Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1684/13
Data wyroku: 2014-05-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Polikowska
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 117 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk i inne

Sygn. akt II K 1684/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 maja 2014r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Joanna Polikowska
Protokolant: Joanna Szmel
po rozpoznaniu w dniach: 08.01.2014 r., 24.01.2014 r., 05.03.2014 r., 16.04.2014 r., 30.04.2014 r., 06.05.2014 r. i 09.05.2014r.
s p r a w y :M. W.
synaS.iK.z domuM.
urodzonego w dniu (...)wB.

oskarżonego o to, że:

1
w dniu 05.09.2013 r. wK.umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że przyskrzyżowaniu ulic (...)spowodował wypadek drogowy w ten sposób, że kierując samochodem osobowym m-kiF. (...)nr rej (...), nie zachował szczególnej ostrożności dojeżdżając do przejścia dla pieszych, jechał z nadmierną prędkością i nie ustąpił pierwszeństwa przejścia pieszejJ. S.w wyniku czego prawą stroną kierowanego samochodu potrącił prawidłowo przechodzącą przejściem dla pieszychJ. S.w wyniku czego doznała ona ciężkich obrażeń ciała w postaci złamania uda lewego, zwichnięcia barku lewego oraz licznych zasinień i otarć naskórka, które to obrażenia stanowią chorobę długotrwałą w rozumieniuart. 156 § 1 pkt 2 k.k., przy czym nie udzielając pomocyJ. S.zbiegł z miejsca zdarzenia,

tj. o czyn zart. 177 § 2 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k.

2
w okresie pomiędzy 23.06.2013 r. a 06.09.2013 r. wJ., działając czynem ciągłym z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał wymuszeń rozbójniczych na osobieP. P.w ten sposób, że w zamian za rzekomy dług w kwocie 1500 zł., wynikły niby z nałożonego na niego mandatu karnego, groźbą pobicia oraz gwałtownego zamachu na mienie doprowadziłP. P.do wydania łącznie pieniędzy w kwocie 900 zł. oraz samochodu markiF. (...)onr rej. (...)wartości 3000 zł. czym spowodował straty w kwocie łącznej 3900 zł. na szkodęP. P.,

tj. o czyn zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.

3
w okresie od sierpnia do września 2013r. wK.działając czynem ciągłym z góry powziętym zamiarem wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii trzykrotnie udzieliłM. R. (1)substancji psychotropowej w postaci tzw. "piko" w ten sposób, że trzykrotnie dał mu do zażycia trzy porcje łącznie o wadze około 1 grama,

tj. o czyn zart. 58 ust. 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29.07.2005r.w zw. zart. 12 k.k.

4
w okresie od czerwca do 01 sierpnia 2013r. wJ.działając czynem ciągłym z góry powziętym zamiarem wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzieliłP. P.substancji psychotropowej w postaci tzw.(...)w ten sposób, że w czerwcu dwukrotnie sprzedał mu dwie porcje o wadze po 1 gramie każda porcja za cenę 75 zł i 50 zł, w dniu 01 sierpnia 2013r. sprzedał mu 1 porcję o wadze 1 grama za kwotę 50 zł.

tj. o czyn zart. 59 ust. 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29.07.2005r.w zw. zart. 12 k.k.

I
uznaje oskarżonegoM. W.winnym popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w pkt 1 części wstępnej wyroku przyjmując, iż obrażenia ciała doznane przez pokrzywdzonąJ. S.stanowią ciężką chorobę długotrwałą w rozumieniuart. 156 § 1 pkt 2 k.k., tj. występku zart. 177 § 2 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 177 § 2 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k.wymierza mu karę 3 /trzech/ lat pozbawienia wolności;

II
uznaje oskarżonegoM. W.winnym tego, że w okresie od lipca 2013 r. do 09 sierpnia 2013 r. wJ.woj.(...)działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał wymuszeń rozbójniczych na osobieP. P.w ten sposób, że w zamian za rzekomy dług w kwocie 1.500 zł wynikający z nałożenia mandatu karnego na jego znajomego w związku z poruszaniem się samochodem markiF. (...)onr rej. (...), groźbą pobicia oraz gwałtownego zamachu na mienie doprowadziłP. P.do rozporządzenia własnym mieniem poprzez wydanie mu pieniędzy w łącznej kwocie 900 zł oraz samochodu markiF. (...)onr rej. (...)o wartości 4.215 zł, czym działał na szkodęP. P., tj. występku zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 282 k.k.wymierza mu karę 1 /jednego/ roku i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności;

III
uznaje oskarżonegoM. W.winnym popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w pkt 3 części wstępnej wyroku przyjmując, że czynu tego dopuścił się w okresie od nieustalonego dnia sierpnia 2013 r. do dnia 05 września 2013 r., tj. występku zart. 58 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 58 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierza mu karę 4 /czterech/ miesięcy pozbawienia wolności;

IV
uznaje oskarżonegoM. W.winnym popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w pkt 4 części wstępnej wyroku przyjmując, że czynu tego dopuścił się w okresie od nieustalonego dnia czerwca 2013 r. do dnia 01 sierpnia 2013 r., tj. występku zart. 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierza mu karę 1 /jednego/ roku pozbawienia wolności;

V
na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoM. W.środek karny w postaci przepadku na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 175 zł /sto siedemdziesiąt pięć złotych/;

VI
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy orzeczone wobec oskarżonegoM. W.kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 4 /czterech/ lat i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności;

VII
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemuM. W.okres tymczasowego aresztowania od dnia 10 września 2013 r. do dnia 12 września 2013 r. i od dnia 21 listopada 2013 r. do dnia 05 marca 2014 r. przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jako równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

VIII
na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzeka wobec oskarżonegoM. W.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 /pięciu/ lat;

IX
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoM. W.obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoP. P.kwoty 4.615 zł /cztery tysiące sześćset piętnaście złotych/;

X
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoM. W.na rzecz pokrzywdzonejJ. S.kwotę 2.000 zł /dwóch tysięcy złotych/ tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

XI
na podstawieart. 41a § 1 k.k.i§ 4 k.k.orzeka wobec oskarżonegoM. W.zakaz zbliżania się do pokrzywdzonegoP. P.na odległość nie mniejszą niż 100 metrów, na okres 5 lat;

XII
na podstawieart. 29 ust 1 ustawy prawo o adwokaturzezasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. B.kwotę 1.224 zł plus 281,52 zł VAT tytułem zwrotu kosztów udzielonej obrony z urzędu;

XIII
na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonegoM. W.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Sygn. akt II K 1684/13

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
OskarżonyM. W.poznał pokrzywdzonegoP. P.w lokaluA.wJ.. Wymienili numery telefonów i od tego czasu zaczęli się kontaktować.P. P.posiadał samochód markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Silnik tego samochodu wymagał naprawy. OskarżonyM. W.poinformowałP. P., iż ma znajomego mechanika opseudonimie (...)i zaoferował swoją pomoc w naprawie samochodu. Przekazał oskarżonemuM. W.samochód wraz z dowodem rejestracyjnym i polisą ubezpieczeniową, aby on pojechał z nim do warsztatu tego znajomego. Na następny dzień oskarżony przyjechał oddać pokrzywdzonemu samochód.(...)posiadało uszkodzenia wskazujące, że uczestniczyło ono w kolizji. Silnik samochodu był naprawiony. Oskarżony poinformowałP. P., że naprawa silnika kosztowała 300 zł. Dnia 02 lipca 2013 r.P. P.przekazał oskarżonemu kwotę 300 zł za tę naprawę.
Dowód:
- częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. W.k. 51-52, 65-66, 69a, 154-157, 161-162, 226-227,
- zeznania środkaP. P.k. 11-12, 37-41, 241-242,
W dniu zwrotu samochodu z warsztatu, oskarżonyM. W.poinformowałP. P., że mężczyzna opseudonimie (...)jadąc jego samochodem dostał mandat w kwocie 1.500 zł bowiem samochód nie posiadał ubezpieczenia OC i zażądał od niego zwrotu tej kwoty. W okresie od lipca 2013 r. do 09 sierpnia 2013 r. oskarżonyM. W.groziłP. P.pobiciem oraz gwałtownym zamachem na jego mienie. Doprowadził w ten sposób do wydania mu przezP. P.pieniędzy w łącznej kwocie 900 zł, w kwotach po 100-200 zł. Gdy pokrzywdzonyP. P.wskazał, że nie jest w stanie przekazać mu więcej pieniędzy, oskarżony stwierdził wtedy, że zabiera jego samochód markiF. (...). PokrzywdzonyP. P.z obawy przed groźbami oskarżonego przekazał mu swój samochód, w dniu 09 sierpnia 2013 r., wraz z kluczykami i dokumentami. W dniu przekazania oskarżonemu wartość samochodu markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)wynosiła 4.215 zł. Oskarżony nie zwrócił samochoduP. P..
Dowód:
- częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. W.k. 51-52, 65-66, 69a, 154-157, 161-162, 226-227,
- zeznania środkaP. P.k. 11-12, 37-41, 93-94, 241-242,
- opinia biegłego z zakresu wyceny pojazdówJ. W.k. 323-327,
W dniu 05 września 2013 r. wK.oskarżonyM. W.jechałul. (...). Wraz z nim w samochodzie jako pasażer jechałM. R. (2). Oskarżony naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że przyskrzyżowaniu ulic (...)spowodował wypadek drogowy w ten sposób, że kierując samochodem osobowym onumerze rejestracyjnym (...), nie zachował szczególnej ostrożności dojeżdżając do przejścia dla pieszych, jechał z nadmierną prędkością i nie ustąpił pierwszeństwa pieszejJ. S.w wyniku czego prawą stroną kierowanego samochodu potrącił prawidłowo przechodzącą przejściem dla pieszychJ. S.. Nie udzielając pomocyJ. S.zbiegł z miejsca zdarzenia.
Dowód:
- protokół oględzin miejsca wypadku drogowego wraz z dokumentacją fotograficzną k. 4-5,
- szkic sytuacyjny k. 7,
- zeznania świadkaM. F.k. 43-44,
- zeznania świadkaJ. S.k. 54-55 (odpis k. 213),
- opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej, ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków drogowychM. K.k. 111-122,
W wyniku potrąceniaJ. S.doznała obrażeń ciała w postaci złamania uda lewego, zwichnięcia barku lewego oraz licznych zasinień i otarć naskórka, które to obrażenia stanowią ciężką chorobę długotrwałą w rozumieniuart. 156 § 1 pkt 2 k.k.
Dowód:
- opinia sądowo – lekarska biegłegoZ. K.k. 129,
- dokumentacja lekarska k.130-133, 159,
Samochód markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)oskarżonyM. W.pozostawił na łące przy polnej drodze, 200 metrów odulicy (...)wB..
Dowód:
- protokół oględzin miejsca k. 16-17,
- dokumentacja fotograficzna k. 136-138,
Stan techniczny pojazduF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)nie miał wpływu na powstanie i przebieg wypadku drogowego.
Dowód:
- opinia biegłegoM. K.k. 82-83,
W okresie od nieustalonego dnia sierpnia 2013 r. do 05 września 2013 r. oskarżonyM. W.udzielił trzykrotnieM. R. (2)substancji psychotropowej w postaci tzw. piko w ten sposób, że trzykrotnie dał mu do zażycia trzy porcje, łącznie o wadze 1 grama.
Dowód:
- zeznania świadkaM. R. (2)k. 24-25,
W okresie od nieustalonego dnia czerwca 2013 r. do dnia 01 sierpnia 2013 r. oskarżonyM. W.trzykrotnie sprzedałP. P.substancję psychotropowa w postaci tzw. piko – w miesiącu czerwcu sprzedał mu dwie porcje po 1 gramie za kwoty 75 zł i 50 zł oraz w dniu 01 sierpnia 2013 r. sprzedał mu jedną porcję o wadze 1 grama za kwotę 50 zł.
Dowód:
- zeznania świadkaP. P.k. 93-94, 241-242,
OskarżonyM. W.ma 21 lat, nie posiada zawodu, przed tymczasowym aresztowaniem w przedmiotowej sprawie wykonywał prace dorywcze, z których osiągał dochód w kwocie 800-900 zł, nie posiada nikogo na utrzymaniu, nie posiada wartościowego majątku.
Dowód:
- dane osobo – poznawcze oskarżonegoM. W.k. 51-52, 226,
OskarżonyM. W.był uprzednio karany sądownie.
Dowód:
- dane o karalności oskarżonegoM. W.k. 334-335,
- odpis wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 28 stycznia 2011 r. w sprawie sygn. akt II K 2681/10 k. 97,
- odpis wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 03 sierpnia 2011 r. w sprawie sygn. akt II K 711/11 k. 98,
OskarżonyM. W.przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów zart. 177 § 2 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k.oraz zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.Nie przyznał się natomiast do popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 58 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniioraz czynu zart. 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
W złożonych wyjaśnieniach w zakresie czynu zart. 177 § 2 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k.jak i czynu zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.nie kwestionował swojego sprawstwa, za wyjątkiem okoliczności wejścia w posiadanie samochodu markiF. (...)– podał, że pożyczył ten samochód odP. P.. Wyjaśnił, iżP. P.poznał na początku wakacji 2013 r. Pożyczał od niego samochód markiF. (...).P. P.pożyczając mu samochód przekazywał mu dowód rejestracyjny oraz ubezpieczenie pojazdu. W czasie użytkowania dokonał naprawy samochodu za kwotę 300 zł i chciał, abyP. P.zwrócił mu tę kwotę. Ubezpieczenie samochodu przekazane mu przezP. P.było nieważne, dlatego postanowił wykorzystać ten fakt i poinformował pokrzywdzonego, że jego znajomy opseudonimie (...)otrzymał z tego powodu mandat. W rzeczywistości osoba opseudonimie (...)nie istniała. Aby otrzymać odP. P.kwotę rzekomo zapłaconego mandatu groził mu pobiciem oraz gwałtownym zamachem na jego mienie - żeS.najedzie go w akademiku.P. P.przekazał mu łącznie kwotę 900 zł, po 100-200 zł. Czynu tego dopuścił się bo nie miał gdzie mieszkać, nie miał co jeść, ani nie mógł znaleźć pracy. Nie był zP. P.w konflikcie. Około 2 tygodni przed wypadkiem pożyczył samochód odP. P.. Pożyczając wtedy samochód miał go oddać na drugi dzień, ale nie zrobił tego.
W zakresie zaś wypadku drogowego oskarżony wskazał, że w dniu 05 września 2013 r. przyszedł do niegoM. R. (2). Prosił, aby przewiózł mu studzienkę do skupu złomu. Był w posiadaniu samochodu markiF. (...)należącego doP. P., dlatego zgodził się i pojechał z nim do skupu złomu. Po sprzedaniu studzienki zatankowali samochód, a następnie udali się dosklepu (...)wK., gdzie zakupili alkohol. Jadąc z prędkością około 60-70 km/h wK., główną ulicą od strony centrum w kierunku wyjazdu naK., potrącił przechodzącą przez przejście dla pieszych pokrzywdzonąJ. S.. Zobaczył ją jak wchodziła na przejście dla pieszych, ale nie zdążył zahamować i uderzył ją prawą przednią stroną samochodu. Po potrąceniu pokrzywdzonej silnik samochodu zgasł. Uruchomił silnik i odjechał omijając leżącąJ. S.. Samochód wraz zM. R. (2)schowali w lesie. Zamknął go, a kluczyki i dowód rejestracyjny zabrał ze sobą. Wyjaśnił oskarżony nadto, że umie jeździć samochodem, ale nigdy nie miał prawa jazdy. Tego dnia był trzeźwy, nie zażywał narkotyków.
OskarżonyM. W.w złożonych wyjaśnieniach zaprzeczył natomiast, aby udzielał narkotykiM. R. (2)oraz sprzedawał narkotykiP. P.. Na rozprawie oskarżony wyjaśnił, że narkotyki miał kolegaM. R. (2)opseudonimie (...)i ich poczęstował. Było to dwa razy w tym samym dniu. W dalszej części wyjaśnień wskazał, iż kupił od tego mężczyzny opseudonimie (...)tzw. piko za kwotę 20 zł i poczęstował nimM. R. (2), zażywali je w komórce. Wiedział, że jest to narkotyk. Było to dwa tygodnie przed wypadkiem. Nigdy więcej nie przekazywałM. R. (2)żadnych narkotyków. W zakresie zaś sprzedaży narkotykówP. P.wskazał, że być może chciał on zemścić się za to wszystko, co mu zrobił i dlatego pomówił go o sprzedaż narkotyków.P. P.wiedział, że był on karany za posiadanie narkotyków.
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoM. W.w zakresie tego, że w dniu 05 września 2013 r. wK.kierując samochodem osobowym markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)potrącił prawidłowo przechodzącą przejściem dla pieszychJ. S., po czym nie udzielając pomocyJ. S.zbiegł z miejsca zdarzenia. Wyjaśnienia oskarżonego w zakresie okoliczności tego zdarzenia znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadkaM. R. (2), w zakresie w jakim Sąd przydał im walor wiarygodności, w zeznaniach świadkaM. F., w zeznaniach pokrzywdzonejJ. S.w zakresie w jakim zapamiętała ona okoliczności jej potrącenia oraz w wiarygodnych dowodach z dokumentów w postaci protokołu oględzin miejsca wypadku drogowego wraz z dokumentacją fotograficzną, szkicu sytuacyjnego, oraz opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej, ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków drogowychM. K.. Ze wskazanych zeznań świadkaM. R. (2)jednoznacznie wynika, że oskarżony kierując samochodem osobowym markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)naulicy (...)wK., nie zdążył zahamować przed przejściem dla pieszych i potrącił przechodzącą tym przejściem dla pieszych pokrzywdzoną – odbiła się ona od samochodu i przeleciała około 2 metrów. Po potrąceniu pokrzywdzonej, oskarżony cofnął samochodem, ominął ją i odjechali. W zakresie potrącenia okolicznościJ. S.zeznania świadkaM. R. (2)korespondują z zeznaniami świadkaM. F., który jadąc swoim samochodem obserwował to zdarzenie. Wskazany świadek opisał w złożonych zeznaniach okoliczności potrącenia pokrzywdzonej jak też i zachowanie kierowcy po potrąceniu w sposób zbieżny z tym, co podał w złożonych zeznaniachM. R. (2). Sąd w przedmiotowej sprawie dysponował opinią biegłego z zakresu techniki samochodowej, ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków drogowychM. K., która nie była kwestionowana. Z opinii tej wynika, iż oskarżony kierując samochodem osobowym markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...), nie zachował szczególnej ostrożności dojeżdżając do oznakowanego przejścia dla pieszych, jechał z nadmierną prędkością i nie ustąpił pierwszeństwa pieszejJ. S.w wyniku czego prawą stroną kierowanego samochodu potrącił prawidłowo przechodzącą przejściem dla pieszychJ. S.. Biegły ustalił, że przedwypadkowa prędkość kierowanego przez oskarżonego samochodu wynosiła 71,8 km/h. Z opinii sądowo – lekarskiej biegłegoZ. K.wynika, iż w wyniku potrąceniaJ. S.doznała obrażeń ciała w postaci złamania uda lewego, zwichnięcia barku lewego oraz licznych zasinień i otarć naskórka, które to obrażenia stanowią ciężką chorobę długotrwałą w rozumieniuart. 156 § 1 pkt 2 k.k.Opinia złożona przez biegłego lekarzaZ. K.oparta została na dokumentacji medycznej leczenia pokrzywdzonej. Zarówno opinia sądowo – lekarska jak i opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej, ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków drogowychM. K.zasługują na przydanie im w całości waloru wiarygodności. Są one jasne i pełne. Biegli wydający opinie w niniejszej sprawie posiadają, w ocenie Sądu, wiadomości specjalne, konieczne dla stwierdzenia okoliczności, na które składali opinie, istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Brak było podstaw do czynienia stanowczych ustaleń, iż oskarżony kierując w dniu 05 września 2013 r. pojazdem znajdował się pod wpływem substancji psychotropowej tzw. piko. Z zeznań świadkaM. R. (2)wynika, iż oskarżony w tym dniu wraz z nim zażywał tę substancję. OskarżonyM. W.został zatrzymany w dniu 10 września 2013 r. Nie dysponował Sąd zatem obiektywnym dowodem w postaci opinii biegłego na okoliczność, czy w organizmie oskarżonego w chwili kierowania przez niego samochodem markiF. (...)i spowodowania wypadku znajdowała się substancja psychotropowa, o jakiej zeznał świadekM. R. (2)oraz w jakim stężeniu.
Nie ulega wątpliwości Sądu, iż oskarżony po potrąceniu pokrzywdzonejJ. S.i odjechaniu z miejsca zdarzenia porzucił samochód markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Uwadze Sądu nie uszło, że wyjaśnienia oskarżonego i zeznaniaM. R. (2)różniły się w zakresie tego, czy obaj oni pozostawili samochód w miejscu ujawnionym przez funkcjonariuszy Policji. Oskarżony bowiem twierdził, iż pojechał tam razem zM. R. (2)zaś świadekM. R. (2)wskazał, że oskarżony wysadził go naul. (...), po czym odjechał. Okoliczność ta nie ma jednakże znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Z protokołu oględzin miejsca (k. 16-17) oraz dokumentacji fotograficznej (k. 136-138) wynika, że samochód markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)został ujawniony przez funkcjonariuszy Policji, dnia 09 września 2013 r. na łące, przy polnej drodze, 200 metrów odulicy (...)wB.. W miejscu, gdzie zamieszkiwał oskarżony w dniu 10 września 2013 r. (k. 28-30), podczas przeszukania funkcjonariusze Policji zatrzymali dowód rejestracyjny, kluczyk z napisemF.oraz polisę OC samochodu markiF. (...), które w toku postępowania przygotowawczego zostały zwrócone pokrzywdzonemuP. P.wraz z samochodemF. (...).
Wyjaśnienia oskarżonegoM. W.w zakresie czynu popełnionego na szkodęP. P.Sąd ocenił jako zmierzające do umniejszenia winy oskarżonego. W zakresie czasu nawiązania znajomości zP. P.oraz w zakresie wejścia w posiadanie samochodu markiF. (...)należącego doP. P.stały one bowiem w sprzeczności z zeznaniamiP. P., którym Sąd przydał walor wiarygodności. Z zeznań wskazanego świadka wynika, iż poznał on oskarżonego w lokaluA.wJ., pod koniec maja 2013 r. Wymienili numery telefonów i zaczęli się kontaktować. W związku z tym, że silnik należącego do niego samochodu markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...). wymagał naprawy, zapytał oskarżonego czy zna jakiegoś mechanika. Oskarżony poinformował go, że ma znajomego mechanika opseudonimie (...)i zaoferował swoją pomoc w naprawie samochodu. Przekazał wtedyM. W.samochód wraz z dowodem rejestracyjnym i polisą ubezpieczeniową, aby on pojechał z nim do warsztatu. Na następny dzień, gdy oskarżony przyjechał samochód posiadał uszkodzenia wskazujące, że uczestniczył on w kolizji. Silnik samochodu był naprawiony, naprawa kosztowała 300 zł. Dnia 02 lipca 2013 r. przekazał oskarżonemu kwotę 300 zł za tę naprawę. W dniu zwrotu samochodu z warsztatu,M. W.poinformował go także, iż mężczyzna opseudonimie (...)jadąc jego samochodem dostał mandat w kwocie 1.500 zł i zażądał zwrotu tej kwoty. Jak konsekwentnie zeznawałP. P., w okresie od lipca 2013 r. do 09 sierpnia 2013 r.M. W.groził mu pobiciem oraz gwałtownym zamachem na jego mienie. W tym czasie bojąc się tych gróźb, przekazał oskarżonemu pieniądze w łącznej kwocie 900 zł, w kwotach po 100-200 zł.
Z zeznańP. P.wynika, iż przed spowodowaniem przez oskarżonego wypadku drogowego, podczas którego obrażeń ciała doznałaJ. S.nie pożyczył onM. W.swojego samochodu. Wszedł on w jego posiadanie w ten sposób, że gdy pokrzywdzony stwierdził, że nie jest w stanie przekazać oskarżonemu więcej pieniędzy,M. W.groził mu.P. P.z obawy przed groźbami oskarżonego przekazał mu swój samochód wraz z kluczykami i dokumentami. Od tego czasu samochód markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)użytkował oskarżony, mimo że pokrzywdzony zwracał się do niego o zwrot samochodu.
Z opinii biegłego z zakresu wyceny pojazdówJ. W.(k. 323-327) wynika, że w dniu przekazania przezP. P.oskarżonemu samochodu markiF. (...)onumerze rejestracyjnym (...)jego wartość wynosiła 4.215 zł. Opinia ta nie była kwestionowana przez strony postępowania. Sąd ocenił ją jako pełną, jasną i rzetelną i z tego względu na jej podstawie czynił ustalenia faktyczne w sprawie.
Sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoM. W.w zakresie w jakim nie przyznawał się on do udzielania narkotykówM. R. (2)oraz sprzedaży narkotykówP. P.. Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie Sąd ocenił jedynie jako linię jego obrony w niniejszej sprawie zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności za te czyny.
Sąd zauważył, że oskarżony mimo że nie przyznawał się do udzielania narkotykówM. R. (2), to w treści wyjaśnień składanych na rozprawie podał, że kupił mężczyzny opseudonimie (...), który miał być znanyM. R. (2)tzw. piko za kwotę 20 zł i poczęstował nimM. R. (2), zażywali je w komórce. Z uznanych za wiarygodne zeznań świadkaM. R. (2)wynika natomiast, że oskarżony w okresie od nieustalonego dnia sierpnia 2013 r. do dnia 05 września 2013 r., trzykrotnie udzielił mu tzw. "piko" - trzykrotnie dał mu do zażycia trzy porcje, łącznie o wadze około 1 grama oraz iż nie zna on mężczyzny opseudonimie (...). Uwadze Sądu nie uszło, że w zakresie udzielania narkotyków przez oskarżonego, zeznania  świadkaM. R. (2)nie były konsekwentne w toku postępowania w przedmiotowej sprawie. Na rozprawie bowiemM. R. (2)nie podtrzymał swoich zeznań złożonych w tym zakresie w postępowaniu przygotowawczym. Zeznania składane przezM. R. (2)na rozprawie ewidentnie miały na celu pomoc oskarżonemu w uwolnieniu się od odpowiedzialności. Wskazany świadek bowiem zaprzeczał nawet, iż podpisał protokół zeznań w postępowaniu przygotowawczym, po czym wycofał się z tych twierdzeń. Podawał także, iż został zmuszony przez funkcjonariuszy Policji do składania niekorzystnych dla oskarżonego zeznań w zakresie udzielania mu narkotyków przez oskarżonego. Na ocenę wiarygodności zeznań świadkaM. R. (2)złożonych na rozprawie wpływ miała nie tylko ocena przez Sąd jego postawy na rozprawie podczas składania tychże zeznań, ale również treść zeznań świadkaA. K.– funkcjonariusza Policji, który przesłuchiwałM. R. (2)w charakterze świadka w toku postępowania przygotowawczego w niniejszej sprawie. W złożonych zeznaniachA. K.zaprzeczył, aby wywierał jakikolwiek wpływ na świadkaM. R. (2)podczas jego przesłuchania oraz aby podczas tego przesłuchania obecni byli inni funkcjonariusze Policji. Wskazał, iż protokół przesłuchania stanowi odzwierciedlenie zeznań, jakie złożyłM. R. (2). Sąd nie znalazł podstaw, aby kwestionować wiarygodność zeznań złożonych przez świadkaA. K.. Wskazany świadek jest osobą obcą dla oskarżonego, funkcjonariuszem Policji, który przesłuchiwał w charakterze świadkaM. R. (2)w ramach czynności służbowych. Nie był on zainteresowany rozstrzygnięciem niniejszej sprawy. Analiza akt sprawy wskazuje, iż przed przesłuchaniemM. R. (2)organy ścigania nie posiadały jakiejkolwiek wiedzy o udzielaniu narkotyków przez oskarżonegoM. R. (2). Nadto w ramach swobodnej wypowiedziM. R. (2)twierdził, że Policja go zastraszyła odnośnie tego, że oskarżony sprzedawał mu narkotyki, tymczasem z protokołu złożonych przez niego zeznań nie wynika, aby zeznawał on o sprzedaży mu przezM. W.narkotyków.
Sąd nie miał żadnych wątpliwości, że oskarżonyM. W.sprzedawał narkotykiP. P.. Okoliczność ta bowiem wynika z wiarygodnych zeznań świadkaP. P.. Z tychże zeznań wynika bowiem, że w okresie od nieustalonego dnia czerwca 2013 r. do dnia 01 sierpnia 2013 r. oskarżony sprzedałP. P.substancję psychotropową tzw. piko - w czerwcu dwukrotnie dwie porcje o wadze po 1 gramie każda porcja za cenę 75 zł i 50 zł oraz w dniu 01 sierpnia 2013r. sprzedał mu 1 porcję o wadze 1 grama, za kwotę 50 zł. Brak jest podstaw, aby przyjąć, żeP. P.pomówił oskarżonego o popełnienie tego czynu. GdybyP. P.chciał dokuczyć w ten sposób oskarżonemu, jak sugerował toM. W., już podczas pierwszego przesłuchania w niniejszej sprawie podawałby tę okoliczność. Tymczasem o sprzedaży mu przez oskarżonego tzw. piko,P. P.zeznał dopiero podczas trzeciego jego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym – w dniu 26 września 2013 r.
Jako nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy Sąd ocenił zeznania świadkówR. W.iS. S. (3). Wskazani świadkowie bowiem nie posiadali jakiejkolwiek wiedzy na temat stawianych oskarżonemu zarzutów w niniejszej sprawie.
Walor wiarygodności Sąd przydał pozostałym dowodom z dokumentów zgromadzonym w przedmiotowej sprawie. Nie znalazł bowiem Sąd jakichkolwiek obiektywnych okoliczności, które nakazywałby kwestionować ich wiarygodność.
Zachowaniem swoim oskarżonyM. W.wyczerpał znamiona występków:

⚫

zart. 177 § 2 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k.bowiem w dniu 05 września 2013 r. wK., kierując samochodem osobowym m-kiF. (...)nr rej (...)naul. (...)umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że przyskrzyżowaniu ulic (...)spowodował wypadek drogowy w ten sposób, że nie zachował szczególnej ostrożności dojeżdżając do przejścia dla pieszych, jechał z nadmierną prędkością i nie ustąpił pierwszeństwa przejścia pieszejJ. S., w wyniku czego prawą stroną kierowanego samochodu potrącił prawidłowo przechodzącą przejściem dla pieszychJ. S., przy czym nie udzielając pomocyJ. S.zbiegł z miejsca zdarzenia. W następstwie potrąceniaJ. S.doznała obrażeń ciała w postaci złamania uda lewego, zwichnięcia barku lewego oraz licznych zasinień i otarć naskórka, które to obrażenia stanowią ciężką chorobę długotrwałą w rozumieniuart. 156 § 1 pkt 2 k.k.

zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.bowiem w okresie od lipca 2013 r. do 09 sierpnia 2013 r. wJ., działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał wymuszeń rozbójniczych na osobieP. P.w ten sposób, że w zamian za rzekomy dług w kwocie 1.500 zł wynikający z nałożenia mandatu karnego na jego znajomego w związku z poruszaniem się samochodem markiF. (...)onr rej. (...), groźbą pobicia oraz gwałtownego zamachu na mienie doprowadziłP. P.do rozporządzenia własnym mieniem poprzez wydanie mu pieniędzy w łącznej kwocie 900 zł oraz samochodu markiF. (...)onr rej. (...)o wartości 4.215 zł. Czynem tym działał na szkodęP. P..

W judykaturze ugruntowany jest pogląd, że wymuszenie rozbójnicze ma charakter kierunkowy i musi być dokonane umyślnie z celem osiągnięcia w przyszłości korzyści majątkowej, a drogą prowadzącą do jego realizacji musi być przemoc lub groźba zamachu na życie lub zdrowie (albo gwałtownego zamachu na mienie). Wymuszenie rozbójnicze dokonane jest w chwili rozporządzenia mieniem przez osobę pokrzywdzoną (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 21 marca 2012 r. II AKa 25/12 KZS 2012/4/31, Prok.i Pr.-wkł. 2012/10/24; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 23 maja 2013 r. II AKa 126/13, LEX nr 1331164).

⚫

zart. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29.07.2005r.w zw. zart. 12 k.k.bowiem w okresie od nieustalonego dnia sierpnia 2013 r. do dnia 05 września 2013 r. wK.działając czynem ciągłym z góry powziętym zamiarem wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii trzykrotnie udzieliłM. R. (1)substancji psychotropowej w postaci tzw. piko - trzykrotnie dał mu do zażycia trzy porcje, łącznie o wadze około 1 grama.

Udzielanie w rozumieniu art. 58 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oznacza wszelkie udostępnienie konsumentom narkotyku. Z uznanych za wiarygodne zeznań świadkaM. R. (2)jednoznacznie wynika, iż oskarżony we wskazanym przez niego okresie udzielił mu substancji psychotropowej tzw. piko.

⚫

zart. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29.07.2005r.w zw. zart. 12 k.k.bowiem w okresie od nieustalonego dnia czerwca 2013 r. do dnia 01 sierpnia 2013 r. wJ., działając czynem ciągłym z góry powziętym zamiarem wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzieliłP. P.substancji psychotropowej w postaci tzw. piko w ten sposób, że w czerwcu dwukrotnie sprzedał mu dwie porcje o wadze po 1 gramie każda porcja za cenę 75 zł i 50 zł, w dniu 01 sierpnia 2013r. sprzedał mu 1 porcję o wadze 1 grama, za kwotę 50 zł.

Udzielanie innej osobie środka odurzającego lub substancji psychotropowej oznacza czynność przekazania jej środka lub substancji. Ugruntowane jest orzecznictwo, w myśl którego o "udzieleniu" środka odurzającego w rozumieniu art. 46 ustawy (obecnie art. 59) można mówić jedynie wówczas, gdy sprawca sprzedaje ów środek osobie będącej konsumentem narkotyku, a więc wówczas gdy środek ten przeznaczony jest na zaspokojenie jej potrzeb jako konsumenta, a nie jako dealera (tak SA w Białymstoku w wyroku z dnia 20 marca 2001 r., II AKa 34/01, OSA 2002, z. 4, poz. 31 oraz SA wK.w wyroku z dnia 27 czerwca 2002 r., II AKa 201/02, KZS 2003, z. 2, poz. 63). Dla odpowiedzialności sprawcy nie jest istotne, czy osoba, której udzielił środka odurzającego lub substancji psychotropowej, faktycznie ich użyła. Każde odpłatne udzielenie bez wymaganego zezwolenia, określonego przepisamiustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, środka odurzającego lub substancji psychotropowej innej osobie wyczerpuje przyjęcie działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej statuując ocenę zachowania sprawcy (sprawców) w ramach czynów spenalizowanych w treści art. 59 powołanej ustawy (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 14 lutego 2006 r. II AKa 290/05 OSAB 2006/1/35, KZS 2008/7-8/113, OSA 2008/6/26).Art. 59 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiprzewiduje także typ uprzywilejowany, wypadek mniejszej wagi.
W okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, iż ten czyn oskarżonego stanowił wypadek mniejszej wagi. Podstawowym kryterium, które pozwala na uznanie, iż czyn stanowi wypadek mniejszej wagi są występujące w czynie okoliczności zmniejszające zawartość bezprawia, a taka ocena jest możliwa wyłącznie poprzez analizę okoliczności charakteryzujących stronę przedmiotową i podmiotową. Oskarżony zbywałP. P.substancję psychotropową w postaci tzw. piko trzykrotnie osiągając łącznie z tego procederu kwotę 175 zł. Czasokres sprzedaży tej substancji nie był stosunkowo długi, bo trwał od nieustalonego dnia czerwca 2013 r. do dnia 01 sierpnia 2013 r. Wskazać przy tym należy, iż samo jednokrotne odpłatne udzielenie środka odurzającego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej podlega penalizacji. W niniejszej sprawie oskarżony czynił to trzykrotnie działając z góry powziętym zamiarem handlu narkotykami (art. 12 k.k.). Świadczy o tym niezbicie to, iż oskarżony, jak sam wyjaśnił nie pozostawał w zatrudnieniu, w czasie gdy utrzymywał kontakty zP. P., nie uzyskiwał więc dochodów z legalnej pracy. Narkotyki sprzedawałP. P.w okolicach lokaluA.wJ..M. W.miał stały dostęp do narkotyków, skoro świadekP. P.w czerwcu 2013 r. nabywał je od oskarżonego przed dwa kolejne dni, a następnie w dniu 01 sierpnia 2013 r. W okresie zaś nieustalonego dnia sierpnia 2013 r. do dnia 05 września 2013 r. oskarżony udzielał nieodpłatnie tzw. pikoM. R. (2). Ilość sprzedanejP. P.substancji psychotropowej nie była wielka bowiem było to łącznie 3 gramy, nie mniej jednak czynu tego nie można kwalifikować jako wypadku mniejszej wagi, bo oskarżony działał realizując z góry powzięty zamiar, którego istotą był obrót substancjami psychotropowymi, stanowiący dla niego źródło dochodu. W tych okolicznościach stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego należało ocenić jako znaczny, podobnie jak stopień jego winy, co wyklucza jednocześnie uznanie, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi.
Wina oskarżonegoM. W.w zakresie zarzucanych mu czynów nie budzi wątpliwości. Wobec oskarżonego nie zachodziły jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby wpływać na umniejszenie jego winy.
Oskarżony w zakresie wszystkich czynów działał z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim.
Stopień społecznej szkodliwości czynów oskarżonego ocenić należy jako znaczny. Zgodnie zart. 115 § 2 k.k.przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości bierze się pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonego wpływa przede wszystkim sposób i okoliczności popełnienia tych czynów przez oskarżonego.
Oskarżony bowiem nie posiadając uprawnień do kierowania pojazdami, kierował samochodemF. (...)onr rej. (...)przewożąc w nim pasażera. Przekroczył dozwoloną prędkość, nie był skupiony na obserwowaniu drogi przed pojazdem, nie zachował szczególnej ostrożności dojeżdżając do przejścia dla pieszych, nie ustąpił pierwszeństwa przejścia pieszejJ. S.w wyniku czego potrącił prawidłowo przechodzącą przejściem dla pieszychJ. S.. Nie zainteresował sięJ. S., kiedy upadła ona potrącona przez samochód. Odjechał z miejsca zdarzenia nie udzielając pomocyJ. S., która w wyniku tego zdarzenia doznała obrażeń ciała, które stanowią ciężką chorobę długotrwałą w rozumieniuart. 156 § 1 pkt 2 k.k.
W zakresie czynu zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.Sąd miał na uwadze, iż oskarżony wykorzystał zaufanie jakim obdarzył goP. P.przekazując mu swój samochód do naprawy przez znajomego mechanika wraz z dokumentami. Oskarżony bowiem, gdy zorientował się, iż na samochódP. P.nie posiada ważnego ubezpieczenia OC wykorzystał tę okoliczność i zażądał od niego pieniędzy za rzekomo zapłacony w związku z tym mandat przez mężczyznę opseudonimie (...). Nie bez znaczenia dla oceny stopnia społecznej szkodliwości tego czynu pozostaje także rodzaj gróźb, które oskarżony wypowiadał wobecP. P.domagając się od niego pieniędzy, kwota pieniędzy jaką wymusił odP. P., a także iż ostatecznie, gdy nie był on w stanie przekazywać mu już dłużej pieniędzy, że zażądał jego samochodu o wartości 4215 zł i pokrzywdzony pod wpływem jego zachowania mu go wydał.M. W.działał wobecP. P.z premedytacją. Założył sobie, żeP. P.będzie dla niego źródłem dochodów i stosował przemoc psychiczną wobec niego, aby te dochody uzyskiwać.
Oceniając zaś stopień społecznej szkodliwości czynów oskarżonego zart. 58 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.oraz59 ust 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.Sąd miał na uwadze również rodzaj udzielanej świadkowiM. R. (2)i sprzedawanej świadkowiP. P.substancji psychotropowej oraz wysokość korzyści majątkowej uzyskanej przez oskarżonego z uprawiania przestępczego procederu polegającego na sprzedaży narkotyków.
Jako okoliczność obciążającą Sąd wziął pod rozwagę wobec oskarżonegoM. W.jego uprzednią karalność za przestępstwa podobne – przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji oraz z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Sąd nie dopatrzył się wobec oskarżonegoM. W.okoliczności łagodzących. Za taką okoliczność nie może być bowiem uznane częściowe przyznanie się oskarżonego do stawianych mu w przedmiotowej sprawie zarzutów.
W tych warunkach jako współmierne do stopnia zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynów oskarżonegoM. W.Sąd wymierzył mu:
- za występek zart. 177 § 2 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k.karę 3 lat pozbawienia wolności;
- za występek zart. 282 k.k.w zw. zart. 12 k.k.karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
- za występek zart. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29.07.2005r.w zw. zart. 12 k.k.karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;
- za występek zart. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29.07.2005r.w zw. zart. 12 k.k.karę 1 roku pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.Sąd połączył orzeczone wobec oskarżonegoM. W.za przypisane mu występki kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając oskarżonemu karę łączną Sąd miał na uwadze pogląd wyrażony przez Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia z dnia 30 października 2013 r. II AKa 157/13, KZS 2013/12/38, iż wymiar kary łącznej opiera się na stopniu związku podmiotowo-przedmiotowego pomiędzy poszczególnymi przestępstwami. Związek przedmiotowy wynika z tożsamości pokrzywdzonych, ilości i rodzaju naruszonych dóbr prawnych, sposobu działania sprawcy, bliskości czasowej poszczególnych przestępstw. W związku podmiotowym chodzi o pobudki jakimi kierował się sprawca, podobieństwo rodzajów winy, zamiarów. Kara łączna stanowi syntetyczną, całościową ocenę zachowań sprawcy i musi być postrzegana jako instytucja gwarantująca racjonalność karania w stosunku do sprawcy wielu przestępstw. Popełnienie przez sprawcę dwóch lub więcej przestępstw jest elementem prognostycznym, przemawiającym za wymierzeniem kary łącznej surowszej od wynikającej z zastosowania absorpcji. Z uwagi na charakter występków, których dopuścił się oskarżonyM. W.Sąd nie znalazł podstaw, aby wymierzając karę łączną zastosować wobec niego zasadę absorpcji. Sąd wymierzając karę łączną zastosował wobecM. W.zasadę asperacji. Stosując tę zasadę uwzględnił Sąd czasookres popełnienia czynów przypisanych oskarżonemu, motywy jego działania, ten sam rodzaj winy. Uwzględnił Sąd także, iż występki popełnione przez oskarżonego godziły w różne dobra chronione prawem – mienie, bezpieczeństwo w komunikacji, życie i zdrowie społeczeństwa jako całości (życie i zdrowie publiczne).
Stosownie doart. 45 § 1 k.k.Sąd orzekł względem oskarżonegoM. W.przepadek korzyści majątkowej osiągniętej z przypisanego mu przestępstwa zart. 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w wysokości 175 zł. Kwota ta jest konsekwencją ustalenia, iż oskarżony zbył za taką kwotę substancję psychotropowąP. P..
Z uwagi na fakt przypisania oskarżonemu występku zart. 177 § 2 k.k.w zw. zart. 178a § 1 k.k.Sąd był zobligowany, na podstawieart. 42 § 2 k.k., orzec wobecM. W.środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Sąd orzekł wobec oskarżonegoM. W.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat. Z zachowania oskarżonego wynika, że lekceważy on zasady ostrożności i bezpieczeństwo innych uczestników ruchu drogowego, przez co stwarza zagrożenie w komunikacji. Zasadnym jest zatem wyeliminowanie oskarżonego jako kierowcy z uczestniczenia w ruchu lądowym na wskazany okres.
Na podstawieart. 46 § 1 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonegoM. W.środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoP. P.kwoty 4.615 zł. Swoim zachowaniem oskarżony spowodował w mieniuP. P.szkodę o takiej wartości. Na kwotę tę składa się przekazana przezP. P.oskarżonemu łącznie kwota 900 zł w gotówce oraz wartość samochodu – 4.215 zł pomniejszona o kwotę 500 zł, którąP. P.otrzymał w związku ze złomowaniem samochodu markiF. (...)onr rej. (...). Z zeznańP. P.wynika bowiem, iż zwrócony mu przez funkcjonariuszy Policji samochód, którym w dniu 05 września 2013 r. oskarżonyM. W.spowodował wypadek drogowy, był uszkodzony w taki sposób, że wartość naprawy przewyższała jego wartość, dlatego też zezłomował go. Nie posiadał on ubezpieczenia AC na ten samochód.
PokrzywdzonaJ. S.dotychczas otrzymała zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w związku z obrażeniami ciała, które odniosła w następstwie wypadku drogowego, który spowodował oskarżonyM. W.w kwocie 5.000 zł. Jak wynika z pisma(...) S.A.wS.z dnia 17 lutego 2014 r., nie jest to kwota uwzględniająca ostateczną ocenę następstw wypadku. Prokurator wniósł o orzeczenie na rzeczJ. S.nawiązki w kwocie 10.000 zł. Przepisart. 46 § 1 k.k., w razie wydania wyroku skazującego, uprawnia sąd do fakultatywnego, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej obligatoryjnego, orzeczenia obowiązku naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę (podobnie: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 16 maja 2013 r. II AKa 76/13, KZS 2013/7-8/42). Szkoda wyrządzona przestępstwem może przybrać postać zarówno szkody majątkowej, jak i niemajątkowej (zob. A. Marek: System Prawa Karnego, Warszawa 2010, t. VI, s. 712-713). Podstawę naprawienia szkody niemajątkowej w formie zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę określają przepisyart. 444, 445,446 i 448 k.c.Zasadniczym kryterium decydującym o wysokości należnego zadośćuczynienia stanowi przede wszystkim rozmiar (zakres) doznanej przez pokrzywdzonego krzywdy, a niewymierny charakter takiej krzywdy sprawia, że ocena w tej mierze winna być dokonywana na podstawie całokształtu okoliczności sprawy. O wysokości zadośćuczynienia decyduje zatem sąd po szczegółowym zbadaniu wszystkich okoliczności sprawy, kierując się podstawową zasadą, że przyznane zadośćuczynienie powinno przedstawiać realną wartość dla pokrzywdzonego i uwzględniać stosunki majątkowe panujące aktualnie w społeczeństwie (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 30 września 2013 r. I ACa 420/13 LEX nr 1383490). Analizując okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, ustalając wysokość należnego pokrzywdzonej, dodatkowo poza już wypłaconym, zadośćuczynienia na poziomie kwoty 2.000 zł, wziął pod uwagę, że pokrzywdzona doznała obrażeń ciała, które wymagały jego pobytu w szpitalu i poddania się leczeniu. Wiązały się one niewątpliwie z cierpieniem fizycznym i psychicznym, którego rozmiar był znaczny. Pokrzywdzona doznała poważnego uszczerbku na zdrowiu. Obrażenia ciała pokrzywdzonej stanowią ciężką chorobę długotrwałą w rozumieniuart. 156 § 1 pkt 2 k.k.J. S.jest osobą w podeszłym wieku. Oczywistym jest, że skutki doznanych obrażeń ciała będzie ona odczuwać o wiele dłużej niż osoba młoda. Kwota rekompensaty musi być adekwatna do statusu majątkowego pokrzywdzonego. W ocenie Sądu, orzeczone zadośćuczynienie w wysokości 2.000 zł jest kwotą adekwatną i stanowiącą wraz z wypłaconym już pokrzywdzonej zadośćuczynieniem przez firmę ubezpieczeniową, godziwą rekompensatę za doznane przezJ. S.cierpienia fizyczne i psychiczne. Zadośćuczynienie orzekane na podstawieart. 46 § 1 k.k., jako środek karny, poza funkcją kompensacyjną musi być realną, a nie abstrakcyjną dolegliwością dla oskarżonego. Jako takie musi odpowiadać możliwościom majątkowym i zarobkowym oskarżonego. W ocenie Sądu kwota 2.000 zł zadośćuczynienia odpowiada możliwościom zarobkowym oskarżonego.
Z uwagi na groźby wypowiadane wobec pokrzywdzonegoP. P.i istnienie u pokrzywdzonego obawy przed spotkaniami z oskarżonym, na co wskazują jego twierdzenia na rozprawie, za zasadne uznał Sąd, na podstawieart. 41a § 1 k.k.i§ 4 k.k., orzec wobec oskarżonegoM. W.zakaz zbliżania się do pokrzywdzonegoP. P.na odległość nie mniejszą niż 100 metrów, na okres 5 lat.
W ocenie Sądu takie rozstrzygnięcie tak o karach jednostkowych jak i o karze łącznej oraz o środkach karnych uświadomi oskarżonemu naganność jego czynów oraz wdroży go do przestrzegania norm społecznych. Natomiast w zakresie prewencji generalnej, rozstrzygnięcia te zaspokoją społeczne poczucie sprawiedliwości i będą pozytywnie kształtować świadomość prawną społeczeństwa.
Jako, iż oskarżony był tymczasowo aresztowany w niniejszej sprawie, na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności, Sąd na podstawieart. 63 § 1 k.k., zaliczyłM. W.okres tymczasowego aresztowania od dnia 10 września 2013 r. do dnia 12 września 2013 r. i od dnia 21 listopada 2013 r. do dnia 05 marca 2014 r. przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jako równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności. W czasie trwania tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego bowiem wykonywana była kara pozbawienia wolności (k.77).
W toku postępowania oskarżonemu Sąd wyznaczył z urzędu obrońcę w osobie adw.R. B.. Obrońca oskarżonego na rozprawie wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu według norm wynikających z przepisów w stawkach minimalnych i oświadczył, iż koszty te nie zostały uiszczone. Z tego względu Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. B.kwotę 1.224 zł plus 281,52 zł VAT tytułem zwrotu kosztów udzielonej oskarżonemu obrony z urzędu. Obrońca z urzędu został ustanowiony oskarżonemu w toku postępowania przygotowawczego w sprawie, które prowadzone było w formie śledztwa, za co obrońcy przysługuje wynagrodzenie w kwocie 300 zł netto. Przed Sądem obrońca oskarżonego brał udział w siedmiu terminach rozpraw, za co przysługuje mu wynagrodzenie w kwocie 924 zł netto według stawek minimalnych. Zasądzona kwota mieści się zatem w granicach stawek minimalnych określonych wrozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U Nr 163 poz. 1348 z późn. zm.).
Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach sądowych stanowiłart. 624 § 1 k.p.k.OskarżonyM. W.nie posiada zawodu, utrzymuje się z prac dorywczych, nie posiada wartościowego majątku. Została wobec niego orzeczona w przedmiotowej sprawie kara pozbawienia wolności. Z tego względu Sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, gdyż w ocenie Sądu, nie byłby on w stanie uiścić tych kosztów.