Sąd Okręgowy w Łodzi
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II C 1692/13
Data wyroku: 2014-05-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: E.Steckiewicz-Ochocka
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 448 kc, art. 24 kc

Sygn.akt IIC1692/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 maja 2014r.
Sąd Okręgowy w Łodzi, II Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący Sędzia S.O. E.Steckiewicz-Ochocka
Protokolant K.Loska
po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2014r. w Łodzi
na rozprawie
sprawy z powództwaD. O.
przeciwko(...) SAz siedzibą wW.
o zapłatę

1
zasądza od(...) SAz siedzibą wW.na rzeczD. O.kwotę 50.000zł(pięćdziesiąt tysięcy)złotych z odsetkami ustawowymi od dnia 23 grudnia 2013r.;

2
oddala powództwo w pozostałej części;

3
znosi wzajemnie koszty zastępstwa procesowego;

4
nakazuje pobrać od(...) SAz siedzibą wW.na rzecz Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Łodzi kwotę 2.500zł(dwa tysiące pięćset)złotych tytułem należnych kosztów sądowych:

5
nie obciąża powódki należnymi kosztami sądowymi.

Sygn. akt II C 1692/13

UZASADNIENIE
W pozwie z dnia 11 grudnia 2013 roku skierowanym przeciwko(...) S.A.z siedzibą wW.powódkaD. O.wniosła o zasądzenie od pozwanego kwoty 100.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w związku ze śmiercią synaT. O.wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28 listopada 2013 roku do dnia zapłaty. Powódka wniosła ponadto o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
/pozew k. 2-9/
W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powódki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W ocenie pozwanego potwierdzona przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22 października 2010 roku o sygn. akt III CZP 76/2010 możliwość ochrony różnych interesów prywatnych poprzez odwołanie się do dóbr osobistych jest nieuzasadniona. Zdaniem strony pozwanej uznanie więzi, które powstają między ludźmi za dobre osobiste, budzi poważne zastrzeżenia. W tej kategorii mieścić się może co najwyżej abstrakcyjnie ujmowane prawo do swobodnego nawiązywania tego typu relacji, a nie konkretnie już istniejące uczucie do oznaczonej osoby. W związku z tym roszczenia powódki z tytułu zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych nie są usprawiedliwione co do zasady.
/odpowiedź na pozew k. 56-61/
Na rozprawie w dniu 20 maja 2014 roku pełnomocnik powódki oświadczył, że podstawę faktyczną powództwa jest utrata przez powódkę więzi rodzinnych na skutek śmierci syna w oparciu o przepisart. 448 k.c.w zw. zart. 24 § 1 k.c.
/protokół rozprawy z 20.05.2014 r. – 00:18:30/
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 26 lipca 2004 roku miał miejsce wypadek, w wyniku którego śmierć poniósłT. O.. Samochodem, którym jechał, kierowała jego siostraK. Ś..
Sprawca wypadku – kierujący samochodem marki(...)posiadał ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej OC w(...) Zakładzie (...).
T. O.był synemJ.iP. O.. Miał siostręK.. Rodzice byli po rozwodzie. Siostra po wyjściu za mąż wyprowadziła się z domu.
/uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z 16.06.2005 r. k. 72-74 załączonych akt o sygn. II C 2160/04/
Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2005 roku w sprawie o sygn. akt II C 2160/04 Sad Okręgowy w Łodzi zasądził od(...) S.A.Centrum(...)wŁ.na rzeczD. O.kwotę 25.000 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 19 listopada 2004 roku oraz kwotę 1.101 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Przy ustaleniu wysokości odszkodowania Sąd uwzględnił także stan zdrowia powódki, która utraciła perspektywy i cel dalszego życia.
/wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z 16.06.2005 r. k. 71, uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z 16.06.2005 r. k. 72-74 załączonych akt o sygn. II C 2160/04/
D. O.przed wypadkiem mieszkała z synemT.. Dzielili obowiązki domowe: powódka zajmowała się praniem, gotowaniem, syn grabił w ogrodzie, kosił, odkurzał. Rano powódka jechała do pracy, aT.do szkoły. Chłopiec zazwyczaj wracał pierwszy do domu i wówczas zaczynał przygotowywać posiłek. Następnie zajmowali się swoimi sprawami, a wieczorem dużo czasu spędzali na wspólnych rozmowach.
Powódka lubiła spacerować z synem w ogrodzie, mieli wspólne pasje – malowanie. Powódka nie miała z synem żadnych nieporozumień, bardzo dobrze się rozumieli. Każde święta spędzali razem, czasami na kolację zapraszali byłego męża powódki.
Przed wypadkiemD. O.cierpiała na zmiany natury neurologicznej, traciła równowagę. Nie korzystała wówczas z pomocy psychologa.
W trakcie pobytu w szpitalu - sanatorium powódka pomagała ludziom niepełnosprawnym. W tym celu w 1998 roku podjęła studia, które ukończyła w 2004 roku. Zmarły syn pomagał jej w nauce języka angielskiego.
/zeznania powódki protokół rozprawy z 20.05.2014 r. - 00:03:13, 00:09:37 w zw. z 00:23:41/
Po śmierci dzieckaD. O.zaczęła korzystać z pomocy psychiatry i psychologa. Leczy się obecnie farmakologicznie - zażywa jedną tabletkę dziennie, wcześniej 2-3 tabletki. Powódka uczęszcza do(...)wP..
/zeznania powódki protokół rozprawy z 20.05.2014 r. - 00:09:37 w zw. z 00:23:41, historia choroby k. 22-32/
KiedyD. O.zobaczy w miejscu publicznym osobę podobną do syna albo zbliża się jego rocznica śmierci, czuje się wówczas gorzej.
Powódka ma 62 lata. Obecnie mieszka ze swoją matką, ma wnuczkę.
/zeznania powódki protokół rozprawy z 20.05.2014 r. - 00:09:37 w zw. z 00:23:41/
Orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 11 lipca 2012 roku powódka została uznana za niepełnosprawną w stopniu lekkim.
/orzeczenie k. 33/
Powódka otrzymała od strony pozwanej łącznie 50.000 zł tytułem odszkodowania w związku z pogorszeniem się jej sytuacji życiowej po śmierci syna.
/zeznania powódki protokół rozprawy z 20.05.2014 r. – 00:25:34/
W dniu 22 listopada 2013 roku stronie pozwanej zostało doręczone pismo, w którym powódka domagała się wypłaty na jej rzecz zadośćuczynienia w kwocie 100.000 zł w związku ze śmiercią syna.
/zgłoszenie szkody k. 34 – 40, potwierdzenie odbioru k. 41/
(...) S.A.z siedzibą wW.odmówił wypłaty żądanej przez powódkę kwoty z tytułu zadośćuczynienia, wskazując, iż nie znajduje podstaw do jego przyznania w oparciu oart. 448 k.c.
/pismo k. 42/
Dokonując ustaleń faktycznych, Sąd oparł się na powołanych dowodach z dokumentów oraz zeznaniach powódki. Powyższy stan faktyczny nie był sporny między stronami.
Zgłoszony przez powódkę wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych psychologa i psychiatry celem ustalenia rozmiaru i rodzaju jej cierpień z powodu śmierci syna, wpływu jego śmierci na stan jej zdrowia psychicznego, ewentualnego uszczerbku na zdrowiu z tym związanego należało ocenić przez pryzmatart. 227 k.p.c.W sprawie istotne jest, że powódka dochodzi zadośćuczynienia za śmierć osoby najbliższej na podstawieart. 24 § 1 k.c.w zw. zart. 448 k.c., nie zaśart. 446 § 4 k.c.Biorąc pod uwagę, że w aktualnym orzecznictwie za dobro osobiste uznaje się również więzi rodzinne łączące członków rodziny, o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia, przesłanki warunkujące możliwość dochodzenia roszczeń na podstawie przepisów o ochronie dóbr osobistych oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w razie śmierci osoby najbliższej (art. 446 § 4 k.c.) są odmienne. W rozpatrywanej sprawie dla ustalenia zasadności i wysokości dochodzonego roszczenia przy ochronie dóbr osobistych, nie mówi się o krzywdzie w postaci ujemnych następstw wypadku w psychice osób najbliższych zmarłego i uszczerbku z tym związanym, ale o krzywdzie z racji zerwania więzów rodzinnych i rozmiarze naruszenia dobra osobistego, jakim jest prawo do życia rodzinnego i utrzymywania więzi rodzinnych.
Nadto, podkreślić należy, że stosownie do treściart. 278 k.p.c.sąd może dopuścić dowód z opinii biegłego, jeżeli rozpoznanie sprawy wymaga wiadomości specjalnych. Celem tego dowodu nie jest ustalenie faktów mających znaczenie dla sprawy, ale udzielenie sądowi wyjaśnień w kwestiach wymagających wiadomości specjalnych, a co za tym idzie ułatwienie sądowi wyciągnięcia właściwych wniosków co do oceny roszczenia i rozstrzygnięcia sprawy. Rozstrzygnięcie wymaga natomiast wiadomości specjalnych wtedy, gdy przy rozpoznaniu sprawy wyłoni się zagadnienie, mające znaczenie dla jej ostatecznego wyniku, a którego wyjaśnienie przekracza zakres wiadomości i doświadczenia życiowego osób ogólnie wykształconych.
W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz te, na które został zgłoszony omawiany wniosek dowodowy, zostały w dostatecznym stopniu wyjaśnione w drodze dowodu z przesłuchania powódki. W związku z powyższym zgłoszony przez powódkę wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych psychiatry i psychologa podlegał oddaleniu jako zmierzający do przewlekłości postępowania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Powództwo zasługuje na częściowe uwzględnienie.
Podstawą odpowiedzialności sprawcy wypadku jestart. 436 § 1 k.c.w zw. zart. 435 k.c.W oparciu o te przepisy samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody, ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch tego środka komunikacji, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności.
Ustawową podstawą odpowiedzialności pozwanego ubezpieczyciela jest z kolei przepisart. 822 k.c., stanowiący, że zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia.
Zgodnie zart. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. 2013, poz. 392) z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia.
Stosownie do art. 35 w/w ustawy ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu.
Kwestią zasadniczego sporu w rozpoznanej sprawie było istnienie podstawy prawnej do zasądzenia na rzecz powódki zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w związku ze śmiercią syna, które miało miejsce przed dniem 3 sierpnia 2008 roku, tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 maja 2008 roku o zmianieustawy Kodeks cywilnyi niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 116, poz. 731), na mocy której doart. 446 k.c.został wprowadzony§ 4.
Omawiana ustawa nowelizująca nie zawiera przepisów intertemporalnych, a zatem – zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną wart. 3 k.c.– nie ma mocy wstecznej i nie znajduje zastosowania do stanów faktycznych zaistniałych przed dniem jej wejścia w życie.
Takie stanowisko nie jest źródłem kontrowersji w judykaturze (por. wyrok Sądu Najwyższego z 25 maja 2011 roku, sygn. akt II CSK 537/10, Lex nr 846563, wyrok Sądu Najwyższego z 10 listopada 2010 roku, sygn. II CSK 248/10). Sąd podziela to stanowisko i dlatego w zaistniałej sytuacji faktycznej powódka nie może domagać się zadośćuczynienia na podstawieart. 446 § 4 k.c., albowiem śmierćT. O.nastąpiła przed wejściem w życie tego przepisu.
Nie oznacza to jednak, że w związku z doznaną krzywdą powstałą na skutek zgonu syna, powódka nie może domagać się skutecznie zadośćuczynienia na podstawie innych przepisów. Wedle brzmieniaart. 446 k.c.sprzed zmiany z dnia 3 sierpnia 2008 roku roszczenia osób pośrednio poszkodowanych z tytułu czynu niedozwolonego zasadniczo sprowadzały się do możliwości żądania odszkodowania za znaczne pogorszenie sytuacji życiowej. To unormowanie nie przewidywało natomiast zadośćuczynienia. Dodanie§ 4doart. 446 k.c.wywołało wątpliwości w zakresie relacji tego przepisu iart. 448 k.c., zgodnie z którym w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia.
Wątpliwości te wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 października 2010 roku, III CZP 76/10, w której uznał, że najbliższemu członkowi rodziny zmarłego przysługuje na podstawieart. 448 k.c.w związku zart. 24 § 1 k.c.zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, gdy śmierć nastąpiła na skutek deliktu, który miał miejsce przed dniem 3 sierpnia 2008 roku. Również w uzasadnieniu do wyroku z dnia 14 stycznia 2010 roku o sygn. akt IV CSK 307/09 Sąd Najwyższy podniósł, że spowodowanie śmierci osoby bliskiej przed dniem wejścia w życieustawy z dnia 30 maja 2008 roku o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw(Dz.U. Nr 116, poz. 731) mogło stanowić naruszenie dóbr osobistych najbliższych członków rodziny zmarłego i uzasadniać przyznanie im zadośćuczynienia na podstawieart. 448 k.c.Nie ulega wątpliwości, że rodzina jako związek najbliższych osób, które łączy szczególna więź wynikająca najczęściej z pokrewieństwa i zawarcia małżeństwa, podlega ochronie prawa. Dotyczy to odpowiednio ochrony prawa do życia rodzinnego, obejmującego istnienie różnego rodzaju więzi rodzinnych. Dobro rodziny jest nie tylko wartością powszechnie akceptowaną społecznie, ale także uznaną za dobro podlegające ochronie konstytucyjnej.Artykuł 71 Konstytucjistanowi, że Państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej ma obowiązek uwzględniania dobra rodziny. Dobro rodziny wymienia takżeart. 23 k.r.o., zaliczając obowiązek współdziałania dla dobra rodziny do podstawowych obowiązków małżonków. Więź rodzinna odgrywa doniosłą rolę, zapewniając członkom rodziny m.in. poczucie stabilności, wzajemne wsparcie obejmujące sferę materialną i niematerialną oraz gwarantuje wzajemną pomoc w wychowaniu dzieci i zapewnieniu im możliwości kształcenia. Należy, zatem przyjąć, że prawo do życia rodzinnego i utrzymania tego rodzaju więzi stanowi dobro osobiste członków rodziny i podlega ochronie na podstawieart. 23 i 24 k.c.Spowodowanie śmierci osoby bliskiej może zatem stanowić naruszenie dóbr osobistych członków jej rodziny i uzasadniać przyznanie im zadośćuczynienia na podstawieart. 448 k.c.Za taką oceną przemawia dodatkowoart. 446 § 4 k.c., który zezwala obecnie na uzyskanie zadośćuczynienia od osoby odpowiedzialnej za śmierć osoby bliskiej bez potrzeby wykazywania jakichkolwiek dodatkowych przesłanek, poza wymienionymi w tym przepisie. Można zatem przyjąć, żeart. 446 § 4w relacji doart. 448 k.c.poszerzył możliwość uzyskania zadośćuczynienia, co ma także znaczenie dla rozmiarów przyznawanego zadośćuczynienia. Wprowadzenieart. 446 § 4 k.c.nie powinno być natomiast rozumiane w ten sposób, że w dotychczasowym stanie prawnymart. 448 k.c.nie mógł stanowić podstawy przyznania zadośćuczynienia za śmierć osoby bliskiej. Takie stwierdzenie oznaczałoby, że chwila, w której zaszło zdarzenie będące źródłem szkody, decydująca - zgodnie z wyborem ustawodawcy - o możliwości zastosowaniaart. 446 § 4 k.c., rozstrzygałaby definitywnie o istnieniu lub braku istnienia uprawnienia do uzyskania zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną śmiercią osoby bliskiej, bez względu na rodzaj tej krzywdy. Prowadziłoby to do radykalnego zróżnicowania sytuacji osób, które doznały krzywdy o podobnym charakterze, nawet w krótkich odstępach czasu, co jest trudne do zaakceptowania.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że wprowadzenieart. 446 § 4 k.c.doprowadziło jedynie do zmiany w sposobie realizacji roszczenia przez skonkretyzowanie osób uprawnionych do jego dochodzenia oraz przesłanek jego stosowania. Natomiast najbliższemu członkowi rodziny zmarłego przysługuje na podstawieart. 448 k.c.w zw. zart. 24 § 1 k.c.zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę, gdy śmierć nastąpiła na skutek deliktu, który miał miejsce przed dniem 3 sierpnia 2008 roku (wejście w życieart. 446 § 4 k.c.).
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela powyższe stanowisko Sądu Najwyższego, dlatego też rozważył, czy w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki zart. 448 k.c.
Do przesłanek odpowiedzialności na podstawieart. 448 k.c.zalicza się:
– naruszenie dobra osobistego, powodujące szkodę niemajątkową,
– związek przyczynowy między tym naruszeniem a szkodą niemajątkową, która spowodowana jest naruszeniem (por. G. Bieniek (w:) Komentarz..., s. 452).
Przesłanką odpowiedzialności art. z 448k.c.jest także nie tylko bezprawne, ale i zawinione działanie sprawcy naruszenia dobra osobistego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2002 roku, V CKN 1581/00).
Spełnienie ostatniej z wymienionych przesłanek nie budzi wątpliwości, bowiem przyczyna śmierci zmarłego tragicznieT. O.jest bezsporna.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że w wyniku śmierci syna doszło do naruszenia dobra osobistego powódki w postaci więzi rodzinnych. Ponad wszelką wątpliwość powódkę łączyła ze zmarłym bardzo silna więź emocjonalna.
Tym samym należy uznać, iż zostały spełnione przesłanki zart. 448 k.c.
Wysokość zadośćuczynienia z tytułu naruszenia dóbr osobistych wskutek śmierci osoby bliskiej winna być uzależniona przede wszystkim od indywidualnej oceny sytuacji, jaka panowała w rodzinie przez śmiercią osoby bliskiej i jakiej można by się spodziewać, gdyby do tej śmierci nie doszło. Za wiodące należy również uznać takie okoliczności jak to, czy osoby uprawnione pozostawały w najbliższym kręgu rodzinnym, czyli pozostawały we wspólnym gospodarstwie domowym i w konsekwencji w bezpośrednim uzależnieniu w sprawach życia codziennego, czy uprawnionym jest dziecko, które bezpowrotnie utraciło prawo do wychowania się w pełnej rodzinie, czy doszło do całkowitego osamotnienia osoby uprawnionej, osłabienia możliwości życiowych i potrzeb osoby uprawnionej (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 6 marca 2014 roku o sygn. akt I ACa 1180/13).
Więź, jaka wiązała powódkę ze zmarłym synem wskazuje na rozmiar cierpień, zasługujący na zasądzenie na jej rzecz zadośćuczynienia. RelacjeD. O.z synem były bardzo dobre. Nie dochodziło między nimi do nieporozumień, dużo ze sobą rozmawiali, bardzo dobrze rozumieli się, mieli wspólne zainteresowania – malowanie.T. O.był niewątpliwie dla matki wsparciem i podporą. Mieszkali razem, prowadząc wspólne gospodarstwo domowe, dzieląc się obowiązkami domowymi. Spędzali wspólnie każde święta. Zmarły pomagał powódce w nauce języka angielskiego, gdy ta podjęła studia.
Po śmierci synaD. O.podupadła na zdrowiu, do chwili obecnej korzysta pomocy psychiatry i psychologa, uczęszcza po(...)wP., leczy się farmakologicznie. Powódka nie pogodziła się z faktem, że jej syn nie żyje. Kiedy w miejscu publicznym zobaczy osobę podobną do niego albo zbliża się jego rocznica śmierci, jej stan zdrowia ulega pogorszeniu. Niewątpliwie powódka czuje się samotna po śmierci syna, tym bardziej, że razem z nim prowadziła wspólne gospodarstwo domowe.
Ustalając wysokość zadośćuczynienia z tytułu naruszenia dóbr osobistych, Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że powódka po około roku od śmierci syna w związku ze znacznym pogorszeniem się sytuacji życiowej otrzymała od strony pozwanej odszkodowanie w łącznej kwocie 50.000 zł. Wobec dodania § 4 doart. 446 k.c., będącego podstawą do naprawienia krzywdy wyrządzonej śmiercią członka rodziny, to należy przyjąć, że § 3 tego artykułu, odmiennie niż przed nowelizacją, będzie podstawą prawną do kompensaty jedynie szkody majątkowej (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 14 kwietnia 2010 roku o sygn. akt I ACa 178/10). Z treści uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 16 czerwca 2005 roku sprawie II C 2160/04 wynika, że przyznane powódce odszkodowanie stanowiło kompensatę szkody majątkowej i częściowo szkody niemajątkowej.
Z tych wszystkich względów za właściwą kwotę zadośćuczynienia z tytułu naruszenia dóbr osobistych powódki w postaci więzi rodzinnej z synem, której zerwanie spowodowało uD. O.ból, cierpienie i poczucie krzywdy, Sąd uznał kwotę 50.000 zł. Kwota ta spełnia walor kompensacyjny zadośćuczynienia i jednocześnie odpowiada aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa i nie prowadzi do nieuzasadnionego wzbogacenia powódki. Sąd oddalił powództwo o zadośćuczynienie w pozostałym zakresie jako nieuzasadnienione.
W zakresie żądania zasądzenia odsetek (art. 481 § 1 k.c.) od kwoty zasądzonej tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w związku ze śmiercią syna, Sąd zważył, iż termin spełnienia świadczenia przez dłużnika, którym jest zakład ubezpieczeń, w ramach ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, oznaczony był w dniu wypadku przez przepisart. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. 2013, poz. 392), zgodnie z którym zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. W rozważanej sprawie strona powodowa zgłosiła pozwanemu szkodę w dniu 22 listopada 2013 roku. Nie zachodziły przy tym żadne szczególne okoliczności, które uniemożliwiłyby stronie pozwanej wyjaśnienie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości świadczenia, a tym samym pozwany powinien spełnić świadczenie w terminie 30 – sto dniowym, a zatem było ono wymagalne w dniu 23 grudnia 2013 roku. W dniu tym pozwany świadczenia jednak nie spełnił, co uzasadnia zasądzenie na rzecz powódki odsetek za opóźnienie od tego dnia.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 100 k.p.c.Powódka wygrała sprawę w 50%.
Zgodnie zart. 100 k.p.c.Sąd zniósł między stronami koszty zastępstwa procesowego.
Powódka została w niniejszym postępowaniu - postanowieniem z dnia 18 grudnia 2013 roku (k. 43) - zwolniona od ponoszenia kosztów sądowych w części powyżej kwoty 500 zł każdorazowej należności, nie miała zatem - na podstawieart. 96 ust. 1 pkt 10 ustawy z 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz. U. 2010r., Nr 90, poz. 594 ze zm.) - obowiązku uiszczenia opłaty od pozwu w pozostałej kwocie, tj. 2.000 zł.
Z uwagi na stan zdrowia powódki oraz sytuację majątkową Sąd na podstawieart. 102 k.p.c.nie obciążył jej należnymi kosztami sądowymi.
W myślart. 113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz. U. 2010r., Nr 90, poz. 594 ze zm.) kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić, sąd w orzeczeniu kończącym obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją ku temu podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu.
Na podstawie art. 113 ust. 1 w/w ustawy w zw. zart. 100 k.p.c.Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Łodzi kwotę 2.500 zł tytułem należnych kosztów sądowych.