Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie
VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VI P 146/14
Data wyroku: 2014-10-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Rafał Jasiński, Halina Dziewulska, Elżbieta Marek
Słowa kluczowe: Odszkodowanie Za Bezprawne Rozwiązanie Stosunku Pracy
Podstawa prawna: art. 39 kp, art. 45§1 kp

Sygn. akt VI P 146/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 października 2014 r.
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ wW., VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSR Rafał Jasiński

Ławnicy:

H. D.
E. M.

Protokolant:

Angelika Małetko

po rozpoznaniu 22 października 2014 r. wW.
na rozprawie
sprawy z powództwaM. L.
przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki ZdrowotnejW.-B.wW.
o przywrócenie do pracy

1
zasądza od pozwanego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki ZdrowotnejW.-B.wW.na rzecz powodaM. L.kwotę 6.300,00 zł (sześć tysięcy trzysta) złotych tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę,

2
zasądza od pozwanego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki ZdrowotnejW.-B.wW.na rzecz powodaM. L.kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu,

3
nakazuje pobrać od pozwanego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki ZdrowotnejW.-B.wW.na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ wW.kwotę 310 (trzysta dziesięć) złotych tytułem opłaty od pozwu, od której zwolniony był powód;

4
wyrokowi w punkcie pierwszym nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 2.219,40 zł (dwa tysiące dwieście dziewiętnaście złotych i czterdzieści groszy)

UZASADNIENIE
Pozwem z 1 kwietnia 2014 r.M. L.wniósł o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę dokonane 25 marca 2014 r., a jeżeli umowa o pracę ulegnie rozwiązaniu w trakcie procesu o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na rozprawie 22 października 2014 r., z uwagi na to, iżM. L.przeszedł na emeryturę, strona powodowa wniosła o zasądzenie odszkodowania w wysokości 6.300 zł.
W odpowiedzi na pozew pozwany wnosił o oddalenie powództwa.
Sąd ustalił w sprawie następujący stan faktyczny:
M. L.,urodzony (...)był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w(...) spółce z o.o.(oraz jej prawnych poprzedników) w okresie od 1 września 1969 r. do 31 maja 2003 r., w tym w okresie od 1 sierpnia 1979 r. do 30 kwietnia 1996 r. na stanowisku wymienionym w wykazie A stanowiącym załącznik doRozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Na stanowisku tym stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace związane z obsługą akumulatorowni, naprawy instalacji elektrycznych w kanałach naprawczych samochodów (świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach – k.13).
Od 22 września 2004 r. do 30 czerwca 2014 r.M. L.był zatrudniony w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki ZdrowotnejW.-B.wW.na podstawie umowy o pracę, w tym od 1 stycznia 2008 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony (umowy o pracę – k.7-10).
25 marca 2014 r. Samodzielny Publiczny Zakład Opieki ZdrowotnejW.-B.rozwiązała zM. L.umowę o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Jako przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę pracodawca podał likwidację zajmowanego przez powoda stanowiska pracy w strukturze pracodawcy (oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę – k.11).
W okresie od stycznia do marca 2014 r. średnie miesięczne wynagrodzenieM. L.wynosiło 2.219,40 zł (zaświadczenie – k.23)
15 września 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych – II Oddział wW.przyznałM. L.emeryturę (decyzja – k.101-103).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wyżej wskazane dowody z dokumentów, których prawdziwość w toku procesu nie była podważana przez żadną ze stron procesu.
Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadkówB. R.iE. K.(k.117). Świadkowie ci mieli zeznawać na okoliczność konieczności likwidacji stanowiska pracy powoda (k.22). Z uwagi jednakże na to, iż Sąd uwzględnił powództwo z uwagi na to, że rozwiązanie umowy o pracę było niezgodne z prawem, a nie dlatego, że wskazana w wypowiedzeniu umowy o pracę przyczyna wypowiedzenia była niekonkretna, nierzeczywista lub nieuzasadniona – okoliczności te pozostawały nieistotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia i wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności sprawy nie było konieczne również przeprowadzanie dowodu z przesłuchania stron. Stan sprawy został dostatecznie wyjaśniony na podstawie złożonych do akt dokumentów, które nie były kwestionowane przez którąkolwiek ze stron, wobec czego nie zachodziły przesłanki zart. 299 k.p.c., co obligowało Sąd do oddalenia wniosku o dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługuje na uwzględnienie.
Pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę pracownikowi, któremu brakuje nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia mu uzyskanie prawa do emerytury z osiągnięciem tego wieku (art. 39 k.p.).
Za wiek emerytalny w rozumieniuart. 39 k.p.uważa się tzw. powszechny wiek emerytalny oraz wiek uprawniający do przejścia na emeryturę w obniżonym wieku emerytalnym, który dla określonych kategorii pracowników jest normalnym ustawowym wiekiem emerytalnym (górnicy, pracownicy kolejowi, pracownicy zatrudnieni w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, o których mowa w ustępach 2 i 3 art. 32 u.e.r.f.u.s.) (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 6 grudnia 2012 r., III APa 28/12, Lex nr 1239913 oraz cytowane tam orzecznictwo). W realiach niniejszej sprawy w toku procesu, niespełna pół roku po złożeniu oświadczenia o rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem, powód nabył prawo do emerytury w związku z pracą w warunkach szczególnych i dla niego obniżony wiek emerytalny (60 lat), był normalnym ustawowym wiekiem emerytalnym. Powodowi zostało przyznane prawo do emerytury w toku procesu, zaś w chwili wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę, podlegał szczególnej ochronie wynikającej zart. 39 k.p.Pracodawcy znane były okoliczności podlegania tej ochronie, w tym w szczególności wiek oraz okres pracy przepracowany w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. W orzecznictwie podnosi się, iż stan świadomości pracodawcy ma marginalne znaczenie dla rozstrzygania tego typu spraw, niemniej jednak w szczególnych okolicznościach konkretnego przypadku może to być element stanu faktycznego, który przy istnieniu innych okoliczności sprawy może wpływać na ocenę Sądu w zakresie nadużycia prawa poprzez naruszenie zasad współżycia społecznego.
Sąd zwrócił również uwagę na treśćustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników(zwanej dalej ustawą o zwolnieniach grupowych). Ustawa ta jednak pozwala wyłącznie na wypowiedzenie warunków pracy i płacy (art. 5 ust. 5 pkt 1 ustawy o zwolnieniach grupowych), zaś w niniejszym przypadku pozwany złożył oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem, a więc wypowiedzenie to miało inny charakter i swoim skutkiem dążyło znacznie dalej, tj. do definitywnego rozwiązania stosunku pracy.
Rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem w sposób naruszającyart. 39 k.p.czyniło bezprzedmiotowym dokonywanie ustaleń i oceny, czy przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę była rzeczywista, konkretna oraz uzasadniająca wypowiedzenie umowy o pracę. Bez znaczenia pozostawało również to, czy rozwiązanie umowy o pracę naruszało zasady współżycia społecznego. Na marginesie tylko dostrzec należy, iż każde zachowanie się podmiotu prawa prywatnego, które narusza przepisy prawa bezwzględnie obowiązującego narusza również zasady współżycia społecznego – normą w świetle tych zasad jest bowiem przestrzeganie tych przepisów. Na marginesie wskazać tylko należy, iż naruszenie zasad współżycia społecznego samo w sobie, bez współistnienia innych przesłanek nie może prowadzić do uwzględnienia powództwa o zasądzenie. W realiach niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę rozkład ciężaru dowodu oraz przesłanki odpowiedzialności każdej ze stron, to że przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę była rzeczywista, konkretna i uzasadniająca wypowiedzenie umowy o pracę, w przypadku gdyby rozwiązanie umowy o pracę było zgodne z prawem, powinien udowodnić pracodawca.
Z uwagi na niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę strona powodowa żądała zasądzenia na jej rzecz odszkodowania. Żądane odszkodowanie, skonkretyzowane przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, mieściło się w granicach określonych wart. 471k.p., dlatego też Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 6.300 zł.
O kosztach procesu Sąd postanowił na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c.w związku zart. 99 k.p.c.
O kosztach sądowych Sąd postanowił na podstawieart. 113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Rygor natychmiastowej wykonalności Sąd nadał na podstawie i w granicach określonych wart. 4772§ 1 k.p.c.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.