Sąd Okręgowy w Kaliszu
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V Pa 57/14
Data wyroku: 2014-11-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Stanisław Pilarczyk, Ewa Nowakowska, Anna Miniecka
Słowa kluczowe: Wypadek Przy Pracy
Podstawa prawna: art. 3 ust. 1 ustawy z 30.10.2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy Dz. U. 2009/167/1322

Sygn. akt V Pa 57/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 listopada 2014 r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Anna Miniecka (spr.)

Sędziowie:

SSO Ewa Nowakowska
SSO Stanisław Pilarczyk

Protokolant:

st.sekr.sądowy Beata Kałużna

po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2014r. w Kaliszu
apelacji pozwanejO. S.
od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrowie Wlkp.
z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt IV P 25/14
w sprawie z powództwamałoletniegoM. K.reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego matkęA. K.
przeciwkoO. S.
o ustalenie wypadku przy pracy, wydanie protokołu powypadkowego i wydanie świadectwa pracy
oddala apelację

UZASADNIENIE
Powód małoletniM. K., reprezentowany przez matkęA. K., wystąpił z pozwem przeciwko pozwanejO. S., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą(...)wO., o ustalenia, żeW. K.w dniu 2 stycznia 2014 r. uległ wypadkowi przy pracy, przy czym realizował wtedy zadania wynikające z umowy o pracę łączącej go z pozwanąO. S., zobowiązanie pozwanej do wydania protokołu powypadkowego oraz wydania świadectwa pracy po czym żądanie wydania świadectwa pracy i zobowiązania pozwanej do wydania protokołu powypadkowego zostało w toku procesu cofnięte za zgodą pozwanej.
Pozwana domagała się oddalenia powództwa i twierdziła, że w okresie od 23 grudnia 2013 r. do 6 stycznia 2014 r. pracownicy zatrudnieni przez nią przy pracach na budowie wL.mieli przerwę iW. K.w dniu 2 stycznia 2014 r. nie wykonywał pracy na jej rzecz w ramach prowadzonej przez nią działalności.
Sąd Rejonowy Sąd Pracy w Ostrowie Wlkp. wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 r. ustalił, żeW. K.w dniu 2 stycznia 2014 r. uległ wypadkowi przy pracy, przy czym realizował wtedy zadania wynikające z umowy o pracę łączącej go z pozwanąO. S., umorzył postępowanie w zakresie, w jakim powództwo zostało cofnięte i nie obciążył pozwanej kosztami sądowymi.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne:
W. K.był zatrudniony u pozwanej na podstawie umów o pracę w okresach od 5 listopada 2012 r. do 31 marca 2013 r., a następnie od 1 października 2013 r. do 2 stycznia 2014 r. kiedy to umowa wygasła na skutek śmierci pracownika. Ostatnia umowa została zawarta na czas określony od 1 października 2013 r. do 31 grudnia 2015 r. na stanowisku dekarza na ¼ etatu.
W dniu 2 stycznia 2014r.W. K.podczas wykonywania prac budowlanych na budynku przyulicy (...)wO.spadł z dachu na chodnik doznając urazów wielonarządowych i pomimo podjętej akcji reanimacyjnej zmarł w szpitalu.
Pozwana zarejestrowała działalność gospodarczą 1 lipca 2011 r., a wyrejestrowała 4 marca 2014 r., przy czym jako datę zaprzestania działalności wskazano 25 lutego 2014 r. Pozwana nie miała żadnej wiedzy fachowej w dziedzinie, którą wskazała jako zakres prowadzonej działalności tj.: wykonywania konstrukcji i pokryć dachowych. Faktycznie działalność prowadzić miał mąż pozwanejJ. S., który do 2009 r. miał zarejestrowaną taką właśnie działalność. Dzięki temu nastąpiła oszczędność w płatności składek ZUS. Jednocześnie, na prośbę małżeństwaS.,M. P., który w przeszłości zatrudniałJ. S., zawarł z nim pozorną umowę o pracę na ¼ etatu. W ramach tej umowy mąż pozwanej żadnej pracy nie świadczył. Realizował natomiast wszystkie czynności w zakresie prowadzonej działalności za pozwaną w tym także zatrudniał pracowników. Uzgadniał między innymi warunki wykonywania prac budowlanych wK.w 2012 r. zM. P., gdzie głównym wykonawcą byłafirma (...). Zawierał też umowy o pracę i realizował wszystkie czynności z zakresu prawa pracy za pozwaną samodzielnie.
Pozwana miała zwolnienie chorobowe od listopada 2011 r. do 27 sierpnia 2012 r., a działalność budowlana wówczas była normalnie prowadzona. Jesienią i do końca 2012 r. jako podwykonawcafirmy (...)firma pozwanej realizowała prace na budowie wM.. W styczniu 2013 r. jednocześnie prowadzone były prace naP.wR.przez jedną grupę osób pracujących dla pozwanej oraz prace poprawkowe weW.przez drugą grupę, w której był mąż pozwanej,W. K.orazK. W.. Wiosną i latem 2013 r. realizowane były prace we współpracy zfirmą (...)wO.w rejonieulicy (...). W trakcie tych prac w dniu 30 kwietnia 2013 r. przeprowadzał kontrolę Inspektor Pracy. W chwili kontroli na budowie nie było pozwanej, a jedynie pracownicy. Na wezwanie telefoniczne przyjechali oboje małżonkowieS.z tym, że wszystkie kwestie dotyczące organizacji prac na budowie i bhp wyjaśniał z InspektoremJ. S.. Następnie pozwana wyjechała na dwa tygodnie na Ukrainę, a wszystkie czynności związane z realizacją kontroli wykonywał jej mąż, za wyjątkiem podpisania protokołu. W tym czasie jedyną osobą zatrudnioną w oparciu o umowę o pracę byłK. W.. Również w trakcie wcześniejszej kontroli 3 i 5 kwietnia 2012 r. pozwaną w trakcie kontroli reprezentowałJ. S., który przedstawił wówczas pisemne upoważnienie od żony. W tym okresie zatrudnionych było 3 pracowników.W. K.pracował dla pozwanej w maju i lipcu 2013 r. realizując wraz zJ. S.iK. C.prace przy domach jednorodzinnych wT.. Na początku sierpniaW. K.pracował też naulicy (...)i był to końcowy etap tych prac.J. S.od 5 do 12 lipca 2013 r. przebywał w szpitalu.
Od 13 sierpnia 2013 r. firma pozwanej realizowała jako podwykonawca(...)prace przy remoncie dachu na budynku jednostki wojskowej wL.kołoW.. Pracował tam od początkuW. K.w ramach umowy o dzieło na okres od 13 sierpnia 2013 r. do 30 października 2013 r., a od 1 października 2013 r. w ramach umowy o pracę. Od początku jeździł tam również mąż pozwanejJ. S., który kierował pracą pozostałych osób w tym jedynej osoby, która miała w tym czasie podpisaną umowę o pracę to jestK. W.. Mąż pozwanej w miesiącach październik i listopad 2013 r. niekiedy na tę budowę nie docierał – był tam kilkanaście razy co wiązało się z nadużywaniem alkoholu. Kiedy był obecny to kierował robotami i osobami zatrudnianymi przez pozwaną. Pod jego nieobecnośćW. K., który miał największe doświadczenie pełnił funkcję brygadzisty w stosunku do pozostałych osób. Pozostałe osoby miały zawarte umowy o dzieło, choć wykonywały prace przydzielane przezW. K.lubJ. S.. W związku z ostrym zapaleniem trzustkiJ. S.przebywał w szpitalu od 29 listopada do 10 grudnia 2013 r.
Prace wL.zostały przerwane z końcem listopada 2013 r., ponieważfirma (...)nie dostarczyła kominków, które miały być zamontowane. Kilka razy osoby zatrudnione przez pozwaną w tymW. K.jechały doL.w grudniu w celu kończenia prac. Było wiadomo pod koniec listopada, że zakres prac dla firmy pozwanej wynikający z umowy z(...)to najwyżej 10 dni pracy. Na tej budowie była przerwa dla wszystkich wykonawców od 23 grudnia 2013 r. do 6 stycznia 2013 r.
Od listopada 2013 r. zarówno pozwana jak i jej mążJ. S.poszukiwali nowych zleceń dla firmy pozwanej. Najpierw w tej sprawie doM. P.dzwoniła pozwana, a potem także jej mąż i mówili, że nie mają zleceń.
Pozwana od września 2013 r. była płatnikiem VAT. W grudniu osoby zatrudnione przez pozwaną tj.W. K.,K. S.orazD. P.wykonywały prace budowlane na budynku przyulicy (...)wO.. Przychód za te prace nie został wykazany w dokumentach przedstawionych do Urzędu Skarbowego, chociaż faktura VAT za blachodachówkę na tę budowę została wykazana w celu odliczenia podatku. Na innym budynku przy tej ulicy wykonywali później prace i wystawiona została faktura VAT.
W tym samym czasie inne zatrudnione przez pozwaną osoby realizowały prace, które przekazał do wykonaniaM. P.po wygraniu przetargu obejmującego remonty wO.na ulicy(...),(...)i(...). Wiadomość, że jest możliwość zawarcia umowy przekazałM. P.J. S.wiedząc o wcześniejszej prośbie obojga małżonkówS.o zlecenie firmie pozwanej prac budowlanych oraz wiedząc, że wszystkie ustalenia przy dotychczasowej współpracy dokonywał w imieniu pozwanej jej mąż.J. S.uzgodnił wykonywany zakres prac i wynagrodzenie zM. P..J. S.działał przy tych ustaleniach w imieniu pozwanej i w ramach prowadzonej przez nią działalności.
Prace realizowali od połowy grudnia najpierwJ. S.zK. S.naulicy (...), potem trzy cztery dniJ. S.zK. C.przy wymianie rynien naulicy (...), a następnie 28, 30 i 31 grudnia 2013 r. naulicy (...)J. S.zK. S.. O tym, że mają się stawić do tych prac informowałJ. S.. Prace były już pilne, ponieważ termin końcowy był ustalony na koniec 2013 r., dlatego teżJ. S.zadzwonił także doW. K.informując, że ma pracować w dniu 2 stycznia 2013 r. naulicy (...)i przywiózł go na tę budowę swoim samochodem. W tym dniu przy remoncie dachu naulicy (...)pracowaliW. K.,K. S.orazJ. S..
Wszystkie osoby wykonujące prace w grudniu dla pozwanej pracowały wcześniej wL.. Prace naulicy (...)i pozostałe realizowane były częściowo w tym samym okresie.
Pozwana przy prowadzeniu działalności korzystała z 2 busów zarejestrowanych na męża, ze wspólnych pieniędzy kupowali narzędzia, korzystała z rachunku bankowego męża.
MałżonkowieS.mieszkają wK., a pracowników oraz osoby zatrudnione na umowach cywilnoprawnych zabierał busem zwykleJ. S., a na budowę doL.niekiedy kierowałW. K.. Pozwana zwykle do czasu dojazdów doL.nie woziła pracowników na budowy. Niekiedy pojawiała się na budowach, ale nie codziennie i nie przebywała tam cały czas. Gdy mąż pozwanej nie jeździł doL.to zdarzało się, że pozwana kierowała busem.
ZarównoJ. S.jak i pozwana przekazywali pracownikom informacje gdzie mają wykonywać pracę w danym dniu. Zamiennie doJ. S.lub do pozwanej dzwonili pracownicy (tak określano wszystkich niezależnie od podstawy zatrudnienia), aby uprzedzić o nieobecności. Niezależnie od podstawy zatrudnienia i ustalonego na piśmie wynagrodzenia wszyscy pracujący dla firmy pozwanej mieli ustnie uzgadniane stawki godzinowe i wypłacane za faktycznie przepracowaną ilość godzin tygodniówki.W. K.nie składał wniosku o urlop bezpłatny na grudzień 2013 r. lub styczeń 2014 r.
Pozwana nie czyniła jakichkolwiek ustaleń z mężem, że nie będzie za nią prowadził spraw firmy ani decydował o zadaniach pracowników i nie przekazywała nikomu informacji, że mąż nie będzie za nią działał.
Pół godziny po wypadku na miejsce zdarzenia dotarł inspektorA. M., któremu wówczas mąż pozwanej powiedział, że prace przy tym remoncie realizuje firma jego żony. Pozwana została powiadomiona o wypadku krótko po nim. Pozwana była przesłuchiwana na Komendzie Policji kilka godzin później od pozostałych osób. W toku postępowania prowadzonego przez Państwową Inspekcję Pracy pozwana była przesłuchiwana dopiero na koniec stycznia, ponieważ następnego dnia po wypadku Inspektor ocenił, że pozwana była zbyt roztrzęsiona i nie była w stanie zeznawać. Inspektor Pracy w wyniku prowadzonej kontroli uznał, żeW. K.uległ wypadkowi przy pracy realizowanej dla pozwanej.
Pozwana w piśmie z dnia 10 lutego 2014 r. odmówiłaA. K.sporządzenia protokołu powypadkowego twierdząc, że wszyscy pracownicy przebywali wtedy na urlopie i mieli wrócić do pracy 7 stycznia 2014 r. oraz żeW. K.wykonywał w tym czasie prace dla innego pracodawcy, który niezależnie od tego jaką zawarł zW. K.umowę, powinien sporządzić taki protokół.
Pozwana w pierwszych swoich zeznaniach złożonych w dniu wypadku na Komendzie Powiatowej Policji zeznała „Jest mi wiadome od mojego mężaJ. S., że w dniu dzisiejszym miał pracować przy ocieplaniu lukarny na dachu kamienicy przyul. (...)wO.. Mój mążJ. S.był w dniu dzisiejszym pracownikiemM. P.i wykonywał on prace przy tej lukarnie dlaM. P.” Twierdziła, że ona nie kazałaW. K.iK. S.jechać do tej pracy i podkreślała, że poprosiła pracowników, aby byli na urlopie bezpłatnym od 23 grudnia 2013 r. do 7 stycznia 2014 r. Pozwana także na rozprawie podkreślała, że była w tym okresie przerwa ogólna dla wszystkich firm na budowie wL..
Skoro zostało ustalone bez żadnych wątpliwości, żeJ. S.od 1 lipca 2011 r. nigdy nie realizował żadnych czynności na rzeczM. P.w oparciu o umowę o pracę i umowa ta miała charakter pozorny, to jasne jest, że pozwana składała od początku zeznania pokrętne. Znamienne, że tylko pozwana obstawała nadal na rozprawie przy twierdzeniu, że jej mąż był faktycznie pracownikiemM. P.i dlatego pracował w miejscu wypadku. Jasne jest także w świetle zacytowanych zeznań, że wiedziała o wykonywaniu pracy na(...)w dniu 2 stycznia 2014 r., wiedziała jakie prace były wykonywane i że prace te formalnie realizowałM. P.. Nie są wobec tego wiarygodne jej późniejsze zeznania w Inspekcji Pracy oraz na rozprawie, że nie miała wiedzy o wykonywaniu tych prac przez męża. Nie jest także możliwe, aby nie wiedziała o wcześniejszych pracach naulicy (...), skoro częściowo prace te toczyły się równolegle z pracami naulicy (...)i w oba miejsca kierowane były osoby z tej samej grupy zatrudnianej przez pozwaną. Konieczne były wobec tego stosowne uzgodnienia, które osoby gdzie będą pracowały. Warto zauważyć, że pozwana wyraźnie wyolbrzymiała znaczenie przerwy na budowie wL., gdzie jak wynika z wiarygodnych w tym zakresie zeznań świadkaK. C., nie było już większych zadań od początku grudnia 2013 r., rozliczenie zfirmą (...)datowane jest na 21 listopada 2013 r., a ewentualne prace przy montażu kominków, które jeszcze firma pozwanej miała realizować, sama pozwana oceniała najwyżej na 10 dni. Wobec tego, aby w dalszym ciągu funkcjonowała działalność gospodarcza pozwanej, niezbędne było szukanie pracy już na grudzień pozaL.i faktycznie takie umowy były zawierane i realizowane. Pozwana jedynie z konieczności wyjaśnienia faktury na zakup blachodachówki z datą 23 grudnia 2013 r. przyznała, że były prowadzone prace naulicy (...)w tamtym okresie, a wcześniej choć sytuacja co do realizowanych w grudniu prac była przez nią przedstawiana, a także przez świadkaK. S., żadne z nich nie wspomniało o tych budowach. Podobnie z resztą dopiero świadekM. P.przedstawił jak wyglądała współpraca z firmą pozwanej w grudniu i że nie dotyczyła tylkoulicy (...).
Miarodajny obraz uzgodnień i faktu działania przy uzgadnianiu realizacji budowy, na której doszło do wypadku, a także kierowania do tej pracyW. K.w imieniu pozwanej dają zeznania świadkówJ. S.,K. S.iM. P.złożone na Policji w dniu wypadku. Jest oczywiste, że zeznania składane przez męża pozwanej następnego dnia w Państwowej Inspekcji Pracy zawierają nieprawdziwe stwierdzenia, że jego żona nie wiedziała o tym, że zabrał jej pracowników na tę budowę oraz o tym, że bierze jakichś pomocników nie wiedział teżM. P.i że realizował zadanie przydzielone przez swojego pracodawcę. Wtedy jeszcze twierdził jednak, żeW. K.iK. S.nie wiedzieli, że ta praca nie jest w zakresie umów zawartych z firmą jego żony. Następnie słuchany na rozprawie twierdził, że wyraźnie informował te osoby, że proponuje im fuchę oraz że to nie jest praca dla pozwanej tylko bezpośrednio dla niego. Taką wersję potwierdził także świadekK. S.gdy składał zeznania przed Sądem. Natomiast Inspektorowi Pracy powiedział, że był w 100 % przekonany, że razem zW. K.jadą wykonywać prace na budynku przyulicy (...)jako pracownicy pozwanej. Twierdził przy tym, żeJ. S.zawsze z nimi wykonywał prace i nimi kierował oraz że pozwana w ostatnim okresie nie przebywała na budowach. Te sprzeczności nie pozwalają na uznanie za przekonujące zeznań składanych przed Sądem.
Nie można dać wiary pozostałym zeznaniom świadkówK. S.,K. C.,K. W.,J. S.i zeznaniom pozwanej. Osoby te celowo wyolbrzymiały ilości nieobecnościJ. S.na budowie od września do listopada 2013 r. i rolę pozwanej w nadzorowaniu prac na budowach, choć faktycznie ona sama twierdziła, że jedynie interesowało ją czy pracownicy są trzeźwi. Tymczasem zeznania bezstronnego świadkaA. D.pozwalają na stwierdzenie, że mąż pozwanej w okresie od 4 października do 28 listopada był przynajmniej kilkanaście razy wL.i funkcjonował jako osoba kierująca robotami i pracownikami. Dlatego zeznania w/w osób, że faktycznie toW. K.wydawał poleceniaJ. S.są niewiarygodne. Natomiast nie ma podstaw, aby wątpić, że pod nieobecnośćJ. S.funkcję brygadzisty realizowałW. K.choć nieformalnie.
Trudno pochylać się nad każdą okolicznością podawaną przez zeznających wbrew prawdzie i zwykle świadomie, ale odnośnieK. C.to stwierdzić należy, że w pierwszej części zeznań starał się nie przyznać nawet do tego, że otrzymywał stawkę godzinową i powoływał się na umowę o dzieło, choć z zeznań osób pozostałych jasno wynikało, że wbrew formalnym umowom wszyscy mieli płacone za godziny. Jednak co do tego dla kogo pracował przy rynnach naulicy (...)ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że nie wie czy robił to dla pozwanej.
Pomimo, że pozwana była wypytywana o wszystkie prace realizowane przez jej firmę w szczególności w 2013 r., to dopiero na ostatniej rozprawie i to niechcący (wyjaśniając kwestię w jakich okresach działalności bywała na budowach)podała, że w maju i lipcu 2013 r. jej mążJ. S.pracował razem zK. C.iW. K.dodatkowo na dwóch budowach wT., a chwilę wcześniej obstawała przy tym, żeW. K.pracował naulicy (...)dopiero od początku sierpnia 2013 r. (podczas gdy chodziło o wyjaśnienie od kiedy ponownie zatrudniała pozwanaW. K.po przerwie, która miała miejsce po 31 marca 2013 r.)Należy zwrócić uwagę, że zeznania pozwanej wykazują nie tylko brak konsekwencji, ale także celowe zatajanie pewnych faktów. Pozwana chwilę wcześniej w tym samym fragmencie przesłuchania twierdziła, że od lipca 2013 r. z mężem prawie nie rozmawiała, a potem okazało się, że wykonywał dla niej konkretne inne prace, niż naulicy (...)właśnie w lipcu 2013 r. Wobec tego jako nieistotne należało potraktować jej dalsze zeznania, że czasamiJ. S.nocował uK. C.pod koniec 2013 r. Tym bardziej, że według zeznań samej pozwanej po powrocie 10 grudnia 2013 r. ze szpitala mąż aż do dnia samego wypadku mieszkał z pozwaną.
Pozwana nieprzekonująco zeznała na ostatniej rozprawie, że powiedziałaM. P., że mąż pije i nie będzie już u niej pracował. Przyznała, że zeznawała wcześniej odmiennie (w czasie wysłuchania informacyjnego k. 62), a w wyjaśnieniach tych różnic ograniczyła się do podania, że jej odpowiedź nie była do końca przemyślana. Pozwana tymczasem w trakcie wysłuchania wyraźnie podała, że mówiłaP.jedynie o tym, żeJ. S.pije i nie przyjeżdża oraz że nie mówiła, że nie będzie już działał w jej interesie.
O tym, że pozwana celowo rozmija się z prawdą świadczy fakt, że twierdziła na rozprawie, iż między innymi o tym, żeJ. S.niekiedy nie mieszkał u pozwanej, mówiła od samego początku swojej pełnomocnik. Natomiast, gdy pełnomocnik zaprzeczyła tej wersji i podawała, że dowiedziała się o tych okolicznościach w dniu rozprawy pozwana powiedziała jedynie, że to co mówi pełnomocnik jest prawdą.
W trakcie przesłuchania na ostatniej rozprawie pozwana w zasadzie przyznała, że umowy o pracę z pracownikami podpisywał za niąJ. S., gdy ona była na chorobowym, ale jednocześnie wyraziła wątpliwość, czy były wtedy zatrudnione osoby na umowę o pracę. Tymczasem z protokołu kontroli Państwowej Inspekcji Pracy z dnia 3,5 kwietnia 2012 r. wynika, że pracowały w firmie pozwanej w tym czasie 3 osoby w oparciu o umowę o pracę.
W trakcie tego przesłuchania pozwana twierdziła też, że wystawiła fakturę VAT na budynek naulicy (...)i dostarczyła go do Sądu. W dokumentach złożonych przez stronę pozwaną brak takiej faktury. Jednocześnie pozwana mówi o jednej fakturze VAT, a zeznawała o pracach przy dwóch budynkach naulicy (...).
Sąd oddalił wniosek pełnomocnika pozwanej zgłoszony na ostatnim terminie rozprawy o dopuszczenie dowodu z uzupełniającego przesłuchania świadkaM. P.na okoliczność, czy kontaktował się z pozwaną i namawiał ją do podpisania umowy zlecenia, wystawienia protokołu powypadkowego i wzięcia całego wypadku na siebie.
Zgodnie z treściąart. 207 § 6 kpc„Sąd pomija spóźnione twierdzenia i dowody, chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich w pozwie, odpowiedzi na pozew lub dalszym piśmie przygotowawczym bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności” oraz z treściąart. 217 § 2 kpc„Sąd pomija spóźnione twierdzenia i dowody, chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich we właściwym czasie bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności”.
Pozwana o treści tych przepisów była pouczona przy pierwszym doręczeniu wezwania na rozprawę, korzystała później z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, rozprawa toczyła się na czterech terminach. Nigdy pozwana nie przytoczyła twierdzeń objętych tezą dowodową. Pełnomocnik pozwanej zgłaszając wniosek dowodowy nie wskazał okoliczności dotyczących braku winy w tak późnym powołaniu dowodu. Gdyby przyczyną zgłoszenia dopiero na tym terminie wniosku miało być nieuzyskanie wcześniej wiadomości od strony reprezentowanej przez jej pełnomocnika, to oczywiście nie można wówczas mówić o braku zawinienia. Pozwana musi ponosić konsekwencje tego, że nie przekazała istotnych według niej okoliczności pełnomocnikowi wcześniej. Dopuszczenie tego wniosku uniemożliwiłoby zakończenie sprawy w dniu 17 lipca 2014 r. i wręcz w sposób oczywisty spowodowałoby zwłokę w rozpoznaniu sprawy.
Według sądu I instancji w przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy ojciec małoletniego powoda realizował w chwili wypadku zadania w ramach łączącej go z pozwaną umowy o pracę. Pozwana twierdzi bowiem, że nie wiedziała, żeW. K.pracował przy remoncie dachu naulicy (...)i nie kierowałaW. K.do wykonywania tej pracy.
W związku z tym Sąd oceniał w świetle poczynionych ustaleń, jaką rolę pełnił w rzeczywistości mąż pozwanej w jej działalności gospodarczej.
Wskazał, iż należy przede wszystkim zwrócić uwagę na uregulowaniekodeksu pracyco do reprezentowania pracodawcy zawarte wart. 31kp, zgodnie z którym: „ Za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną czynności w sprawach z zakresu prawa pracy dokonuje osoba lub organ zarządzający tą jednostką albo inna wyznaczona do tego osoba.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do pracodawcy będącego osobą fizyczną, jeżeli nie dokonuje on osobiście czynności, o których mowa w tym przepisie.”
Wskazany przepis nie określa, o jakie czynności prawa pracy w nim chodzi. Będą to zarówno oświadczenia woli np.: o zawarciu umowy o pracę, wypowiedzeniu stosunku pracy; jak też tzw. działania prawne, czyli wszelkie działania niebędące oświadczeniami woli w ścisłym tego słowa znaczeniu, lecz mające doniosłość prawną, tzn. wywołujące jakiś skutek prawny np.: udzielenie i odwołanie z urlopu, wystawienie świadectwa pracy, przeniesienie pracownika do innej pracy, zastosowanie wobec pracownika kary porządkowej (por komentarz do Kodeksu Pracy Goździewicz G. i inni opubl. LEX art. 3.1 k.p. teza 6).
Z tezy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2007 r. w sprawie II SA/Wa 2206/06, Lex 336489 wynika jasno, że wyznaczenie może dotyczyć także upoważnienia do wydawania poleceń służbowych: „artykuł 31§ 1 Kodeksu pracyumożliwia złożenie przez pracodawcę oświadczenia woli o powierzeniu wybranej przez niego osobie - pod warunkiem wyrażenia przez nią zgody - wykonywania czynności z zakresu prawa pracy, takich jak na przykład wydawanie poleceń służbowych, czy stosowanie kar porządkowych”.
Wyznaczenie może nastąpić w każdy sposób dostatecznie ujawniający taką wolę reprezentowanego (por. wyrok Sądu Najwyższego w sprawie IIPK 121/12).
Jednocześnie utrwalone jest stanowisko judykatury, że „istotą regulacji zart. 31k.p.w zakresie dotyczącym wyznaczenia osoby do dokonywania za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy jest jej wskazanie na innej zasadzie niż pełnomocnictwo” (por. wyrok Sądu Najwyższego w sprawie IIPK 315/05).
Nie jest także warunkiem jakaś ściśle określona więź prawna pracodawcy – osoby fizycznej z osobą wyznaczoną. Może to być umowa o pracę, umowa cywilnoprawna.
W stanie faktycznym występującym w niniejszej sprawie istotne jest, że samo zarejestrowanie działalności na pozwaną służyło temu, aby faktycznie prowadził tę działalność jej mąż. Jedynym powodem takiego rozwiązania był fakt, że pozwana nie prowadziła wcześniej działalności gospodarczej i mogła skorzystać z ulgi w opłacaniu składek ZUS, z czego jej mąż skorzystał już wcześniej. Pozorne zatrudnienie męża powódki uM. P.nie ma żadnego wpływu na ocenę zdarzeń, skoro wobecM. P.J. S.występował przy uzgadnianiu warunków umowy dotyczącej remontu naulicy (...), a także przy wcześniejszych umowach np. dotyczącej budowy wK.jako pełnomocnik pozwanej. Istotne jest też, że pozwana według jej własnych twierdzeń nie miała i nie ma wiedzy fachowej w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej w szczególności w zakresie pokryć dachowych. Pozwana twierdziła wręcz w swoich wyjaśnieniach „Ustaliliśmy, że wszystkie papiery będą na mnie, a on to będzie prowadzić”. Dodatkowo pozwana miała zwolnienie chorobowe od listopada 2011 r. do 27 sierpnia 2012 r., a firmą kierowałJ. S.. Wskazane okoliczności jasno wskazują na wyznaczenieJ. S.do realizowania za pozwaną jako pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy - ponieważ były zatrudniane osoby także na umowę o pracę. Pomimo podkreślania przez pozwaną swojego zaangażowania w kierowanie tą działalnością i pewnych okresów nieobecności na budowie wL.spowodowanej także chorobą męża pozwanej, nie ma dowodów, aby doszło do ustalenia, żeJ. S.nie jest już wyznaczony do podejmowania czynności za pracodawcę. W kwietniu 2013 r. wykonywał wszystkie czynności za pozwaną na budowie, gdy pojawił się tam inspektor Państwowej Inspekcji Pracy. Można łatwo zauważyć, że traktowany był jak osoba wspólnie prowadząca działalność, o czym świadczą nawet zeznania świadkaA. D., który nadzorował prace wL.dopiero od 4 października 2013 i mógł mieć kontakt z mężem pozwanej jedynie do 28 listopada, bo potemJ. S.znalazł się w szpitalu, a jednak dowiedział się, że może on kierować robotami i pracownikami. Ustalenie kompetencjiJ. S.nie zależy od tego czyW. K.był na tej budowie wL.wskazywany jako brygadzista - rozdzielanie zadań na konkretny dzień nie oznacza wykluczenia męża pozwanej od podejmowania za pozwaną istotnych czynności w kierowaniu działalnością w tym czynności z zakresu prawa pracy.K. C.informacje gdzie i kiedy ma się stawić uzyskiwane odJ. S.traktował na równi z informacjami od pozwanej. Uzgadniał także z mężem pozwanej, że się nie stawi w niektóre dni i załatwiał z nim zatrudnienie u pozwanej.
Zdaniem SąduJ. S.wydał pracownikowiW. K.polecenie służbowe wykonywania w dniu 3 stycznia 2014 r. prac przy remoncie dachu naulicy (...). Pracownik ten nie miał żadnych podstaw, aby wątpić w to, że polecenie takie ma wykonać w ramach stosunku pracy łączącego go z pozwaną.J. S.był bowiem traktowany jako osoba wyznaczona do wykonywania tego rodzaju czynności za pracodawcę.
Oceniając skutki działań osoby wyznaczonej na podstawieart. 31kpSąd Rejonowy wskazał, iż należy mieć na uwadze odpowiednio stosowane na podstawieart. 300 kpprzepisy o przedstawicielstwie zawarte wkodeksie cywilnym. Zgodnie z treściąart. 95 kc„z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego”.
Przedstawicielstwo jest odmianą zastępstwa. W myśl teorii reprezentacji przedstawiciel składa własne oświadczenie woli, jednakże czyni to w cudzym imieniu. W związku z tym reprezentowany może, ale nie musi, mieć wpływ na treść składanego oświadczenia woli, może to oświadczenie znać lub nie, aprobować albo nie zgadzać się z nim. Ponieważ czynności prawnej dokonuje przedstawiciel, oceny prawnie doniosłych zagadnień z tym związanych (dobra czy zła wiara, wady oświadczenia woli) dokonywać należy przede wszystkim biorąc pod uwagę okoliczności zachodzące po stronie przedstawiciela (por. M. Pazdan, K. Pietrzykowski Komentarz t. I 20011r s. 460; J. Strzebińczyk, E Gniewek Komentarz 2011 s. 242) (kom. do art. 95 kc A. Kidyba Komentarz Lex).
Przedstawiciel może być również uprawniony do dokonywania innych czynności (czynów) zgodnych z prawem niebędących czynnościami prawnymi, w szczególności dotyczy to przejawów woli podobnych do oświadczeń woli np. wezwanie dłużnika do spełnienia świadczenia. Skutki prawne czynności podjętej przez przedstawiciela powstają bezpośrednio w sferze prawnej reprezentowanego (por. wyrok Sądu Najwyższego w sprawie II PK 91/09). Ważne jest, by z całokształtu okoliczności dokonywania czynności prawnej wynikało, że dana osoba działa w cudzym imieniu i by możliwe było ustalenie osoby reprezentowanego. Ujawnienie faktu działania w cudzym imieniu może nastąpić w sposób dorozumiany.
KomentatorKodeksu pracyK. Baran stwierdził, że: „W przypadku wadliwych pełnomocnictw do czynności w sprawach określonych wart. 31k.p.możliwe jest odwołanie się do dyrektywy ustanowionej wart. 103 k.c.w zw. zart. 300 k.p.W tym duchu wypowiedział się też Sąd Najwyższy w wyroku w sprawie I PKN 223/98” (komentarz do Kodeksu Pracy Baran K. art. 31kp teza 4.1).Art. 103 kcdotyczy możliwości potwierdzenia czynności przez reprezentowanego, gdy brak było pełnomocnictwa lub przekroczono jego zakres. Pogląd reprezentowany w Komentarzu należy zrozumieć jako możliwość odpowiedniego na podstawieart. 300 kpstosowania w przypadku wyznaczenia, o którym mowa wart. 31kpprzepisów dotyczących pełnomocnictwa. W niniejszej sprawie warto wobec tego rozważyćart. 105 kc, zgodnie z którym „jeżeli pełnomocnik po wygaśnięciu umocowania dokona w imieniu mocodawcy czynności prawnej w granicach pierwotnego umocowania, czynność prawna jest ważna, chyba że druga strona o wygaśnięciu umocowania wiedziała lub z łatwością mogła się dowiedzieć”.
Z poczynionych powyżej ustaleń faktycznych jasno wynika, że mąż pozwanej od początku prowadzenia przez nią działalności był uważany za osobę działającą w jej imieniu wobec osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. Skoro decydował o tym wcześniej, że na konkretnej budowie w konkretnym dniu będzie pracował konkretny pracownik i przekazywał mu stosowne polecenia, to brak podstaw aby przyjmować, że skierowanieW. K.do pracy w dniu 2 stycznia 2014 naulicy (...)wymagało wyraźnego powołania się na działanie w imieniu pozwanej. O tym, że wszystkie osoby uważały, że tak jest świadczą zeznania świadków w szczególności zeznaniaJ. S.składane na Policji w dniu wypadku, gdzie podawał, że prace realizowała firma pozwanej i dnia następnego w Inspekcji Pracy, gdzie podawał, że co prawda pozwana nie wiedziała o prowadzeniu tych prac ale nie mówił pracownikom, że nie pracują dla pozwanej. Zasadniczo pierwsza wersja zeznańJ. S., że prace prowadziła firma pozwanej, w których nic nie zaznaczał, aby jego żona nie wiedziała o zawarciu umowy dotyczącej realizacji tych prac, są zdaniem Sądu jedynym wiarygodnym przedstawieniem tej kwestii, to jednak nawet gdyby pozwana nie wiedziała o podejmowanych wobec pracownika działaniach swojego męża, to i tak były one realizowane jako działania pracodawcy. Ważne jest przy tym, że przydzielenie pracy na konkretny dzień nie jest czynnością prawną i dlatego raczej należy podchodzić liberalnie do kwestii formalnych związanych z tymi działaniami męża pozwanej za nią. Jedynie pozwana opisuje jakoby na początku grudnia mąż oznajmił, że nie będzie już u niej pracował. Żadnej takiej okoliczności wskazującej na odstąpienie od wspólnego kierowania działalnością nie podajeJ. S., a wręcz przeciwnie twierdził, że zawsze o zawartych umowach w jej imieniu ją informował. Podaje, że wyjątkiem były te prace na(...), ale Sąd nie dał mu wiary w tym względzie z przyczyn omówionych wcześniej. Przypomnienie tej kwestii jest istotne, ponieważ ewentualnie należałoby rozważyć, czy wyznaczenie zostało skutecznie odwołane i czy wiedzę o tym miałW. K.i inne osoby uczestniczące w ustaleniach zJ. S.. Tymczasem nawet zeznania pozwanej, że mąż postanowił dla niej nie pracować, nie wskazują na to, że zadecydowała, że nie będzie mógł działać za nią. Z pewnością narzekanie pozwanej wobecM. P., ewentualnie osób zatrudnionych, że jej mąż pije, nie mogły świadczyć o jakiejś istotnej zmianie w tym względzie, bo z materiału dowodowego wynika, że problem nadużywania alkoholu przezJ. S.istniał dużo wcześniej.
W sytuacji, gdy wypadek zakończył się śmiercią pracownika pozwanej, który wobec tego nie może przedstawić własnej wersji zdarzeń, byłoby całkowicie sprzeczne z ideą działania pracodawcy przez osoby wyznaczone ustalanie, że w tym konkretnym przypadku, który niczym nie różnił się od wcześniejszego działania męża pozwanej w jej imieniu, działania te były nieskuteczne i w konsekwencji stwierdzenie, żeW. K.w chwili wypadku nie realizował pracy w ramach umowy o pracę. Tak samo ocenił tę sytuacje Inspektor Pracy, który miał wcześniej kontakt z pozwaną oraz jej mężem i wiedział o rozległym zakresie działaniaJ. S.w imieniu pozwanej. Gdyby nie ten wypadek, to nie powstałyby żadne problemy, co do realizowanej w chwili wypadku umowy w szczególności dlatego, że pozwana także przyznaje się do innych prac realizowanych w grudniu 2013 r. bez wystawienia faktury VAT i rozliczenia wpływów w dokumentach składanych do Urzędu Skarbowego. Wobec tego umowa zM. P.nie była odosobniona.
Wobec tego Sąd Rejonowy przyjął, żeW. K.w czasie wykonywania pracy na budynku przyulicy (...), w dniu swojej śmierci wykonywał pracę w ramach umowy o pracę łączącej go z pozwaną.
Zgodnie z treściąart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych(Dz.U.2009.167.1322 j.t.) „za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą:

1
podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych;

2
podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia;

3
w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy”.

W niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie elementy istotne dla zaistnienia wypadku przy pracy, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1:

-

miało miejsce zdarzenie nagłe w postaci upadku z dachu;

spowodowało ono śmierć pracownika;

wywołane przyczyną zewnętrzną – uderzenie o chodnik;

upadek miał miejsce podczas wykonywania przezW. K.zwykłych czynności (zwykle zajmował się pracą przy pokryciach dachowych u pozwanej).

Za utrwalony w orzecznictwie należy uznać pogląd wyrażony także w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 2009 r. w sprawie II PK 282/08, gdzie stwierdzono, że:
„1. Ustalenie wypadku przy pracy jest prawem pracownika i jednocześnie obowiązkiem pracodawcy, niezależnie od tego, czy pracownik będzie dochodził świadczeń z ustawy wypadkowej. Wypadek przy pracy nie jest zdarzeniem prawnie obojętnym dla pracodawcy i dla pracownika (art. 234 § 1 k.p.i nast.).
2. Pracownik nie musi wykazywać każdorazowo i indywidualnie szczególnego interesu prawnego zart. 189 k.p.c.dla uzyskania sprostowania protokołu powypadkowego, gdyż o istnieniu takiego interesu prawnego przesądził prawodawca.”
(podobnie: wyrok z dnia 6 stycznia 2010 r. w sprawie I PK 144/09, uchwała z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie II PZP 14/05)
Podstawę roszczenia o ustalenie wypadku przy pracy stanowi wówczasart. 189 kpc, po myśli którego „Powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny”.
Sąd oddalił dwukrotnie wniosek strony pozwanej o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania przygotowawczego związanego z tym wypadkiem. Zgodnie zart. 177 § 1 pkt 4 kpc„sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy cywilnej”.
W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że zawieszenie postępowania w oczekiwaniu na wydanie wyroku karnego powinno wchodzić w grę wyjątkowo, gdy Sąd w świetle zgromadzonego materiału procesowego nie znajduje podstaw do uwzględnienia powództwa, a jednocześnie nie można wykluczyć, że postępowanie karne zakończy się wyrokiem skazującym, którego ustaleniami Sąd w postępowaniu cywilnym byłby związany na podstawieart. 11 kpc. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Ewentualne postawienie mężowi pozwanej zarzutu zart. 220 § 1 kk, zgodnie z którym „kto, będąc odpowiedzialny za bezpieczeństwo i higienę pracy, nie dopełnia wynikającego stąd obowiązku i przez to naraża pracownika na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3” nie jest sprzeczne z treścią rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ponieważ czyn, o którym mowa wart. 220 kk, może popełnić osoba odpowiedzialna za bezpieczeństwo i higienę pracy i nie musi to być pracodawca (por. wyrok Sądu Najwyższego w sprawie IV KK 216/12 z dnia 19 lutego 2013 r.).
Mając na uwadze przytoczone powyżej rozważania i ustalenia Sąd w punkcie I wyroku ustalił, żeW. K.w dniu 2 stycznia 2014 r. uległ wypadkowi przy pracy, przy czym realizował wtedy zadania wynikające z umowy o pracę łączącej go z pozwanąO. S..
W punkcie II wyroku Sąd umorzył postępowanie w pozostałym zakresie, bowiem matka małoletniego powodaM. K.cofnęła roszczenie o wydanie świadectwa pracy, ponieważ w toku sporu dokument taki otrzymała, a nadto cofnęła żądanie zobowiązania pozwanej do wydania protokołu powypadkowego za zgodą pozwanej. Skoro pierwsze żądanie pozwu dotyczyło ustalenia wypadku przy pracy, które w razie pozytywnego rozstrzygnięcia dawało możliwość posłużenia się wyrokiem zamiast protokołem, to należało zaakceptować stanowisko strony powodowej, że nie ma interesu w domaganiu się wydania protokołu przez pozwaną. Podstawę rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania stanowiłart. 355 § 1 kpcw zw. zart. 203 § 1 i 3 kpcprzy braku okoliczności sprzeciwiających się takiemu orzeczeniu przewidzianych wart. 203 § 4 kpciart. 469 kpc.
Sąd na podstawieart. 102 kpcnie obciążył pozwanej kosztami sądowymi pomimo, że jest stroną przegrywającą spór przyjmując, że okolicznością szczególną jest zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej przez pozwaną.
Od wyroku Sądu Rejonowego apelację wniosła strona pozwana, która zaskarżyła wyrok w całości i na podstawieart. 368 § 1 pkt 2 k.p.c.zarzuciła:

1
naruszenie przepisów postępowania tj.art. 233 § 1 k.p.c., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego w szczególności poprzez dowolne ustalenie, że prace przyul. (...), podczas których wypadku doznałW. K.prowadzone były w ramach działalnościO. S.podczas gdy analiza całokształtu zeznań świadków pozwala na stwierdzenie, że prace te prowadzone były na wyłączne zlecenieJ. S., bez wiedzy pozwanej;

2
naruszenie prawa procesowego tj.art. 227 k.p.c.w zw. zart. 217 § 1 k.p.c.poprzez oddalenie wniosku dowodowego o uzupełniające przesłuchanie świadkaM. P., który miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszego postępowania.

Mając na względzie powyższe na podstawieart. 368 § 1pkt 5 k.p.c.orazart. 386 § 1 k.p.c.wnosiła o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku oraz oddalenie powództwa w całości;

2
zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa pełnomocnika za obie instancje według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest usprawiedliwiona.
Zarzut naruszenie przepisów postępowania tj.art. 233 § 1 k.p.c., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego podniesiony przez stronę skarżącą nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim zauważyć trzeba, iż sąd I instancji poczynił w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, które znajdują pełne oparcie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym. Ustalenia te sąd odwoławczy w pełni podziela i przyjmuje za własne stąd też nie zachodzi potrzeba powtórnego ich przytaczania.
Z ustaleń tych Sąd I instancji wyciągnął trafny wniosek, iż mimo zarejestrowania działalności na pozwaną faktycznie prowadził tę działalność jej mąż. Przyczyną takiego stanu rzeczy była możliwość skorzystania przez pozwaną z ulgi w opłacaniu składek ZUS, z uwagi na fakt, że pozwana nie prowadziła dotychczas żadnej działalności gospodarczej, a jej mąż korzystał już z takiej ulgi w ramach prowadzonej wcześniej działalności gospodarczej. Wskazują na to jednoznacznie zeznania samej pozwanej, z których wynika, że mimo zarejestrowania działalności na pozwaną, to w gruncie rzeczy faktycznym prowadzeniem tej działalności zajmował się jej mąż.
Poza tym nie bez znaczenia w tej kwestii są twierdzenia pozwanej dotyczące braku posiadania przez nią jakiejkolwiek wiedzy fachowej jak i doświadczenia, jeżeli chodzi o prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie pokryć dachowych. Natomiast zatrudnienie męża pozwanej w ramach umowy o prace u prowadzącego również działalność gospodarcząM. P.miało całkowicie pozorny charakter. Było zatem fikcją i służyć miało korzyściom dla obu stron tej umowy.
Z ustaleń poczynionych przez sąd I instancji wynika, że mąż pozwanejJ. S.od początku prowadzonej przez nią działalności uważany był za osobę działająca w imieniu pozwanej. Podejmował za pozwaną istotne decyzje w kierowaniu prowadzoną działalnością w tym również czynności z zakresu prawa pracy. Tak też był postrzegany zarówno przez pracowników zatrudnianych przez pozwaną jak i również przez przedsiębiorcęM. P.. Wskazują na to ewidentnie zeznaniaM. P., z których wynika, iż prace przyul. (...)wO.zlecił firmie pozwanej za pośrednictwemJ. S.znając dotychczasowe relacje małżeństwaS.. Nie przypuszczał nawet, iż pozwana mogła o tym zleceniu nie wiedzieć. Tym bardziej, że wcześniej również sama pozwana zwracała się do niego z zapytaniem o prace dla swojej firmy. Skoro zatem pozwana nie poczyniła z mężem żadnych ustaleń, że nie będzie tak jak miało to dotychczas miejsce prowadził spraw jej firmy, a w szczególności wydawał dyspozycji jej pracownikom i nie uprzedziła o tym ani pracowników, ani też współpracującego z niąM. P.to należy podzielić przyjęty przez Sąd Rejonowy pogląd, iżW. K.został skierowany do pracy w dniu 2 stycznia 2014r. do pracy przyul. (...)wO.w ramach łączącej go z pozwaną umowy o pracę i prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Gdyby nawet przyjąć, że pozwana nie wiedziała o skierowaniu pracownika do pracy przez jej męża – co jednakże w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca - to i tak należy przydzielenie pracownikowi pracy potraktować jako działanie w granicach zakreślonych przepisemart. 31k.p.– w imieniu i za pracodawcę.
Sąd I instancji oceniając charakter podejmowanych przez męża pozwanejJ. S.czynności w ramach prowadzonej przez pozwaną działalności gospodarczej, w tym skierowaniaW. K.do wykonywania pracy w dniu 2 stycznia 2014r. przyul. (...)wO.dokonał prawidłowego ich zakwalifikowania na tle obowiązujących przepisów. Poddał również wnikliwej analizie zeznania przesłuchanych w sprawie świadków a także samej pozwanej i w jej następstwie doszedł do słusznego wniosku prowadzącego do uwzględnienia powództwa w zakresie dotyczącym ustalenia wypadku przy pracy. Wskazać przy tym należy, iż nie było dowodów świadczących o tym, iż w ostatnim okresie relacje małżonkówS.uległy zasadniczej zmianie w porównaniu z okresem poprzednim jeżeli chodzi o rolę męża pozwanej w kierowaniu prowadzoną przez pozwaną działalnością gospodarczą.
Sąd Rejonowy nie dopuścił się przy tym zarzucanego w apelacji naruszenia przepisuart. 233 § 1 k.p.c.gdyż przy ocenie mocy i wiarogodności dowodów nie przekroczył przyznanego tym przepisem prawa swobodnej ich oceny. Dokonał wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału wskazując dowody, na których się oparł czyniąc ustalenia faktyczne i szczegółowo wyjaśnił przyczyny, dla których dowodom przeciwnym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Reasumując przeprowadzona analiza całokształtu zebranego w sprawie materiału pozwalała na stwierdzenie, iż zmarły w następstwie wypadkuW. K.w dniu 2 stycznia 2014 r. uległ wypadkowi przy pracy, wykonując zadania wynikające z umowy o pracę łączącej go z pozwanąO. S.,
Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenie prawa procesowego tj.art. 227 k.p.c.w zw. zart. 217 § 1 k.p.c.poprzez oddalenie wniosku dowodowego o uzupełniające przesłuchanie świadkaM. P., który miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszego postępowania.
Zauważyć trzeba, że wniosek ten zgłoszony został dopiero przez pozwaną na ostatniej rozprawie a wobec tego został słusznie oddalony przez sąd I instancji na podstawieart. 207 § 6 k.p.c.jako spóźniony i wobec braku uprawdopodobnienia, iż nie został głoszony we właściwym czasie bez swojej winy. Strona o okoliczności, na którą dowód został zgłoszony wiedziała bowiem wcześniej i informacje o tym powinna przekazać w stosownym czasie swojemu pełnomocnikowi.
Ponadto trafnie wskazał sąd I instancji, że przeprowadzenie tego dowodu spowodowałoby niewątpliwie zwłokę w rozpoznaniu sprawy ze względu na konieczność odroczenia rozprawy.
W tym stanie rzeczy apelacja z braku uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawieart. 385 k.p.c.