Sąd Okręgowy w Kielcach
IX Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IX Ka 1586/14
Data wyroku: 2015-01-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Grzesiak, Artur Polut, Klaudiusz Senator

Sygn. akt IX Ka 1586/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 stycznia 2015 roku
Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Leszek Grzesiak
Sędziowie: SSO Artur Polut
SSO Klaudiusz Senator (spr.)
Protokolant: st.sekr.sądowy Monika Ćwiek
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Andrzeja Kędziory
po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 roku
sprawyU. G.
oskarżonej o przestępstwo zart.18 § 3 kkw zw. zart. 286 § 1 kk,art. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach
z dnia 16 września 2014 roku sygn. akt IX K 201/14

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataZ. K.kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zasądza od oskarżonejU. G.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 736,60 (siedemset trzydzieści sześć 60/100) złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

sygn. akt IX Ka 1586/14

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 16 września 2014r. skazałU. G.z domuM.za popełnienie przestępstwa zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 286 § 1 kkiart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kki na podstawie powołanych przepisów, przy przyjęciu za podstawę wymiaru karyart. 286 § 1 kkw zw. zart. 19 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kk,art. 33 § 1 i 3 kkw zw. zart. 60 § 1 kkiart. 60 § 6 pkt 4 kkwymierzył jej karę grzywny w rozmiarze 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł. Na podstawieart. 44 § 1 kkSąd Rejonowy orzekł od oskarżonej przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postacirachunku nr (...)z dnia 26 sierpnia 2006 roku na kwotę 205 zł sprzedawcaK. Z., nr(...)z dnia 26 sierpnia 2006 roku na kwotę 185 zł sprzedawcaK. Z., nr(...)z dnia 26 sierpnia 2006 roku na kwotę 185 zł sprzedawcaK. Z.i nr(...)z dnia 26 sierpnia 2006 roku na kwotę 225 zł sprzedawcaK. Z.. Na podstawieart. 627 kpkSąd Rejonowy zasądził od oskarżonejU. G.z domuM.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1 333,90 zł tytułem kosztów sądowych, w tym 100 zł opłaty, zasądził też od Skarbu Państwa na rzecz adw.Z. K.kwotę 516,60 zł tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonej, który na podstawieart. 425 § 1 i 2 kkiart. 444 kkzaskarżył powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonejU. G.z domuM.. Powołując się na przepisyart. 427 k.p.k.iart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.skarżący powyższemu wyrokowi zarzucił:
1) obrazę przepisów postępowania, tj.art. 5 § 2 k.p.k., przez niepowzięcie przez sąd uzasadnionych wątpliwości, co do sprawstwa oskarżonej, pomimo że na takie wątpliwości wskazuje ocena materiału dowodowego, co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie popełnienia przez oskarżoną zarzucanych jej czynów;
2) obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k., przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonejU. G.oraz zeznań świadkaP. M., co mogło mieć wpływnatreść orzeczenia przez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonej;
3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na dowolnym ustaleniu na podstawie dowodu z grafologicznej opinii biegłej, iż oskarżona nakreśliła podpisy o brzmieniu(...), gdzie z zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie w żaden sposób nie wynika ażeby oskarżonaU. G.nakreśliła w/w podpisy na co wskazują zarówno wyjaśnienia samej oskarżonej, zeznania świadkaP. M.oraz pierwsza opinia grafologiczna, która jest niekategoryczna.
Mając na względzie postawione wyżej zarzuty, na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 1 k.p.k.skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od dokonania przypisanych jej czynów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I - Instancji do ponownego rozpoznania.
Z ostrożności procesowej, w przypadku gdyby Sąd Odwoławczy nie podzielił argumentacji odnośnie sprawstwa oskarżonej, skarżący powołując się na przepisyart. 427 k.p.k.iart. 438 pkt 4 k.p.k.powyższemu wyrokowi zarzucił ponadto:
1) rażącą niewspółmierność kary poprzez wymierzenie oskarżonejU. G.z domuM.niewspółmiernie surowej kary grzywny w rozmiarze 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł, podczas gdy wzgląd na okoliczności popełnienia czynu zabronionego, stopień zawinienia, stopień społecznej szkodliwości czynu, osobowości oskarżonej, cele wychowawcze i zapobiegawcze względem oskarżonej oraz uprzednia niekaralność przemawiają w pierwszej kolejności za przyjęciem odmiennej kwalifikacji prawnej czynu, jako wypadek mniejszej wagi a następnie warunkowym umorzeniem postępowania wobec oskarżonejU. G.z domuM..
Mając na względzie postawiony wyżej zarzut, na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 1 k.p.k.skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmianę kwalifikacji prawnej czynu i przyjęcie wypadku mniejszej wagi tj. zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 286 § 3 k.k.iart. 270 § 2a k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.a następnie warunkowe umorzenie postępowania karnego w trybieart. 66 k.k.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego jest w całości bezzasadna.
Wniesiony środek odwoławczy poza podniesieniem zarzutu naruszeniaart. 7 kpkiart. 5§2 kpknie dostarcza argumentów wskazujących na to, że w niniejszej sprawie rzeczywiście doszło do naruszenia zasad określonych w w/w przepisach.
Sąd Rejonowy zgromadzony materiał dowodowy ocenił w sposób prawidłowy, pozbawiony błędów natury faktycznej, czy też logicznej, dokonując prawidłowych ustaleń faktycznych. Ustalenia bowiem Sądu Rejonowego odpowiadają prawdzie materialnej i wynikają z logicznej analizy dowodów. Sąd Rejonowy ukształtował swoje przekonanie na podstawie dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, stosownie do przesłanek wynikających zart. 7 kpk. Poddał ocenie wszystkie dowody zebrane w sprawie, zarówno te na korzyść jak i niekorzyść oskarżonej, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku. Argumentacja autora apelacji stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ocenami Sądu Rejonowego, wyrażając w istocie odmienny pogląd co do okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego i możliwych do wyciągnięcia z nich wniosków.
Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Rejonowy nie dopuścił się też obrazyart. 5 § 2 kpk. Do naruszeniaart. 5 § 2 kpkmogłoby dojść wówczas, gdyby Sąd I instancji powziął nie dające się usunąć wątpliwości i poczytał je na niekorzyść oskarżonej albo powinien stwierdzić istnienie takich wątpliwości, a następnie rozstrzygnąć je na jej korzyść, ale tego nie uczynił. Do uchybienia zasadziein dubio pro reonie dochodzi więc wówczas, gdy tylko strona żywi takie wątpliwości, w szczególności na skutek odmiennej oceny materiału dowodowego, przy jednoczesnym niewykazaniu, iż ta dokonana przez Sąd Rejonowy uchybia wymogom określonym wart. 7 kpk. W wypadku, gdy ustalenia faktyczne zależne są od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, nie można mówić o naruszeniu regułyin dubio pro reo, albowiem jedną z podstawowych prerogatyw Sądu orzekającego jest swobodna ocenia dowodów. Nie sposób natomiast przyjąć, aby ocena dowodów przedstawiona przez Sąd Rejonowy miała charakter dowolny i nie uwzględniała zasady wyrażonej wart. 5 § 2 kpk. W sprawie nie występują tego rodzaju wątpliwości, które niweczyłyby prawidłową ocenę dowodów i trafne ustalenia faktyczne. Wyrażona w tymże artykule zasada, nie nakłada na sąd obowiązku przyjęcia wersji najkorzystniejszej dla oskarżonego, lecz zakaz czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów. Nie budzi bowiem wątpliwości okoliczność, że tego rodzaju wątpliwości, o których mowa wart. 5 § 2 kpkwinien mieć Sąd, a nie strona postępowania.
Argumentacja autora apelacji, jaką przytoczył w złożonym środku odwoławczym, zdaniem Sądu Odwoławczego pozostaje tak naprawdę gołosłowną polemiką ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Nie można podzielić argumentacji autora apelacji, iż mając na uwadze całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, w żaden sposób nie da się ustalić, ażeby oskarżonaU. G.z domuM.dopuściła się zarzucanych jej czynów. Należy powtórzyć, iż koronnym dowodem potwierdzającym winę oskarżonej jest druga opinia biegłej grafologM. P.z której bezspornie wynika, iż pismo ręczne na rachunkach o nr(...)znajdujących się na k. 646 i 647 akt sprawy, w tym zapis w funkcji podpisu o brzmieniu(...)nakreśliła jedna osoba tj.U. M., której wzory grafizmu przedstawiono do badań jako materiał porównawczy (k.476, 477 akt sprawy).
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, że Sąd Rejonowy praktycznie w całości dał wiarę w/w opinii pomijając w całości wcześniejszą opinię biegłej grafolog. Owszem, Sąd Rejonowy uznał w całości drugą opinię biegłej grafolog za wiarygodną, jednak nie kwestionował opinii wcześniejszej, z której wynika, iż dowodowe pismo ręczne na przedmiotowych rachunkach mogła nakreślić osoba, której bezwpływowy wzór podpisu przedstawiono do badań jako materiał porównawczyU. M.(k. 413, 414, 415, 416, 417). Należy zauważyć, iż biegła grafolog przy formułowaniu wniosków wynikających z wcześniejszej opinii, dysponowała znacznie uszczuplonym materiałem porównawczym (jeden podpis oskarżonej). Powyższe oznacza więc, że obydwie przywołane wyżej opinie, nie są ze sobą sprzeczne. Przeciwnie, opinie te wzajemnie się uzupełniają. A zatem stwierdzić należy, iż pismo ręczne (włącznie z podpisami) na zakwestionowanych przez Urząd Miasta wK.rachunkach, z całą pewnością zostało własnoręcznie nakreślone przez oskarżoną. Z tego względu nie można uznać za zasadny argument skarżącego, iż wyjaśnienia oskarżonej w których podała, iż nie pamięta aby wypisywała dowodowe rachunki, a także zeznania świadkaP. M.w których podał, iż dowodowych rachunków nie wypisywała oskarżona, mają całkowicie podważać zasadność wniosków wynikających z opinii biegłej grafolog. Jest bowiem oczywistym, co słusznie podniósł Sąd Rejonowy, iż relacje oskarżonej, są wyrazem jej linii obrony w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej za popełniony czyn, natomiast zeznaniaP. M.jako ojca oskarżonej, zostały złożone aby wesprzeć linię obrony przyjętej przez oskarżoną.
Sąd Rejonowy nie dlatego uznał za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonej, że nie pamięta aby wypisywała przedmiotowe rachunki, ale dlatego, że pozostają one w sprzeczności z wiarygodnym materiałem dowodowym, co należycie zostało uzasadnione. Sąd Rejonowy ocenił bowiem materiał dowodowy zgodnie z dyrektywami określonymi w treściart. 7 kpk, a konsekwencją takiej oceny było odmówienie wiarygodności relacjom oskarżonej, a przyznanie wiarygodności innym dowodom, w tym opinii biegłej greafolog.
Sąd Odwoławczy podziela również stanowisko Sądu Rejonowego w przedmiocie wymiaru kary za popełniony czyn. Wbrew argumentacji skarżącego, wymierzona oskarżonej kara nie jest nadmiernie surowa i uwzględnia wszystkie dyrektywy wymiaru kary, przewidziane przezart. 53 kk. Sąd Rejonowy uwzględnił stopień winy oskarżonej, stopień społecznej szkodliwości czynu, wiek oskarżonej, dotychczasową jej niekaralność, motywację oskarżonej, właściwości i warunki osobiste, a także jej zachowanie się po popełnieniu przestępstwa. W szczególności zastosował w stosunku do oskarżonej, dobrodziejstwo instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, stosownie do przesłanek wynikających z treści przepisuart. 60 § 1 kkiart. 60 § 6 pkt 4 kk. Wbrew argumentacji skarżącego, brak jest podstaw do zakwalifikowania przypisanego oskarżonej czynu, jako wypadku mniejszej wagi, o jakim mowa w treściart. 286 § 3 kk. Należy zauważyć, że chociaż wartość niekorzystnego rozporządzenia mieniem nie jest wielka (800 zł), to trzeba pamiętać, że pieniądze te przy uwzględnieniu wymogów dyscypliny budżetowej Urzędu Miasta wK.jako pokrzywdzonego, mogły zostać przeznaczone dla osób, których sytuacja materialna rzeczywiście uzasadnia otrzymanie pomocy finansowej w jakiejkolwiek formie.
Reasumując powtórzyć należy, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów i należycie swoje stanowisko uzasadnił. Na podstawie przeprowadzonych dowodów Sąd I instancji dokonał prawdziwych ustaleń faktycznych w sprawie, które Sąd Odwoławczy aprobuje. Tym samym nie są zasadne zarzuty zawarte w apelacji kwestionujące prawidłowość ustaleń dokonanych przez Sąd Rejonowy.
Nie są też zasadne zarzuty skarżącego, kwestionujące wymiar kary.
Mając powyższe na uwadze należało, na podstawieart. 437 kpkorzec, jak w punkcie I wyroku.
Z uwagi na to, że oskarżona w postępowaniu odwoławczym korzystała z pomocy obrońcy ustanowionego z urzędu, zgodnie z treściąart. 619 § 1 kpkw zw. zart. 634 kpk,§2 ust. 2 i 3, § 14 ust. 2 pkt 4, Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. Ust. nr 163 poz. 1348 z późn. zm.) należało orzec jak w punkcie II wyroku.
W punkcie III wyroku Sąd zasądził od oskarżonej koszty sądowe za postępowanie odwoławcze na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 634 kpk, na które składają się: wynagrodzenie adwokata w kwocie 516,60 zł, opłata w wysokości należnej za I instancję (na podstawieart. 8w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych- t.j. Dz. Ust. z 1983r. nr 49 poz. 223 z późn. zm.) w kwocie 200 zł oraz ryczałt za doręczenie wezwań w kwocie 20 zł.
SSO Artur Polut SSO Leszek Grzesiak SSO Klaudiusz Senator