Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 502/14
Data wyroku: 2014-10-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Niewińska, Dariusz Niezabitowski-spr., Ryszard Milewski
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Mieniu, Współsprawstwo
Podstawa prawna: art. 280§1 kk w zw z art 64§1 kk

Sygn. akt VIII Ka 502/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 października 2014 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku, VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Dariusz Niezabitowski-spr.
Sędziowie SSO Dorota Niewińska
SSO Ryszard Milewski
Protokolant Aneta Chardziejko
Przy udziale Prokuratora Jerzego Duńca
po rozpoznaniu w dniu 7.10.2014 r.
sprawyJ. K.
oskarżonego o czyn zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk,
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku
z dnia 26 maja 2014 r. sygn. akt VII K 982/13

I
Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

II
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.N. N.kwotę 516,60 – pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy (w tym wliczona kwota 96,60– dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy - tytułem podatku VAT– stawka 23 %) jako wynagrodzenie za obronę oskarżonego przed Sądem II-instancji świadczoną w sprawie z urzędu.

III
Zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
J. K.został oskarżony o to, że:
w dniu 12 lipca 2011 r. wB.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, dokonał rozboju na osobieZ. T., w ten sposób, iż używając wobec niego przemocy w postaci uderzenia pięściami po całym ciele, doprowadził go do stanu bezbronności, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń w postaci stłuczenia tkanek miękkich twarzy w okolicy nosa, w okolicy jarzmowej lewej i w okolicy brody w postaci obrzęków, podbiegnięć krwawych i otarć naskórka oraz stłuczenia okolicy skroniowej lewej i okolicy krzyżowo – lędźwiowej po stronie lewej, a następnie zabrał mu w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 150 zł, czym działał na szkodę w/wymienionego, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia w wolności w wymiarze co najmniej 6 miesięcy orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne
tj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 26 maja 2014 r. Sąd Rejonowy w Białymstoku oskarżonegoJ. K.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym, że przyjmując w opisie czynu, iż nie ustalony jeden z napastników zabrał pokrzywdzonemu w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 150 złotych tj. popełnienia czynu zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na mocyart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.skazał go i wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności.
Na mocyart. 63 § 1 k.k.zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w postaci zatrzymania w dniach od 12.07.2011r. do dnia 13.07.2011r., oraz tymczasowego aresztowania od dnia 13.03.2014r. do dnia 27.03.2014 r. przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie jest równy jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.
Zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.
Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżonyJ. K.. Zaskarżył orzeczenie w całości na swoją korzyść.
Chociaż skarżący nie sformułował konkretnych zarzutów, tym nie mniej jednak stwierdził, iż jest niewinny, a zaskarżony wyrok zapadł wyłącznie w oparciu o pomówienia ze strony pokrzywdzonegoZ. T., którego zeznania według oskarżonego, nie tylko nie pozwalają na przypisanie mu rozboju, ale są niespójne i pozbawione logiki odnośnie przebiegu zdarzenia. Według oskarżonego Sąd I instancji miał nadto pominąć istotne dowody, które wskazują na to, że zdarzenie było jedynie bójką pomiędzy pokrzywdzonym, a przebywającym w towarzystwie oskarżonegoK. K., w trakcie której pokrzywdzony nie został okradziony.
Mając powyższe na uwadzeJ. K.wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie.
W dniu 28 lipca 2014 roku do akt sprawy wpłynęło pismo obrońcy, w którym w całości poparł on apelacjęJ. K., a jednocześnie doprecyzował (sformalizował) zarzuty środka odwoławczego wywiedzionego przez oskarżonego.
Wskazał na mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niezasadnym przyjęciu, że :
- oskarżony działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, używając przemocy w stosunku do pokrzywdzonego w postaci uderzania pięściami po całym ciele doprowadził go do stanu bezbronności, a następnie inny z napastników zabrał pokrzywdzonemu w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 150 złotych, w sytuacji gdy z wyjaśnień oskarżonego, a także innych uczestników zajścia (K. K.,K. B.) jednoznacznie wynika, że w zdarzeniu uczestniczył tylko pokrzywdzony iK. K.pomiędzy którymi doszło jedynie do bójki, co skutkowało wadliwym przyjęciem winy oskarżonego oraz błędnej kwalifikacji czynu
- oskarżony działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami dopuścił się czynu zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w sytuacji gdy z materiału dowodowego, a w szczególności protokołów przeszukania oskarżonego jak i innych uczestników zdarzenia, nie wynika ażeby została zabezpieczona kwota środków pieniężnych wskazanych przez pokrzywdzonego, a zatem brak jest znamienia kradzieży warunkującego zastosowanieart. 280 § 1 k.k.
Nadto sformułował zarzut mającej wpływ na treść orzeczenia obrazy przepisów postępowania tj.art. 7 k.p.k., poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, wbrew logicznemu rozumowaniu i wskazaniom doświadczenia życiowego, polegająca w szczególności na uznaniu winy oskarżonego wyłącznie w oparciu o zeznania pokrzywdzonegoZ. T., w sytuacji gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wyjaśnień innych uczestników zdarzenia, a także częściowo zbornych w tym zakresie zeznań pokrzywdzonego, wynika, że toK. K.uderzył pokrzywdzonego, a nadto sam pokrzywdzony przyznał, iż nie widział kto jeszcze go uderzył, albowiem zasłaniał się, co nie wyklucza tezy, iż osobą która uderzyła ofiarę jak i zadawała ciosy była ta sama osoba, czyliK. K..
Powołując się na powyższe, obrońca podtrzymał wniosek apelacyjny oskarżonego o uniewinnienie oskarżonego ewentualnie zasygnalizował potrzebę uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelację wywiedzioną w sprawie przez oskarżonegoJ. K.należało uznać za bezzasadną i to w stopniu oczywistym.
W związku z brakiem samodzielnej skargi odwoławczej autorstwa obrońcy, dalsze szczegółowe rozważania dotyczyć będą apelacji wywiedzionej przez samego oskarżonego, choć i on nie złożył wymaganego wniosku o uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu Odwoławczego. Tym nie mniej jednak dla przejrzystości dalszych rozważań, Sąd Okręgowy odnosił się będzie kwestii, ujętych jako formalne zarzuty wskazane w piśmie obrońcy (k.305-306).
W ocenie Sądu Okręgowego analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonana pod kątem badania zasadności apelacji skarżącego nie potwierdziła zawartych w nich zarzutów obrazy przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych odnośnie przyjęcia, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu przypisanego mu przez Sąd I Instancji.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I Instancji zasady swobodnej oceny dowodów należy zaznaczyć, iż przyjęta wart. 7 k.p.k.zasada swobodnej oceny dowodów nie oznacza dowolności tej oceny. Jest to ocena, która uwzględniać musi kryteria obiektywne (logika, wiedza, doświadczenie życiowe) i która podlega kontroli procesowej w trybie odwoławczym, a organ w uzasadnieniu decyzji procesowej musi wyjaśnić swe stanowisko. Swobodne przekonanie Sądu musi być oparte na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku postępowania sądowego (art. 92 k.p.k.). Oznacza to, że Sąd rozważyć musi wszystko to, co było przedmiotem przewodu sądowego i nie może wybierać poszczególnych fragmentów przeprowadzonych dowodów oderwanych od całości, lecz ma rozważyć każdy szczegół, a także jego znaczenie oraz stosunek do wszystkich będących w związku okoliczności. Dlatego też ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego jest uzasadnienie orzeczenia(vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 r., II KR 114/74, OSNKW 1975/2/28, Lex 18929).Dokonując ustaleń faktycznych Sąd jest zatem związany dokonaną przez siebie oceną dowodów i nie może ustalać faktów sprzecznie z dowodami, którym dał wiarę i zarazem zgodnie z tymi, którym odmówił wiary(vide wyrok Sądu Najwyższego z 6 października 1976 r., Rw 343/76, OSNKW 1976/12158, Lex 19210).
Należy bowiem pamiętać o tym, że przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisuart. 7 k.p.k.tylko wtedy, gdy:

-

jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (wspomniany jużart. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.),

stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.),

jest wyczerpujące i logiczne – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego umotywowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 k.p.k.)(por. też wyrok Sądu Najwyższego z 03 marca 1998 roku, V KKN 104/98, Prokuratura i Prawo 1999/2/6, LEX 35095; wyrok Sądu Najwyższego z 28 kwietnia 1997 roku, IV KKN 58/97, Prokuratura i Prawo 1997/11/1, LEX 31393).

W ocenie Sądu Odwoławczego Sąd Rejonowy podczas orzekania wziął pod uwagę wszystkie te kryteria.
Ustosunkowując się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, przypomnieć należy ugruntowane w tym przedmiocie orzecznictwo Sądu Najwyższego, iż „zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania.Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania, jakich konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1975 roku, II Kr 355/74, OSNPG 1075/9/83, LEX nr 16881).
W ocenie Sądu Okręgowego skarżący w złożonej apelacji przedstawia własną ocenę dowodów, którą niejako „zestawia” z oceną dowodów dokonaną przez Sąd I Instancji, przeprowadzoną w sposób prawidłowy (mając na uwadze zasady wynikające zart. 2 § 2 k.p.k.,4 k.p.k.iart. 424 § 1 k.p.k.). Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wyroku należycie uzasadnił swoje stanowisko, w tym w kwestionowanym zakresie, wskazując przy tym – stosownie do dyspozycjiart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.– fakty, jakie uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, które w efekcie doprowadziły do skazania oskarżonego za zarzucane mu przestępstwo.
Okoliczność ta zwalnia (zgodnie ze poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 lipca 2003 r., sygn. akt III KK 108/02, Lex 81194)Sąd Okręgowy od odnoszenia się w szerszym zakresie do wskazanych w apelacji zarzutów, gdyż byłoby to jedynie zbędnym powtórzeniem poglądów przedstawionych przez Sąd I Instancji.
Nie powielając z tych też względów uzasadnienia Sądu I Instancji nie sposób zgodzić się z zarzutami skarżącego, iż w zdarzeniu rzekomo uczestniczyli jedynie pokrzywdzony iK. K.pomiędzy którymi miało dojść bójki, co skutkowało wadliwym przyjęciem winy oskarżonegoJ. K.oraz błędnej kwalifikacji prawnej czynu.
Należy bowiem podkreślić, iż pokrzywdzonyZ. T.(k.27-28, 112-115, 251-252) w swoich zeznaniach z postępowania przygotowawczego, jak i sądowego jednoznacznie wskazywał, że w napaści na niego brały udziałcztery osoby. Podał, że wszystko zaczęło się od zaczepki słownej najmłodszego z napastników („daj 5 złotych”), a po odmowie cała czwórka doskoczyła do niego i zaczęła go bić. Najpierw ten najmłodszy (którym okazał sięK. K.) uderzył pokrzywdzonego w twarz, w wyniku czego upadł on na plecy, zaś następnie dopadli do niego pozostali i okładali go pięściami po całym ciele.Z. T.stwierdził, że w pewnym momencie poczuł jak z jego tylnej kieszeni zostały wyjęte pieniądze, ale nie był w stanie stwierdzić, który z napastników tego dokonał.
W ocenie Sądu Okręgowego zeznania pokrzywdzonego generalnie były jednoznaczne i nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do udziału w zdarzeniu wszystkich oskarżonych, w tym iJ. K.. Poza tym trudno zasadnie zakładać, że pokrzywdzony mógłby stworzyć tego rodzaju historię, biorąc pod uwagę również i to, że z uwagi na treść jego zeznań - bezsprzecznie obciążających oskarżonegoJ. K.- był przez niego po zdarzeniu kilkakrotnie straszony tak, by zmienił swoje twierdzenia. Tego rodzaju postawa oskarżonego dodatkowo potwierdza, że udział w zdarzeniu brał również on sam i w związku z tym obawiał się grożącej mu odpowiedzialności karnej. Co więcej wyjaśnienia pozostałych (poza pokrzywdzonym) osób biorących udział w zdarzeniu tj.K. K.iK. B.nie korelują nie tylko z wersją oskarżonegoJ. K., ale są ze sobą zupełnie rozbieżne i w zasadzie zazębiają się wyłącznie w jednej kwestii, a mianowicie co do okoliczności bytności tychże osób na miejscu zdarzenia i faktu spotkania osoby pokrzywdzonego.
OskarżonyJ. K.(k. 235) nie przyznając się do winy stwierdził, że wcześniej wyżej wymienieni orazT. C.pili alkohol z pokrzywdzonym i że toZ. T.zaczął się szarpać zK. K.tak, że kulą wybił mu ząb. W swoich wyjaśnieniach starał się wykazać, że z pokrzywdzonym łączą go poprawne relacje.
TymczasemK. B., składający wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym (k.51) na okoliczność zajścia stwierdził jedynie, że widział jak przy pokrzywdzonym staliK. K.orazJ. K., a chwilę później dostrzegł jak pokrzywdzony się przewrócił, podkreślając jednocześnie wyraźnie, że on wraz zT. C.nie podchodzili w ogóle do tejże trójki mężczyzn. Z koleiK. K., będący również przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym (k.57) ani słowem nie wspomina o „wspólnym piciu” alkoholu. Stwierdził jedynie, że to pokrzywdzony, którego spotkał przypadkowo idąculicą (...), uderzył go kulą pierwszy, a on jedynie mu oddał.
Mając powyższe na uwadze wyraźnie wypada podkreślić, wbrew argumentacji skarżącego, że każda z osób będących na miejscu zdarzenia i biorących wg pokrzywdzonego w nim udział, w tym i oskarżonyJ. K.przedstawia własną korzystną dla siebie wersję wydarzeń, która nie tylko wzajemnie się wyklucza, ale przede wszystkim pozostaje sprzeczna z relacją pokrzywdzonegoZ. T..
Z tych też względów wyjaśnienia oskarżonegoJ. K.sugerujące rzekomą bójkę pomiędzy pokrzywdzonym iK. K., w ocenie Sądu Okręgowego trafnie nie zostały uznane za wiarygodne, bowiem w istocie stanowiły one jednie nieudolną próbę ratowania sytuacji procesowej oskarżonego. Pokrzywdzonemu jako osobie poruszającej się o kulach, w sytuacji oczywistej przewagi ilościowej napastników, z pewnością nie zależało na celowym wejściu w konflikt z czterema osobami, a twierdzenia jednego z uczestników zdarzenia (kornelK.), że to pokrzywdzony (poruszający się na kulach) jako pierwszy go zaatakował jest całkowicie absurdalne i niewiarygodne.
W ocenie Sądu Okręgowego zeznania pokrzywdzonegoZ. T.odznaczają się walorem wiarygodności, tym bardziej, że tożsamą wersję wydarzeń przedstawił on funkcjonariuszom policji, którym udało się wkrótce po zdarzeniu zatrzymać osoby biorące udział w rozboju, właśnie na podstawie rysopisów przedstawionych im właśnie przez pokrzywdzonego. Poza tym co istotne (k.117), także treść telefonicznego zgłoszenia zdarzenia, zarejestrowanego przez dyżurnegoK.wB.pozostaje w pełni tożsama z zeznaniamiZ. T.. Wskazał on bowiem jednoznacznie w trakcie owej rozmowy, że w zajściu brało udział 4 napastników i, że skradziono mu pieniądze.
Przechodząc do kolejnego zarzutu skarżącego odnoszącego się do faktu, że z protokołów przeszukania oskarżonego, jak i innych uczestników zdarzenia nie wynika, ażeby została przy nich zabezpieczona kwota środków pieniężnych, wskazanych przez pokrzywdzonego, co przesądzać ma o braku znamienia kradzieży, warunkującego przyjęcieart. 280 § 1 k.k., to w ocenie Sądu Okręgowego również on nie zasługiwał na uwzględnienie.
Należy bowiem po pierwsze zauważyć, że pokrzywdzonyZ. T.w swoich zeznaniach bardzo precyzyjnie, a przy tym wiarygodnie nie tylko wskazał skąd posiadał przy sobie gotówkę, ale dokładnie też określił moment, w którym poczuł, jak ktoś wyciąga mu pieniądze z tylnej kieszeni spodni. Po wtóre fakt nie odnalezienia ich u oskarżonego, czy też pozostałych uczestników zdarzenia nie ma tu żadnego znaczenia. Napastnicy bowiem zostali zatrzymani i przeszukani dopiero po godzinie 15.30 ( k.6-7, 8-9, 10-1112-13), a więc prawie godzinę po zajściu. Mieli oni zatem świadomi tego, żeZ. T.zawiadomił Policję dostatecznie dużo czasu na to, aby pieniądze te wyrzucić, wydać, czy choćby schować w jakimkolwiek miejscu. Jedyną kwestią, z którą należało się zgodzić, a która została dostrzeżona przez Sąd I Instancji- co znalazło nota bene odzwierciedlenie w zmianie opisu zachowania przypisanego skarżącemu - było to, że w sprawie nie zdołano zgromadzić jednoznacznych dowodów, które bezspornie wskazywałyby na to, że to oskarżonyJ. K.osobiście wyciągał pieniądze z kieszeni pokrzywdzonego, co jednakże mając na uwadze działanie oskarżonego wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami (w tym osobą, która faktycznie dokonała kradzieży 150 złotych), nie miało dla jego odpowiedzialności zart. 280 § 1 k.k.żadnego znaczenia.
Zważyć bowiem należy, że istota współsprawstwa, o której mowa wart. 18 § 1 k.k., sprowadza się do wspólnego wykonania czynu zabronionego przez kilku uczestników przestępczego porozumienia i objęcia świadomością realizacji całości określonego czynu zabronionego. W orzecznictwie trafnie zwraca się uwagę na to, że działania poszczególnych współsprawców muszą mieć istotny, dopełniający się charakter, wspólnej realizacji znamion konkretnego czynu, zgodnie z przyjętym podziałem ról, przy czym podział tych ról, oparty na porozumieniu, może nastąpić per facta concludentia. Dla przyjęcia współsprawstwa ważne jest aby każdy ze wspólników utożsamiał się z działaniami pozostałych, traktując takie zachowanie jako swoje, nawet wówczas, gdy osobiście nie wykonywał żadnych czynności czasownikowych przestępstwa. O wspólnym działaniu w takich warunkach stanowi brak stanowczego sprzeciwu oskarżonego przeciw przestępczym działaniom, a co za tym idzie, aprobata takiego zachowania, popełnionego na wspólny rachunek(wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 19 czerwca 2008 r. o sygn. II AKa 147/08, opub. w Prok.i Pr.-wkł.2009/2/27, LEX 526730).Fakt, że sprawca samodzielnie nie zrealizował wszystkich znamion przypisanego czynu, nie oznacza, że ich nie akceptował i tym samym, że nie ma możliwości przypisania mu współsprawstwa(postanowienie Sądu Najwyższego z 28 października 2010 r. o sygn. V KK 147/10, opub. w OSNwSK.2010/1/20, LEX 843954).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy - współsprawca przestępstwa, w tym i oskarżonyJ. K.wcale nie musi być tą stroną najbardziej aktywną, a co najistotniejsze, współdziałających może łączyć porozumienie nawet tylko dorozumiane, z którego wynika chęć uczestnictwa w zdarzeniu. Innymi słowy oznacza to, że nawet jeśli oskarżony nie wyciągnął osobiście pieniędzy z kieszeni pokrzywdzonego, czy też nawet nie stosowałby wobec niego przemocy (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, bowiem pokrzywdzony jasno stwierdził, że był bity przez całą czwórkę napastników, a zatem i przez oskarżonegoJ. K.), a jedynie niejako wspomagał napastników swoją obecnością, tak aby potęgować zagrożenie u napadniętej osoby, to i tak zasadnym byłoby mu postawienie zarzutu uczestnictwa w rozboju (popełnionego wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami).
Skarżący wskazał również, że Sąd I Instancji dopuścił się obrazy prawa procesowego (art. 7 k.p.k.) poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i uznanie winy oskarżonego jedynie w oparciu o zeznania pokrzywdzonego, który nie widział dokładnie sprawców zdarzenia. Apelujący sugerował w ten sposób, że osobą, która uderzyła ofiarę i która zadawała następnie ciosy był wyłącznieK. K..
Z tego rodzaju sugestią nie sposób się zgodzić, biorąc pod uwagę wcześniejsze rozważania jak i fakt, że pokrzywdzony opisując przedmiotowe zdarzenie rozróżniał poszczególne osoby biorące w nim udział. Co istotne wyraźnie zaznaczył, iż odczuwał „większą ilość kopnięć (k. 112-115), co wyraźnie przeczy wersji o napaści na jego osobę rzekomo jedynie przezK. K.. Poza tym zasłanianie się przed ciosami było całkowicie naturalną reakcją obronną ze stronyZ. T., która znacznie utrudniała obserwowanie napastników, co nie zmienia jednocześnie faktu, że pokrzywdzony wskazał, że był bity przez cztery osoby.
Na marginesie podnieść należy, że w trakcie rozprawy apelacyjnej w dniu 7 października 2014 r. (k.318v) Sąd Okręgowy oddalił wniosek obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z zeznań w charakterze świadkaK. B.albowiem wniosek ten zmierzał w oczywisty sposób do przedłużenia postępowania w sprawie, skoro w/w został już dwukrotnie przesłuchany na etapie postępowania przygotowawczego w niniejszej sprawie.
Nie podzielając zatem żadnego z zarzutów apelacyjnych, a tym samym nie znajdując podstaw do wydania rozstrzygnięcia postulowanego przez skarżącego, Sąd Okręgowy orzekł o utrzymaniu na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.zaskarżonego wyroku w mocy, przy uznaniu apelacji oskarżonego za oczywiście bezzasadną.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu rozstrzygnięto na podstawie§ 2 ust. 3, § 14 ust 2 pkt 4, Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U.2013.461 j.t.).
Na mocyart. 624 § 1 k.k.w zw. zart. 634 k.p.k.Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, iż przemawia za tym jego sytuacja majątkowa. Oskarżony ma bowiem do odbycia długoterminową karę pozbawienia wolności, stąd w tym okresie jego możliwości zarobkowe będą ograniczone.