Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 197/14
Data wyroku: 2014-04-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Regulska

Sygn. akt. IV Ka 197/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 kwietnia 2014r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Agata Regulska

Protokolant   Jowita Sierańska
po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2014r.
sprawyR. S.
obwinionego z art. 102 k.w.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia Fabrycznej
z dnia 3 grudnia 2013 r.    sygn. akt X W 1589/13

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 30 złotych za II instancję.

Sygn. akt IV Ka 197/14

UZASADNIENIE
R. S.został obwiniony o to, że:
w dniu 18.02.2013r. o godz. 12:00 będąc kierownikiem budowy weW.przyul. (...)nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku utrzymania w należytym stanie zjazdów z dróg publicznych do przyległych nieruchomości,
tj. o czyn z art. 102 kw

Po rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej w X Wydziale Karnym, wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013r., sygn. akt X W 1589/13:

I
uznał obwinionegoR. S.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku i stanowiącego wykroczenie z art. 102 kw i za to na podstawie tego przepisu i art. 24 § 1 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 200 (dwieście) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychobciążył obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w wysokości 100 złotych i wymierzył mu opłatę w wysokości 30 złotych.

Przedmiotowy wyrok zaskarżył obwiniony za pośrednictwem swojego obrońcy, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:

1
obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 102 kw poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obwiniony jako kierownik budowy wypełnia znamiona podmiotowe, stypizowanego w tym przepisie, wykroczenia, podczas, gdy prawidłowa analiza powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że obwiniony nie jest podmiotem, na którym spoczywa obowiązek utrzymywania w należytym stanie zjazdu z drogi publicznej do nieruchomości położonej przyul. (...)weW., na której prowadzone były prace budowlane;
-art. 30 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznychpoprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że kierownik budowy jest podmiotem, na który został nałożony obowiązek utrzymania zjazdu z drogi publicznej, określony w tym przepisie, podczas, gdy obowiązek ten ciąży tylko na właścicielu lub użytkowniku gruntów przyległych do drogi;
-art. 11 pkt 1 oraz art. 42 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane, poprzez ich niewłaściwą wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że z powołanych przepisów wynika obowiązek kierownika budowy do utrzymywania w należytym stanie zjazdu z drogi publicznej do nieruchomości, na której prowadzone są prace budowlane, podczas gdy przepisy te określają jedynie obowiązki kierownika budowy na terenie budowy;
2). błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że obwiniony faktycznie korzystał z terenu budowy, podczas gdy z wyjaśnień obwinionego wynika, że nie przejął on protokolarnie od inwestora terenu budowy, co w powiązaniu z dokonaną przez Sąd interpretacją znamion podmiotowych wykroczenia doprowadziło Sąd do wniosku, że obwiniony ponosi odpowiedzialność za czyn z art. 102 kw.
Wskazując na powyższe apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu

Sąd Okręgowy zważył, co następuje :
Apelacja, jako oczywiście bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, że Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie rozpoznawcze w pełni poprawnie, wnikliwie, a ustalony stan faktyczny znajduje pełne potwierdzenie w przedstawionym materiale dowodowym. Kontrola instancyjna przeprowadzona przez Sąd Odwoławczy wykazała, że postępowanie dowodowe zostało przez Sąd I instancji przeprowadzone w sposób dokładny, w granicach niezbędnych dla ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii winy i sprawstwa.
Sąd I instancji dokonał ustaleń w oparciu o wszystkie dowody zgromadzone w aktach sprawy, słusznie wskazując, iż ich wymowa jest jednoznaczna. Brak było podstaw, by kwestionować wiarygodność któregokolwiek z nich. W ich świetle nie budziło wątpliwości, że przeprowadzona w dniu 18 lutego 2013r. około godziny 12:00 przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej weW.kontrola wykazała znaczne zanieczyszczenie piachem i błotem wyjazdu z placu budowy mieszczącego się weW.przyul. (...)oraz jezdni sąsiadującej z tym wjazdem. Ustalono również, że budowa ta była prowadzona przez(...)p. z o.o., a w czasie kontroli funkcję kierownika budowy pełniłR. S.. Prawidłowość ustaleń faktycznych nie kwestionował apelujący.
W opinii apelującego błędnym było natomiast przyjęcie przez Sąd orzekający, że obwiniony, jako kierownik budowy, wypełniał znamiona podmiotowe, stypizowanego w przepisie art. 102 kw wykroczenia. Z takim stanowiskiem apelującego nie sposób się zgodzić. W ocenie Sądu Odwoławczego, Sąd I instancji, prawidłowo przyjął i wyczerpująco uzasadnił podstawy w oparciu o które przyjął odpowiedzialność obwinionego w odniesieniu do czynu z art. 102 kw. Sąd Okręgowy podziela ocenę prawną dokonaną przez Sąd Rejonowy.
Zgodnie z przepisemart. 102kw karze w nim wskazanej podlega ten, kto uchyla się od obowiązku utrzymania w należytym stanie zjazdów z dróg publicznych do przyległych nieruchomości. Obowiązek obwinionego, jak słusznie wskazał to Sąd orzekający, wypływał z przepisów szczególnych, a mianowicieustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.
Przepisy w/w ustawy określają rolę kierownika budowy w procesie budowlanym. Podjęcie obowiązków kierownika budowy następuje w drodze oświadczenia o przyjęciu obowiązków pełnienia tej funkcji na określonej budowie. Obwiniony faktu pełnienia w/w funkcji nie kwestionował. Pierwszą czynnością kierownika budowy jest przejęcie od inwestora dokumentacji budowy, terenu budowy i zabezpieczenie tego terenu przed dostępem osób trzecich. Oznacza to, że jakiekolwiek roboty mogą być wykonywane dopiero po przejęciu, z którego to winien być sporządzony protokół. W niniejszej sprawie prace niewątpliwie były wykonywane, a zatem uzasadnione jest wnioskowanie o przejęciu terenu budowy przez kierownika, choć (jak wskazywał obwiniony) protokołu nie spisał. Z jednoznacznego brzmieniaart. 22 ust. 1 Prawa budowlanegowynika, iż protokolarne przejęcie od inwestora i odpowiednie zabezpieczenie terenu budowy należy do obowiązków kierownika budowy, a zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego ( wyrok z dnia 8 lipca 1998r,(...) SA(...)) niedopilnowanie przez kierownika spełnienia wymogu spisania protokołu daje podstawę do wymierzenia kierownikowi budowy przewidzianejPrawem budowlanymkary. Powoływanie się zatem przez apelującego na brak protokołu pozostaje bez znaczenia w niniejszej sprawie, choć daje asumpt do podejrzenia, że obwiniony nie traktował poważnie wielu obowiązków związanych w pełnieniem swojej funkcji.
Jak prawidłowo wskazał to Sąd I instancji, powołując odpowiednie przepisy, obwinionyR. S.miał obowiązek zabezpieczyć teren budowy w taki sposób, by nagromadzony tam piach, błoto, pył czy inne substancje, nie wydostawały się poza teren nieruchomości objętej inwestycją, a gdyby tak się stało zapewnić bieżące uprzątnięcie wyjazdu z terenu budowy. W piśmiennictwie wskazuje się, żekierownik ma powiadomić inwestora o konieczności ulokowania na budowie urządzeń pozwalających zachować czystość i domagać się od niego wykonania tych urządzeń. Kierownik musi być świadomy tego, że braki w tym zakresie będą skutkowały nakładaniem kar przez nadzór budowlany czy straż miejską, zależnie od tego, jakie naruszenia przepisów będą stwierdzone, właśnie na niego, a nie na inwestora(R. D.,P. Z.,Prawo budowlane. Komentarz, ABC 2006).
Reasumując powyższe Sąd Okręgowy stwierdził, iż przypisanie obwinionemu sprawstwa czynu mu zarzuconego, stanowiącego wykroczenie z art. 102 kw, było w pełni uprawnione. Jako trafne uznał również orzeczenie Sądu pierwszej instancji dotyczące wymiaru kary. Sąd Rejonowy w sposób szczegółowy wskazał na okoliczności zarówno obciążające jak i łagodzące, które wziął pod uwagę przy określaniu rodzaju i wysokości kary. Nie pominął również obecnej sytuacji materialnej obwinionego. Tak wymierzona kara jest zdaniem Sądu Odwoławczego adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez obwinionego, a z pewnością nie jest karą zbyt dolegliwą.
Z tych też względów całość zaskarżonego wyroku utrzymano w mocy.
Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje oparcie w treściart. 636 §1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.