Sąd Okręgowy w Lublinie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 465/10
Data wyroku: 2014-09-09 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt IV K 465/10

UZASADNIENIE
W dniu 28 czerwca 2007 rokuJ. Ś. (1)był w godzinach porannych przesłuchiwany na Komisariacie Policji wŁ.. Przesłuchanie to miało związekz włamaniem doSkupu (...)wŁ.. Z Komisariatu PolicjiJ. Ś. (1)wrócił do domu około godziny 13-14. W domu był sam i zaczął spożywać alkohol. Gdy około godziny 16 do domu wróciła jego mama, która nie pozwalała mu pić w domu, wyszedł z mieszkaniai udał się do piwnicy w sąsiednim bloku, gdzie w dalszym ciągu spożywał alkohol. Przebywał tam do godziny 19-20, kiedy to wrócił do domu.
(wyjaśnieniaJ. Ś. (1)k.32-34, k.40v od słów „następnie poszedłem” do słów „do domu” k.41v, k.44-45, k.273 od słów „ogłoszono mi” do słów „o nazwiskuW.”, k.296-297, k. 381-382, k.692v-693, k.1437, k.2258-2259 zeznaniaD. Ś.k.29-30,k.2450v)
Po około 10 minutachJ. Ś. (1)wyszedł z domu. Ubrany był w zielone spodnie dresowe, białą koszulkę z krótkim rękawem oraz szarą bluzę z kapturem. Wychodząc zabrałz kuchni nóż o długości ostrza 15 cm. Około godziny 21:30J. Ś. (1)pojawił się naosiedlu (...)wŁ.. W tym czasieJ. W., który mieszkał tam w bloku numer(...)wyszedł z domu w celu wyrzucenia śmieci do pobliskiego kontenera. Gdy wracał do domu przechodził obok niegoJ. Ś. (1). W momencie gdy się mijaliJ. Ś. (1)nawet nie spojrzał naJ. W.tylko wyjął z kieszeni nóż, który miał ze sobą i zadałJ. W.cios po lewej stronie klatki piersiowej powodując obrażenia w postaci rany kłutej na przedniej powierzchni klatki piersiowej po stronie lewej długości 14,5 cm wraz z kanałem biegnącym od góry ku dołowi oraz nieco ku tyłowi, który zakończył się w świetle żołądka. Po zadaniu ciosuJ. Ś. (1)zaczął uciekać, przed usiłującym go zatrzymaćJ. W.kierując się naulicę (...). Podczas ucieczki zgubił nóż. Po chwiliJ. W.zaprzestał pościgu i chwiejąc się na nogach usiadł na ławeczce.
(wyjaśnieniaJ. Ś. (1)k.32-34, k.40v od słów „następnie poszedłem” do słów „do domu” k.41v, k.44-45, k.273 od słów „ogłoszono mi” do słów „o nazwiskuW.”, k.296-297, k. 381-382, k.692v-693, k.1437, k.2258-2259, zeznaniaM. W.k.4-5, k.1005v-1006v, k.1468, k. 2048, k.2321-2321v,E. W. (1)k.1007, k. 2376v-2377,D. W.k. 8v, od słowa(...)do końca na k.9 , k.755, k.1494v, k.2048, k.2423-2423v,A. Ł.k.19, k.754v-755,k.1494v-1495,k.2260v-2261,k.2450v)
J. W.został przetransportowany doSzpitala (...)wŁ., gdzie przeszedł zabieg operacyjny. Zmarł dniu 1 lipca 2007 roku na skutek odniesionych obrażeńw wyniku ciężkiej niewydolności krążeniowo oddechowej, spowodowanej utraceniem do światła przewodu pokarmowego znacznej ilości krwi.
(Dokumentacja lekarska k.61-75,k.121-155, 169-189, protokół sekcji zwłok wrazz opinią k.110-120, opinii(...)wL.k.845-847, Kserokopia historii choroby dotyczącaJ. W.k.798)
W toku prowadzonego przeciwkoJ. Ś. (1)postępowania zarządzono badania psychiatryczne. W tym celu został w dniu 14 sierpnia 2007 roku doprowadzony przez funkcjonariusza PolicjiW. P.do SPZOZ wŁ.. Po wprowadzeniu do gabinetu, gdzie zdjęto mu kajdankiJ. Ś. (1)wykorzystał nieuwagę konwojującego go funkcjonariusza Policji i zbiegł z gabinetu. Po nieudanym pościguW. P.zawiadomił Komendę Powiatową Policji wŁ., której funkcjonariusze podjęli czynności pościgowe zaJ. Ś. (1).J. Ś. (1)ukrył się w jednym z pomieszczeń na terenie PunktuSkupu (...)wŁ.. Gdy się tam pojawił, nie widział nikogo. W tym czasie na terenie PunktuSkupu (...)przebywałE. Ł., który spożywał tam alkoholi nie widział ukrywającego sięJ. Ś. (1). Nie wiedział również, iż przeciwkoJ. Ś. (1)toczy się postepowanie i że jest poszukiwany przez Policję. Nie wiedział również, iżJ. Ś. (1)znajduje się za drzwiami pomieszczenia przed którym usiadł aby kontynuować spożywanie alkoholu. Funkcjonariusze Policji dokonali przeszukania pomieszczeń na terenie PunktuSkupu (...)wŁ.. Gdy otworzyli drzwi do pomieszczenia przed którym siedziałE. Ł.zauważyli stojącego wrogu (...). Następnie dokonali zatrzymania obu mężczyzn.
(wyjaśnieniaJ. Ś. (1)k.32-34, k.40v od słów „następnie poszedłem” do słów „do domu” k.41v, k.44-45, k.273 od słów „ogłoszono mi” do słów „o nazwiskuW.”, k.296-297, k. 381-382, k.692v-693, k.1437, k.2258-2259,E. Ł.k.233-234, k.238-239, k.694, k.1438, k.2259-2260, zeznaniaM. N.k.230v-231, k.753v, k.1539, k.2317-2317v,W. P.k.2318,D. K.k. 225,k. 752, 1493, k.2318-2319,D. Z.k. 226-227, k.752v-753, k.1493v-1494, 2049, k.2319v-2320,D. M. (1)k.2375v-2376,T. T. (1)k.2375-2375v)
Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie wyżej powołanych dowodów a także na podstawie zeznań świadków:A. D.(k.1007, k.2450v) orazS. M.((...)- (...), k.2376)K. K. (1)(k.1539,k.2450v)K. K. (2)(k.2320v),M. P.(k.2320v),T. T. (2)(k.395-396,k.1079,k.2450v),P. N.(k.1539v,k.2450v),J. K.(k.1951v-1952,k.2450v),R. Ś.(k.35,k.820,k.2450v) oraz na podstawie dokumentów:
Za wiarygodne Sąd uznał dowody zgromadzone w toku postepowania: protokół oględzin miejsca (k.6-7v), Protokół przeszukania (k.23-24);Protokół zatrzymania rzeczy (k.26-28 k.81-83; k.85-87); Protokół oględzin rzeczy (k.88-89); Wywiad policyjnyJ. Ś. (1)(k.91,241,405) Protokół pobrania materiału porównawczego (k.92); Opinia kryminalistyczna nr BE-(...)z zakresu badań daktyloskopijnych (k.305-308) ; Opinia kryminalistyczna z zakresu badań śladów Genetycznych (k.313-321); Opinia kryminalistyczna z zakresu badań mechanoskopijnych (k.325-328); Opinia sądowo-psychiatryczna dot.JŚ.(k. 334-336); Protokół przeszukania (k.373-375); Protokół oględzin (k.386-387); Protokół zatrzymania rzeczy (k.388-390); Protokół odtworzenia utrwalonych zapisów (k.400-401); Opinia psychiatryczna dotyczącaJ. Ś. (1)(k.418-419); Opinia psychiatryczna dotyczącaE. Ł.(k.453-457);Opinia sądowo-psychiatryczna dotyczącaJ. Ś. (1)(k.515-529); Opinia sądowo-psychologiczna dotyczącaJ. Ś. (1)(k.530-545); Kserokopia książeczki zdrowia dotyczącaJ. Ś.(k.729-731, k.733-735); Książeczka zdrowia dotyczącaJ. Ś. (1)(k.789).
OskarżonyJ. Ś. (1)(k.32-34, k.40v od słów „następnie poszedłem” do słów „do domu” k.41v, k.44-45, k.273 od słów „ogłoszono mi” do słów „o nazwiskuW.”, k.296-297, k. 381-382, k.692v-693, k.1437, k.2258-2259) w toku postepowania przygotowawczego początkowo przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 13§1w zw. zart. 148§1 k.k.(k. k.32-34, k.40v od słów „następnie poszedłem” do słów „do domu” k.41v, k.44-45,) Wyjaśnił, iż w dniu 28 czerwca 2007 roku był przesłuchiwany na Komisariacie Policji w związku z włamaniem do punktuSkupu (...)wŁ.. Z przesłuchania wrócił do domu. Było to około godziny 13-14.Do godziny 16 był w domu sam i spożywał alkohol. Potem wyszedł z domu, gdyż jego mama nie pozwalała mu spożywać alkoholu. Udał się do piwnicy sąsiedniego bloku gdzie przebywał do godziny 19-20, po czym wrócił do domu. W domu przebywał około 10 minut. Po tym czasie wyszedł z mieszkania zabierając ze sobą nóź kuchenny długości ok. 15 cm. Nikt nie widział jak zabiera ten nóż. Nie potrafił wyjaśnić dlaczego wziął nóż ze sobą. Gdy wyszedł z domuw niedalekiej odległości zaczepił go jakiś mężczyzna i pociągnął go za rękaw bluzy. Wówczas wyjął nóż z kieszeni i zadał cios temu mężczyźnie w okolice brzucha. Następnie zaczął uciekać. Wyraził żal z powodu tego co zaszło (k.34).
Po zmianie postanowienia o przedstawieniu zarzutów i zarzucenieJ. Ś. (1)popełnienie czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 148§1 k.k.J. Ś. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień w tym zakresie (k.273).
W trakcie kolejnego przesłuchania (k.297-297v) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjeart. 148§1 k.k.Wyjaśnił, iż tego dnia był pijany i nie pamięta przebiegu zdarzenia.
W toku przewodu sądowego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 148§1 k.k.Oświadczył, iż wyjaśnienia w składane w toku postępowania przygotowawczego w zakresie w jakim dotyczą przyznania się do popełnienia w/w czynu jak i przebiegu zdarzenia zostały wymuszone przez przesłuchujących go funkcjonariuszy Policji, którzy go bili i kopali po całym ciele (k.692-693, k.1437) i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień (k.2258). Oświadczył, iż nie potwierdza i nie zaprzecza odczytanym mu jego wcześniejszym wyjaśnieniom (k.2259). Dodał, że w miejscu do którego uciekł nie widziałE. Ł.(k.1008).
W pozostałej części jego wyjaśnienia nie odnoszą się do meritum sprawy.
OskarżonyE. Ł.(k.233-234, k.238-239, k.694, k.1438, k.2259-2260) zarówno w toku postepowania przygotowawczego jak i przewodu sądowego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Oświadczył, iż w punkcieSkupu (...)spożywał alkohol i był sam. Nie widziałJ. Ś. (1)i nie ukrywał go ani w żaden inny sposób nie pomagał mu w ucieczce z konwoju Policji.
Sąd podzielił w części wyjaśnieniaJ. Ś. (1). Na wiarę zasługują wyjaśnienia oskarżonego składane w toku postępowania przygotowawczego w zakresiew jakim przyznał się do ugodzenia nożemJ. W.tj. wyjaśnienia z k.32-34, k.40v od słów „następnie poszedłem” do słów „do domu” k.41v, k.44-45. Podnoszone w tych wyjaśnieniach okoliczności znajdują potwierdzenie w zeznaniachM. W.k.4-5, k.1005v-1006v, k.1468, k. 2048, k.2321-2321v,E. W. (1)k.1007, k. 2376v-2377,D. W.k. 8v, od słowa(...)do końca na k.9 , k.755, k.1494v, k.2048, k.2423-2423v,A. Ł.k.19, k.754v-755,k.1494v-1495,k.2260v-2261,k.2450v, którzy wprawdzie nie byli bezpośrednimi świadkami zdarzenia lecz rozmawiali zJ. W.bezpośrednio po zdarzeniu. Nadto okoliczności te znajdują potwierdzeniew dokumentacji lekarskiej oraz w opiniach (k.110-120, k.845-847).
Nie budzi wątpliwości także fakt, iżJ. Ś. (1)w czasie przedmiotowego zdarzenia był pod wpływem alkoholu.
W tej części wyjaśnieniaJ. Ś. (1)są logiczne, konsekwentne i składane były spontanicznie.
Wiarygodne są również wyjaśnieniaJ. Ś. (1)w zakresie w jakim twierdzi, iż w momencie ukrywania się na terenie PunktuSkupu (...)wŁ.nie widział on przebywającego tamE. Ł.. W tej części jego wyjaśnienia znajdują potwierdzeniew wyjaśnieniachE. Ł., który również stwierdził, iż nie widział ukrywającego sięJ. Ś. (1).
Brak jest dowodów potwierdzających wersję wydarzeń oskarżonego, iż został zaczepiony przez pokrzywdzonego, który miał go szarpać za rękaw bluzy. Wynika to z faktu, iż poza oskarżonym i nieżyjącym pokrzywdzonym brak jest bezpośrednich świadków zdarzenia, którzy mogliby potwierdzić lub zaprzeczyć powyższemu faktowi.
Sąd nie obdarzył wiarą wyjaśnień oskarżonego w zakresie w jakim nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnienia te są w sprzeczności z wcześniejszymi wyjaśnieniami oskarżonego. Należy podkreślić iż zmiana treści wyjaśnień w zakresie w jakim dotyczą one przedmiotowego zdarzenia nastąpiła w momencie zmiany treści postanowieniao przedstawieniu zarzutów i zakwalifikowaniu czynu jako wyczerpującego dyspozycjęart. 148§1 k.k.Jest to więc nic innego jak próba uniknięcia odpowiedzialności przez oskarżonego.
Także niewiarygodne są wyjaśnieniaJ. Ś. (1), w których podnosi, iż jego wcześniejsze wyjaśnienia w których przyznał się do ugodzenia nożem pokrzywdzonego zostały wymuszone przez funkcjonariuszy Policji, którzy mieli go bić i kopać. Wyjaśnienia te nie znajdują potwierdzenia w zeznaniach funkcjonariuszy PolicjiA. D.(k.1007, k.2450v) orazS. M.((...)- (...), k.2376). Z zeznań w/w świadków wynika, iżJ. Ś. (1)wbrew swoim twierdzeniom nie był bity i kopany przez przesłuchujących go policjantów.A. D.podczas przyjmowania oskarżonego do Zakładu Karnego nie stwierdziła u niego, żadnych obrażeń. Nadto jak wynika z zeznańS. M.podczas przesłuchaniaJ. Ś. (1)poza nim i oskarżonym nie było innych funkcjonariuszy Policji. Był więc przesłuchiwany przez jednego policjanta a nie przez kilku. Ponadto dokumentacja medycznaJ. Ś. (1)nie zawiera jakiejkolwiek wzmiankio odniesionych przez niego obrażeniach. Co istotne należy również podkreślić, iżJ. Ś. (1)w toku posiedzenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania oświadczył, iż wyjaśnienia składał dobrowolnie i bez żadnego przymusu (k.44). Oznacza to więc, iż jego późniejsza zmiana wyjaśnień jest tylko i wyłącznie próbą uniknięcia lub zmniejszenia swojej odpowiedzialności karnej za przedmiotowy czyn.
Sąd podzielił w całości wyjaśnieniaE. Ł., który nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Podnoszony przez niego fakt, iż na terenieSkupu (...)nie widział i nie rozmawiał zJ. Ś. (1)znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniachJ. Ś. (1)w zakresie w jakim podzielił je Sąd (o czym wyżej).
Podkreślić należy, iż brak jest dowodów podważających wyjaśnieniaE. Ł., który konsekwentnie od początku postępowania w niniejszej sprawie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego czynu. Wprawdzie funkcjonariusze, którzy dokonali zatrzymania obu oskarżonych na terenieSkupu (...)wŁ.twierdzą, iżE. Ł.musiał wiedzieć,o tym, iż przeciwkoJ. Ś. (1)toczy się postepowanie, to jednak są to tylko ich subiektywne odczucia wynikające z ich wiedzy związanej z uczestniczeniemw poszukiwaniachJ. Ś. (1), a tym samym wnioski te nie są obiektywne i nie są poparte żadnymi innymi dowodami.
Wobec powyższego należało podzielić wyjaśnieniaE. Ł..
Sąd podzielił w całości zeznaniaM. W.(k.4-5, k.1005v-1006v, k.1468, k. 2048, k.2321-2321v) iE. W. (1)(k.1007, k. 2376v-2377). Oboje zgodnie potwierdzili, iż w dniu zdarzeniaJ. W.wyszedł z domu ok. godziny 20-21 celem wyrzucenia śmieci.M. W.po upływie 30 minut usłyszał dochodzącez zewnątrz krzyki i zobaczył jak jego ojciec siedzi na ławeczce i trzyma się w okolicach brzucha. Od ojca dowiedział się, iż sprawca ugodził go nożem w brzuch, po czym zbiegł.
NatomiastE. W. (2)podkreśliła, iż po tym jak usłyszała krzyk męża to stojąc na balkonie widziała jak jej mąż biegł za nieznanym mężczyzną.
Zeznania w/w świadków znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniachJ. Ś. (1)w zakresie w jakim podzielił je Sąd (o czym wyżej) i w związku z tym Sąd nie znalazł podstaw aby odmówić im wiarygodności.
Powyższe okoliczności znajdują także potwierdzenie w zeznaniachD. W.(k. 8v, od słowa(...)do końca na k.9 , k.755, k.1494v, k.2048, k.2423-2423v) iA. Ł.(k.19, k.754v-755,k.1494v-1495,k.2260v-2261,k.2450v). Oboje słyszeli w dniu zdarzenia krzykiJ. W..A. Ł.stojąc na balkonie widziała jak nieznany jej mężczyzna uciekał w kierunkuulicy (...). NatomiastD. W.widziałJ. W., który biegł w kierunkuulicy (...), a następnie gdy wracał usiadł na ławce. Nie widział natomiast uciekającego mężczyzny.
Zeznania w/w świadków wzajemnie się uzupełniają tworząc logiczną całość. Sąd zwrócił uwagę na fakt, iż w toku przewodu sądowego w ich zeznaniach pojawiły się nieścisłości, które w ocenie Sądu wynikają ze znacznego upływu czasu jaki minął od zdarzenia którego byli świadkiem do momentu składania zeznań w toku przewodu sądowego i nie mają wpływu na ustalony stan faktyczny.
Sąd podzielił zeznaniaD. Ś.(k.29-30,k.2450v), brataJ. Ś. (1), który potwierdził, iż jego brat wychodził z domu m.in. ok. godziny 20. Nie widział też jak zabiera nóż z domu. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego w zakresie w jakim podzielił je Sąd (o czym wyżej).
Fakt, iż świadek nie jest w stanie opisać w co był tego dnia ubranyJ. Ś. (1), nie wpływa na wiarygodność jego zeznań, gdyż mógł nie zwracać uwagi na te szczegóły, gdyż były dla niego nieistotne. Nadto sam oskarżony wyjaśnił, iż nóż zabrał z domu w taki sposób, że nikt z domowników nie odnotował tego faktu.
Za wiarygodne co do okoliczności poszukiwańJ. Ś. (1)oraz zatrzymaniaE. Ł.iJ. Ś. (1)Sąd uznał zeznania funkcjonariuszy Policji:M. N.(k.230v-231, k.753v, k.1539, k.2317-2317v),W. P.(k.2318),D. K.(k. 225, k. 752, 1493, k.2318-2319),D. Z.(k. 226-227, k.752v-753, k.1493v-1494, 2049, k.2319v-2320), którzy brali udział w czynnościach mających na celu ujęcieJ. Ś. (1), po tym jak ten zbiegł z obserwacji w szpitalu. Wszyscy zgodnie potwierdzili, iżJ. Ś. (1)został zatrzymany na terenieSkupu (...)wŁ., gdzie schronił się w jednym z jego pomieszczeń. Okoliczności te są bezsporne, a zeznania w/w świadków w tym zakresie wzajemnie się uzupełniają tworząc logiczna całość.
Natomiast twierdzenia funkcjonariuszy co do tego, żeE. Ł.musiał wiedzieć, żeJ. Ś. (1)jest poszukiwany są jedynie ich osobistymi poglądami, nie mającymi potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym.
Zdaniem Sądu o tym, żeE. Ł.nie wiedział, żeJ.świderski uciekł z konwoju i ukrył się świadczy także bardzo krótki okres od momentu ucieczki do czasu zatrzymania.
Sąd podzielił również w całości zeznania funkcjonariusza PolicjiD. M. (2)(k.2375v-2376), który dokonał zatrzymaniaJ. Ś. (1)na terenieSkupu (...)wŁ.. Jego zeznania w całości korespondują z zeznaniami w/w funkcjonariuszy Policji tworząc z nimi logiczną całość co do faktu poszukiwań i zatrzymaniaJ. Ś. (1). Dlatego też Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić wiary zeznaniomD. M. (1).
Za wiarygodne w całości Sąd uznał zeznaniaT. T. (1)(k.2375-2375v), która opisała w jaki sposóbJ. Ś. (1)uciekł z jej gabinetu w trakcie badań.
Sąd podzielił w całości zeznania funkcjonariuszy PolicjiA. D.(k.1007, k.2450v) orazS. M.((...)- (...), k.2376). Z zeznań w/w świadków wynika, iżJ. Ś. (1)wbrew swoim twierdzeniom nie był bity i kopany przez przesłuchujących go policjantów.A. D.podczas przyjmowania oskarżonego do Zakładu Karnego nie stwierdziła u niego, żadnych obrażeń. Nadto jak wynika z zeznańS. M.podczas przesłuchaniaJ. Ś. (1)poza nim i oskarżonym nie było innych funkcjonariuszy Policji.
Zeznania w/w świadków są logiczne , rzeczowe i konsekwentne i brak jest podstaw do kwestionowania ich wiarygodności.
Sąd nie podzielił zeznańK. K. (1)(k.1539,k.2450v) której twierdzenia, żeJ. Ś. (1)został przywieziony pobity do Aresztu śledczego nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowy, a zwłaszcza w zeznaniachA. D.(o czym wyżej).
ZeznaniaK. K. (2)(k.2320v),M. P.(k.2320v),T. T. (2)(k.395-396,k.1079,k.2450v),P. N.(k.1539v,k.2450v),J. K.(k.1951v-1952,k.2450v),R. Ś.(k.35,k.820,k.2450v) nie wnoszą nic istotnego do meritum sprawy.
Za wiarygodne Sąd uznał dowody zgromadzone w toku postepowania: protokół oględzin miejsca (k.6-7v), Protokół przeszukania (k.23-24);Protokół zatrzymania rzeczy (k.26-28 k.81-83; k.85-87);Dokumentacja lekarska (k.61-75); Protokół oględzin rzeczy (k.88-89); Wywiad policyjnyJ. Ś. (1)(k.91,241,405) Protokół pobrania materiału porównawczego (k.92); Odpis wyroku II K 209/06 SR w Łukowie (k.107);Odpis wyroku II K 177/05 SR w Łukowie (k.108-109); Protokół sekcji zwłok wraz z opinią (k.110-120); Dokumentacja lekarska (k.121-155, 169-189); Opinia kryminalistyczna nr BE-(...)z zakresu badań daktyloskopijnych (k.305-308) ; Opinia kryminalistyczna z zakresu badań śladów Genetycznych (k.313-321); Opinia kryminalistyczna z zakresu badań mechanoskopijnych (k.325-328); Opinia sądowo-psychiatryczna dot. JŚ.(k. 334-336); Protokół przeszukania (k.373-375); Protokół oględzin (k.386-387); Protokół zatrzymania rzeczy (k.388-390); Protokół odtworzenia utrwalonych zapisów (k.400-401); Opinia psychiatryczna dotyczącaJ. Ś. (1)(k.418-419); Opinia psychiatryczna dotyczącaE. Ł.(k.453-457);Opinia sądowo-psychiatryczna dotyczącaJ. Ś. (1)(k.515-529); Opinia sądowo-psychologiczna dotyczącaJ. Ś. (1)(k.530-545); Kserokopia książeczki zdrowia dotyczącaJ. Ś.(k.729-731, k.733-735); Książeczka zdrowia dotyczącaJ. Ś. (1)(k.789); Kserokopia historii choroby dotyczącaJ. W.(k.798); Opinia(...)wL.dotyczącaJ. W.(k.845-847);
Z protokołu sekcji zwłok wraz z opinią (k.110-120) wynika, iż uJ. W.stwierdzono obrażenia w postaci rany kłutej na przedniej powierzchni klatki piersiowej po stronie lewej długości 14,5 cm wraz z kanałem biegnącym od góry ku dołowi oraz nieco ku tyłowi, który zakończył się w świetle żołądka. Obrażenia te skutkowały rozstrojem jego zdrowia a następnie zgonem wymienionego w dniu 01 lipca 2007 rokuw wyniku ciężkiej niewydolności krążeniowo oddechowej, spowodowanej utraceniem do światła przewodu pokarmowego znacznej ilości krwi. W/W rana została zadana narzędziem ostrym, ostrokończystym.
Z opinii psychiatrycznej dotyczącejE. Ł.(k.453-457) wynika, iż nie stwierdzono u niego objawów choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego. W chwili zarzucanego mu czynu miał zachowaną zarówno zdolność jego rozpoznania jak i pokierowania swoim postępowaniem.
Jak wynika z opinii sądowo-psychiatrycznej dotyczącejJ. Ś. (1)(k.515-529) nie rozpoznano u niego choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego ani zespołu psychoorganicznego. Biegli rozpoznali u niego nieprawidłową dyssoscjalną osobowość oraz uzależnienie od alkoholu. W czasie zarzucanego mu czynu stan psychicznyJ. Ś. (1)nie znosił ani nie ograniczał jego zdolności do rozpoznania znaczenia czynu jak i zdolności do pokierowania swoim zachowaniem.
Z opinii sądowo-psychologicznej dotyczącejJ. Ś. (1)(k.530-545) wynika, iż charakteryzuje go niezrównoważenie emocjonalne przejawiające się tendencją do przeżywania stanów napięcia i irytacji. Jest drażliwy, łatwo się uraża i ma tendencję do impulsywnych wybuchów złości nawet przy niewielkim pobudzeniu. Takie zachowania są aprobowanym i przyjętym przezJ. Ś. (1)sposobem rozwiązywania konfliktów.
Z opinii(...)wL.dotyczącejJ. W.(k.845-847) wynika, iż przyczyną zgonuJ. W.była przedłużająca się niewydolność krążeniowo-oddechowa spowodowana tym, że w następstwie rany kłutej przedniej powierzchni klatki piersiowej utracił on do światła przewodu pokarmowego znaczną ilość krwi.
Sąd w całości podzielił ustalenia zawarte w/w dokumentach i opiniach, bowiem zostały one sporządzone przez osoby kompetentne, w granicach przyznanych im uprawnień, zgodniez wymogami zakreślonymi przez przepisy prawa, a treść ich nie była przez strony podważana i kwestionowana.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie pozwolił na uznanieJ. Ś. (1)za winnego tego,  że w dniu 28 czerwca 2007 roku wŁ., woj.(...)działając w zamiarze ewentualnym pozbawienia życiaJ. W.zadał mu uderzenie nożem w okolice klatki piersiowej w wyniku czego doznał on rany kłutej na przedniej powierzchni klatki piersiowej po stronie lewej długości 14,5 cm wraz z kanałem biegnącym od góry ku dołowi oraz nieco ku tyłowi, który zakończył się w świetle żołądka, co skutkowało rozstrojem jego zdrowia a następnie zgonem wymienionego w dniu 01 lipca 2007 rokuw szpitalu wŁ.w wyniku ciężkiej niewydolności krążeniowo oddechowej, spowodowanej utraceniem do światła przewodu pokarmowego znacznej ilości krwi tj czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 148 § l kk.
Jak wynika z powyższego Sąd zmienił opis czynu zarzucanego oskarżonemu poprzez przyjęcie zamiaru ewentualnego zabójstwa a nie bezpośredniego.
Zgodnie zart. 148 § 1 kk, kto zabija człowieka podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 8, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.
Czasownikowe znamię „zabija człowieka” obejmuje każdy rodzaj zachowania prowadzący do pozbawienia człowieka życia. Zabójstwo jest przestępstwem materialnym, którego dokonanie następuje z momentem zaistnienia skutku w postaci śmierci człowieka, polegającej na nieodwracalnym ustaniu funkcji pnia mózgu. Strona podmiotowa czynu zart. 148 § 1 kkcharakteryzuje się umyślnością, która może przybrać zarówno postać zamiaru bezpośredniego jak i ewentualnego.
Zamiar w postaci zamiaru bezpośredniego lub chociażby ewentualnego jest koniecznym znamieniem podmiotowym każdego przestępstwa umyślnego i musi obejmować wszystkie znamiona przedmiotowej strony przestępstwa. Przy istnieniu zamiaru bezpośredniego sprawca musi „chcieć” natomiast przy zamiarze ewentualnym, przynajmniej „godzić” się na realizację zespołu przedmiotowych znamion czynu zabronionego. Zamiar musi być więc ustalonyw sposób nie budzący wątpliwości, poparty dowodami natury obiektywnej. Musi być on ustalony zarówno na podstawie okoliczności podmiotowych (a więc dotyczących woli, motywacji sprawcy), jak również okoliczności przedmiotowych – a więc wynikającychze sposobu działania sprawcy, jego zachowania się w czasie czynu, użytych narzędzi, sposobu zadawania ciosów, ich intensywności, umiejscowieniu, jak również okoliczności zdarzenia dotyczących wzajemnych relacji oskarżonego i pokrzywdzonego. Zamiar ewentualnyw wypadku zabójstwa charakteryzuje się tym, iż sprawca nie chcąc wprawdzie zabić człowieka, godzi się jednak na spowodowanie takiego skutku. Sprawca swoją świadomością obejmuje ten skutek jako możliwy, który może zaistnieć przy realizacji zachowania prawnokarnie relewantnego.
Brak jest zdaniem Sądu wystarczających dowodów na wnioskowanie, że oskarżonyJ. Ś. (1)zadając cios nożem w okolice klatki piersiowej działał z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia pokrzywdzonego .
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego ani zadanie ciosu w miejsce dla życia ludzkiego niebezpieczne, ani też użycie narzędzia mogącego spowodować śmierć człowieka same przez się nie decydują jeszcze o tym, że sprawca działa w zamiarze, chociażby ewentualnym, zabójstwa. Przypisanie takiego zamiaru jest możliwe jedynie na podstawie całokształtu okoliczności przedmiotowych i podmiotowych, z których jednoznacznie wynika, że sprawca chcąc spowodować uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia, swoją zgodą obejmował tak wyjątkowo ciężki skutek jakim jest zadanie śmierci człowiekowi. Okoliczności te to: godzenie w ważne dla życia ludzkiego organy, siła ciosu, wielokrotność ciosów, rodzaji rozmiary narzędzia, głębokość i kierunek ran, rodzaj uszkodzeń ciała, stopień zagrożenia dla życia ludzkiego, stosunek sprawcy do pokrzywdzonego, jego właściwości i dotychczasowy tryb życia, jego zachowanie się przed popełnieniem przestępstwa, pobudki, motywy oraz tło zdarzenia.
Sąd uznał, iżJ. Ś. (1)działał z zamiarem ewentualnym dokonania zabójstwa. Świadczy o tym charakter użytego narzędzia, którym jak wynika z wyjaśnień oskarżonegow zakresie w jakim podzielił je Sąd, był nóż o długości ostrza 15 cm oraz miejsce zadania ciosu tj. klatka piersiowa. Z powyższego wynika że oskarżony godził się na to, że skutkiem jego zachowania może być zgon pokrzywdzonego. W ocenie Sądu każdy przeciętny człowiek posiada wiedzę, że klatka piersiowa jest miejscem szczególnie delikatnym, a użycie noża może w sposób oczywisty prowadzić do zgonu. W tej sytuacji również oskarżony musiał przewidywać taką możliwość zwłaszcza, że nie jest on osobą chorą psychicznie ani upośledzoną.
Podkreślenia wymaga także to, iż o braku zamiaru bezpośredniego po stronie oskarżonego świadczy również fakt, iż przed przedmiotowym zajściem pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym nie było konfliktów (nie znali się). Pokrzywdzony był przypadkową ofiarą. Brak jest również motywu do działania z zamiarem bezpośrednim. Oskarżony nawet nie patrzył się w stronę pokrzywdzonego tylko odruchowo wyciągnął nóż i zadał cios. Nadto należy mieć na uwadze, iż zadany został jeden cios, mimo, iżJ. Ś. (1)miał obiektywną możliwość ponowienia działania. Gdyby bowiem oskarżony chciał zabić pokrzywdzonego to ponowił by uderzenie zwłaszcza, że pokrzywdzony podjął próbę ujęciaJ. Ś. (1), gdy ten po zadaniu ciosu uciekł z miejsca zdarzenia.
Gdyby nawet przyjąć, żeJ. W.zaczepił oskarżonego, tak jak ten twierdzi w swoich wyjaśnieniach, to fakt ten nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.
Na marginesie należy zaznaczyć, iż nie odnaleziono przedmiotowego noża, gdy oskarżony zgubił go w trakcie ucieczki.
W związku z powyższym Sąd przyjął, iż oskarżony działał z zamiarem ewentualnymi zmienił opis czynu zarzucanego oskarżonemu (o czym wyżej).
Przystępując do wymiaru kary Sąd miał na uwadze dyrektywy określone wart. 53 §1i §2 k.k.Ponadto Sąd miał w polu widzenia fakt, że życie każdego człowieka niezależnie od wieku, stanu zdrowia, reprezentowanego poziomu wiedzy, kultury, stanu rodzinnego i realnej społecznej przydatności jest wartością uniwersalną, bez żadnego przymiotnika i podlega jednakowej ochronie prawnej (wyrok SN z dn. 17 lutego 1989 roku., IV KR 15/89, OSP 5-6/90, poz. 234 ). W hierarchii dóbr chronionych prawem życie ludzkie więc zajmuje bezsprzecznie najwyższą rangę.
Sąd wymierzył oskarżonemu karę 13 lat pozbawienia wolności. Przepisykodeksu karnegoza popełnienie zbrodni zabójstwa przewidują karę na czas nie krótszy od lat8 pozbawienia wolności, 25 lat pozbawienia wolności albo dożywotniego pozbawienia wolności.
Zdaniem Sądu zasadne jest wymierzenie oskarżonemuJ. Ś. (1)karyw wymiarze 13 lat pozbawienia wolności, którą Sąd uznał za adekwatną do stopnia winyi sprawiedliwą zarówno z punktu widzenia prewencji szczególnej, jak i ogólnej. Jej wymiar będzie wystarczający dla uzmysłowienia oskarżonemu naganności jego zachowania. Surowość kary wynika z wagi czynu godzącego w największe dobro człowieka jakim jest życie. Sądw pełni podziela opinię, że przestępstwa przeciwko życiu ze względów prewencji ogólnej powinny być karane w sposób zdecydowany.
W ocenie Sądu kara 25 lat pozbawienia wolności, o wymierzenie której wnosił oskarżyciel publiczny, byłaby w tym przypadku zbyt surowa – jej wymiar przekraczałby cele resocjalizacji oskarżonego i nie byłby adekwatny do okoliczności czynu. W tej konkretnej sytuacji miałaby w rzeczywistości ma funkcję quasi eliminacyjną i zasadniczo winna być orzekana wobec sprawców przestępstw, co do których trudno przypisywać możliwości resocjalizacyjne, a nadto w sytuacji istotnego braku okoliczności łagodzących.
Podkreślić należy, iż w czasie długotrwałego pozbawienia wolności powstają nieodwracalne zmiany w osobowości skazanego (syndrom trwałej izolacji), powodujące poważne trudności adaptacyjne po opuszczeniu zakładu karnego, które zwiększają się wrazz wiekiem osoby opuszczającej zakład karny po okresie długiej izolacji penitencjarnej. W tej sytuacji wnioskowana kara 25 lat pozbawienia wolności niewątpliwie zwiększałaby trudności adaptacyjneJ. Ś. (1)po opuszczeniu przez niego Zakładu Karnego co mając na uwadze aktualne tempo rozwoju cywilizacyjnego prowadziłoby do eliminacji oskarżonego ze społeczeństwa.
Wymierzając oskarżonemu karę 13 lat pozbawienia wolności jako okoliczności łagodzące Sąd uwzględnił stosunkowo młody wiek oskarżonego w momencie popełnienia przypisanego mu czynu oraz wyrażenie żalu przez oskarżonego (k.34).
Jako okoliczności obciążające Sąd wziął pod uwagę stopień szkodliwości społecznej czynu mający swój wyraz w rodzaju użytego narzędzia i sposobie działania oskarżonego polegający na ugodzeniu nożem w klatkę piersiową. Za istotną okoliczność obciążającą uznać należy fakt, iż w momencie popełnienia przypisanego mu czynu był pod wpływem alkoholu. Na niekorzyśćJ. Ś. (1)przemawia jego dotychczasowa karalność (daneo karalności k.2431-2433 Odpis wyroku II K 209/06 SR w Łukowie k.107;Odpis wyroku II K 177/05 SR w Łukowie k.108-109) oraz negatywna opinia środowiskowa (k.192-192v)
W związku z tym tylko kara 13 lat pozbawienia wolności będzie w tym przypadku skutecznie przeciwdziałać powrotowi na drogę przestępstwa, skutkując ponadto utwierdzeniem w społeczeństwie przekonania o konieczności postępowania zgodnego z prawem i stanie się wyraźnym sygnałem, że wszelkie przestępne działania skierowane przeciwko istotnemu dobru prawnemu jakim jest życie człowieka spotkają się ze stanowczą i racjonalną reakcją ze strony wymiaru sprawiedliwości.
Sąd na podstawieart. 63 §1 kkna poczet orzeczonej kary (omyłkowo określonej jako łączna) pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres tymczasowego aresztowaniaw sprawie od dnia 19 czerwca 2013 roku do dnia 13 maja 2014 roku;
Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na uznanieE. Ł.za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęartykułu 239§1 k.k.
W świetleart. 239§1 k.k., kto utrudnia lub udaremnia postępowanie pomagając sprawcy przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego uniknąć odpowiedzialności karnejw szczególności kto sprawcę ukrywa, zaciera ślady przestępstwa w tym przestępstwa skarbowego albo odbywa za skazanego karę podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.
O "utrudnianiu" postępowania, w rozumieniuart. 239 § 1 k.k., możemy mówić dopiero wówczas, gdy podjęte przez sprawcę zabiegi w tym kierunku miały faktycznie negatywny wpływ na postępowanie, czyniąc osiągnięcie celu, o jakim mowa wart. 297 § 1 k.p.k.trudniejszym, bardziej odległym, wymagającym przeprowadzenia dodatkowych czynności.
W formie „utrudnienia” postępowania jest to przestępstwo materialne,([w:] M. Mozgawa (red.), M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, Kodeks karny. Komentarz praktyczny, Oficyna, 2007, II wyd., art. 239 k.k.). Dla bytu przestępstwa poplecznictwa konieczna jest świadomość sprawcy, że osoba, której pomaga uniknąć odpowiedzialności karnej, popełniła przestępstwo, oraz zamiar utrudnienia lub udaremnienia w jakikolwiek sposób postępowania karnego przeciwko tej osobie, zarówno przed jego wszczęciem, jak i w każdym stadium toczącego się już procesu. Wymagana świadomość poplecznictwa nie musi mieć charakteru ani pewności, ani dokładnej wiedzy o rodzaju i okolicznościach popełnionego przestępstwa, lecz wystarczy przewidywanie, że dana osoba dopuściła się czynu, za który grozi jej odpowiedzialność karna, jeżeli przewidując taką możliwość sprawca godzi się pomóc tej osobie w uniknięciu odpowiedzialności karnej (wyrok SN z 5 lutego 1973 r., I KR 340/72, OSNKW 1973, nr 7-8, poz. 98). Występek poplecznictwa jest więc występkiem umyślnym, który może być popełniony tak z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym.
W realiach przedmiotowej sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących, iżE. Ł.miał nie tylko wiedzę na temat, iż przeciwkoJ. Ś. (1)prowadzone jest jakiekolwiek postepowanie, ale również nie można przyjąć, iż na podstawie okoliczności sprawy przewidywał, iż taki fakt miał miejsce.
E. Ł.nie wiedział o tym, iżJ. Ś. (1)zbiegł z obserwacji ze Szpitala, która miała miejsce w związku z prowadzonym przeciwkoJ. Ś.postępowaniem. Nie wiedział również w jakim celu funkcjonariusze Policji pojawili się na terenieSkupu (...)wŁ.. Z wyjaśnieńJ. Ś. (1), w zakresie w jakim podzielił je Sąd nie wynika, abyJ. Ś. (1)do momentu zatrzymania widział sięi rozmawiał zE. Ł.. Twierdzenia zaś policjantów, którzy dokonali zatrzymaniaE. Ł.iJ. Ś. (1), a które dotyczą tego, iżE. Ł.„musiał wiedzieć” o postępowaniu prowadzonym przeciwkoJ. Ś. (1)nie znajdują oparciaw materiale dowodowym. Co istotne brak jest dowodów wskazujących, iż przed zatrzymaniem obu oskarżonych spotkali się i rozmawiali. O tym, iż przeciwkoJ. Ś. (1)prowadzone jest jakiekolwiek postepowanie wiedziało tylko wąskie grono osób, a mianowicie samJ. Ś. (1)z racji swojej sytuacji procesowej, członkowie rodziny pokrzywdzonego i funkcjonariusze policji wykonujący czynności operacyjne w związku z zarzutem postawionymJ. Ś. (1). NatomiastE. Ł.nie wiedział, iżJ. Ś. (1)jest podejrzany o popełnienie przestępstwa. Nadto z samego faktu pojawienia się funkcjonariuszy Policji na terenie PunktuSkupu (...)wŁ.nie można było wyprowadzić wniosku, iż poszukują oni uciekiniera, zwłaszcza, iżE. Ł.iJ. Ś. (1)zobaczyli się dopiero w momencie zatrzymania. Brak jest bowiem jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, iż widzieli się i rozmawiali wcześniej (o czym wyżej).
Tym samym także na podstawie towarzyszących okolicznościE. Ł.nie mógł wiedzieć, iżJ. Ś. (1)jest poszukiwany przez Policję w związku z prowadzonym przeciwko niemu postepowaniem.
Wobec powyższego należało uniewinnićE. Ł.od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Na zasadzieart. 624§1 k.p.k.Sad zwolnił oskarżonegoJ. Ś. (1)od opłaty zaś wydatkami postępowania obciążył Skarb Państwa. Oskarżony nie posiada żadnego majątku i pozostaje na utrzymaniu matki. Ponadto Sąd miał na uwadze to, iż w stosunku do oskarżonego została orzeczona wieloletnia kara pozbawienia wolności i tym samym jego możliwości zarobkowe zostały w znacznym stopniu ograniczone.
Na podstawieart. 618 § 1 pkt 11 kpkw zw. z§ 2 ust. 1 i 3, § 14 ust. 2 pkt 5 oraz § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.L. K., Kancelaria Adwokackaulica (...) (...)-(...) L.kwotę 3468,60 zł tytułem wynagrodzenia za obronęJ. Ś. (1)sprawowaną z urzędu.
Na podstawieart. 632 pkt. 2 k.p.k.koszty postępowania dotyczącegoE. Ł.Sąd przejął na rachunek Skarbu Państwa.
Na podstawie art.art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.oraz§ 14 ust. 2 pkt5 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2002 r. nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. S.,Kancelaria (...)ulica (...),(...)-(...) L.kwotę 3468,60 zł tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak na wyroku.