Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 162/14
Data wyroku: 2014-10-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Robert Pelewicz
Słowa kluczowe: Postępowanie Odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 kpk , art. 97 Kw w zw. a art. 23 ust. 1 pkt  3 Lit.b PoRD
Teza: Sąd meirti bezkrytycznie podzielił stanowisko policjantów w prezentowanym powyżej zakresie i z niezrozumiałych względów zignorował informacje przekazywane przez obwinionego, który konsekwentnie zaprzeczał, jakoby to on uszkodził samochód pokrzywdzonego. W konsekwencji, nie posiadając żadnych bezpośrednich i kategorycznych dowodów świadczących o sprawstwie obwinionego, uznał go za winnego zarzucanego mu czynu jedynie na podstawie sugestii pokrzywdzonego i uszkodzeń samochodów. Problem jednak w tym, że Sąd meriti w żaden sposób nie zweryfikował, czy dokonane na przysłowiowe „oko” ustalenia policjantów w zakresie uszkodzeń obu pojazdów są racjonalne i wiarygodne z technicznego punktu widzenia. 
Dostrzegając konieczność dokonania takiej weryfikacji, uzupełniono postępowanie dowodowe i powołano biegłego z zakresu ruchu drogowego w postępowaniu odwoławczym, który za pomocą metod naukowych sprawdził wiarygodność wersji zdarzenia przedstawianej zarówno przez obwinionego, jak i przez pokrzywdzonego. Sporządzona opinia nie dostarczyła jednoznacznych dowodów winy obwinionego. Biegły co prawda stwierdził, że nie można wykluczyć, iż uszkodzenia na tylnym zderzaku samochodu Opel Astra mogły powstać w czasie kolizji z samochodem Ford Mondeo w okolicznościach podanych przez jego właściciela. Jednakże zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na kategoryczne stwierdzenie tego faktu. Przede wszystkim dlatego, że biegły z technicznego punktu widzenia nie wykluczył, że do uszkodzeń samochodu Opel Astra mogło dojść w zupełnie innych okolicznościach, a uszkodzenia obu aut są tylko przypadkowo ze sobą zbieżne.

Sygn. akt II Ka 162/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 października 2014 roku
Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: Prezes SO Robert Pelewicz
Protokolant: st. sekr. sąd. Edyta Bełczowska
po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014r.
sprawyW. S.
obwinionego zart. 97kw w zw. zart. 23 ust 1 pkt 3 lit. B Ustawy Prawo o ruchu drogowym,
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Mielcu z dnia 30.04.2014r. w sprawie sygn. akt II W 878/13
zmieniazaskarżony wyrok w ten sposób, żeuniewinniaobwinionegoW. S.od popełnienia zarzucanego mu czynu, a kosztami postępowaniaobciążaSkarb Państwa.
Sygn. aktII Ka 162/14

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu, z dnia 15 października 2014 r.
Dnia 29 października 2013 r. do Sądu Rejonowego w Mielcu wpłynął wniosek Komendanta Powiatowego Policji w Mielcu o ukaranieW. S.obwinionego o to, że :

I
w dniu 22 lutego 2013 r. pomiędzy godzinami 7:15 - 9:45 na parkingu przychodni przyul. (...)wM.kierując samochodem osobowym markiO. (...)onr rej. (...)podczas manewru cofania nie zachowując szczególnej ostrożności uszkodził zaparkowany samochód osobowy markiF. (...)onr rej. (...),

tj. o wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 23 ust. 1 pkt 3 lit.b ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Wyrokiem II W 878/13 z dnia 30 kwietnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Mielcu :

I
uznał obwinionegoW. S.za winnego popełnienia czynu wyżej opisanego, co stanowi wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 23 ust. 1 pkt 3 lit.b ustawy Prawo o ruchu drogowymi za to na podstawieart. 97kw skazał obwinionegoW. S.na karę grzywny w wysokości 100 zł;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpw,art. 119 kpw,§1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia,art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychzasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 130 zł.

Od powyższego wyroku apelację wniósł obwinionyW. S., zarzucając zaskarżonemu wyrokowi :

1
mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że obwiniony przebywał w dniu 22.02.2013 r. około godz. 7:15 na parkinguprzychodni (...)wM.przyul. (...), a tym samym na przyjęciu, że jest sprawcą uszkodzenia samochodu markiF. (...)nr rej. (...);

2
mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że do uszkodzenia samochodu markiF. (...)nr rej. (...)doszło na parkingu(...)wM.;

3
nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w szczególności godziny otwarcia punktu rejestracji pacjentów, na wizyty lekarskie w(...)wM.;

4
naruszenie prawa procesowego, w szczególnościart. 7 kpkw zw. zart. 8 kpw;

5
naruszenie prawa procesowego, w szczególnościart. 5 § 2 kpkw zw. zart. 8 kpw.

Mając powyższe na uwadze obwiniony wniósł o:

1
przeprowadzenie dowodu z treści ulotki informacyjnej(...)wM., na okoliczność ustalenia godziny otwarcia punktu rejestracji pacjentów na wizyty lekarskie;

2
zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie, że obwiniony nie jest winny popełnienia zarzucanego mu czynu;

ewentualnie o:

3
uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu stwierdził, co następuje:
Apelacja wywiedziona przez obwinionegoW. S.zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu Sąd Rejonowy w Mielcu dopuścił się w przedmiotowej sprawie szeregu uchybień proceduralnych, związanych w szczególności z oceną zebranych w sprawie dowodów, które to uchybienia miały niewątpliwie wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
Do wspomnianych wyżej uchybień w pierwszej kolejności zaliczyć należy naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów statuowanej wart. 7 kpk, zasady prawdy materialnej określonej wart. 2 § 2 kpkoraz zasady obiektywizmu wyrażonej wart. 4 kpk- a w konsekwencji naruszenie zasadyin dubio pro reozart. 5 kpk, zgodnie z którą nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Przepisy te na mocyart. 8 kpwznajdują swoje zastosowanie także w sprawach o wykroczenia.
W dniu 22 lutego 2013 r.B. T.dostrzegł uszkodzenia na swoim samochodzie markiF. (...)onr rej. (...). Tego samego dnia w godzinach porannych autoB. T.stało zaparkowane podprzychodnią (...)wM.przyul. (...).B. T.podjął samodzielną próbę odnalezienia sprawcy kolizji i tego samego dnia na parkinguprzychodni (...)wM.dostrzegł auto, którego uszkodzenia pasowały do uszkodzeń widocznych na jego pojeździe. Przybyła na parkingprzychodni (...)policja stwierdziła zbieżność uszkodzeń na obu autach i przyjęła, że do uszkodzeń tych doszło w wyniku jednej kolizji drogowej, której sprawcą jest obwinionyW. S..
Fakt, że na samochodzie obwinionego widoczne były uszkodzenia, które dokładnie odpowiadały uszkodzeniom ujawnionym na samochodzieB. T.- co na miejscu zdarzena stwierdzili policjanci - był główną poszlaką, na której oparł się Sądmeriti, wydając wyrok skazujący.
Sądmeirtibezkrytycznie podzielił stanowisko policjantów w prezentowanym powyżej zakresie i z niezrozumiałych względów zignorował informacje przekazywane przez obwinionego, który konsekwentnie zaprzeczał, jakoby to on uszkodził samochód pokrzywdzonego. W konsekwencji, nie posiadając żadnych bezpośrednich i kategorycznych dowodów świadczących o sprawstwie obwinionego, uznał go za winnego zarzucanego mu czynu jedynie na podstawie sugestii pokrzywdzonego i uszkodzeń samochodów. Problem jednak w tym, że Sądmeritiw żaden sposób nie zweryfikował, czy dokonane na przysłowiowe „oko” ustalenia policjantów w zakresie uszkodzeń obu pojazdów są racjonalne i wiarygodne z technicznego punktu widzenia.
Dostrzegając konieczność dokonania takiej weryfikacji, uzupełniono postępowanie dowodowe i powołano biegłego z zakresu ruchu drogowego w postępowaniu odwoławczym, który za pomocą metod naukowych sprawdził wiarygodność wersji zdarzenia przedstawianej zarówno przez obwinionego, jak i przez pokrzywdzonego. Sporządzona opinia nie dostarczyła jednoznacznych dowodów winy obwinionego. Biegły co prawda stwierdził, że nie można wykluczyć, iż uszkodzenia na tylnym zderzaku samochoduO. (...)mogły powstać w czasie kolizji z samochodemF. (...)w okolicznościach podanych przez jego właściciela. Jednakże zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na kategoryczne stwierdzenie tego faktu. Przede wszystkim dlatego, że biegły z technicznego punktu widzenia nie wykluczył, że do uszkodzeń samochoduO. (...)mogło dojść w zupełnie innych okolicznościach, a uszkodzenia obu aut są tylko przypadkowo ze sobą zbieżne.
Ponadto biegły zwrócił uwagę, że ślad otarcia na listwie lewych tylnych drzwi samochoduF. (...)onr rej. (...)był ukośny, rozpoczynał się na wysokości 0,58 m na przedniej środkowej części listwy i obniżał się na poszyciu drzwi do wysokości 0,52 m, tj. do wysokości, na której znajduje się krawędź zderzaka samochoduo. (...). Biorąc pod uwagę, że uszkodzenie samochoduF.nastąpiło zimą, to istnieje prawdopodobieństwo, że teren parkingu pokryty był śniegiem, a tym samym nierówny. I to właśnie nierówność terenu mogła wpłynąć na mechanizm powstania ukośnego śladu tarcia na drzwiach samochoduF.. Niemniej jednak są to tylko przypuszczenia, gdyż równie dobrze do uszkodzeń aut mogło dojść w zupełnie innych okolicznościach.
Reasumując Sąd Rejonowy w Mielcu dokonał dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego i nie dostrzegł wskazywanych powyżej przez Sąd Odwoławczy wątpliwości. Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie nie ma żadnego dowodu, który jednoznacznie wskazywałby na winę obwinionego. Takiego dowodu nie dostarczyła również opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego. Sąd dysponuje zatem jedynie poszlakami, wskazującymi na to, że obwiniony zarzucanego mu czynu się dopuścił. I choć istnieje duże prawdopodobieństwo, że zrekonstruowany przez Sąd Rejonowy w Mielcu stan faktyczny odpowiada rzeczywistości, to nie można wykluczyć innego sprawcy. W obliczu powstałych nieusuwalnych wątpliwości należało zatem wydać wyrok uniewinniający obwinionegoW. S..
Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu zmienił zaskarżony wyrok II W 878/13 Sądu Rejonowego w Mielcu z dnia 30 kwietnia 2014 r. w ten sposób, że uniewinnił obwinionegoW. S.od popełnienia zarzucanego mu czynu i kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.
Powyższe rozstrzygnięcie Sądu Odwoławczego znajduje swoje procesowe uzasadnienie w przepisachart. 437§1 kpk,art.456 kpkw zw. zart. 109§2 kpw, a w zakresie dotyczącym kosztów w przepisachart. 118 § 2 kpw.