Sąd Okręgowy w Sieradzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 116/14
Data wyroku: 2014-03-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Barbara Bojakowska
Słowa kluczowe: Pożyczka
Podstawa prawna: art. 720 § 1 i 2kc, art. 233 § 1 kpc

Sygn. akt I Ca 116/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 marca 2014 roku

Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny
w składzie:
Przewodniczący SSO Barbara Bojakowska
po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2014 roku w Sieradzu
na posiedzeniu niejawnym
sprawy
z powództwa Pracowniczej(...)przy Urzędzie Gminy wP.
przeciwkoG. S.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu
z dnia 31 grudnia 2013 roku, sygn. akt I C 773/13

oddala apelację.

Sygn. akt I Ca 116/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem z 31 grudnia 2013 r. Sąd Rejonowy w Wieluniu zasądził od pozwanegoG. S.na rzecz powoda Pracowniczej(...)przy Urzędzie Gminy wP.kwotę 3500 złotych oraz zwrot kosztów procesu w wysokości 100 złotych.

Apelacjęod wyroku wniósł pozwany, zaskarżając go w całości i zarzucając mu:
- naruszenie prawa procesowegoart. 233 § 1 k.p.c.poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że między stronami doszło do zawarcia umowy pożyczki, a także , że sposób zarachowania wpłat przez powódkę oraz ich wysokość była prawidłowa, podczas gdy strona powodowa nie udowodniła żadnej z tych okoliczności;
- naruszenieart. 227w zw. zart. 232 i art. 279 k.p.c.poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność wysokości oraz sposobu zarachowania przez stroną powodową potraceń z wynagrodzenia za pracę na poczet rzekomo zawartej umowy pożyczki.
W konkluzji wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Wieluniu.

Sąd Okręgowy zważył:
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancjiw sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, a na jego podstawie poczynił adekwatne do treści materiału dowodowego ustalenia faktyczne. Ustalenia te Sąd odwoławczy przyjmuje za własne, nie znajdując potrzeby ich ponownego szczegółowego przytaczania.
Nie jest słuszny zarzut naruszeniaart. 233 § k.p.c.w związku zart. 316 § 1 k.p.c.polegający na dokonaniu przez Sąd oceny materiału dowodowego w sposób dowolny bez jego wszechstronnego rozważenia oraz dokonanie ustaleń sprzecznych z treścią materiału dowodowego.
Przypomnieć należy, że w świetle utrwalonych poglądów judykaturyi piśmiennictwa prawniczego nie jest wystarczającym uzasadnieniem zarzutu naruszenia normyart. 233 § 1 k.p.c.przedstawienie przez stronę skarżącą własnej oceny dowodów i wyrażenie dezaprobaty dla oceny prezentowanej przez Sąd pierwszej instancji. Skarżący ma obowiązek wykazania naruszenia przez sąd paradygmatu oceny wynikającego zart. 233 § 1 k.p.c.(a zatem wykazania, że sądaquowywiódł z materiału procesowego wnioski sprzeczne z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego, względnie pominął w swojej ocenie istotne dla rozstrzygnięcia wnioski wynikające z konkretnych dowodów - grupy dowodów).
Wbrew zarzutom apelującego Sąd dokonał swoich ustaleń w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dysponował wystarczającymi dowodami, aby przyjąć, że pozwany pożyczkę otrzymał oraz jaka jej cześć pozostała jeszcze do spłacenia. Sąd Rejonowy okoliczności przyznania pozwanemu pożyczki ustalił w oparciu o zeznania zarządu strony powodowej oraz dokumenty w postaci listy płac i zaświadczeń o aktualnym zadłużeniu. Apelujący poza zarzutem braku umowy pożyczki na piśmie nie ustosunkował się do tych dowodów w żaden sposób.
W tym miejscu należy podnieść, co także rozważał Sąd Rejonowy, że dla skuteczności zawarcia umowy pożyczki nie jest wymagana forma pisemna. Jedynie stwierdzenie umowy pismem wymagane jest dla celów dowodowych(art. 720 § 2 k.c.). W przedmiotowej sprawie niesporne jest, że umowy na piśmie w dacie jej zawierania nie sporządzono, opierając się na wzajemnym zaufaniu. Ale sam fakt otrzymania pożyczki został stwierdzony na piśmie w postaci listy płac z potwierdzeniem odbioru kwoty 5000 złotych przez pozwanego ( d. lista płac k 6 ). W takiej Sąd Rejonowy miał prawo dopuścić dowód z przesłuchania stron na okoliczność udzielenia pożyczki oraz sposobu jej spłaty.
Nadto skarżący zdaje się „zapominać” , że w złożonym sprzeciwie przyznał sam fakt otrzymania pożyczki , a jedynie podnosił, że całość zadłużenia została spłacona ( d. uzasadnienie sprzeciwu k 30).
Nie jest także skuteczny zarzut naruszeniaart. 227w zw. zart. 232 i art. 279 k.p.c.polegający na pominięciu dowodu z opinii biegłego. Trafnie Sąd Rejonowy uznał, że dowód ten jest zbędny w sprawie, ponieważ zadaniem biegłego nie jest poszukiwanie dowodów na rzekomą spłatę pożyczki, który to obowiązek obciążał pozwanego. Apelujący poza powtórzeniem zarzutów z sprzeciwu nie przedstawił żądanych innych okoliczności, które uzasadniałyby skorzystanie z wiadomości specjalnych, a tylko wtedy zarzut ten mógłby być uzasadniony. W szczególności nie przedstawił żadnego dowodu , który pozwałaby na poczynienie ustaleń, że spłacił pożyczkę w kwocie wyższej aniżeli ustalił to Sąd pierwszej instancji.

Podsumowując należy stwierdzić, że skarżący nie przedstawił żadnych skutecznych zarzutów wobec zaskarżonego rozstrzygnięcia, a apelacja stanowi jedynie niczym nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi ustalenia i wnioskami Sądu Rejonowego.

Dlatego też Sąd Okręgowy w oparciu o treśćart. 385 k.p.c.w zw. zaart. 50510k.p.c.apelację oddalił.