Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 98/14
Data wyroku: 2014-06-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Olszewski, Andrzej Wiśniewski, do SA Grzegorz Kasicki
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Życiu
Podstawa prawna: art. 437 § 2 k.p.k., art. 158 § 1 k.k., art. 155 k.k.

Sygn. aktII AKa 98/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 czerwca 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Andrzej Olszewski

Sędziowie:

SA Andrzej Wiśniewski (spr.)
SO del. do SA Grzegorz Kasicki

Protokolant:

st. sekr. sądowy Jorella Atraszkiewicz

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Apelacyjnej Janiny Rzepińskiej
po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 r. sprawy

Ł. G.iW. W.

oskarżonych zart. 158 § 3 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych
od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt III K 2/13

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjmuje, iż zadośćuczynienie na rzeczM. K.ma charakter częściowy,

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

III
kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża oskarżycieli posiłkowychM. K.iG. K.solidarnie,i wymierza im po 60 (sześćdziesiąt) złotych opłaty.

UZASADNIENIE
Prokurator oskarżyłŁ. G.iW. W.o to, że:
w dniu 23 czerwca 2012 r. wN.na terenie dyskoteki(...)działając wspólnie i w porozumieniu w tym z nieustalonymi osobami, wzięli udział w pobiciuS. K.narażając go na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że bili go rękami po ciele, zaśŁ. G.kopał go kolanem oraz uderzał pięścią w głowę, w wyniku czegoS. K.upadł na twarde podłoże i gdy leżałW. W.kopnął go i bił pięścią po ciele, gdzie w wyniku pobiciaS. K.doznał obrażeń ciała w postaci: sińca powieki oka lewego barwy wiśniowej przechodzącej w barwę żółtawą rozciągający się w kierunku okolicy jarzmowej i skroniowej, otarcia naskórka w jego części górnej powyżej łuku brwiowego, sińca powieki oka prawego barwy niebieskiej przechodzący w żółtawą w kierunku okolicy czołowej i jarzmowej, sińca wargi górnej od strony wewnętrznej, sińca barwy niebieskiej w okolicy ramieniowej przedniej lewej przyśrodkowej, sińca w okolicy ramieniowej przednie, prawej oraz w części dolnej, otarcia naskórka w okolicy łokciowej prawej i lewej oraz w okolicy goleniowej przedniej prawej sińca i otarcia naskórka, nadto rozległych podbiegnięć w okolicy potylicznej oraz okolicy skroniowej i czołowej po stronie prawej, złamanie łuski kości potylicznej przebiegającej w linii środkowej ciała w kierunku tylnego dołu czaszkowego, cechy krwawienia podpajęczynówkowego, rozległe stłuczenia w obrębie kory mózgu, szczególnie w okolicy płatów czołowych ku przodowi po lewej stronie, rozległe ogniska rozmiękania mózgu oraz rozległe ogniska stłuczenia także w moście i rdzeniu przedłużonym, cechy obrzęku płuc, w następstwie którychS. K.zmarł, tj.art. 158 § 3 k.k.
Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014r.:

1
oskarżonychŁ. G.iW. W.uznał za winnych tego, że w dniu 23 czerwca 2012 r. wN., wzięli udział w bójce, mając świadomość, że w jej trakcie uczestnicy zadając uderzenia rękoma w głowę i kopiąc innych uczestników bójki, narażają ich w ten sposób na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutków określonych wart. 157 § 1 kk. tj. popełnienia przestępstwa zart. 158 § 1 kk. i za to przestępstwo, na podstawieart. 158 § 1 kk. wymierzył im kary po 1 rok pozbawienia wolności;

2
oskarżonegoŁ. G.uznał za winnego tego, że w dniu 23 czerwca 2012 r. wN.uderzył pięścią w twarzS. K., co spowodowało jego upadek i uderzenie tyłem głowy o twarde podłoże, w wyniku czego doznał obrażeń w postaci rozległych podbiegnięć w okolicy potylicznej oraz okolicy skroniowej i czołowej po stronie prawej, złamanie łuski kości potylicznej przebiegającej w linii środkowej ciała w kierunku tylnego dołu czaszkowego, cechy krwawienia podpajęczynówkowego, rozległe stłuczenia w obrębie kory mózgu, szczególnie w okolicy płatów czołowych ku przodowi po lewej stronie, rozległe ogniska rozmiękania mózgu oraz rozległe ogniska stłuczenia także w moście i rdzeniu przedłużonym, cechy obrzęku płuc, w następstwie którychS. K.zmarł, przy czym uderzając go nie zachował przeciętnego obowiązku ostrożności w sytuacji, w której na podstawie normalnej zdolności przewidywania skutków swojego zachowania, mógł przewidzieć wystąpienie skutku w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego prowadzących do jego śmierci, to jest przestępstwa zart. 155 kk. i za to, na podstawieart. 155 kk. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

3
na podstawieart. 85 kk., 86§ 1 kk. orzekł wobec oskarżonegoŁ. G.karę łączną 2 lat pozbawienia wolności;

4
na podstawieart. 69 § 1 kk., 70§ 2 kk., 73§ 2 kk. wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonegoŁ. G.warunkowo zawiesił na okres 4 lat i oddał go w tym okresie pod dozór kuratora;

5
na podstawieart. 69 § 1 kk., 70§ 1 pkt 1 kk. wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonegoW. W.warunkowo zawiesił na okres 3 lat;

6
na podstawieart. 46 § 1 kk. orzekł obowiązek zapłaty przez oskarżonegoŁ. G., tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy, na rzeczM. K.kwoty 20.000 złotych, a na rzeczG. K.kwoty 100 złotych;

7
na podstawieart. 63 § 1 kk. na poczet orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności zaliczył okresy ich tymczasowego aresztowania i zatrzymania :

-

Ł. G.od 25 czerwca 2012 roku do 23 stycznia 2013 r.

W. W.od 17 września 2012 r. do 13 grudnia 2012 r.;

8
zasądza od oskarżonych koszty procesu w tym opłatę na rzecz Skarbu Państwa w wysokości: wobecŁ. G.300 zł., wobecW. W.180 zł.

Apelację od wyroku wniósł pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych. Wyrok zaskarżył w całości na niekorzyść oskarżonych.
Wyrokowi zarzucam:
I. na podstawieart. 438 pkt 3 kpk, błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść:
a. polegający na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż oskarżonyŁ. G.oraz oskarżonyW. W.wzięli udział w bójce, której następstwem nie była śmierćS. K., a jedynie narażenie jej uczestników na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutków prawnych określonych wart. 157 § 1 kk, w wyniku podziału zdarzenia z dnia 23 czerwca 2012 r. na dwa odrębne czyny, co z kolei doprowadziło do błędnej kwalifikacji prawnej zarzuconego czynu i skazania oskarżonych w pkt 1. zaskarżonego wyroku za przestępstwo wyczerpujące znamiona czynu opisanego wart. 158 § 1 kk, nie zaś wart. 158 § 3 kk,

b
polegający na przyjęciu przez Sąd I Instancji, iż zdarzenie, z dnia 23 czerwca 2012 r. należy traktować jako dwa odrębne czyny, nie zaś za kontynuację przerwanej bójki, co doprowadziło do błędnej kwalifikacji prawnej czynu opisanego w pkt 1. zaskarżonego wyroku;

c
polegający na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż druga część zdarzenia, mająca miejsce przed salonem gier, obok dyskoteki(...)wN., nie była kontynuacją wcześniejszej bójki, a odrębnym czynem, który zakwalifikowano jako nieumyślny czyn wyczerpujący znamiona opisane wart. 155 kk, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika jednoznacznie, aby pierwszy etap bójki został kategorycznie zakończony, a co za tym idzie nie wynika również fakt, iż czyn ten nie był kontynuowany, w konsekwencji czego nastąpiła błędna kwalifikacja prawna czynu opisanego w pkt 1 zaskarżonego wyroku, jako czynu zart. 158 § 1 kk, nie zaś 158§ 3 kk, oraz czynu opisanego w pkt 2. zaskarżonego wyroku, którego znamieniem typizującym jest nieumyślność, tj. zart. 155 kk,

d
polegający na przyjęciu przez Sąd I Instancji, iż nic nie świadczy, o tym, że umyślnym zamiarem oskarżonegoŁ. G.- choćby w formie zamiaru ewentualnego - było spowodowanie obrażeń ciała pozostających w związku przyczynowym ze śmierciąS. K., podczas gdy z materiału dowodowego wynika, iż oskarżony mógł przewidywać możliwość powstania ewentualnych konsekwencji w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego, prowadzącego do możliwej śmierci oraz godził się na ich powstanie, powyższe doprowadziło do błędnej kwalifikacji prawnej zarzuconego czynu i skazania oskarżonegoŁ. G.w pkt 2. zaskarżonego wyroku za przestępstwo wyczerpujące znamiona czynu opisanego wart. 155 kk, a więc występku, do którego znamion strony podmiotowej należy nieumyślność, w przypadku gdy materiał dowodowy wskazuje na istnienie przestępnego zamiaru oskarżonego,

e
poprzez stwierdzenie przez Sąd I instancji, iż stopnia społecznej szkodliwości czynu opisanego w pkt 1. zaskarżonego wyroku nie można oceniać jako szczególnie wysokiego, z uwagi na niepodejmowanie działań szczególnie niebezpiecznych dla innych uczestników oraz brak poważniejszych obrażeń u innych uczestników bójki, podczas gdy z opisu zdarzenia wynikającego z zebranego materiału dowodowego wynika, iż inkryminowane zdarzenie miało charakter niezwykle agresywny, dynamiczny, w swoich skutkach śmiertelny,

f
polegający na przyjęciu przez Sąd I Instancji, że toS. K.był inicjatorem zdarzenia z dnia 23 czerwca 2012r., podczas, gdy jego reakcja była odpowiedzią na uderzenie jego osoby -S. K.- wewnątrz budynku dyskoteki „(...)", po której zasięgnął pomocy brata -G. K.;

II. powyższe błędy w ustaleniach faktycznych, wymienione w pkt I lit a.- f. spowodowały wymierzenie rażąco niewspółmiernej kary wobecW. W.orazŁ. G., a nadto wobecŁ. G.rażąco niewspółmiernego środka karnego w postaci zadośćuczynienia za doznane krzywdy w wysokości 20.000,00 zł wobecM. K.oraz 100,00 zł wobecG. K., natomiast co doW. W.nie wymierzenie go w ogóle;
III. na podstawieart. 438 pkt 2 kpkobrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a to:

a
art. 170 § 1 pkt 2, 3, 5 kpkw zw. zart. 4 kpkpoprzez oddalenie wniosku dowodowego oskarżyciela posiłkowego w postaci opinii biegłego psychologa, jako dowodu:

-

nie mającego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy dla ustalenia faktycznych rozmiarów krzywdy doznanej przez osoby najbliższe dlaS. K., tj.M. K.orazG. K., oraz ustalenia wymiaru kary zgodnie zart. 53 kk, konieczne i uzasadnione było powołanie biegłego z zakresu psychologii i sporządzenie przez niego opinii (ustnej lub pisemnej),

nieprzydatnego do stwierdzenia okoliczności jaką jest cierpienie oraz trauma po stracie syna i brata przezM. K.(matkę pokrzywdzonego) orazG. K.(brata pokrzywdzonego), podczas gdy z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż ustalenie zadośćuczynienia w sposób określony w pkt 6. zaskarżonego wyroku, nastąpiło na skutek braku możliwości precyzyjnego oraz jednoznacznego określenia jego słusznej wysokości na podstawie zebranego materiału dowodowego oraz, iż okoliczności, które mają wpływ na ustalenie jego wysokości, wymagają weryfikacji w drodze badań biegłych;

zmierzającego w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania, podczas gdy wniosek takowy został złożony ustnie do protokołu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2013 r., a następnie powtórzony w piśmie z dnia 23 kwietnia 2013 r., natomiast wydanie wyroku w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 16 stycznia 2014 r., a więc czas, który upłynął od dnia złożenia pierwotnego wniosku byłby czasem wystarczającym do sporządzenia odpowiedniej opinii;

b
art. 170 § 4 kpkw zw. zart. 167 kpkpoprzez niedopuszczenie na późniejszym etapie postępowania sądowego dowodu w postaci opinii biegłego psychologa, wcześniej oddalonego, pomimo takiej potrzeby dla ustalenia wysokości zadośćuczynienia na rzeczM. K.orazG. K.oraz oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu,

c.art. 193 §1 kpkw zw. zart. 167 kpkorazart. 9 kpkpoprzez niezasięgnięcie przez Sąd I Instancji opinii biegłego psychologa, pomimo istnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, wymagających wiadomości specjalnych oraz formalnego wniosku zgłoszonego przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych.
Mając na uwadze powyższe na podstawieart. 437 § 1 i § 2 kpkwniósł o:

1
uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie III Wydział Karny z dnia 16 stycznia 2014 r., dot. oskarżonychW. W.iŁ. G., w sprawie III K 2/13, tj. o czyn zart. 158 § 3 kkoraz przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania;

ewentualnie o:

2
uchylenie oraz zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie III Wydział Karny z dnia 16 stycznia 2014r., dot. oskarżonychW. W.orazŁ. G., w sprawie III K 2/13, tj. o czyn zart. 158 § 3 kk.

Nadto na podstawie 634kpkw zw. zart. 627 kpkwniósł o zasądzenie od oskarżonychW. W.orazŁ. G.wydatków na rzecz oskarżycieli posiłkowych.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych co do zasady okazała się oczywiście bezzasadna.
Przede wszystkim należy stwierdzić, iż oczywiście nietrafne są zarzuty dotyczące prawidłowości ustaleń faktycznych i ocen prawnych poczynionych przez Sąd I instancji. Wbrew temu, co twierdzi skarżący prowodyrami zdarzenia skutkującego ostatecznie śmierciąS. K.był on sam i jego brat. Oczywistym jest, że incydent na parkiecieklubu (...), w wyniku któregoS. K.został uderzony przez nieustaloną osobę na tym się zakończył. Po tym zdarzeniuS. K.porozumiał się telefonicznie z bratem, razem wyszli przed klub, gdzie rozmawiali. Nie ustalili, kto jest sprawcą naruszenia nietykalnościS. K., co uprawnia do stwierdzenia, iż ten czyn zakończył się jednorazowym uderzeniem.
Kolejne zdarzenie będące już przedmiotem osądu w tej sprawie zostało zainicjowane przez obu braciK., którzy rzucili się na stojącego przy wejściuM. B.. Mężczyzna ten stał i rozmawiał zM. G., gdy nagle poczuł uderzenie w głowę, został przewrócony na ziemię i co najmniej 6-krotnie uderzony pięścią w głowę, nadto uderzany i kopany przezS. K.. Motywem takiego zachowania była rzekomo usłyszana przezS. K.wypowiedźM. B.„wchodzą do środka”. Napadnięty przeczy, by coś takiego wypowiedział, jednak nawet gdyby tak było, nie usprawiedliwiało to napaściS. K.na pokrzywdzonego i zadawania mu wielokrotnie ciosów. Nagrania z monitoringu pokazuje zresztą, że osobą agresywną był również brat pokrzywdzonego –G. K., który rzucił się z pięściami do mężczyzny ubranego w czerwoną bluzę, jedynie odciągającegoG. K.od leżącego na ziemi i bitegoM. B.. W pełni uprawnia to ustalenie Sądu I instancji, że inicjatorami bójki byliG.iS.K.i to na nich spoczywa odpowiedzialność za jej zainicjowanie. Ma to znaczenie tak dla wymiaru kary dla oskarżonych, jak i orzeczenia o zadośćuczynieniu.
Zupełnie nieprzekonujący jest argument podniesiony w apelacji jakoby fakt, że zdarzenie przed lokalem(...)trwało 12 minut świadczyć miał o jedności czynu, tak jak przyjął to prokurator. Doświadczenie uczy, że bójki nawet 3-5 minutowe mogą stanowić kilka odrębnych czynów i sam czas nie jest żadnym argumentem, dla przyjęcia, iż opis czynu zaproponowany przez prokuratora jako jedno przestępstwo, jest prawidłowy. Ważne jest natomiast to, że po zakończeniu bójki interwencją pracowników ochrony(...),Ł. G.zszedł po schodach na ulicę, a za nim udał sięS. K.. Było to zatem zdarzenie z gruntu odmienne, gdyż wzięły w nim udział jedynie dwie osoby, a do przyjęcia bójki lub pobicia potrzebny jest udział co najmniej trzech osób. Fakt, że w pobliżu znajdowały się inne osoby, nie uprawnia twierdzenia, że były one gotowe wziąć udział w kolejnej bójce, gdyż gdyby było to ich zamiarem uczyniłyby to po pierwszym lub drugim uderzeniuS. K.. Tymczasem nikt nie przyłączył się do incydentu międzyS. K.iŁ. G.. Dlatego prawidłowo Sąd ustalił, żeŁ. G.iW. W.wzięli udział w bójce kwalifikowanej zart. 158 §1 k.k., w której uczestniczyli takżeS.iG.
K.oraz odrębnego czynu polegającego na zadaniu przezŁ. G.śmiertelnego ciosu pięścią w twarzS. K..
Dlatego zarzuty I lit. a-c i f apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych należało uznać za bezzasadne.
Przechodząc do oceny prawnokarnej obu czynów przyjętych przez Sąd I instancji należy podzielić ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd meriti i oceny prawne tego Sądu. Pierwszy czyn przypisany obu oskarżonym miał charakter bójki w typie podstawowym. Uwidoczniony na zapisach monitoringu, jak i wskazany w zeznaniach świadków przebieg bójki nie wskazuje, by przekraczała ona typowy próg agresji uczestników takiego zajścia, nadto stopień obrażeń jakich doznali pokrzywdzeni, zwłaszczaG. K., poparta opinią biegłego lekarza sądowego (k. 381 i nast.), nie wskazuje, by uczestnicy zajścia byli narażeni na obrażenia ciała inne, aniżeli średnie, a o czym świadczy również fakt, że w wyniku zajścia nikt nie doznał poważniejszych obrażeń, zaś uczestnicy zajścia rozeszli się. Dlatego brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że doszło do popełnienia którejś z kwalifikowanych postaci bójki. Myli się skarżący wskazując, że brak zasinień i zadrapań na rękachS. K.wyklucza jego udział w bójce, gdyż aktywny udziałS. K.wynika nie tylko z wyjaśnień oskarżonych, zeznań przywołanych przez Sąd świadków, zapisu monitoringu, ale nawet z zeznań brata pokrzywdzonego, który na k. 55 wskazał, w którym momencieS. K.rzucił się naM. B.i go bił.
Drugi czyn polegał na uderzeniu przezŁ. G.pięścią w twarzS. K., po którym upadł on na asfaltową jezdnię i uderzył tyłem głowy w asfalt. Opierając się na opinii biegłego lekarza sądowego uzupełnionej pisemnie na zlecenie Sądu (k. 810-817 i 827-835) należało się zgodzić z ustaleniami Sądu, iż rozmiar wylewu krwi do czaszki był tak masywny, że tylko ostatnie uderzenie pięścią mogło spowodować skutek śmiertelny, gdyż w przeciwnym wypadku, po takim uderzeniuS. K.nie mógłby po pierwszym uderzeniu wstać i zbornie ruszyć w kierunkuŁ. G.. Skutek śmiertelny należało zatem wiązać tylko z drugim uderzeniemŁ. G.pięścią w twarzS. K.. Skarżący dopatruje się w tym zabójstwa z zamiarem ewentualnym, a co najmniej ciężkiego uszkodzenia ciała połączonego ze skutkiem śmiertelnym. Tymczasem odwołując się nie tylko do doświadczenia życiowego wynikającego z podobnych spraw, ale nawet do doświadczeniaŁ. G.z niniejszej sprawy wynika, że nawet wielokrotne zadawanie ciosów pięścią w twarz nie wywołuje poważniejszych obrażeń. Takie uderzenia zadawał nie tylkoŁ. G.iW. W., ale także pokrzywdzony iG. K., co widać na nagraniu zarówno sprzed lokalu(...), jak i na nagraniu z salonu gier. Idąc tokiem rozumowania skarżącego każdemu zadającemu uderzenie pięścią w twarz należałoby stawiać zarzut usiłowania zabójstwa w zamiarze ewentualnym, co prowadzi do absurdu. Sąd Apelacyjny w pełni podziela pogląd, że normalnym następstwem uderzenia człowieka pięścią w twarz nie jest jego śmierć, ani nawet ciężkie uszkodzenie ciała. Dlatego kwalifikacja prawna czynu drugiego zart. 155 k.k.jest trafna.
Przy wymiarze kary za pierwszy czyn, słusznie Sąd I instancji zidentyfikował stopień społecznej szkodliwości oraz zawinienia poszczególnych uczestników i wymierzył kary po roku pozbawienia wolności. Ponieważ czyn ten nie wywołał skutku śmiertelnego, a strony wiązały żądanie zadośćuczynienia ze śmierciąS. K., brak było podstaw do zasądzania go od oskarżonych.
Kara za czyn drugi przypisanyŁ. G.jawi się jako prawidłowa. Uwzględnia z jednej strony wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, gdyż jego konsekwencją była śmierć człowieka, ale i nieumyślność działania sprawcy, dla którego następstwo w postaci śmierci człowieka była niepożądana i nie objęta jego zamiarem. Wreszcie przy wymiarze kary nie sposób nie uwzględnić faktu, że toŁ. G.odszedł z miejsca wcześniejszej bójki, aS. K.podążył za nim. Po pierwszym uderzeniu pięścią w twarzS. K.i jego przewróceniu,Ł. G.zaniechał dalszego bicia i to pokrzywdzony wstał i – jak to określiliN. P.iR. S.– „nie odpuszczał” idąc z zamiarem do oskarżonego, który uderzył go po raz drugi. Niestety, czasami tak bywa, że śmiertelne konsekwencje ponosi osoba, która swoją aktywnością powoduje całe kryminalne zdarzenie i tak stało się w tym przypadku.S. K.rozpoczął pierwszą bójkę atakując stojącego przed klubem i rozmawiającego z kimś mężczyznę, a następnie nie odpuszczając poszedł za oskarżonym, który go uderzył. ZachowanieŁ. G.po rozdzieleniu przez ochroniarzy pierwszej bójki, wskazuje, że bez zachowaniaS. K.nie doszłoby do czynu drugiego. W takim zaś przypadku zarówno wymiar kary jednostkowej za czyn drugi, wymiar kary łącznej, jak i zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary nie rażą swoją łagodnością. Także i w tym zakresie należało nie uwzględnić zarzutów apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych.
Przechodząc do oceny zarzutu trzeciego, rozpocząć należało od kwestii zasadności oddalenia wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność traumy jakiej doznałaM. K.i jej wpływu na wysokość zadośćuczynienia. Wniosek taki został złożony w dniu 22.04.2013r., natomiast Sąd oddalił ten wniosek dowodowy w trakcie rozprawy w dniu 21.06.2013r. (k. 646 verte). W tamtej sytuacji procesowej decyzja procesowa, jaką podjął Sąd I instancji była prawidłowa.M. K.przesłuchana w drodze wideokonferencji w dniu 14.05.2013r. złożyła swoją relację procesową, sam zaś fakt, że matka odczuwa stratę syna, jest okolicznością na tyle niewątpliwą, iż nie wymagał zasięgania opinii biegłego.
Sąd meriti procedując dalej przyjął zadośćuczynienie na rzeczM. K.w wysokości 20.000 złotych, uznając, że w tym zakresie jest ono niewątpliwe. Stwierdzenie takie nie pozbawia matki pokrzywdzonego dochodzenia roszczeń cywilnych w przyszłości, gdyż jak wynika zart. 415 §6 k.p.k.„Jeżeli zasądzone odszkodowanie, obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę albo nawiązka orzeczona na rzecz pokrzywdzonego nie pokrywają całej szkody lub nie stanowią pełnego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, pokrzywdzony może dochodzić dodatkowych roszczeń w postępowaniu cywilnym”. Uznanie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że zasądzone zadośćuczynienie na rzeczM. K.ma charakter częściowy i nie pozbawia jej dochodzenia dodatkowych roszczeń w przyszłości, ani nie pozbawia uprawnień matki pokrzywdzonej, ani nie daje podstaw do sformułowania zarzutu do postępowania Sądu I instancji, skoro jego rozstrzygnięcie miało zmierzać do zakończenia postępowania karnego w rozsądnym terminie, częściowo rozstrzygało o niewątpliwych roszczeniach o charakterze cywilnym i nie pozbawiało strony możliwości ich dochodzenia w przyszłości, co wynika z przepisu szczególnego, jakim jestart. 415 § 6 k.p.k.Jedyne zastrzeżenie, jakie można sformułować pod adresem Sądu meriti sprowadza się do kwestii rozbieżności między wyrokiem a uzasadnieniem. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że zasądzone na rzeczM. K.zadośćuczynienie jest częściowe, natomiast w wyroku zabrakło stwierdzenia wskazującego na częściowy charakter tego rozstrzygnięcia i sugerujące, że jest to rozstrzygnięcie definitywne. Dlatego uznając zarzut trzeci apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych za niezasadny, należało uznać, że doprowadził on do zmiany wyroku w ten tylko sposób, że wskazano, iż zadośćuczynienie na rzeczM. K.w kwocie 20.000 złotych ma charakter częściowy.
Natomiast co do zadośćuczynienia na rzeczG. K.należało uznać, że jest ono prawidłowe.G. K.wziął czynny udział w pierwszej bójce, będąc jednym z jej inicjatorów i jak wynika z zeznań świadków był w niej bardzo aktywny. To nastawienie widoczne było zarówno w momencie, gdy rzucił się z pięściami w kierunku mężczyzny w czerwonej bluzie, który próbował stanąć w obronie leżącego i bitegoM. B., jak i wówczas, gdy zaczął szarpać i uderzać mężczyznę, który próbował udzielić pomocyS. K.. Zważywszy na tę aktywność i udział w wywołaniu całego zajścia, zasądzona na rzeczG. K.kwota zadośćuczynienia powinna być symboliczna i tak też orzekł Sąd I instancji. W tym zakresie zarzuty i wnioski apelacji nie zostały uwzględnione.
Dlatego, na podstawieart. 437 §1 i 2 k.p.k., Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie w ten sposób, że ustalił, iż zadośćuczynienie należneM. K.ma charakter częściowy, natomiast w pozostałym zakresie nie znajdując podstaw do uwzględnienia apelacji obrońcy oskarżonego, ani nie znajdując podstaw nakazujących wyjść poza granice zaskarżenia – utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
Sąd na podstawieart. 636 §1 k.p.k.orazart. 13 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 ze zm.) obciążył kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze oskarżycieli posiłkowych, gdyż ich apelacja nie została uwzględniona, co doŁ. G.– niemal w całości, co doW. W.– w żadnej części.