Sąd Okręgowy w Lublinie
XI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XI Ka 777/14
Data wyroku: 2014-10-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Bogusz – Patyra, Włodzimierz Śpiewla
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk

Sygn. akt XI Ka 777/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 października 2014 r.
Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym
w składzie:Przewodniczący: SSOArkadiusz Śmiech /spr./
Sędziowie: SOEwa Bogusz – Patyra
SOWłodzimierz Śpiewla
Protokolant:apl. sędziowski Jakub Petkiewicz
przy udzialeProkuratora Urszuli Komor
po rozpoznaniu w dniu 14 października 2014 r.
sprawyW. P.
oskarżonej zart. 209 § 1 kk
na skutek apelacji prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Chełmie – IX Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we Włodawie z dnia 23 kwietnia 2014 r. w sprawie IX K 1047/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla rozstrzygnięcie wydane na podstawieart. 72 § 1 pkt 3 kk;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalnia oskarżoną od wydatków postępowania odwoławczego, którymi obciąża Skarb Państwa.

XI Ka 777/14

UZASADNIENIE
W. P.została oskarżona o to, że w okresie od 10 lipca 2012 r. do 12 czerwca 2013 r. w miejscowościK.woj.(...), uporczywie uchylała się od wykonywania ciążącego z mocy ustawy oraz z mocy wyroku zaocznego Sądu Rejonowego we Włodawie z dnia 7 lutego 2007 r., sygn. akt III RC 197/06, obowiązku opieki nad córkąE. P., poprzez niełożenie na jej utrzymanie, przez co naraziła ją na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, tj. o czyn zart. 209 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 r. w sprawie IX K 1047/13 Sąd Rejonowy w Chełmie IX Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we Włodawie uznał oskarżonąW. P.za winną zarzucanego jej czynu, wyczerpującego dyspozycjęart. 209 § 1 k.k.i za to na mocyart. 209 § 1 k.k.skazał ją na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawieart. 72 § 1 pkt 3 k.k.zobowiązał oskarżoną do wykonywania ciążącego na niej obowiązku łożenia na utrzymanieE. P.oraz na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżoną od kosztów sądowych w całości, wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa.
Od wyroku tego apelację złożył prokurator. Zaskarżając rozstrzygnięcie w części dotyczącej orzeczenia zobowiązującego oskarżoną do wykonywania ciążącego na niej obowiązku alimentacyjnego, na korzyść oskarżonejW. P., zarzucił wyrokowi obrazę przepisu prawa materialnego, a mianowicieart. 72 § 1 pkt 3 k.k., polegającą na zobowiązaniu oskarżonej do wykonywania ciążącego na niej obowiązku łożenia na utrzymanieE. P.na podstawie tego przepisu, w sytuacji, gdy oskarżona została skazana na bezwzględną karę pozbawienia wolności i w takiej sytuacji orzeczenie o środku probacyjnym jest niedopuszczalne. Formułując powyższy zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie zobowiązania orzeczonego wobec oskarżonejW. P.do wykonywania ciążącego na niej obowiązku łożenia na utrzymanieE. P..

Sąd Okręgowy zważył, co następuj;
apelacja okazała się być zasadna i stąd zasługiwała na uwzględnienie. Podniesione w środku odwoławczym uchybienie, jakiego dopuścił się Sąd pierwszej instancji, jest oczywiste, dlatego uwzględnienie apelacji nie wymaga szerszej argumentacji. Tym bardziej, że uchybienie to dostrzegł Sąd Rejonowy na etapie sporządzania uzasadnienia wyroku (vide k. 143v.). Wina oskarżonej nie jest w sprawie kwestionowana i słusznie, bowiem wyrok w tym względzie znajduje oparcie w bezbłędnie dokonanej ocenie całokształtu materiału dowodowego. Prawidłowe ustalenia faktyczne znalazły swoje odzwierciedlenie we właściwej ocenie prawnej zachowania oskarżonej. Jedyną nieprawidłowością, jakiej dopuścił się Sąd pierwszej instancji, jest ta podniesiona w apelacji.
Sąd może nałożyć obowiązki określone wart. 72 § 1 k.k.jedynie w sytuacji, gdy warunkowo zwiesza wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary, bądź też, gdy orzeka względem niego karę ograniczenia wolności (art. 36 § 2 k.k.). W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji skazał oskarżoną na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. W związku z tym przepisart. 72 § 1 pkt 3 k.k., stanowiący podstawę zobowiązania oskarżonej do wykonywania ciążącego na niej obowiązku łożenia na utrzymanieE. P., nie mógł znaleźć zastosowania. W tym stanie rzeczy konieczne było dokonanie korekty zaskarżonego orzeczenia, zgodnie z wnioskiem prokuratora zawartym w środku odwoławczym.
Mając na uwadze zaprezentowaną motywację, nie dostrzegając uchybień wymienionych wart. 439 k.p.k.iart. 440 k.p.k., które należałoby uwzględnić z urzędu, Sąd odwoławczy na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.orzekł, jak w wyroku.
Rozstrzygnięcie o wydatkach postępowania odwoławczego nastąpiło na podstawieart. 624 § 1in finek.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.Oparto je na zasadzie słuszności, bowiem zmiana zaskarżonego wyroku stanowiła konsekwencję nieprawidłowości popełnionej przez Sąd Rejonowy.