Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 619/14
Data wyroku: 2014-11-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marzanna Chojnowska, Krzysztof Kamiński –, Grażyna Zawadzka-Lotko
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Zdrowiu
Podstawa prawna: art. 158§1 kk

Sygn. akt VIII Ka 619/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 listopada 2014 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący- Sędzia SO Marzanna Chojnowska
Sędziowie: SO Krzysztof Kamiński – spr.
SO Grażyna Zawadzka-Lotko
Protokolant Agnieszka Malewska
w obecności prokuratora Bożeny Romańczuk, po rozpoznaniu w dniu 04.11.2014 r. sprawyJ. S.oskarżonego o czyn zart. 158§1 k.k.na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VIII Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach z dnia 14 maja 2014 r. (sygn. akt VIII K 449/13):
I. Wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
II. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120-zł. (stu dwudziestu złotych) tytułem opłaty za drugą instancję i obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi w kwocie 50-zł. (pięćdziesięciu złotych).

UZASADNIENIE
J. S.iW. M. (1)zostali oskarżeni o to, że w dniu 25 sierpnia 2013 roku o godz. 20.00 w miejscowościW., gm.S., wraz z innymi ustalonymi osobami nieletnimi brali udział w pobiciuM. N.,Z. N.,C. N.,W. M. (2), w którym narazili ich na bezpośrednio niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia w ten sposób, że po uprzednim powaleniuW. M. (2)na ziemię zadawali ciosy rękoma oraz kopali nogami po całym ciele, aW. M. (1)zadawał ciosy kijem w wyniku czego pokrzywdzony doznał stłuczenia lewego łokcia i stłuczenia żeber po obu stronach,M. N.doznała zasinienia nad lewym uchem i zasinienia prawego łokcia,Z. N.doznał zasinienia prawego oczodołu, otarcia naskórka nosa,C. N.doznał powierzchownego urazu głowy, co spowodowało u pokrzywdzonych naruszenie czynności narządów ciała trwające nie dłużej niż 7 dni, tj. o czyn zart. 158§1 k.k.
Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim Zamiejscowy VIII Wydział Karny z siedzibą w Siemiatyczach wyrokiem z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie o sygn. akt VIII K 449/13 oskarżonychJ. S.iW. M. (1)uznał za winnych popełnienia zarzucanego im czynu i oskarżonegoJ. S.na podstawie 158§1 k.k.skazał na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, a oskarżonegoW. M. (1)na podstawieart. 158§1 k.k.skazał na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 69§1 i 2 k.k.,art. 70§1 pkt 1 k.k.wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonymJ. S.iW. M. (1)na okres próby wynoszący po 2 (dwa) lata.
Zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonychJ. S.iW. M. (1)kwotę po 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem opłaty i obciążył ich pozostałymi kosztami procesu w częściach równych.
Powyższy wyrok, wobec jego niezaskarżenia, uprawomocnił się w stosunku do oskarżonegoW. M. (1).
Natomiast wyrok ten, na zasadzieart. 444 k.p.k.zaskarżył w całości obrońca oskarżonegoJ. S.. Na zasadzieart. 427§2 i art.438 pkt 2 i 3 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:
l. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na stwierdzeniu, że oskarżonyJ. S.dopuścił się czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, mimo poważnych wątpliwości w tym względzie wynikających z zeznań wszystkich świadków, a w szczególności świadkaA. N.stwierdzającej iż oskarżonyJ. S.był pod wpływem alkoholu słaniał się na nogach i nie był w stanie odpowiedzieć na atak oraz wyjaśnień oskarżonegoJ. S.,
2. obrazę przepisów prawa procesowego, mianowicieart.4, art.410 i 424§1 pkt 1 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku, a wynika z oparcia orzeczenia o winie oskarżonego tylko na dowodach obciążających i pominięcia dowodów korzystnych dla oskarżonego bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska, 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegających na uznaniu oskarżonego za winnego popełnienia czynu zakwalifikowanego zart. 158§1 k.k.w wyniku bezzasadnej dyskwalifikacji wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadkaE. S.,A. N., stwierdzających, iż oskarżonyJ. S.działał w obronie koniecznej, odpierając bezpośredni i bezprawny zamach na swoją osobę ze stronyW. M. (2)iM. N.jako zemsty za plotki dotycząceM. N..
Na zasadzieart. 427§2 i 437§ 2 k.p.k.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez odmienne orzeczenie co do istoty sprawy i uniewinnienie oskarżonego od zarzutu aktu oskarżenia ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego jest oczywiście bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew wywodom apelującego Sąd I instancji nie dopuścił się obrazy wskazanych wpetitumśrodków odwoławczych przepisówkodeksu postępowania karnegoani też błędu w ustaleniach faktycznych. Ustalenia faktyczne poczynił w oparciu o całokształt zgromadzonego oraz ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego (art. 410 k.p.k.), który ocenił z poszanowaniem reguł wynikających m.in. zart. 4 k.p.k.Stanowisko swoje w sposób precyzyjny uzasadnił w pisemnych motywach wyroku, sporządzonych zgodnie z wymogami, o jakich mowa wart. 424§1 k.p.k.W ocenie Sądu Okręgowego zaprezentowana przez Sąd I instancji ocena dowodów nie wykracza poza zakreślone przepisemart. 7 k.p.k.granice sędziowskiej swobody ocen.
Zarzuty obrazyart. 4 k.p.k.oraz błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku ograniczają sięde factodo polemiki z sądową oceną kilku dowodów, tj. wyjaśnień oskarżonegoJ. S.oraz zeznańA. N.iE. S., którenotabenenie były naocznymi świadkami zdarzenia. Pomija przy tym to, że Sąd I instancji oparł ustalenia faktyczne na spójnych, logicznych i konsekwentnych zeznaniachW. M. (3),M. N.,Z. N.iC. N.oraz opiniach sądowo-lekarskich stwierdzających doznane przez pokrzywdzonych uszkodzenia ciała, których – co istotne – apelujący nie kwestionuje. Obrońca oskarżonego nie dostrzega też tego, że:
Po pierwsze, sam oskarżony na etapie postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i opisał jego przebieg zgodnie z zeznaniami w/w świadków (k. 46). Podczas rozprawy zmienił swoje wyjaśnienia, twierdząc, że to on został zaatakowany przez pokrzywdzonego i powalony na ziemię. Nie był jednak w stanie logicznie uzasadniać powodów zmiany swoich wyjaśnień (twierdził m.in., że protokół przesłuchania nie odzwierciedla treści jego zeznań). W tej sytuacji Sąd I instancji słusznie przyjął, że wyjaśnienia oskarżonego złożone podczas rozprawy nie zasługują na wiarę.
Po drugie, z ustaleniami faktycznymi Sądu I instancji nie kolidują zeznaniaA. N.. Wprost przeciwnie, jej stwierdzenia, że oskarżony był „pod działaniem alkoholu” (k. 31v- 32) „dosyć mocno, trochę słaniał się na nogach” (k. 105v) znajdują potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonych oraz wyjaśnieniach samego oskarżonego. Nie oznacza to jednak, żeJ. S.nie był w stanie wziąć aktywnego udziału w pobiciu, zwłaszcza przy wydatnej pomocyW. M. (1)orazM. S.iD. S..
Po trzecie, twierdzeniomE. S.(żony oskarżonego), żeJ. S.udał się na posesjęN.wyłącznie po to, aby wyjaśnić sytuację przeczą zasady logiki i doświadczenia życiowego. Gdyby bowiem udał się wyłącznie w tym celu, nie zabierałby ze sobąW. M. (1)orazM. S.iD. S..
Zauważyć należy, że – jak wynika z zeznańW. M. (3)iM. E.S.pojawiła się na posesjiN.przed przybyciem oskarżonych, oznajmiając pokrzywdzonemu, iż z nimi się nie zaczyna i zaraz zobaczy co się będzie działo.
Końcowo dodać trzeba, że obrazaart. 410 k.p.k.zachodzi wówczas, gdy sąd przy wyrokowaniu opiera się na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej oraz gdy opiera się na części materiału ujawnionego. Dokonanie oceny dowodów w sposób odmienny od oczekiwań strony nie stanowi naruszeniaart. 410 k.p.k.(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29.01.2014 r., II Aka 261/13, LEX nr1425427 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19.02. 1014 r., II KK 17/14, LEX nr 1425048).
Reasumując, sądowa ocena dowodów nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowodów) lub logicznej (błędów rozumowania i wnioskowania) oraz nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. Tym samym pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.
Nie trzeba dodawać, że zgromadzone w sprawie dowody nie dają żadnych podstaw do przyjęcia, iż oskarżony działał w obronie koniecznej, tj. odpierał bezpośredni i bezprawny zamach ze stronyW. M. (2)iM. N..
Nie budzi zastrzeżeń orzeczona wobec oskarżonego kara, która – jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku – uwzględnia dyrektywy zawarte wart. 53§1 i 2 k.k.Zważywszy, że kara 4 miesięcy pozbawienia wolności mieści się w dolnych granicach ustawowego zagrożenia za czyn zart. 158§1 k.k., a nadto jej wykonanie warunkowo zawieszono tytułem próby na minimalny okres 2 lat, brak jest podstaw do traktowania jej jako surowej i to w stopniu rażącym (art. 438 pkt 4 k.p.k.).
Nie stwierdzając innych uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku należało orzec, jak w pkt. I sentencji niniejszego wyroku.
O opłacie orzeczono na mocyart. 2 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223), zaś o pozostałych kosztach procesu na podstawieart. 636§1 k.p.k.Na pozostałe koszty procesu złożyły się:
- koszt uzyskania informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego w kwocie 30-zł. (art. 618§1 pkt 10 k.p.k.w zw. z §3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego/Dz. U. 2014 r. poz. 861/);
- koszt doręczeń wezwań i innych pism – ryczałt – w kwocie 20-zł. (art. 618§1 pkt 1 k.p.k.w zw. z§1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym/Dz. U. z 2013 r., poz. 663 j.t./).