Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 350/14
Data wyroku: 2015-01-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Rafał Kaniok, Marzanna Piekarska-Drążek, Paweł Rysiński
Słowa kluczowe: Nieumyślność, Przedawnienie Karalności
Podstawa prawna: art.17§1 pkt.6 kpk

Sygn. akt II AKa 350/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 stycznia 2015r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie - II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Paweł Rysiński (spr.)
Sędziowie: SA – Marzanna Piekarska-D.
SA – Rafał Kaniok
Protokolant: – sekr. sąd. Kazimiera Zbysińska
przy udziale Prokuratora Marka Deczkowskiego
po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2015 r.
sprawy 1)P. S.
2)A. G.
oskarżonych zart. 296 § 3 k.k.
na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt  XII K 34/12

1
uchyla zaskarżony wyrok;

2
uznając, że czyn zarzucany oskarżonym w akcie oskarżenia wyczerpuje dyspozycjęart. 296 § 4 k.k.– na podstawieart.414 § 1 k.p.k.iart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.postępowaniekarne przeciwkoPrzemysławowi P. S.iA.M.G.o przestępstwo zart. 296 § 4 k.k.zarzucone w akcie oskarżenia umarza;

3
kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Przemysław P. S.iAnna M. G.oskarżeni zostali o to, że:
w dniu 15 marca 2000 roku wW.pełniąc funkcję Zastępców Dyrektora Generalnego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej(...), będąc zobowiązani do zajmowania się sprawami majątkowymi tego przedsiębiorstwa na podstawie art. 31 ust. 2 i 3 w związku z art. 13 ust. 2 Ustawy o przedsiębiorstwie użyteczności publicznej(...)z dnia 30.07.1997, działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą nie dopełnili ciążącego na nich obowiązku racjonalnego gospodarowania mieniem, w ten sposób, że nie zachowując ostrożności wymaganej w sytuacji, gdy(...)nie posiadała wdrożonych kodów kreskowych, systemu teleinformatycznego zainstalowanego w żadnym węźle pocztowym ani dokumentacji technologicznej wymaganej dla stworzenia takiego systemu, zawarli kontrakt numer(...)zespółką (...)o.o., na mocy którego(...)zleciłaspółce (...)wykonanie systemu teleinformatycznego w jednym tylko węźle pocztowym, mianowicieCentrum (...)Rozdzielczym wW., co spowodowało, że system został wykonany z dwuletnim opóźnieniem w stosunku do terminów wskazanych w kontrakcie, na skutek czego(...)poniosła szkodę majątkową w kwocie 1.346.214,91 zł wynikającą ze wzrostu kursu euro w stosunku do PLN, a także polegającą na tym, że wykonany system nie spełnia elementarnego zadania systemu teleinformatycznego, jakim jest śledzenie przesyłek z uwagi na brak innych węzłów pocztowych, z którymi mógłby się komunikować oraz wobec braku kodów kreskowych, które mógłby odczytywać, podczas gdy baza sprzętu i oprogramowania wykonana na potrzeby systemu podlegała systematycznej dewaluacji,
tj. o czyn zart. 296 § 3 k.k.
Wyrokiem z dnia 4 lutego 2014 r. Sąd Okręgowy w Warszawie uniewinnił oskarżonych od popełnienia zarzucanego im aktem oskarżenia czynu.
Apelacje od wyroku wnieśli: oskarżyciel posiłkowy –(...)i prokurator.
Oskarżyciel posiłkowy zarzucił orzeczeniu:
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że zgłoszona przezspółkę (...) sp. z o.o.oferta w przetargu zorganizowanym przez skarżącą jest ofertą najkorzystniejszą, bez przeprowadzenia przez Sąd ku temu jakichkolwiek czynności, a oparcie tego stwierdzenia na zeznaniach świadków biorących udział w postępowaniu przetargowym, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż oskarżeni musieli podpisać kontrakt zespółką (...) sp. z o.o.w wyniku realizacji którego(...)poniosła szkodę majątkową w kwocie 1.346.214,91 zł i w konkluzji wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Jak wynika z motywów wniesionego środka zaskarżenia skarżący uznaje, że gdyby nie owo błędne ustalenie faktyczne oskarżeni winni być skazani za popełnienie czynu im zarzucanego przez niezachowanie ostrożności wymaganej w danych okolicznościach – a więc za przestępstwo nieumyślne –art. 9 § 2 k.k.– kwalifikowane zart. 296 § 4 k.k.
Prokurator zarzucił orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych przez uznanie, że oskarżeni nie popełnili czynu im zarzucanego, podczas gdy, prawidłowa ocena stanu faktycznego i dowodów winna prowadzić do odmiennych wniosków.
Również w motywach tej skargi zawarto stwierdzenie, że oskarżeni winni być skazani za popełnienie czynu im zarzucanego wobec„niezachowania należytej ostrożności”a więc za przestępstwo nieumyślne zart. 296 § 4 k.k.(k. 10 apelacji), co w konkluzji doprowadziło skarżącego do wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać należy, że już w akcie oskarżenia zawarty został błąd, który zaciążył na całym dalszym postępowaniu.
Otóż, czyn opisany w akcie oskarżenia jako popełniony przez„niezachowanie wymaganej ostrożności”to uprzywilejowany nieumyślny typ karalnej niegospodarności, który winien być kwalifikowany§ 4 art. 296 k.k.a nie, jak to uczynił oskarżyciel, z § 3 tegoż przepisu. Nie mniej owa błędna kwalifikacja o tyle nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, że to nie kwalifikacja prawna, a opis czynu decyduje o tym jakie przestępstwo i jaki jego typ został w istocie zarzucony oskarżonemu.
W sprawie niniejszej, co niezrozumiałe, owej reguły nie respektował Sąd pierwszej instancji.
Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku (vide: k. 57-58 uzasadnienia) Sąd ten ustalił, że oskarżeni nie wyczerpali swym działaniem znamion zarzucanego im czynu, gdyż w ich działaniu„nie można doszukać się jakiegokolwiekzamiarudziałania na niekorzyść(...)”.Innymi słowy Sąd uniewinnił oskarżonych od popełnienia przestępstwa umyślnego, a więc przestępstwa, którego nie zarzucono im w akcie oskarżenia. W tym to kontekście uznać należy za zasadne zarzuty obu apelacji kwestionujące ustalenia Sądu pierwszej instancji i wskazujące na konieczność rozważenia czy oskarżeni winni odpowiadać za nieumyślone popełnienie przestępstwa karalnej niegospodarności. Dlatego zaskarżony wyrok nie mógł się ostać i należało go uchylić. Orzeczeniem następczym nie mogło być, jak wnioskowali skarżący, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Przestępstwo karalnej niegospodarności w jej uprzywilejowanym, nieumyślnym typie zagrożone jest karą pozbawienia wolności do lat 3.
Karalność takiego przestępstwa ustaje, po myśliart. 101 § 1 pkt 4 k.k.iart. 102 k.k.po upływie lat 10. Ponieważ oskarżonym zarzucono popełnienie przestępstwa opisanego w akcie oskarżenia w dniu 15 marca 2000 r., jego karalność ustała z dniem 15 marca 2010 r. Zachodzi zatem negatywna przesłanka procesowa zart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.wymuszająca umorzenie postępowania karnego przeciwko obojgu oskarżonym, po myśliart. 414 § 1 k.p.k.Należy nadto zauważyć, że w sprawie niniejszej w ogóle nie powinien być wniesiony do Sądu akt oskarżenia. Nastąpiło to bowiem 30 kwietnia 2010 r., a więc już po przedawnieniu karalności przestępstwa w tym a/o zarzucanego.
Z tych wszystkich przyczyn orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.