oraz nakazał wypłacić świadkowi powyższą kwotę tymczasowo z funduszy Skarbu Państwa –Sądu Rejonowego w Zgierzu (pkt. 1); oddalając wniosek w pozostałym zakresie (pkt 2).
W uzasadnieniu swego stanowiska Sąd Rejonowy podniósł, iż świadekL. G.został wezwany na rozprawę w dniu 4 września 2013 roku, na którą się stawił. W dniu 5 września 2013 r. świadek złożył wniosek o zwrot kosztów dojazdu do sądu na trasieB.–Z.–B.w Łącznej wysokości 415,03 zł w związku z podróżą samochodem o pojemności silnika 796 cm3.
Mając na uwadze treśćart. 85 ust. 1, 86 ust. 1, 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz. U. z 2005 r. Nr 167 poz. 1398 ze zm.) oraz w oparciu o § 5 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowejz tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236 poz. 1990 ze zm.) w zw. zart. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym(Dz.U. 2007.125.874 ze zm.) i§ 2 pkt 2 b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy(Dz. U. Nr 27 poz. 271 ze zm.), Sąd podniósł, iż nie może przyznać świadkowi kosztów dojazdu z miejsca spędzanego wypoczynku do siedziby Sądu, ponieważ świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży jedynie z miejsca zamieszkania. Świadek zamieszkuje wŁ.naulicy (...). Wobec powyższego Sąd zwrócił świadkowi kwotę 13,60 złotych tytułem zwrotu kosztów dojazdu najtańszym środkiem transportu na trasieŁ.-Z.,ulica (...). Na kwotę 13.60 złotych złożyła się wartość dwóch biletów aglomeracyjnych(...)wŁ.(w cenie 4,40 złote jeden bilet) oraz wartość dwóch biletów MiejskichUsług (...)wZ.(cena - 2,20 złote jeden bilet), których zakup umożliwiał świadkowi zarówno dojazd, jak też powrót z miejsca zamieszkania do siedziby sądu.

Zażalenie na powyższe orzeczenie w zakresie pkt. 2 wniósł świadek, wnosząc o jego uchylenie i przyznanie mu zwrotów kosztów podróży w pozostałym zakresie łącznie do kwoty 415,03 zł.
W uzasadnieniu swego stanowiska podniósł, iż w dniu 4 września stawił się na wezwanie Sądu celem złożenia zeznań. Tymczasem okazało się, iż jego obecność na rozprawie była całkowicie zbyteczna, bo Sąd go wówczas nie przesłuchał. Skarżący zaznaczył, iż w okresie od 26 sierpnia 2013 r. do 14 września 2013 r. był na urlopie wypoczynkowym w miejscowościB.i było to w tym czasie, jego tymczasowe miejsce zamieszkania. Wobec tego celem stawiennictwa na wezwanie Sądu musiał pokonać wskazaną trasę. Skarżący podkreślił, iż na wezwanie Sądu przedstawił stosowną dokumentacje potwierdzająca jego tymczasowe zamieszkanie we wskazanej miejscowości. Wobec tego jego wniosek o zwrot kosztów podróży jest w pełni uzasadniony.

Sąd Okręgowy w Łodzi zważył co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie zart. 85 ust 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(tekst jednolity Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.) świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu.
Górną granicę należności, o których mowa w ust. 1, stanowi wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (ust.2 wskazanego artykułu).
W świetle powyższego podkreślenia zatem wymaga, iż świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu.
Przy czym, w ocenie Sądu Okręgowego za miejsce zamieszkania świadka, w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć również miejscowość czasowego pobytu świadka tj. miejscowość w której tymczasowo lecz stale z uwagi na różne okoliczności przebywa, nie zaś miejsce, w którym znalazł się wyłącznie incydentalnie chociażby w związku z wykonywaną pracą czy prowadzoną działalnością gospodarczą (por. Komentarz do ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych A. Zieliński 11.2013 Legalis)
Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika jasno, iż miejscem zamieszkania świadkaL. G.jest miastoŁ.. Natomiast we wniosku o zwrot kosztów podróży, oraz w uzupełnieniu braków formalnych tego wniosku, świadek wskazał, iż domaga się zwrotu kosztów podróży, jaką przebył samochodem marki o pojemności skokowej silnika 796 cm3z miejscowościB.doZ.. Wskazał przy tym, że w miejscowościB.przebywał w związku z urlopem wypoczynkowym w okresie od dnia od 26 sierpnia 2013 r. do 14 września 2013 r. Przedstawił dokumenty potwierdzające fakt jego czasowego pobytu we wskazanej miejscowości. Tym samym uznać należało, iż świadek domagał się zwrotu kosztów podróży z miejsca zamieszkania – czasowego stałego pobytu, nie zaś miejsca, w którym chwilowo – incydentalnie się znajdował. Wniosek taki zgodnie z treścią powołanegoart. 85 ust 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychnależało więc uznać za uprawniony. Niemniej jednak koniecznym jest jego zweryfikowanie pod kontem poprawności wyliczenia dochodzonej kwoty z uwagi na treść § 5 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowejz tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236 poz. 1990 ze zm.) w zw. zart. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym(Dz.U. 2007.125.874 ze zm.) i§ 2 pkt 2 b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy(Dz. U. Nr 27 poz. 271 ze zm.). To zaś wiązałoby się z koniecznością przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie w całości przed Sądem II instancji.
Z tych też względów Sąd Okręgowy, na podstawieart. 386 § 4 kpcw zw. zart. 397 § 2 kpc, orzekł jak na wstępie.

Przewodnicząca:    Sędziowie:

Z/ Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczyćL. G., powodowi oraz pełnomocnikowi pozwanego.