Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 326/12
Data wyroku: 2014-10-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Wojciech Łączewski
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Obrotowi Gospodarczemu
Podstawa prawna: art. 300§2 kk

Sygn. akt II K 326/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 października 2014 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:Sędzia Sądu Rejonowego Wojciech Łączewski
w obecności:
Protokolant:Sylwia Adamczyk, apl. sędz. Liwia Bednarska, apl. adw. Patrycja Czarnecka, Katarzyna Kwiatkowska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa Śródmieście w Warszawie Tomasza Mioduszewskiego, Michała Mistygacza i Wojciecha Sitka
po rozpoznaniu w dniach 9 sierpnia 2013 roku, 9 grudnia 2013 roku, 14 marca 2014 roku, 11 czerwca 2014 roku, 4 lipca 2014 roku i 29 września 2014 roku
na rozprawie
sprawy:

1
T. L., synaB.iZ.z domuS.,urodzonego dnia (...)wO.;

2
B. L., córkiK.iC.z domuB.,urodzonej dnia (...)wJ. P.

oskarżonych o to, że:

I
w dniu 21 kwietnia 2011 roku, działając wspólnie i w porozumieniu, w celu udaremnienia egzekucji prowadzonej przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w OtwockuA. B.uszczuplili zaspokojenie wierzycielaK. E. (1)poprzez zbycie składnika majątkowego w postaci nieruchomości położonej wG., gm.W., składającego się z działki gruntu o nr ewidencyjnym(...), dla której Sąd Rejonowy w Otwocku, Wydział Ksiąg Wieczystych prowadziksięgę wieczystą za numerem (...), to jest o czyn zart. 300 §2 k.k.;

II
w dniu 21 kwietnia 2011 roku, działając wspólnie i w porozumieniu, w celu udaremnienia egzekucji prowadzonej przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w OtwockuA. B.usiłowali uszczuplić zaspokojenie wierzycielaK. E. (1)poprzez zbycie składnika majątku w postaci nieruchomości położonej wG., gm.W., składającego się z działki gruntu o nr ewidencyjnym(...), dla której Sąd Rejonowy w Otwocku, Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą za numeremKW (...), jednak swojego zamiaru nie osiągnęli poprzez postawę wierzycielaK. E. (1), to jest o czyn zart. 300 §2 k.k.;

III
w dniach od 21 kwietnia 2011 roku do 16 lutego 2012 roku, działając wspólnie i w porozumieniu nie mogąc zaspokoićK. E. (1)zaspokajali innych wierzycieli, spłacając dowolne swoje zobowiązania, czym działali na szkodę wierzycielaK. E. (1), to jest o czyn zart. 302 §1 k.k.

I
w ramach czynów zarzuconych oskarżonymT. L.iB. L.w pkt I i II aktu oskarżenia uznaje ich za winnych tego, że w dniu 21 kwietnia 2011 roku, naAlejach (...)wW.w Kancelarii Notarialnej prowadzonej przez notariuszaG. M., województwa(...), działając wspólnie i w porozumieniu, w celu udaremnienia wykonania orzeczeń sądowych, to jest nakazu zapłaty Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2009 roku w sprawie II Nc 75/09 oraz wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 13 maja 2010 roku w sprawie II C 1277/09 uszczuplili zaspokojenie wierzycielaK. E. (1)przez to, że zbyli nieruchomości w postacidziałki nr (...), dla której w Sądzie Rejonowym w Otwocku prowadzona jestksięga wieczysta (...)oraz nieruchomości składającej się zdziałek nr (...), dla których Sąd Rejonowy w Otwocku prowadziksięgi wieczyste (...), który to czyn wyczerpuje dyspozycjęart. 300 §2 k.k.i skazuje ich, a na podstawieart. 300 §2 k.k.wymierza im kary po roku pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 414 §1 k.p.k.w zw. zart. 17 §1 pkt 2 k.p.k.oskarżonychT. L.iB. L.uniewinnia od popełnienia czynu zarzuconego im w pkt III aktu oskarżenia;

III
na podstawieart. 69 §1 i §2 k.k.w zw. zart. 70 §1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonych wobec oskarżonychT. L.iB. L.w pkt I wyroku kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesza tytułem próby na okres 2 (dwóch) lat;

IV
na podstawieart. 626 §1 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.w zw. zart. 640 k.p.k.w zw. z§2 ust. 1 – 3, §3 ust. 1, §14 ust. 2 pkt 1 i §16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) zasądza od oskarżonychT. L.iB. L.na rzecz oskarżyciela posiłkowego subsydiarnegoK. E. (1)kwoty po 592 (pięćset dziewięćdziesiąt dwa) złote 80 (osiemdziesiąt) groszy tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika oraz uiszczeniem kwoty zryczałtowanej równowartości wydatków;

V
na podstawieart. 624 §1 k.p.k.zwalnia oskarżonychT. L.iB. L.od zapłaty kosztów sądowych ustalając, że wydatki ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 326/12

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie rozpoznając sprawę oskarżonychT. L.iB. L.ustalił następujący stan faktyczny.
K. E. (1)pożyczałT. L.iB. L.pieniądze; miały miejsce również pożyczki o charakterze rzeczowym(dowód: częściowo wyjaśnienia oskarżonegoT. L., k. 145; zeznania świadkaK. E. (1), k. 186).
Skutkiem nierozliczenia się przezT. L.ze zobowiązań wobecK. E. (1)było zawarcie w dniu 25 lipca 2008 roku umowy pożyczki, zgodnie z którą strony potwierdziły, iżK. E. (1)pożyczyłT. L.w 2006 roku pieniądze w łącznej kwocie 401575 złotych, z oprocentowaniem 20 procent w skali roku, a przyjęcie tej kwoty zostało pokwitowane. Na dzień zawarcia umowy, po odjęciu kwoty wynikającej z innych czynności i skapitalizowania odsetek, saldo pożyczki wynosiło 512317 złotych. Do dnia 18 lipca 2008 roku zadłużenie to wraz z należnymi odsetkami miało wynieść 623336 złotych. Strony umowy ustaliły, żeT. L.zwróciK. E. (2)do dnia 15 sierpnia 2008 roku kwotę 200000 złotych, a pozostałą kwotę jednorazowo lub w ratach do 30 czerwca 2009 roku. Jako zabezpieczenie umowy pożyczkiT. L.wystawił weksel na kwotę 423336 złotych.(dowód: umowa pożyczki, k. 11 – 12 akt sprawy 3 Ds 82/12/AH; zeznania świadkaK. E. (1), k. 42 akt sprawy 3 Ds 82/12/AH oraz k. 186 akt sprawy)
W dniu 16 lutego 2009 roku strony zawarły aneks do umowy pożyczki prostując w niej oczywiste omyłki pisarskie(dowód: aneks, k. 13 akt sprawy 3 Ds 82/12/AH).
T. L.nie zwróciłK. E. (2)pożyczonych pieniędzy, skutkiem czego było wystosowanie odpowiednich pism przez pełnomocnikaK. E. (1), a wobec ich bezskuteczności, wystąpienie do sądu z pozwem o zapłatę(dowód: zeznania świadkaK. E. (1), k. 186).
Nakazem zapłaty z dnia 19 sierpnia 2009 roku w sprawie II Nc 75/09 wydanym w postępowaniu nakazowym Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie nakazałT. L.zapłatę na rzeczK. E. (1)kwoty 423336 złotych wraz z kwotą 12509 złotych z tytułu zwrotu kosztów procesu. Nakaz zapłaty jest prawomocny.(dowód: nakaz zapłaty, k. 4 akt sprawy KM 1565/09)
W dniu 7 października 2009 roku pełnomocnikK. E. (1)złożył wniosek o wszczęcie egzekucji z nieruchomości w oparciu o nakaz zapłaty wydany przez Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie w sprawie II Nc 75/09(dowód: wniosek, k. 2 – 3 akt sprawy KM 1565/09; zeznania świadkaK. E. (1), k. 92v akt sprawy 3 Ds 82/12/AH oraz k. 186 akt sprawy).
T. L.iB. L.byli w tamtym czasie właścicielamidziałek nr (...), dla której w Sądzie Rejonowym w Otwocku prowadzona jestksięga wieczysta (...)oraz nieruchomości składającej się zdziałek nr (...), dla których Sąd Rejonowy w Otwocku prowadziksięgi wieczyste (...)(dowód: zaświadczenie, k. 22 akt sprawy KM 1565/09; odpis zwykłyksięgi wieczystej (...), k. 32 akt sprawy KM 1565/09; odpis zwykłyksięgi wieczystej (...), k. 35 akt sprawy KM 1565/09; odpis zwykłyksięgi wieczystej (...), k. 39 akt sprawy KM 1565/09; wypisy z rejestru gruntów, k. 33 i 34 akt sprawy KM 1565/09).
W dniu 29 stycznia 2010 rokuT. L.odebrał w imieniu własnym i żonyB. L.zawiadomienie o wszczęciu postępowania egzekucyjnego(dowód: zwrotne poświadczenia odbioru, k. 62 i 63 akt KM 1565/09).
Egzekucja należności prowadzona była od dnia 19 października 2010 roku łącznie pod sygnaturą KM 1565/09 przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w OtwockuA. B.. Dotyczyła onadziałki o numerze (...), która została wyceniona na kwotę 330660 złotych idziałki o numerze (...), która została wyceniona na kwotę 1248804 złote.(dowód: zeznania świadkaK. E. (1), k. 40 – 42 i 92v akt sprawy 3 Ds 82/12/AH; zeznania świadkaA. B., k. 258v akt sprawy 3 Ds 82/12/AH)
W trakcie opisu i oszacowania nieruchomości przez komornika sądowego w dniu 23 lutego 2011 roku obecni byliB. L.iT. L.(dowód: protokół, k. 102 – 104 akt sprawy KM 1565/09; zeznania świadkaA. B., k. 258v akt sprawy 3 Ds 82/12/AH).
Na dzień 9 czerwca 2011 roku została ogłoszona pierwsza z licytacji obu nieruchomości(dowód: zeznania świadkaK. E. (1), k. 93 akt sprawy 3 Ds 82/12/AH).
W dniu 21 kwietnia 2011 rokuB. L.iT. L.na mocy umowy sprzedaży zbyli na rzeczspółki (...)reprezentowanej przezA. T.nieruchomość stanowiącądziałkę o numerze (...), dla której w Sądzie Rejonowym w Otwocku prowadzona jestksięga wieczysta (...)oraz nieruchomość składającą się zdziałek o numerach (...), dla których Sąd Rejonowy w Otwocku prowadziksięgi wieczyste (...)za łączną cenę 220000 złotych.A. T.miał świadomość obciążenia nabywanych nieruchomości hipotekami na rzecz wierzycieli, ale spółka, którą reprezentował nie obawiała się utraty nabytych nieruchomości.(dowód: wypis aktu notarialnego, k. 126 – 140 akt sprawy 3 Ds 82/12/AH; zeznania świadkaA. T., k. 201v – 202 akt sprawy 3 Ds 82/12/AH)
Po nabyciu nieruchomościA. T.działający w imieniu(...)nie poinformował komornika o fakcie nabycia nieruchomości, co do których prowadzona jest egzekucja, a skontaktował się wyłącznie z(...) Bank S.A.i proponował wykupienie wierzytelności małżonkówT.iB. L.(dowód: zeznania świadkaA. T., k. 201v – 202 akt sprawy 3 Ds 82/12/AH)
W dniu 3 listopada 2011 roku w drodze licytacjiK. E. (1)nabył nieruchomość w postacidziałki Nr (...), dla której Sąd Rejonowy w Otwocku prowadziksięgę wieczystą (...), po czym udzielono przybicia(dowód: protokół licytacji, k. 48 akt sprawy I Co 125/10 Sądu Rejonowego w Otwocku; protokół, k. 49 akt sprawy I Co 125/10 Sądu Rejonowego w Otwocku; postanowienie, k. 50 akt sprawy I Co 125/10 Sądu Rejonowego w Otwocku).
Postanowieniem z dnia przysądzono własność nieruchomości, to jestdziałki Nr (...), dla której Sąd Rejonowy w Otwocku prowadziksięgę wieczystą (...)na rzeczK. E. (1)(dowód: postanowienie, k. 57 akt sprawy I Co 125/10 Sądu Rejonowego w Otwocku; postanowienie, k. 50 akt sprawy I Co 125/10 Sądu Rejonowego w Otwocku).
Prowadzona egzekucja okazała się bezskuteczna i postanowieniem z dnia 13 maja 2013 roku komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w Otwocku umorzył postępowanie(dowód: postanowienie o umorzeniu postępowania, k. 349 akt sprawy KM 1565/09).
Pomimo zbycia nieruchomościT. L.wraz z żoną nadal zamieszkują w domu, który jest posadowiony na sprzedanych działkach. Rozliczenie przy sprzedaży działek zostało bowiem przeprowadzone w taki sposób, że część wynagrodzenia za sprzedaż działek – poza gotówką, jest rekompensatą za użytkowanie domu, aT. L.wykonuje również zlecone prace z zakresu mechaniki na rzecz spółki, która nabyła nieruchomość(dowód: zeznania świadkaA. T., k. 201v – 202 akt sprawy 3 Ds 82/12/AH).
Stan faktyczny został ustalony na podstawie wskazanych wyżej dowodów.
OskarżonyT. L.składając wyjaśnienia przed sądem nie przyznał się do dokonania zarzucanych mu czynów i wyjaśnił, że sprzedał nieruchomość, bo postępowanie z licytacji było umorzone, więc mógł wraz z żoną ją sprzedać.
Odpowiadając na pytaniaT. L.wyjaśnił, żeK. E. (1)proponował mu prowadzenie interesu związanego ze sprzedażą samochodów. Gdy interes ruszył, chociaż współpraca nie była formalizowana, toK. E. (1)kupił 3 – 4 samochody, a on miał te samochody sprzedać, tzn. wcześniej przygotować je do sprzedaży, naprawić. Te samochody zostały sprzedane, a sprzedaż została rozliczona.T. L.prowadził wtedy zakład mechaniki pojazdowej, natomiastK. E. (1)działał jako osoba prywatna. Wspólnie działali około półtora roku. W tym czasieT. L.mógł sprzedać 2 – 3 samochody. Inne samochody przywiezione przezK. E. (1)zostały naprawione iK. E. (1)sprzedał je sam. Gdy konieczne stało się opłacenie akcyzy i podatku VAT to interes zaczął się psuć.K. E. (1)chyba nie miał żadnych roszczeń wobec niego.K. E. (1)pożyczył mu pieniądze w ten sposób, że miał sprzedać samochody i miał sobie z tego tytułu wziąć pieniądze, tak to zostało zapisane. Nie pamiętał, kiedy miał te pieniądze oddać. Oddał tylko kwotę 200000 złotych, do oddania pozostała taka sama kwota. Stwierdził, że nie wie dlaczego została zasądzona od niego inna kwota; nie pamiętał, czy składał sprzeciw on nakazu zapłaty. Nie wiedział też, kiedy dowiedział się, że toczy się przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne. Poza tymi działkami onumerach ewidencyjnych (...)nie miał innego majątku, nie było innego majątku. Chciał sprzedać działki, bo miał zobowiązania w rodzinie i jak ocenił te zobowiązania były równoważne z tymi wobecK. E. (1). Nie pamiętał nazwy firmy, której sprzedano działki. Nie pamiętał też dokładnie kwoty, za jaką sprzedano te działki. Część pieniędzy ze sprzedaży działek przeznaczyli z żoną na bieżące utrzymanie, a resztę przekazali rodzinie, „po parę groszy”. Nie orientował się, jaka była wartość tych działek. Te działki zostały sprzedane za niewielką kwotę, bo w księdze wieczystej były wpisy hipoteki. Wraz z żoną mieli dużo wierzycieli. Pomimo sprzedaży działek mieszkają na nich dalej dzięki życzliwości firmy, która kupiła działki. Gdy sprzedawał działki to nie miał wiedzy, że toczy się postępowanie sądowe i postępowanie egzekucyjne; nie wiedział, że przeciwko niemu został wydany nakaz zapłaty, nie pamiętał tego. Wg niego postępowanie egzekucyjne zostało umorzone, tzn. licytacje zostały umorzone. Nie kontaktował się w tamtym okresie zK. E. (1). Nie pamiętał, czy dostał zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego. Sprzedając nieruchomość wiedział, że są wpisy hipotek; wiedział też, że ma długi, ale sprzedał te nieruchomości, bo nie miał z czego żyć, nie miał nawet na chleb.
Po okazaniu zwrotnych potwierdzeń odbioru zawiadomień o wszczęciu egzekucji z nieruchomości i wezwania do zapłaty długu (videk. 62 – 63 akt sprawy KM 1565/09)T. L.potwierdził, że są to jego podpisy.
OskarżonaB. L.w trakcie rozprawy nie przyznała się do dokonania zarzucanych jej czynów i odmówiła składania wyjaśnień.
Wyjaśnieniom oskarżonychT. L.iB. L., którzy nie przyznali się do zarzucanych im czynów nie dano wiary, ponieważ są one nie tylko sprzeczne z zeznaniami świadkówK. E. (1),A. B.iA. T., ale przede wszystkim z dokumentami, takimi jak umowa pożyczki, nakaz zapłaty, odpisami zwykłymi ksiąg wieczystych, wypisami z rejestru gruntów, protokołem opisu i oszacowania nieruchomości, a wreszcie wypisem aktu notarialnego i postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego.
Zeznaniom świadkówK. E. (1),A. B.iA. T.dano wiarę, gdyż są one szczere, spójne, logiczne, konsekwentne, a także wewnętrznie niesprzeczne, a przede wszystkim znajdują potwierdzenie w dokumentach wskazanych w akapicie powyżej.
Oczywistym przy tym jest, że składając zeznania świadekK. E. (1)w sposób nie do końca precyzyjny przedstawiał przebieg postępowania najpierw sądowego, a następnie egzekucyjnego, co wynika z tego, że świadek nie jest prawnikiem i nie są mu znane zawiłości procedur związanych tak z dochodzeniem roszczeń, jak i ich egzekwowaniem. Podobnie świadekA. B., która zdała relację ze swojego udziału w postępowaniu egzekucyjnym zasłoniła się niepamięcią i odesłała do akt postępowania, które prowadziła, jako komornik przy Sądzie Rejonowym w Otwocku. Wreszcie świadekA. T.wskazał w swoich zeznaniach okoliczności, w jakich doszło do nabycia przez(...), a więc spółkę którą reprezentował nieruchomości od małżonkówT.iK. L..
Zestawienie wszystkich dowodów, a więc dokumentów i zeznań świadków z wyjaśnieniami oskarżonychT. L.iB. L.pozwala w sposób nie budzący stwierdzić, iż dopuścili się oni czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 300 §2 k.k.Jest to oczywiste, skoro oskarżonyT. L.na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2013 roku szczerze wyjaśnił, że poza działkami onumerach ewidencyjnych (...)nie posiadał innego majątku (videwyjaśnienia oskarżonegoT. L., k. 145), a sprzedał je chcąc uzyskać środki nie na zaspokojenie zobowiązań, a wyłącznie w celu bieżącej egzystencji, przy czym część środków dobrowolnie przekazał rodzinie.
Bez większego znaczenia są, w ocenie sądu, wyjaśnienia oskarżonegoT. L.wskazującego na faktyczne źródło zobowiązań względemK. E. (1), skoro faktem jest, iż w nakazie zapłaty został zobowiązany do zapłacenia na rzecz oskarżyciela posiłkowego subsydiarnego odpowiedniej kwoty pieniędzy, czego miał pełną świadomość. Wniosek taki należy wyprowadzić z tego, że najpóźniej po odebraniu zawiadomień o wszczęciu egzekucji nie kwestionował zasadności zasądzonych kwot i nie podjął żadnych działań, a jedynie biernie zaakceptował – na tym etapie – fakt prowadzenia takiego postępowania. Nie są także wiarygodne wyjaśnieniaT. L., iż nie wiedział o tym, iż takie postępowanie się toczy, gdyż z akt sprawy KM 1565/09 w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż zawiadomienie o wszczęciu postępowania – prowadzeniu egzekucji z nieruchomości odebrał osobiście (videk. 62 i 63 akt sprawy KM 1565/09). Podobnie nie sposób dać wiary wyjaśnieniom oskarżonego, iż nie był świadomy wartości tych działek, skoro na etapie postępowania egzekucyjnego zostały sporządzone operaty szacunkowe, w których wartość nieruchomości została wskazana.
Dano wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoT. L.w części, w której stwierdził, że pieniądze ze sprzedaży działek przeznaczyli z żoną na bieżące utrzymanie, a resztę przekazali rodzinie. Faktycznie, oskarżony pomimo sprzedaży działek nawet nie podjął próby zaspokojenia swojego wierzyciela, to jestK. E. (1), a nawet nie chciał się z nim skontaktować, co swoimi zeznaniami potwierdził świadekK. E. (1). Podobnie postąpił wobec pozostałych wierzycieli. Jedyne akcje w kierunku zaspokojenia jednego z wierzycieli podjął działający w imieniu nabywcy nieruchomościA. T..
O sprzedaży działek w celu udaremnienia przebiegu postępowania egzekucyjnego świadczy to, iż pomimo tej sprzedaży oskarżeniT. L.iB. L.w dalszym ciągu zamieszkują w tym samym miejscu, co wynika tak z zeznańA. T., jak i z wyjaśnieńT. L.. Bez znaczenia przy tym jest okoliczność, że działki zostały sprzedane w celu uzyskania pieniędzy na bieżącą egzystencję, skoro nawet w części dłużnicy nie podjęli próby zaspokojenia żadnego z wierzycieli, co przyznałT. L.składając wyjaśnienia.
W tym stanie rzeczy – ewidentnej sprzeczności wyjaśnień oskarżonychT. L.iB. L.z przeprowadzonymi dowodami w postaci zeznań świadków, które z kolei potwierdzały dokumenty, nie sposób było dać wiarę wyjaśnieniom oskarżonych.
Podzielono opinię Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, która została wydana po przeprowadzeniu badań charakterystycznych dla jej przedmiotu. Wnioski zawarte w opinii zostały uzasadnione w sposób przekonujący i odpowiadający zasadom opiniowania. Strony w toku postępowania opinii nie kwestionowały. Podkreślenia wymaga to, iż przedmiotowa opinia nie ma przełożenia na przedmiot niniejszej sprawy, a wydana została tylko i wyłącznie w związku z wątpliwościami, co do zdolności udziału przez oskarżonąB. L.w rozprawie.
Za wiarygodne uznano dokumenty znajdujące się w aktach niniejszej sprawy oraz z akt innych spraw, które zostały ujawnione na podstawieart. 394 §1 i §2 k.p.k., bądź przez ich odczytanie lub okazanie. Dokumenty te zostały sporządzone przez kompetentne osoby w ramach wykonywanych przez nie czynności, a strony w toku przewodu sądowego nie kwestionowały ich prawdziwości i to nawet w stosunku do kserokopii nie poświadczonych za zgodność z oryginałem; również sąd dokonując ich kontroli od strony formalnej i zawartości merytorycznej nie dopatrzył się uchybień ani śladów wskazujących na ich fałszowanie przez podrabianie lub przerabianie.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie stwierdził, że wina oskarżonychT. L.iB. L.nie budzi wątpliwości oraz została w pełni udowodniona.
Oskarżyciel posiłkowy subsydiarny oskarżyłT. L.iB. L.o to, że:

IV
w dniu 21 kwietnia 2011 roku, działając wspólnie i w porozumieniu, w celu udaremnienia egzekucji prowadzonej przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w OtwockuA. B.uszczuplili zaspokojenie wierzycielaK. E. (1)poprzez zbycie składnika majątkowego w postaci nieruchomości położonej wG., gm.W., składającego się z działki gruntu o nr ewidencyjnym(...), dla której Sąd Rejonowy w Otwocku, Wydział Ksiąg Wieczystych prowadziksięgę wieczystą za numerem (...), to jest o czyn zart. 300 §2 k.k.;

V
w dniu 21 kwietnia 2011 roku, działając wspólnie i w porozumieniu, w celu udaremnienia egzekucji prowadzonej przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w OtwockuA. B.usiłowali uszczuplić zaspokojenie wierzycielaK. E. (1)poprzez zbycie składnika majątku w postaci nieruchomości położonej wG., gm.W., składającego się z działki gruntu o nr ewidencyjnym(...), dla której Sąd Rejonowy w Otwocku, Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą za numeremKW (...), jednak swojego zamiaru nie osiągnęli poprzez postawę wierzycielaK. E. (1), to jest o czyn zart. 300 §2 k.k.;

VI
w dniach od 21 kwietnia 2011 roku do 16 lutego 2012 roku, działając wspólnie i w porozumieniu nie mogąc zaspokoićK. E. (1)zaspokajali innych wierzycieli, spłacając dowolne swoje zobowiązania, czym działali na szkodę wierzycielaK. E. (1), to jest o czyn zart. 302 §1 k.k.

OskarżeniT. L.iB. L.są pełnoletni, a sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które mogłyby poddać w wątpliwość ich poczytalność w chwili popełnienia zarzucanych im czynów. Oskarżeni nigdy nie leczyli się psychiatrycznie, psychologicznie, odwykowo, czy neurologicznie (videwyjaśnienia oskarżonegoT. L., k. 144v i oskarżonejB. L., k. 144v).
Przepisart. 300 §2 k.k.penalizuje zachowanie osoby, która w celu udaremnienia wykonania orzeczenia sądu, udaremnia lub uszczupla zaspokojenie swojego wierzyciela przez to, że, między innymi, zbywa składniki swojego majątku zajęte lub zagrożone zajęciem.
Jako udaremnienie należy rozumieć całkowite wyłączenie zaspokojenia roszczenia, przy czym skutek w postaci udaremnienia należy ocenić na datę podjęcia przez sprawcę określonego działania. Późniejsza możliwość egzekucji w oparciu o działania, jakie wierzyciel podjął w postępowaniu cywilnym, nie ma znaczenia dla prawnokarnej oceny zachowania oskarżonego, a to dlatego, że w polskim prawie obowiązuje zasada wyrażona przepisemart. 6 §1 k.k., z której wynika, iż czyn zabroniony został popełniony w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany. Kapitalne znaczenie ma także i to, że dyspozycja przepisuart. 300 §2 k.k.wspomina o składnikach majątku zagrożonych zajęciem. Tego rodzaju kwestia jest od dawna podnoszona w orzecznictwie (porównaj: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 roku, w sprawie V KK 226/11, opublikowany w OSNKW 2012/2/21). Dla odpowiedzialności karnej sprawcy tego przestępstwa nie jest wręcz wymagane, by w dacie przestępnego działania oskarżonego istniało orzeczenie, którego wykonanie sprawca chce udaremnić. Przestępstwa zart. 300 § 2 k.k.można się, zatem dopuścić również wtedy, gdy egzekucja dopiero grozi, a więc w okresie, kiedy wierzyciel w sposób niedwuznaczny daje do zrozumienia, że postanowił dochodzić swojej pretensji majątkowej w drodze sądowej. Wystarczające jest, więc by składniki majątku były zagrożone zajęciem, jeżeli istnieje obiektywne, rzeczywiste i bezpośrednie niebezpieczeństwo zajęcia, czyli takie, z którym należy się liczyć.
Jest to przestępstwo kierunkowe, co oznacza, że wymaga wykazania, iż działanie sprawcy było nakierowane na udaremnienie wykonania orzeczenia. Fakt, że na skutek działań wierzyciela na drodze postępowania cywilnego wierzyciel „odzyskuje” możliwość prowadzenia egzekucji w stosunku do majątku, który został zbyty przez dłużnika nie ma decydującego znaczenia. Zauważyć należy, że w podobnych stanach faktycznych w orzecznictwie sądów powszechnych przyjmuje się, iż konieczność podjęcia działań na drodze postępowania cywilnego przesądza o wyższym stopniu zaangażowania, a także wyższym stopniu ryzyka przy podejmowaniu określonej inwestycji (podobnie na gruncie przestępstwa zart. 286 §1 k.k.wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 18 czerwca 2002 roku, w sprawie II AKa 343/01, opublikowanym w Krakowskich Zeszytach Sądowych z 2003 roku, Nr 3).
Strona przedmiotowa przestępstwa zart. 300 §2 k.k.realizowana jest nie tylko także poprzez uszczuplenie zaspokojenia wierzyciela. Sprawca nie musi zatem zmierzać do całkowitego udaremnienia zaspokojenia wierzyciela, ale wystarczające jest działanie w celu udaremnienia egzekucji tylko, co do niektórych składników majątku.
Oczywistym jest, żeB. L.iT. L.mieli wielu wierzycieli, a jak wynika z wyjaśnień oskarżonegoT. L.jedynym ich majątkiem były nieruchomości.
W realiach niniejszej sprawy nie ma żadnych wątpliwości, co do tego, iż swoim działaniem oskarżeniT. L.iB. L.zrealizowali dyspozycję wskazanego przepisu.
K. E. (1)dysponował prawomocnym orzeczeniem Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie (nakazem zapłaty) zasądzającym na jego rzecz w sprawie II Nc 75/09 kwotę 423336 złotych wraz z kwotą 12509 złotych z tytułu zwrotu kosztów procesu. Nakaz zapłaty był prawomocny, a klauzula wykonalności została nadana nie tylko, co doT. L., ale takżeB. L.. Właśnie nadanie klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika, a więcK. L.powoduje, iż także ona ponosi odpowiedzialność za czyn zart. 300 §2 k.k., skoro przystąpiła ona do zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości w formie aktu notarialnego.
W oparciu o ten tytuł wykonawczyK. E. (1)prowadził przeciwkoT. L.iB. L.egzekucję, która okazała się bezskuteczna, gdyż dłużnik nie posiadał majątku pozwalającego na zaspokojenie roszczeń. Niebagatelną okolicznością jest także i to, żeT. L.był dłużnikiem nie tylkoK. E. (1), co wynika z informacji komornika sądowego. Faktem jest także to, że w czasie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (po jego wszczęciu)T. L.iB. L.byli właścicielami nieruchomości, to jest, między innymidziałek o numerach (...). Właśnie z tego majątku mogła być egzekwowana stosowna kwota przysługującaK. E. (2)na mocy prawomocnego orzeczenia sądowego. JednakżeT. L.iB. L.przedmiotowy składnik majątku zbyli na rzecz(...). Uzyskanych środków nawet w minimalnej części nie przeznaczyli na zaspokojenie wierzytelnościK. E. (1). W związku ze zbyciem nieruchomościK. E. (1)w dalszym ciągu nie miał możliwości przeprowadzenia egzekucji z majątkuB. L.iT. L.. Gdyby nie działanie oskarżonych toK. E. (1)w perspektywie miałby możliwość przeprowadzenia skutecznej egzekucji. Co za tym idzie zbycie nieruchomości(...)skutecznie udaremniło zaspokojenieK. E. (1)w całości, gdyż oskarżeni nie posiadali i nadal nie posiadają innego majątku, z którego egzekucja mogłaby być przeprowadzona. Stało się to przyczyną umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Bez znaczenia jest nabycie jednej z nieruchomości przezK. E. (1), gdyż nie prowadziło to do zaspokojenia go w związku z posiadaną wierzytelnością, skoro nie doprowadziło to do zaspokojenia jego roszczenia w całości.
Czynności podjęte na drodze postępowania cywilnego przezK. E. (1)polegające na obronie przed działaniami oskarżonychT. L.iK. L.nie oznaczają, że swoim postępowaniem oskarżeni nie udaremnili egzekucji. Już sam fakt zmuszenia pokrzywdzonej do podjęcia takich działań świadczy o faktycznym udaremnieniu egzekucji przez oskarżonych.
Dla zrealizowania znamion przestępstwa nie mają przy tym znaczenia przepisykodeksu postępowania cywilnegoregulujące postępowanie egzekucyjne, na co powoływał się w swoim piśmie obrońca oskarżonych. Fakt, iż rozporządzenie nieruchomością po dokonaniu zajęcia nie jest zakazane, a rozporządzenie nieruchomością po jej zajęciu bezskuteczne w stosunku do wierzyciela bezskuteczne nie ma przełożenia na odpowiedzialność karną oskarżonychT. L.iB. L., a to dlatego, że nie doszło do zaspokojenia całości roszczeńK. E. (1). W przypadku przestępstwa zart. 300 §2 k.k.nie można mówić o odpowiedzialności karnej wyłącznie w sytuacji zbycia rzeczy zagrożonych zajęciem, co było przedmiotem poczynionych wyżej rozważań. Przepisart. 300 §2 k.k.penalizuje przecież wprost zbycie rzeczy zajętych w toku postępowania egzekucyjnego, czego zdaje się nie zauważać obrońca oskarżonych.
W dacie zawierania umowy sprzedaży zbyte przez oskarżonychT. L.iB. L.nieruchomości były zajęte.T. L.iB. L., co zostało wykazane na etapie oceny dowodu z ich wyjaśnień wiedzieli o kierowanych wobec nich przez pokrzywdzonego roszczeniach. Skądinąd, oskarżeni posiadali wiedzę, iż posiadany przez nich majątek w postaci nieruchomości jest jedynym i co do niego może być kierowana egzekucja. Mieli świadomość swojego zadłużenia i katastrofalnej sytuacji finansowej.T. L.miał również wiedzę o tym, że zapadł prawomocny nakaz zapłaty, którym zobowiązano go do zapłaty na rzeczK. E. (1)stosunkowo wysokiej kwoty pieniędzy. O tego rodzaju kwestii wiedzę posiadała żona oskarżonego, współoskarżona w niniejszej sprawie, która uczestniczyła na etapie czynności w postępowaniu egzekucyjnym. Wreszcie, nie są prawdziwe wyjaśnienia oskarżonego, jakoby zbył wraz z żoną nieruchomości wobec umorzenia postępowania, bo jak wiadomo z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy KM 1565/09 w dacie sprzedaży postępowanie egzekucyjne było w toku.
Przyjąć w związku z tym należy, w świetle całokształtu okoliczności, żeT. L.iB. L.wiedzieli o roszczeniach, jakie wysuwa wobec nichK. E. (1). Świadczy o tym nie tylko fakt podpisania przezT. L.weksla, w oparciu o który zapadł nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym, ale również wiedza o toczących się postępowaniach egzekucyjnych, w tym na wniosekK. E. (1). Oskarżeni mieli świadomość tego, że nieruchomości są ich jedynym majątkiem.
Bezspornie sprzedaż nieruchomości nie miała na celu doprowadzenie do uregulowania zobowiązań wobec wierzycieli oskarżonych, o czym świadczy sposób, w jaki postąpili ze środkami uzyskanymi ze sprzedaży, co z kolei wynika z wyjaśnień oskarżonegoT. L..
W ocenie Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie sprzedaż nieruchomości miała na celu wyłącznie udaremnienie egzekucji, o czym świadczy także to, iż oskarżeni w dalszym ciągu zamieszkują na sprzedanych nieruchomościach. Przez działanie na szkodę wierzyciela należy rozumieć każde takie działanie, które sprowadza niebezpieczeństwo uszczerbku w jakimkolwiek prawnie chronionym interesie wierzyciela (patrz: uchwała Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 listopada 1992 roku, w sprawie W 7/92, opublikowana w OTK 1992, cz. II, s. 125). W szczególności chodzi tu o działanie, które może w jakikolwiek sposób ograniczyć możliwości zaspokojenia wierzyciela, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Ostatnią, wartą podniesienia kwestią jest to, że działania na szkodę wierzyciela nie można łączyć z wyrządzeniem mu szkody, gdyż „szkodą” jest niezaspokojone roszczenie, które było przedmiotem procedowania w postępowaniu cywilnym. W takiej sytuacji nie sposób przyjąć, by szkoda powstała wyłącznie na skutek zrealizowania znamion przestępstwa zart. 300 §2 k.k.„Szkoda” w tym przypadku wynika z niespełnienia zobowiązania, co zostało stwierdzone orzeczeniem sądu wydanym w sprawie cywilnej. Orzeczenie to, o ile ma zostać wyegzekwowane lub jest egzekwowane nie powoduje zwiększenia tej szkody, a do szkody nie sposób zaliczyć rosnących odsetek, gdyż byłoby to sprzeczne z przepisamikodeksu karnego. Fakt niewyegzekwowania orzeczenia zapadłego w sprawie cywilnej nie powoduje powstania innej szkody, co uprawniałoby do orzeczenia, na podstawie przepisuart. 46 §1 k.k., środka karnego – zobowiązania do jej naprawienia. Postępowanie karne nie może także służyć celom takim, jakim byłoby wniesienie powództwa opartego na przepisieart. 527 k.c.
Końcowo stwierdzić należy, że nie sposób było podzielić opisu zachowania oskarżonych wskazanego w akcie oskarżenia, dlatego też z przyczyn wyżej wskazanych wyżej dokonano korekty opisów czynów zarzuconych oskarżonymT. L.iK. L.uznając ich w ramach czynów zarzuconych im w pkt I i II subsydiarnego aktu oskarżenia za winnych tego, że w dniu 21 kwietnia 2011 roku, naAlejach (...)wW.w Kancelarii Notarialnej prowadzonej przez notariuszaG. M., województwa(...), działając wspólnie i w porozumieniu, w celu udaremnienia wykonania orzeczeń sądowych, to jest nakazu zapłaty Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2009 roku w sprawie II Nc 75/09 oraz wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 13 maja 2010 roku w sprawie II C 1277/09 uszczuplili zaspokojenie wierzycielaK. E. (1)przez to, że zbyli nieruchomości w postacidziałki nr (...), dla której w Sądzie Rejonowym w Otwocku prowadzona jestksięga wieczysta (...)oraz nieruchomości składającej się zdziałek nr (...), dla których Sąd Rejonowy w Otwocku prowadziksięgi wieczyste (...). Sąd, pomimo wiedzy, iż przeciwkoT. L.iK. L.prowadzone są inne postępowania egzekucyjne z wniosków innych wierzycieli, nie miał możliwości uzupełnienia opisu czynu o te podmioty, gdyż wynika to z charakteru niniejszego postępowania, które toczyło się na skutek wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia.
Jeżeli chodzi o trzeci z zarzutów stawianych oskarżonym, który miałby wyczerpywać dyspozycjęart. 302 §1 k.k.i polegać na tym, że oskarżeni w dniach od 21 kwietnia 2011 roku do 16 lutego 2012 roku, działając wspólnie i w porozumieniu, nie mogąc zaspokoićK. E. (1)zaspokajali innych wierzycieli, spłacali swoje dowolne zobowiązania, czym działali na szkodę wierzycielaK. E. (1), to podnieść należy, że w ocenie sądu nie sposób w tym przypadku mówić o zrealizowaniu dyspozycji tego przepisu.
Zgodnie z przepisemart. 302 §1 k.k.odpowiedzialności karnej podlega osoba, która w razie grożącej jej niewypłacalności lub upadłości, nie mogąc zaspokoić wszystkich wierzycieli, spłaca lub zabezpiecza tylko niektórych, czym działa na szkodę pozostałych.
Jest to przestępstwo polegające na faworyzowaniu wierzyciela, a oczywistym jest, że czynności cywilnoprawnych nie można wykorzystywać jako środka do osiągania przestępczych celów, takimi zaś są czynności ukierunkowane na zaspokojenie niektórych wierzycieli kosztem pozostałych, w sytuacji grożącej niewypłacalności lub upadłości.
Znamię „nie mogąc zaspokoić wszystkich wierzycieli” nie obejmuje wypadków, gdy dłużnik jest niewypłacalny, a odnosi się wyłącznie do tych wypadków, w których powód obiektywnie istniejącej niemożności zaspokojenia wszystkich wierzytelności jest inny aniżeli brak niezbędnej substancji majątkowej u dłużnika. Taka interpretacja, chociaż zasadna, ogranicza zakres zastosowaniaart. 302 §1 k.k.do najbardziej typowych w życiu gospodarczym przypadków faworyzowania niektórych wierzycieli kosztem pozostałych, a mianowicie przypadki, w których dłużnik jest już niewypłacalny (nie ma wystarczającego majątku, ażeby wywiązać się z ciążących na nim zobowiązań). Zasady uczciwego obrotu gospodarczego nakazują dłużnikowi w miarę możliwości równomierne zaspokojenie ogółu wierzycieli z całego majątku, tak aby straty rozłożyły się jednakowym ciężarem na wszystkich, co przepisartykułu 302 §1 k.k.wzmacnia groźbą sankcji karnej. Ma być ona jednym ze środków zwalczania zjawiska faworyzowania przez upadających dłużników jednych wierzycieli ze szkodą dla innych.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego, a więc w tym zakresie wyjaśnień oskarżonegoT. L., w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że środki uzyskane na skutek sprzedaży nieruchomości zostały przeznaczone na bieżące utrzymanie i przekazane rodzinie. Nie istnieją żadne dowody, które tę wersję podaną przez oskarżonegoT. L.by podważyły. Dodać przy tym należy, że chociaż spłacenie wierzyciela może przybrać także postać przeniesienia własności oznaczonej nieruchomości na poczet długów to(...), która nabyła ich jedyny majątek, a więc nieruchomości nigdy nie była wierzycielemT. L.iK. L.. Operaty szacunkowe wskazują, iż oskarżeni dysponowali majątkiem pozwalającym na zaspokojenie wszystkich wierzycieli, a nie uczynili tego z powodu zbycia nieruchomości za cenę znacznie poniżej rzeczywistej wartości. Tego rodzaju zachowanie zostało odpowiednio ocenione w kontekście przepisuart. 300 §2 k.k., jakkolwiek nie jest dopuszczalny kumulatywny zbieg tego przepisu z przepisemart. 302 §1 k.k.(porównaj: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 10 kwietnia 2014 roku, w sprawie II AKa 36/14, opublikowany w bazie orzeczeń Lex Nr 1487106).
Z tych przyczyn, na podstawieart. 414 §1 k.p.k.w zw. zart. 17 §1 pkt 2 k.p.k., uniewinniono oskarżonychT. L.iK. L.od popełnienia czynu zarzuconego im w pkt III aktu oskarżenia.
Stosownie do treściart. 414 §1 k.pk. w przypadku stwierdzenia przesłanki zart. 17 §1 pkt 1 lub 2 k.p.k.po rozpoczęciu przewodu sądowego sąd wydaje wyrok uniewinniający.
Przepisart. 17 §1 pkt 2 k.p.k.nakazuje nie wszczynanie postępowania lub umorzenie wszczętego, gdy czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa.
Przepis ten został powołany w podstawie prawnej wyroku, gdyż w zachowaniu oskarżonychT. L.iB. L.nie dopatrzono się znamion określonych w przepisieart. 302 §1 k.k.
Kierując się dyrektywami zawartymi wart. 3 k.k.orazart. 53 §1 i §2 k.k.Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie uznał, że adekwatnymi dla oskarżonychT. L.iK. L.za popełnienie przestępstwa karami, będą kary po roku pozbawienia wolności.
Kary te zostały wymierzone według własnego uznania, z baczeniem na to, by były one orzeczone w granicach przewidzianych przez ustawę, przy czym górną ich granicę wyznaczał stopień zawinienia, a dolną potrzeby prewencji ogólnej.
Jednocześnie w polu widzenia sądu pozostawało to, by orzeczone kary nie przekroczyły stopnia winy, który uznano za wysoki. Oskarżeni są osobami dojrzałymi, nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające winę, czy też ją umniejszające, a ponadto mają oni zdolność rozpoznania obowiązujących w społeczeństwie norm i pełną świadomość, co do zachowań zakazanych.
Orzeczone kary uwzględniają stopień społecznej szkodliwości czynu, który im przypisano, a który to stopień uznano za znaczny. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu wzięto pod uwagę, stosownie do przepisuart. 115 §2 k.k., fakt godzenia przez oskarżonych swoim działaniem w prawidłowość obrotu gospodarczego. Znaczne są rozmiary szkody grożącej na skutek zachowania oskarżonych, a pośrednio szkody wyrządzonej, o ile weźmie się pod uwagę wysokość kwoty, którą w postępowaniu egzekucyjnym próbował uzyskaćK. E. (1). OskarżeniT. L.iB. L.działali cynicznie i z wyrachowania. Widoczna w ich działaniu jest premedytacja, skoro wiedząc, iż toczy się postępowanie egzekucyjne dążyli do zbycia nieruchomości, a o sytuacji nie informowali nabywcy, który w dacie nabywania nieruchomości miał świadomość istnienia wyłącznie ograniczonychpraw rzeczowychw postaci hipotek na nieruchomościach (videzeznania świadkaA. T.). Oznacza to, że oskarżeni mając wiedzę o swoim stanie majątkowym i toczącym się postępowaniu egzekucyjnym obmyślili, a także zaplanowali okoliczności popełnienia przestępstwa. Zostało to potraktowane, jako okoliczność obciążająca. Na uwagę zasługuje to, że oskarżeni swoim działaniem, a więc wyzbyciem się jedynego składnika swojego majątku uniemożliwili zaspokojenie wierzyciela, czyliK. E. (1). Podobnie motywacja, z jaką działali oskarżeni, a więc działanie z chęci zysku, „niskiej pobudki”, co nie należy do istoty przypisanego oskarżonym przestępstwa, a zatem działanie na skutek motywacji zasługującej na szczególne potępienie zostało potraktowane, jako okoliczność obciążająca. Bezspornie działanie oskarżonych zasługuje na skrajnie negatywne oceny moralne, co oznacza konieczność jego szczególnego napiętnowania.
Niektóre z okoliczności wzięto pod uwagę nie tylko przy ocenia stopnia społecznej szkodliwości czynu, ale również przy wymiarze kary, stosownie do treści przepisuart. 115 §2 k.k.iart. 53 §2 k.k., a mianowicie motywację oskarżonych, która zasługuje na szczególne potępienie.
W polu widzenia sądu przy wymiarze kary pozostawał także sposób zachowania sięT. L.iB. L., którzy nie przejawili krytycznej autorefleksji, a wprost przeciwnie, uważali, że ich działanie było zgodne z obowiązującym prawem. Tak zwane ujemne następstwa przestępstwa również zostały wzięte pod uwagę, gdyż nie sposób zbyć milczeniem działania oskarżonych, którego skutkiem było pozbawienie wierzyciela należnego mu zaspokojenia, przy czym oskarżeni mieli na celu udaremnienie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Oboje oskarżeni bezspornie przed popełnieniem przestępstwa prowadzili nienaganny tryb życia, oskarżonyT. L.nie był karany, aB. L.została skazana wyłącznie za przestępstwo skarbowe. Jakkolwiek żadne z oskarżonych nie wyraziło skruchy, czy żalu z powodu swojego czynu, a także nie starali się o naprawienie wyrządzonej szkody. Uzasadnia to przyjęcie, że zachowanie oskarżonych po popełnieniu przestępstwa nie uległo zmianie, a wręcz trwają oni w przestępnym zamiarze, na co wskazują ich wyjaśnienia.
Brak uprzedniej karalności (videdane o karalności, k. 152 i 253) w przypadkuT. L.został potraktowany, jako okoliczność łagodząca, gdyż z racji wieku oskarżonego możliwe jest przyjęcie, iż oskarżony dotychczas pozytywnie funkcjonował w społeczeństwie.
Jeżeli chodzi oB. L.(videdane o karalności, k. 153 – 155 i 254 – 256) to w polu widzenia sądu pozostawało to, iż oskarżona została skazana za przestępstwo skarbowe zart. 77 §2 k.k.s., a więc czyn zupełnie inny rodzajowo i atakujący różne dobra.
W ocenie sądu wymierzone w ten sposób kary powinny odnieść właściwy skutek zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i ogólnej.
W zakresie prewencji indywidualnej orzeczone kary winny skłonićT. L.iB. L.do ponownej analizy ich zachowania i zapobiec powrotowi do przestępstwa oraz wzmocnić w oskarżonych poczucie odpowiedzialności za penalizowane przepisami zachowanie.
W zakresie prewencji ogólnej orzeczone kary uświadomią społeczeństwu, iż popełnienie przestępstwa zart. 300 §2 k.k.wiąże się z adekwatną, chociaż nie nadmiernie surową reakcją wymiaru sprawiedliwości.
Jeżeli chodzi o odstąpienie od orzeczenia środka karnego – obowiązku naprawienia szkody – to stosowne rozważania na tę okoliczność zostały wyżej poczynione, na etapie prawnokarnej oceny zachowania oskarżonych.
Mając na uwadze dodatnią prognozę kryminologiczną dotyczącą oskarżonychT. L.iB. L.zdecydowano się na warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 lata.
Dodatnią prognozę kryminologiczną ustalono na podstawie dotychczasowego sposobu życia oskarżonegoT. L.i jego dotychczasowej niekaralności (videdane o karalności, k. 152 i 253). Podobnie, nie sposób nie przyjąć dodatniej prognozy kryminologicznej w przypadku oskarżonejK. L., i to pomimo jej dotychczasowej karalności (videdane o karalności, k. 153 – 155 i 254 – 255), skoro dotyczyła ona innego przestępstwa, a oskarżona pomimo wieku bezkonfliktowo funkcjonowała w społeczeństwie.
Ustalając okres próby na 2 lata sąd kierował się tym, by okres ten zapewniał skuteczne wychowawcze oddziaływanie na skazanych, a jednocześnie wymógł na nich zachowanie zgodne z normami prawa. Okres próby umożliwi także zweryfikowanie trafności postawionej w stosunku do oskarżonych dodatniej prognozy kryminologicznej.
Stosownie do treściart. 626 §1 k.p.k.w orzeczeniu kończącym postępowanie sąd określa, kto, w jakiej części i zakresie ponosi koszty procesu.
Na koszty sądowe składają się opłaty oraz wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania, w myślart. 616 §2 pkt 1 i 2 k.p.k.
W oparciu o przepisart. 626 §1 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.w zw. zart. 640 k.p.k.w zw. z§2 ust. 1 – 3, §3 ust. 1, §14 ust. 2 pkt 1 i §16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) zasądzono od oskarżonychT. L.iB. L.na rzecz oskarżyciela posiłkowego subsydiarnegoK. E. (1)kwoty po 592 złote 80 groszy z tytułu zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika oraz uiszczeniem kwoty zryczałtowanej równowartości wydatków w postępowaniu, które toczyło się z oskarżenia posiłkowego subsydiarnego.
Wynagrodzenie dla pełnomocnika zostało ustalone w oparciu o przepisy§2 ust. 1 – 3, §3 ust. 1, §14 ust. 2 pkt 1 i 3 i §16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). Przyjmując za podstawę powyższe przepisy sąd zasądził na rzecz oskarżyciela posiłkowego subsydiarnego z tytułu zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika stawkę minimalną w postępowaniu szczególnym, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług i liczbę rozpraw, które się odbyły, nie dopatrując się istnienia okoliczności tego rodzaju, które uzasadniałyby zasądzenie wynagrodzenia w wysokości przekraczającej obowiązujące stawki minimalne.
W niniejszej sprawie opłata od orzeczonej kary pozbawienia wolności wynosi 120 złotych, stosownie do treściart. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 z 1983 roku, poz. 223 z późn. zm., zwana dalejustawą o opłatach w sprawach karnych).
Na wydatki w niniejszej sprawie składają się:
- na podstawieart. 618 §1 pkt 1 k.p.k.i§1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym(Dz. U. Nr 108, poz. 1026 z późn. zm.) ryczałt za doręczenia w wysokości łącznie 40 złotych, odrębnie za postępowanie przygotowawcze i postępowanie przed sądem;
- na podstawieart. 618 §1 pkt 10 k.p.k.i§1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 roku w sprawie określenia wysokości opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego(Dz. U. Nr 151, poz. 1468) koszty związane z uzyskaniem zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego w wysokości 50 złotych;
- na podstawieart. 618 §1 pkt 9 k.p.k.należności związane z uzyskaniem opinii, co do stanu zdrowia oskarżonejB. L.i możliwości uczestniczenia przez nią w postępowaniu.
OskarżonychT. L.iK. L.zwolniono, na podstawieart. 624 §1 k.p.k.od zapłaty kosztów sądowych, ustalając, że wydatki ponosi Skarb Państwa.
Powołany przepisart. 624 §1 k.p.k.stanowi, że sąd może zwolnić oskarżonego w całości lub w części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla niego zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności.
W realiach niniejszej sprawy mając w polu widzenia wysokość dochodów osiąganych przez oskarżonychT. L.iB. L., a także ich sytuację rodzinną i majątkową Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie doszedł do przekonania, że uiszczenie przez oskarżonych kosztów sądowych w pełnej, a nawet częściowej wysokości byłoby dla nich zbyt uciążliwe.
Orzekając o kosztach sąd nie powołał w wyroku, jako podstawy przepisuart. 632 pkt 2 k.p.k., ponieważ zwolnił oskarżonychT. L.iB. L.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Z przepisuart. 632 pkt 2 k.p.k.wynika, iż w przypadku wydania wyroku uniewinniającego koszty procesu ponosi Skarb Państwa (sprawy z oskarżenia publicznego) lub oskarżyciel posiłkowy subsydiarny (art. 632 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 640 k.p.k.), jakkolwiek nie powstały żadne dodatkowe koszty w związku z postępowaniem w sprawie o czyn z pkt III subsydiarnego aktu oskarżenia. Mając to na uwadze orzekanie w tym przedmiocie osobnym rozstrzygnięciem w wyroku nie byłoby celowe.
Mając na uwadze powyższe rozważania i na podstawie powołanych powyżej przepisów Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku.