Sąd Rejonowy w Wałbrzychu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1331/13
Data wyroku: 2014-03-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sylwia Poradzisz
Słowa kluczowe: Kradzież
Podstawa prawna: 278§1 kk
Teza: skazanie

Sygnatura akt II K 1331/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 marca 2014 roku
Sąd Rejonowy w Wałbrzychu w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: S.S.R. Sylwia Poradzisz
Protokolant: sekr. sąd.  Agnieszka Mrówka
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu Urszuli Zawady
po rozpoznaniu w dniach 5 lutego 2014 roku i 24 marca 2014 roku
sprawyR. D.(D.)
synaW.iZ.z d.Z.,
urodzonego(...). wW.,
oskarżonego o to, że:
w okresie od 30 marca 2012r. do 01 kwietnia 2012r.W., woj.(...)z pojazdumarki S.(...)onr rej. (...)zabrał w celu przywłaszczenia dwa akumulatory typu(...)powodując straty w wysokości 800 zł na szkodęJ. O.;

tj. o czyn z art. 278§1 kk

I
R. D.uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku przyjmując, że został on popełniony w dniu 1 kwietnia 2012r., tj. występku z art. 278§ 1 kk i za to na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawie art. 69§1 kk i art. 70§1 pkt 1 kk warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby lat 3 (trzech) ;

III
na podstawie art. 72§2 kk zobowiązuje skazanego do naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 800 złotych na rzeczJ. O.w terminie 6 (sześciu) miesięcy od uprawomocnienia się wyroku;

IV
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki poniesione w sprawie w kwocie 70 złotych i wymierza mu opłatę w wysokości 120 złotych.

Sygnatura akt II K 1331/13

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
OskarżonyR. D.zamieszkiwał wraz z żoną w należącej do niej nieruchomości położonej przyul. (...)wW.. Poza nimi na posesji tej zamieszkiwały także pozostałe współwłaścicielki posesji -T. J.– teściowa oskarżonego iA. M.– jego szwagierka wraz z córkami –D.iK.. Za zgodą współwłaścicielek na posesji tej swój samochód ciężarowymarki S.nr rej. (...)parkował przez kilka miesięcyJ. O., za co nie uiszczał jakiejkolwiek opłaty.
Taka sytuacja nie podobała się oskarżonemuR. D.i jego żonie, którzy domagali się zapłaty za parkowanie pojazdu.
W związku z pretensjami oskarżonego,T. J.przekazałaJ. O., że nie będzie mógł w dalszym ciągu parkować swojego samochodu na ich posesji nieodpłatnie. W dniu 31.03.2012r. doszło do spotkania w mieszkaniuI. D., w czasie którego przekazanoJ. O., że będzie musiał ponosić koszty parkowania swojego pojazdu.J. O.powiedział wówczas, że rezygnuje z możliwości parkowania swojego pojazdu na posesji przy(...).
Następnego – 1 kwietnia 2012r. dniaJ. O.zadzwonił doT. J., iż przyjedzie po swój samochód.
Tego samego dnia, jeszcze przed odbiorem pojazdu, oskarżonyR. D.ukradł z samochoduJ. O.dwa akumulatory o wartości łącznej 800 zł. Akumulatory te znajdowały się w metalowej skrzyni z boku pojazdu od strony pasażera. Na skrzynię założony był łańcuch z przeciętym oczkiem, zamykany na kłódkę.T. J.słyszała wówczas brzęk zamykanej blachy i kiedy po chwili wyszła przed drzwi budynku, widziała oskarżonego kręcącego się przy pojeździeJ. O.. Po chwiliR. D.wyjeżdżał z posesji swoim samochodem.
J. O.przyszedł po odbiór swojego samochodu na teren posesji przyul. (...)około godz. 15.00, po czym stwierdził, że w pojeździe nie ma jego akumulatorów. Na ziemi przy samochodzie leżał łańcuch ze skrzyni.
Informacje o kradzieży akumulatorówJ. O.przekazałA. M..
A. M.wraz zT. J.udały się do oskarżonego z pytaniem, czy to on zabrał akumulatory, na co tenże odpowiedział, że „tak i co mu zrobią”. PomiędzyA. M.a oskarżonym doszło wówczas do przepychanki.
W tym samym dniu po południu oskarżony udał się do sklepu, w którym ekspedientką byłaD. M.- siostrzenica jego żony. Oddał wówczas dług, jaki miał w sklepie. W związku z tym, iżD. M.wiedziała już od swojej siostryK.o kradzieży akumulatorów, zarzuciła oskarżonemu, że jest złodziejem. Oskarżony odpowiedział jej wówczas „no i co z tego i tak nic mi nie zrobicie”.
Ponownie oskarżony przyznał się do zaboru akumulatorów, kiedy wyjeżdżał do
Niemiec. Wówczas w rozmowie z nimT. J.poprosiła go, aby oddał akumulatory. Oskarżony odpowiedział wówczas, że akumulatory dał ojcu i nie wie, co się z nimi stało.
-T. J.– k. 8-9, 56, 112-114, 226-229
-A. M.– k. 10-11, 58, 114-115, 229-230
-K. M.– k. 151-152
-D. M.– k. 12, 138-139, 224-226
-J. O.– k. 2-3, 65-66, 111-112, 221-223
Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i w swoich wyjaśnieniach wskazał, że w dniu kradzieży wrócił z pracy z nocnej zmiany i położył się spać. Po południu przyszły do niegoT. J.iA. M., które zarzucały mu kradzież akumulatorów. Oskarżony podał, że powodem tych oskarżeń była okoliczność, iż jego żona nie chciała, aby samochódJ. O.stał na podwórku.
Oskarżony nie był dotychczas karany.
Dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 48-49, 73-75, 110-111, 219-220
Dane o karalności – k. 237
Sąd nadto zważył:
Dowody zgromadzone w sprawie dały podstawę do uznania winy i sprawstwa oskarżonegoR. D.w zakresie zarzucanego mu czynu z art. 278§1 kk.
Podstawowym dowodem, o który sąd oparł swoje rozstrzygnięcie były zeznania świadkówT. J.iA. M.oraz dodatkowoD. M.iK. M..
Z zeznańT. J.wynikało, że w dniu 1 kwietnia 2012r. pomiędzy godziną 7 a 9 rano idąc do piwnicy dołożyć do pieca centralnego ogrzewania, usłyszała trzaski, jakby ktoś rozginał blachę, a dźwięk ten dochodził od strony autaJ. O.. W związku z tym, że świadka zaniepokoił ten dźwięk, wyszła na zewnątrz, wychyliła się zza drzwi i wtedy zauważyła oskarżonegoR. D.kręcącego się przy samochodzie pokrzywdzonego. Świadek co prawda nie widziała, aby oskarżony cokolwiek zabierał z samochodu, ale w powiązaniu z pozostałymi dowodami jego wina nie budziła wątpliwości. Nadmienić należy, żeT. J.nie wyszła na zewnątrz bezpośrednio po usłyszeniu hałasu, tylko po chwili, a zatem mogła zobaczyć oskarżonego już w innym miejscu, aniżeli znajdował się on w momencie powstania dźwięku zamykanej blachy. Nie ma jakichkolwiek przeszkód, abyR. D., zanim zauważyła go świadek znajdował się po drugiej stronie pojazdu, tj. tej, po której znajdowała się skrzynia z akumulatorami.
Za charakterystyczny uznać należało także sam dźwięk, jaki słyszałaT. J.– zamykanej blachy i to dochodzący, jak wskazała od strony pojazduJ. O.. Świadek pomyślała nawet, że to pokrzywdzony przyszedł odebrać samochód. Słyszalny przez świadka dźwięk uznać należało za o tyle charakterystyczny, o ile zważy się, że skrzynia, w której znajdowały się akumulatory była metalowa, a jej pokrywa, po wyjęciu akumulatorów, jak podałJ. O., znajdowała się na dnie. Nie ulega wątpliwości, że opadnięcie pokrywy na dno mogło wydać tego rodzaju dźwięk.
Wskazać także należy, że do kradzieży akumulatorów nie mogło dojść już po zauważeniu oskarżonego przezT. J., albowiem, jak wynikało z jej zeznań, oskarżony za chwilę wyjechał swoim samochodem, a po powrocie, na pytanie świadka oświadczył, że był u ojca, zaś około 15.00 na posesję przyjechałJ. O., który stwierdził brak akumulatorów i leżący przy samochodzie łańcuch, który otaczał skrzynię. Wnioskować z tego należało, że do kradzieży doszło zanimT. J.zauważyła oskarżonego przy samochodzie pokrzywdzonego. Sam fakt, iż nie widziała ona, byR. D.cokolwiek wyciągał z samochodu nie wykluczało jeszcze jego sprawstwa, albowiem dalsze zachowanie oskarzonego nie pozostawiało wątpliwości, iż w istocie był sprawcą kradzieży.
Jeszcze tego samego dnia, jak wynikało z zeznańA. M., oskarżony na pytanie tegoż świadka, czy ukradł akumulatory, przyznał się do tego, co potwierdziła takżeT. J.będąca razem zA. M.u oskarżonego w mieszkaniu w dniu kradzieży.
Podobnie o przyznaniu się oskarżonego do kradzieży relacjonowała świadekT. J., która wskazała, że kiedy oskarżony miał wyjeżdżać do pracy do Niemiec, w rozmowie z nim powiedziała, aby oddał akumulatory, na coR. D.stwierdzić miał, że akumulatory dał ojcu i nie wie, co się z nimi stało.
Odnosząc się do okoliczności przyznania się do kradzieży akumulatorów oskarżony przyznał w swoich ostatnich wyjaśnieniach, że w istocie wypowiedział słowa, iż zabrał akumulatory, ale wypowiedź ta miała formę pytania doT. J.iA. M., dodając w tym pytaniu, czy zwariowały, że miałby dokonać tej kradzieży. Wyjaśniając poprzednio oskarżony nie ujmował w taki sposób swojej wypowiedzi, podając jedynie, że był wyzywany od złodziei. W ocenie sądu ostatnie wyjaśnienia oskarżonego zostały w tej części ewidentnie przygotowane w celu wyjaśnienia kwestii jego przyznania się w rozmowie zA. M.iT. J.do kradzieży akumulatorów.
Tymczasem z zeznań obu kobiet wynikało, że przyznanie się do kradzieży ze stronyR. D., kiedy przyszły do niego w dniu kradzieży, było wypowiedziane wprost, wręcz arogancko, skoro miał zwrócić się doA. M.„tak wziąłem i co mi zrobisz”. Na tle tegoż zdarzenia doszło wręcz do przepychanek pomiędzy oskarżonym aA. M., która wstydziła się przedJ. O., że na terenie jej posesji doszło do kradzieży akumulatorów z jego samochodu.
Do rozmowy natomiast pomiędzy oskarżonym aT. J.na temat akumulatorów doszło już po pewnym czasie od zdarzenia, kiedy oskarżony miał wyjechać do Niemiec. Wówczas toT. J.prosiła go, aby zwrócił akumulatory, na co tenże odpowiedzieć miał, że dał je ojcu i nie wie, co się z nimi stało.
Podobnie co do reakcji oskarżonego, że ukradł akumulatory relacjonowałaD. D. (2), obsługująca oskarżonego w sklepie w dniu kradzieży, wskazując, że oskarżony stwierdził wówczas, że „no i co z tego i tak nic mi nie zrobicie”.
Zeznania świadków wskazanych powyżej uznać należało za znamienne. Z ich treści wprost wynikało, że oskarżony ewidentnie przyznał się do kradzieży akumulatorów, co w powiązaniu z okolicznością, iżT. J.widziała go rano przy samochodzie pokrzywdzonego po tym, jak usłyszała szczęk zamykanej blachy dochodzącej od tego samochodu, czyniło zasadniczo winę i sprawstwo oskarżonego jednoznacznymi.
Nie bez znaczenia pozostawała także okoliczność, iż jak wynikało z zeznańT. J.iA. M., wbrew temu, co wyjaśniałR. D., że to właśnie on i jego żonaI.sprzeciwiali się nieodpłatnemu parkowaniu samochodu przezJ. O.na ich posesji. To w związku z tymi zarzutamiT. J., jak zeznała, przekazałaJ. O., że nie będzie mógł parkować bezpłatnie swojego samochodu. Z zeznańJ. O.wynikało, co istotne, że w mieszkaniuI. D.doszło między nimi do rozmowy co do odpłatności za parkowanie samochodu na posesji.J. O.zrezygnował wówczas z dalszej możliwości parkowania swojego samochodu na posesji oskarżonego.R. D.wiedział zatem, żeJ. O.zabierze swój samochód.
Zdaniem świadkaD. M.kradzież akumulatorów była złośliwością ze strony oskarżonego, który nie zgadzał się na nieodpłatne parkowanie samochodu pokrzywdzonego.
ŚwiadekT. J.zwróciła także uwagę na okoliczność jej zdaniem istotną, a to fakt, że bezpośrednio po tym, jak widziała oskarżonego kręcącego się koło auta pokrzywdzonego, zaraz potemR. D.wyjechał z posesji swoim samochodem, co zaskoczyło świadka, ponieważ oskarżony niezwykle rzadko wyprowadzał swój samochód z garażu. Po powrocie do domu, na pytanieT. J., gdzie był, tenże odpowiedział, że u ojca.T. J.wskazała także, że po powrocie oskarżony przywiózł jakieś drzewo w koszyku od ojca. Oskarżony w odniesieniu do tych zeznań podał, że drzewo przywiózł mu dzień wcześniej ojciec i z pewnością nie wyjeżdżał swoim samochodem, bo nie był opłacony.
Słuchany w sprawie ojciec oskarżonegoW. D.zaprzeczył oczywiście, że oskarżony przywiózł mu akumulatory, ale dodał nadto, co istotne, że nigdy nie przywoził oskarżonemu drewna, co podważało wyjaśnienia oskarżonego.
Dla świadkaD. D. (2)znamiennym pozostawało także, iżR. D.w dniu zdarzenia po południu zwrócił dług, jaki miał w sklepie, choć oczywiście okoliczność tęR. D.kwestionował wskazując, że owszem miał dług, ale w lutym. Zdaniem sądu świadekD. D. (2)nie mogła pomylić się w tej kwestii, albowiem od samego początku w swoich zeznaniach na okoliczność tę, jako istotną wskazywała. To właśnie wzgląd na fakt uiszczenia długu, w połączeniu na informację od siostryK., że oskarżony najprawdopodobniej ukradł akumulatory, a także obserwacja świadka, że wcześniej ginęły już z posesji drobne rzeczy, które odnajdowały się na posesji ojca oskarżonego, a także, że to oskarżony był najbardziej przeciwny parkowaniu samochoduJ. O.dały asumptD. M.do przyjęcia, że w istocie to oskarżony był sprawcą kradzieży akumulatorów. Wątpliwości świadka rozwiały się, kiedy na zarzut, że jest złodziejem,R. D.odparł tylko „no i co z tego i tak nic mi nie zrobicie”. Jak dodała dalejD. M., odebrała te słowa oskarżonego w ten sposób, że przyznał się do winy, bo człowiek nie chodzi i nie mówi takich rzeczy.
W ocenie sądu powyższe dowody jednoznacznie wskazywały na winę i sprawstwo oskarżonego.
Nie sposób było dać wiarę oskarżonemu, który podnosił, że został oskarżony o kradzież akumulatorów tylko dlatego, że wymyśliły takie oskarżenie jego teściowa i siostra jego żony z tego tylko powodu, że żona oskarżonego nie chciała, aby samochódJ. O.stał na ich posesji. Jak podkreślił, poza jego żoną nikomu nie przeszkadzało, że samochód stoi na posesji. Oskarżony dodał nadto, że dzień przed ujawnieniem kradzieży doszło do kłótni międzyT. J.aJ. O.o trzymanie samochodu na podwórku, boT. J.chciała za to pieniądze.
Tymczasem z zeznań świadków wynikały przeciwne wnioski. Z zeznańT. J.,A. M.iD. M.wynikało, że to oskarżonemu przeszkadzało, żeJ. O.trzyma bezpłatnie samochód na ich posesji. To on domagał się zapłaty. To z jego powoduT. J.zapowiedziałaJ. O., że będzie musiał płacić za parkowanie samochodu, co potwierdziłJ. O.mówiąc, że w mieszkaniuI. D.doszło do rozmowy na temat opłaty za parkowanie, przy której obecna była jedynieT. J.. Z całą pewnością to nieT. J.żądała zapłaty za parkowanie, ale oskarżony i jego żona. To właśnie w trakcie tej rozmowy, która miała miejsce dzień przed ujawnieniem kradzieży, jak wskazywał na to oskarżony iJ. O., choć nie był do końca pewien tej daty, pokrzywdzony zrezygnował z dalszego parkowania na posesji przyul. (...).
Co istotne, z relacji tych wynikało, w szczególności z wyjaśnień oskarżonego, żeJ. O.był na posesji na dzień przed ujawnieniem kradzieży. Co prawda z zeznańJ. O.wynikało, że widział samochód z daleka. Gdyby już wówczas dokonano kradzieży akumulatorów, to bez wątpienia na ziemi musiałby leżeć łańcuch, który otaczał skrzynię z akumulatorami, a co ujawnił w dniu następnym.
Sąd uznał także za linię obrony oskarżonego tę część jego wyjaśnień, w której podawał on, a co potwierdzać miała świadekA. S., żeJ. O.podejrzewał o kradzież akumulatorów swojego pracownikaŁ. K..J. O.kategorycznie zaprzeczył tej okoliczności twierdząc, że nigdy nie opowiadał o swoich podejrzeniach ekspedientceA. S.. ŚwiadekŁ. K.wskazał natomiast, że wiedział o podejrzeniachJ. O., ale dotyczyły one innej kradzieży, wcześniejszej, także akumulatorów.J. O.potwierdził, że trzykrotnie skradziono mu akumulatory.
W ocenie sądu w świetle zgromadzonych dowodów wina i sprawstwo oskarżonego nie budziły wątpliwości.
Sam oskarżony poza zaprzeczeniem swojej winy i sprawstwa nie przedstawił jakichkolwiek przeciwdowodów, które podważałyby twierdzenia świadków oskarżenia.
R. D.zaprzeczył, aby kradł akumulatory, a także by wyjeżdżał samochodem w dniu zdarzenia, a także, by przyznał się przedA. M.iT. J.do kradzieży wskazując, że było to ich celowe działanie. Świadkowie ci jednak, a takżeD.iK. M.twierdziły, że stosunki z oskarżonym układały się poprawnie, aż do czasu kradzieży, co było bulwersujące dla rodziny oskarżonego.T. J.iA. M.wielokrotnie podkreślały w swoich zeznaniach, że wstydziły się, iż na terenie ich posesji doszło do kradzieży z samochodu, który pozostawał pod ich opieką.
Istotna pozostawała także okoliczność, na którą wskazywałyT. J.iA. M., że ich posesja jest ogrodzona i choć każdy może wejść przez furtkę, to po posesji biegają psy, które szczekają na obcych.T. J.dodała ponadto, że ze względu na kłopoty z poruszaniem się, nie wychodzi z posesji i z całą pewnością widziałaby kogoś obcego.
Oskarżony zaprzeczył oczywiście, że psy szczekają na obcych, co sugerowałoby, że każdy mógłby wejść na teren posesji niepostrzeżenie, ale wyjaśnieniom tym także nie można było dać wiary. ŚwiadekJ. O.potwierdził bowiem, że kiedy wchodził na posesję szczekały psy.T. J.wskazywała nadto, że raczej nie mogło być takiej sytuacji, aby nie zauważyła kogoś obcego na terenie posesji. Potwierdziła, że przychodzili pracownicyJ. O., na co wskazywał takżeŁ. K., który wykonywał naprawy przy samochodzie pokrzywdzonego.
Zdaniem sądu, choć brak w sprawie świadków bezpośrednich, którzy widzieliby oskarżonego zabierającego ze skrzyni samochoduJ. O.akumulatory, to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób spójny, logiczny i wzajemnie uzupełniający się winę oskarżonego w tym zakresie wykazał.
Nie sposób bowiem przyjąć, że charakterystyczny brzęk zamykanej blachy, jaki słyszałaT. J.i zaraz potem zobaczyła oskarżonego, a następnie przyznanie sięR. D.do kradzieży akumulatorów stanowiło jedynie zbieg okoliczności. Zdaniem sądu był to logiczny ciąg okoliczności, który pozwalał na przyjęcie winy i sprawstwa oskarżonego.
Bez wątpienia przeciwko sprawstwu oskarżonego nie mogła przemawiać okoliczność, iż oskarżony nie mógłby, jak wskazywałJ. O., unieść jednocześnie dwóch akumulatorów. Nie ma bowiem przeszkody, aby oskarżony przedmiotowe akumulatory wyciągał pojedynczo, skoro taka możliwość istniała.
Z tych też względów sąd dał wiarę świadkomT. J.,A.,D.iK. M.jako spójnym, logicznym i konsekwentnym, odmawiając tego waloru wyjaśnieniom oskarżonego. Sąd dał wiarę także świadkowiJ. O., a którego zeznania miały istotne znaczenie na okoliczność miejsca, w którym znajdowały się akumulatory w samochodzie, a także kwestii owinięcia metalowej skrzyni z akumulatorami łańcuchem, który w czasie ujawnienia kradzieży leżał przy samochodzie, a co potwierdziła świadekT. J.. Sąd nie przyjął jednakże, iż do kradzieży akumulatorów doszło poprzez przecięcie oczka tegoż łańcucha, albowiem w tym zakresie istniały wątpliwości, które sąd rozstrzygnąć musiał na korzyść oskarżonego, a o czym poniżej.
ZeznaniaJ. O.stały się także dowodem co do wartości szkody, jaką poniósł na skutek kradzieży.
Mając powyższe na uwadze sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa z art. 278§1 kk.
Nie ulegało wątpliwości, że skoro oskarżony dokonał zaboru akumulatorów w celu ich przywłaszczenia, dopuścił się przestępstwa kradzieży, wyłączając je spod władztwa pokrzywdzonego bez jego woli i wiedzy, działając umyślnie i to z zamiarem bezpośrednim.
Sąd nie przyjął natomiast, iż oskarżony dopuścił się kradzieży z włamaniem, na co mogłyby wskazywać ostatnie zeznaniaJ. O.. Pokrzywdzony podał w nich bowiem, że akumulatory znajdowały się w metalowej skrzyni z boku pojazdu, a która to skrzynia obwiązana była łańcuchem spiętym kłódką. W swoich zeznaniachJ. O.podał, że w celu dostania się do skrzyni, sprawca przeciął oczko łańcucha. Problem jednak w tym, że w toku składania zawiadomienia o przestępstwie pokrzywdzony wskazał, że skrzynia z akumulatorami nie była zabezpieczona, zaś zeznając przed sądem przy pierwszym rozpoznaniu sprawy wskazał, że przecięte oczko w łańcuchu było już przed kradzieżą.J. O.podał w ostatnich zeznaniach, że z całą pewnością składając zawiadomienie nie mówił, że akumulatory nie są zabezpieczone, a w odniesieniu do zeznań składanych przed sądem podał, że chyba nie zrozumiał się z sędzią, bo, według jego relacji, miał powiedzieć, że przecięte oczko w łańcuchu miał zauważyć dopiero w dniu kradzieży.
Powyższe relacje pozostawiały wiele wątpliwości odnośnie kwestii zabezpieczenia akumulatorów, trudno bowiem było przyjąć, że dwukrotnieJ. O.relacjonując na temat kradzieży akumulatorów, każdorazowo osoba protokołująca myliła się co do kwestii ich zabezpieczeń. Okoliczność ta nie przekonała sądu i z tych też względów nie przypisano oskarżonemu przestępstwa kradzieży z włamaniem. Okoliczność bowiem, że oczko łańcucha mogło być przecięte jeszcze przed kradzieżą, nie wykluczało możliwości owinięcia skrzyni tymże łańcuchem. Mając na uwadze, iż wszelkie wątpliwości muszą być rozstrzygane na korzyść oskarżonego, sąd nie przyjął, aby to on dokonał przecięcia oczka łańcucha, a jedynie wykorzystał fakt, iż oczko w łańcuchu było przecięte.
Uznając oskarżonego za winnego sąd wymierzył mu na podstawie art. 278§1 kk karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, zawieszając warunkowo na podstawie art. 69§1 kk i art. 70§1 pkt 1 kk jej wykonanie na okres próby 3 lat.
Zdaniem sądu orzeczona kara jest adekwatna zarówno do stopnia winy, jak i społecznej szkodliwości popełnionego czynu.R. D.zachował się nieuczciwie, okradając człowieka, który przechowywał swój pojazd na podwórku posesji, na której zamieszkiwał.
Swoim zachowaniem dał wyraz lekceważenia wszelkich norm prawnych i społecznych.
Oskarżony nie wykazał jakichkolwiek zahamowań przed zaborem cudzej własności, nie bacząc na wyrządzaną w ten sposób szkodę.
Pomimo nagannego zachowaniaR. D.sąd zastosował wobec niego dobrodziejstwo probacji mając na uwadze, że nie był on dotychczas karany, co świadczy, że przedmiotowy czyn stanowił incydentalne zdarzenie w jego życiu. W ocenie sądu orzeczony okres próby będzie wystarczający dla zweryfikowania zachowania oskarżonego.
Na podstawie art. 72§2 kk sąd zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 800 zł na rzeczJ. O., a które to orzeczenie miało na celu dodatkowe oddziaływanie na sprawcę, który ponieść musi konsekwencje finansowe swojego zachowania.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 627 kpk oraz art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych.