Sąd Okręgowy w Gliwicach
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 2186/14
Data wyroku: 2015-01-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Patrycja Bogacińska-Piątek
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 184 ust. 1   ustawy   o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych

Sygn. aktVIII U 2186/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 stycznia 2015 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Patrycja Bogacińska-Piątek

Protokolant:

Justyna Jarzombek

po rozpoznaniu w dniu9 stycznia 2015 r. w Gliwicach
sprawyA. G.(G.)
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
oprawo do emerytury
na skutek odwołaniaA. G.
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
z dnia26 sierpnia 2014  r.nr(...)
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemuA. G.emeryturę począwszy od 21 lipca 2014r.
(-) SSO Patrycja Bogacińska-Piątek
Sygn. akt. VIII U 2186/14

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 26 sierpnia 2014r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych OddziałwZ.odmówił ubezpieczonemuA. G.prawa do emerytury w niższym wieku w oparciu oart. 184w związku zart. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturachi rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz. U. z 2009r. Nr 153, poz.1227 ze zm.) w związku z tym, iż nie udowodnił on 15 – letniego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach przy pracach wymienionych w wykazie A, bowiem ZUS uznał za udowodnione jedynie 10 lat, 6 miesięcy i 2 dni takiej pracy.
W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczony domagał się jej zmiany poprzez przyznanie mu prawa do wcześniejszej emerytury. Podniósł, że zgodnie z przedłożonymi przez niego świadectwami i zaświadczeniami oraz zeznaniami świadków, o przesłuchanie których wnosił, wykonywał pracę w warunkach szczególnych w całym okresie zatrudnieniawPrzedsiębiorstwie (...)wK.. Tym samym spełnia warunki do przyznania prawa do emerytury.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a dodatkowo podniósł, że do okresów pracy w warunkach szczególnych nie zaliczył odwołującemu zatrudnieniawPrzedsiębiorstwie (...)wB.od 12 sierpnia 1972r. do 4 maja 1984r. na stanowisku ładowacza, z uwagi na fakt, iż nie udowodnił on w sposób należyty, że w tym czasie pracował w warunkach szczególnych, w szczególności nie przedłożył w tym zakresie stosownego świadectwa pracy w warunkach szczególnych. ZUS zaznaczył również, że w okresie od 29 października 1976r. do 4 sierpnia 1978r. odwołujący odbywał zasadniczą służbę wojskową.
Sąd ustalił co następuje:
UbezpieczonyA. G.,urodzony (...)w dniu 18 czerwca 2014r. złożył wniosek o emeryturę w wieku niższym niż 65 lat z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach.
Ubezpieczony 60 lat ukończył 21 lipca 2014r.
Skarżący, na dzień 1 stycznia 1999r., legitymuje się okresem składkowymi nieskładkowym w wymiarze ponad 25 lat (vide akta emerytalne), z tym, że w ocenie ZUS udowodnił jedynie 10 lat, 6 miesięcy i 2 dni okresów pracy w szczególnych warunkach.
Po przeanalizowaniu sprawy ZUS w dniu 26 sierpnia 2014r. wydał decyzję odmowną.
Organ rentowy wydając zaskarżoną decyzję nie uznał za pracę w warunkach szczególnych, zatrudnienia w okresie od 12 sierpnia 1972r. do 4 maja 1984r. na stanowisku ładowacza wPrzedsiębiorstwie (...)wB., z uwagi na brak świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych i wykazania, że w tym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w warunkach szczególnych.
W postępowaniu przed Sądem ubezpieczony domagał się uznania z pracęw warunkach szczególnych całego okresu zatrudnienia wPrzedsiębiorstwie (...)wB..
W toku procesu Sąd ustalił, iżPrzedsiębiorstwo (...)wB.było przedsiębiorstwem zaopatrującym sklepy imagazyny (...).W ramach tego przedsiębiorstwa zatrudniano kierowców samochodów zaopatrzeniowychi ładowaczy do rozładunku, przeładunku i załadunku różnego rodzaju produktów kierowanych na magazyny, a następnie do poszczególnych sklepów. W tym czasie nie było jeszcze żadnych maszyn do prowadzenia rozładunku i załadunku tych towarów, jak wózki widłowei podnośniki, czy też ładowarki mechaniczne. Z tego też względu wszelkie prace związanez rozładunkiem i załadunkiem towarów były prowadzone ręcznie. W szczególności rozładowywano towary, które były dostarczane w wagonach kolejowych na bocznice. Produkty spożywcze były w tym czasie pakowane w workach lub skrzynkach o ładowności 50 kg, bywały też worki z ryżem po 100 kg, natomiast materiały takie jak opał były przewożone luzem. Na początku lat siedemdziesiątych, tj. do roku 1974 był jeden magazynwR., zaś pozostałe magazyny były umiejscowione wT.,w odległości około 1 km od bocznicy. Natomiast w latach późniejszych magazynuwR.już nie obsługiwano. Dostawy kolejowe odbywały się codziennie, z tym, że w poszczególne dni dowożono inneprodukty .. (...)tym czasie, w trakcie całej zmiany roboczej ubezpieczony zajmował się wyżej opisanymi pracami rozładowczymi i załadowczymi.W szczególności jako stosunkowo rosły i silny mężczyzna, ręcznie przeładowywał towarw workach i skrzyniach z wagonów kolejowych do samochodów ciężarowych, a następnie razem z kierowcą udawał się na magazyn, gdzie rozładowywał towar z samochodu. Bywało też tak, że przy większej ilości samochodów do przewozu materiałów na magazyn i większej ilości ładowaczy, w zależności od potrzeb odwołujący dokonywał tylko przeładunku towarów na bocznicy, bądź wyłącznie ich rozładunku w magazynach i w tym czasie nie przemieszczał się razem z kierowcą pomiędzy bocznicą i magazynem. Równocześnie, gdy była potrzeba przeładowania z wagonów opału, to w tym czasie odwołujący łopatą przeładowywałnp. węgiel lub koks z wagonu wprost na wywrotkę i nie jechał z kierowcą w celu rozładunku, tylko podejmował ładowanie następnego samochodu. Zdarzało się czasami, że odwołującyz kierowcą udawał się dopiekarni (...)wT.po dostawy pieczywa, które było pakowane w specjalnych koszach po kilkadziesiąt bochenków, ręcznie ładował te kosze na samochód, następnie razem z kierowcą udawał się do poszczególnych sklepów, gdzie kosze te rozładowywał. Odwołujący ładował również ww. towary na magazynach, do samochodów dostawczych, udawał się z kierowcą do sklepów i tam te towary rozładowywał. W tym czasie obowiązywała ścisła rejonizacja i magazyny były umiejscowione w tej samej miejscowości, co sklepy, które korzystały z ich zaopatrzenia. W związku z powyższym sąd ustalił, żew ciągu dniówki roboczej odwołujący na przejazdy pomiędzy bocznicą kolejową, magazynami i poszczególnymi sklepami, poświęcał od kilu minut do 3 godzin. Szczególniew trakcie rozwożenia pieczywa zpiekarni (...)do sklepów, droga w obie strony zajmowała około 2 godzin, zaś kursów takich w ciągu dniówki wykonywano w ilości 2 i 1 dodatkowyz pustymi opakowaniami po chlebie. Równocześnie Sąd zauważył, że w spornym okresie odwołujący codziennie pracował przez kilkanaście godzin na dobę, a bywało, że i 16 godzin, często również w niedziele, gdy przypadła pilna dostawa towaru na bocznicę kolejową. Przeważnie w miesiącu odwołujący pracował nawet po 380 godzin. Z tego też względu Sąd uznał, że odwołujący w ciągu każdej dniówki roboczej zajmował się pracami rozładunkowymi i załadunkowymi przez 8 godzin a przeważnie więcej niż 8 godzin.
Odwołujący gdy rozwiązywał stosunek pracy z tym pracodawcą nie miał świadomości, że w związku z wykonywaniem takiej pracy pracodawca winien mu wystawić świadectwo pracy w warunkach szczególnych. Również świadek takiego świadectwa nie otrzymał od pracodawcy, a dopiero po jego likwidacji z archiwum.
Razem z ubezpieczonym w spornych okresie pracowali:U. K., która przez niewielki okres czasu była dyspozytorem kierującym odwołującego do poszczególnych prac, a następnie była fakturzystką iA. K.– kierowca samochodu dostawczego, który często pracował razem z odwołującym i przewoził załadowane prze niego towary.
Ubezpieczony nie jest członkiem OFE.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: akt organu rentowego, zeznań świadków:U. K.iA. K.(zapis nagrania protokołuz rozprawy w dniu 9 stycznia 2015r. minuty od 8:05 i nast.) oraz wyjaśnień odwołującego (zapis nagrania protokołu z rozprawy w dniu 9 stycznia 2015r. minuty od 35:11 i nast.),a także akt osobowych ubezpieczonego dołączonych do akt niniejszej sprawy.
Zebrany materiał dowodowy Sąd uznał za kompletny i spójny, a tym samym za wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych oraz na rozstrzygnięcie sprawy.W szczególności Sąd dał w pełni wiarę zeznaniom świadkaA. K.i samego ubezpieczonego, gdyż są spójne i wzajemnie się potwierdzają, a nadto znajdują potwierdzenie w dokumentacji osobowej odwołującego. Ponadto świadek był jego współpracownikiemi często razem jeździli z towarem, zatem miał oni bezpośrednie informacje w zakresie charakteru i wymiaru świadczonej przez ubezpieczonego pracy w spornym okresie. Z kolei zeznania świadkaU. K.Sąd przyjął za wiarygodne jedynie w zakresie niewielkiego okresu gdy była ona dyspozytorem i kierowała ubezpieczonego do wykonywania konkretnych prac przeładunkowych. Natomiast w okresie kiedy pracowała ona jako fakturzystka, jej zeznania, w ocenie Sądu nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, bowiem w tym czasie świadek widywała odwołującego jedynie w biurze i miała świadomość, że pracuje on w tym samym przedsiębiorstwie,a okoliczności te nie były sporne. Nie miała natomiast w tym czasie bezpośrednich informacji w zakresie wymiaru i rodzaju prac przez niego wykonywanych.
Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu odwołanie ubezpieczonego jest zasadne.
Stosownie do treściart. 32 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturachi rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz. U. z 2009r. Nr 153, poz.1227 ze zm.) w powiązaniu z§ 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lubw szczególnym charakterze(Dz.U. Nr 8 poz.43 ze zm.) ubezpieczonym mężczyznom urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949r. będącym pracownikami zatrudnionymiw szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przy pracach wymienionychw wykazie A, przysługuje prawo do emerytury w razie łącznego spełnienia następujących warunków:
1. osiągnięcia wieku emerytalnego 60 lat
2. posiadania wymaganego okresu zatrudnienia wynoszącego 25 lat, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w tym akcie prawnym są okresy, w których pracaw szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Z kolei zgodnie z treścią art. 184 ust 1 ustawy, ubezpieczonym urodzonym po dniu31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:

1
okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz

2
okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.

W myśl ust. 2 emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
Na podstawie tego przepisu, prawo do emerytury w obniżonym wieku, przysługuje ubezpieczonemu, który w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 1 stycznia 1999r. spełnił warunki w zakresie posiadania ogólnego stażu pracy oraz pracy wykonywanej w warunkach szczególnych a nie osiągnął wymaganego wieku.
Ubezpieczony ukończył 60 lat życia, nie jest członkiem OFE. Kwestie te nie były sporne.
Okoliczność sporna w przedmiotowej sprawie dotyczyła posiadania przez ubezpieczonego (na dzień 1 stycznia 1999r.) wymaganego 15 letniego okresu pracy wykonywanej w warunkach szczególnych, bowiem organ rentowy zaliczył mu do takiej pracy jedynie 10 lat, 6 miesięcy i 2 dni takiej pracy.
W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd przyjął, że ubezpieczony posiada wymagany 15 letni okres pracy wykonywanej w warunkach szczególnych.
Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że ubezpieczony wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy prace w szczególnych warunkach w okresie zatrudnienia wPrzedsiębiorstwie (...)wB.od 12 sierpnia 1972r. do 4 maja 1984r., z wyłączeniem okresu pełnienia służby wojskowej.
W tym czasie ubezpieczony pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy ładowacz przy ręcznym przeładunku różnych towarów w opakowaniach po 50 – 100 kg. Bez znaczenia na taką ocenę jego pracy pozostaje, że w trakcie dniówki roboczej nawet przez kilka godzin przemieszczał się pomiędzy miejscami za i rozładunku towarów, bowiem zdaniem Sądu takie kilkugodzinne przejazdy zdarzały się sporadycznie, a przeważnie były do kilkudziesięciu minut na dniówkę roboczą. Ponadto w tym czasie odwołujący pracował po 380 godzin w ciągu miesiąca, tj. 14 – 16 godzin na dobę.
Ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe oraz przeładunek materiałów sypkich, pylistych, toksycznych, żrących lub parzących w transporcie wymienione zostały w wykazie A, dział VIII, poz. 1, stanowiącym załącznik doRozporządzenia Rady Ministrów z dnia7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U. Nr 8 poz.43 ze zm.).
Bez znaczenia pozostaje, że pracodawcy za ten okres nie wystawił mu świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Fakt wykonywania takiej pracy został bowiem wykazany w postępowaniu sądowym za pomocą innych dowodów. W postępowaniu odwoławczym przed Sądem nie obowiązują bowiem ograniczenia dowodowe jakie występują w postępowaniu o świadczenia emerytalno-rentowe przed organem rentowym, a Sąd może ustalić okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość jak: okresy zatrudnienia, w tym wykonywanie pracy w warunkach szczególnych, za pomocą wszelkich środków dowodowych, przewidzianych wkodeksie postępowania cywilnego(por. uchwała Sądu Najwyższego z 10 marca 1984r. III UZP 6/84, uchwała Sądu Najwyższego z 21 września 1984r. III UZP 48/84, wyrok Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2006r., I UK 179/06, LEXnr(...)).
Mając zatem na uwadze wszystkie powyższe rozważania, należało uznać, żeA. G.legitymuje się na dzień 1 stycznia 1999r. 15 letnim okresem zatrudnienia w warunkach szczególnych.
Wobec faktu, że chwilą ukończenia wieku 60 lat ubezpieczony spełnił wszystkie przesłanki uprawniające go do wcześniejszej emerytury, Sąd z mocyart. 47714§ 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury poczynając od 21 lipca 2014r.
SSO Patrycja Bogacińska-Piątek