Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1098/13
Data wyroku: 2014-02-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Bożena Żywioł, Marcin Schoenborn, Grzegorz Kiepura
Słowa kluczowe: Czynna Napaść
Podstawa prawna: art. 224 § 2 kk

Sygnatura akt VI Ka 1098/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia14 lutego 2014r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący SSO Grzegorz Kiepura (spr.)
Sędziowie SSO Bożena Żywioł
SSR del. Marcin Schoenborn

Protokolant Barbara Szkabarnicka

przy udziale Krystyny Marchewki Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2014 r.

sprawyM. S.ur.(...)G.
synaR.iI.
oskarżonego zart. 224§2 kkw zw. zart. 157§2 kkiart. 226§1 kkprzy zast.art. 11§2 kk

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 31 lipca 2013 r. sygnatura akt IX K 1103/12

na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk,art. 636 § 1 kpk

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- wpunkcie 1z opisu czynu eliminuje ustalenie, że oskarżony groził pokrzywdzonemu pobiciem i za ten czyn w miejsce kary pozbawienia wolności wymierza oskarżonemu, również na podstawieart. 58 § 3 kkiart. 35 § 1 kk, karę 1 (jednego) roku ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w rozmiarze 40 (czterdzieści) godzin w stosunku miesięcznym;
- ustala, że rozstrzygnięcie z punktu 2 odnosi się do kary ograniczenia wolności orzeczonej powyżej;
2. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
3. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 zł (dwadzieścia złotych) i wymierza mu opłatę za obie instancje w kwocie 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych).

VI Ka 1098/13

UZASADNIENIE
Apelację od wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zaskarżył orzeczenie w całości i zarzucił mu:
- obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść ostatecznego rozstrzygnięcia, tj.art. 2 § 2 kpkw związku zart. 5 § 2 kpkw związku zart. 7 kpk, poprzez ich niezastosowanie, a polegającą na ocenie materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadkówP. B.,M. B.,T. C.,A. M.,P. S.,M. W.,M. Z.iT. R.w sposób wybiórczy, a polegający na ich pominięciu w zakresie w jakim wskazali, że oskarżony nie groził policjantom, oskarżony nie przyjął postawy z zaciśniętymi pięściami i nie kopał funkcjonariuszy, pokrzywdzonyT. K.od początku interwencji zachowywał się prowokacyjnie, nadpobudliwie, agresywnie, zeznań świadkówM. W.,B. B.,T. C.,P. B.,P. S.iA. M.z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów poprzez odmówienie im waloru wiarygodności poprzez bezpodstawne wskazanie, że podyktowane są ogólną niechęcią do biorących udział w zdarzeniu funkcjonariuszy oraz chęcią dochowania lojalności koleżeńskiej w sytuacji w której ich zeznania są spójne, konsekwentne, wskazują na nieprawidłowe zachowanie jedynieT. K., a przy tym nie wszystkie z tych osób znają się i utrzymują ze sobą kontakty, zeznań pokrzywdzonegoT. K.i świadkówT. L.iL. W., z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez bezkrytyczne przyznanie im waloru wiarygodności w sytuacji, w której ich zeznania zmieniały się w kwestiach kluczowych na niekorzyść oskarżonego, zeznań świadkówA. K.,G. D.orazT. G.z zasadami prawidłowe rozumowania oraz doświadczania życiowego, poprzez nieuwzględnienie faktu, iż wiedza w/w świadków co do zachowania oskarżonego jest wiedzą następczą uzyskaną od funkcjonariuszy będących uczestnikami zdarzenia;
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, stanowiący następstwo wadliwej ewaluacji ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych, polegający na nieuprawnionym przyjęciu, iż oskarżonego swoim postępowaniem dopuścił się popełnienia przypisanych mu w wyroku czynów zabronionych, a w szczególności, że oskarżony groził pokrzywdzonemu pobiciem, poprzez użycie pod jego adresem słów „ściągnij mundur, a wtedy ci zajebję i nie będziesz taki mądry”, a to wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu w postaci zeznań świadków oraz wbrew części ważącej zaskarżonego wyroku, w której sąd orzekający wskazał, iż oskarżony użył słów: ”ściągnij mundur to ci zapierdolę”, pokrzywdzony miał świadomość, iż oskarżony trzymał w ręce zrolowany rysunek, a w tejże rolce miał ukrytą butelkę z piwem, co miało przypominać wyglądem metalową rurkę, podczas gdy pokrzywdzony w dniu 12.05.2013 r. zeznał, że oskarżony jedynie „w ręku miał taką rurkę i ja obawiałem się o swoje życie, z tego widziałem to był rysunek oskarżonego zwinięty w rulonik”, oskarżony swoim zachowaniem wywołał w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę o życie o zdrowie, podczas gdy prawidłowa ocena całokształtu ustalonych w toku postępowania okoliczności faktycznych sprawy prowadzi do wniosku, iż w danych okolicznościach pokrzywdzony nie mógł odebrać w ten sposób zachowania oskarżonego, oskarżony naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza, podczas gdy z materiału dowodowego przeważąjącego w sprawie wynika, że oskarżony jedynie instynktownie bronił się przed nieuzasadnioną agresją funkcjonariusza, oskarżony znieważył funkcjonariuszaT. K., podczas gdy to samo artykułowanie słów wulgarnych, jak to miało miejsce w przypadku oskarżonego, nie stanowi znieważenia, oskarżony dopuścił się popełnienia przypisanego mu przestępstwa zart. 226 § 1 kkw sytuacji gdy właściwa ocena przeprowadzonych dowód mogłaby co najwyżej wskazywać jedynie na wypełnienie przez oskarżonego znamion czynu zart. 226 § 1 kkw zw. zart. 226 § 2 kkorazart. 222 § 2 kk;
- rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary 10 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonalności na odpowiedni okres próby.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu przestępstwa alternatywnie domagając się: uchylenia zapadłego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji; przyjęcia, że oskarżony dopuścił się przestępstwa zart. 226 § 1 kkw zw. zart. 226 § 2 kkoraz zart. 222 § 2 kki nadzwyczajnego złagodzenia kary, a nawet odstąpienia od jej wymierzenia; złagodzenia kary poprzez orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Apelacja okazała się zasadna o tyle, że w wyniku jej wniesienia zaskarżony wyrok należało zmienić poprzez wyeliminowanie z opisu czynu przypisanego oskarżonemu „grożenia pobiciem” i za tak określony czyn, stanowiący występek zart. 224 § 2 kkw zw. zart. 157 § 2 kkiart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, wymierzyć oskarżonemu, przy zastosowaniuart. 58 § 3 kk, kary 1 roku ograniczenia wolności, z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogącego mieć wpływ na treść tego orzeczenia, okazał się zasadny jedynie częściowo, a mianowicie w odniesieniu do przypisania oskarżonemu groźby bezprawnej w celu zmuszenia funkcjonariusza Policji do zaniechania prawnej czynności służbowej. Zwrócić należy uwagę na to, że zeznania pokrzywdzonegoT. K.w tej części nie były stanowcze i konsekwentne. Podczas pierwszego przesłuchania pokrzywdzony zeznał, iż oskarżony powiedział do niego „ściągnij mundur a wtedy ci zajebję” (k. 6), natomiast podczas kolejnych przesłuchań pokrzywdzony nie był pewien jakich słów użył oskarżony (k. 72, k. 132). Z kolei przesłuchiwany pierwszy raz świadekT. L., stojący bezpośrednio przy uczestnikach zdarzenia, zeznał, iż oskarżony powiedział do pokrzywdzonego „ściągnij mundur to porozmawiamy cwaniaczku” (k. 5). W późniejszych zeznaniach nie był już pewny jakie słowa padły z ust oskarżonego (k. 135). W tym stanie rzeczy, skoro ani pokrzywdzony, ani znajdujący się najbliżej świadek nie byli w istocie pewni jakich słów użył oskarżony wobec pokrzywdzonego, brak było podczas do ustalenia, że z ust oskarżonego padła pod adresem funkcjonariusza Policji groźba bezprawna wypowiedziana w celu zmuszenia tegoż funkcjonariusza do zaniechania prawnej czynności służbowe. Z tego powodu sąd odwoławczy wyeliminował z opisu czynu przypisanego oskarżonemu stosowanie groźby bezprawnej. W pozostałych natomiast zakresie ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji były bezbłędne. Wbrew wywodom apelacji sąd ten dokonał bowiem ustaleń faktycznych w oparciu o wszystkie przeprowadzone dowody, ocenione zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego, z uwzględnieniem okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego,a stanowisko w przedmiocie winy oskarżonego należycie uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyrku, wskazując jakie fakty uznał za udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Przeprowadzona przez sąd rejonowy ocena dowodów była rzeczowa i wszechstronna, sąd odwoławczy ją podziela. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, właściwie oceniony przez sąd pierwszej instancji, jednoznacznie wskazywał, że oskarżony stosował przemoc w celu zmuszenia funkcjonariusza PolicjiT. K.do zaniechania prawnej czynności służbowej. Nie ma przy tym żadnych wątpliwości, iż funkcjonariusz działał w granicach swoich uprawnień, podejmując stosowną interwencję w związku z ujawnieniem popełnienia wykroczeń przez kilku mężczyzn znajdujących się na boisku sportowym. Działanie oskarżonego spowodowało u pokrzywdzonego uszkodzenia ciała, skutkujące naruszeniem czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni. Nie ulega te najmniejszych wątpliwości, że używając słów wulgarnych oskarżony znieważył funkcjonariusza, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Dowody zgromadzone w niniejsze sprawie nie dają podstaw do uznania, iż przestępcze zachowanie oskarżonego wywołane było niewłaściwym zachowaniem pokrzywdzonego. Przeciwnie,T. K.wykonywał swoje czynności służbowe prawidłowo i w granicach swoich uprawnień. Z tych względów kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu jako występku zart. 224 § 2 kkw zw. zart. 157 § 2 kkiart. 226 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkbyła prawidłowa. Sąd odwoławczy uznał, iż z uwagi na stopień zawinienia i stopień społecznej szkodliwości czynu, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze, kara pozbawienia wolności, nawet z warunkowym zawieszeniem jej wykonania (czego w alternatywnie sformułowanym wniosku domagał się obrońca), byłaby zbyt dolegliwa dlatego też, przy zastosowaniuart. 58 §3 kk, zmienił zaskarżony wyrok poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym. W ocenie sądu odwoławczego tego rodzaju kara najpełniej zrealizuje cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do oskarżonego, a także w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. W pozostałym zakresie wyrok jako słuszny należało utrzymać w mocy. Rozstrzygnięcie o kosztach ma swoje uzasadnienie w treściart. 636 § 1 kpk.