Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 9541/13
Data wyroku: 2014-04-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Kowalski
Teza: spożywanie alkoholu w miejscu zabronionym

Sygn. akt XI W 9541/13

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 kwietnia 2014 roku

Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Kowalski
Protokolant: Aleksandra Szustakiewicz
przy udziale oskarżyciela publicznegoE. W.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 roku wW.
sprawy przeciwkoJ. D. (1)
synowiL.iE.z domuK.
urodzonemu (...)wW.
obwinionemu o to, że:

w dniu 30 września 2013 roku ok. godziny 20:00 naul. (...)wW.spożywał napój alkoholowy typu wódkę marki(...)o zawartości alkoholu 40 procent w miejscu zabronionym,

tj. o wykroczenie zart. 431ust. 1w związku zart. 14 ust. 2a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z dnia 26.10.1982 r.,

I
obwinionegoJ. D. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, który kwalifikuje zart. 431ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowii na podstawie tego przepisu skazuje go, zaś na podstawieart. 431ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniuw trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi,art. 24 § 1 i 3kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesiąt) złotych;

II
na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpwzwalnia obwinionego w całości od zapłaty kosztów postępowania i określa, że ponosi je Skarb Państwa.

Sygn. akt XI W 9541/13

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

ObwinionyJ. D. (1)w dniu 30 września 2013 roku około godziny 20:00 przebywał na skwerze w okolicy Muzeum(...)przyulicy (...)wW..
Obwiniony wraz z innym mężczyzną spożywał we wskazanym wyżej miejscu i czasie napój alkoholowy w postaci wódki(...)o zawartości alkoholu 40%.
W związku z faktem spożywania przez obwinionego alkoholu w miejscu, gdzie jest to zabronione - została wobec niego podjęta interwencja przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej –B. S.,R. R.iK. B..

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:

1
notatkę urzędową (k. 1-2),

2
zeznania świadkaB. S.(k. 6v, 36),

3
zeznania świadkaK. B.(k. 36).

ObwinionyJ. D. (2)nie został przesłuchany. Sąd - na podstawieart. 71 § 4 kpw- przeprowadził rozprawę zaocznie.

Sąd zważył, co następuje:

Zeznania przesłuchanych w sprawie świadków -B. S.iK. B.są spójne, logiczne, jasne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Sąd daje im z tych względów wiarę. Pozwalają one – w powiązaniu z treścią sporządzonej po zdarzeniu notatki rzędowej (k. 1-2) - ustalić stan faktyczny w niniejszej sprawie. Relacje wskazanych świadków są ze sobą zgodne, zarówno co do zachowania obwinionego, jak i miejsca popełnienia czynu. PonadtoB. S.iK. B.zgodnie określili rodzaj alkoholu spożywanego przez przebywających w parku mężczyzn, w tym obwinionego. Wszystkie udzielone przez świadków informacje okazały się zbieżne z treścią notatki urzędowej sporządzonej przezB. S.. Strażnik ten dodał także, iż podczas interwencji nie miał wątpliwości co do tożsamości obwinionego, którą ustalił w trakcie legitymowania. ŚwiadekR. R.nie pamiętał okoliczności zdarzenia z uwagi na upływ czasu i wielość podobnych interwencji. Jego zeznania nic do sprawy nie wniosły.
Za wiarygodne Sąd uznał dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, które zostały ujawnione na podstawieart. 76 § 1 kpw. Zostały one sporządzone przez kompetentne osoby w ramach wykonywanych przez nie czynności, a stronyw toku przewodu sądowego nie kwestionowały ich prawdziwości.

Wykroczenie zart. 431ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 rokuo wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowipopełnia ten, kto m. in. spożywa napoje alkoholowe wbrew zakazom określonym wart. 14 ust. 1 i 2a-6, tj. na ulicach, placach i w parkach, z wyjątkiem miejsc przeznaczonych do ich spożycia na miejscu, w punktach sprzedaży tych napojów (art. 14 ust. 2a).
Nie ulega wątpliwości Sądu, że zachowanie obwinionego wyczerpuje znamiona wykroczenia opisanego w wyżej wskazanej ustawie.
Zasadnym jest zatem twierdzenie, iż obwiniony jest sprawcą wykroczenia, a nie jedynie czynu zabronionego. Jego czyn jest bezprawny (narusza normę sankcjonowaną i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających bezprawność), karalny (realizuje wszystkie znamiona czynu zabronionego i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających bezprawność), karygodny (jest czynem społecznie szkodliwym), jest to również czyn zawiniony przez obwinionego (popełniony w sytuacji, w której sprawca mógł postąpić zgodnie z nakazem zawartym w normie prawnej, nie zachodzi w stosunku do niego żadna z ustawowych lub pozaustawowych okoliczności wyłączających winę). Stopień zawinienia wyznaczają: rozpoznawalność sytuacji – zarówno w sferze faktycznej, jak i w płaszczyźnie jej prawnego wartościowania, możliwość przeprowadzenia prawidłowego procesu motywacyjnego i podjęcie decyzji o postąpieniu zgodnie z nakazem prawa oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem. Ocena tych okoliczności prowadzi do wniosku, iż obwinionemu można postawić zarzut, że w czasie swojego bezprawnego, karalnego i społecznie szkodliwego czynu nie dał posłuchu normie prawnej.
Wymierzając karę obwinionemuJ. D. (1), Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw.
W ocenie Sądu wymierzona kara w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy i jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu. Sąd miał równocześnie na uwadze okoliczności wymienione w art. 33 § 2 kw - właściwości, warunki osobiste i majątkowe obwinionego oraz jego stosunki rodzinne (student, na utrzymaniu rodziców), a także uprzednią niekaralność potwierdzoną informacją z Krajowego Rejestru Karnego (k. 30).
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż orzeczona wobec obwinionego kara grzywny w wysokości 50 złotych (a więc bliska dolnemu jej wymiarowi) jest wystarczająca i sprawiedliwa. Wymierzając obwinionemu karę grzywny w takiej wysokości, Sąd miał w szczególności na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie ma ona osiągnąć wobec obwinionego. Zdaniem Sądu grzywna w wysokości 50 złotych będzie wystarczająca, aby uzmysłowić obwinionemu naganność jego postępowania. Spełni ona też cele kary w zakresie społecznego oddziaływania.
Orzeczenie o kosztach oparto na przepisieart. 624 § 1 kpk, który na mocyart. 119 kpwznajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu w sprawacho wykroczenia. Sąd kierował się w tym zakresie ustaleniem, że uiszczenie dodatkowo kosztów postępowania byłoby dla obwinionego zbyt uciążliwe, z uwagi na jego sytuację finansową – obwiniony w chwili obecnej studiuje i nie osiąga dochodów.