Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 704/14
Data wyroku: 2014-10-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Tokarczyk
Słowa kluczowe: Przedawnienie Karalności, Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 45 § 1 kw

Sygnatura akt VI Ka 704/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia3 października 2014r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Grażyna Tokarczyk
Protokolant Marzena Mocek
przy udziale przedstawiciela Komendy Miejskiej Policji wG.komisarza Andrzeja Słabosza
po rozpoznaniu w dniu 3 października 2014 r.
sprawyG. O.ur. (...)wC.,
synaS.iD.
obwinionego zart. 97kw w zw. zart. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy z 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym,art. 86§1kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 16 maja 2014 r. sygnatura akt IX W 1218/13
na mocyart. 437 kpkw zw. zart. 104 §1 pkt 7 kpwiart. 118 § 2 kpw

1
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawieart. 5 § 1 pkt 4 kpww zw. zart. 45 § 1kw umarza postępowanie przeciwkoG. O.o zarzucone mu czyny opisane w części wstępnej zaskarżonego wyroku;

2
kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 704/14

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 maja 2014 r.w sprawie sygn. akt IX K 1218/13 uznał obwinionegoG. O.za winnego popełnienia trzech wykroczeń wyczerpujących znamiona kolejno:art. 97kw w zw. zart. 29 ustęp 1 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku- Prawo o ruchu drogowymoraz dwóch zart. 86 § 1kw, za co wymierzył mu karę 5.000 złotych grzywny, na mocy art.. 86§ 3 oraz art. 29 § 1kw orzekając środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wszelkiego rodzaju na okres 3 lat, nakładając na obwinionego obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów.
Apelację od wyroku wniósł obwiniony, zaskarżając orzeczenie w całości postawił szereg zarzutów, a to błędu w ustaleniach faktycznych, obrazy przepisów prawa procesowego w zakresie postępowania dowodowego i oceny dowodów, nie rozstrzygnięcie możliwości dopuszczenia do udziału w sprawie oskarżycielki posiłkowej i wreszcie rażącą niewspółmierność kary, stawiając te zarzuty obwiniony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. W piśmie uzupełniającym wniósł zaś o umorzenie postępowania wobec przedawnienia karalności zarzucanych mu wykroczeń.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Sąd Odwoławczy uchylił zaskarżony wyrok i umorzył postępowanie wobec obwinionego o przypisane mu wykroczenia, jednak nie na skutek zarzutów wskazanych w apelacji.
Zgodnie zart. 45 § 1k.w. karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu. Przedawnienie orzekania stanowi bezwzględną negatywną przesłankę postępowania (art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.), co oznacza, że w razie jej stwierdzenia nie wszczyna się postępowania a wszczęte umarza. Okoliczność ta jest nadto brana przez sąd pod uwagę z urzędu (art. 62 § 1 k.p.w.), a w razie jej stwierdzenia po rozpoczęciu przewodu sądowego sąd wydaje wyrok o umorzeniu postępowania (art. 62 § 2 k.p.w.).
W niniejszej sprawie zarzucono obwinionemu, iż dopuścił się popełnienia wykroczeń w dniu 5 lipca 2012 r. Postępowaniu przeciwko obwinionemu wszczęto w listopadzie 2012 r., to jest przed upływem roku od dnia popełnienia czynu. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 45 § 1 k.w. należy uznać zatem, że karalność wykroczenia zarzucanego obwinionemu ustała po upływie 2 lat od jego popełnienia, to jest z dniem 5 lipca 2014 r. Z tych względów Sąd Odwoławczy zmienił wyrok Sądu I instancji i umorzył postępowanie przeciwko obwinionemu, obciążając Skarb Państwa kosztami postępowania.
Mimo braku możliwości dalszego procedowania w sprawie, Sąd Odwoławczy stwierdza brak w procedowaniu Sądu meriti uchybień, o których mowa w zarzutach apelacji. Postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało bowiem w zakresie pełnym i wystarczającym dla rozpoznania sprawy, w zaprezentowanej ocenie dowodów również trudno doszukać się znamion dowolności, a zatem tego, aby zaprezentowany przez Sąd I instancji proces myślowy obarczony był sprzecznością z zasadami wiedzy, logicznego rozumowania, czy doświadczenia życiowego. Twierdzenia wywiedzionego środka odwoławczego przekonują, że jest wyłącznie polemika z zaprezentowanymi przez Sąd orzekający ocenami oraz dokonanymi ustaleniami. O słabości argumentacji obrony przekonują już wyjaśnienia obwinionego min. w tej części, w której próbował wykazywać brak po stronie pokrzywdzonej iP. G.możliwości dostrzeżenia kierowcyO. (...)przy równoczesnym potwierdzaniu, że to obwiniony był owym kierowcą, a odmiennym jedynie opisie zdarzenia. W zakresie zarzutu odnoszącego się do uprawnień pokrzywdzonej, czy w ogóle przyznania takiego statusu, a dalej możliwości udziału w charakterze oskarżyciela posiłkowegoJ. V., nie sposób doszukać się wpływu tak deklarowanego przez obwinionego uchybienia na treść wyroku. Równocześnie Sąd Okręgowy w składzie rozpoznającym sprawę obecnie nie ma wątpliwości, co do takiego statusu wymienionej, a co więcej o takim można było rozważać również w stosunku doP. G., skoro również i on, na skutek zachowań obwinionego zmuszony został do gwałtownego hamowania, przy dużej prędkości oraz pojazdach ciężarowych za nim jadących.
Jeżeli chodzi o nie dopuszczenie dowodu z całości akt innej sprawy, po pierwsze nie wiadomo na jaką okoliczność całe akta miały być ujawnione, po wtóre nie można mówić o dopuszczeniu dowodu z całych akt, bo takowe nie mogą być same w sobie dowodem, należy każdorazowo wskazać takie dokumenty w nich zalegające, które są przydatne dla rozpoznania sprawy, pamiętając o zasadzie bezpośredniości przy przeprowadzaniu czynności dowodowych w tym przesłuchania świadków.
Równocześnie Sąd Okręgowy dostrzegł, że okoliczności ujawnione w zeznaniach oskarżycielki posiłkowej oraz świadkaP. G., o których była mowa powyżej, a które ustalił też Sąd meriti, a to zachowanie obwinionego, który kierując na autostradzie zajechał drogęJ. V., następnie spychał ją na pas awaryjny, a później hamował gwałtownie wymuszając na niej, ale i naP. G.oraz kierowcy pierwszego za nim samochodu ciężarowego, rodzi podejrzenie, czy obwiniony swoim zachowaniem nie wypełnił znamion przestępstwa sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa katastrofy w ruchu lądowym zart. 174 § 1 kk
Niezależnie od tych rozważań Sąd Okręgowy, mając na względzie przedawnienie karalności wykroczenia zarzucanego obwinionemu, umorzył postępowanie w sprawie, obciążając Skarb Państwa kosztami postępowania.