Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 613/14
Data wyroku: 2014-08-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Ziołecka

WYROK

W I M I E N I U

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 sierpnia 2014 roku
Sąd Okręgowy w Poznaniu IV Wydział Karny - Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Małgorzata Ziołecka (spr.)
Protokolant: staż.M. W.
przy udziale Prokuratora Prokuratury Wojskowej del do Prokuratury OkręgowejA. H.
po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2014 roku
sprawyJ. S.(S.)
oskarżonego zart. 279 § 1 k.k.w związku zart. 64 § 1 k.k.i inne
na skutek apelacji, wniesionej przez Prokuratora Rejonowego w Trzciance
od wyroku Sądu Rejonowego w Trzciance z dnia 24 marca 2014 roku, sygnatura akt II K 91/14

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, iż:

1
odstępuje od przyjęcia, że czyny przypisane oskarżonemu wpunkcie 1stanowiły wypadki mniejszej wagi, a tym samym przyjmuje, iż przypisany oskarżonemu wpunkcie 1ciąg przestępstw wyczerpał znamiona określone wart. 279 § 1 k.k.w związku zart. 64 § 1 k.k.,

2
podwyższa orzeczoną wobec oskarżonego w punkcie 1 karę pozbawienia wolności do 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy,

3
na podstawieart. 91§ 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.łączy oskarżonemu kary pozbawienia wolności orzeczone powyżej w punkcie I 2 oraz w punkcie 2 zaskarżonego wyroku i wymierza mu karę łączną 1 (jednego) roku i 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności,

4
odnośnie punktu 3 zaskarżonego wyroku, przyjmuje, z uwagi na wartość kwot, które oskarżony usiłował wypłacić, iż przypisany oskarżonemu w tym punkcie czyn stanowi wykroczenie określone w art. 11§ 1 k.w. związku z art. 119 § 1 k.w. i za to wykroczenie, na podstawie art. 119 § 1 k.w., wymierza oskarżonemu karę 30(trzydziestu) dni aresztu,

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

III
zwalnia oskarżonego od obowiązku zwrotu na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i nie wymierza mu opłaty za II instancję.

/-/M. Z.

UZASADNIENIE
J. S.oskarżony został o to że:

I
w dniu 19 grudnia 2013 roku, naulicy (...), w(...), gminaC., w województwie(...), będąc uprzednio karanym za umyślne przestępstwo podobne, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, poprzez wyłamanie kłódki zabezpieczającej drzwi do budynku gospodarczego dostał się do wnętrza budynku, a następnie dokonał kradzieży kluczy narzędziowych różnego rodzaju w ilości 45 sztuk o wartości 250 złotych, zegara do konstatowania gołębi pocztowych wraz z drukarką i zasilaczem wartości 800 złotych, kart własności gołębi pocztowych w ilości około 260 sztuk, wartości 1300 złotych, powodując straty w wysokości 2.350 złotych na szkodęI. B., to jest o popełnienie przestępstwa zart.279 § 1kkw związku zart. 64 § 1 k.k.,

II
na przełomie lutego i marca 2013 roku (dokładnej daty nie ustalono), naulicy (...), wP., w województwie(...), będąc uprzednio karanym za umyślne przestępstwo podobne, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, poprzez wyłamanie drzwi do samochoduF. (...)( brak numeru rejestracyjnego) dostał się do jego wnętrza, a następnie dokonał kradzieży radia samochodowego markiJ.nr(...)631 powodując straty w wysokości 150 złotych, czym działał na szkodęM. S., to jest o popełnienie przestępstwa zart.279 § 1k.k. w związku zart. 64 § 1 k.k.,

III
na przełomie lutego i marca 2013 roku (dokładnej daty nie ustalono), naulicy (...), wP., w województwie(...), będąc uprzednio karanym za umyślne przestępstwo podobne, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, poprzez wyłamanie drzwi do samochoduS. (...)( brak numeru rejestracyjnego) dostał się do jego wnętrza, a następnie dokonał kradzieży radia samochodowegomarki P.numer(...), powodując straty w wysokości 150 złotych, czym działał na szkodęM. S., to jest o popełnienie przestępstwa zart.279 § 1k.k. w związku zart. 64 § 1 k.k.,

IV
w okresie od 26 listopada do 29 listopada 2013 roku (dokładnej daty nie ustalono), wJ., gminaL., w województwie(...), będąc uprzednio karanym za umyślne przestępstwo podobne, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, z niezabezpieczonej skrzynki pocztowej zabrał w celu przywłaszczenia przesyłkę zawierającą kartę uprawniającą do podjęcia gotówki z automatu bankowego, a następnie przy jej użyciu usiłował siedmiokrotnie dokonać wypłaty pieniędzy z konta czego nie dokonał z uwagi na nieznajomość numeru pin, czym działał na szkodęE. K., to jest o popełnienie przestępstwa zart.278 § 5 k.k.w związku zart. 64 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy w Trzciance, wyrokiem z dnia 24 marca 2014 roku,  uznał oskarżonegoJ. S.za winnego zarzucanych mu czynów popełnionych w sposób opisany wyżej w punktach od I do III, przy przyjęciu, iż stanowiły one wypadki mniejszej wagi, a nadto popełnione zostały w krótkich odstępach czasu w podobny sposób, to jest ciągu przestępstw zart. 279 § 1 k.k.w związku zart. 283 k.k.iart. 64 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 283 k.k.w związku zart. 91 § 1 k.k., wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności.
Tymże samym wyrokiem Sąd Rejonowy w Trzciance uznał oskarżonegoJ. S.za winnego tego, że w dniu 28 listopada 2013 roku, wJ., gminaL., w województwie(...), będąc uprzednio karanym za umyślne przestępstwo podobne, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, z niezabezpieczonej skrzynki pocztowej zabrał w celu przywłaszczenia przesyłkę zawierającą kartę uprawniającą do podjęcia gotówki z automatu bankowego, czym działał na szkodęE. K., to jest występku zart. 278 § 5 k.k.w związku z§ 1w związku zart. 64 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 278 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Nadto powyższym wyrokiem Sąd Rejonowy w Trzciance uznał oskarżonegoJ. S.za winnego tego, że w okresie od 29 listopada 2013 roku do 3 grudnia 2013 roku, wP., w województwie(...), działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru usiłował dokonać zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie co najmniej 50 złotych na szkodęE. K.w ten sposób, że siedmiokrotnie usiłował wypłacić pieniądze z bankomatu Banku Spółdzielczego wC.Oddział wP., to jest występku zart. 13 § 1 k.k.w związku zart. 278 § 1 k.k.w związku zart. 64 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 14 § 1 kw związku zart. 278 § 1 k.k., wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 91 § 2 k.k.w związku zart. 86 § 1 k.k.Sąd Rejonowy połączył wymierzone oskarżonemu kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Natomiast na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.iart. 624 § 1 k.p.k.orazart. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychSąd Rejonowy zwolnił oskarżonego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych i nie wymierzył mu opłaty.
W pisemnym uzasadnieniu swojego wyroku Sąd Rejonowy w Trzciance wskazał, że co do zarzutów dotyczących kradzieży radioodbiorników samochodowych oraz narzędzi warsztatowych, zegara do konstatowania gołębi pocztowych wraz z zasilaczem i drukarką oraz kart własności gołębi pocztowych nie miał żadnych wątpliwości, że każdy z tych czynów wyczerpał wszelkie znamiona występku zart. 279 § 1 k.k., jakkolwiek uwzględniając relatywnie niewielką wartość zabranych rzeczy przyjął, że czyny te stanowiły wypadki mniejszej wagi.
Nadto w pisemnym uzasadnieniu swojego wyroku Sąd Rejonowy przyznał się do błędu, gdyż dokonując oceny zachowania oskarżonegoJ. S., polegającego na usiłowaniu kradzieży pieniędzy przy wykorzystaniu wcześniej skradzionej karty uprawniającej do wypłaty pieniędzy z bankomatu, w warunkach czynu ciągłego oraz powrotu do przestępstwa zart. 64 § 1 k.k., w sytuacji określenia minimalnej kwoty, jaką oskarżony chciał ukraść, na 50 złotych, co łącznie daje 350 złotych, popełnił błąd dokonując kwalifikacji tego zachowania jako przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w związku zart. 278 § 1 k.k.iart. 64 § 1 k.k.pomimo, że przy tak ustalonej wartości mienia, jakie oskarżony chciał ukraść, czyn ten należało zakwalifikować jako wykroczenie zart. 11 § 1k.w. w związku zart. 119 § 1k.w.
Powyższy wyrok, w całości i na niekorzyść oskarżonegoJ. S.zaskarżył Prokurator Rejonowy w Trzciance zarzucając temu wyrokowi:

a
obrazę prawa materialnego, to jestart. 283 k.k., poprzez bezzasadne przyjęcie, iż działania oskarżonego polegające na kilkukrotnych włamaniach dokonanych w okresie od lutego do marca 2013 roku i w dniu 13 grudnia 2013 roku, których dopuścił się warunkach recydywy określonej wart. 64 § l k.k., stanowią wypadek mniejszej wagi, gdy tymczasem z okoliczności sprawy wynika, iż zachowania oskarżonego nie zasługują na przyjęcie takiej kwalifikacji,

b
rażącą niewspółmierność kary wymierzonejJ. S.za przestępstwo zart. 279  § l k.k.w związku zart. 64 § l k.k.i w związku zart. 91 § l k.k.orazart. 283kkwskazane w punkcie 1 wyroku w postaci kary l roku pozbawienia wolności, podczas gdy przesłanki przedmiotowe i podmiotowe przestępstwa, a nadto konieczność uwzględnienia celów zapobiegawczych i wychowawczych kary, w szczególności potrzeba kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przemawiają za wymierzeniem surowszej kary.

W konsekwencji powyższego prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie z przyjętej kwalifikacji art. 283k.k. wobec czynu z punktu 1 wyroku i wymierzenie kary:
- za czyn zart. 279 §l k.k.w związku zart. 64 § l k.k.iart. 91§ l k.k.- l roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności,
- kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności.
W uzasadnieniu apelacji prokurator wskazał, że  wypadek mniejszej wagi zachodzi wówczas, gdy okoliczności popełnienia czynu zabronionego wskazują, że z jednej strony sam czyn charakteryzuje się niewielkim stopniem społecznej szkodliwości, a z drugiej zaś, jego sprawca nie jest na tyle niebezpieczny dla społeczeństwa, żeby stosować w stosunku do niego zwykłą karę przewidzianą za zrealizowane przez niego przestępstwo( zob. M. Dąbrowska Kardas, P. Kardas(w) A. Zoll(red) Kodeks Karny . Część szczególna. Komentarz, t.3, Zakamycze 2006, s. 200-201) . Podkreślić przy tym należy, że o zakwalifikowaniu zachowania jako przypadku mniejszej wagi, decydować powinny te okoliczności , które zaliczane są do znamion czynu zabronionego. Wśród znamion strony przedmiotowej istotne znaczenie mają w szczególności: rodzaj dobra, użyte środki, charakter i rozmiar szkody wyrządzonej lub grożącej dobru chronionemu prawem, czas, miejsce i inne okoliczności popełnienia przestępstwa oraz odczucie szkody przez pokrzywdzonego ( por. wyrok SA w Gdańsku , sygn. II AKa 428/02, Lex 145399). W tym konkretnym przypadkuJ. S.dopuścił się włamań do dwóch samochodów, z których ukradł radia samochodowe, oraz włamał się do budynku gospodarczego, z którego ukradł wszystkie najcenniejsze dla pokrzywdzonego przedmioty. Oskarżony w złożonych wyjaśnieniach przyznaje się popełnienia zarzucanych czynów, szczerze mówi, że kradnie i się włamuje, bo nie pracuje i nie ma za co żyć. Oskarżony jest jeszcze młodym, zdrowym mężczyzną i gdyby chciał to przynajmniej dorywczą pracę by znalazłimiałby z czego żyć. Twierdzenia, że oskarżony włamuje się i kradnie, bo nie mam za co żyć, zdaniem skarżącego, nie trafiają do przekonania i nie usprawiedliwiają takiego sposobu życia. Oskarżony już wcześniej miał konflikty z prawem, niedawno odbył karę 2 lat pozbawienia wolności za przestępstwa podobne, przeciwko mieniu. Jak widać oskarżony nie wyciągnął z tej lekcji żadnej nauki. Postawa oskarżonego świadczy o tym, że jest osobą, która przejawia wyjątkowo lekceważący stosunek do obowiązujących norm prawnych.
Nadto, zdaniem skarżącego, kara winna realizować cele w zakresie społecznego oddziaływania, kształtując społecznie pożądane przekonanie o nieopłacalności popełniania przestępstw, nieuchronności kary a wobec samego oskarżonego kara ta winna być wystarczająca dla odstraszenia od popełnienia w przyszłości jakiegokolwiek przestępstwa. Kara wymierzona oskarżonemu nie spełnia swoich celów w zakresie prewencji szczególnej i ogólnej, jest zbyt łagodna dla osoby działającej w warunkach powrotu do przestępstwa.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora w zakresie podniesionych zarzutów okazała się zasadna.
Na wstępie, przed omówieniem zarzutów apelacyjnych, stwierdzić należy, iż kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, a orzekając wziął pod uwagę wszystkie przeprowadzone dowody. Sąd I instancji w jasny i przekonywujący sposób w pisemnym uzasadnieniu swojego wyroku przedstawił tok swojego rozumowania.
Powyższe stanowisko potwierdza analiza akt sprawy i uzasadnienie wyroku, w którym prawidłowo wskazano, jakie fakty zostały uznane za udowodnione i jakie dowody były podstawą ich przyjęcia. Ocena materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń, albowiem nie wykracza poza ramy swobodnej ich oceny, jest dokładna i nie wykazuje błędów logicznych.
Podkreślić przy tym także należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom zart. 424 § 1 i 2 k.p.k.i w pełni pozwala na kontrolę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Przechodząc do szczegółów Sąd II instancji zauważa, iż ustawodawca, wart. 283 k.k.uregulował uprzywilejowany typ przestępstwa kradzieży z włamaniem, to jest tak zwany wypadek mniejszej wagi. Ów wypadek mniejszej wagi to sytuacja, w której okoliczności popełnienia przestępstwa, zwłaszcza zaś przedmiotowo – podmiotowe znamiona czynu, charakteryzują się przewagą elementów łagodzących, które sprawiają, że czyn oskarżonego nie przybiera zwyczajnej postaci, lecz zasługuje na łagodniejsze potraktowanie. Znamienne jest przy tym to, że – jak to stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 kwietnia 2002 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt II KKN 193/00 – o kwalifikacji prawnej czynu, jako „wypadku mniejszej wagi” nie decyduje ani dotychczasowa karalność oskarżonego, ani dobra opinia w miejscu zamieszkania, ani jakiekolwiek inne okoliczności mające wpływ na wymiar kary, lecz wyłącznie rodzaj i natężenie przedmiotowych oraz podmiotowych znamion czynu. Przy ocenie zatem znamienia wypadku mniejszej wagi decydują przede wszystkim okoliczności związane z przedmiotem ochrony i stroną przedmiotową czynu, a więc głównie wysokość wyrządzonej w mieniu szkody, a także okoliczności popełnienia czynu.
Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd Okręgowy zauważa, że oskarżonemuJ. S.zarzucono i przypisano popełnienie ciągu trzech przestępstw kradzieży z włamaniem w warunkach recydywy. Z pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że jedynym elementem, który skutkował zakwalifikowaniem tych kradzieży z włamaniem jako wypadków mniejszej wagi była wartość wyrządzonej szkody – jak to wprost napisał Sąd I instancji „relatywnie niewielka wartość zabranych rzeczy”. Tymczasem w przypadku kradzieży z włamaniem w(...)oskarżony spowodował straty w wysokości 2.350 złotych, co – zdaniem Sądu Okręgowego – nie może być uznane jako „relatywnie niewielka wartość zabranych rzeczy”. Wreszcie w przypadku wszystkich tych trzech kradzieży z włamaniem trudno przyjąć, aby charakteryzowały się one przewagą elementów łagodzących, które sprawiłyby, że czyn oskarżonego nie przybiera zwyczajnej postaci, lecz zasługuje na łagodniejsze potraktowanie. W ślad za skarżącym wskazać należy, że zdarzenia te nie były czymś przypadkowym, incydentalnym w życiu oskarżonego. Oskarżony, przyznając się do popełnienia zarzucanych mu czynów, szczerze mówił, że się włamuje i kradnie, bo nie pracuje i nie ma za co żyć. Tym samym z braku stałej pracy oskarżony uczynił sobie usprawiedliwienie dla łamania prawa, a z kradzieży z włamaniem źródło utrzymania. Trudno w tej sytuacji uznać, że oskarżony, sprawca tych kradzieży z włamaniem, nie jest na tyle niebezpieczny dla społeczeństwa, żeby stosować w stosunku do niego zwykłą karę przewidzianą za zrealizowane przez niego przestępstwo. Wręcz odwrotnie. Postawa oskarżonego i jego stosunek do popełnionych przestępstw wskazują, że w niniejszej sprawie na pewno nie ma podstaw do uznania jego czynów jako wypadki mniejszej wagi.
Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i odstąpił od przyjęcia, że czyny przypisane oskarżonemu w punkcie 1 stanowiły wypadki mniejszej wagi, a tym samym przyjął, iż przypisany oskarżonemu w punkcie 1 ciąg przestępstw wyczerpał znamiona określone wart. 279 § 1 k.k.w związku zart. 64 § 1 k.k.
Konsekwencją tej zmiany była konieczność wymierzenia kary za ten ciąg przestępstw, a podstawą wymiaru kary stał się przepisart. 279 § 1 k.k.w związku zart. 91§ 1 k.k., czego przez przeoczenie nie wskazano w punkcie I 2 wyroku Sądu Okręgowego z dnia 6 sierpnia 2014 roku.
Rozważając zatem kwestię rodzaju dolegliwości, która winna zostać wymierzonaJ. S.za popełnienie przypisanego mu ciągu przestępstw kradzieży z włamaniem, Sąd II instancji, kierując się wytycznymi wymiaru kary zawartymi w przepisieart. 53 k.k., doszedł do wniosku, że karą adekwatną do stopnia zawinienia i okoliczności sprawy, będzie kara 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Ustalając taki wymiar kary pozbawienia wolności, Sąd Okręgowym miał na uwadze wszystkie okoliczności obciążające i łagodzące, wskazane na karcie 5 pisemnego uzasadnienia Sądu I instancji (karta 96 akt).
Ponadto z urzędu, a także na skutek przyznania się Sądu I instancji w pisemnym uzasadnieniu wyroku do błędu, Sąd Okręgowy dostrzegł konieczność zmiany zaskarżonego wyroku odnośnie punktu 3.
W punkcie 3 części rozstrzygającej swojego wyroku, Sąd I instancji przypisał oskarżonemuJ. S.sześciokrotne usiłowanie dokonania kradzieży kwot po 50 złotych, czyli łącznie 350 złotych.
Zgodnie z treścią art. 119 § 1 k.w. kto kradnie cudzą rzecz ruchomą, jeżeli jej wartość nie przekracza ¼ minimalnego wynagrodzenia, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 września 2012 roku minimalne wynagrodzenie na rok 2013 ustalone zostało na kwotę 1.600 złotych (1/4 = 400 złotych), natomiast zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 września 2013 roku minimalne wynagrodzenie za pracę na rok 2014 ustalone zostało na kwotę 1680 złotych (1/4 = 420 złotych).
Tym samym zarówno na czas popełnienia przypisanego oskarżonemu usiłowania dokonania kradzieży pieniędzy w kwocie 350 złotych, jak i na dzień wyrokowania przez Sąd I instancji oraz na dzień wyrokowania przez Sąd II instancji, czyn ten stanowił usiłowanie dokonania wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., gdyż wartość mienia w każdym z tych czasów nie przekraczała ¼ minimalnego wynagrodzenia.
Z uwagi na powyższe, mając na uwadze na wartość kwot, które oskarżony usiłował wypłacić, Sąd Okręgowy przyjął, iż przypisany oskarżonemu w punkcie 3 czyn stanowi wykroczenie określone w art. 11§ 1 k.w. związku z art. 119 § 1 k.w.
Konsekwencją tej zmiany była konieczność orzeczenia kary za to wykroczenie, a podstawą wymiaru kary stał się przepis art. 119 § 1 k.w.
Rozważając zatem kwestię rodzaju dolegliwości, która winna zostać wymierzonaJ. S.za popełnienie przypisanego mu usiłowania dokonania kradzieży określonej w art. 119 § 1 k.w., Sąd II instancji, kierując się wytycznymi wymiaru kary zawartymi w przepisie art. 33 k.w., doszedł do wniosku, że karą adekwatną do stopnia zawinienia i okoliczności sprawy, będzie wymierzenie wyżej wymienionemu kary 30 dni aresztu. Ustalając taki wymiar kary pozbawienia wolności, Sąd Okręgowym miał na uwadze wszystkie okoliczności obciążające i łagodzące, wskazane na karcie 5 pisemnego uzasadnienia Sądu I instancji (karta 96 akt).
Rezultatem zmian dokonanych przez Sąd Okręgowy w wyroku Sądu I instancji stała się konieczność wymierzenia nowej kary łącznej, gdyż dotychczasowa kara łączna uległa rozwiązaniu na skutek podwyższenia kary za ciąg kradzieży z włamaniem do wymiaru przekraczającego dotychczasową karę łączną oraz na skutek ustalenia, iż jedno z przestępstw, objęte dotychczasową karą łączną, okazało się być wykroczeniem, a przecież kary wymierzone za przestępstwa i wykroczenia nie podlegają łączeniu. Przez przeoczenie Sąd Okręgowy w swoim wyroku nie zawarł punktu o uchyleniu dotychczasowej kary łącznej, co jednak w świetle powyższych wywodów nie może budzić wątpliwości.
W kontekście powyższego połączeniu ulec mogły jedynie kary pozbawienia wolności orzeczone w wyroku Sądu Okręgowego w punkcie I 2 oraz w punkcie 2 zaskarżonego wyroku. Natomiast podstawą wymiaru kary łącznej stały się przepisyart. 91 § 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.
Orzekając karę łączną Sąd Okręgowy zastosował zasadę asperacji zbliżoną do absorpcji i orzekł karę łączną 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności, uwzględniając z jednej strony podobieństwo rodzajowe wszystkich przestępstw, a w drugiej zaś strony rozpiętość czasową ich popełnienia.
W pozostałym natomiast zakresie, nie znajdując podstaw do dalszej ingerencji w zaskarżone orzeczenie, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (punkt II wyroku z dnia 6 sierpnia 2014 roku).
Orzekając natomiast o kosztach Sąd II instancji, mając na uwadze treśćart. 624 § 1 k.p.k., zwolnił oskarżonego od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i nie wymierzył mu opłaty za II instancję (punkt III wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 6 sierpnia 2014 roku).
/M. Z./