Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 923/14
Data wyroku: 2014-10-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Roman Troll, Leszek Dąbek, Gabriela Sobczyk
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 445 k.c.

Sygn. akt III Ca 923/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 października 2014 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - Sędzia SO Leszek Dąbek (spr.)
Sędzia    SO Gabriela Sobczyk
Sędzia    SR del. Roman Troll
Protokolant    Iwona Reterska
po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 r. w Gliwicach na rozprawie
sprawy z powództwaD. R.
przeciwko(...)Spółce AkcyjnejwW.

o zapłatę
na skutek apelacji pozwanej
od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I C 326/11

1
oddala apelację;

2
zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 300 zł (trzysta złotych) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu odwoławczym.

SSR del. Roman Troll  SSO Leszek Dąbek  SSO Gabriela Sobczyk
Sygn. akt III Ca 923/14

UZASADNIENIE

     PowódkaD. R.żądała zasądzenia na jej rzecz od pozwanej(...)Spółki Akcyjnej wW.zadośćuczynienia w kwocie 5.000zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu oraz zwrotu kosztów procesu.
Uzasadniając żądanie twierdziła, że w dniu 29 04 2010r. uczestniczyła w wypadku drogowym, którego sprawca był ubezpieczony w pozwanym zakładzie ubezpieczeń. W wyniku wypadku doznała obrażeń ciała w postaci: złamania kości łokcia lewej ręki, silnego stłuczenia kolana i podudzia prawej nogi, zranienia i stłuczenia lewej nogi oraz stłuczenia głowy. W dalszym ciągu odczuwa ból w lewej ręce i prawej nodze, co utrudnia jej codzienne funkcjonowanie. Powódka nie może w pełni zgiąć nogi ani klęknąć; kolana są spuchnięte. Przez pierwsze dwa tygodnie po wypadku nie mogła się samodzielnie poruszać. Wymagała opieki, nie była w stanie wykonywać codziennych czynności jak przygotowywanie posiłków, zakupy, higiena osobista itd. Pozwana uznała swoją odpowiedzialność za skutki wypadku, ustaliła wysokość zadośćuczynienie
na 7.000zł jej z tego tytułu kwotę 1.400zł i obecnie powódka dochodzi pozostałej części należnego jej zadośćuczynienia.

    Pozwana(...)Spółka Akcyjna wW.
wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz
od powódki zwrotu kosztów procesu.
Pozwana przyznała, że uznała swoją odpowiedzialność za skutki wypadku, wypłacając powódce zadośćuczynienie w kwocie 1.400 zł (ustalając wysokość zadośćuczynienia na kwotę 7.000 zł i uwzględniając przyczynienie się powódki do wypadku w 80 %), która w pełni skompensowała jej krzywdę.
Sąd Rejonowy w Rybnikuw wyroku z dnia 21 03 2014r. zasądził
od pozwanej na rzecz powódki kwotę 5.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 21 03 2014r., oddalił powództwo w pozostałej części i orzekł o kosztach procesu.
W ustalonym stanie faktycznym w motywach orzeczenia przywołał regulację art. 436
§ 1 k.c.w zw. zart. 435 § 1 k.c.iart. 362 k.c.Ocenił , że powódka przyczyniła się
do zaistnienia wypadku w 46,66%. Następnie uwzględniając zakres doznanych przez powódkę obrażeń ciała, okres jej leczenia i występujących u niej dolegliwości ustalił globalną wysokość zadośćuczynienia na kwotę 12.000zł, po czym wyliczył, że przy uwzględnieniu stopnia jej przyczynienia do wypadku należy się jej od powódki zadośćuczynienie w kwocie 6.400zł. Pomniejszył tę kwotę o wypłacone powódce przez pozwaną zadośćuczynienie w wysokości 1.400zł i uznał powództwo za uzasadnione.
O należnych powódce odsetkach za opóźnienie się pozwanej w zapłacie zasądzonego zadośćuczynienia orzekał stosując regulacjęart. 445 § 1 k.c.i zasądzając je od dnia wyroku, a w pozostałej części powództwo oddalił. O kosztach procesu orzekł na pod-stawieart. 100 zd. 2 k.p.c., uznając że powódka uległa co do nieznacznej części swojego żądania.
Orzeczenie zaskarżyła
    pozwana(...)Spółka Akcyjna wW.
w części uwzględniającej powództwo ponad kwotę 3.000zł i zasądzającej koszty procesu, która wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonej części bądź o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Zarzuciła, że przy ferowaniu wyroku naruszono prawo procesowe tj. regulacje:
-art. 233 k.p.c.przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wskutek uchybienia zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego w części dotyczącej ustaleń faktycznych, wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczonych i przeprowadzonych w sprawie dowodów z zeznań powódki poprzez bezkrytyczne ich przyjęcie „podczas gdy do tego dowodu należało podejść z dużą ostrożnością a do dowodu z opinii biegłego sądowego chirurga ortopedy traumatologa z większą wnikliwością”,
-art. 328 § 2 k.p.c.poprzez nienależyte wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i niewłaściwe uzasadnienie, które to fakty zdaniem Sądu zostały udowodnione oraz niepodanie w sposób przekonujący przyczyn, które spowodowały, że Sąd pewnym dowodom dał wiarę a innym dowodom jej odmówił,
Ponadto zarzucała, że popełniono błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ
na treść wydanego orzeczenia i w jego konsekwencji naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj.art. 6 k.c.poprzez jego pominięcie i uznanie, iż w myśl tego przepisu powódka wykazała zasadność roszczeń w zaskarżonej części,art. 361 § 1 k.c.poprzez uwzględnienie roszczeń mimo, iż nie pozostają w adekwatnym związku przyczynowym z zaistniałą szkodą i nie stanowią normalnych następstw działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła,art. 445 § 1 k.c.polegające na przyznaniu powódce tytułem zadośćuczynienia kwoty niewspółmiernej do poniesionej przez nią krzywdy.
PowódkaD. R.wniosła o oddalenie apelacji oraz zasądzenie na jej rzecz od pozwanej zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.
Sąd Odwoławczy ustalił i zważył co następuje:
Sąd pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował roszczenia powódki przyjmując, że mają one źródło w łączącej pozwaną ze sprawcą wypadku umowie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych
za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów oraz w reżimie odpowie-dzialności deliktowej za szkodę.
Informacje zawarte w źródłach dowodowych nawzajem się uzupełniają
i potwierdzają, a dokonana przez Sąd Rejonowy ich ocena mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów i Sąd odwoławczy ja podziela.
Wbrew twierdzeniom apelacji wnioski opinii biegłego sądowego specjalisty chirurga ortopedy traumatologaT. Z.mają odzwierciedlenie w ustaleniach faktycznych zawartych w podstawie faktycznej zaskarżonego orzeczenia (k – 135 uzasadnienia orzeczenia).
Z opinii tej wynika, że u powódki stwierdzono stan po złamaniu kości łokciowej lewej w 1/3 obwodowej z ograniczeniem ruchu nawrócenia przedramienia
w stopniu niewielkim oraz przebyte stłuczenie obu kolan z bolesnością prawego,
po przeciążeniu bez upośledzenia funkcji.
Daje to sumaryczny trwały uszczerbek na zdrowiu powódki w wysokości 5 % w następstwie przebytego wypadku drogowego. Obrażenia te mogą w przyszłości mieć niewielki wpływ na powstawanie zmian zwyrodnieniowych, skutki te nie powinny wpływać w sposób istotny na jakość życia badanej.
Z tych też względów Sąd odwoławczy przyjął za własne ustalenia faktyczne Sąd pierwszej instancji .
Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna ustalonego stanu faktycznego
jest prawidłowa.
Odpowiedzialność pozwanej za skutki przedmiotowego wypadku drogowego nie była negowana w toku postępowania odwoławczego.
Ma ona źródło w regulacjiart. 415 k.c.w związku zart. 436 § 1 k.c.
i postanowieniach zawartej przez pozwaną ze sprawcą wypadku umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe
w związku z ruchem tych pojazdów oraz w regulacjiart. 822 § 4 k.c.uprawniającej powódkę do dochodzenia roszczeń bezpośrednio od pozwanego zakładu ubezpieczeń.
Na zasadach ogólnych rodzi ona po stronie pozwanej między innymi obowiązek zapłaty poszkodowanemu w wypadku drogowym zadośćuczynienia za doznaną krzywdę przewidzianego w regulacjiart. 445 k.c..
Stosownie do utrwalonego poglądu prawnego zadośćuczynienie za doznaną krzywdę ma przede wszystkim charakter kompensacyjny i jego wysokość musi przedstawiać ekonomiczną wartość, lecz równocześnie nie może być nadmierna
w stosunku do doznanej krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa oraz powinna być utrzymana w rozsądnych granicach (np. wyrok SN z dn. 26 02 1962r. 4 CR 902/61, OSNCP 1963r. nr 5, poz. 107; wyrok z dn. 24 06 1965r.. I PR 203/65, OSPiKA 1966r. poz. 92).
Powódka w następstwie wypadku doznała złamania kości łokciowej lewej
w 1/3 obwodowej z ograniczeniem ruchu nawrócenia przedramienia w stopniu niewielkim oraz stłuczenia obu kolan z bolesnością prawego, po przeciążeniu bez upośledzenia funkcji. Trwały uszczerbek na zdrowiu powódki wynosi 5 %. Leczenie złamanej ręki trwało do sierpnia 2010r., a do października 2012r. powódka odczuwała ból w prawej nodze. Na skutek doznanych obrażeń ciała powódka miała trudności
w wykonywaniu czynności życia codziennego (w przygotowywaniu posiłków, robieniu zakupów, w czynnościach higieny osobistej) i z tego powodu zmuszona była korzystała z pomocy innych osób.
Powódka zamieszkuje sama, jest osobą czynną zawodowo i do chwili wypadku była w pełni samodzielna i występujące w następstwie wypadku utrudnienia w jej życiu codziennym wywoływały u niej dyskomfort psychiczny.
Dlatego ustalona przez Sąd Rejonowy globalna wysokość zadośćuczynienia
w kwocie 12.000 zł, spełnia wskazane na wstępie kryteria i nie jest niewspółmiernie nieodpowiednia do doznanej przez powódkę krzywdy, wobec czego brak jest podstaw do jej skorygowania przez Sąd odwoławczy ( OSN 9 07 1970r. III PRN 39/70, OSNCP 1971, Nr 3, poz. 53).
Ferując wyrok Sąd Rejonowy uznał, że powódka przyczyniła się do zaistnienia wypadku w 46,66% i ocena ta nie była kwestionowana w apelacji.
Uwzględniając zatem globalną wysokość zadośćuczynienia, zakres przyczy-nienia się powódki do wypadku oraz już wypłacone na jej rzecz przez pozwaną zadośćuczynienie w kwocie 1.400zł, powództwo było uzasadnione, co znalazło prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym wyroku.
Rozstrzygnięcia o odsetkach ustawowych za opóźnienie się pozwanej w zapłacie zasądzonych należności oraz o kosztach procesu mają oparcie odpowiednio
w regulacjachart. 481 § 1 i 2 k.c.orazart. 100 zd. 2 k.p.c.
Reasumując zaskarżone wyrok jest prawidłowy i dlatego apelację pozwanej jako bezzasadną oddalono w oparciu o przepisart. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na mocy regulacji
art. 98 § 1 i 2 k.p.c.biorąc pod uwagę, że pozwana w całości uległa w tym postępowaniu i powinna zwrócić powódce poniesione przez nią koszty zastępstwa przez fachowego pełnomocnika
SSR del. Roman Troll  SSO Leszek Dąbek    SSO Gabriela Sobczyk