Sąd Okręgowy w Białymstoku
VIII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VIII Ka 97/14
Data wyroku: 2014-04-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Kamiński
Słowa kluczowe: Zaostrzenie Kary
Podstawa prawna: art. 226§1 kk

Sygn. akt VIII Ka 97/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 kwietnia 2014 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Krzysztof Kamiński
Protokolant Aneta Chardziejko
z udziałem prokuratora Jerzego Duńca, po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2014 r. sprawyM. D.oskarżonego o czyn zart. 226§1 k.k.na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2013 r. (sygn. akt XV K 1253/13):

I
Wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że za przypisany oskarżonemu czyn wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

II. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120-zł. (stu dwudziestu złotych) tytułem opłaty za obie instancje i obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze w kwocie 70-zł. (siedemdziesięciu złotych).

UZASADNIENIE
M. D.został oskarżony o to, że w nocy 13 sierpnia 2013 roku wB.na terenie należącym do(...) Szpitala (...)przyul. (...)wielokrotnie znieważył interweniujących wobec niego funkcjonariuszy Policji w osobach sierż.K. G.i st. post.K. P.w ten sposób, że kierował pod ich adresem słowa uważane powszechnie za obelżywe podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, tj. o czyn zart. 226§1 k.k.
Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt XV K 1253/13 oskarżonegoM. D.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawieart. 226§1 k.k.skazał go i wymierzył mu karę 60 (sześćdziesiąt) stawek dziennych, przy przyjęciu, iż jedna stawka jest równoważna kwocie 20 (dwudziestu) złotych,
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Białymstoku kwotę 210 (dwieście dziesięć) złotych tytułem kosztów sądowych.
Powyższy wyrok, na podstawieart. 425§1 i 2 k.p.k.orazart. 444 k.p.k.zaskarżył w części dotyczącej orzeczenia o karze, na niekorzyść oskarżonegoM. D.prokurator.
Na podstawieart. 427§1 i 2 k.p.k.,art. 437§1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 4 k.p.k.zarzucił temu wyrokowi rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonegoM. D., polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonego kary grzywny, podczas gdy stopień społecznej szkodliwości czynu w połączeniu z wymogiem dostosowania kary do celów jej wychowawczego i zapobiegawczego oddziaływania na sprawcę oraz potrzebami w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przemawiają za wymierzeniem oskarżonemu kary surowszej w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie w stosunku do oskarżonego kary 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie stwierdzić należy, że nie każda różnica w ocenie wymiaru kary może uzasadniać zarzut rażącej niewspółmierności kary w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k., ale tylko taka, która jest natury zasadniczej, to znaczy jest niewspółmierna w stopniu nie dającym się zaakceptować. Niewspółmierność rażąca to znaczna, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną(m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2003 r., II AKa 163/03, OSA 2003/11/113).
Należy zgodzić się z apelującym, że orzeczona przez Sąd I instancji kara grzywny nie uwzględnia w stopniu akceptowalny okoliczności istotnych z punktu widzenia jej wymiaru, a w szczególności stopnia winyM. D.i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, jego właściwości i warunków osobistych, a nadto celów kary, o których mowa wart. 53§1 i 2 k.k.
OskarżonyM. D.w trakcie zdarzenia będącego przedmiotem postępowania, znajdując się pod wpływem alkoholu, bez racjonalnego powodu zachowywał się agresywnie. Szarpał się i nie stosował się do wydawanych mu poleceń. Pomimo kierowanych do niego próśb o uspokojenie, przejawiał wobec funkcjonariuszy policji agresję słowną. Wyzywał ich słowami wulgarnymi, powszechnie uznawanymi za obelżywe. Co więcej, kierował pod ich adresem groźby pozbawienia życia („zaj..ię was k..wy”, k. 1).
W tej sytuacji stopień winyM. D.oraz społecznej szkodliwości przepisanego mu czynu znacznie wykracza poza typowe tego rodzaju przypadki.
M. D.był wielokrotnie karany sądownie i to w ostatnich latach (k. 24). Sądy dwukrotnie orzekały wobec niego kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania (w tym za czyn zart. 280§1 k.k.. Dwukrotnie zarządzano wykonanie tychże kar. Ostatnio oskarżony karany był za czyn zart. 158§1 k.k.na karę „bezwzględnego” pozbawienia wolności oraz wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r. (sygn. akt VII K 430/12) za czyn zart. 226§1 k.k.(identyczny do będącego przedmiotem niniejszego postępowania) na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres 3 lat. Przedmiotowego czynu dopuścił się więc w okresie próby, wykazując rażące lekceważenie podstawowych zasad porządku prawnego.
Powyższe okoliczności ewidentnie przeczą stanowisku Sądu I instancji, zgodnie z którym środkiem wystarczającym do nakłonienia oskarżonego do przestrzegania prawa będzie kara grzywny. Skoro pożądanego skutku nie odniosły kary pozbawienia wolności, skutku takiego z całą pewnością nie osiągnie kara najłagodniejszego rodzaju, tj. kary grzywny.
Wskazany wyżej okoliczności nie jest w stanie zrównoważyć trudna sytuacja materialna i rodzinnaM. D.(pracuje dorywczo na budowie, osiąga wynagrodzenie ok. 1.000-1.500-zł. miesięcznie, mieszka z konkubiną i małym dzieckiem, którzy są na jego utrzymaniu), której – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – Sąd I instancji przypisał nadmierne znaczenie. Tym bardziej, że oskarżony dopuszczając się przypisanego mu czynu doskonale zdawał sobie sprawę z konsekwencji swego zachowania.
W świetle powyższych okoliczności karą sprawiedliwą, adekwatną do stopnia winnyM. D.oraz społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, nadto uwzględniającą pozostałe dyrektywy wskazane wart. 53§1 i 2 k.k.jest kara 6 miesięcy pozbawienia wolności. Tylko taka kara (o charakterze izolacyjnym) jest w stanie skłonić oskarżonego do refleksji na swoim dotychczasowym zachowaniem i wdrożyć go do przestrzegania porządku prawnego.
Dlatego nalazło orzec, jak w pkt. I sentencji niniejszego wyroku.
O opłacie orzeczono na mocyart. 10w zw. zart. 2 ust.1 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223), zaś o pozostałych kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze na podstawieart. 636§1 k.p.k.Na pozostałe koszty sądowe złożyły się:
- koszt uzyskania informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego w kwocie 50-zł. (art. 618§1 pkt 10 k.p.k.w zw. z§1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 r. w sprawie określenia wysokości opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego/Dz. U. 2003 r., Nr 151, poz. 1468/);
- koszt doręczeń wezwań i innych pism – ryczałt – w kwocie 20 zł. (art. 618§1 pkt 1 k.p.k.w zw. z§1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym/Dz. U. 2003 r., nr 108, poz. 1026 z późn. zm./).