Sąd Rejonowy w Świdnicy
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 232/14
Data wyroku: 2014-08-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Ćwik – Kulczycka
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 92 a kw

Sygn. akt VI W 232/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 sierpnia 2014r.
Sąd Rejonowy w Świdnicy w VI Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSR Maria Ćwik – Kulczycka
Protokolant Katarzyna Możejko
po rozpoznaniu dnia 15 lipca 2014r. i 28 sierpnia 2014r.
sprawy o wykroczenieJ. Z.
urodzonego (...)wM., synaJ.iH.z domuB.
obwinionego o to, że:
w dniu 13 marca 2014 roku o godz. 09:55 nadrodze krajowej (...)Ś.–W., woj.(...), kierując pojazdem markiH. (...)onumerze rejestracyjnym (...)przekroczył dozwoloną prędkość o 26 km/h, jadąc z prędkością 86 km/h w miejscu gdzie dozwolona prędkość wynosi 60 km/h

tj. o czyn z art. 92a kw

I
obwinionegoJ. Z.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 92a kw i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę grzywny w kwocie 100 (stu) złotych,

II
na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwiart. 118§1 kpwzasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w łącznej kwocie 130 zł (w tym: - zryczałtowane wydatki postępowania 100 zł, - opłata 30 zł).

VI W 232/14

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 13 marca 2014 roku funkcjonariusze PolicjiE. M.iŁ. K.pełnili służbę w patrolu zmotoryzowanym i nadrodze krajowej nr (...)dokonywali kontroli prędkości pojazdów przy użyciu fotoradaru(...).S.na poboczu drogi naprzeciwko wyjazdu zeŚ., przy dwupasmowej jezdni z kierunkuW.–Ś..
O godzinie 9.55E. M.zmierzyła prędkość pojazdu markiH. (...)onumerze rej. (...)i okazało się, że kierujący samochodem przekroczył dozwoloną prędkość o 26 km/h jadąc z prędkością 86 km/h przy dozwolonej 60 km/h.(...)poruszało się prawym pasem od stronyW.. Natężenie ruchu nie było duże, a obok samochodu obwinionego nie poruszały się inne pojazdy.
Kierującym samochodem okazał się być obwinionyJ. Z., który kiedy został zatrzymany do kontroli stwierdził, że to na pewno nie jego prędkość zmierzono, że on jechał wolniej niż inne samochody. Nie przyjął zaproponowanego mu przez funkcjonariuszkę mandatu w kwocie 100 zł i 4 punktów karnych. Obwiniony był zdenerwowany faktem zatrzymania, krzyczał i odgrażał się wniesieniem skargi. Robił zdjęcia aparatem telefonicznym.
Fotoradar jakim dysponowali w dniu zdarzenia funkcjonariusze Policji jest urządzeniem pistoletowym, wyposażonym w przyrząd celowniczy, z możliwością bardzo szybkiego ustawienia celownika na konkretnym będącym w ruchu pojeździe . Po wycelowaniu i naciśnięciu guzika w przeciągu 1 sekundy pojawia się wartość zmierzonej prędkości, gdy jest ona za wysoka uruchamia się sygnał dźwiękowy.
Obwiniony odmówił zapłacenia mandatu. Po spisaniu jego danych odjechał.
Dowód:
-notatka urzędowa k. 6
- częściowe wyjaśnienia obwinionegoJ. Z.k. 21, 41
- zeznania świadkaE. M.k. 7, 41
- zeznania świadkaŁ. K.k. 42
- dokumentacja zKPwŚ.k. 26-37
Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że nie jechał szybko, ponieważ nigdzie mu się nie spieszyło, że na pewno nie przekroczył dozwolonej prędkości 60 km/h, a ta prędkość wskazana na radarze należała do innego pojazdu, który jechał obok.
Ponadto Sąd zważył co następuje:
W przekonaniu Sądu dowody zgromadzone w sprawie nie pozostawiają najmniejszych wątpliwości, że obwiniony jest winny popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Zeznania świadków a to funkcjonariuszy PolicjiE. M.iŁ. K.nie pozostawiają w tym względzie najmniejszych wątpliwości, a przekonanie obwinionego, że to nie jego prędkość samochodu została zmierzona radarem nie znajduje żadnego uzasadnienia. Otóż w materiałach sprawy znajduje się dokumentacja urządzenia jakim w dniu zdarzenia posłużyli się Policjanci jest to radar Rapid 2 Ka z okresem ważności legalizacji do dnia 31 października 2014 roku. Jest to pistoletowy radar drogowy i jak zeznali funkcjonariusze Policji wyposażony w urządzenie celownicze, które pozwala na bardzo szybkie i precyzyjne ustawienie celownika na konkretnym pojeździe. Czas reakcji tego celownika to zaledwie1 sekunda.E. M.zeznała, że po wycelowaniu radaru w auto obwinionego i mierząc prędkość nie miała żadnej wątpliwości odnośnie tego, że konkretna prędkość pochodzi od tego a nie innego samochodu, a w tym przypadku od samochodu obwinionego i nie było możliwości pomyłki. Świadek zeznała ponadto, że na drodze nie było dużego ruchu , że z tego co pamięta przed obwinionym nie jechały żadne pojazdy, być może tylko potem pojawił się jakiś z tyłu, w każdym razieJ. Z.jechał jako pierwszy.
Obwiniony być może faktycznie jest święcie przekonany, że to nie jego prędkość zmierzono na radarze i zaprzeczanie zeznaniom świadków nie stanowi tylko skalkulowanej linii obrony , ale jest właśnie wynikiem przeświadczenia o własnej niewinności. Niemniej jednak Sąd mając na względzie obiektywne dowody i analizując całokształt materiału dowodowego doszedł do przekonania, że postępowanie funkcjonariusza Policji zmierzającego do ukarania go mandatem za przekroczenie prędkości było jak najbardziej uprawnione, a obwiniony po prostu nie ma racji.
W tym układzie przyjmując , żeJ. Z.przekroczył dozwoloną prędkość jaką było 60 km/h o 26 km/h dopuścił się popełnienia wykroczenia z art. 92a kw i wymierzył mu karę 100 zł grzywny.
Zadaniem Sądu jest to kara odpowiednia biorąc pod uwagę to, że przekroczenie prędkości przez obwinionego nie było duże, a jak deklaruje obwiniony w chwili obecnej nie osiąga on dochodów z tytułu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej korzystając z oszczędności i posiłkując się dochodami z emerytury żony. Obwiniony jest starszym człowiekiem, jak oświadczył nie był dotychczas karany, więc należy też uznać, że jest osobą generalnie przestrzegającą porządku prawnego, a niniejsza sprawa ma charakter incydentalny. Reasumując należy też przyjąć, że wymierzona kara spełni rolę prewencji ogólnej i szczególnej i może być w odczuciu społecznym poczytywana za sprawiedliwą karę.
O kosztach Sąd orzekł w w oparciu o przepisart. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwiart. 118§1 kpw.