Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim
VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach
Sygnatura akt: VIII W 447/14
Data wyroku: 2014-12-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariusz Zdrodowski

Sygn. akt VIII W 447/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 grudnia 2014 roku
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim VIII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach w składzie:
Przewodniczący SSR Mariusz Zdrodowski
Protokolant  Małgorzata Łojko
przy udziale oskarżyciela posiłkowegoA. G.
po rozpoznaniu w dniach 4 i 23 grudnia 2014 roku na rozprawie
sprawyD. D.
urodzonego dnia (...)wZ.
synaA.iA.z domuB.
obwinionego o to, że:
w dniu 5 sierpnia 2014 roku na terenie miastaS.dokonał przywłaszczenia dwóch worków z odzieżą oznaczoną logiemfirmy (...)o łącznej wartości 60 zł, pięciu worków z odzieżą oznaczonych logiemfirmy (...)o łącznej wartości 150 zł, trzech worków z odzieżą oznaczonych logiem(...)o łącznej wartości 45 zł na szkodę wymienionych firm,
tj. o czyn z art. 119 § 1 k.w.

I
ObwinionegoD. D.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu;

II
Stwierdza, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.

VIII W 447/14

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim z dnia 23 grudnia 2014 roku
D. D.stanął pod zarzutem tego, że w dniu 5 sierpnia 2014 roku na terenie miastaS.dokonał przywłaszczenia dwóch worków z odzieżą oznaczonych logiemfirmy (...)o łącznej wartości 60 zł, pięciu worków z odzieżą oznaczonych logiem formy G&G. T.o łącznej wartości 150 zł, trzech worków z odzieżą oznaczonych logiem(...)o łącznej wartości 45 zł na szkodę wymienionych firm, tj. czynu z art. 119 § 1 k.w.
Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że w dniu 5 sierpnia 2014 roku prowadził na terenieS.zbiórkę odzieży używanej. Odzież, którą zabrał była wystawiona dla niego, gdyż tego dnia tylko on prowadził zbiórkę na terenieS.. Firmy, których worki zabrał miały zbiórki w okresie wcześniejszym. Nie pamięta czy ktoś z poprzednich właścicieli był obecny przy tym, jak zabierał worki. On zawiadomił policję o podejrzeniu kradzieży worków z odzieżą przez pracownicęA. G.. Ona mówiła wówczas, że miała zbiórkę pozaS.(k. 52v-53).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Zgromadzone w sprawie dowody nie pozwoliły na przypisanie obwinionemu popełnienia wykroczenia, a uzupełnienie tego materiału dowodowego okazało się niemożliwe. Przepis art. 119 § 1 k.w. penalizuje kradzież i przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej, której wartość nie przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia za pracę. Obie formy sprawczego działania łączy strona podmiotowa, która polega na umyślności w zamiarze bezpośrednim. Celem działania sprawcy musi być bowiem przywłaszczenie cudzej rzeczy, a zatem chęć włączenia rzeczy do majątku sprawcy, objęcie jej w posiadanie lub postępowanie z nią jak z własną. Cel taki wyłącza chociażby mylne przekonanie sprawcy, że działania swoje kieruje do cudzej rzeczy. W dacie popełnienia czynu minimalne wynagrodzenie za pracę na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2013 roku w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2014 roku (Dz. U. poz. 1074) wynosiło 1.680 zł, a zatem wartość progowa statuująca wykroczenie wynosiła 420 zł.
Jako że wartość zabranych przez obwinionego rzeczy nie przekraczała kwoty 420 zł, czyn jego należało rozpatrywać w kategoriach wykroczenia. Trzeba przy tym podkreślić, że ustalenia oskarżyciela publicznego co do wartości rzeczy należy uznać za dowolne. Ze zgodnych zeznań obwinionego i pozostałych osób zajmujących się pozyskiwaniem używanej odzieży wynika, że wartość kilograma niesortowanej odzieży to 0,90 zł do 1.30 zł. Masa worka to około 5 kg. Daje to zatem maksymalną wartość worka odzieży na poziomie 6,50 zł, a nie jak przyjął oskarżyciel 30 zł.
Zdaniem Sądu Rejonowego w okolicznościach sprawy nie można przypisaćD. D.działania w celu przywłaszczenia. Wyjść należy od tego, że dokonane przez oskarżyciela publicznego ustalenia co do właściciela zabranych przezD. D.rzeczy jawią się jako dowolne. Ustalenia te opierają się jedynie na umieszczonych na workach oznaczeniach. Niesporne jest zaś, że worki te zostały przekazane właścicielom nieruchomości na potrzeby zbiórek, a jako że zbiórki te były organizowane w sposób cykliczny nie da się ustalić nawet w jakim czasie worki te zostały przekazane. Niesporne jest przy tym, że przekazywanie odzieży następowało nieodpłatnie, a zatem w formie umowy darowizny. Zgodnie zart. 890 § 1 k.c.oświadczenie darczyńcy w takiej umowie powinno być złożone w formie aktu notarialnego, z tym zastrzeżeniem, że umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione. Spełnienie świadczenia z umowy darowizny wymaga współdziałania darczyńcy i obdarowanego. Darczyńca musi wydać przedmiot darowizny, a obdarowany przedmiot taki odebrać. Jako że w sprawie nie doszło do odebrania przedmiotu darowizny, to nie doszło także do przeniesienia własności rzeczy na rzecz podmiotów wskazanych przez oskarżyciela jako pokrzywdzeni. Gdyby zatem wolą osób przekazujących ubrania było przekazanie ich podmiotom, których oznaczenie zostały umieszczone na workach, to nadal z braku wykonania umowy darowizny pozostawaliby oni właścicielami rzeczy i ewentualny czyn zabroniony zostałby dokonany na ich szkodę. Z oczywistych względów nie da się ustalić personaliów tych osób, a co za tym idzie również ich rzeczywistego zamiaru.
Nie można jednak domniemywać, na niekorzyść obwinionego, że wolą tych osób było przekazanie ubrań na rzecz określonych podmiotów, jeżeli się zważy, że to stare ubrania, których właściciele najczęściej chcą się po prostu pozbyć jako śmieci. Zarówno z wyjaśnień obwinionego jak i pozostałych osób zajmujących się pozyskiwaniem takiej odzieży wynika, że zdarzają się sytuacje, że ludzie wynoszą w dniu zbiórki odzież w workach innych firm. Obwiniony w ogóle nie posiada worków firmowych i odbiera ubrania w workach przekazanych przez właściciela. W dniu zdarzenia tylko obwiniony prowadził zbiórkę na terenieS.. Co prawda takżeA. G.stwierdził, że prowadził zbiórkę na terenieS., sam jednak przyznał, że miało to miejsce na terenie ograniczonym do rejonu dwóch ulic, podobnie podała jego pracownicaA. S. (1). W kontekście tego, że świadek wskazała również, że przyjechała wtedy doS.by odebrać odzież spod konkretnego adresu, a towarzysząca jejA. S. (2)stwierdziła, że na terenieS.zabierali worki tylko spod jednego adresu, twierdzeniaA. G.iA. S. (1), że zbiórka wS.obejmowała rejon także dwóch ulic są wątpliwe. Tym bardziej, że poprzednia zbiórkafirmy (...)na terenieS.miała miejsce 29 lipca 2014 roku i pominięcie w tej zbiórce rejonów dwóch ulic i organizowanie jej w tym rejonie w późniejszym terminie wydaje się ekonomicznie nieuzasadnione. Niezależnie od tego należy wskazać, że nie da się ustalić skąd dokładnie worki oznaczone logiemfirmy (...)zabrał obwiniony. Tym samym nie da się też ustalić, że worki z używaną odzieżą zabrał on wbrew woli ich właściciel działając w celu ich przywłaszczenia. Skoro dokonał tego w dniu organizowanej przez siebie zbiórki to co najmniej pozostawał w błędzie co do tego, że zabiera odzież wbrew woli jej właściciela. Nie da się zresztą wykluczyć, mając na uwadze okoliczności zdarzenia, że zabranie worków odbywało się zgodnie z wolą właścicieli odzieży, która nakierowana była na pozbycie się używanej odzieży. Oczywiście nie da się też kategorycznie wykluczyć, że wolą właścicieli było przekazanie worków na rzecz konkretnych firm, choć jest to wątpliwe w kontekście wystawienia jej w dniu zbiórki organizowanej przez obwinionego. Przesądzenie tych kwestii mogłoby nastąpić jedynie poprzez przesłuchanie osób, które wystawiły odzież w dniu zbiórki, a to nie jest możliwe, gdyż nie da się ustalić skąd konkretnie pochodziła odzież. Wszelkie nie dające się usunąć wątpliwości w zakresie stanu faktycznego należy rozstrzygać na korzyść obwinionego (art. 5 § 2 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.). Jako że nie zgromadzone w sprawie dowody nie pozwalają przypisać tego by obwiniony swoim zachowaniem zrealizował znamiona podmiotowe wykroczenia zart. 119 § 1k.w. należało uniewinnić go od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Konsekwencją uniewinnienia jest stwierdzenie, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa, o czym stanowiart. 118 § 2in principiok.p.w.