Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 165/14
Data wyroku: 2014-04-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Wojgienica, Karol Radaszkiewicz, Dariusz Firkowski
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437§2 kpk

Sygn. akt VII Ka 165/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 kwietnia 2014 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:

Przewodniczący:  SSO Dariusz Firkowski (spr.),
Sędziowie:  SO Karol Radaszkiewicz,
SO Leszek Wojgienica

Protokolant  st. sekr. sądowy Rafał Banaszewski

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Małgorzaty Stypułkowskiej
po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014r.

sprawyR. J.
oskarżonego o przestępstwo zart. 226§1 kk,art. 222§1 kkiart. 224§2 kkw zw zart. 11§2 kk

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 6 grudnia 2013r. sygn. akt II K 1080/13

I zaskarżony wyrok zmienia jedynie w ten sposób, że w ramach rozstrzygnięcia z pkt. I sentencji za podstawę wymiaru kary przyjmujeart.226§1 kkiart.35§1 kki w pozostałej części utrzymuje go w mocy,
II zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt 165/14

UZASADNIENIE
R. J.został oskarżony o to że :
I . w dniu 13 czerwca 2013 r. wD.przyul. (...)podczas interwencji patrolu policji wielokrotnie znieważył słowami powszechnie uznanymi za obelżywe funkcjonariuszy PolicjiK. R.iT. M.w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych w postaci podjętej interwencji
tj. o przestępstwo zart. 226 § 1 kk.
II. 13 czerwca 2013 r. wD.przyul. (...)podczas interwencji patrolu policji w celu zmuszenia interweniujących funkcjonariuszy do zaniechania prawnych czynności służbowych wielokrotnie groził pozbawieniem życia dla funkcjonariusza PolicjiK. R.iT. M.oraz dokonał naruszenia nietykalności cielesnej policjantaK. R.poprzez zamachnięcie się na niego butelką trzymaną w reku a następnie wielokrotnie kopał go po nogach
tj. o przestępstwo zart. 222 § 1 kk. iart. 224 § 2 kk. w zw. zart. 11 § 2 kk

Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2013r. w sparwie II K 1080/13

I oskarżonegoR. J.uznał za winnego popełnienia zarzuconych mu czynów i za to:
- za czyn opisany wpkt Ia/o na podstawieart. 226 kk. orazart. 35 § 1 kk. skazał go na karę 2 ( dwóch ) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu ) godzin miesięcznie
- za czyn opisany wpkt IIa/o na podstawieart. 222 § 1 kk. iart. 224 § 2 kk. w zw. zart. 11 § 2 kk. opierając wymiar kary oart. 224 § 2 kk. w zw. zart. 11 § 3 kk. w zw. zart.58§ 3 kk. orazart. 35§ łkk. skazał go na karę 4 ( czterech ) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 ( trzydziestu ) godzin miesięcznie;
II na podstawieart. 85, 86 § 1 kk. orzeka wobecR. J.karę łączną w wymiarze 4 ( czterech ) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu ) godzin miesięcznie.

Powyższy wyrok zaskarżył obrońca oskarżonego i zarzucił mu
1) obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności :art. 4, 5§ 2 i art. 7 k.p.k, orazart. 410 k.p.k- polegającą na oparciu orzeczenia tylko na dowodach niekorzystnych dla oskarżonegoR. J.i rozstrzygnięciu wszelkich istotnych wątpliwości, co do jego winy na jego niekorzyść, oraz przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, prowadzącą w efekcie do błędnego ustalenia, że w/w oskarżony dopuścił się zarzucanych mu przestępstw, w sytuacji , gdyR. J.nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i tak:
a/ pominięcie dowodów z wyjaśnień w/w oskarżonego oraz zeznań świadków:A. O.iP. K., z których wyraźnie wynika, iż jego zachowanie było spowodowane niezasadnym i wyjątkowo brutalnym potraktowaniem go przez interweniujących funkcjonariuszy w kontekście jego ewentualnej odpowiedzialności w ramachart. 222 § 2 k.k..,
b/ pominięcie okoliczności potwierdzonych przez świadków:T. M.iA. O., iż w trakcie zdarzenia nie widzieli oni, aby oskarżony zamachnął się butelką od piwa w kierunku rzekomo pokrzywdzonegoK. R.,
c/art. 410 k.p.k., polegający na braku odniesienia się Sądu I instancji w pisemnym uzasadnieniu wyroku do wszystkich faktów i dowodów zgromadzonych w sprawie i mających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, a mianowicie:
- ustalenia odległości, która dzieliła funkcjonariuszaK. R.od oskarżonegoR. J.w chwili rzekomego zamachu butelką w jego kierunku w kontekście relacji świadkówT. M.i AO..
- braku wyjaśnienia, w jakich okolicznościach oskarżony doznał obrażeń ciała opisanych w dokumentacji medycznej w związku z treściąart. 222 § 2 k.k..
Podnosząc powyższe zarzuty strażacy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w
Olsztynie do ponownego rozpoznania

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego nie jest zasadna.
Na wstępie należy zauważyć, iż Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń co do ustalenia sprawstwa oskarżonego odnośnie zarzucanych mu czynów. W tym zakresie ustalenia faktyczne w ocenie Sądu Okręgowego oraz dokonana przez Sąd Rejonowy analiza materiału dowodowego są wnikliwe, jasne i odpowiadają dyrektywom określonym wart. 4 kpk, a przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi zart. 7 kpki szeroko oraz przekonująco uzasadnione. W istocie zarzuty wskazane w apelacji uznać należy za polemikę z prawidłowymi argumentami Sądu I instancji, która w konsekwencji nie może spowodować uniewinnienia oskarżonego. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania większości trafnej argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i podzielając słuszność przedstawionego tam stanowiska należy jedynie zaakcentować jedynie te okoliczności które wskazują za zawinienie oskarżonego.
Ponadto w tym miejscu w nawiązaniu do końcowej części uzasadnienia apelacji- k.179 podkreślić należy, że przedmiotem rozpoznania nie były kwestie związane z ewentualnymi negatywnymi aspektami zachowania funkcjonariuszy podczas wykonywania czynności służbowych, które jak wynika z wyjaśnień R.J.miały mieć miejsce na posterunku wD.-k.22
Wbrew zarzutowi apelującego podnieść należy, że Sąd Rejonowy w pełni zasadnie nie podzielił tych wyjaśnień oskarżonego, w których wymieniony zaprzeczył aby dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów. Twierdzenia R.J.stanowiły dowód w sprawie i podlegały wraz z innymi dowodami ocenie. Jego relacja została przez Sąd I instancji trafnie zweryfikowana tak poprzez jej konfrontację z zeznaniami funkcjonariuszy policji jak i zeznaniami osób, które miały potwierdzić jego wersję.
Odnośnie zeznańK. R.iT. M.podkreślić należy, że są one jasne, wzajemnie się uzupełniają i tworzą logiczną całość. Tym samym w pełni zasadnie Sąd Rejonowy na ich podstawie ustalił stan faktyczny w sprawie. Policjanci, jak to trafnie wskazał Sąd I instancji, podali powód podjętej wobec oskarżonego interwencji a następnie zbieżnie i konsekwentnie przedstawili zachowanie R.J., który uprzednio ( jak sam przyznał-k.22 )spożył znaczną ilość alkoholu. Przyczyną interwencji było spożywanie przez oskarżonego alkoholu przed budynkiem a sam R.J.na widok funkcjonariuszy stał się nerwowy i agresywny. Między innymi nie chciał podać swoich danych a następnie udał się w głąb budynku. Oskarżony nie reagował na polecenia policjantów, zamachnął się trzymaną butelką oraz podczas wyprowadzania kopnąłK. R.w nogę. Jednoczenie podczas tej interwencji R.J.wyzywał policjantów wulgarnymi słowami oraz kierował pod ich adresem groźby. W ocenie Sądu Okręgowego brak jest podstaw do zakwestionowania tej relacji funkcjonariuszy, którzy opisali na czym polegało niewłaściwe zachowanie oskarżonego, które doprowadziło do jego zatrzymania i użycia wobec niego siły fizycznej. Podkreślić także należy, że policjanci od samego początku podawali o konieczności użycia wobec R.J.siły fizycznej z uwagi na jego agresywne zachowanie-k.5 odw, k.10.
Sąd I instancji prawidłowo również ocenił zeznaniaA. O.iP. K., trafnie stwierdzając, że ich relacja w nie może prowadzić do podzielenia stanowiska oskarżonego w zakresie uniewinnienia od popełniania zarzucanych mu czynów. Chybione jest zatem stanowisko skarżącego co do tego, że Sąd I instancji w nadmierny sposób miał wyeksponować drobne różnice w zeznaniach wskazanych świadków.
Przede wszystkim podnieść należy, żeA. O.będąc przesłuchanym w toku postępowania przygotowawczego między innymi zeznał, że gdy policjanci podeszli do oskarżonego i zwrócili się o okazanie dokumentów, to oskarżony trzymał w ręce butelkę z piwem a także przyznał, że gdy R.J.leżał na ziemi, to szarpał się z policjantami, nie był do końca spokojny, coś do funkcjonariuszy mówił i się im wyrywał-k.34 odw. W trakcie przesłuchania w toku rozprawy głównej świadek w istocie potwierdził odczytane mu zeznania. Zauważyć jednakże należy, co zaakcentował Sad I instancji, żeA. O.podał, że nie jest w stanie stwierdzić co mówił do policjantów oskarżony. Tymczasem ten ostatni nie wykluczył, że mógł się wulgarnie wyrazić przy czym nie kierował tych słów pod adresem funkcjonariuszy. Ponadto zauważyć należy, że w toku postępowania przygotowawczego, będąc przesłuchanym przez prokuratora R.J.nie złożył żadnych wyjaśnień w zakresie uderzenia go o karoserię samochodu –k.22. Tymczasem o tej okoliczności w swoich zeznaniach podawałA. O..
Natomiast jeśli chodzi o twierdzeniaP. K., to do jego zeznań należało podejść z dużą ostrożnością a to z uwagi na wysoki stan nietrzeźwości w jakim znajdował się świadek w czasie zdarzenia.P. K.zeznał, że z kolegami uprzednio wypił litr wódki. Wymieniony między innymi odmiennie niżA. O.podał, że według niego oskarżony był spokojny, przy czym podał, że jeden z policjantów uderzył głową R.J.o radiowóz-k.48 odw.

Z tego też powodu wobec niepodzielenia zarzutów apelacji zaskarżony wyrok należało co do zasady utrzymać w mocy.
Jedynie z urzędu poprawiono podstawę wymiaru kary w zakresie rozstrzygnięcia z pkt. I sentencji co do czynu z pkt. I aktu oskarżenia poprzez powołanieart.226§1kk(art. 437§2 kpk,art.438pkt.1-3 kpk)
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd II instancji orzekł na podstawieart.624§1 kpkuznając, że przemawia za tym sytuacja osobista i majątkowa oskarżonego.