Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 2297/13
Data wyroku: 2014-03-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Radosław Tukaj
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 18 ust. 1 i 2 u. o. p. l.

Sygn. akt: I C 2297/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 marca 2014 r.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie w I Wydziale Cywilnym
w składzie:
Przewodniczący:SSR Radosław Tukaj
Protokolant: apl. adw. Michał Kempa
po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2014 r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwaMiasta S.W.
przeciwkoG. Ś.iH. Ś.
o zapłatę

oddala powództwo.

Sygn. akt: I C 2297/13

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 03 września 2013 r. powódMiasto S.W.domagał się zasądzenia na swoją rzecz solidarnie od pozwanychG. Ś.iH. Ś.kwoty 34.393,45 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.
Kurator procesowy ustanowiony w celu reprezentowania pozwanych nieznanych z miejsca pobytu wniósł o oddalenie powództwa.

W niniejszej sprawie nie sposób było czynić ustaleń faktycznych, ponieważ autentyczność wszystkich dokumentów stanowiących, zdaniem powoda, dowód istnienia zobowiązania pozwanych, a także jego wysokości, została skutecznie zakwestionowana przez kuratora procesowego pozwanej na rozprawie.

Sąd zważył, co następuje.
Powód w niniejszym procesie dochodził od pozwanych zapłaty za bezumowne korzystanie zlokalu nr (...)położonego w budynku przyul. (...)wW., w okresie od dnia 01 czerwca 2009 r. do dnia 27 marca 2012 r.
Przepisyart. 18 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie praw lokatorówstanowią, że osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie. Z zastrzeżeniemust. 3, odszkodowanie, o którym mowa wust. 1, odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, właściciel może żądać od osoby, o której mowa wust. 1, odszkodowania uzupełniającego.
Przepisart. 129 § 1 k.p.c.stanowi, że strona powołująca się w piśmie na dokument obowiązana jest na żądanie przeciwnika złożyć oryginał dokumentu w sądzie jeszcze przed rozprawą.§ 2komentowanego przepisu stanowi zaś, że zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. Zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa ma charakter dokumentu urzędowego (art. 129 § 3 k.p.c.).
Sąd zważył, że z chwilą podniesienia zarzutu braku należytego poświadczenia dokumentów dołączonych do pozwu przestały one być dowodem w sprawie. Jak wyjaśniono bowiem w wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia19 czerwca 2013 r., I ACa 166/13, zart. 129 § 2 k.p.c.wynika, że moc dowodową ma kserokopia dokumentu poświadczona za zgodność. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2012 r., V CSK 90/11, wyrażono natomiast pogląd, żeartykuł 129§ 1 k.p.c.nakłada na stronę powołującą się w piśmie procesowym na dokument obowiązek przedłożenia na żądanie przeciwnika jego oryginału w Sądzie nawet jeszcze przed rozprawą. Z unormowania tego wynika więc, że jeżeli strona powołuje się w pozwie na dowód z dokumentu musi się liczyć z tym, że będzie obowiązana złożyć w Sądzie oryginał dokumentu i to nie tylko wtedy, gdy nie złożyła jego odpisu, ale także wtedy, gdy jego odpis był załącznikiem pisma. Obowiązek ten powstaje z chwilą zgłoszenia przez stronę przeciwną żądania złożenia dokumentu w oryginale.
Sąd zważył nadto, że strona powodowa mogła bez trudu ustrzec się konsekwencji podniesienia ww. zarzutu na rozprawie. Przepisart. 6 ust. 3 ustawy z dnia 06 lipca 1982 r. o radcach prawnych(t.j. z 2010 r. Dz.U. Nr 10, poz. 65 ze zm.) stanowi bowiem, że radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis radcy prawnego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) radca prawny stwierdza to w poświadczeniu. Skoro zatem profesjonalny pełnomocnik złożył swój podpis pod pozwem, nie było żadnych przeszkód, by poświadczył za zgodność z oryginałem dokumenty stanowiące załącznik do pozwu.
Sąd zważył nadto, że dokument w postaci wykazu zaległości, nawet gdyby został złożony w oryginale bądź poświadczony za zgodność z oryginałem, nie mógł stanowić podstawy wykazania wysokości roszczenia ani okresów odsetkowych, gdyż było to zbiorcze zestawienie stanowiące dokument prywatny powoda.W pozwie nie powołano się nadto na żaden dokument prawa miejscowego, z którego wynikałaby wysokość dochodzonego roszczenia, zaś Sąd nie mógł samodzielnie czynić ustaleń w tym przedmiocie, gdyż wskazanie podstawy faktycznej i prawnej roszczenia jest rolą powoda (art. 6 k.c.iart. 232 k.p.c.).
Zagadnieniem charakteru prawnego roszczenia o odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu zajmował się już Sąd Najwyższy oraz sądy powszechne. W wyroku z dnia 18 maja 2012 r., IV CSK 490/11 Sąd Najwyższy wyraził słuszny pogląd, że nadanie przewidzianym w art. 18 ust. 1 ustawy z 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego świadczeniom odszkodowawczym charakteru świadczeń okresowych, uzasadnia zastosowanie do ich dochodzenia, właściwego dla nich, trzyletniego terminu przedawnienia przewidzianego wart. 118 k.c.(podobnie Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 22 marca 2013 r., I ACa 61/13). Istotnie, okoliczności, że odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu nie uiszcza się z góry za cały okres używania lokalu, a nadto z tej przyczyny, że Ustawodawca nakazuje comiesięczne uiszczanie odszkodowania, przemawiały za uznaniem ich okresowego charakteru.
Przepisart. 118 k.c.stanowi, że jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Pełnomocnik powoda na rozprawie przyznał nadto, że część roszczenia, tj. powstałe w okresie trzech lat przed wniesieniem pozwu, uległo przedawnieniu. Warto w tym miejscu powołać się na uchwałę składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia26 stycznia 2005 r., III CZP 42/04, OSNC 2005, nr 9, poz. 149, w której wyjaśniono, że ustanowiony wart. 118 k.c.termin przedawnienia roszczeń o świadczenia okresowe stosuje się do roszczeń o odsetki za opóźnienie także wtedy, gdy roszczenie główne ulega przedawnieniu w terminie określonym wart. 554 k.c.Roszczenie o odsetki za opóźnienie przedawnia się jednak najpóźniej z chwilą przedawnienia się roszczenia głównego.
Zdaniem Sądu słuszny okazał się także zarzut braku umowy najmu oraz protokołu przejęcia lokalu przez komornika. Nie wiadomo było zatem, od kiedy powód ponownie wszedł w posiadanie spornego lokalu, zaś okoliczność ta wpływała zarówno na ocenę wysokości roszczenia, jak i możliwości naliczania odsetek za opóźnienie z tytułu braku uiszczania odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu.
Odnośnie do zarzutu powoda, jakoby pozwani nie kwestionowali wysokości odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu, abstrahując od okoliczności, że pismo pozwanej z k. 11 nie zostało poświadczone za zgodność z oryginałem, należało zauważyć, że treść pisma odnosiła się do płatności czynszu, nie zaś odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu – nie sposób byłoby zatem uznać, że pozwani nie kwestionowali wysokości opłat żądanych od nich przez powoda.
Z przytoczonych wyżej względów Sąd orzekł jak w sentencji.

Zarządzenie:
(...).
26.03.2014 r.