Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 8/14
Data wyroku: 2014-02-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariola Urbańska-Trzecka
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k.

Sygn. akt.IV Ka 8/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 lutego 2014 roku

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy
w składzie:
Przewodniczący SSO Mariola Urbańska - Trzecka
Protokolant st. sekr. sądowy Aleksandra Deja - Lis

przy udziale oskarżyciela ------

po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 roku
sprawyK. M.
obwinionego z art. 86§1 k.w. w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy PoRD
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 5 listopada 2013 roku sygn. akt XIV W 2154/13
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60,00 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty za II instancję i obciąża go zryczałtowanymi wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 50,00 (pięćdziesiąt) złotych.

Sygn. akt IV Ka 8/14

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 5 listopada 2013 roku, sygn. akt XIV W 2154/13K. M.został uznany za winnego tego, ze w dniu 14 grudnia 2012 roku około godziny 16.50 wB.naulicy (...), kierując pojazdemO. (...)onr rej. (...), wykonując manewr skrętu w lewo w ulice podporządkowaną, nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu pojazdowi jadącemu z kierunku przeciwnegoul. (...)skręcającemu w prawo w ulicę podporządkowaną, czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowymP. S.tj, wykroczenia z art. 86 1 kw i za to na podstawie tego przepisu wymierzono obwinionemu karę grzywny w kwocie 600 złotych.
Wyrok zawiera także rozstrzygnięcie o kosztach procesu.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obwiniony zaskarżając wyrok w całości na swoją korzyść.
W apelacji nie sformułowano zarzutów, a jedynie wniosek o uniewinnienie obwinionego od zarzucanego czynu, względnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu apelacji obwiniony zakwestionował ocenę dowodów wskazując, że wyrok jest nietrafny, oparty został na błędnych ustaleniach faktycznych co do osoby sprawcy, bowiem obwiniony co wynika z zeznań świadkówK. C.J. K.w czasie zdarzenia przebywał w miejscowości oddalonej odB.około 100 km, zaś świadekP. S.mógł się pomylić tak co do numerów rejestracyjnych pojazdu uczestniczącego w zdarzeniu jak i osoby kierującego, którego rozpoznał tylko po kucyku.

Sąd odwoławczy zważył co następuje:

Apelacja obwinionego nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stwierdzić w pierwszym rzędzie należy, że w ocenie sądu odwoławczego - sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, po czym poczynił trafne ustalenia faktyczne, w zakresie określonym w części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, po przeprowadzeniu prawidłowej i nie budzącej zastrzeżeń oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie dochodząc do słusznego wniosku, że materiał zebrany w sprawie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że obwinionyK. M.dopuścił się zarzucanego mu wykroczenia, a jego wina, jak i okoliczności przypisanego wykroczenia nie budzą żadnych wątpliwości. Zgodnie z przepisami procedury sąd zebrał i ujawnił pełny materiał dowodowy niezbędny do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu. Lektura uzasadnienia wskazuje, że sąd dokonał zgodnej z wymogami i zasadami procesowymi, wszechstronnej i rzetelnej analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, stosownie do wskazania zawartego wart. 4 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w., uwzględnił zarówno dowody przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego, nie przekraczając przy tym zasady swobodnej ich oceny, z których to wyprowadził prawidłowe wnioski, które odpowiadają zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, zgodnie z treściąart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.Sąd orzekający wskazał, jakie fakty uznał za dowiedzione, na czym opierał poszczególne ustalenia i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych.
W związku z powyższym podkreślić należy, iż proces wyrokowania w przedmiotowej sprawie w pełni odpowiada przepisom procedury w sprawach o wykroczenia.

Czyniąc natomiast zadość stosownym wymogom procesowym przewidzianym dla postępowania odwoławczego treścią przepisów art. art.: 433§ 2 i 457 § 3 k.p.k., w zw. zart. 82 § 2 k.p.w.należy stwierdzić co następuje w odniesieniu do zarzutów wynikających z uzasadnienia apelacji obwinionego.
Nie istnieją żadne racjonalne przesłanki by podzielić zarzuty dotyczące dowolnej oceny dowodów (obrazy przepisów prawa procesowego) jaki i błędu w ustaleniach faktycznych. Są całkowicie chybione. Podniesione zarzuty, co trzeba wyraźnie stwierdzić, że mają wybitnie polemiczny charakter i w żaden sposób, przywiedziona w apelacji argumentacja nie może podważać tej analizy i oceny dowodów jaka została zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a którą Sąd odwoławczy w całej rozciągłości podziela i się do niej odwołuje nie widząc potrzeby jej szczegółowego powtarzania.
Sąd orzekający, rozstrzygając o winie lub niewinności obwinionego kieruje się własnym wewnętrznym przekonaniem, nieskrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi, a przekonanie to pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.dopóki nie zostanie wykazane, że sąd I instancji oparł swoje przekonanie o winie lub niewinności oskarżonego (ych) bądź na okolicznościach nieujawnionych w toku przewodu sądowego, bądź ujawnionych, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.
Tego rodzaju uchybień autor apelacji nie wykazał, w każdym razie nie sposób przyjąć, że dowody, na których sąd oparł swoje orzeczenie, a na które wskazał w uzasadnieniu wyroku, są sprzeczne i niejasne i by dokonując ich analizy i oceny, przyznając im walor wiarygodności sąd naruszył zasady wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd rejonowy na co wskazuje treść uzasadnienia w sposób wnikliwy dokonał analizy wszystkich źródeł dowodowych we wzajemnych powiązaniu i słusznie doszedł do przekonania, że ów materiał pozwala na jednoznaczne przypisanie winyK. M.w zakresie przypisanego wykroczenia.
W realiach niniejszej sprawy- w ocenie sądu odwoławczego - analiza dowodów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie nie potwierdza zarzutów podniesionych przez autora apelacji, że orzeczenie oparte zostało o błędne ustalenia co do osoby sprawcy wykroczenia w wyniku dowolnej oceny materiału dowodowego, w szczególności nie dania wiary zeznaniom świadkówK. C.iJ. K., którzy to świadkowie podali w swych zeznaniach, że oskarżony w czasie zdarzenia przebywał pozaB., a tym samym nie mógł być sprawcą zarzucanego mu wykroczenia.
Apelacja w tej części jawi się więc jako typowo polemiczna wobec ustaleń sądu orzekającego oraz logicznej i w pełni przekonującej argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie dostarczając jakichkolwiek merytorycznych argumentów pozwalających na podzielenie zarzutu obrazy przepisów postępowania w zakresie oceny dowodów.
Sąd meriti w sposób drobiazgowy dokonał oceny zeznań wszystkich świadków, a ocena ta w ocenie sądu odwoławczego pozostaje całkowicie pod ochronąart. 7 kpk. Słusznie sąd I instancji odmówił wiary twierdzeniom obwinionego i zeznaniom wspomnianych świadków, że obwiniony w czasie kiedy doszło do zdarzenia drogowego będącego przedmiotem rozpoznania przebywał w innym miejscu w ich towarzystwie.
Niezależnie od argumentacji, którą sąd I instancji kierował się odmawiając przymiotu wiarygodności tak obwinionemu jak iK. C.orazJ. K., zaprezentowanej w uzasadnieniu wyroku, także zasady doświadczenia życiowego i logicznego myślenia wskazują, iż niewiarygodnie brzmią zeznania świadków składane około 10 miesięcy po rzekomym spotkaniu, w których świadkowie podają nie datę spotkania i jego godzinę, czas trwania spotkania, które dziwnym zbiegiem okoliczności pokrywają się z czasem zdarzenia drogowego w którym uczestniczył pojazd należący do obwinionego, kierowany przez niego samego, nie pamiętając równocześnie jakichkolwiek dat innych spotkań z obwinionym.
Wobec jednoznacznej wymowy zeznań świadkaP. S., który nie tylko rozmawiał z obwinionym na miejscu zdarzenia, spisał numery rejestracyjne pojazdu, wreszcie kiedy obwiniony odjechał z miejsca zdarzenia nie czekając na przyjazd policji, by umożliwić jego identyfikację opisał jego charakterystyczny wygląd z uwagi na fryzurę, nie może budzić żadnych wątpliwości, że świadkowieK. C.iJ. K.złożyli nieprawdziwe zeznania co do okoliczności rzekomego spotkania w dniu 14 grudnia 2012 roku, chcąc jako koledzy poprawić sytuację procesową obwinionego.
Podzielić zaś też należy stanowisko sądu meriti, żeP. S.nie miał żadnego powodu i interesu by bezpodstawnie pomówić obwinionego o udział w zdarzeniu.
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że żadną miarą zebrany w sprawie materiał dowodowy, wbrew twierdzeniom autora apelacji nie pozwala na postawienie Sądowi Rejonowemu zarzutu obrazy przepisów postępowania, które wpływałby na trafność zaskarżonego orzeczenia.
Z tych wszystkich względów Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji i zaskarżony wyrok jako słuszny utrzymał w mocy
O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 634 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.