Sąd Apelacyjny w Lublinie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACa 591/14
Data wyroku: 2014-12-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Lauber-Drzazga, Zbigniew Grzywaczewski, Alicja Surdy
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 445 §1 kc

Sygn. akt I ACa 591/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 grudnia 2014 roku
Sąd Apelacyjny w Lublinie, I Wydział Cywilny
w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Alicja Surdy

Sędzia:
Sędzia:

SA Ewa Lauber-Drzazga (spr.)
SA Zbigniew Grzywaczewski

Protokolant

Diana Goluch

po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 roku w Lublinie na rozprawie
sprawy z powództwaE. P.
przeciwkoTowarzystwu (...) Spółce Akcyjnej
z siedzibą wW.
o zadośćuczynienie i odszkodowanie
na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 20 czerwca 2014 roku, sygnatura akt I C 83/13

I
oddala apelację;

II
zasądza od pozwanegoTowarzystwa (...) Spółki Akcyjnejz siedzibą wW.na rzecz powodaE. P.kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

I ACa 591/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem z 20 czerwca 2014r. Sąd Okręgowy w Lublinie zasądził od pozwanegoTowarzystwa (...) Spółki Akcyjnejz siedzibą wW.na rzecz powodaE. P.m.in. zadośćuczynienie w kwocie 40.000zł.
Wyrok Sądu Okręgowego został oparty na następujących ustaleniach:
W dniu 2 maja 2012r. powód uległ wypadkowi komunikacyjnemu w wyniku którego doznał urazu wielonarządowego w postaci: skręcenia kręgosłupa szyjnego, stłuczenia grzbietu, stłuczenia klatki piersiowej, stłuczenia kolana lewego, stłuczenia goleni lewej, otarcia skóry goleni lewej, stłuczenia stopy prawej, złamania podstawy 5 kości lewego śródstopia. W szpitalu przebywał do 9 maja 2012r. gdzie był leczony zachowawczo, założono mu kołnierz szyjny, złamanie unieruchomiono w opatrunku gipsowym. Następnie kontynuował leczenie w warunkach ambulatoryjnych. Z uwagi na brak zrostu powód został skierowany na leczenie szpitalne i 19 lipca 2012r. został poddany operacji zespolenia śrubą odłamów kostnych. Cały czas kontynuował leczenie ambulatoryjne. W dniu 1 lutego 2013r. usunięto materiał zespalający. Dolegliwości bólowe o dużym nasileniu utrzymywały się przez trzy tygodnie, pierwsze dwa tygodnie bezpośrednio po urazie i tydzień po operacji.
Leczenie zostało zakończone , uzyskano pełny zrost złamanej kości. Na czerwiec 2014r. powód miał jeszcze zaplanowany zabieg chirurgiczny usunięcia 2mm niezrośniętego odłamka kości stopy.
W dacie wypadku powód miał 27 lat. Był osobą zdrową, sprawną fizycznie, lubił uprawiać sporty, kontynuował naukę, ale wypadek uniemożliwił mu przystąpienie do egzaminów maturalnych.
W tym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał, iż odpowiednią kwotę zadośćuczynienia należnego powodowi na podstawieart. 445 § 1 kcstanowi 40.000zł.
Od tego wyroku pozwany złożył apelację zarzucając naruszenie:
-art. 233 kpcprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów ;
-art. 445 § 1w zw. zart. 444 kcpoprzez przyjecie, że kwota zadośćuczynienia zasądzona na rzecz powoda jest adekwatna do rozmiaru jego cierpień.
Wskazując na powyższe pozwany wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i obniżenie zasądzonego zadośćuczynienia do kwoty 15.000zł.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja jest niezasadna.
Podnoszone przez pozwanego zarzuty nie mogą prowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku i obniżenia zasądzonego na rzecz powoda zadośćuczynienia.
Sąd Okręgowy, wbrew stanowisku pozwanego, rozważył wszechstronnie zebrany w sprawie materiał dowodowy i wyciągnął logiczne wnioski, zgodne z doświadczeniem życiowym. Zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów należy zatem uznać za chybiony.
W ocenie Sądu Apelacyjnego przyjęte przez Sąd Okręgowy zadośćuczynienie w kwocie 40.000zł nie może być w okolicznościach niniejszej sprawy uznane za rażąco zawyżone. Wprost przeciwnie, biorąc pod uwagę długotrwałość leczenia, ograniczenia w poruszaniu się, operacje, dolegliwości bólowe, kwotę tę należy uznać za zdecydowanie umiarkowaną. Nie zmienia tego fakt, iż leczenie zostało zakończone, powód powrócił do zdrowia, podjął pracę w tym samym zawodzie, w którym pracował przed wypadkiem albowiem w przeciwnym wypadku zadośćuczynienie musiałoby być znacznie wyższe.
W związku z powyższym należy uznać, iż proponowana przez pozwanego kwota 15.000zł zadośćuczynienia jest rażąco zaniżona w stosunku do doznanej przez powoda krzywdy i nie spełniłaby swojej kompensacyjnej funkcji.
Z tych względów i na podstawieart. 385 kpciart. 108 § 1 kpcSąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji.