Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 972/14
Data wyroku: 2014-12-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Hanna Bartkowiak, Ewa Taberska, Dariusz Śliwiński

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 grudnia 2014r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSO Ewa Taberska ( spr.)
Sędziowie SSO Hanna Bartkowiak
SSO Dariusz Śliwiński
Protokolant prot. sąd.M. W.
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Artura Domańskiego
po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2014r.
sprawyM.S.
oskarżonego zart. 286 § 1 kkiart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego Poznań Stare Miasto wP.
z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt VIII K 658/14

1
Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawieart. 46 § 1 k.k.zobowiązuje oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzeczfirmy (...) spółka z o.o.kwoty 496 zł (czterysta dziewięćdziesiąt sześć złotych)

2
W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

3
Zwalnia oskarżonego od zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

D. Ś.E. H.B.

UZASADNIENIE
M. S.został oskarżony o to, że w dniu 8 kwietnia 2011 roku wP.naul. (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przedłożył podrobione zaświadczenie o zatrudnieniu przedstawicielowifirmy (...) sp. z o.o.czym doprowadził ww. firmę do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym w postaci pieniędzy w kwocie 496 złotych, wprowadzając tym samym w błąd pracownika(...) sp. z o.o., co do zamiaru wywiązania się zumowy pożyczki nr (...)z dnia 8 kwietnia 2011 roku na szkodę wymienionej spółkitj. o czyn zart. 286 § 1 kkiart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk

Sąd Rejonowy PoznańS.wP.wyrokiem z dnia 16 września 2014 r.sygn. akt VIII K 658/14:

1
OskarżonegoM.S.uznał za winnego zarzucanego mu czynu popełnionego w sposób wyżej opisany, to jest przestępstwa zart. 286 § 1 kkiart. 270 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kki za to na podstawieart. 286 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkwymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawieart. 33 § 2 kkwymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 70 (siedemdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych

2
Na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.orazart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 (dwóch) lat tytułem próby.

3
Na podstawieart. 44 § 2 kkorzekł przepadek dowodu rzeczowego w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach z dnia 7 kwietnia 2011 roku, przechowywanego w aktach sprawy na k. 31 poprzez pozostawienie go w aktach sprawy.

4
Na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 290,00 zł, a na podstawieart. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1973 r. Nr 27 poz. 152 z późn. zmianami) wymierzył mu opłatę w kwocie 260 złotych.

Apelację od powyższego wyrok złożył prokuratori zarzucił naruszenie przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia w postaciart. 343 § 6 kpkw zw. zart. 335 § 1 kpkpolegająca na nie orzeczeniu obowiązku naprawienia szkody, co nie może mieć miejsca w sytuacji skazania oskarżonego wyrokiem na posiedzeniu, na którym uwzględniono wniosek prokuratora w trybieart. 335 kpk, którego elementem było zobowiązanie oskarżonego do naprawienia szkody.
Podnosząc ten zarzut prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja okazała się trafną jednakże, zdaniem Sądu Okręgowego, wystarczającą była w niniejszej sprawie zmiana zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego na podstawieart. 46 § 1 kkśrodka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody.
Na wstępie jednak należy się zgodzić z Sądem I instancji, iż zgromadzony w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy wystarcza do przypisania oskarżonemu zarówno winy jak i sprawstwa odnośnie przypisanego mu czynu.
Po wtóre podkreślić trzeba, iż instytucje prawne przewidziane wart. 335 k.p.k.i wart. 387 k.p.k.są określane w judykaturze i doktrynie jako tzw. „dobrowolne poddanie się odpowiedzialności karnej”, przy czym w pierwszym przypadku chodzi o skazanie oskarżonego na wniosek Prokuratora bez przeprowadzenia rozprawy, zaś w drugim – na wniosek oskarżonego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Oba te uregulowania, chociaż pod pewnymi względami różnią się (np. co do możliwości proponowanego rozstrzygnięcia o karze – wart. 387 k.p.k.przewidziane zostały szersze możliwości sugerowanego rozstrzygnięcia), to jednak w każdym przypadku przewidują, że wniosek o skazanie jest dla danego sądu wiążący, jeżeli go podzieli i zdecyduje o skazaniu oskarżonego bez przeprowadzenia rozprawy (art. 335 § 1 k.p.k.) lub bez przeprowadzania postępowania dowodowego (art. 387 § 1 k.p.k.). Oczywistym jest jednak, że Sąd nie jest związany porozumieniem stron warunkującym wniosek prokuratora, może go bowiem uwzględnić ale wcale nie musi; pozostaje to całkowicie w kompetencji sądu orzekającego. Sąd orzekający zatem widząc, iż wniosek o wydanie wyroku skazującego jest to czy to niezgodny z przepisami oprawa, czy to nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym może albo odmówić wydania wyroku skazującego albo skierować sprawę na posiedzenie, w trakcie którego dążyć będzie do zmiany wniosku.
W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy słusznie nie znalazł podstaw do kwestionowania uzgodnień między prokuratorem a oskarżonym, mających swoje odzwierciedlenie w treści protokołu wyjaśnień oskarżonego i powtórzonych w akcie oskarżenia.
Wśród tych uzgodnień była także zgodna oskarżonego na zobowiązanie go do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem, który to obowiązek prokurator wskazał w akcie oskarżenia jako obowiązek zart. 46 § 1 kki oskarżony ani też jego obrońca, prawidłowo zawiadomienie o terminie posiedzenia, nie zakwestionowali konieczności jego orzeczenia.
Sąd Rejonowy natomiast, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, przeoczył konieczność orzeczenia uzgodnionego obowiązku, lecz obowiązku tego nie zakwestionował:
„Sąd nie zawarł jednak w wyroku orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody. Zgodnie z ustaleniami pomiędzy oskarżonymM.S.a Prokuratorem w zakresie wymiaru kar i środków karnych, zaakceptowanymi przez Sąd, na podstawieart. 46 § 1 kkSąd winien był zobowiązać oskarżonegoM.S.do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz  pokrzywdzonej spółki kwoty 496 złotych.” – K. 159 -160.
Reasumując zatem Sąd Okręgowy uznał, iż argumentacja przytoczona w uzasadnieniu apelacji zasługiwała w całości na akceptację, jednakże Sąd Okręgowy nie widział potrzeby uchylenia zaskarżonego wyroku do ponownego rozpoznania i poprzestał na jego zmianie, co zresztą także zasugerował oskarżyciel na rozprawie odwoławczej.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawieart. 46 § 1 k.k.zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzeczfirmy (...) spółka z o.o.kwoty 496 zł (czterysta dziewięćdziesiąt sześć złotych)
W pozostałym zakresie natomiast zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy.
Sąd Okręgowy zwolnił przy tym oskarżonego od obowiązków zapłaty kosztów postępowania odwoławczego nie wymierzając mu w tym opłaty (art. 635 k.p.k.w zw. zart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t.j. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) uznając, iż korekta orzeczenia, a więc potrzeba przeprowadzenia postępowania odwoławczego jest wynikiem li tylko ewidentnego błędu Sądu Rejonowego. Względy słuszności sprzeciwiają się zatem by koszty tej pomyłki miał ponosić oskarżony.
D. Ś.E. H.B.