Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 667/13
Data wyroku: 2014-09-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej Jabłoński
Podstawa prawna: art. 158 § 1 kk
Teza: oskarżony zostal uznany za winnego zarzucanych mu czynów

Sygn. akt III K 667/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 września 2014 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie Wydział III Karny
w składzie:
Przewodniczący – SSR Maciej Jabłoński
Protokolant – Katarzyna Pilch
po rozpoznaniu w dniu 19 września 2014r.
sprawy:
M. F.-s.M.iM.z d.Ł.,ur. (...)wW.
oskarżonego o to, że:

I
W dniu 02.02.2013 r. wW.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu z drugim nn. sprawcą, kopiąc nogami po całym cieleJ. S.iB. B. (1)oraz uderzając pięścią w twarzG. C., dokonali ich pobicia, narażając ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężki uszczerbek na zdrowiu

tj. o czyn zart. 158 § 1 kk

II
W dniu 14.09.2013 r. wW.U.przyul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu z drugim nn. sprawcą, dokonali pobiciaH. G.w ten sposób, że uderzając pięściami po twarzy oraz kopaniem po całym ciele, spowodowali u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci dyslokacji oczodołowo– nosowej po stronie lewej, czym narazili ww. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kklubart. 157 § 1

tj. o czyn zart. 158 § 1 kk

orzeka:

1
M. F.uznaje za winnego dokonania zarzucanych mu czynów i za to:

- za czyn zpkt. Ina podstawieart. 158 § 1 kkw związku zart. 58 § 3 kkwymierza mu karę 1 (jednego) roku ograniczenia wolności, określając obowiązek wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne na 40 (czterdzieści) godzin w stosunku miesięcznym;
- za czyn zpkt. IIna podstawieart. 158 § 1 kkw związku zart. 58 § 3 kkwymierza mu karę 1 (jednego) roku ograniczenia wolności, określając obowiązek wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne na 40 (czterdzieści) godzin w stosunku miesięcznym;

2
Na podstawieart. 85 kki86 § 1 i 3 kkwymierza oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy ograniczenia wolności, określając obowiązek wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne na 40 (czterdzieści) godzin w stosunku miesięcznym;

3
Na podstawieart. 46 § 2 kkorzeka od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonychJ. S.,B. B. (1),G. C.iH. G.zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w wysokości po 700 złotych na rzecz każdego z pokrzywdzonych;

4
Na podstawieart. 627 kpkobciąża oskarżonego opłatą w kwocie 300 zł i kosztami postępowania w kwocie 160 zł.

III K 667/13

UZASADNIENIE
Na podstawie zebranego materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny w sprawie:
W dniu 2 lutego 2013r około godziny 03.00J. S.jako kierująca pojazdem samochodowym wraz z pasażeramiB. B. (1)iG. C.zatrzymała samochód naulicy (...)i wszyscy obecni w jego wnętrzu rozmawiali jeszcze gdy ulicą przebiegł starszy mężczyzna ścigany przez dwóch młodszych, z których jeden zaczął go poszturchiwać kiedy wszyscy znaleźli się w pobliżu budki ochrony. Widząc toJ. S.pod wpływem współczucia wyszła z samochodu i chcąc przestraszyć sprawców zapowiedziała, że wezwie Policję. Za nią z samochodu wysiadłB. B. (1), który podszedł do obecnych i został zaatakowany przez jednego z dwóch młodych mężczyzn i na skutek tego razem zJ. S.zaczął się wycofywać do samochodu a sprawcy towarzyszyli im popychając ich aż do przewrócenia sięB. B. (1)co sprowokowało napastników do kopania go. WtedyJ. S.położyła się na nim aby zniechęcić napastników do dalszej agresji, lecz nie zaprzestali oni swojego działania i kilkukrotnie kopnęli także ją. Widząc tą sytuacjęG. C.próbował interweniować ale został uderzony w twarz na tyle skutecznie, że przewrócił się a po podniesieniu się otrzymał kolejne uderzenie co skłoniło go do ucieczki, tym bardziej racjonalnej, że swoją akcją osiągnął tyle, iż sprawcy zajęci jego osobą nie przeszkodzili w odjeździeB. B. (1)iJ. S., którzy niezwłocznie powiadomili Policję. Funkcjonariusze Policji udali się w okolice miejsca zdarzenia gdzie po krótkim pościgu i pokonaniu oporu zatrzymaliM. F.w którymJ. S.rozpoznała jednego z napastników.
W dniu 14 września 2013r w godzinach wieczornychH. G.wtowarzystwie (...)znalazł się naulicy (...)w okolicy sklepu spożywczego do którego wszedł aby kupić piwo. Po wyjściu zauważył, że jego kolega rozmawia z trzema mężczyznami wśród których był znany mu osobiścieM. F.. Podszedł do nich podał jedno piwo swojemu koledze. W tym momencie został uderzony przez nieznanego sobie mężczyznę pięścią w twarz po czym przewrócił się a kiedy wstałM. F.uderzył go pięścią w lewą stronę twarzy i pokrzywdzony znowu się przewrócił po czym podjął ucieczkę, aM. F.dogonił go i zaczął zadawać ciosy pięściami i kopnięcia w twarz i żebra. Pokrzywdzony przewrócił się a sprawca dalej kopał go a po chwili odszedł z miejsca zdarzenia.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: w zakresie czynu z dnia 02.02.2013r – wyjaśnień oskarżonegoM. F.(k- 51-52), zeznań świadkówG. C.(k- 20-21),B. B. (1)(k- 28),J. S.(k-33),K. S.(k-15-16),R. K.(k- 17),N. W.(k- 89),J. W.(k- 94), opinii lekarskich (k- 74,75,76,), protokołów użycia alkomatu (k-8,9,10), protokołów oględzin (k- 37,53,86-87), protokołów okazania (k- 41-42,43-44,45-46, 47-48), materiału poglądowego (k- 26-27, 31-32,35, 38-39), kart informacyjnych (k- 25,29,34); w zakresie czynu z dnia 14 września 2013r – wyjaśnień oskarżonego (k- 251), zeznań świadkówH. G.(k-223-224),R. P.(k- 257-258),D. J.(k- 261), protokołów oględzin (k- 227-235), protokołu zatrzymania (k- 242), karty informacyjnej (k-245), opinii (k- 259).
Sąd jedynie częściowo dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego. Jak idzie o zdarzenie z dnia 2 lutego 2014r. to oskarżony przedstawił przebieg zajść wyrywkowo, chaotycznie i jako ciąg oderwanych od siebie przebłysków świadomości, w których to on był ofiarą napaści a pamiętał w miarę dokładnie swój pościg za jakimś mężczyzną ( w istocieG. C.) którego kojarzył jako napastnika. Wyjaśnienia oskarżonego nie znajdują potwierdzenia w zeznaniach świadków, a wręcz przeciwnie, świadkowie (szczególnie pokrzywdzeni) przedstawiają spójny obraz zdarzeń całkowicie odmienny co do przebiegu. Nie zmienia postaci rzeczy treść zeznań świadkaW., która podawała jeszcze inny przebieg zdarzenia niż sam oskarżony a mianowicie nie było w nim w ogóle mowy o pościgu oskarżonego za jednym z mężczyzn i próbach sforsowania budki ochroniarza. Także częściowo jedynie Sąd dał wiare wyjaśnieniom oskarżonego co do zdarzenia z dnia 14 września 2013r. Tu oskarżony nie kwestionował swojej winy, lecz racjonalizował swoje zachowanie podając rzekomy przebieg zdarzenia wcześniejszego, czyli napaściH. G.na niego czego skutkiem był jego późniejszy atak wespół z przygodnymi sojusznikami przeprowadzony w rewanżu. Wobec milczenia świadków zdarzenia na ten temat w powyższym zakresie czyli uprzedniej napaści na oskarżonego należy uznać jego wyjaśnienia za przyjętą linię obrony.
Jak idzie o zeznania świadków to Sąd nie miał wątpliwości co do wiarygodności świadków za wyjątkiemN. W., która jak wskazano wyżej podawała przebieg zdarzeń w sposób odbiegający nie tylko od relacji któregokolwiek z innych świadków ale też oskarżonego. Należy zwrócić uwagę na fakt, że z relacji oskarżonego wynika wcześniejsze spożycie również przez tego świadka alkoholu i stąd treść jej relacji, Podobnie jak częściowo oskarżonego może być wynikiem nie tylko chęci wsparcia oskarżonego ale też zapamiętaniem oderwanych scen, poddanych też jakimś zniekształceniom własnym w zakresie interpretacji. Co do zeznańR. P.iD. J.to należy je traktować z rezerwą. Świadkowie ci zaprzeczyli swojej obecności w chwili zdarzenia. Jeden miał być akurat w sklepie, a drugi wcześniej się oddalić. Jednakże pokrzywdzony wskazywał na obecność świadkaP.a sam świadekP.wskazał, że gdy on udawał się do sklepu to świadekJ.pozostał przed nim. Zdaniem Sądu świadkowie unikają relacji z samego zdarzenia z uwagi na fakt że znają ( przynajmniej częściowo) jego uczestników ( tak jak oskarżony i pokrzywdzony znali się nawzajem) i nie chcą stanąć w roli dla siebie niewygodnej. Co do pozostałych świadków to ich relacje są spójne i logiczne, nie zawierają sprzeczności wewnętrznych i korespondują ze sobą jak idzie o zdarzenia z dnia 2 lutego 2013r.
Sąd zważył, co następuje:
W świetle zebranego materiału dowodowego wina oskarżonego w zakresie zarzucanych mu czynów nie budzi wątpliwości. Jak idzie o czyn z dnia 2 lutego 2013r to z zeznań pokrzywdzonych wynika ponad wszelką wątpliwość, że w toku zdarzenia wszyscy pokrzywdzeni aczkolwiek w różnym układzie czasowym i kolejno byli obiektem fizycznej napaści dwóch mężczyzn, z których jednym był oskarżony jak wynika z okazania z udziałemJ. S.oraz zeznańK. S.relacjonującej rozpoznanie oskarżonego na miejscu zdarzenia przez pokrzywdzoną już po jego zatrzymaniu. Obaj sprawcy zadawali każdemu z pokrzywdzonych uderzenia w głowę, a także kopnięcia w te okolice pokrzywdzonejS.iB.. Uderzenia były na tyle silne, że spowodowały obrażenia ciała, a zatem kierowanie ich w stronę tak wrażliwej części ciała jaka jest głowa narażało pokrzywdzonych na niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu z uwagi na znajdujące się tam wrażliwe na urazy mechaniczne oczy oraz mózg chroniony wprawdzie kostną strukturą czaszki ale niejednakowo na całej powierzchni. Uderzenie pięścią, a tym bardziej kopnięcie, z natury rzeczy silniejsze jako zadane bardziej umięśnioną kończyną, stwarza ryzyko ciężkich uszkodzeń a nawet, w niesprzyjającym układzie, śmierci uderzonego. Sprawcy w zasadniczej części zdarzenia (pomijając samotny pościg oskarżonego zaG. C.) działali wspólnie i jak wynika z relacji pokrzywdzonych wspierali swoje wysiłki najpierw kierując swoją agresję w stronę innej osoby a potem przenosząc ją na pokrzywdzonych z uwagi na podjętą przez nich interwencję.
Wobec powyższego wyczerpali ( w tym oskarżony) znamiona czynu zart. 158 § 1 kk.
Co do czynu z dnia 14 września 2013r. to nie ulega wątpliwości, żeH. G.padł ofiarą pobicia. Został zaatakowany i był tą stroną która wyłącznie otrzymywała ciosy pięścią i kopnięcia nawet pomimo podjętej próby obrony poprzez ucieczkę. Napastników było dwóch, z których jeden zadał pierwsze uderzenie a drugi (oskarżonyF.) kontynuował rozpoczęty przez niego atak wymierzając kolejne ciosy i kopnięcia. Uderzenia lokowane były w okolicy głowy i tułowia co , biorąc pod uwagę także fakt kopania pokrzywdzonego jak i tego, że oba początkowe uderzenia w głowę były na tyle silne aby przewrócić pokrzywdzonego, stwarzało realne zagrożenie uszkodzenia narządu wzroku lub mózgu a więc stanowiło niebezpieczeństwo spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu lub nawet śmierci zaatakowanego. Sprawcy działali w pełnym porozumieniu i w dodatku wcześniej umówili się kto pierwszy uderzy pokrzywdzonego. Nie ma zatem wątpliwości, że obaj . w tymM. F.dopuścili się przestępstwa zart. 158 § 1 kk.
Sąd wymierzając oskarżonemu kary za czyny jednostkowe przychylił się do zgodnego stanowiska obrony i oskarżenia o zasadności wymierzenia kary ograniczenia wolności w rozmiarze 1 roku do czego uprawnia treść przepisuart. 58 § 3 kk. Oskarżony nie był karany i pomimo faktu dość drastycznego przebiegu zdarzeń należy przyjąć, że wychowawcza rola przymusowej pracy podziała na oskarżonego w większym stopniu wychowawczo niż kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Relatywnie długi okres kary i wysoka ilość godzin do odpracowania w stosunku miesięcznym będzie miała tą zaletę że w związku z popełnionym przestępstwem oskarżony dozna odczuwalnych utrudnień w codziennym funkcjonowaniu i będzie mógł dokonać refleksji nad ewentualnościami dalej idących komplikacji w przypadku ponownego konfliktu z prawem. Biorąc pod uwagę pewien odstęp czasowy pomiędzy poszczególnymi zdarzeniami a też ich tożsamość co do postaci Sąd podzielił pogląd stron o zasadności wymierzenia kary łącznej zbliżonej do wartości kumulacji. Oskarżony dwukrotnie dał dowód lekceważenia porządku prawnego w dość kluczowej kwestii tj bezpieczeństwa osobistego i należało wykazać mu, że ta swoista konsekwencja jest oceniana na tyle negatywnie, że powoduje istotne powiększenie dolegliwości.
Sąd orzekł też w ramach sprawiedliwości naprawczej zadośćuczynienie wobec każdego z pokrzywdzonych w kwocie nie przekraczającej możliwości zarobkowych młodego i zdrowego mieszkańca dużej aglomeracji o rozwiniętym rynku pracy.
O kosztach i opłacie orzeczono na podstawieart. 627 kpk
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji wyroku.