Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1186/13
Data wyroku: 2014-03-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Adam Sygit
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 109 § 2 k.p.w w zw. z art. 437 § 1 k.p.k.

Sygn. akt.IV Ka 1186/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 marca 2014 roku

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący SSO Adam Sygit
Protokolant sekr. sądowy Dominika Marcinkowska
przy udziale oskarżyciela ------
po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2014 roku
sprawyM. Ł.
obwinionej o wykroczenie z art. 96 § 3 k.w.
na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną
od wyroku Sądu Rejonowego w Szubinie VI Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Nakle nad Notecią
z dnia 31 października 2013 roku sygn. akt VI W 325/13
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że obwinionąM. Ł.uniewinnia od popełnienia zarzucanego jej czynu; koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt IV Ka 1186/13

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Szubinie VI Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Nakle nad Noteciąz dnia 31 października 2013 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze akt VI W 325/13, obwinionąM. Ł.uznano za winną tego, że w dniu 11 lutego 2013 roku zaniechała wskazania Straży Miejskiej wN., komu powierzyła do kierowania pojazd onumerze rejestracyjnym (...)w dniu 7 stycznia 2013 roku o godzinie 15:25 wN.na skrzyżowaniuulic (...), będąc jego posiadaczem, tj. wykroczenia z art. 96 § 3 k.w. i za to, z mocy art. 96 § 1 k.w. w zw. z art. 96 § 3 k.w. w zw. z art. 24 § 1 k.w. wymierzono jej karę dwustu złotych grzywny. Jednocześnie zwolniono obwinioną od ponoszenia zryczałtowanych kosztów postępowania i opłaty, wydatkami obciążając Skarb Państwa.
Od powyższego orzeczenia apelację wniosła obwiniona podnosząc, że nie miała możliwości wskazania osoby użytkującej wówczas auto a tym samym zrealizowania obowiązku o którym mowa w art. 96 § 3 k.w., wnosząc o zmianę wyroku i uniewinnienie.

Sąd odwoławczy zważył, co następuje:

Apelacja była zasadna w zakresie wniosku o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionej od popełnienia zarzuconego jej czynu.

M. Ł.przypisano sprawstwo wykroczenia z art. 96 § 3 k.w. a popełnionego w dniu 11 lutego 2013 roku, mimo że w tej dacie obwiniona takiego zachowania się nie dopuściła.
Powyższy wniosek jest wynikiem poczynionych w sprawie jednoznacznych ustaleń faktycznych. A mianowicie w dniu 7 stycznia 2013 roku funkcjonariusze Straży Miejskiej wN.ujawnili popełnienie wykroczenia drogowego, polegającego na zaparkowaniu samochodu markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...)w miejscu zabronionym (k. 27-29). W związku z tym ustalono, że pojazd ten zarejestrowany jest naA. Ł.(k. 25-26) i tę osobę wezwano jako właściciela auta w związku z prowadzonym postępowaniem wyjaśniającym (k. 24). Podczas przesłuchania w dniu 2 lutego 2013 roku tenżeA. Ł.potwierdził własność pojazdu i zeznał, że w dniu 7 stycznia 2013 roku powierzył auto swojej mamieM.i bratuM., zostawiając kluczyki i dokumenty pojazdu w sekretariacie firmy. Z relacji strażników miejskichJ. M.(k. 9, 43v) iJ. Ż.(k. 12, 43v-44) wynika, że w dniu 7 lutego 2013 roku w trakcie pełnienia służby skontaktowali się z obwinioną celem weryfikacji tej informacji. Obwiniona w rozmowie z nimi wskazała, że nie pamięta czy w dniu 7 stycznia 2013 roku użytkowała przedmiotowy pojazd i zaparkowała go na skrzyżowaniuulic (...)a(...), co skutkowało wystawieniem jej wezwania do stawiennictwa w komendzie Straży Miejskiej wN.(k. 18). W dniu 11 lutego 2013 roku doszło do przesłuchaniaM. Ł.już w charakterze osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia, obwiniając ją o popełnienie tego dnia czynu a kwalifikowanego jako wykroczenie z art. 96 § 1 (prawidłowo 3) k.w. - k. 14.
Powyższy stan faktyczny nie był kwestionowany i zdaniem sądu odwoławczego wskazuje w sposób jednoznaczny, że w czasie wskazanym wyrokiem obwiniona nie dopuściła się popełnienia czynu kwalifikowanego jako wykroczenie zart. 96 § 3k.w. Sprawstwa tego wykroczenia dopuszcza się ten, kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Obowiązek taki ciąży, zgodnie zart. 78 ust. 4 prawa o ruchu drogowymna właścicielu lub posiadaczu pojazdu.
Po pierwsze, obwinionaM. Ł.nie była właścicielem pojazdu a z ustaleń poczynionych w sprawie wynika jedynie, iż mogła być czasowym posiadaczem tego pojazdu w czasie popełnienia wykroczenia. Z pierwszej relacji świadkaA. Ł.– poprzedzającej rozmowę funkcjonariuszy Straży Miejskiej z obwinioną - wynikało bowiem jedynie, iż w/wym. lub jego brat (w toku rozprawy wskazał jeszcze swego ojca k. 51) mogli dysponować kluczykami od pojazdu a więc dopuścić się popełnienia wykroczenia. Zeznania tego świadka Sąd Rejonowy przecież uznał za wiarygodne (k. 57v) a rozważania odnośnie braku podstaw do przypisania właśnie jemu jako obwinionemu zarzucanego mu czynu (k. 58) są bezprzedmiotowe z uwagi na zakres złożonego wniosku o ukaranie obejmującego wyłącznieM. Ł.(k. 3), jak i nie przystają do realiów przedmiotowej sprawy (analiza skuteczności doręczenia pism - k. 58).
Po drugie, w dniu 11 lutego 2013 roku obwiniona nie była wezwana do udzielenia żądanej informacji, gdyż na ten dzień została wezwana na przesłuchanie, kiedy to obwiniono ją już o popełnienie wykroczenia z art. 96 § 3 k.w.
Po trzecie, także w dniu 7 lutego 2013 roku obwiniona nie została wezwana do udzielenia żądanej informacji, gdyż z relacji strażników miejskich i analizy dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, iż kontakt z obwinioną dotyczył potwierdzenia czy to ona kierowała autem w czasie popełnienia wykroczenia, na co hipotetycznie wskazał jego właściciel, tj.A. Ł.. Zastrzec przy tym należy, iż tenże przesłuchany w charakterze świadka wskazał alternatywnie na dwie osoby, jak i podał, iż mogły one dysponować pojazdem a nie, że w czasie popełnienia wykroczenia któraś z nich faktycznie go użytkowała.
Po czwarte, słuszne są zastrzeżenia apelującej, że w sytuacji, gdy uznano iż świadekA. Ł.prawidłowo zakreślił krąg osób mogących użytkować auto, nie było obowiązkiem obwinionej (jako podejrzewanej o takie zachowanie) ale oskarżyciela publicznego w toku dostępnych mu czynności wyjaśniających, ustalić jednoznacznie osobę kierującą autem w momencie popełnienia wykroczenia. Zdjęcie, na którym nie zarejestrowano wizerunku kierującego, rodziło oczywiste trudności w obiektywnym potwierdzeniu sprawstwa jednej z osób podanych przezA. Ł.ale obwiniona nie była osobą zobowiązaną do podjęcia starań aby taki cele osiągnął oskarżyciel publiczny.
Ponieważ granice skargi publicznej i zaskarżenie wyroku jedynie na korzyść obwinionej skutkuje niemożliwością czynienia innych ustaleń faktycznych, które mogłyby potwierdzać zasadność sformułowanego zarzutu, w tym popełnienie wykroczenia w innym czasie i okolicznościach czy też inaczej kwalifikowanego, jedynym możliwym rozstrzygnięciem sądu odwoławczego była zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionej. W związku z tym, zgodnie zart. 118 § 2 k.p.w.koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa.