Sąd Apelacyjny w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 274/14
Data wyroku: 2014-12-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Rydzewski, Jerzy Sałata, Krzysztof Ciemnoczołowski
Słowa kluczowe: Przestępstwa Karnoskarbowe
Podstawa prawna: art. 65 § 1 k.k.s., art. 91 § 1 k.k.s., art. 7 § 1 k.k.s., art. 6 § 2 k.k.s., art. 37 k.k.s., art. 2 § 2 k.k.s., art. 38 k.k.s., art. 437 § 1, § 2 k.p.k.
Teza: „Zasada lex mitior agit z art. 2 § 2 k.k.s. stosowana jest w zakresie norm blankietowych z art. 53 § 6 oraz § 14-16 k.k.s. w powiązaniu z konkretnymi przepisami części ogólnej lub szczególnej Kodeksu karnego skarbowego. Stosując tę regułę w ramach typów czynów zabronionych wskazanych w art. 65 i w art. 91 k.k.s. bada się stosunek wysokości stawek celnych i podatku akcyzowego do wysokości minimalnego wynagrodzenia w dacie popełnienia czynu oraz w chwili orzekania, nie tracąc także z pola widzenia stosunku obu sum obciążeń należnych Skarbowi Państwa w tych datach.”

Sygn. akt II AKa 274/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 grudnia 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSA Jerzy Sałata
Sędziowie: SSA Krzysztof Ciemnoczołowski
SSA Andrzej Rydzewski (spr.)
Protokolant: sekr. sądowy Anna Majewicz
przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Krzysztofa Nowickiego
po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r.
sprawy
K. B.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 2 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s.
K. M. (1)
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s.
D. M.
oskarżonego zart. 258 § 3 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s.
M. S. (1)
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s.
a nadto na podstawieart. 435 k.p.k.
D. D.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s.
A. D.
oskarżonego zart. 258 § 3 k.k.,art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s.
M. D.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s.
C. G.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s.
E. G.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s.
J. H. (1)
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s.
A. J.
oskarżonego zart. 258 § 3 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s.
M. K. (1)
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s.

J.J.

oskarżonego zart. 258 § 3 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2, 4 i 5 k.k.s.
M. K. (2)
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s.
D. J.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s.
P. J.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 2 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s.
T. K. (1)
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 2 k.k.s.w zb. zart. 65 § 3 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s.
M. L.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s.
T. L. (1)
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 2 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s.
K. M. (2)
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 2 k.k.s.w zb. zart. 65 § 3 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s.
M. P.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 2 k.k.s.w zb. zart. 65 § 3 k.k.s.w zb. zart. 91 § 4 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s.

S.S.

oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s.
M. S. (2)
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 2 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s.
M. W.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s.
P. W.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s.
S. W.
oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s.
A. Ś.
oskarżonej zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s.

Z.Ć.

oskarżonego zart. 258 § 1 k.k.;art. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s.
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu
z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. aktII K 39/12
I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
wobec oskarżonegoK. B.eliminuje z opisu czynu przypisanego wpunkcie IIustalenie, że uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu oraz ustalenie o uszczupleniu podatku VAT, a z podstaw kwalifikacji prawnej i wymiaru karyart. 37 § 1 pkt 2 k.k.s., poza tym uzupełnia podstawę kwalifikacji prawnej o treśćart. 2 § 2 k.k.s.,

2
wobec oskarżonegoK. M. (1):

a) ustala, że czas popełnienia przestępstwa przypisanego w punkcie LXXIII to 2006 rok,
b) czyn przypisany mu w punkcie LXXIV opisuje i kwalifikuje w następujący sposób: w 2006 roku, na terenie woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w zorganizowanej grupie przestępczej, w krótkich odstępach czasu oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, nabywał, przechowywał i przewoził, z Polski do Niemiec, wyroby tytoniowe bez wymaganych znaków skarbowych akcyzy, sprowadzane uprzednio przez inne osoby z terytorium Federacji Rosyjskiej na terytorium Polski z pominięciem przepisów podatkowych i celnych, w ilości co najmniej 44.829 paczek papierosów po 20 sztuk w każdej paczce, od których należne było cło w kwocie 41.314 zł, podatek akcyzowy w kwocie 452.160 zł, to jest uznaje go za winnego popełnienia przestępstwa zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 5 k.k.s.w zw. zart. 2 § 2 k.k.s.i za to po zastosowaniuart. 7 § 2 k.k.s.,art. 38 § 1 pkt 3 k.k.s., na podstawieart. 65 § 1 k.k.s.wymierza mu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności, nadto po zastosowaniuart. 23 §1, § 3 k.k.s.karę 60 (sześćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych,
c) uchylapunkty LXXV i LXXVI, i w to miejsce na podstawieart. 39 § 1 i § 2 k.k.s.w zw. zart. 20 § 2 k.k.s.w zw. zart. 2 § 2 k.k.s.i w zw. zart. 85 k.k.wymierza oskarżonemu karę łączną 11 (jedenastu) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawieart. 41a §1, §2 k.k.s.warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat tytułem próby, oddając go w tym czasie pod dozór kuratora sądowego,
3. wobec oskarżonegoD. M.eliminuje z opisu czynu przypisanego mu wpunkcie LXXXIIIustalenie, że uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu oraz ustalenie o uszczupleniu podatku VAT, a z podstaw kwalifikacji prawnej i wymiaru karyart. 37 § 1 pkt 2 k.k.s., poza tym uzupełnia podstawę kwalifikacji prawnej o treśćart. 2 § 2 k.k.s.,
4. wobec oskarżonegoM. S. (1)eliminuje z opisu czynu przypisanego mu wpunkcie XCVustalenie o uszczupleniu podatku VAT, poza tym uzupełnia podstawę kwalifikacji prawnej o treśćart. 2 § 2 k.k.s.,
5. na podstawieart. 435 k.p.k.:
a. z opisu czynów przypisanych oskarżonym

D. D.
w punkcie VI

    ,A. D.
w punkcie XI,

M. D.
w punkcie XVI,

C. G.
w punkcie XXI,

E. G.
w punkcie XXVI,

J. H. (1)
w punkcie XXXI,

A. J.
w punkcie XXXVI,

M. K. (1)
w punkcie XXXIX,

J.J.
w punkcie XLIII,

M. K. (2)
w punkcie XLVII,

D. J.
w punkcie LII,

M. L.
w punkcie LXV,

K. M. (2)
w punkcie LXXVIII,

M. P.
w punkcie LXXXVII,

S.S.
w punkcie XCI,

M. W.
w punkcie CIV,

P. W.
w punkcie CIX,

S. W.
w punkcie CXIII,

A. Ś.
wpunkcie CXVII- eliminuje ustalenie, że uczynili sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu oraz ustalenie o uszczupleniu podatku VAT, a z podstaw kwalifikacji prawnej i wymiaru karyart. 37 § 1 pkt 2 k.k.s., poza tym uzupełnia podstawę kwalifikacji prawnej o treśćart. 2 § 2 k.k.s.,
b. z opisu czynów przypisanych oskarżonym

T. K. (1)
w punkcie LXI,

M. S. (2)
w punkcie XCIX,Z.

Ć.wpunkcie CXXI- eliminuje ustalenie o uszczupleniu podatku VAT, poza tym uzupełnia podstawę kwalifikacji prawnej o treśćart. 2 § 2 k.k.s.,
c. z opisu czynu przypisanego oskarżonemuP. J.wpunkcie LVIIeliminuje ustalenie, że uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu, ustalenie o uszczupleniu podatku VAT, a z podstaw kwalifikacji prawnej i wymiaru karyart. 37 § 1 pkt 2 k.k.s., poza tym uzupełnia podstawę kwalifikacji prawnej o treśćart. 2 § 2 k.k.s., nadto eliminuje z podstawy wymiaru karyart. 38 § 2 pkt 1 k.k.s., w to miejsce przyjmującart. 38 § 1 pkt 3 k.k.s.,
d. z opisu czynu przypisanego oskarżonemuT. L. (1)wpunkcie LXIXeliminuje ustalenie, że uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu, ustalenie o uszczupleniu podatku VAT, a z podstaw kwalifikacji prawnej i wymiaru karyart. 37 § 1 pkt 2 k.k.s., nadto eliminuje z podstawy kwalifikacji prawnejart. 91 § 1 k.k.s., w to miejsce przyjmującart. 91 § 3 k.k.s.oraz uzupełnia tę podstawę oart. 2 § 2 k.k.s.,
II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części,
III. zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych należnych za drugą instancję, a wydatkami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa,
IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataP.S.– Kancelaria Adwokacka wE.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych brutto, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuM. S. (1)z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
K. B.został oskarżony o to, że:
I. w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 13 maja 2007 r., na terenie województwa(...), brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezA. D.iA. J., mającej na celu popełnianie przestępstw karnych – skarbowych, polegających na nabywaniu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, przechowywaniu oraz przewożeniu wyrobów tytoniowych bez wymaganych znaków skarbowych akcyzy, a następnie ich dalszej odsprzedaży nieustalonym odbiorcom na terenie Niemiec, w skład której to grupy w tym czasie wchodzili poza nimT. K. (1),M. L., to jest o czyn zart. 258 § 1 k.k.,
II.w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 13 maja 2007 r., na terenie województwa(...)i(...), działając wspólnie i w porozumieniu zA. D.,A. J.,M. L.,T. K. (1), osobą co do której wyłączono materiały do odrębnego prowadzenia oraz innymi nieustalonymi osobami, działając w krótkich odstępach czasu oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, co najmniej czterokrotnie nabył, przechowywał w swoim garażu oraz kierował przewożeniem do Niemiec samochodem marki(...)nr rej. (...)wyrobów tytoniowych bez polskich znaków skarbowych akcyzy, w ilości łącznej co najmniej 58.000 paczek po 20 sztuk, papierosów marki(...), od którego to towaru należne było cło w kwocie 53.453 zł, podatek akcyzowy w kwocie 585.012 zł i podatek VAT w kwocie 160.878 zł, a których ilość i rodzaj wskazywały na zamiar wprowadzenia ich do obrotu, przy czym działał w zorganizowanej grupie przestępczej i uczynił sobie z popełniania tych przestępstw stałe źródło dochodu, to jest o czyn zart. 54 § 2 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 2, 5 k.k.s.
K. M. (1)był oskarżony o to, że:
XXXVI.w okresie od 1 lutego 2006 r. do 24 lutego 2007 r., na terenie województwa(...), brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezJ.J.iT. K. (2), a w okresie od 1 listopada 2006 r. ponadto przezD. M., mającej na celu popełnianie przestępstw karnych – skarbowych, polegających na nabywaniu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, przechowywaniu oraz przewożeniu wyrobów tytoniowych bez wymaganych znaków skarbowych akcyzy, a następnie ich dalszej odsprzedaży nieustalonym odbiorcom na terenie Niemiec, w skład której to grupy wchodzili poza nim początkowoM. K. (1),M. S. (2),J. H. (1),J. Z.,T. L. (1),Z. Ć. (1), a następnie wchodzili równieżA. Ś.,K. H.,E. G.,C. G.,M. L.,M. S. (1),M. K. (2),P. W. (1),S. S. (1),P. J.,D. J.,M. D.,M. P.,D. D.,M. W., to jest o czyn zart. 258 § 1 k.k.,
XXXVII.w okresie od 1 lutego 2006 r. do 24 lutego 2007 r., na terenie województwa(...), działając wspólnie i w porozumieniu zD. M.,J.J.,T. K. (2),J. H. (1),J. Z.,C. G.,D. J.,T. L. (1),M. W.,M. S. (2),Z.Ć.,M. K. (1),A. Ś.,D. D.oraz innymi nieustalonymi osobami, działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w krótkich odstępach czasu oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wielokrotnie nabywał, przechowywał i przewoził na terytorium Niemiec wyroby tytoniowe bez wymaganych znaków skarbowych akcyzy, sprowadzone uprzednio przez inne osoby z terytorium Federacji Rosyjskiej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej z pominięciem przepisów podatkowych i celnych, w ten sposób, iż finansował zakup tych wyrobów i nadzorował ich załadunek, w ilości nie mniejszej niż 339.288 paczek po 20 sztuk papierosów w każdej paczce, których ilość, rodzaj wskazywały ma zamiar wprowadzenia ich do obrotu, a od którego to towaru należne było cło w kwocie 312.688 zł, podatek akcyzowy w kwocie 3.422.196 zł, podatek VAT w kwocie 941.104 zł, przy czym uczynił z tego procederu stałe źródło dochodu, to jest o czyn zart. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2, 5 k.k.s.
D. M.został oskarżony o to, że:
XL.w okresie od października 2005 r. do 24 lutego 2007 r., na terenie województwa(...), działając w okresie od października 2005 r. do lata 2006 r. wspólnie i w porozumieniu zA. D.oraz w okresie od 1 stycznia 2006 r. do lata 2006 r. wspólnie i w porozumieniu zA. J., a nadto w okresie od 1 listopada 2006 r. do 24 lutego 2007 r. wspólnie i w porozumieniu zJ.J.iT. K. (2), kierował zorganizowaną grupą przestępczą mającą na celu popełnianie przestępstw skarbowych, polegających na nabywaniu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej wyrobów tytoniowych bez wymaganych znaków skarbowych akcyzy, a następnie ich przechowywaniu oraz przewożeniu i dalszej odsprzedaży nieustalonym odbiorcom na terenie Niemiec, w skład której wchodzili początkowoD. D.,D. J.,M. W.,K. H.,E. G.,A. Ś.,M. L.,M. S. (1),M. K. (2),P.W.,S.S.,P. J.,C. G.,M. D.,M. P., a następnie wchodzili w skład tej grupy równieżM. K. (1),M. S. (2),J. H. (1),K. M. (1),J. Z.,T. L. (1),Z.Ć., to o czyn zart. 258 § 3 k.k.,
XLI.w okresie od października 2005 r. do 24 lutego 2007 r., na terenie województwa(...), działając wspólnie i w porozumieniu zM. W.,C. G.,J.J.,D. J.,J. Z.,T. L. (1),D. D.,T. K. (2),M. K. (1),M. S. (2),J. H. (1),S.S.,Z.Ć.,M. L.,A. D.,E. G.,A. Ś.,K. M. (1),M. K. (2),M. S. (1),P.W.,M. D.,M. P.,A. J.oraz 14 osobami, co do których materiały wyłączono do odrębnego prowadzenia, także z innymi nieustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wielokrotnie nabywał, przechowywał i przewoził wyroby tytoniowe bez polskich znaków skarbowych akcyzy, w ten sposób, że przy wykorzystaniu samochodów ciężarowych i osobowych organizował transport zakupionych wcześniej przez siebie oraz innych organizatorów przestępczego procederu – na jego zlecenie, wyrobów tytoniowych bez wymaganych znaków skarbowych akcyzy z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na terytorium Niemiec, zlecał członkom grupy przestępczej odsprzedaż wyrobów tytoniowych nieoznaczonych wymaganymi znakami skarbowymi akcyzy, w łącznej ilości nie mniejszej niż 1.276.409 paczek po 20 sztuk papierosów w każdej paczce, nie dopełniając ciążącego na nim obowiązku celnego i podatkowego akcyzy, od którego to towaru należne było cło w kwocie 1.176.338 zł, podatek akcyzowy w kwocie 12.874.368 zł, podatek VAT w kwicie 3.540.451 zł, których ilość, rodzaj lub wartość wskazywała na zamiar wprowadzenia do obrotu, czyniąc sobie z popełniania tych przestępstw stałe źródło dochodu i działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, to jest o czyn zart. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2, 5 k.k.s.
M. S. (1)był oskarżony o to, że:
XLVI.w okresie od 1 lipca 2006 r. do 31 sierpnia 2006 r., na terenie województwa(...), brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezD. M.,A. D.,A. J., mającej na celu popełnianie przestępstw karnych – skarbowych, polegających na nabywaniu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, przechowywaniu oraz przewożeniu wyrobów tytoniowych bez wymaganych znaków skarbowych akcyzy, a następnie ich dalszej odsprzedaży nieustalonym odbiorcom na terenie Niemiec, w skład której to grypy poza nim wchodziliD. D.,D. J.,M. W.,K. H.,E. G.,A. Ś.,M. L.,P.W.,M. K. (2),M. P.,P. J.,C. G.,M. D.,S.S., to jest o czyn zart. 258 § 1 k.k.,
XLVII.w okresie od 1 lipca 2006 r. do 31 sierpnia 2006 r., na terenie województwa(...), działając wspólnie i w porozumieniu zM. W.,C. G.,D. J.,D. D.,D. M.,M. L.,A. D.,E. G.,S.S.,A. Ś.,P.W.,M. K. (2),P. J.,S.S.,M. D.,M. P.,A. J.oraz z 14 osobami, co do których materiały wyłączono do odrębnego prowadzenia oraz z innymi nieustalonymi osobami, w krótkich odstępach czasu oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, co najmniej pięciokrotnie brał udział w przewożeniu na terytorium Niemiec, samochodami osobowymi wyrobów tytoniowych bez wymaganych znaków skarbowych akcyzy, sprowadzonych uprzednio przez inne osoby z terytorium Federacji Rosyjskiej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej z pominięciem przepisów podatkowych i celnych, także co najmniej dwukrotnie uczestniczył w rozładunku papierosów z samochodów dostawczych, w łącznej ilości nie mniejszej niż 99.000 paczek po 20 sztuk papierosów marki(...)w każdej paczce, których ilość wskazywała na zamiar wprowadzenia ich do obrotu, a od którego to towaru należne było cło w kwocie 91.238 zł, podatek akcyzowy w kwocie 998.552 zł, podatek VAT w kwocie 274.602 zł, działając w zorganizowanej grupie przestępczej i czyniąc sobie z popełniania tych przestępstw stałe źródło dochodu, to jest o czyn zart. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 2, 5 k.k.s.
Sąd Okręgowy w Elblągu na mocy wyroku z dnia 19 grudnia 2013 r., II K 39/12, w punkcie I uznałK. B.za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia, to jest przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.wymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności. W punkcie II wyroku uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie II skargi publicznej, to jest przestępstwa zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 2, 5 k.k.s.i za to na podstawieart. 65 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 2, 5 k.k.s.w zw. zart. 38 § 1 pkt 3 k.k.s.i w zw. zart. 23 § 1, § 3 k.k.s.wymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 100 (stu) zł. W punkcie III wyroku Sąd na podstawieart. 39 § 1, § 2 k.k.s.w zw. zart. 85 k.k., po zastosowaniuart. 20 § 2 k.k.s., orzekł wobecK. B.karę łączną 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie w punkcie IV wyroku, na podstawieart. 41a §1, § 2 k.k.s.warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat tytułem próby, oddając w tym czasie oskarżonego pod dozór kuratora.
Z kolei,K. M. (1)w punkcie LXXIII wyroku został uznany za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVI aktu oskarżenia, to jest przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.wymierzono mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności. W punkcie LXXIV uznano oskarżonego za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVII aktu oskarżenia, to jest przestępstwa zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2, 5 k.k.s.i za to na podstawieart. 65 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s.w zw. zart. 38 § 2 pkt 1 k.k.s.w zw. zart. 23 § 1, § 3 k.k.s.wymierzono mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 50 (pięćdziesięciu) zł. W punkcie LXXV Sąd Okręgowy na podstawieart. 39 § 1, § 2 k.k.s.w zw. zart. 85 k.k., po zastosowaniuart. 20 § 2 k.k.s., orzekł wobecK. M. (1)karę łączną 1(jednego) roku pozbawienia wolności, której wykonanie w punkcie LXXVI wyroku, na podstawieart. 41a § 1, § 2 k.k.s.warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat próby, oddając go w tym okresie pod dozór kuratora.
D. M.w punkcie LXXXII wyroku został uznany za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XL aktu oskarżenia, to jest przestępstwa zart. 258 § 3 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 3 k.k.wymierzono mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. W punkcie LXXXIII wyroku uznano oskarżonego za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XLI wyroku, to jest przestępstwa zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2, 5 k.k.s.i za to na podstawieart. 65 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2, 5 k.k.s.w zw. zart. 38 § 2 pkt 1 k.k.s.w zw. zart. 23 § 1, § 3 k.k.s.wymierzono mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz karę 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 100 (stu) zł. W punkcie LXXXIV wyroku Sąd na podstawieart. 39 § 1, § 2 k.k.s.w zw. zart. 85 k.k., po zastosowaniuart. 20 § 2 k.k.s., orzekł wobecD. M.karę łączną 1(jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której – wpunkcie LXXXV– na podstawieart. 63 § 1 k.k.w zw. zart. 20 § 2 k.k.s.zaliczył okres od dnia 24 lutego 2007 r. do 22 stycznia 2008 r.
M. S. (1)w punkcie XCIV wyroku został uznany za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XLVI aktu oskarżenia, to jest przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.wymierzono mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. W punkcie XCV wyroku uznano oskarżonego za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XLVII skargi publicznej, to jest przestępstwa zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 5 k.k.s.i za to na podstawieart. 65 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 5 k.k.s.w zw. zart. 38 § 1 pkt 3 k.k.s.w zw. zart. 23 § 1, § 2 k.k.s.wymierzono mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 40 (czterdziestu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 50 (pięćdziesięciu) zł. W punkcie XCVI wyroku Sąd na podstawieart. 39 § 1, § 2 k.k.s.w zw. zart. 85 k.k., po zastosowaniuart. 20 § 2 k.k.s., orzekł wobecM. S. (1)karę łączną 1(jednego) roku pozbawienia wolności, której wykonanie w punkcie XCVII wyroku, na podstawieart. 41a § 1, § 2 k.k.s.warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat próby, oddając go w tym okresie pod dozór kuratora.
Prócz wyżej wymienionych osób skarga publiczna Prokuratury Okręgowej wE., V Ds. 9/07/S, a także wyrok Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 19 grudnia 2013 r. obejmowały także innych oskarżonych.

    Byli to:D. D.,A. D.,M. D.,C. G.,E. G.,J. H. (1),A. J.,M. K. (1),J.J.,M. K. (2),D. J.,P. J.,T. K. (1),M. L.,T. L. (1),K. M. (2),M. P.,S.S.,M. S. (2),M. W.,P.W.,S. W.,A. Ś.iZ.Ć.. Początkowo w postępowaniu przygotowawczym i jurysdykcyjnym uczestniczył również oskarżonyJ. Z., który jednak zmarł. Do odrębnego rozpoznania wyłączono prócz tego sprawę oskarżonegoT. K. (2).

    Wymienieni oskarżeni stali pod zarzutami popełnienia przestępstw brania udziału w zorganizowanej grupie przestępczej (względnie kierowania nią) oraz paserstw akcyzowych i celnych związanych z przemytem papierosów.

Z wyrokiem Sądumeritinie zgodzili się jedynie oskarżeniK. B.,K. M. (1),D. M.iM. S. (1).
W imieniuK. B.apelację wywiódł jego obrońca adw.P. T.. I tak, zaskarżyłwyrok w całości, zarzucając:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, polegający na uznaniu oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów w oparciu o wyjaśnienia oskarżonegoA. J.oraz na podstawie wyjaśnień oskarżonegoM. L., podczas gdyA. J.odwołał depozycje obciążająceK. B., natomiastM. L.złożył wyjaśnienia, które nie znajdowały potwierdzenia w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym, zwłaszcza w wyjaśnieniach oskarżonychA. D.iT. K. (1), a nadto jego depozycje zawierały wewnętrzne sprzeczności; poza tym w procesie oceny wiarygodnościM. L.nie uwzględniono treści zeznań świadkaJ. H. (2),
2. obrazę przepisów postępowania,art. 366 § 1 k.p.k., polegającą na tym, że Sąd Pierwszej Instancji nie ustalił i nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy, to jest w zakresie sprzeczności zewnętrznych wyjaśnieńA. J.iM. L.- co było konieczne - ponieważ depozycje tych osób nie korespondowały z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym.
W konsekwencji skarżącydomagał sięzmiany zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Apelację co do kolejnego oskarżonego -K. M. (1)- złożył takżeadw. P. T.. Zaskarżyłwyrok w całości, zarzucając mu:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, polegający na uznaniu oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów w oparciu o wyjaśnieniaM. K. (1)i zeznaniaJ. Z., podczas gdy wyjaśnieniaM. K. (1)nie dawały podstaw do ustalenia udziałuK. M. (1)w zorganizowanej grupie przestępczej i popełnienia przestępstwa karno – skarbowego, bowiem zwierały nieusuwalne sprzeczności, które nie były przedmiotem analizy i weryfikacji Sądu, a z zeznańJ. Z.nie wynikały fakty popełnienia czynów zarzucanych oskarżonemu,
2. obrazę przepisów postępowania, to jestart. 7 k.p.k.iart. 5 k.p.k., polegającą na bezpodstawnym uznaniu, że wyjaśnieniaM. K. (1)złożone na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. są: „kłamliwe i życzeniowe, zapewne złożone z inicjatywy (…)K. M. (1)”, podczas gdy analiza tych depozycji nie uprawniała do takiej oceny, wręcz przeciwnie, powinna prowadzić do wniosku, że jego wyjaśnienia z dnia 26 września 2013 r. polegały na prawdzie, w związku z czym wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym i potwierdzone na rozprawie w dniu 20 grudnia 2012 roku nie mogły stanowić dowodu obciążającegoK. M. (1); tym bardziej, że były sprzeczne – co także dotyczyło zeznańJ. Z.- z dowodami w postaci depozycjiC. G.,J.J.,T. K. (2)iD. M.,
3. obrazę przepisów postępowania, to jestart. 366 § 1 k.p.k., polegającą na tym, że Sąd Pierwszej Instancji nie ustalił i nie wyjaśnił, jak również nie zweryfikował wszystkich istotnych okoliczności sprawy, to jest wewnętrznych sprzeczności wyjaśnieńM. K. (1)oraz ich konfliktu z wyjaśnieniamiC. G.oraz braku potwierdzenia depozycjiM. K. (1)iJ. Z.w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym, zwłaszcza w wyjaśnieniachJ.J.,T. K. (2)iD. M.,
4. obrazę przepisów postępowania, to jestart. 410 k.p.k., polegającą na oparciu ustalenia winy oskarżonego na wybiórczej analizie części materiału dowodowego, to jest przede wszystkim na wyjaśnieniachM. K. (1)i zeznaniachJ. Z., które mimo istniejących sprzeczności, nie zostały poddane wnikliwej analizie, w szczególności wobec braku ich potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym.
Końcowo apelującydomagał sięuniewinnieniaK. M. (1)od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Apelację dotyczącąD. M.wywiódł jego obrońca – adw.P. Ł.. Zaskarżył wyrokw całości, zarzucającmu:
1. obrazę przepisów postępowania, to jestart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 193 § 1 k.p.k.,art. 410 k.p.k.,art. 424 § 1 k.p.k., mogącą mieć wpływ na jego treść, poprzez:
- dowolną, jednostronną ocenę zebranego materiału dowodowego, a to wyjaśnień oskarżonegoD. M.oraz współoskarżonychP. W.,E. G.,A. D.,M. L.oraz świadkówM. G.,M. K. (3)iJ. H. (2)(z domuB.), co polegało na rozważeniu jedynie dowodów obciążającychD. M., z pominięciem dowodów dla niego korzystnych, bez uzasadnienia takiego stanowiska w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego,
- pobieżną analizę materiału dowodowego zebranego w sprawie, a polegającą na powoływaniu się na dokumenty zebrane w sprawie bez ich konkretnego wskazywania, co uniemożliwiło pełne prześledzenie toku rozumowania Sądu, a co za tym idzie jego ocenę z punktu widzenia gwarancji procesowych oskarżonego i jego prawa do obrony,
- brak oceny depozycjiM. K. (3)przez pryzmat zgromadzonych w sprawie dokumentów, a dotyczących tej osoby, co skutkowało błędnym przyznaniem waloru wiarygodności jej zeznaniom,
2. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść wyroku, polegający na przyjęciu, żeD. M.kierował zorganizowaną grupą przestępczą oraz, iż wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami nabywał, przechowywał i przewoził wyroby tytoniowe, podczas gdy prawidłowo oceniony materiał dowodowy mógł prowadzić co najwyżej do wniosku, że przechowywał on wyroby tytoniowe w swoim domu, i to w ilości znacznie odbiegającej od przyjętej w akcie oskarżenia.
Skarżący wpetitumskargiwnosił ozmianę zaskarżonego wyroku-poprzez uniewinnienieD. M.od popełnienia zarzucanych mu czynów.
Ostatnią apelację – ale nie mniej ważną – złożył

    obrońca oskarżonegoM. S. (1)- adw.P.S.. Zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Elblągu

    w całości,

    domagając się uniewinnienia oskarżonego, orzeczeniu zarzucając, „że jego treść stała w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym – skutkując uznaniem winy oskarżonego (…)”. Rozwinięcie zarzutu nastąpiło w uzasadnieniu środka odwoławczego.
W apelacjiadw. P. S.złożył wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonejM. S. (1)z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Niniejsza sprawa w zakresie oskarżonychK. B.,K. M. (1),D. M.iM. S. (1)jest rozpoznawana w postępowaniu odwoławczym po raz drugi.
Pierwszy wyrokmeritizapadł przed Sądem Okręgowym w Elblągu w dniu 19 kwietnia 2011 r. pod sygn. II K 118/08. Orzeczenie dotyczyło wtenczas 29 oskarżonych (oprócz oskarżonegoJ. Z., łącznie z oskarżonymT. K. (2)). Apelacje od wzmiankowanego wyroku wywiedli: a) Prokurator Okręgowy wE.– między innymi - na niekorzyść wszystkich oskarżonych, ze zgłoszeniem zarzutu naruszenia prawa materialnego, w postaci braku wskazaniaart. 39 § 1, § 2 k.k.s.jako podstawy wymierzenia kary łącznej, nadto na niekorzyść oskarżonych, którym warunkowo zawieszono wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności - poprzez nie wskazanieart. 41a § 1, § 2 k.k.s.jako podstawy zastosowania środka probacyjnego oraz oddania oskarżonych pod dozór kuratora, a nadto: ze wskazaniem rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonegoM. S. (1)- w postaci zastosowania warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności, b) obrońcy oskarżonychK. B.,K. M. (1),D. M.iM. S. (1)– z zarzutami tożsamymi jak w aktualnie wywiedzionych apelacjach, c) oraz obrońcy oskarżonych:D. D.,M. D.,A. J.,T. K. (2),K. M. (2),M. P.iA. Ś..
W wyniku rozpoznania zarzutów zgłoszonych w apelacjach oskarżyciela publicznego oraz obrońców oskarżonych, także po zastosowaniuart. 440 k.p.k.w powiązaniu z apelacją wywiedzioną na niekorzyść przez Prokuratora Okręgowego wE., Sąd Apelacyjny w Gdańsku, na mocy wyroku z dnia 28 lutego 2012 r. – sygn. II AKa 371/11 – uchylił w całości (co do 29 oskarżonych) wyrok Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 19 kwietnia 2011 r., a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wyroku z dnia 28 lutego 2012 r. (k.17492 i n.) Sąd Apelacyjny co do zasady podzielił argumenty prokuratorskie w zakresie naruszenia przez Sądmeritiart. 39 § 1, § 2 k.k.s.,art. 41a § 1, § 2 k.k.s.oraz wskazał z urzędu - na podstawieart. 440 k.p.k.- na niekorzyść oskarżonych - iż Sąd Okręgowy w procesie dokonywania subsumpcji nie uzasadnił w ogóle kwalifikacji przestępstw przypisanych oskarżonym według przepisówKodeksu karnego skarbowego. Nadto – wedle Sądu Apelacyjnego orzekającego w sprawie II AKa 371/11 - naruszono treśćart. 54 § 1 k.k.s.w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemuK. B., w powiązaniu z dyspozycjąart. 53 § 14 k.k.s.oraz treśćart. 7 § 2 k.k.s.w zw. zart. 54 § 1 k.k.s.w zw. zart. 38 § 1 pkt 3 i § 2 pkt 1 k.k.s.- w zakresie pozostałych oskarżonych – to jest w przy ustalaniu przepisu będącego najsurowszym, który powinien być powołany w podstawie wymiaru kary. Poza tym – podobnie z powołaniem się naart. 440 k.p.k.– stwierdzono jaskrawe naruszenieart. 12 § 1, § 2 k.k.s.w zw. zart. 13 § 1 k.k.s w zw. zart. 53 § 7 k.k.s.- w procesie wymiaru kary za przestępstwa skarbowe.
Nie umknęło także ówcześnie orzekającemu Sądowiad quem, że w przypadku oskarżonychD. M.,M. D.,M. P.iA. Ś.doszło do naruszenia treściart. 85 § 1, § 2 k.p.k.z uwagi na to, że wskazani oskarżeni mieli tego samego obrońcę, a dotykał ich konflikt interesów faktycznych i procesowych.
W konsekwencji – co ważne w perspektywie zakazureformationis in peiuszart. 443 k.p.k.- Sąd Apelacyjny na s. 86 uzasadnienia wskazał, żeart. 440 k.p.k.zastosował na niekorzyść wszystkich oskarżonych - poza zarzutami zawartymi w apelacji prokuratorskiej - „w zakresie przyjętej kwalifikacji prawnej czynów oskarżonych zakwalifikowanych w akcie oskarżenia jako przestępstwa karno-skarbowe i wskazanej –w tej części(przypis) - podstawy wymiaru kary (…)”.
Należy też odnotować, że kwestię kary wymierzonej oskarżonemuM. S. (1)w ponownym postępowaniu – w zakresie zasadności stosowania środka probacyjnego – Sąd Apelacyjny pozostawił otwartą [cyt.: „W zakresie kar orzeczonych wobec (…)M. S. (1)(…) możliwe będzie wydanie orzeczenia na niekorzyść”].
Jeżeli chodzi o apelacje obrońców, to zostały one uwzględnione, ponieważ przy sporządzeniu uzasadnienia wyroku pierwszoinstancyjnego doszło do rażącego naruszeniaart. 424 k.p.k.
W tym miejscu – dla całkowitej klarowności dalszego wywodu - trzeba też przypomnieć, że Sąd Okręgowy w Elblągu w sprawie II K 118/08 uprzednio skazałK. B.za popełnienie czynu zarzuconego mu w punkcie II aktu oskarżenia, kwalifikowanego zart. 54 § 2 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 2, 5 k.k.s.i za to na podstawieart. 65 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 2, 5 k.k.s.w zw. zart. 38 § 1 pkt 3 k.k.s.w zw. zart. 23 § 1, § 3 k.k.s.wymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 100 (stu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 100 (stu) zł. Uznano go także za winnego popełnienia przestępstwa zart. 258 § 1 k.k., za co wymierzono mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności. Nadto, na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzonoK. B.karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, której wykonanie – na podstawieart. 69 § 1, § 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.orazart. 73 § 1, § 2 k.k.– warunkowo zawieszono na okres 3 (trzech) lat tytułem próby, oddając go w tym czasie pod dozór kuratora.
Z kolei,K. M. (1)został uznany w sprawie II K 118/08 za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVII aktu oskarżenia, to jest zart. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2, 5 k.k.s.i za to na podstawieart. 65 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2, 5 k.k.s w zw. zart. 38 § 1 pkt 3 k.k.s.wymierzono mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 100 (stu) zł. Tak samo jak w przypadkuK. B.,K. M. (1)uznano za winnego popełnienia przestępstwa zart. 258 § 1 k.k., za co wymierzono mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzono oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie – na podstawieart. 69 § 1, § 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.orazart. 73 § 1, § 2 k.k.– warunkowo zawieszono na okres 3 (trzech) lat tytułem próby, oddając go w tym czasie pod dozór kuratora.
Dalej,D. M.w wyroku z dnia 19 kwietnia 2011 r. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa zarzucanego mu w punkcie XLI aktu oskarżenia, to jest kwalifikowanego zart. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2, 5 k.k.s.i za to na podstawieart. 65 § 1 k.k.s.w zw.art. 7 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2, 5 k.k.s.w zw. zart. 38 § 2 pkt 1 k.k.s.w zw. zart. 23 § 1, § 2 k.k.s.wymierzono mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz karę 500 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 200 (dwustu) zł. Oprócz tegoD. M.uznano za winnego popełnienia przestępstwa zart. 258 § 3 k.k., za co wymierzono mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzono oskarżonemu karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności.
M. S. (1)w sprawie II K 118/08 uznano za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XLVII aktu oskarżenia, co kwalifikowano zart. 54 § 1 k.k.s.w zb. zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.i w zw. zart. 37 § 1 pkt 2, 5 k.k.s.i za to na podstawieart. 65 § 1 k.k.s.w zw. zart. 7 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 2, 5 k.k.s.w zw. zart. 38 § 1 pkt 3 k.k.s.w zw. zart. 23 § 1, § 3 k.k.s.wymierzono mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności. Oskarżony został także uznany za winnego popełnienia przestępstwa zart. 258 § 1 k.k., za co orzeczono mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności. Poza tym, na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzono mu karę łączną 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie – na podstawieart. 69 § 1, § 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.orazart. 73 § 1, § 2 k.k.– warunkowo zawieszono na okres 3 (trzech) lat tytułem próby, oddając go w tym czasie pod dozór kuratora.
***
Odnosząc się już szczegółowo do apelacji obrońców oskarżonych, Sąd Odwoławczy stwierdza, co następuje.
Zarzuty podniesionew apelacji dotyczącej oskarżonegoK. B.- ogólnie rzecz biorąc - nie zasługiwały na uwzględnienie. Obrońca w środku odwoławczym skoncentrował się wyłącznie na polemice z Sądemmeritiw zakresie oceny dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonychM. L.iA. J..
Adw. P. T.zarzucił w istocie naruszenie przez Sąd Okręgowyart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 366 § 1 k.p.k.iart. 410 k.p.k., co skutkowało – w jego ocenie – dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych. W szczególności dotyczyć to miało: a) przydania przez organa quowaloru wiarygodności depozycjomM. L., pomimo tego, że wyjaśnienia te podlegały swoistej ewolucji, to jest: od nie obciążaniaK. B.do składania wyjaśnień dla niego niekorzystnych – czego Sądmeritimiał nie zauważyć, b) zaaprobowania jako wiarygodnych pierwotnych wyjaśnieńA. J., mimo tego, że podczas konfrontacji zK. B.odwołał on oświadczenia obciążające tego ostatniego, c) nie uwzględnienia w procesie oceny dowodów – to jest depozycjiM. L.iA. J.- faktu, że ich wyjaśniania nie korespondowały z wyjaśnieniamiA. D.iT. K. (1), d) nie uwzględnienia przez Sąd Okręgowy, przy ocenie wyjaśnieńM. L., okoliczności, że miał on interes faktyczny w fałszywym oczernianiuK. B., ponieważK. B.„odbił mu kobietę” (J. H. (2)).
I tak – odnosząc się do opisywanych okoliczności - Sąd Apelacyjny najpierw wskazuje, że nie polegała na prawdzie okoliczność podnoszona przez obrońcę w punkcie a). Otóż, oskarżonyM. L.w dniu 24 sierpnia 2007 r. był przesłuchiwany dwukrotnie. Pierwszy raz - przez Prokuratora Okręgowego wE.(k. 4306-4308), drugi – przez funkcjonariusza Straży Granicznej (k. 4387-4389).
Generalnie można powiedzieć, że organy prowadzące lub nadzorujące śledztwo, przyjęły metodykę przesłuchiwania podejrzanych – niesprzeczną z przepisamik.p.k.– a polegającą na tym, że Prokuratura przesłuchiwała podejrzanych w sposób dość ogólny, na okoliczności dotyczące najważniejszych zagadnień, a dopiero potem przesłuchiwani uzupełniali swe depozycje w ramach interrogacji dokonywanej przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. W takich warunkach rzeczywiście oskarżonyM. L.po raz pierwszy wymienił osobęK. B.dopiero podczas drugiego przesłuchania (k. 4387-4389), jednak jego ówcześnie składane depozycje stanowiły logiczne uzupełnienie tych składanych w Prokuraturze. W szczególności, skoro nie budziło wątpliwości w ustalonym stanie faktycznym, że kontrabanda tytoniowa była – m. in. - przewożona samochodem(...)należącym doK. B.(we współdziałaniu z oskarżonymA. D.i innymi osobami) oraz, iż rzeczone papierosy były ładowane w garażu wynajmowanym przez tego oskarżonego (na terenie byłej jednostki wojskowej), to dopiero w świetle tak wskazanych okoliczności, można było dokonać analizy lakonicznych, ale jednak rzeczowych, wyjaśnieńM. L.złożonych w Prokuraturze w dniu 24 sierpnia 2007 r. Otóż, powiedział on wtedy, że osobiście, „dlaA. D., jeździł z papierosami samochodem(...)(…) –

    m. in.(przypis) - zT. K. (3)”. Tymczasem, fakty te w apelacji zupełnie pominął skarżący, co uczynił w ramach z góry przyjętej tezy, ponieważ nie rozpatrywał zgromadzonych w sprawie dowodów we wzajemnym powiązaniu, a wręcz przeciwnie – starał się je odizolować i przeciwstawić sobie. Przeto w żadnej mierze, w ramach procesu oceny depozycjiM. L., nie można aktualnie powiedzieć, że podlegały one jakiejś ewolucji, w szczególności: od nie pomawianiaK. B.do jego obciążania. Poza tym,adw. P. T.zdaje się nie zauważać, że analizowane wyjaśnieniaM. L.zostały złożone w ciągu jednego dnia, a zatem - w niedługim odstępie, tak, że trudno przyjąć, iżM. L.mógł swe stanowisko procesowe w tak krótkim czasie całkowicie zwekslować, co pozostałoby niezauważone przez organy śledcze.
Sąd Apelacyjny nie podziela także obaw obrony, jakoby Sąd Okręgowy w procesie oceny depozycjiA. J.nie dostrzegł, żeK. B.iA. J.byli w dniu 31 marca 2008 r. konfrontowani na podstawieart. 172 k.p.k.(k. 10423-10425). Protokół ten był przecież odczytywany przez Sąd na podstawieart. 389 § 1 k.p.k.podczas przesłuchiwania obu oskarżonych (k. 17963 i n., 17970 i n.). Prawdą jest, że w trakcie opisywanej konfrontacjiA. J.odwołał swe depozycje, które obciążałyK. B., jednak uczynił to – zdaniem Sąduad quem- nieprzekonywująco. Z kolei, obrońca nie chciał dostrzec tej właśnie okoliczności, jak i tego, żeA. J.wcześniej składał bardzo obszerne, wyczerpujące i logiczne depozycje, w których obciążał nie tylko innych, ale też i siebie: to jest na k. 8989-8991 w dniu 7 lutego 2008 r., będąc przesłuchiwanym w Prokuraturze, na k. 9356-9359 w dniu 14 lutego 2008 r., będąc przesłuchiwanym przez funkcjonariusza Straży Granicznej. Także w dniu 11 marca 2008 r. – k. 9921-9922 – nie wycofał się z wcześniej składanych oświadczeń wiedzy. Dopiero podczas konfrontacji zK. B.,A. D.(k. 10075-10077) iD. M.(k. 10087-10089) zaczął nieumiejętnie i lapidarnie odwoływać wcześniej złożone depozycje, co prezentował także podczas obu przewodów sądowych (k. 15278-15280, 17970-17971), odmawiając w zasadzie składania wyjaśnień. W takich okolicznościach słusznie postąpił Sąd Okręgowy dając wiarę wyjaśnieniomA. J.składanym na k. 8989 i n. i na k. 9356 i n.
Dalej należy wskazać, że nie było także prawdą, iż Sąd
    meritiprzy rozważaniu kwestii związanych z odpowiedzialnością prawnąK. B.nie brał pod uwagę treści depozycji składanych przez oskarżonegoT. K. (1). Dowodzą tego rozważania Sądu zawarte na s. 24 uzasadnienia. Sąd Apelacyjny tę ocenę depozycjiT. K. (1)w pełni akceptuje, a uwypukla jedynie, że na k. 8335 – w dniu 27 grudnia 2007 r. –T. K. (1), przed Prokuratorem, wyjaśnił, iż za pośrednictwem kuzynaA. D.spotkał się zK. B., z którym spisał na potrzeby wyjazdu do Niemiec umowę zlecenia, i który wręczył mu wówczas kluczyki do(...)wraz z dokumentacją na folię budowalną. To właśnie podczas tej podróży (jak wiarygodnie wyjaśniałM. L.)T. K. (1)iM. L.zostali zatrzymani na przemycie do Niemiec w dniu 14 marca 2007 r., z 16.000 paczek papierosów (por. dokumentacja rekwizycyjna z Niemiec – k. 18836-18844). W świetle tych okoliczności – co ważne - nie mogły polegać, z dość oczywistych powodów, na prawdzie te wyjaśnieniaT. K. (1), który mając w tym interesy faktyczny i prawny, próbował wykazać, że nic nie wiedział o załadowaniu samochodu papierosami. Przeczyły temu konsekwentne i logiczne wyjaśnieniaM. L.. Sąd Okręgowy miał zatem pełne prawo do poszukiwania potwierdzenia sprawstwaK. B.w depozycjachT. K. (1), choć ten ostatni co do zasady nie przyznawał się do popełnienia przestępstwa. Związek tych osób, to jestK.,L.iB., z przemytem papierosów – w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów - był oczywisty.
Nie można też było nie zauważyć, że apelujący zupełnie bezpodstawnie podnosił, iż za słusznością linii obrony prezentowanej przezK. B.przemawiała zawartość wyjaśnień oskarżonegoA. D.(który nie pomówiłB.). Przede wszystkim Sąd Apelacyjny podkreśla, że obrońca w uzasadnieniu środka odwoławczego poprzestał - od strony merytorycznej - jedynie na formalnym wskazaniu faktu nie pomawiania oskarżonego przezA. D., natomiast nie przeprowadził rzetelnej analizy jego depozycji. Przeprowadził ją natomiast Sąd Okręgowy na s. 25 uzasadnienia. Otóż, treść wyjaśnieńA. D., w których nie wskazywał on na jakakolwiek rolę w przemycieK. B.była zdeterminowana zajmowaną przez niego pozycją procesową.A. D.- w trakcie toczącego się procesu - najpierw dążył do zminimalizowania swej odpowiedzialności prawnej, wyjaśniając jedynie w nieznacznym zakresie na temat dotyczącej go działalności przemytniczej (k. 4204-4205, złożył nawet wniosek w trybieart. 335 k.p.k.), a potem, kiedy został skonfrontowany z oskarżonymD. M.(k. 7756), już do końca odmawiał składania wszelkich wyjaśnień i nie przyznawał się. W tych warunkach obronaK. B.nie miała prawa oczekiwać, żeA. D.będzie skłonny do złożenia wyjaśnień obciążających właśnieB., co korespondowałoby z treścią depozycjiM. L., skoro automatycznie wiązałoby się to z pogrążeniem własnej osoby. Obrońca oskarżonego nie dostrzegł tej właśnie perspektywy oceny depozycji złożonych przezA. D., co świadczyło o niepełnej, a co za tym idzie – chybionej logicznie argumentacji.
W podobny sposób należało ocenić ten fragment apelacjiadw. P. T., w którym wywodził, żeM. L.fałszywie pomawiałK. B., ponieważ ten „odbił mu dziewczynę”, którą byłaJ. H. (2)(z domuB.). Sąd Okręgowy ten wątek rozważył na s. 23 uzasadnienia wyroku i zupełnie prawidłowo przyjął, że zeznania świadkaH.wcale nie rzutowały na wiarygodnośćM. L.. Było tak, ponieważ kiedy świadek miała kontakty intymne zK. B., to już dawno nie była w żadnej uczuciowej relacji zM. L.(k. 18868-18873). Poza tym skarżący zapomniał przytoczyć te zeznaniaJ. H. (2)z przewodu sądowego, w których stwierdziła, że w jej ocenie – choć świadek starała się unikać tego tematu –K. B.iA. D.robili wspólne interesy, w których „chyba chodziło o papierosy”. Jej depozycje skonfrontowane z wiarygodnymi wyjaśnieniamiM. L.iA. J., prowadziły do jednoznacznego wniosku, w świetle którego Sądmeritiprawidłowo obciążyłK. B.odpowiedzialnością karną.
Już niejako na marginesie Sądad quemprzypomina, że wyjaśnieniaM. L.złożone w sprawie (k. 4306-4308, 4387-4389, 5795-5799, 8735-8739, 15272-15275, 17991-17993) – oczywiście te dotycząceK. B.- były co do zasady zupełnie jasne, logiczne i rzeczowe, niezmienne, a poza tym korespondowały z depozycjamiA. J.złożonymi na k. 8990-8991 w dniu 7 lutego 2008 r.
Reasumując, Sąd Okręgowy dowody obciążające oskarżonegoK. B.szczegółowo omówił na s. 22-25 uzasadnienia. Była to analiza poprawna, merytoryczna i nie nosząca znamion błędów w zakresie logiki wywodu, stosowania zasad doświadczenia życiowego i wiedzy. W tych warunkach stanowisko organua quostało pod ochronąart. 7 k.p.k., a zatem apelacja obrony musiała zostać uznana za niezasadną, bo opartą jedynie na chybionej polemice.
Z kolei, apelacja wywiedziona przezadw. P. T.co do oskarżonegoK. M. (1)w ostatecznym rozrachunku okazała się częściowo zasadna. Nie było to jednak wynikiem szczególnej merytorycznej poprawności wywiedzionego środka odwoławczego, także w jego warstwie argumentacyjnej, a bardziej wynikało z niedostatków uzasadnienia Sądu Okręgowego.

    Ab ovo ad malarzecz kształtowała się tutaj w sposób następujący. Obrona zarzucała, że dowody obciążające oskarżonego – to jest wyjaśnieniaM. K. (1)i zeznaniaJ. Z.– zostały ocenione z naruszeniemart. 4 k.p.k.,art. 5 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 366 § 1 k.p.k.iart. 410 k.p.k., co skutkowało błędami w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, przesądzającymi o przypisaniu podsądnemu odpowiedzialności karnej. W szczególności skarżący podnosił, że „wyjaśnieniaM. K. (1)zawierały nieusuwalne sprzeczności, a z zeznańJ. Z.nie wynikał fakt popełnienia przestępstwa przezK. M. (1)”. Poza tym, obrońca przypominał, że depozycjeK.iZ.nie znajdowały potwierdzenia w innym materiale dowodowym sprawy, to jest w wyjaśnieniachC. G.,J.J.,T. K. (2)iD. M..
Sąd Apelacyjny badając dowody zgromadzone w sprawie, te korzystne i niekorzystne dla oskarżonegoK. M. (1), doszedł do wniosku, że wywód Sądu Pierwszej Instancji zawarty na s. 25-28 uzasadnienia nie nosił cech dowolności, wręcz przeciwnie był pragmatyczny i prawidłowy. W procesie oceny Sąd nie pominął żadnego dowodu, widział je wszystkie we wzajemnym powiązaniu, a nadto odnosząc się do każdej kwestii stosował zasady logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego.
Zgodzić się należy, że najważniejszym źródłem dowodowym obciążającymK. M. (1)był oskarżonyM. K. (1). Na początku na k. 1879 – w dniu 10 maja 2007 r. –K.wyjaśniając przed funkcjonariuszem Straży Granicznej, po okazaniu mu pod koniec przesłuchania szeregu fotografii, wskazał na tablicy poglądowej nr 2, na zdjęcie nr 7 i powiedział, że znajduje się na nim(...), który „po wpadce” (z przemytem tytoniu) zaproponował mu, „żeby jeździł dla niego z papierosami do Niemiec”. Kolejno, na k. 6243-6244K.- w dniu 16 października 2007 r. - został już dokładniej przesłuchany na okoliczność udziału owego(...)w przemycie papierosów i wyjaśnił wtedy, że ten właśnie mężczyzna utrzymywał – wedle jego wiedzy – kontakty zJ.J.i z „trzema chłopakami zO.”. Rola(...)polegała na tym, że miał on dawać pieniądze na zakup papierosów. Nie chciał natomiast uczestniczyć w faktycznym wykonywaniu przemytu do Niemiec (ze strachu przed zatrzymaniem).K.wiedział też, że(...)miał pretensje doJ. Z.o to, że ten porzucił samochód z papierosami podczas kontroli na przejściu granicznym, a który to transport z kontrabandą został sfinansowany przez(...). Prócz tego,K.wyjaśnił, że(...)przyjeżdżał - czasami - nadzorować załadunek papierosów do samochodów, choć osobiście papierosów do aut nie wkładał.
Podczas pierwszego rozpoznawania sprawy przed Sądem Okręgowym w Elblągu (k. 15176-15177)M. K. (1)podtrzymał depozycje złożone w śledztwie, mało tego, na sali rozpraw wskazał na oskarżonegoK. M. (1)i powiedział, że jest to osobnik wcześniej opisywany przez niego w wyjaśnieniach jako(...). Potwierdził to częściowo w swych depozycjach także samM., który na k. 15177 oświadczył, że koledzy rzeczywiście nazywali go imieniem(...).
Po uchyleniu wyroku Sądu Pierwszej Instancji, w trakcie drugiego przewodu sądowego, w dniu 20 grudnia 2012 roku - na k. 17984-17986 -M. K. (1)wyjaśniał identycznie jak na k. 15176-15177. Potem jednak, już po upływie prawie ośmiu miesięcy – na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2013 r. (k. 18794) -adw. P. T.złożył wniosek o ponowne wezwanie oskarżonegoM. K. (1), celem zadania mu istotnych pytań. Żądaniu obrońcy zadośćuczyniono i na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. doszło do uzupełniającego przesłuchiwaniaK.(k. 19020-19021). Analiza protokołu rozprawy, z zapisem szeregu pytań zadanych przezadw. P. T.– zdaniem Sądu Apelacyjnego – wskazuje w tym przypadku na ich sugestywność. Doszło wręcz do sytuacji, w której pytający konkludentnie oczekiwał, aby w udzielanych odpowiedziach pytany odwołał dotychczas składane wyjaśnienia. Było to sprzeczne z treściąart. 171 § 4 k.p.k., a na Sądzie Okręgowym ciążył obowiązek uchylenia tak formułowanych pytań. Nie dziwiło więc, żeM. K. (1)– bez interwencji Sądu zgodnej z dyspozycjąart. 171 § 6 k.p.k.- ugiął się i lapidarnie, bardzo chwiejnie (bo na pytanie Sądu stwierdził, że w postępowaniu przygotowawczym mówił prawdę), próbował wycofać się z konsekwentnych dotychczas oświadczeń wiedzy. W tej sytuacji – według Sąduad quem- oczywiście miał rację Sąd Okręgowy, kiedy w pisemnych motywach wyroku dał wiarę depozycjomM. K. (1)składanym do dnia 26 września 2013 r. jako logicznym, plastycznym i jasnym, a odmówił wiarygodności tym składanym ostatnio, jako złożonym pod wpływem starań obrony oskarżonegoK. M. (1). Na marginesie Sąd Apelacyjny zauważa, że obrona podobny manewr próbowała także wykonać w stosunku do oskarżonegoM. L., składającego wyjaśnienia mocno niekorzystne dla oskarżonegoK. B., tyle tylko, że ten ostatni odmówił odpowiadania na „uzupełniające” pytaniaadw. P. T.(por. k. 18974, również zapis protokołu rozprawy z dnia 26 września 2013 r.).
Sąd Apelacyjny zgadza się ze stanowiskiem Sądu

    meriti, że depozycjeM. K. (1)znajdowały wsparcie w wyjaśnieniach składanych przez świadkaJ. Z.(świadek ten zmarł w trakcie procesu). WyjaśnieniaZ.były przecież jasne, logiczne i konsekwentne. Otóż, w dniu 29 maja 2007 r. – a więc w czasie paralelnym do czasu składania pierwszych depozycji przezM. K. (1)–J. Z.wyjaśnił na k. 2140, po okazaniu mu większej ilości zdjęć sygnalitycznych, że na tablicy nr 2, na fotografii nr 7, rozpoznaje pod danymiK. M. (1)osobnika, który przyjeżdżał do niego zJ.J.w sprawie zwrotu pieniędzy za papierosy zatrzymane na przejściu granicznym polsko-niemieckim (dotyczyło to 21.500 paczek zarekwirowanych w dniu 13 listopada 2006 r.). Te depozycjeJ. Z.podtrzymywał konsekwentnie będąc przesłuchiwany w dniach 30 maja 2007 r. (k. 2204-2206, 2210A-2210C), 22 października 2007 r. (k. 6511-6512), 30 listopada 2007 r. (k.7606-7612, konfrontacja zT. K. (2), którego świadek obciążał), 4 grudnia 2007 r. (k. 7794-7796, konfrontacja zJ.J., którego także świadek obciążał), 2 września 2008 r. (k. 12474-12576), 17 września 2008 r. (k. 12715-12716) i 3 listopada 2008 r. (k. 13618-13620).
Zestawienie treści depozycjiM. K. (1)iJ. Z.– tak jak to słusznie podkreślił Sądmeriti– wykazywało dobitnie na bardzo daleko idące zbieżności faktologiczne podawane przez te osoby, i to – co warte szczególnej uwagi - niezależnie od siebie. Przy czym aniK., aniZ.nie pozostawali w jakimkolwiek sporze, czy konflikcie zK. M. (1), nie mieli więc żadnego interesu w nieprawdziwym – wspólnym (sic!) - pomawianiu oskarżonego. W sprawie nie ujawniono również dowodu na to, że organy procesowe w sposób nieuprawniony wpływały na depozycjeK.iZ., dążąc do sfabrykowania dowodów niekorzystnych dlaK. M. (1). Nie było też prawdą – przeciwną tezę forsował w apelacjiadw. P. T.- że Sąd Okręgowy nie dostrzegał, iż depozycjeK.iZ.były jedynymi dowodami obciążającymiK. M. (1). Wystarczyło w tym zakresie dokładnie prześledzić rozważania organua quopoczynione na s. 25-28 uzasadnienia. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, szczupłość zgromadzonych w sprawie środków dowodowych niekorzystnych dlaK. M. (1), wynikała z tego, że oskarżony ten – co podkreślałM. K. (1)– nie afiszował się z czynnościami wykonywanymi na rzecz i w ramach grupy przestępczej, wręcz przeciwnie starał się pozostawać w cieniu, będąc związany bezpośrednio tylko z wybranymi osobami.
Nie miał też racji apelujący, kiedy twierdził, że wyjaśnieniaJ. Z.były sprzeczne z depozycjami oskarżonegoC. G.(k. 2394 i n.), który wyjaśnił, że to on razem zD. J.pojechali - na prośbęJ.J.- doJ. Z.w celu odzyskania pieniędzy za utracony transport papierosów. Było tak, ponieważ wizyta tych osób nie musiała być jedyną, która miała na celu odzyskanie zainwestowanych pieniędzy, skoro faktem bezspornym było, żeZ.– będąc tylko kurierem - nie dysponował poważnymi sumami pieniędzy, a zatem jakiś czas musiał zwlekać z oddaniem długu.
Oceny dowodów dokonanej przez Sąd Okręgowy nie niweczył też brak wskazania osobyK. M. (1)w depozycjachJ.J.,T. K. (2),D. M.czyT. L. (1). Było tak, ponieważ osoby te - składając wyjaśnienia - dążyły do zminimalizowania swej odpowiedzialności, bądź w ogóle nie przyznawały się do popełnienia zarzucanych im czynów, a zatem – tak, jak w przypadku braku opisu osoby oskarżonegoK. B.w depozycjachA. D.- z braku wskazania osobyK. M. (1)w depozycjach analizowanych osób nie można było wyciągać kategorycznego wniosku o niewiarygodności środków dowodowych w postaci wyjaśnień składanych przezK.iZ.. Zadziałał tu znany mechanizm, w którym oskarżeniJ.,K.,M.czyL., składając wyjaśnienia niekorzystne dlaK. M. (1), jednocześnie doprowadziliby do pogorszenia swojej sytuacji procesowej. Apelujący nie mógł zatem żądać, aby depozycjeK.iZ.– dla przydania im waloru wiarygodności – musiały potwierdzać się w wyjaśnieniach rzeczonej grupy osób. Było to wymaganie odbiegające od zasad logicznego rozumowania.
Co do zasady zatem – Sąd Apelacyjny – zaaprobował wywody Sądu Okręgowego zawarte w pisemnym uzasadnieniu wyroku, w zakresie odnoszącym się do oskarżonegoK. M. (1). Jedyne zastrzeżenia jakie organ

    ad quemmiał w stosunku do Sądu

    meriti,związane były z ustaleniem, w świetle którego przedmiotem paserstwa akcyzowego i celnego w przypadkuK. M. (1)padło aż 339.288 paczek, po 20 sztuk papierosów w każdej paczce. Na s. 37 uzasadnienia Sąd

    meritiwskazał, że oparł się w tej mierze na depozycjachM. K. (1), który wyjaśnił, że transporty odbywały się w tym przypadku przeciętnie raz w tygodniu. Tymczasem - w ocenie Sądu Apelacyjnego - z depozycji oskarżonegoK.(opisanych przez Sąd

    ad quemwyżej) wcale nie wynikało, że oskarżonyK. M. (1)zaangażowany był w każdy transport przemycanych papierosów (współfinansując ich zakup). Nie negując zatem ustaleń Sądu Okręgowego w Elblągu co do udziałuM.w strukturach zorganizowanej grupy przestępczej i odgrywanej w niej roli (przestępstwo formalne), na podstawie wiarygodnych depozycjiM. K. (1)iJ. Z., stosując regułę

    in dubio pro reozart. 5 § 2 k.p.k., należało przyjąć współsprawstwoK. M. (1)do co najmniej dwóch przemytów papierosów do Niemiec (w ramach przestępstwa materialnego). Oba związane były z „wpadkami” - udokumentowanymi przez stosowne służby - transportów wykonywanych przezK.(k. 18821 i n.) iZ.(s. 5 uzasadnienia). Skoro oba podmioty wyjaśniały na niekorzyśćK. M. (1), to na pewno oskarżony miał udział - co najmniej - w tych przemytach, które zostały wykryte. W przypadkuJ. Z.współudziałK. M. (1)wynikał z tego, że w okresie późniejszym domagał się on zwrotu pieniędzy zainwestowanych w transport. Sumując zatem: w dniu 3 grudnia 2006 r.K.został złapany z kontrabandą 23.679 paczek papierosów, aZ.w dniu 13 listopada 2006 r. – 21.150 paczek. W tym przypadku, biorąc pod uwagę treść pisma Urzędu Celnego wE.z k. 19093-19095, wartość uszczuplonego cła wynosiła 41.314 zł, a podatku akcyzowego 452.160 zł (por. też pismo Urzędu Celnego wE.Referatu Dochodzeniowo-Śledczego, znak(...)). Tym samym, czyn oskarżonegoK. M. (1)należało zakwalifikować według opisu dokonanego przez Sąd Apelacyjny wpunkcie I.2. b. wyroku, to jest zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 5 k.k.s.w zw. zart. 2 § 2 k.k.s., za co po zastosowaniuart. 7 § 2 k.k.s.,art. 38 § 1 pkt 3 k.k.s., na podstawieart. 65 § 1 k.k.s.wymierzono mu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności, a nadto po zastosowaniuart. 23 § 1, § 3 k.k.s.karę 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 50 (pięćdziesiąt) zł1. Potrzeba zmiany opisu przestępstwa przypisanego oskarżonemuM.w punkcie LXXIV wyroku Sądu

    meritimusiała pociągnąć za sobą obowiązek zmiany opisu czynu przypisanego mu w punkcie LXXIII (punkt I. 2. a. wyroku Sądu Apelacyjnego). Dotyczyło to ustalenia czasu popełnienia przestępstwa kwalifikowanego zart. 258 § 1 k.k.na 2006 r. Skoro oba „wpadkowe” transporty miały miejsce w 2006 r., to ustalono, że oskarżony brał udział w strukturach zorganizowanej grupy przestępczej właśnie w tym czasie. W punkcie I. 2. c. Sąd Apelacyjny, stojąc wobec konieczności ukształtowania nowego wymiaru kary łącznej, uchylił punkty LXXV i LXXVI zaskarżonego wyroku i w to miejsce na podstawieart. 39 § 1, § 2 k.k.s.w zw. zart. 20 § 2 k.k.s.i w zw. zart. 85 k.k.wymierzył oskarżonemu karę łączną 11 (jedenastu) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawieart. 41a § 1, § 2 k.k.s.warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat tytułem próby, oddając go w tym czasie pod dozór kuratora sądowego.
Przy wymiarze kary za przestępstwo paserstwa akcyzowego i celnego Sąd Apelacyjny brał pod uwagę treśćart. 12, 13 k.k.s w zw. zart. 53 § 7 k.k.s., a takżeart. 23 § 3 k.k.s.W zasadzie okoliczności te - co do oskarżonegoK. M. (1)- zostały opisane w uzasadnieniu Sądu Pierwszej Instancji (s. 43 uzasadnienia: pozytywna opinia środowiskowa, pełnienie drugoplanowej roli w popełnianym przestępstwie, nie podejmowanie w grupie przestępczej decyzji o charakterze strategicznym), a obniżenie kar pozbawienia wolności i grzywny wynikało z mniejszego stopnia bezprawia czynu przypisanego przez Sąd Apelacyjny, w stosunku do tego przypisanego przez Sąd Okręgowy. Z tego punktu widzenia zmiana opisu czynu przypisanego oskarżonemu z punkcie LXXIII nie pociągała za sobą aż tak daleko idącej zmiany okoliczności popełnionego przestępstwa, która nakazywałaby obniżenie kary wymierzonej za czyn zart. 258 § 1 k.k.Przy wymiarze kary łącznej pozbawienia wolności kierowano się istniejącym, między popełnionymi przestępstwami, bliskim związkiem czasowo – przestrzennym oraz przedmiotowo – podmiotowym. W ocenie organuad quemzasadnym było zastosowanie wobec oskarżonego zasady asperacji. Przy wymiarze kary łącznej brano także pod uwagę regułę prewencji indywidualnej.
Z kolei, zastosowanie wobec oskarżonegoart. 41a § 1, § 2 k.k.s było wobec oskarżonego obligatoryjne, ponieważ oskarżyciel publiczny nie składał w stosunku do niego apelacji na niekorzyść (zakazreformationis in peius,art. 113 § 1 k.k.s w zw. zart. 434 § 1 k.p.k.). Zwalniało to Sąd Drugiej Instancji od czynienia szczegółowych rozważań nad zasadnością zastosowania wobec oskarżonego rzeczonego środka probacyjnego.
Kontynuując rozważania, Sąd Apelacyjny odniesie się w tym miejscu do apelacji wywiedzionej przezobrońcę oskarżonegoD. M.– adw.P. Ł.. Zdaniem Sądu zarzuty podnoszone w środku odwoławczym były chybione. Było tak z następujących przyczyn.
Przede wszystkim zauważyć należało, że skarga odwoławcza obrońcy była lakoniczna, niezbyt obszerna i w zasadzie w znacznej części pokrywała się z apelacją osobistą oskarżonego. Obrońca ograniczył się jedynie do jej uszczegółowienia i przeredagowania.
W opozycji do treści apelacji stała zawartość merytoryczna uzasadnienia Sądu Okręgowego, w szczególności odnosiło się do zagadnień poruszanych s. 13-20, gdzie dokonano bardzo analitycznego porównania dowodów obciążających oskarżonego w postaci: depozycjiM. L.,E. G.,P. W.,A. D.,A. J.,M. K. (3),J. H. (2)iI. C.. Dowody te oceniono z zastosowaniemart. 2 § 2 k.p.k.,art. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k., nie przekraczając przy tym granic swobody zakreślonej w ustawie procesowej. Sąd Apelacyjny wywody Sądu Pierwszej Instancji czyni własnymi, co zwalnia go od szczegółowych analiz w tym zakresie.
Sąd Apelacyjny jedynie jeszcze raz przypomina, że wyjaśnienia oskarżonegoM. L.(k. 4308, 4387-4388, 15275 i n., 17991 i n.) były konsekwentne. Oskarżony nigdy nie wycofał się ze składanych depozycji, a jego oświadczenia cechowała plastyczność i przejrzystość w zakresie opisu roliD. M.jaką pełnił on w przemytniczym procederze. Tak samo należało odnieść się do wyjaśnień składanych przez oskarżonegoE. G.(k. 5251-5258, 15175-15176, 17967-17968). Ze wskazanymi dowodami korespondowały wyjaśnienia oskarżonegoP. W.z k. 7079-7080, 7103-7105, składane w postępowaniu przygotowawczym. Na rozprawie – k. 15303-15306, 18074 – oskarżonyP. W.co prawda odwołał wcześniejsze oświadczenia (które obciążałyD. M.), ale uczynił to w sposób nieudolny i wskazujący na obawę zemsty ze strony oskarżonychC. G.iD. M.. Również wyjaśniania oskarżonegoA. D.złożone na k. 4204-4205 stanowiły materiał niekorzystny dlaD. M., a późniejsza zmiana jego stanowiska w konfrontacji właśnie z oskarżonym (k. 7756), wskazywała jedynie na chęć uniknięcia odpowiedzialności karnej. W zasadzie to samo można było również powiedzieć o depozycjach oskarżonegoA. J.– co opisywano już w uzasadnieniu – który najpierw na k. 8989 i n., 9356-9359 plastycznie kreślił zakres działalności zorganizowanej grupy przestępczej, by potem z powodów widocznych w konfrontacjach z oskarżonymiA. D.,D. M.iK. B.– odwołać wcześniej opisywany stan faktyczny. OskarżonyJ.próbował w trakcie prowadzonego postępowania jurysdykcyjnego przeforsować tezę o podejmowaniu wobec niego nieuprawnionych metod przesłuchań, ale okazało się to bezzasadnym pomówieniem (por. zeznaniaZ. W.– k. 18632 i n.,R. L.– k. 18634 i n.,K. W.– k. 18635 i n.). W tych warunkach słusznie Sąd Okręgowy dał wiarę pierwszym wyjaśnieniom składanym przez oskarżonegoA. J..
Równie słusznie Sądmeritiocenił zeznania składane przez świadkaM. K. (3), która od początku procesu, do jego końca, nie wycofała się z podawania stanu faktycznego niekorzystnego dlaD. M.(nawet podczas czynności konfrontacji, k. 499004993, 5001-5003v, 5914-5917, 7758-7760, 15803-14806, 18420-18425). Jako zupełne nieporozumienie Sąd Apelacyjny potraktował zgłoszony przez obronę zarzut naruszenia przy ocenie depozycjiM. K. (3)treściart. 193 § 1 k.p.k.Adw. P. Ł.wywodził mianowicie, że złe opinie oM. K. (3)wyrażane przez jej pracodawcę i przez koleżankę z pracy (k. 16468, 16469) powinny skłonić Sąd Pierwszej Instancji do dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Charakterystyczne, że sam apelujący nie był przekonany co do słuszności zgłoszonego zarzutu, skoro nie wskazał w apelacji specjalności biegłego, który miałby opiniować. Tylko dla jasności wywodu Sądad quempodaje w tym miejscu, że takie cechy depozycjiM. K. (3)jak logiczność wypowiedzi, konsekwencja prezentowanych postaw i precyzja podawanych opisów – absolutnie zaprzeczały potrzebie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego psychiatry lub psychologa na podstawieart. 192 § 2, § 4 k.p.k.w zw. zart. 193 § 1 k.p.k.Słusznie też dostrzegł Sąd Okręgowy, że zeznania świadkaM. K. (3)korespondowały z depozycjami świadkaJ. H. (2)(k. 2805-2808, 4862-4864). Otóż, świadekH.opisywała, żeD. M.posługiwał się pseudonimem(...)- co świadczyło o jego kierowniczej roli w zorganizowanej grupie przestępczej - oraz podała organom śledczym, iż z powodu składania depozycji obciążających grupę otrzymała SMS-a z groźbą (k. 4862-4864).
Sąd Apelacyjny zgadza się również z Sądem Okręgowym, że depozycjeD. D.(k. 623-627, 1307-1311, 2095-2099, 5346-5348),M. D.(k. 10295-10299, 13059-13061),C. G.(k. 2394-2404, 8065-8069),P. J.(k. 7564-7568, 13168-13170),S.S.(k. 3006-3009, 3014-3016) iM. W.(k. 310, 671-675, 2114-2116, 7578-7582) potwierdzały wyjaśnienia i zeznania świadków szczegółowo omówionych przez Sąd na k. 13-20 uzasadnienia. Dotyczyło to także zeznań świadkaI. C.(k. 18266, 15657), której oświadczenia wiedzy współgrały z materiałem w postaci wyjaśnieńS.S..
Nie miał także racji apelujący, kiedy twierdził, że depozycje świadkaM. G.miałyby świadczyć o niewinności oskarżonegoD. M.. Przypomnieć w tym zakresie należy, że świadek ten pierwszy raz została przesłuchana w postępowaniu przygotowawczym w dniu 6 grudnia 2007 r. (k. 7875-7876) i zeznała wtenczas, rozpoznającD. M.na zdjęciu, że był on osobnikiem, który w 2004 r. proponował jej przemyt papierosów z Rosji do Polski za wynagrodzeniem (świadek w latach 2002-2007 została ukarana 28 krotnie za drobny przemyt). Z kolei na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. (k. 18184) świadek odwołała swe depozycje, twierdząc, że zeznania złożyła pod wpływem sugestii funkcjonariusza Straży Granicznej. Oceniając tę okoliczność Sąd Apelacyjny wskazuje, że w jego ocenie depozycjeM. G.z przewodu sądowego były niewiarygodne, ponieważ stanowiły zbyt proste i naiwne zaprzeczenie okoliczności podawanych w śledztwie, w obawie przed zamieszaniem w poważną sprawę karną. Poza tym, uprzednio złożone przez świadka oświadczenia wiedzy korespondowały z tymi dowodami, które bez żadnej wątpliwości obciążały podsądnego, a którym Sądmeritiprzydał walor wiarygodności.
Na koniec Sąd Apelacyjny przypomina również, co zdaje się marginalizować apelujący, że w dniu 24 lutego 2007 r. Wydział Operacyjno – Śledczy(...) OddziałuStraży Granicznej dokonał w miejscowościL.przeszukania fermy drobiu należącej doD. M., podczas której zabezpieczono samochód ciężarowy marki(...)- należący doT. K. (2)– a w nim 1000 paczek papierosów, 30.000 paczek papierosów w samochodzie marki(...), 3420 paczek papierosów w pomieszczeniach zajmowanych przezD. M.. Funkcjonariusze Straży Granicznej w rzeczonym dniu obserwowali załadunek papierosów do samochodów przygotowanych do wyjazdu do Niemiec (między innymi na niemieckich numerach rejestracyjnych). Zatrzymano wtedy oskarżonych:D. M.,D. D.,C. G.,J.J.,D. J.iM. W.. Prócz tego kilka godzin później został zatrzymanyT. L. (2)– to jest kierowca ciężarówki marki(...). Cło od zabezpieczonych papierosów wynosiło około 31.666 zł, a należny podatek akcyzowy aż 346.953,60 zł.
Doprawdy, w tych okolicznościach, argumenty przywoływane przez skarżącego świadczyły tylko o tym, że apelacja stała się mało rzeczową próbą polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądua quo. Na marginesie jeszcze Sąd Apelacyjny wskazuje, że sam oskarżonyD. M.nie był przekonany co do zasadności składanego środka odwoławczego, skoro w ramach końcowych głosów stron (k. 19173), to jest przed Sądem Okręgowym, domagał się jedynie łagodnego wymiaru kary.
W kolejnej części uzasadnienia Sąd Apelacyjny odniesie się do apelacji wywiedzionej przez adw.P.S.–

    obrońcę oskarżonegoM. S. (1)
. Zdaniem Sądu

    ad quemzarzuty w niej przywołane nie mogły zostać uwzględnione z przyczyn jednoznacznych.
Mianowicie, w uzasadnieniu skargi apelujący argumentował, że przy ocenie dowodów obciążających oskarżonego Sąd nie wziął jakoby pod uwagę, iż oskarżonyE. G.miał interes faktyczny w składaniu wyjaśnień niekorzystnych dla podsądnego, ponieważ był z nim w konflikcie, a świadekM. K. (3)i oskarżonyM. K. (2)pomawialiS., ponieważ chcieli polepszyć swą sytuację procesową.
Od razu na wstępie trzeba było nadmienić, że Sąd Okręgowy w Elblągu – por. s. 20-22 uzasadnienia – przeprowadził ocenę wszystkich dowodów dotyczących oskarżonegoM. S. (1), a jego postępowanie było wnikliwe i rzetelne. Sąd wykonał swą pracę z poszanowaniem reguł wskazanych wart. 7 k.p.k.i jako taka zasługiwała ona na ochronę w postępowaniu odwoławczym.
Przede wszystkim Sąd Okręgowy oceniając depozycje oskarżonegoE. G.(k. 6036-6039) miał na uwadze – wbrew obawom obrony - że między nim aM. S. (1)istniał konflikt rodzinny. Nie było to jednak – zdaniem Sądu Apelacyjnego - poważne nieporozumienie, skoroM. K. (3)iM. K. (2)podobnie opisywali stan faktyczny sprawy, a osoby te nie znajdowały się w żadnym konflikcie z podsądnym.
Dalej, obrona nie dostrzegała, że świadekM. K. (3)(k. 5003, 5916, 15803-15806, 18424) – jak już wspominano w uzasadnieniu – przez cały czas toczącego się procesu była w swych depozycjach konsekwentna. Wyjaśniała i zeznawała na niekorzyść nie tylko oskarżonegoS., ale także innych osób. Obciążała również samą siebie, nie starając się wybielać własnych przewinień. Świadek została skazana w odrębnym postępowaniu karnym, co także przekonywało o prawidłowości pracy Sądu Okręgowego w Elblągu w sprawie II K 39/12. W tych warunkach teza, żeM. K. (3)składając wyjaśnienia i zeznania starała się o poprawę własnej sytuacji, kosztemM. S. (1), nie wytrzymywała krytyki. Należało też pamiętać, że oskarżonyM. K. (2)(k. 6654-6656, 8219, 8220, 15280-15282, 17991) podobnie obciążałS.. Były to wyjaśnienia konsekwentne, jasne, logiczne i niesprzeczne wewnętrznie. Dopiero na rozprawie oskarżony wycofał się (częściowo) ze składanych wcześniej depozycji – z powołaniem się na stosowanie wobec niego niedozwolonego sposobu przesłuchania (por. k. 17991). Sąd Okręgowy na tę okoliczność przesłuchał świadka, to jest funkcjonariusza Straży GranicznejZ. W.(k. 18632-18634), który nie potwierdził okoliczności podawanych przezK..
Sąd Apelacyjny nie stracił też z pola widzenia – co pominięto w apelacji, bo nie pasowało to do jej koncepcji – treści zeznań świadkaI. C.(k. 18266). Kwestię tę natomiast dostrzegał Sąd Okręgowy, bo analizował ją w uzasadnieniu. Przypomnieć więc wypadało, że świadek słyszała od oskarżonegoS.S., iżM. S. (1)podróżował (z nim) kilkakrotnie do Niemiec w ramach kontrabandy papierosowej.
Wreszcie zapomnieć też nie można – choć fakt ten był poza zakresem historycznym zarzutu (ale nie poza zakresem dowodowym sprawy) – żeM. S. (1)iM. K. (2)zostali skazani na terenie Niemiec za przemyt 1995 paczek papierosów w czerwcu 2006 r. (k. 18827-18831).
Reasumując, depozycjeE. G.,M. K. (3),M. K. (2)- w zakresie oskarżonegoM. S. (1)- wzajemnie się uzupełniały, współgrały ze sobą, przesądzając o zasadności przypisania podsądnemu odpowiedzialności karnej za przestępstwa opisane w wyroku Sądu Pierwszej Instancji.
M. S. (1)był osobnikiem wielokrotnie karanym za przestępstwa, posiadającym bogatą przeszłość kryminalną, a mimo to Sąd Pierwszej Instancji zdecydował się na zastosowanie wobec niego warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny poprzednio rozpoznając sprawę nie wyłączył możliwości orzeczenia wobec oskarżonego kary „bezwzględnej”. W aktualnie toczącym się postępowaniu kontrolnym orzekanie na niekorzyść oskarżonego było wykluczone z uwagi na brak apelacji prokuratorskiej „na niekorzyść” (art. 434 § 1 k.p.k.).
***
Dokonanie pozostałych zmian w wyroku Sądu Okręgowego znajdowało swą podstawę w treściart. 440 k.p.k.– to jest w zakresie oskarżonych, co do których wywiedziono apelacje, a także w treściart. 435 k.p.k.w zw. zart. 440 k.p.k.- w przypadku podsądnych nie składających środków odwoławczych. Były to korekty korzystne dla oskarżonych (brak środków odwoławczych wywiedzionych na niekorzyść oskarżonych), stąd Sąd Apelacyjny był uprawniony do wydania orzeczenia reformatoryjnego.
Zmiany zaskarżonego wyroku koncentrowały się wokół następujących zagadnień. Pierwsze - dotyczyło wyeliminowania przez Sądmeritiz podstawy prawnej skazania oskarżonych kwalifikacji wedługart. 54 k.k.s, drugie – związane było z ustaleniem przez Sąd odpowiedzialności oskarżonych na podstawieart. 37 § 1 pkt 2 k.k.s.
Pomimo treści uzasadnienia Sądu Apelacyjnego rozpoznającego sprawę po raz pierwszy (Sąd ten nie wyłączył - na podstawieart. 440 k.p.k.- przyjęcia surowszej odpowiedzialności oskarżonych na podstawieart. 54 § 1 k.k.s.oraz na podstawieart. 38 § 2 pkt 1 k.k.s.) Sąd Okręgowy z podstawy prawnej skazania wszystkich osób wyeliminowałart. 54 k.k.s., podpierając się w tym zakresie wykładnią przepisu dokonaną przez Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. II AKa 111/12 (Lex nr 1237245), w którym stwierdzono, że: „Odpowiedzialności na podstawieart. 54 k.k.s.podlega tylko podatnik, a więc osoba prowadząca legalną działalność podlegającą opodatkowaniu.Nie ma on natomiast zastosowania do czynności sprzecznych z prawem, nawet jeżeli w wyniku ich dokonania powstaje obowiązek uiszczenia należności na rzecz Skarbu Państwa (podatku akcyzowego, cła)”. Nie kwestionując wywodu dokonanego przez Sąd Apelacyjny w Lublinie - również z powodów wymienionych w treściart. 434 § 1 k.p.k.- Sąd Apelacyjny w Gdańsku stwierdza, że Sądmeritinieprecyzyjnie zapoznał się z wywodem Sądu Apelacyjnego w Lublinie, ponieważ z opisu czynów przypisanych oskarżonymnie wyeliminował faktu dokonania uszczuplenia podatku VAT, którego uszczuplić nie mogli, bo nie byli podatnikami(obowiązanymi do jego uiszczenia).
Odnosząc się do drugiej kwestii, Sąd Apelacyjny przypomina, że zgodnie zart. 37 § 1 pkt 2 k.k.s.sąd stosuje nadzwyczajne obostrzenie kary, jeżeli sprawca „uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu”. Odmiennie niż na gruncie obowiązującego w aktualnym brzmieniuart. 65 § 1 k.k.(od 1 maja 2004 r.),Kodeks karny skarbowydla spełnienia tej przesłanki wymaga istnienia co najmniej dwóch przestępstw skarbowych (wKodeksie karnymwystarczające jest jedno przestępstwo). W praktyce zatem, niemożliwe jest stosowanie nadzwyczajnego obostrzenia kary na podstawieart. 37 § 1 pkt 2 k.k.s.wobec sprawcy przestępstwa skarbowego popełnionego w ramach czynu ciągłego -art. 6 § 2 k.k.s.(por. np. P. Kardas, G. Łabuda, T. Razowski,Kodeks karny skarbowy. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer Business, Warszawa 2012, s. 405).
Tymczasem, analiza wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu, wraz z jego pisemnymi motywami, przekonywała, że organ ten widział możliwość przypisania oskarżonym kwalifikacji zart. 37 § 1 pkt 2 k.k.s.właśnie w związku z tym przestępstwem skarbowym (paserstwie akcyzowym i celnym), które kwalifikował zart. 6 § 2 k.k.s.
W skardze publicznej, a potem w ślad za tym w zaskarżonym wyroku, w zakresie czynów przypisanych oskarżonym, użyto następujących zwrotów (w ramachart. 6 § 2 k.k.s.): „czyniąc sobie z popełnianiatychprzestępstw stałe źródło dochodu”, „czyniąc sobiez tegoprocederu stałe źródło dochodu”.
Doszło zatem do powstania poważnego błędu merytorycznego, w świetle którego „czyn ciągły” Sąd Okręgowy pojmował jako co najmniej dwa przestępstwa (użycie zwrotu: „tych przestępstw”), choć czyn taki zgodnie zart. 6 § 2 k.k.s.„uważa się za jeden czy zabroniony”, bądź też wbrew treściart. 37 § 1 pkt 2 k.k.s.pojęcie „ten proceder” – widziany w perspektywieart. 6 § 2 k.k.s – interpretowano jako „dwa czyny zabronione”. Sąd Apelacyjny wskazuje również, że użycie przez Sądmeritiw wyroku zaimków rzeczowych („tych”, „tego”) logicznie powiązane było z tym skazaniem, które kwalifikowano w ramachart. 6 § 2 k.k.s.Wykluczało to zastosowanieart. 37 § 1 pkt 2 k.k.s.nawet przy ustaleniu – na podstawie kart karnych czy odpisów wyroków zgromadzonych w aktach – że przed wydaniem wyroku w sprawie II K 39/12 oskarżeni byli skazywani za przestępstwa skarbowe o identycznym obrazie znamion typu czynu zabronionego.
Sąd Apelacyjny – co należy podkreślić – prócz powyższych zagadnień, rozważał także z urzędu (na podstawieart. 440 k.p.k.) stan faktyczny i prawny związany z ewentualnym zastosowaniem w sprawieart. 2 § 2 k.k.s.W tym zakresie należało stwierdzić, co następuje.
Nie budzi wątpliwości, żeart. 2 § 2 k.k.s.(zasada

    lex mitior agit– działania ustawy względniejszej) stosowany jest także w zakresie norm blankietowych zart. 53 § 6 oraz § 14-16 k.k.s.: ustawowego progu (do pięciokrotnej wysokość minimalnego wynagrodzenia), małej wartości (do dwustukrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia), dużej wartości (powyżej pięćsetkrotności wysokości minimalnego wynagrodzenia) oraz wielkiej wartości (powyżej tysiąckrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia), w powiązaniu z konkretnymi przepisami części ogólnej lub szczególnejKodeksu karnego skarbowego, w których nawiązuje się do owych norm (np.art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s.,art. 38 § 2 pkt 1 k.k.s.,art. 65 k.k.s.,art. 91 k.k.s.). Chodzi tu o sytuację podwyższenia kwoty minimalnego wynagrodzenia (art. 53 § 4 k.k.s.), stanowiącego kryterium oznaczania progów kwotowych wskazanych znamion blankietowych. Wiadomo bowiem, że minimalne wynagrodzenie ulega zmianie co roku (podwyższeniu – w warunkach inflacji), z dniem 1 stycznia. Jakiegokolwiek wpływu na te zjawiska kwalifikacyjne nie posiadają przepisyart. 53 § 3, § 6w zw. z§ 3, § 14-16 k.k.s., ponieważ – pomimo powiązania pojęć tam definiowanych z czasem popełnienia czynu – nie modyfikują one treściart. 2 § 2 k.k.s.Innymi słowy, przepisy te nie ograniczają stosowania zasady

    lex mitior. Problematyka ta jest rozstrzygana jednolicie w literaturze przedmiotu, por.: P. Kardas, G. Łabuda, T. Razowski,

Kodeks karny skarbowy, Wydawnictwo Wolters Kluwer Business,
  Warszawa 2012, s. 44-45; V. Konarska-Wrzosek,

    Czy utrzymać kryteria nazwowo-pragmatyczne rozwarstwiania czynów karalnych skarbowych wKodeksie karnym skarbowym?, w:

    Węzłowe problemy prawa karnego, kryminologii i polityki kryminalnej. Księga pamiątkowa ofiarowana Profesorowi Andrzejowi Markowi
, Warszawa 2010, s. 339 i n.; O. Włodkowski,

    Rola wskaźnika bazowego minimalnego wynagrodzenia wKodeksie karnym skarbowym. Nowa kodyfikacja prawa karnego, t. XXVIII, Wrocław 2012, s. 325-343, tenże:

    Przegląd orzecznictwa Sądu Najwyższego w sprawach karnych skarbowych za rok 2013, Pr. i Pr. 2014/10/s. 126 i n. Kwestię tę doprecyzował też Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2008 r., w sprawie o sygn. V KK 218/07 (Lex nr 370297), kiedy to sprzeciwił się – w perspektywie prawa do stosowania stanu prawnego względniejszego dla sprawcy - ustalaniu wysokości uszczuplonego podatku według przepisów obowiązujących w czasie dokonania czynu, zaś wysokości minimalnego wynagrodzenia według przepisów z daty orzekania ze względu na zakaz orzekania łącznie na podstawie dwóch konkurujących ze sobą ustaw (z uwagi nakaz odczytywania treści normy sankcjonowanej tylko na podstawie jednego aktu prawnego -art. 2 § 3 k.k.s.).

    Sąd Najwyższy postulował badanie wysokości uszczuplonego podatku w stosunku do minimalnego wynagrodzenia w tym samym okresie, a więc:

    w dacie popełnieniaczynu

    albo na chwilę orzekania, i dopiero wówczas ustalanie, który z zaprezentowanych kompleksów przepisów jest względniejszy dla sprawcy. Kwestię tę analizował także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 lutego 2001 r., sygn. P 2/00 (OTK ZU 2001/2/3), kiedy to stwierdził, że: „przepisart. 2 § 2 k.k.s.reguluje konsekwencje zmiany ustawy w okresie między popełnieniem czynu przez sprawcę a wydaniem wyroku. Zakłada on – co do zasady – stosowanie ustawy nowej, nakazując jednocześnie stosowanie przez sądy ustawy poprzednio obowiązującej, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Jeśli zatem sprawca dopuścił się czynu, który w chwili jego popełnienia – według obowiązujących

    stawek podatkuakcyzowego

    i wysokości najniższego wynagrodzenia– był przestępstwem skarbowym, lecz następnie –

    na skutek obniżenia stawek podatku lub podwyższenia minimalnego wynagrodzenia– czyn ten przestał być przestępstwem a stał się wykroczeniem, albo wręcz nastąpiła jego depenalizacja, zmiana ta zadziała na korzyść sprawcy”.
Reasumując, w zakresie analizowanego przez Sąd Apelacyjny problemu, w perspektywieart. 2 § 2 k.k.s., najpierw należało zbadać w sprawie II K 39/12 relację wielkości należności celnej, podatku akcyzowego ustalonej ilości paczek papierosów będących przedmiotem paserstwa w stosunku do wysokości minimalnego wynagrodzenia - na chwilę popełnienia przestępstwa skarbowego, potem ustalić podobną relację – na chwilę orzekania, a następnie porównać oba wyniki. Nadto należało też zbadać, co nie budziło wątpliwości w świetleart. 2 § 2 k.k.s., jak kształtował się - w przypadku każdego oskarżonego - stosunek wielkości uszczupleń celno-akcyzowych z daty popełnienia czynu i z daty orzekania. Dopiero tak zgromadzony kompleks danych pozwalał na ustalenie, które przepisy były względniejsze dla podsądnych.
W realiach niniejszej sprawy Sąd Okręgowy miał zatem obowiązek (czego nie uczynił – por. s. 32, akapit pierwszy uzasadnienia) przy kwalifikowaniu czynów oskarżonych zart. 65 k.k.s.i zart. 91 k.k.s.uwzględnić, że wysokość minimalnego wynagrodzenia w chwili popełnienia czynów była różna (w 2006 r. - 899,10 zł, w 2007 r. – 936 zł) od wysokości minimalnego wynagrodzenia w czasie orzekania [w 2013 r. – 1600 zł (czas orzekania Sądu

    a quo), w 2014 r. - 1680 zł (chwila wydawania wyroku przez Sąd

    ad quem)] oraz mieć na uwadze, że stawka należności celnej od paczki papierosów w 2006 r. i 2007 r. – wynosiła 0,92 zł, w 2014 r. – 0,64 zł, a stawka podatku akcyzowego w 2006 r. i 2007 r. – 10,08 zł, natomiast w 2014 r. – 15,30 zł. Poza tym, co wynikało ze złożonego do akt sprawy pisma Urzędu Celnego wE., Referatu Dochodzeniowo-Śledczego, znak:(...), z dnia 8 grudnia 2014 r., należało też wziąć pod uwagę, że wielkość uszczupleń celno-akcyzowych, których przypisanie byłoby możliwe w 2014 r. (każdemu z oskarżonych) przewyższała o 44,90 % wielkości uszczupleń z 2006-2007 r.
W tych warunkach – zdaniem Sądu Apelacyjnego – pomimo zmiany na korzyść oskarżonych stosunku wielkości należności uszczupleń podatkowych porównywanych do wartości minimalnego wynagrodzenia w latach 2006-2007 i w 2014 r., stosunek wielkości uszczupleń podatkowych w tych latach przeważał na korzyść zastosowania przepisów blankietowych wcześniejszych. Jeżeli bowiem przyjąć, że uszczuplenia podatkowe oskarżonych w latach 2006-2007 wynosiły 100 %, to uszczuplenia podatkowe konieczne do przypisania w 2014 r. stanowiłyby aż 144,90 % uszczupleń z lat poprzednich (jedyną niezmienną w tych okolicznościach wartością pozostawała ilość paczek papierosów podlegających paserstwu, pozostałe dane jak: wartość celna, należność celna, podatek akcyzowy, minimalne wynagrodzenie – były zmienne, a więc podlegały ewaluacji w ramachart. 2 § 2 k.k.s.).
W związku z wyżej nakreślonymi kwestiami (na podstawieart. 440 k.p.k.- co do oskarżonych apelujących oraz na podstawieart. 435 k.p.k.w zw. zart. 440 k.p.k.- w stosunku do pozostałych oskarżonych) zachodziła konieczność dokonania następujących zmian w zaskarżonym wyroku, i tak:
I. zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
1. wobec oskarżonegoK. B.wyeliminowano z opisu czynu przypisanego wpunkcie IIustalenie, że uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu oraz ustalenie o uszczupleniu podatku VAT, a z podstaw kwalifikacji prawnej i wymiaru karyart. 37 § 1 pkt 2 k.k.s., poza tym uzupełniono podstawę kwalifikacji prawnej o treśćart. 2 § 2 k.k.s.(nie zastosowano w kwalifikacji prawnejart. 37 § 1 pkt 1 k.k.s.z uwagi na brak apelacji na niekorzyść oskarżonego, choć wartość należności celnej wynosiła 57,20 minimalnego wynagrodzenia, a uszczuplonego podatku akcyzowego 625,01 minimalnego wynagrodzenia),
2. wobec oskarżonego 

K. M. (1)

(...):

b) czyn przypisany mu w punkcie LXXIV opisano i zakwalifikowano w następujący sposób: w 2006 roku, na terenie woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w zorganizowanej grupie przestępczej, w krótkich odstępach czasu oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, nabywał, przechowywał i przewoził, z Polski do Niemiec, wyroby tytoniowe bez wymaganych znaków skarbowych akcyzy, sprowadzane uprzednio przez inne osoby z terytorium Federacji Rosyjskiej na terytorium Polski z pominięciem przepisów podatkowych i celnych, w ilości co najmniej 44.829 paczek papierosów po 20 sztuk w każdej paczce, od których należne było cło w kwocie 41.314 zł, podatek akcyzowy w kwocie 452.160 zł, to jest uznano go za winnego popełnienia przestępstwa zart. 65 § 1 k.k.s.w zb. zart. 91 § 3 k.k.s.w zw. zart. 7 § 1 k.k.s.w zw. zart. 6 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 5 k.k.s.w zw. zart. 2 § 2 k.k.s.i za to po zastosowaniuart. 7 § 2 k.k.s.,art. 38 § 1 pkt 3 k.k.s., na podstawieart. 65 § 1 k.k.s.wymierzono mu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności, nadto po zastosowaniuart. 23 §1, § 3 k.k.s.karę 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych (innymi słowy: wyeliminowano z opisu czynu przypisanego w punkcie LXXIV ustalenie, że oskarżonyK. M. (1)uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu oraz ustalenie o uszczupleniu podatku VAT, a z podstaw kwalifikacji prawnej i wymiaru kary –art. 37 § 1 pkt 2 k.k.s., zaś z podstawy kwalifikacji prawnejart. 91 § 1 k.k.s., zastępując goart. 91 § 3 k.k.s.– uszczuplona należność celna to 45,95 minimalnego wynagrodzenia, uszczuplony podatek akcyzowy – 502,90 minimalnego wynagrodzenia),
3. wobec oskarżonegoD. M.wyeliminowano z opisu czynu przypisanego mu wpunkcie LXXXIIIustalenie, że uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu oraz ustalenie o uszczupleniu podatku VAT, a z podstawy kwalifikacji prawnej i wymiaru karyart. 37 § 1 pkt 2 k.k.s., poza tym uzupełniono podstawę kwalifikacji prawnej o treśćart. 2 § 2 k.k.s.,
4. wobec oskarżonegoM. S. (1)wyeliminowano z opisu czynu przypisanego mu wpunkcie XCVustalenie o uszczupleniu podatku VAT, poza tym uzupełniono podstawę kwalifikacji prawnej o treśćart. 2 § 2 k.k.s.[nie zastosowano wobec oskarżonego w kwalifikacji prawnejart. 37 § 1 pkt 1 k.k.s., (podatek akcyzowy – 1110,61 minimalnego wynagrodzenia, cło – 101,47 minimalnego wynagrodzenia) z uwagi na to, że takiej kwalifikacji nie przyjął Sądmeriti, a w stosunku do oskarżonego nie wywiedziono apelacji na niekorzyść, nadto nie zastosowano wobec oskarżonegoart. 38 § 2 pkt 1 k.k.s.– zakazreformationis in peius],
5. na podstawieart. 435 k.p.k.:
a. z opisu czynów przypisanych oskarżonym

D. D.
w punkcie VI

    ,A. D.
w punkcie XI,

M. D.
w punkcie XVI,

C. G.
w punkcie XXI,

E. G.
wpunkcie XXVI(nie zastosowano wobec oskarżonego podstawy wymiaru kary zart. 38 § 2 pkt 1 k.k.s.– zakaz

    reformationis in peius, uszczuplone cło – 133,27 minimalnego wynagrodzenia, uszczuplony podatek akcyzowy – 1458 minimalnego wynagrodzenia),

J. H. (1)
w punkcie XXXI,

A. J.
w punkcie XXXVI,

M. K. (1)
w punkcie XXXIX,

J.J.
w punkcie XLIII,

M. K. (2)
wpunkcie XLVII(nie zastosowano wobec oskarżonego kwalifikacji zart. 37 § 1 pkt 1 k.k.s.– zakaz

    reformationis in peius, cło – 172,08 minimalnego wynagrodzenia, akcyza – 1883,32 minimalnego wynagrodzenia),

D. J.
w punkcie LII,

M. L.
w punkcie LXV,

K. M. (2)
wpunkcie LXXVIII(nie zastosowano wobec oskarżonego kwalifikacji zart. 37 § 1 pkt 1 k.k.s.– zakaz

    reformationis in peius, cło – 51,25 minimalnego wynagrodzenia, akcyza – 560,91 minimalnego wynagrodzenia),

M. P.
wpunkcie LXXXVII(nie zastosowano wobec oskarżonego kwalifikacji zart. 91 § 3 k.k.s.– zakaz

    reformationis in peius, cło – 5,31 minimalnego wynagrodzenia)S.

S.
wpunkcie XCI(nie zastosowano wobec oskarżonego kwalifikacji zart. 37 § 1 pkt 1 k.k.s.– zakaz

    reformationis in peius, cło – 176,30 minimalnego wynagrodzenia, akcyza – 1929,60 minimalnego wynagrodzenia),

M. W.
w punkcie CIV,

P. W.
wpunkcie CIX(nie zastosowano wobec oskarżonego kwalifikacji zart. 37 § 1 pkt 1 k.k.s.– zakaz

    reformationis in peius, cło – 98,40 minimalnego wynagrodzenia, akcyza – 1076,96 minimalnego wynagrodzenia),

S. W.
wpunkcie CXIII(nie zastosowano wobec oskarżonego kwalifikacji zart. 37 § 1 pkt 1 k.k.s.– zakaz

    reformationis in peius, cło – 291,59 minimalnego wynagrodzenia, akcyza – 3.191,39 minimalnego wynagrodzenia),

A. Ś.
wpunkcie CXVII- wyeliminowano ustalenie, że uczynili sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu oraz ustalenie o uszczupleniu podatku VAT, a z podstaw kwalifikacji prawnej i wymiaru karyart. 37 § 1 pkt 2 k.k.s., poza tym uzupełniono podstawę kwalifikacji prawnej o treśćart. 2 § 2 k.k.s.,
b. z opisu czynów przypisanych oskarżonym

T. K. (1)
wpunkcie LXI(nie zastosowano wobec oskarżonego kwalifikacji zart. 37 § 1 pkt 1 k.k.s.– zakaz

    reformationis in peius, cło – 47,26 minimalnego wynagrodzenia, akcyza – 517,25 minimalnego wynagrodzenia),

M. S. (2)
wpunkcie XCIX(nie zastosowano wobec oskarżonego kwalifikacji zart. 37 § 1 pkt 1 k.k.s.– zakaz

    reformationis in peius, cło – 70,39 minimalnego wynagrodzenia, akcyza – 770,45 minimalnego wynagrodzenia),

Z.Ć.wpunkcie CXXI- wyeliminowano ustalenie o uszczupleniu podatku VAT, poza tym uzupełniono podstawę kwalifikacji prawnej o treśćart. 2 § 2 k.k.s.,
c. z opisu czynu przypisanego oskarżonemuP. J.wpunkcie LVIIwyeliminowano ustalenie, że uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu, ustalenie o uszczupleniu podatku VAT, a z podstaw kwalifikacji prawnej i wymiaru karyart. 37 § 1 pkt 2 k.k.s., poza tym uzupełniono podstawę kwalifikacji prawnej o treśćart. 2 § 2 k.k.s., nadto wyeliminowano z podstawy wymiaru karyart. 38 § 2 pkt 1 k.k.s., w to miejsce przyjętoart. 38 § 1 pkt 3 k.k.s.(zmieniono wobec oskarżonego podstawę do nadzwyczajnego obostrzenia kary z uwagi na to, że cło wynosiło 27,88 minimalnego wynagrodzenia, a podatek akcyzowy – 305,14 minimalnego wynagrodzenia),
d. z opisu czynu przypisanego oskarżonemuT. L. (1)wpunkcie LXIXwyeliminowano ustalenie, że uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu, ustalenie o uszczupleniu podatku VAT, a z podstaw kwalifikacji prawnej i wymiaru karyart. 37 § 1 pkt 2 k.k.s., nadto wyeliminowano z podstawy kwalifikacji prawnejart. 91 § 1 k.k.s., w to miejsce przyjętoart. 91 § 3 k.k.s.oraz uzupełniono tę podstawę oart. 2 § 2 k.k.s.(cło – 67,63 minimalnego wynagrodzenia, akcyza – 798,70 minimalnego wynagrodzenia, nie zastosowano kwalifikacji zart. 37 § 1 pkt 1 k.k.s.– zakazreformationis in peius).
Na koniec - tej części uzasadnienia - Sąd Apelacyjny wyjaśnia, że dokonane zmiany w wyroku pierwszoinstancyjnym wobec wyżej wymienionych oskarżonych (tych próczK. M. (1)), ze względu na treśćart. 12, 13, 23 § 3, 53 § 7 k.k.s.- nie wymuszały korekt w zakresie wymierzonych kar jednostkowych, a potem łącznych. Biorąc – m. in. - pod uwagę rozmiar działalności oskarżonych, jej społeczną szkodliwość, straty odniesione przez Skarb Państwa, kary (nawet po korektach dokonanych przez Sąd Apelacyjny z urzędu) jawiły się jako ogólnie łagodne.
Przy wydawaniu wyroku Sąd Apelacyjny brał także pod uwagę treśćart. 23 § 3 k.k.s.w zw. zart. 2 § 2 k.k.s.i w zw. zart. 434 § 1 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.
W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok – nie znajdując podstaw do jego zmiany albo uchylenia z urzędu - utrzymano w mocy.
***
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemuM. S. (1)- w postępowaniu odwoławczym - orzeczono na podstawie art.art. 16 ust. 2 i 3 i art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze(Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058, Nr 126, poz. 1069 i Nr 153, poz.1271 z późniejszymi zmianami) oraz na podstawie§ 14 ust. 1 pkt 5w zw. z§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(tekst jednolity: Dz. U. z 2013 roku, poz.461).
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.w zw. zart. 624 §1 k.p.k.
(...)
(...)