Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: X U 910/13
Data wyroku: 2014-10-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Bonczar
Słowa kluczowe: Zasiłek Chorobowy
Podstawa prawna: art. 17 ustawy z 25.06.1999 r.

Sygn. akt: XU-910/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 października 2014r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu
w składzie:
Przewodniczący: SSR Barbara Bonczar
Protokolant:  Grażyna Mazurkiewicz
po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym w dniu 28 października 2014r. we Wrocławiu
sprawy z odwołaniaE. S.
od decyzjiZ. U. S.I Oddział wW.
z dnia 10 października 2013r. znak:(...)
w sprawieE. S.
przeciwkoZ. U. S.I Oddział wW.
ozasiłek chorobowy

1
zmienia zaskarżoną decyzjęZ. U. S.I Oddział wW.i przyznaje wnioskodawcyE. S.prawo do zasiłku chorobowego za okres od 18 grudnia 2012r. do 31 grudnia 2012r. oraz zwalnia wnioskodawcę z obowiązku zwrotu pobranego zasiłku chorobowego w kwocie łącznej wraz z odsetkami 5.005,04 zł (pięć tysięcy pięć złotych 04/100)

2
zasądza od strony pozwanej na rzecz wnioskodawcy koszty zastępstwa procesowego w kwocie 120,00 zł.

Sygn. Akt X U 910/13

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 10 października 2013r.,Z. U. S.I Oddział wW.uznał, że zasiłek chorobowy pobrany przez wnioskodawcęE. S.za okres od 18 grudnia 2012r. do 31 grudnia 2012r. jest świadczeniem nienależnym i zobowiązał do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego za w/w okres w kwocie łącznej wraz z odsetkami 5.005,04 zł. Zdaniem strony pozwanej zasiłek wypłacony wnioskodawcy za okres od 18 grudnia 2012r. do 31 grudnia 2012r. jest świadczeniem nienależnie pobranym, gdyż wnioskodawca w dniu 07 grudnia 2012r. i w dniu 10 grudnia 2012r. przebywał na terenie zakładu pracy wykonując obowiązki służbowe. Podstawą uznania, że zasiłek chorobowy za w/w okres jest świadczeniem nienależnym stanowiart.17 i art.66 ustawy z dnia 25.06.1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa– Dz. U. z 2014r., poz. 159, a podstawą żądania zwrotu stanowiart. 84 ustawy z dnia 13.10.1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych– Dz.U. z 2013r., poz. 1442.
W odwołaniu od powyższej decyzji,E. S., wniósł o jej zmianę zarzucając, iż kwestionuje stan faktyczny podany w zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż w okresie orzeczonej niezdolności do pracy nie wykonywał pracy zarobkowej w zakładzie, w którym był zatrudniony do 31 grudnia 2012r.
W odpowiedzi na odwołanie pozwany organ ubezpieczeniowy wniósł o oddalenie odwołania z uwagi na brak podstaw prawnych do ich uwzględnienia, utratę prawa do zasiłku chorobowego wobec wykorzystywania zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem. Zdaniem strony pozwanej wnioskodawca w okresie orzeczonej niezdolności do pracy wykonywał obowiązki służbowe w zakładzie pracy. Zgodnie zart.84 cyt. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznychpobrany zasiłek chorobowy jest świadczeniem nienależnie pobranym.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
WnioskodawcaE. S.w okresie od 01 czerwca 2001r. do 17 stycznia 2013r. był zatrudniony wF. Z. Z. P. G. K. i. T.w Polsce, ostatnio na stanowisku przewodniczącego federacji. Uchwałą Krajowego ZarząduF.z dnia 03 grudnia 2012r. wnioskodawca został zawieszony w pełnieniu obowiązków przewodniczącego federacji. Od dnia 04 grudnia 2012r. do dnia 31 grudnia 2012r. wnioskodawca był niezdolny do pracy. Zwolnienie lekarskie za w/w okres zostało wnioskodawcy wystawione w dniu 06 grudnia 2012r. W okresie od 04 grudnia 2012r. do 06 grudnia 2012r. wnioskodawca był hospitalizowany wC. S. K.wW.. W dniu 07 grudnia 2012r. wnioskodawca udał się do siedziby federacji, która mieści się w tym samym budynku, w którym wnioskodawca mieszkał, aby oddać zwolnienie lekarskie. Mieszkanie wnioskodawcy znajdowało się obok biur federacji. Druk zwolnienia lekarskiego wnioskodawca oddał przewodniczącejT. P.. Podczas wizyty w dniu 07 grudnia 2012r. wnioskodawca zobowiązał swoich współpracowników, aby zostały zwrócone udzielone im pełnomocnictwa, w okresie sprawowania przez niego funkcji przewodniczącego federacji. W dniu 10 grudnia 2012r. wnioskodawca ponownie przybył do siedziby federacji, aby odebrać od pracowników udzielone im pełnomocnictwa. Wnioskodawca obawiał się, aby udzielone niektórym współpracownikom pełnomocnictwa nie zostały wykorzystane w sposób niezgodny z ich przeznaczeniem i przeciwko niemu. W atmosferze, w jakiej został zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych wnioskodawca obawiał się reakcji niektórych współpracowników. Obie wizyty trwały krótko. Podczas tych wizyt wnioskodawca nie wydawał współpracownikom żadnych poleceń służbowych poza prośbą o zwrot udzielonych pełnomocnictw, nie wykonywał żadnej pracy zarobkowej.
Dowód: 1) akta ZUS.
2) zeznania świadkaA. W.- k. 67v akt.
3) zeznania świadkaN. B.– k. 78 akt.
4) zeznania świadków:G. C.,M. S.iA. N.– k. 105 – 108
as.
5) przesłuchanie wnioskodawcy – k. 23 i 114 akt.
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie wnioskodawcy jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie.
Kwestią sporną było ustalenie czy wnioskodawcaE. S.wykorzystał zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego przeznaczeniem i czy w okresie orzeczonej niezdolności do pracy wykonywał pracę zarobkową.
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na dokumentacji dostarczonej przez pozwany organ, jak również wiarygodnych zeznaniach świadków:A. W.,N. B.,G. C.,M. S.,A. N.i wnioskodawcy.
Zgodnie zart. 17 ust 1. ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa z dnia 25 czerwca 1999 r.„ubezpieczony wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia”. Podjęcie zatem pracy zarobkowej w okresie zwolnienia uzasadnia domniemanie, że pracownik nie jest w rzeczywistości niezdolny do pracy. Oznacza to pozbawienie pracownika zasiłku chorobowego, a także powinno łączyć się z nie uznaniem zwolnienia lekarskiego.Ratio legisregulacji wynikającej zart. 17to ochrona funduszu ubezpieczenia chorobowego przed nadużyciami ze strony ubezpieczonych.
Zasiłek chorobowy ma zabezpieczać pracownikowi środki utrzymania w okresie, kiedy stan zdrowia stanowi czasową przeszkodę w ich zdobywaniu. Jeżeli w rzeczywistości taka sytuacja nie zachodzi, a pracownik uzyskując orzeczenie o niezdolności do pracy zamierzał jedynie wyłudzić świadczenie, to przepisy powinny mu w tym przeszkodzić. Utrata prawa do zasiłku chorobowego na podstawie art. 17 oparta jest na założeniu nierzetelności zwolnienia lekarskiego, tj. na uznaniu, że jeżeli zaistniały wymienione zachowania, to w rzeczywistości nie zachodziła sytuacja chroniona prawem, a pracownik nadużył prawa do świadczeń z ubezpieczenia chorobowego. Utrata prawa do zasiłku chorobowego w okolicznościach art. 17 ustawy zasiłkowej ma przeto na celu nie tyle represjonowanie ubezpieczonego za zachowanie sprzeczne ze statusem chorego, lecz raczej przeciwdziałanie wypłacie świadczeń (zasiłku chorobowego lub wynagrodzenia gwarancyjnego) w okolicznościach, które ustawodawca ocenia jako nadużycie prawa. Jest to więc nie tyle sankcja za naganne z punktu widzenia interesów instytucji ubezpieczeniowej zachowanie się ubezpieczonego, co odebranie prawa do nienależnego mu świadczenia w związku z nie zachodzeniem chronionej sytuacji (por. Komentarz do art. 17 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa; Inetta Jędrasik-Jankowska; LexPolonica)
Zgodnie zart. 84 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych(Dz.U. z 2013r, poz. ) osoba, która pobrała nienależne świadczenie z ubezpieczeń Społecznych jest obowiązana do jego zwrotu wraz z odsetkami w wysokości i na zasadach określonych przepisami prawa cywilnego.
Bezsporne w sprawie było, że wnioskodawca w okresie orzeczonej niezdolności do pracy w dniach 7 i 10 grudnia 2012r. przybył do siedziby federacji.
Rozstrzygnięcia zatem, wymagało czy pobyt wnioskodawcy w dniu 07 grudnia 2012r. i złożenie zwolnienia lekarskiego i w dniu 10 grudnia 2012r. z żądaniem zwrotu udzielonych współpracownikom pełnomocnictw wyczerpuje którąś z dwóch przesłanek określonych w cytowanym wyżejart. 17 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, na które powoływał się organ rentowy, tj. czy pobyt w siedzibie federacji stanowił wykonywanie pracy zarobkowej lub czy wnioskodawca wykorzystał zwolnienie w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia.
Sąd uznał na podstawie zeznań wnioskodawcy i świadków, że w okresie orzeczonej niezdolności do pracy nie wykorzystał on zwolnienie lekarskie w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia. W ocenie Sądu okoliczności niniejszej sprawy nie pozwalają również na stwierdzenie, iż pobyt wnioskodawcy w siedzibie federacji w dniach 7 i 10 grudnia 2012r. wyczerpał przesłankę „wykonywania pracy zarobkowej”. Pobyt wnioskodawcy miał na celu złożenie druku zwolnienia lekarskiego oraz wezwanie współpracowników do zwrotu udzielonych pełnomocnictw i nie mieści się w kategorii wykonywania pracy zarobkowej. W tym czasie wnioskodawca nie wykonywał żadnej pracy zarobkowej ani nie podejmował czynności służbowych związanych z funkcjonowaniem federacji. Wobec jego zawieszenia w pełnieniu obowiązków przewodniczącego i subiektywnego poczucia zagrożenia ze stron współpracowników żądanie zwrotu udzielonych pełnomocnictw było uzasadnione.
W tym zakresie Sąd dał wiarę zeznaniom wszystkich świadków, którzy potwierdzili fakt pobytu wnioskodawcy w siedzibie federacji i prowadzenie rozmowy ze współpracownikami dot. udzielonych pełnomocnictw, żaden ze świadków nie wskazał, aby wnioskodawca podejmował jakiekolwiek czynności związane z działalnością statutowa federacji. Strona pozwana pozbawiając wnioskodawcę prawa do zasiłku chorobowego za w/w okres i uznając wypłacony zasiłek za pobrany nienależnie, nie wskazała, jakie konkretnie czynności podejmowane przez wnioskodawcę świadczyły o wykonywaniu pracy zarobkowej i wykorzystaniu zwolnienia niezgodnie z jego celem.
Zgodnie zart. 84 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych(Dz.U. z 2013r., poz. 1442) osoba, która pobrała nienależne świadczenie z ubezpieczeń Społecznych jest obowiązana do jego zwrotu wraz z odsetkami w wysokości i na zasadach określonych przepisami prawa cywilnego. Za kwoty nienależnie pobranych świadczeń uważa się:
1 ) świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczeń albo wstrzymanie ich wypłaty w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca świadczenie była pouczona o braku prawa do ich pobierania,
2 ) świadczenia przyznane lub wypłacone na podstawie nieprawdziwych zeznań lub fałszywych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd organu wypłacającego świadczenia przez osobę pobierającą świadczenia.
Zdaniem Sądu przyznany wnioskodawcy w okresie od 18 grudnia 2012r. do dnia 31 grudnia 2012r. zasiłek chorobowy nie jest świadczeniem nienależnym.
Dlatego też Sąd w oparciu o powyższe i na podstawie powołanych przepisów orazart. 47714§ 2 k.p.c.- mając na uwadze, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające pozbawienie ubezpieczonego prawa do zasiłku chorobowego - zmienił zaskarżoną decyzję strony pozwanej w ten sposób, iż przyznał wnioskodawcyE. S.prawo do zasiłku chorobowego za okres od 18 grudnia 2012r. do dnia 31 grudnia 2012 r. oraz zwolnił go z obowiązku zwrotu pobranego zasiłku chorobowego z funduszu chorobowego w kwocie 5.005,04 złotych wraz z odsetkami.
O wysokości kosztów zastępstwa procesowego wnioskodawcy Sąd orzekł na podstawie § 12 ust 2 zw. z§ 2 ust 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Dz. U. 2013r., poz.461). Sąd uwzględniając rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz związany z tym niezbędny nakład pracy pełnomocnika wnioskodawcy zasądził koszty zastępstwa procesowego w dwukrotnej maksymalnej wysokości kosztów minimalnych określonych w przedmiotowym rozporządzeniu, tj. kwotę 120 zł.
Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji.