Sąd Okręgowy w Gliwicach
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 2475/13
Data wyroku: 2014-02-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Patrycja Bogacińska-Piątek
Słowa kluczowe: Świadczenia Emerytalno-Rentowe
Podstawa prawna: art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. aktVIII U 2475/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 lutego 2014 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Patrycja Bogacińska-Piątek

Protokolant:

Agata Kędzierawska

po rozpoznaniu w dniu12 lutego 2014 r. w Gliwicach
sprawyS. M.(M.)
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
oprawo do emerytury
na skutek odwołaniaS. M.(M.)
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
z dnia16 września 2013  r.nr(...)

oddala odwołanie.

(-) SSO Patrycja Bogacińska-Piątek

Sygn. akt VIII U 2475/13

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 16 września 2013r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ., powołując się naustawę z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009r., nr 153, poz. 1227 ze zm.) orazrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U. z 1983r., nr 8, poz. 43 ze zm.) odmówił ubezpieczonemuS. M.prawa do emerytury z powodu nieudokumentowania wymaganych 10 lat pracy w szczególnych warunkach. Do takiej pracy ZUS nie zaliczył okresu zatrudnienia od 1 grudnia 1989r. do 1 lipca 1997r. i od 1 sierpnia 1997r. do 31 grudnia 1998r., co daje łączny okres pracy 8 lat 11 mies., z powodu niewykonywania pracy bezpośrednio przy produkcji ołowiu i kadmu oraz przetwórstwie tych metali.
W odwołaniu od decyzji ubezpieczony domagał się jej zmiany i przyznania spornego świadczenia. Podniósł, że posiada wymagany okres zatrudnienia w warunkach szczególnych, co potwierdzają świadectwa pracy wystawione przez zakład pracy oraz świadkowie.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Ponadto podniósł, iż nie uznał ubezpieczonemu przedłożonych świadectw pracy, ponieważ określone w nich, zgodnie z wykazem A, dział III, poz. 36. Rozporządzenia RM z dnia 7.02.1983r., stanowisko magazyniera, na którym był zatrudniony ubezpieczony nie figuruje w ww. wykazie. Ponadto organ rentowy podniósł, iż magazynier to nie jest stanowisko produkcyjne i nie określa prac wykonywanych w przetwórstwie ołowiu.
W piśmie procesowym z dnia 18 grudnia 2013r. ubezpieczony ustosunkował się do odpowiedzi organu rentowego, podnosząc iż wykonywał on przez ponad 10 lat prace wymienioną w wykazie B dziale IV pkt 1 i 2, i związku z tym, przysługuje mu prawo do emerytury w obniżonym wieku 55 lat.
Ponadto w piśmie z dnia 23 grudnia 2013r. wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań wskazanych świadków.

Rozpoznając odwołanie, Sąd Okręgowy w Gliwicach poczynił następujące ustalenia:
UbezpieczonyS. M.urodził się w dniu (...)
W dniu 28 sierpnia 2013r. ubezpieczony złożył wniosek o emeryturę w wieku 55 lat z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach.
Ustalono, że na dzień 1 stycznia 1999r. ubezpieczony legitymuje się okresem składkowym i nieskładkowym w wymiarze 25 lat, 3 miesięcy i 25 dni, z tym, że w ocenie ZUS żadnej pracy nie wykonywał w warunkach szczególnych.
Ubezpieczony przedłożył świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze

1
z dnia 11 maja 2004r. na okres zatrudnienia od 1 grudnia 1989r. do 1 lipca 1997r. w(...) Sp. z o.o.na stanowisku magazynier- obsługa magazynu surowców (ołów), wymienionym w wykazie B rozporządzeniu z dnia 7 lutego 1983r. dziale IV, poz. 2 - prace wykonywane bezpośrednio przy produkcji ołowiu i kadmu oraz przetwórstwie tych metali;

2
z dnia 31 grudnia 1998r. na okres zatrudnienia od 1 sierpnia 1997r. do 31 grudnia 1998r. wPrzedsiębiorstwie (...) Sp. z o.o.Zakładzie Produkcji (...), na stanowisku magazynier, wymienionym w wykazie A , dziale III, poz. 36 – „produkcja, przetwórstwo ołowiu oraz powlekanie ołowiem; ołowiowanie blach cynkowych”. W świadectwie zwarto adnotację, że wykonywał przy ważeniu ołowiu przy przyjmowaniu na magazyn oraz przy wydawaniu na produkcję, liczenie i składkowanie płytek ołowiowych.

Po przeanalizowaniu sprawy ZUS w dniu 16 września 2013r. wydał decyzję odmowną.
Sąd ustalił, iż ubezpieczony na dzień złożenia wniosku ukończył 58 lat, jest członkiem OFE i złożył wniosek o przekazanie środków z rachunku, za pośrednictwem ZUS, na dochody budżetu państwa, a nadto, iż nadal pozostaje w stosunku pracy.
Sąd ustalił, iżN.B.Akumulatory Sp. z o.o wG.została w 1997r. przekształcona wPrzedsiębiorstwo (...) Sp. z o.o.wD.Zakład Produkcji (...)
Ustalono, na podstawie zeznań świadków, iż ubezpieczonyS. M.w zaskarżonych okresach wykonywał pracę magazyniera oraz odlewnika, bezpośrednio przy ołowiu. W czasie 8-godzinnego czasu pracy, pracował głównie na hali produkcyjnej, jako ręczny odlewnik detali stalowych: bolców, spoiwa, płyt, łączników. Natomiast prace magazyniera polegające na przygotowaniu i dostarczeniu surowca, ręcznym liczeniu, ważeniu i wydawaniu płyt ołowiowych, wykonywał przed i po pracy na hali, w związku z czym jego czas pracy często przekraczał normę 8 godzin. Z tytułu szkodliwych warunków, tj. uwalnianych z pieca tlenków ołowiu i zapylenia pyłem ołowiowym, pracownicy zakładu otrzymywali posiłki regeneracyjne.
Ponadto, jak wynika z zeznań świadków, pracownicy pracujący w ww. zakładach pracy nie kwestionowali wystawionych świadectw pracy w warunkach szczególnych z uwagi na ówczesną powszechną praktykę nieprecyzyjnego określania stanowisk pracy oraz brak wiedzy w tym zakresie.
Powyższy stan faktyczny, Sąd ustalił na podstawie: akt organu rentowego, zeznań świadków:J. B.(B.),K. S.(S.),G. K.,W. W.oraz przesłuchania stron (nagranie rozprawy z dnia 12 lutego 2014r. k. 24-27). Sąd dał w całości wiarę zeznaniom świadków i ubezpieczonego, ponieważ są one obiektywne, logiczne, spójne i wzajemnie się uzupełniają, a nadto znajdują potwierdzenie w dokumentacji rentowej odwołującego. Przesłuchani świadkowie, posiadali odpowiednią wiedzę w zakresie warunków i charakteru pracy ubezpieczonego, ponieważ wspólnie pracowali w tych samych zakładach, na jednej hali produkcyjnej, a świadekK. S.był bezpośrednim przełożonym ubezpieczonego.
Zebrany materiał dowodowy Sąd uznał za kompletny i wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych oraz do rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
W ocenie Sądu odwołanie ubezpieczonego nie jest zasadne.
Stosownie do treściart. 32 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U. z 2009r., nr 153, poz. 1227 ze zm.) w powiązaniu z§ 3 i 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U. nr 8, poz.43 ze zm.) ubezpieczonym mężczyznom urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949r. będącym pracownikami zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przy pracach wymienionych w wykazie B, dziale IV przysługuje prawo do emerytury w razie łącznego spełnienia następujących warunków:

1
osiągnięcia wieku emerytalnego 55 lat

2
posiadania wymaganego okresu zatrudnienia wynoszącego 25 lat, w tym co najmniej 10 lat wykonywał prace wymienioną w wykazie B, dziale IV

Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w tym akcie prawnym są okresy, w których praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Z kolei zgodnie z treściąart. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:

1
okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz

2
okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.

W myśl ust. 2 emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
Należy również podkreślić, iż na mocy art. 1 ustawy z dnia 11 maja 2012r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 6 czerwca 2012r.), od 1 stycznia 2013r. została zmieniona treść cytowanego art. 184, ust. 2. Od tej daty warunek rozwiązania stosunku pracy nie jest już wymagany.
W rozpoznawanej sprawie ubezpieczony posiada wymagany 25-letni okres składkowy i nieskładkowy, złożył wniosek o przekazanie środków z OFE na dochody budżetu państwa, osiągnął wymagany wiek 55 lat, które to okoliczności nie były sporne.
Kwestia sporną natomiast było ustalenie, czy ubezpieczony na dzień 1 stycznia 1999r. posiada wymagany okres 10 lat pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze. Organ rentowy nie zaliczył odwołującemu do tego okresu, mimo przedłożonych przez niego świadectw pracy w warunkach szczególnych, zatrudnienia od 1 grudnia 1989r. do 1 lipca 1997r. i od 1 sierpnia 1997r. do 31 grudnia 1998r.,z uwagi na brak określonego w świadectwach jego stanowiska pracy w wykazie B – załączniku od rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983r.
Należy podkreślić, że okres zatrudnienia może być zaliczony do pracy w warunkach szczególnych, gdy pracownik faktycznie wykonywał prace objęte wykazem prac uprawniających do wcześniejszej emerytury, pomimo że stanowisko jakie mu formalnie przypisano nie jest wymienione w wykazie. Wymieniony wyżej wykaz B nie określa bowiem stanowisk pracy, ale definiuje rodzaj prac, które są uważane za wykonywane w szczególnych warunkach. Decydujące znaczenie dla zakwalifikowania pracy jako realizowanej w szczególnych warunkach ma nie nazwa zajmowanego stanowiska, ale rodzaj, charakter i warunki pracy.
Rodzaje prac, które można byłoby zaliczyć ubezpieczonemu jako wykonywane w warunkach szczególnych, określa wykaz B stanowiący załącznik dorozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. I tak w dziale IV, pod pozycją 2 figurują prace wykonywane bezpośrednio przy produkcji ołowiu i kadmu oraz przetwórstwie tych metali.
Zdaniem Sądu, postępowanie dowodowe przeprowadzone w sprawie niewątpliwie wykazało, że ubezpieczonyS. M.wykonywał pracę określoną w wykazie B dziale IV, pozycja 2. Wskazują na to zeznania świadków i samego ubezpieczonego, którym Sąd w całości dał wiarę. Była to praca w warunkach szczególnych, bezpośrednio przy produkcji ołowiu, którą ubezpieczony wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, a nawet ponad określoną normę czasową. Stanowisko magazyniera, które zostało przypisane ubezpieczonemu w świadectwach pracy, a które nie wskazuje na faktycznie wykonywany zakres obowiązków, było jednym z wielu czynności które ubezpieczony wykonywał, co potwierdzają świadkowie, w tym bezpośredni przełożony odwołujacego. Ponadto, czynniki szkodliwe dla zdrowia, które stanowią o szczególności tej pracy wymienił świadekW. W., wskazując na tlenki ołowiu i pył ołowiowy.
W tym miejscu przytoczyć należy ugruntowane stanowisko judykatury i doktryny, iż„sądy pracy i ubezpieczeń społecznych rozpoznając sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych dokonują kontroli zgodności decyzji administracyjnych wydanych w tych sprawachz prawem w trybie odrębnym określonym wkodeksie postępowania cywilnego, w którym to trybie nie obowiązują ograniczenia dowodowe obowiązujące w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed organami rentowymi”(vide – wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 1996r., sygn. akt III AUr 235/96, Orzecznictwo Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 1997r.., nr 1, poz. 2). Tak więc w postępowaniu przed sądem ubezpieczeń społecznych mogą być przeprowadzane wszelkie dowody zmierzające do prawidłowego rozstrzygnięcia, w tym zeznania świadków i przesłuchanie stron.
Natomiast, pomimo powyższych ustaleń, Sąd nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, z uwagi na niespełnienie przez ubezpieczonego przesłanki wymaganych 10 lat pracy w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze. Sąd oceniając spełnienie tej przesłanki, bierze po uwagę, zgodnie z treścią art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, okres zatrudnienia w warunkach szczególnych osiągnięty przez ubezpieczonego na dzień wejścia w życie tej ustawy, tj. na dzień 1 stycznia 1999r.
W niniejszej sprawie, ubezpieczonyS. M.nie posiada 10-letniego okresu pracy w warunkach szczególnych, gdyż uznane przez Sąd, za okresy zatrudnienia ubezpieczonego w warunkach szczególnych, sporne okresy wymienione w decyzji ZUS, dają staż w łącznej wysokości 9 lat i 1 miesiąca, uwzględniając całość spornego okresu.
Zatem ubezpieczonemuS. M.nie przysługuje prawo do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym.
Wobec powyższego Sąd, z mocyart. 47714§ 1 k.p.c.orzekł jak w sentencji i odwołanie oddalił.

SSO Patrycja Bogacińska-Piątek

Zarządzenie:

1
uzasadnienie odnotować,

2
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi ubezpieczonego z pouczeniem,

3
kalendarz 14 dni lub z wpływem.

G., dnia

SSO Patrycja Bogacińska-Piątek